විචාර

තමිල් ලේඛක දීපචෙල්වම් ප්‍රදීපන් ගේ කෘති ශ්‍රී ලංකා බලධාරීන් විසින් රඳවා තබා ගැනීම, සිවිල් යුද්ධයෙන් පසු ස්ථාපිත කළ පශ්චාත් යුද අනුපිළිවෙළ තුළ මුල් බැසගත් ගැඹුරු දේශපාලන තර්කනයක් පිළිබිඹු කරයි.

එය ප්‍රතිසන්ධානය අපේක්ෂා නොකරයි. ඒ වෙනුවට, එය මතකය, ආඛ්‍යානය සහ විරුද්ධ මත පාලනය කිරීමට උත්සාහ කරයි. එබැවින්, දීපචෙල්වම් ගේ ගැටලුව හුදකලා වාරණ ක්‍රියාවක් නොවේ.

මෙම වාරණය සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා රජයට හිතවාදී සංස්කෘතික ක්‍රියාකාරීන් පිරිසක් ඉදිරිපත් කරන තර්කය වන්නේ, ‘ජාතික සමගිය’ සුරැකීමේ සහ ‘අමාරුවෙන් දිනාගත් සංහිඳියාව’ ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යතාව යි. එමගින්  වාරණය සාධාරණිකරණය කරයි.  තවදුරටත් , එමගින් එවැනි වාරණ සාමාන්‍යකරණය කරන දෘෂ්ටිවාදාත්මක රාමුව  ද  හෙළි වේ.

කොන් කළ ප්‍රජාව ගෙන් එන හඬවල්,  තර්ජනයක් ද?

අද ශ්‍රී ලංකාවේ  ‘සංහිඳියාව’ යන්න යුක්තිය හෝ බහුත්වවාදය සමඟ නොව, දිවයිනේ වත්මන් දේශපාලන පර්යායේ ස්ථාවරත්වය සමග වැඩි වැඩියෙන් සමපාත වෙමින් පවතී. මෙම සූත්‍රගත කිරීම තුළ, විරුද්ධ මත; විශේෂයෙන් කොන් කළ ප්‍රජාව ගෙන් එන හඬවල්,  තර්ජනයක් ලෙස හඳුන්වයි.
එමගින් ආරක්ෂා කරනු ලබන ‘සංහිඳියාව’ කුමක්ද?

සංහිඳියාව ද, නැතිනම් බලහත්කාරී නිශ්ශබ්දතාව ද?

2009 යුද්ධයේ ලේවැකි අවසානයෙන් වසර පහළොවකට පසුවත්, දෙමළ යුද වින්දිතයින් ගේ මූලික දුක්ගැනවිලි නොවිසඳී පවතී. යුද්ධයේ අවසන් අදියරේ දී රජයේ හමුදාවට භාර වීමෙන් පසු අතුරුදන් වූ තම ආදරණීයයන් ගැන පිළිතුරු ඉල්ලා අතුරුදන් වූවන් ගේ පවුල් දිගින් දිගට ම විරෝධතාවල නිරත වෙති.
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුර සහ නැගෙනහිර පුරා, හමුදාව සහ රාජ්‍ය ආයතන විසින් සිදු කරන ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීම් මෙන්ම බලහත්කාරයෙන් අත්පත් කරගත් පෞද්ගලික ඉඩම් දිගින් දිගටම අත්පත් කරගෙන සිටීම පිළිබඳ චෝදනා තවමත් පවතී. වසා දමා ඇතැයි රජය විසින් පවසන තුවාල, දිනපතා මතුවෙන සමූහ මිනීවළවල් සමගින්  නැවත විවෘත වේ. තම දරුවන් ගේ ඉරණම ගැන යුක්තිය සහ සත්‍යය සෙවීමට වසර ගණනාවක් ගත කළ මව්වරු සහ පියවරු පිළිතුරක් නොලබා ම දිවියෙන් සමුගනිති.
මේ වූ කලී සංහිඳියාව ද නැතිනම් බලහත්කාරී නිශ්ශබ්දතාව ද?

