විශේෂාංග

ශ්‍රී ලංකාව ඉතා සෙමින්, එහෙත් පැහැදිලිව ම, ආපසු හැරවිය නොහැකි තීරණාත්මක ඉමකට ළඟා වෙමින් තිබේ.

බොහෝ දෙනෙකු තවමත් නිසි ලෙස වටහාගෙන නොමැති වුවද, 22 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මේ රටේ ඉරණම තීන්දු කරනු ඇත. මහා භාණ්ඩාගාරය සිය මූලික වගකීම් පවා ඉටු කරගත නොහැකිව අරගලයක නිරතව සිටියි. ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකගේ මෑත කාලීන කතා දිනෙන් දින බොහෝ දේ හෙළිදරව් කරමින් තිබේ. ඒ ඔහු ප්‍රකාශයට පත් කරන දේ නිසා නොව, ඔහු ඉදිරිපත් කරන නිදහසට කරුණු නිසාය. තම මාවත පිළිබඳ ආත්මවිශ්වාසයක් ඇති නායකයෙකුගේ භාෂාව සහ සාධාරණීකරණයන් සොයමින් සිටින නායකයෙකුගේ භාෂාව එකිනෙකට වෙනස්ය. අනුර දැන් වැඩි වැඩියෙන් කතා කරන්නේ ඒ දෙවැනි භාෂාවෙනි.

ඔහුට පෙර සිටි සෑම ජනාධිපතිවරයෙකුම පාහේ බිහිසුණු අභියෝගයන්ට මුහුණ දුන්හ. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග බුද්ධි ගලනය, දුර්වල රාජ්‍ය සේවය, ලාභය පමණක් හඹා ගිය ව්‍යාපාරික මාෆියාව, භූ-දේශපාලනික අර්බුද, ගෙවුම් ශේෂ අර්බුද සහ ආයෝජකයන් රට හැර යාම වැනි ගැටලුවලට මුහුණ දුන්නාය. ඉන්පසු පැමිණි සෑම නායකයෙකුගේම තත්ත්වය එයම විය. ඔවුහු සන්නද්ධ කැරලි, සිවිල් යුද්ධ, සිය ගණනක් වෘත්තීය සමිති වර්ජන, කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියා සහ අඛණ්ඩ වීදි විරෝධතා මැද රට පාලනය කළහ. රට ආරක්ෂා කරන මුවාවෙන් එහි ඵලදායිතාව ගිනිබත් කරමින්, බොහෝ කැලඹීමකදීම පාහේ පෙරමුණ ගත්තේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. එහෙත් අද, අනුර යනු ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ බිහි වූ වඩාත්ම වාසනාවන්ත ජනාධිපතිවරයාය. ජවිපෙ බලයේ සිටින බැවින් අද වීදි නිහඬය. දුම්රිය රියදුරන්, ගොවීන්, ධීවරයන්, වෛද්‍යවරුන් සහ රාජ්‍ය සේවකයන් මසකට රුපියල් හැටදහසකට අඩු සාමාන්‍ය මැද වැටුපක් ලබමින් රැකියාවට යන්නේ, මෙම රජයට පහර දීම යනු තමන්ටම පහර දීමක් බඳු යැයි සිතා සිය වේදනාව හා පීඩනය තමන් තුළම සඟවාගෙනය. විපක්ෂයද ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ රාමුව බොහෝ දුරට පිළිගෙන ඇත්තේ, මේවා අතීතයේ සිටම තමන් ඉල්ලා සිටි සහ ජවිපෙ දිගින් දිගටම විරුද්ධ වූ ප්‍රතිසංස්කරණම වන බැවිනි. ශ්‍රී ලංකාවේ කිසිදු ජනාධිපතිවරයෙකුට නොලැබුණු තරම් ලිහිල්, කරදරවලින් තොර දේශපාලන පරිසරයක් අනුරට උරුම විය. සන්නද්ධ කැරලි, සිවිල් යුද්ධ, වැඩ වර්ජන, මහාමාර්ගවල වීදි සටන් නැත. ඇත්තේ මෙල්ල වූ විපක්ෂයක් සහ විඩාවට පත් ජනතාවකි.

