විශේෂාංග

මේ දවස්වල බලන්නම වටින වැඩක් තමයි හිරු පුවත් විකාශන මැදිරියේ සිදුවූ සජීවී අත්වැරදීම. එක පැත්තකින් එය වැරදීමක් වුවත්, මගේ දැක්මට අනුව එයින් ඔවුන් තවත් ජනප්‍රියත්වයක් ලබාගත්තා. මගේ මතකය නිවැරදි නම්, දකුණු ආසියාවේ විශාලතම පුවත් මැදිරිය හඳුන්වා දුන් දෙරණ නාලිකාවටත් පළමු දිනයේ දී ම නිසි පරිදි රූපරාමු කළමනාකරණය කිරීමට නොහැකි වීමෙන් ඔය වගේ ම වැඩක් වුණා.

ජයග්‍රාහී ගමනක යෙදී සිටින ඒකාබද්ධ විපක්ෂ කණ්ඩායම රනිල් හමුවට ආවේ විසඳා ගන්නට මෙන්ම කතාබහ කරන්නට ප්‍රශ්න රාශියක් සිත්හි තබාගෙන ය. මන්ත්‍රී කණ්ඩායම පැමිණෙන විටත් රනිල් හිටපු ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල් දිනිත් චින්තක කරුණාරත්න සමඟ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ ඉදිරි මෙහෙයුම් කටයුතු සම්බන්ධව සාකච්ඡාවක යෙදී සිටියේ ය.

මේ ලිපිය මම ලියන්නේ අංගරචනය ගැන අවසාන නිර්වචනයක් දෙන්නවත්, කාටවත් ඉගැන්වීමක් කරන්නවත් නොවේ. ක්ෂේත්‍රය තුළ වැඩ කරමින්, විවිධ චරිත, අධ්‍යක්ෂවරුන්, රංගන ශිල්පීන් සහ තාක්ෂණික අංශ සමග කටයුතු කිරීමෙන් ලැබුණු අත්දැකීම් ඇසුරින් මට දැනෙන සහ මම දකින සිනමා අංගරචනය පිළිබඳ අදහස් කිහිපයක් බෙදාගන්නයි. මට වඩා දැනුමත් අත්දැකීම්ත් ඇති බොහෝ දෙනෙක් මේ ක්ෂේත්‍රයේ සිටිනවා. ඒ නිසා මෙය අවසාන වචනයක් ලෙස නොව, කතිකාවක් ආරම්භ කිරීමක් ලෙස කියවන්න කියලා ආරාධනා කරනවා.

සාමාන්‍යය දේවල් නම් නිතරම අසන්නට තිබෙන්නේය. එයට හේතුව වන්නේ ඒවා බහුලවීම නිසා ය. නමුත් කලාතුරකින් අසාමාන්‍යය වූ දේවල් ද අසන්නට ලැබෙන්නේ ය. ඒවා අසාමාන්‍යය දේවල් වීම නිසාම විශේෂිත වූ දේවල් ගණයට අයත් වේ. ඊටත් එහා ගිය විට තිබෙන්නේ අතිවිශේෂ දේවල්ය. මේ අතිවිශේෂ දේවල් අතිශය පිළිකුල් සහගත සහ ජුගුප්සා ජනක වූ විට ඒවා ගැන නම් කතා කළ යුතු ම ය. මක්නිසා ද යත් ඒවා සමාජයේ නැවත නැවතත් සිදුවීමට ඉඩදියයුතු නැති බැවිනි. “පල්ලේගම” නාටකය ද එබඳු අතිශය ජුගුප්සා ජනක අතිශය පිළිකුල් ජවනිකාවකි.

තම්බා බුදින කෙළෙසුන් බඩවැලෙහි රැකී

ගිම්හානයක ඉපනැල්ලේ සිහින දකී

සම්භෝගයක පටුනේ කිසිදාක නොකී

කන්‍යා පටල වෙන්දේසිය බලව සකී

ජනපති අනුරගේ මාලිමා ආණ්ඩුව දැන් පාන් කියා ගන්නට බැරිව දණින් වැටී සිටී. ලෝක වෙළඳ පොළෙහි මිල වැඩි වනවිට අපේ රටේ ආණ්ඩුවක් මොකටදැයි ඇසූ අනුරට අද ලෝකයේ තෙල් මිල අඩු වෙද්දී තෙල් මිල වැඩි කිරීමට සිදුව තිබීමෙන් ම අර්බුදයේ තරම පැහැදිලිවේ.