රජය වගකිව යුතු දුක් වේදනාවලට ඉඩක් හෝ හඬක් නැති ද...?

යුක්තිය උදෙසා නගන හඬවල් මැඩපැවැත්වීමේ ඕනෑම උත්සාහයක් සංහිඳියාව නොවේ. එය බලහත්කාරී නිශ්ශබ්දතාවකි. එවැන්නක් අහම්බයක් නොවේ. පන්තිමය සහ ජාතික ආධිපත්‍යයේ උපකරණයක් ලෙස රාජ්‍යයට තම නීත්‍යානුකූලභාවය පවත්වා ගැනීම සඳහා පාලනය කළ ඓතිහාසික ආඛ්‍යානයක් අවශ්‍ය වේ. ලංකාවේ පැවති සිවිල් යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රමුඛ ආඛ්‍යානය  රාජ්‍යය සහ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය අතර ද්විමය ගැටුමක් ලෙස හුවා දක්වයි. ඒ අතර එය “මානුෂීය ජයග්‍රහණයකින්” අවසන් වූ බව පවසයි. මෙම රාමුව තුළ වින්දිතයන්ගේ හඬට, විශේෂයෙන්ම රජය වගකිව යුතු දුක් වේදනාවලට ඉඩක් හෝ හඬක් නැත. දීපචෙල්වම් ගේ කෘති භයානක ලෙස සැලකන්නේ එබැවිනි. ඔහු කතා කරන්නේ තළා පෙළුණු, අතුරුදන් වූ සහ අවතැන් වූවන් ගේ පාර්ශ්වයෙනි. ඔහු ගේ ලේඛන ශ්‍රී ලංකාවේ පශ්චාත් යුද පර්යාය රඳා පවතින පිළිවෙළට සැකසූ ද්විමය මත බිඳ දමයි. ශ්‍රී ලංකාවේ වාරණයේ පවතින වරණීය ස්වභාවය මෙම පරස්පර විරෝධය නිරාවරණය කරයි. හිටපු සොල්දාදුවන් යුද මතක සහ යුද ජයග්‍රහණ සමරන පොත් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. එසේම, හිටපු එල්.ටී.ටී.ඊ සාමාජිකයින් ගේ ලේඛන ද සංසරණය වන අතර සමහර ඒවා සිංහලට ද පරිවර්තනය කර ඇත. මෙම ආඛ්‍යාන දේශපාලනික වශයෙන් සංවේදී වුව ද, ඒවා තවමත් “ගැටුමක දෙපාර්ශවය” යන පුළුල් රාමුව තුළට ඇතුළත් කළ හැකි ය.නමුත් වින්දිතයන් කේන්ද්‍ර කරගත් සාහිත්‍යයක්: වගවීම, යුක්තිය සහ රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ නොවිසඳුණු ප්‍රශ්න මතු කරන සාහිත්‍යයක්; එතරම් පහසුවෙන් අවශෝෂණය කරගත නොහැකි ය. එය යුද්ධයේ සහ එහි ප්‍රතිඵලවල ප්‍රචණ්ඩත්වය නිරාවරණය කිරීමට තර්ජනය කරයි.