එසේ තිබියදීත්, ඔහු තවමත් අරගල කරමින් සිටියි.

උද්ධමනය ඉහළ යමින් පවතින අතර එය ඉක්මනින්ම සියයට දහයේ සීමාව ඉක්මවා යනු ඇත. සියයට දහය පසුවුවිට, එය පාලනයයෙන් ගිලිහිමේ ප්‍රවණතාවය වැඩිය. රාජ්‍ය සේවක වැටුප් වැඩි කළ නොහැක. සුබසාධන අයවැය පුළුල් කළ නොහැකි ය.

නොවැම්බර් 12 වනදා, අයවැය යනු දේශපාලනික නොහැකියාව ප්‍රදර්ශනය කෙරෙන තීරණාත්මක එකක් වනු ඇත. එය වත්මන් මොහොත පිරිමසා ගැනීමට තරම් පොරොන්දු ලබා දුන්නද, මූලික වශයෙන් කිසිවක් වෙනස් කිරීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවනු ඇත. මෙම රජය මුළුමනින්ම යැපෙන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ පෞද්ගලික ජනප්‍රියත්වය මත පමණි. ඔහු ප්‍රියමනාපය. සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට සමීපය. ජනතාව තමන්ගේම ප්‍රතිබිම්බය ඔහු තුළින් දකිති. එසේ වුනත්, ඔහුට කැමතිවුයේ රටෙන් 42% ක් පමනි. එය 84% ක් වුනත්, ජනප්‍රියත්වය යනු දේශපාලනය තුළ ඉතා ඉක්මනින් කල් ඉකුත් වන දෙයක් බව, ඉතිහාසය එය අනුකම්පා විරහිතව ඔප්පු කර හමාරය.

මහින්ද රාජපක්ෂ ගැන සිතන්න. වසර තිහක යුද්ධය නිමා කරමින් තම බලයේ උපරිමයේ සිටි මොහොතේ පවා, ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් සියයට හතළිස් දෙකක් ඡන්දය දුන්නේ ඔහුට එරෙහිව ය.

ඔහු තමන් පරාජය කළ නොහැකි යැයි සිතුවේ, ඔහු වටා සිටි පිරිසට ඔහු එසේ විශ්වාස කරවීම අවශ්‍ය වූ බැවිනි. දිනෙක මුළු රටෙන් අඩකට වැඩියෙන් කෘතඥතාව දිනාගත් ඒ මිනිසා අද බෙලහීන චරිතයකි. රාජපක්ෂ උරුමයෙන් බැහැර වූ ඔහුගේ පුත් නාමල්, තමන් ගොඩනොනැඟූ සහ තමන්ගේම නියමයන් මත පාලනය කළ නොහැකි දේශපාලන පිටියක අතරමං වූ තවත් එක් සාමාන්‍ය දේශපාලනඥයෙකු පමණි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම දේශපාලන නායකයෙකුම තේරුම් ගත යුතු නුහුරු සත්‍යය මෙය බව සැවොම වටහා ගත යුතුය. රාජපක්ෂලාගේ පානෙන් එළිය බැලු ව්‍යාපාරිකන් අද සිටින්නේ අනුර සමගය. සමහරු, රාජපක්ෂලාව අමු අමුවේ, පාවා දෙන්නේ, රාජපක්ෂලා දේශපාලන භූමිකාව ඉවර වෙන ලේ සුවඳට ය. රාජපක්ෂලාගේ උරුමය ලියවෙන්නේ ජවිපෙ අතිනි. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ උරුමය ලියවෙන්නේ ජවිපෙ අතිනි. සජිත් ප්‍රේමදාසගේ දේශපාලන පැවැත්ම තීරණය වන්නේද ජවිපෙ අතිනි. මේ රටේ සෑම ප්‍රධාන දේශපාලන බලවේගයක්ම සිය ඉරණම ජවිපෙ තීන්දු, ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත්‍ර සහ ඔවුන්ගේ කාලසටහන සමඟ ගැටගැසීමට ඉඩ හැර තිබේ. දවසක ජවිපේ උරුමය ලියවෙන්නේ, පැත්තක් ගන්නේ නැතිව, දැනට නිහඩ රට වැසියන් අතිනි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පයින් ගැසු ජේ.ර් ජයවර්ධන ඇතුලු සෑම නායකයෙකුට ම අත්වු ඉරණම ඉතිහාසෙයේ ලියැවි ඇත. බලය ගිලිහෙන කොට, පවුලේ අය පවා අත හරින බවට, අපි රාජපක්ෂලාගෙන් ඉගෙනගත යුතු ය.