ඕනෑම ශිෂ්ටසම්පන්න රාජ්‍යයක මූලික පරමාර්ථය විය යුත්තේ තම පුරවැසියන් ගේ පොදු සුභසිද්ධිය ආරක්ෂාව සහ ප්‍රගතිය තහවුරු කිරීම යි. එහෙත් ඉතිහාසය පුරා මෙන්ම වර්තමානයේ ද අප දකින්නේ මීට හාත්පසින්ම වෙනස් වූ ඛේදවාචදකයකි. එනම් රටක පොදු මහජනතාව ගේ මූලික අවශ්‍යතා පවා අහිමි කරමින් පාලක පන්තිය සහ ආගමික නායකයින් එක්ව තමන්ගේ ම සුඛවිහරණය පමණක් සලසා ගන්නා අසාර්ථක දේශපාලන ව්‍යුහ ය. දාර්ශනිකව මෙවැනි රාජ්‍යයන් හඳුන්වනු ලබන්නේ 'නිස්සාරක රාජ්‍යයන් (Extractive States)' ලෙසිනි.

ලෝක මට්ටමෙන් විවිධ ආගමික පූජ්‍ය පක්ෂය වෙත එල්ල වී ඇති ළමා ලිංගික අපයෝජන චෝදනා සහ ඒ ආශ්‍රිත සිදුවීම් වර්තමාන ලෝකයේ දැඩි කතාබහට ලක්වන, අතිශය සංවේදී මෙන්ම බරපතළ සමාජයීය සහ නීතිමය ගැටලුවකි. විවිධ රටවල, විවිධ ආගමික සංස්ථා තුළ ක්‍රමානුකූලව සිදු වූ මෙම අපරාධ සහ ඒවා වසා ගැනීමට දැරූ උත්සාහ පිළිබඳව පසුගිය දශක කිහිපය තුළ නිල විමර්ශන, අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ග සහ මාධ්‍ය අනාවරණ රැසක් සිදු වී තිබේ.

මහජන ඡන්දයෙන් තේරී පත් වී ජනවරමට එරෙහි වෙමින් පක්ෂය මාරු කරන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් ගේ ධුරය අහෝසි කිරීම සඳහා නව පනත් කෙටුම්පතක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරිමට ඇති සූදානම සාධනීය ප්‍රතිසංස්කණයක් සඳහා අවස්ථාවක් බවට පත් කර ගත හැකි බව සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වන ජාතික ව්‍යාපාරයේ ස්ථාවරය යි.

මන්ත්‍රී කණ්ඩායම් හමුවේ දී මන්ත්‍රීවරුන් සියලු ම දෙනා පාහේ මුලින්ම රනිල්ගෙන් විමසූයේ "සර් කවද්ද පාර්ලිමේන්තු එන්නේ...? ෆේස්බුක් වල හැම තැනම මාතෘකාව ඕක තමයි. සර් ජුනි මාසේ පාර්ලිමේන්තු එනවා කියලා තමයි කියන්නේ.''

පහත දැක්වෙන්නේ 'ලංකාලෝකය' වෙබ් පුවත්පත සඳහා අද දින ( 27) මවිසින් ලියන ලද ලිපියකි. එය පළ කිරීමට යැවීමෙන් පසු මා දුටුවේ ශාසන ශෝධන ධර්මසංගායනාවක් සඳහා මැදිහත් වන ලෙස හිටපු ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිණිය ත්‍රෛනිකායික මහානායක ස්වාමීන් වහන්සේ වෙත යවා තිබෙන ලිපියත්, ජනාධිපති අනුර දිසානායක මහතා ධර්මාධිකරණයක් පිහිටුවීම සඳහා කර තිබෙන යෝජනාවක් පිළිබඳ ප්‍රවෘත්තියත්ය. මේ දෙකම මාගේ ලිපියේ මුලික අදහසට එකඟ ය; අගයමි.