මහජන අප්‍රසාදයෙන් රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම

ශ්‍රී ලංකා රේගුව දැනුම් දී ඇත්තේ, රඳවා තබා ගත් පොත්වලින් දෙකක් හැර අනෙක් සියල්ල මුදා හැරීමට අනුමත කර ඇති බවයි. ඒ  බුද්ධශාසන, ආගමික හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ශ්‍රී ලංකා කලා මණ්ඩලය සහ එහි සාහිත්‍ය අනුමණ්ඩලය සමග ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යන ආයතනවල නිර්දේශ මත ය. මෙම බහු-ආයතනික සමාලෝචන ක්‍රියාවලියම සංඥා කරන්නේ සාහිත්‍යය යනු උදාසීන භාණ්ඩයක් ලෙස නොව, දෘෂ්ටිවාදාත්මක සහ ආරක්ෂක පරීක්ෂාවට යටත් ද්‍රව්‍යයක් ලෙස සලකන බවයි.
කෙසේ වෙතත්, ප්‍රධාන ගැටලුව මතු වන්නේ විශේෂිත පොත් දෙකක් මුදා හැරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම තුළය: Elluttal nan Yuttam Ceykiren (වචන හරහා මම යුද වදිමි) සහ Ippothum Inge Irandu Thesangalthaan (දැනටත් මෙහි රටවල් දෙකකි). නිවේදනයට අනුව, මෙම කෘති දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 120 වැනි වගන්තිය යටතේ දඬුවම් ලැබිය හැකි ක්‍රියාවලට අනුබල දිය හැකි අන්තර්ගත සහිත බවට සැලකේ. එම වගන්තිය සාමාන්‍යයෙන් අපරාධයක් ලෙස සලකන්නේ ‘…රජය කෙරෙහි අප්‍රසාදය ඇති කිරීම හෝ ඇති කිරීමට උත්සාහ කිරීම… හෝ එවැනි ජනයාගේ විවිධ කොටස් අතර අමනාපය සහ සතුරුකම ඇති කිරීම…” යන්නයි.

සමබර අර්ථකථනයක් වෙනුවට දැඩි ව්‍යවස්ථාපිත පෙළක යාන්ත්‍රික යෙදවුමක්

අනෙක් අතට, ‘ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතේ’ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙස “රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදයෙන් ආරක්ෂා කිරීමේ පනත” ඉදිරියට ගෙන ආ අයගෙන් මීට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැකි ය.
ඓතිහාසික වශයෙන්, මහජන ආරක්ෂාව පිළිබඳ කරුණු අධිකරණයට පැමිණි විට, ඒවායේ පුළුල් මහජන බලපෑම පිළිබඳව අවම වශයෙන් යම් සලකා බැලීමක හැකියාවක් ඉතිරිව තිබුණි. එහෙත්, සමාජය ආරක්ෂා කිරීමට වඩා රාජ්‍යය මහජන පරීක්ෂාවෙන් සහ විරුද්ධ මතවලින් ආරක්ෂා කිරීමට නිර්මාණය කර ඇති නීතිමය රාමු මතු වීමත් සමග, එවැනි ආරක්ෂණ ඛාදනය වීමේ අවදානමක් ඇත. මෙම වෙනස් වන පසුබිම තුළ, අධිකරණ අභිමතය වැඩි වැඩියෙන් සීමා විය හැකි අතර, එය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිති සහ සමාජ ප්‍රතිවිපාක කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන සමබර අර්ථකථනයක් වෙනුවට දැඩි ව්‍යවස්ථාපිත පෙළක යාන්ත්‍රික යෙදවුමක් දක්වා අඩු විය හැකිය.

සීමා තීරණය කරන්නේ කවුද?

මෙම වාරණය විසින් තීරණාත්මක ප්‍රශ්න ගණනාවක් මතු කරයි. ‘භයානක’ සාහිත්‍යය යනු කුමක්ද? විරුද්ධත්වය, විවේචනය සහ අපරාධමය පෙළඹවීම් අතර සීමා තීරණය කරන්නේ කවුද? සංස්කෘතික හා ආරක්ෂක ආයතන දෙකෙහි ම මැදිහත්වීම පෙන්නුම් කරන්නේ රජයේ ප්‍රවේශය හුදෙක් නීතිමය නොව ගැඹුරු දේශපාලනික එකක් බවයි. මෙහි දී සාහිත්‍යය තක්සේරු කරන්නේ එහි කලාත්මක හෝ බුද්ධිමය කුසලතාව මත නොව, ‘ජාතික ස්ථාවරත්වයට’ එයින් එල්ල වනවාය කියන බලපෑම මතය.