එහෙත් සර්වජන බලයේ දේශපාලන ගමන එම මාවතේ යා යුතු නැත. සර්වජන බලය සියල්ල නැවත සිතා බැලිය යුත්තේ හරියටම මෙතැනදී ය.

මේ රටේ ජනතාව තවදුරටත් දේශපාලන පක්ෂවල වහලුන් නොවේ. එම යුගය ගෝඨාභයගේ බිඳවැටීමත් සමඟ අවසන් විය. කිසිදා සෙලවිය නොහැකි යැයි සිතූ බලවේග පවා පෙරළා දැමිය හැකි බව ශ්‍රී ලාංකිකයෝ එදා වටහා ගත්හ. ඔවුහු තමන්ගේම ශක්තිය හඳුනා ගත්හ. පෙර පරම්පරාවන්ට නොතිබූ පැහැදිලි දැක්මකින් යුතුව ඔවුහු අද ප්‍රතිඵල ඉල්ලා සිටිති. ඔවුහු පොරොන්දු ඉටු වන තුරු බලා සිටිති. තමන්ගේ මහන්සියට සාධාරණයක් බලාපොරොත්තු වෙති. තමන් කළ කැපකිරීම්වලට සරිලන අනාගතයක් ඔවුහු ඉල්ලා සිටිති.

චන්ද්‍රිකා නික්ම ගියාය. මහින්ද නික්ම ගියේය. මෛත්‍රීපාල නික්ම ගියේය. ගෝඨාභය නික්ම ගියේය. රනිල් ද නික්ම ගියේ ය. ඔවුන් සෑම කෙනෙකු ම අනුර කුමාර දිසානායකට වඩා දේශපාලනයේ පැසුණු, අත්දැකීම් බහුල සහ වඩාත් තදින් මුල්බැසගත් නායකයෝ වූහ. එහෙත් අවසානයේ, තමන්ව විශ්වාස කළ ජනතාව අතහැර දැමීමේ ප්‍රතිවිපාකවලින් ගැලවීමට ඔවුන් කිසිවෙකුටත් නොහැකි විය. සැප්තැම්බර් 25 න් පසු 22 වැනි සංශෝධනය පාර්ලිමේන්තුවේ දී සම්මත වනු ඇත. අගමැතිනිය ද, එයට අත උස්සනු ඇත. ඇය දේශපාලනයේ මං මුළා වූ, පාරක් නැති, ගානක් නැති අයෙකු බව ඇය පවා දන්නී ය. ජවිපේ දේශපාලනයක් තුළ, අමරසුරියලා පමණක් නොව, රාජපක්ෂලා හා වික්‍රමසිංහලා ද අතකොලුය. බණ්ඩාරනායකලා, රාජපක්ෂලා, වික්‍රමසිංහලා, අමරසුරියලා, කාලෙන් කාලයට ජවිපේ අතකොලු බවට පාවිච්චි කළ බැවින්, අද ජවිපේ ඔවුන් හැම පාවිච්චි කිරීම දෛවයේ සරදමක් ය. දේශපාලනයට එන අය, පාවිච්චි කරන්නත්, පාවිච්චි වෙන්නත් සැදි පැහදි සිටිය යුතු ය.