අද අප සිටින්නේ අපගේ ශ්‍රේෂ්ඨ උරුම සහිත ජාතික ජීව ගුණය පිළිබඳව අවලෝකනය කරමින් අනාගතය නිවැරදි ලෙස ගොඩනගා ගත යුතුව ඇති අවධියක ය. වසර 2500කට අධික පැහැදිලි උරුමයක් හිමි එමෙන් ම මහා සංස්කෘතින්හි රැස් වළලු ඉදිරියේ පවා අප සතු අනන්‍යතා සුරක්ෂා කර ගනිමින් ඉදිරියට ආ ජාතියක් ලෙස නූතන ලෝකයේ අප පෙනී සිටිය යුත්තේ ඉදිරි දැක්මකින් යුතුව ය. එහි දී අප රැක ගත් සාර පුරුෂාර්ථ ආරක්ෂා කරගැනීම අපගේ පරම වගකීම බවත් ජාතියක් ලෙස අප සිහිපත් කර ගත යුතුව තිබේ.

පසුගිය 26වන දා අධිකරණය විසින්, අවුරුදු 9ක පිරිමි ළමයකුට බරපතළ ලිංගික අපරාධයක් කළ භික්ෂුවකට වසර 10ක සිර දඬුවම් ස්ථිර කරන ලදී. ඒ, ඇල්පිටිය තපෝවන ආරණ්‍ය සේනාසනයේ විහාරාධිපති උඩුවිල සුජාත භික්ෂුවට එරෙහිව. මේ ලිපිය, නඩු තීන්දුව ගැන සවිස්තරාත්මක සටහනකි.

ඇගේ මව ඇයව ලොව ශුද්ධතම බෞද්ධ සිද්ධස්ථානයක් තුළ පිහිටි පෞද්ගලික නේවාසිකාගාරයකට ප්‍රථම වරට ගෙන එන විට ඇගේ වයස අවුරුදු එකොළහකි; ඇය පොලිසියට එහි සිදු වූ දේ පවසන විට ඇයට වයස අවුරුදු දාහතරකි.

2026 මැයි 17 වන දින, ඩී. බී. එස්. ජෙයරාජ් ‘ද මෝනිං’ (The Morning) පුවත්පතේ සිය අවසාන තීරු ලිපිය පළ කළේ ය. දශක හතරකට පමණ පෙර තමාට හැර යෑමට සිදු වූ රටක් ගැන කැනඩාවේ සිට ලියමින් සිටි පුද්ගලයකුගේ පරිස්සමෙන් සහ මනාව සිතා බලා ලියූ මාධ්‍ය වාර්තාවක්, ඔහුගේ පෙර ලිපි මෙන් ම කිසිදු ආන්දෝලනයකින් තොරව පළ විය. ඊට දින කිහිපයකට පසු ඔහු මෙලොවෙන් සමු ගත්තේය. ඔහු ගේ වියෝව ලාංකීය දෙමළ මාධ්‍ය කලාව තුළ: විනය, සදාචාරාත්මක බැරෑරුම්කම සහ එහි පුළුල් පරාසය අතින් අන් කිසිවකට සම කළ නොහැකි වූ කර්තව්‍යයක නිමාව සනිටුහන් කරයි.

ඉතාම සරල දිවි පෙවතක් පවත්වා ගැනීමට මාර්ග උපදේශනවලින් පොහොසත් අකාලික දහමට ජීවිත හැඩගැස්විය යුතු දේශයක සිදුවන අපරාධ සංඛ්‍යාව දිනෙන් දින ඉහළ යෑම කනගාටුවට කරුණෙකි. උදේ සවස බණ පිරිත් දේශනා, නිරතුර පංච ශීලය මත පිහිටා කටයුතු සිදුවන ශ්‍රී ලාංකීය ජන සමාජය සීඝ්‍ර පරිහාණියට පත්වන ආකාරය පිළිබඳව විමර්ශනය කළ යුතු කාලය දැන් එළැඹී ඇත.