පොත් තෝරා බේරා මුදා හැරීම මෙම වාරණයේ පවතින ආත්මීය ස්වභාවය තව දුරටත් ඉස්මතු කරයි. සමහර කෘති පරීක්ෂාවෙන් සමත් වන අතර අනෙක් ඒවා අවහිර කරයි. එමගින් අදහස් වෙත ප්‍රවේශය පාරාන්ධ නිර්ණායක හරහා පෙරීම සිදු කරන තත්ත්වයක් නිර්මාණය වේ. ප්‍රකාශකයින්ට, ආනයනය කරන්නන්ට සහ පාඨකයින්ට මෙය අවිනිශ්චිතතාවක් සහ අවදානමක් හඳුන්වා දෙන අතර, විවේචනාත්මක හෝ විකල්ප දෘෂ්ටිකෝණ සංසරණය වීම අධෛර්යමත් කළ හැකි ය.

වාරණය සාධාරණීකරණය කරන අය ගේ ඉරණම

අවසාන වශයෙන්, මෙම නිවේදනය හුදු නිලධාරිවාදී ප්‍රකාශනයකට වඩා වැඩි යමක් වේ. එය ශ්‍රී ලංකාවේ දැනුම පාලනය කිරීමේ පුළුල් ගතිකත්වය පිළිබිඹු කරන ප්‍රකාශනයකි. මර්දනකාරී අවස්ථාවන්හි දී බුද්ධිමතුන් ගේ වගකීම සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ රජයට හිතවාදී පාර්ශවයන්ගේ ප්‍රතිචාරය මෙම පරස්පර විරෝධය තවත් තියුණු කරයි. තහනමට අභියෝග කරනවා වෙනුවට, ඔවුන් එය ‘ප්‍රතිසන්ධානය සඳහා අවශ්‍ය ආරක්ෂිත පියවරක්’ ලෙස සාධාරණීකරණය කර ඇත. එසේ කිරීමෙන් ඔවුන් ලේඛකයා ගේ භූමිකාව නැවත අර්ථකථනය කරයි. බලය විවේචනය කරන්නකු ලෙස නොව, එහි පරිවර්තකයකු සහ ඇතැම් විට එහි ආරක්ෂකයෙකු ලෙස ය. මෙම පෙළගැස්ම මර්දනකාරී අවස්ථාවල දී බුද්ධිමතුන් ගේ වගකීම පිළිබඳ අභියෝගාත්මක  ප්‍රශ්න මතු කරයි. වාරණය සාධාරණීකරණය කරන අයව ඉතිහාසය විසින් මතක තබා ගන්නේ කලාතුරකිනි. ඒ වෙනුවට ඒ විසින්  මතක තබා ගන්නේ සමහර විට විශාල පෞද්ගලික පිරිවැයක් දරා එයට විරුද්ධ වන අය යි. මෙම සන්දර්භය තුළ, කලා මණ්ඩලයට අනුබද්ධිත ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය සාහිත්‍ය අනුමණ්ඩලයෙන් මාලතී කල්පනා ඇම්බ්‍රෝස් ඉල්ලා අස්වීම දුර්ලභ විරුද්ධත්වයේ ක්‍රියාවක් ලෙස කැපී පෙනේ. මෙම සන්දර්භය තුළ ඉල්ලා අස්වීම හුදු පරිපාලනමය එකක් නොවේ, එය සංකේතාත්මක ය. මෙවැනි ක්‍රියා වැදගත් වන්නේ ඒවා සාමාන්‍ය නොවන නිසා ය. ඒවායෙන්  ක්ෂණිකව ප්‍රතිඵල වෙනස් නොකළත්, ආයතන සෑදී ඇත්තේ පුද්ගලයින්ගෙන් බවත්, පුද්ගල තේරීම්වලට තවමත් සදාචාරාත්මක බරක් තිබිය හැකි බවත් අපට මතක් කර දෙයි.

ජවිපෙ මාක්ස්වාදී ද...?