22 වන සංශෝධනයෙන් පසු, විපක්ෂ නායකයින්ට එරෙහි දඬුවම් දැඩි මෙන්ම ක්ෂණික වනු ඇත. එහෙත් දඬුවම් දීම යනු කෙටිකාලීන උපකරණයක් පමණි. එම පරිච්ඡේදය අවසන් වූ පසු, සෑම ශ්‍රී ලාංකික රජයක්ම මුහුණ දෙන ඒ සදාතනික ප්‍රශ්නයට මෙම රජයටද මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත. ඒ රාජ්‍ය පාලනයයි. මිලියන 22 කගේ, ජීවිත වලට වගකීමයි. දඬුවම් කිරීම ප්‍රීතිය, අන් හැම දෙයක් සේ, කෙටි කාලිනය. සීනුවේ සද්දයට කැරකෙන මාලිමා කටුවේ, දූශිත ක්‍රියාවලට, මිනිස්සු දඬුවම් ඉල්ලන කාලය ඉතා ලගය. හැමදාම හැංගි මුත්තන් කල නොහැකි ය. ඒ අතර ආර්ථිකය ඉන්න තැනින් හැම තිස්සේම, හැම මාසයේම ඉස්සරහට යා යුතුය. සුක්කානම ඇත්තා, පාර ඇදය, අන්ධකාරය වැඩිය, තෙල් නැත කියා, නිදහසට කියන කරුණු මගියා පිළිගන්නේ නැත. ඉලක්කම්වලින් ගැලවීමක් නැත. සංචාරක ව්‍යාපාරය, අපනයන, විදේශ ප්‍රේෂණ සහ විදේශ ප්‍රාග්ධනය යන සියල්ල එකවර වර්ධනය විය යුතු ය. එකින් එක නොව, එකවර වර්ධනය විය යුතු ය.

2028 දී ආරම්භ වන ණය ගෙවීමේ වගකීම් ඉටු කර, ජනාතාව බලාගන්න නම් ආර්ථිකය වාර්ෂිකව අවම වශයෙන් සියයට හතකින් වර්ධනය විය යුතුය. ඒ සඳහා දැවැන්ත ධන උත්පාදනයක්, අඛණ්ඩ දේශපාලන ස්ථාවරත්වයක් සහ සැබෑ විශ්වාසනීයත්වය මත ගොඩනැඟුණු ආයෝජන පරිසරයක් අවශ්‍ය වේ. අනුරට නැවතත් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වෙත යාමට සිදුවනු ඇත. ඊට අමතර වෙනත් කිසිදු මූල්‍ය ව්‍යුහයක් නොමැත. කිසිදු කතාවකට, කිසිදු සංශෝධනයකට හෝ කිසිදු දේශපාලන පළිගැනීමකට විසඳිය නොහැකි සැබෑ අර්බුදය මතුවන්නේ මෙතැන දී ය.

ලෝකය හුදු ජනප්‍රියත්වයට ණය දෙන්නේ නැත. ලෝකය හුදු ප්‍රියමනාප බව වෙනුවෙන් ආයෝජනය කරන්නේ නැත. විශ්වාසය වෙනුවට බිය වපුරන ආණ්ඩුවක් වෙත විදේශ ප්‍රාග්ධනය ගලා එන්නේ නැත. දේශීය දේශපාලන ජයග්‍රහණ හරහා ජාත්‍යන්තර විශ්වසනීයත්වයක් මවාපෑමට නොහැකි ය.

මුද්‍රණය කළ නොහැකි එකම ව්‍යවහාර මුදල වන්නේ "විශ්වාසයයි". එය නීති මගින් බලහත්කාරයෙන් ඇති කළ නොහැකි ය. තර්ජනය කර ලබාගත නොහැකි ය. එය උපයා ගත යුත්තේ වචනය සහ ක්‍රියාව අතර, පොරොන්දුව සහ ඉටු කිරීම අතර, පාලනයේ භාෂාව සහ පාලනය වන්නන්ගේ සැබෑ ජීවන යථාර්ථය අතර පවතින අඛණ්ඩ නොසැලෙන එකඟතාවය තුළිනි.

පළිගැනීමට නායකයෙකුට බලය අවශ්‍යය. මිනිසුන් තුළ බිය ඇති කිරීමට නායකයෙකුට අධිකාරිය අවශ්‍යය. එහෙත් ආදරය දිනා ගැනීමට, ආයෝජන ආකර්ෂණය කර ගැනීමට, ධනය උත්පාදනය කිරීමට සහ බිඳවැටුණු ජාතියක් යළි නඟාසිටුවීමට නම් නායකයෙකුට ළඟා කරගැනීමට අතිශය දුෂ්කර, එහෙත් ක්ෂණයකින් විනාශ කළ හැකි දෙයක් අවශ්‍ය වේ.

ඒ අන් කිසිවක් නොව, "විශ්වාසය'' යි.

වත්මන් රජය දිනපතා කා දමමින් සිටින එම වටිනා සම්පත ගොඩනැගීමට සර්වජන බලය පසුගිය වසර තුන පුරාම වෙහෙස මහන්සි විය. සර්වජන බලය සතුව බිම් මට්ටමේ සංවිධාන යාන්ත්‍රණයක් සහ වර්තමානයේ වෙනත් කිසිදු විපක්ෂයකට නොමැති ජාතික පැවැත්මක් ඇත. එහෙත් උපායමාර්ගයක් නැති යාන්ත්‍රණය හුදු ඝෝෂාවක් පමණක් බවට පත්වේ. සූදානමක් නැති පැවැත්ම තවත් එක් අහිමි වූ අවස්ථාවක් බවට පත්වේ.

මෙම උපායමාර්ගික නැවත සිතා බැලීම තවදුරටත් කල් දැමිය නොහැක. රජයේ පවතින අතිශය උද්ධච්ච විශ්වාසය සහ ජනතාව තුළ නොවැළැක්විය හැකි ලෙස ඇතිවන කලකිරීම අතර කවුළුව දැන් විවර වෙමින් පවතී. ඉතිහාසය පෙන්වා දෙන්නේ එම කවුළුව ඉතා ඉක්මනින් විවර වී, කිසිවෙකු නොසිතන තරම් වේගයෙන් නැවත වැසී යන බවයි. තමන්ට පෙර පැකිළුණු සෑම දේශපාලන පක්ෂයකින්ම සර්වජන බලය පාඩම් උගත යුතු ය. අන් අය හුදු සුරංගනා කතා හදද්දී, සර්වජන බලය ප්‍රතිපත්තිමය ගැඹුරක් ගොඩනැඟිය යුතුය. අන් අය බිය වපුරද්දී, සර්වජන බලය විශ්වාසය වගා කළ යුතුය. අන් අය මීළඟ මාධ්‍ය හමුවට සූදානම් වෙද්දී, සර්වජන බලය සැබෑ විපක්ශය විය යුතු ය. මන්ද, ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව නැවත වරක් යමෙකු විශ්වාස කිරීමට සූදානම් වන දිනයක් පැමිණෙනු ඇත. එය මේ රජය සිතනවාට වඩා බොහෝ ඉක්මනින් සිදුවනු ඇත.එදිනට එම විශ්වාසය දැනටමත් දිනාගත් නායකයෙකු ඔවුන් ඉදිරියේ නොසැලී සිටිය යුතු ය.

සර්වජන බලයේ සැබෑ මෙහෙයුම එය යි; දිලිත් ජයවීරගේ සැබෑ සටන විය යුත්තේ එයයි.

සටහන -   නවම් මීගොඩ