ඒ අතරම, එවැනි විරුද්ධ මත දුර්ලභ හා හුදකලා වීම හරහා තවත් ප්‍රශ්න මතු කරයි. සමාන ස්ථාවරයක් ගැනීමට කැමති තවත් හඬවල් නැත්තේ ඇයි? පුළුල් ‘අනුකූලතාවය’ මගින්  පැහැදිලි කෙරෙන්නේ බිය ද, උපායමාර්ගික නිශ්ශබ්දතාව ද, නැතිනම් සැබෑ එකඟතාව ද? ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඓතිහාසික භූමිකාව මෙම සන්දර්භය තුළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (JVP – NPP රජයේ ප්‍රමුඛ පක්ෂය) භූමිකාව විශේෂයෙන් වැදගත් වේ. ජවිපෙ මාක්ස්වා දී පක්ෂයක් ලෙස පෙනී සිටිය ද, දිගු කලක් තිස්සේ ක්‍රියාත්මක වී ඇත්තේ සිංහල බහුතරවාදී රාමුවක් තුළය. 1980 දශකයේ අගභාගයේ දී, පළාත් සභා ක්‍රමය යටතේ සීමිත බලය බෙදා හැරීමේ යෝජනාවලට පවා එය ප්‍රචණ්ඩ ලෙස විරුද්ධ විය. 2000 දශකයේ දී, එය සාම සාකච්ඡා අඩපණ කළ බලවේග සමග පෙළ ගැසුණු අතර ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ යටතේ මිලිටරිමය විසඳුමක් ලබා දීමට දායක විය. අද, ජවිපෙ ප්‍රමුඛ පරිපාලනය තවදුරටත් එම සමාජ පදනම මත රඳා පවතී: දශක ගණනාවක ජාතිකවාදී බළමුළු ගැන්වීම් මගින් හැඩගැසුණු සිංහල බහුතරය. නාගරික මධ්‍යම පන්තියේ කොටස් සහ විද්වත් පාර්ශව වාරණය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වටිනාකම් පිළිබඳව සැලකිල්ල පළ කළ හැකි වුව ද, ඔවුන් ගේ බලපෑම ද්විතීයික ය. ඔවුන් තීරණාත්මක දේශපාලන බලවේගයකට වඩා නීත්‍යානුකූල කිරීමේ ස්ථරයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

අසාධාරණ කේන්ද්‍ර කරගත් හඬවල් මර්දනය කිරීම

ඇත්ත වශයෙන් ම, එවැනි වාරණයක් මගින් ‘නිර්ප්‍රභූ ජනතා  රජයේ’ වටිනාකම් අඩපණ කරන බව පවසන සමහර එන්පීපී හිතවාදී (pro-NPP) ‘විද්වත් ප්‍රභූන් ගේ’ වත්මන් කනස්සල්ල පදනම් වී ඇත්තේ වැරදි වැටහීමක් මත ය. ඇත්ත නම් මෙම රජය කිසිවිටෙක ජාතික ප්‍රශ්නයට මුහුණ දීමට හෝ දෙමළ ජනතාව මුහුණ දෙන අසාධාරණ විසඳීමට කැපවීම මත පදනම් වූවක් නොවේ. එසේ වූයේ නම්, දේශපාලන විසඳුම්වලට විරුද්ධ වීම සහ යුද උන්මාදය අවුලුවාලීම සම්බන්ධයෙන් තමන් ගේ ම ඓතිහාසික භූමිකාව පිළිගැනීමෙන් එය ආරම්භ වනු ඇත. ඒ වෙනුවට, තර්කනය වඩාත් ප්‍රායෝගික සහ වඩා නරුම ය. බොහෝ විට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල බඳු ආයතන මගින් මෙහෙයවනු ලබන ආර්ථික ස්ථාවරත්වය, බහුතර ජනතාව අතර යම් මට්ටමක ද්‍රව්‍යමය ස්ථාවරත්වයක් තහවුරු කර ගැනීමට යොදා ගැනේ. එම ස්ථාවරත්වය පවත්වා ගත් පසු, දේශපාලන සහයෝගය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා ජාතිකවාදී හැඟීම් බළමුළු ගැන්විය හැකි ය. මෙම සන්දර්භය තුළ, දෙමළ හඬවල්; විශේෂයෙන් වින්දිත භාවය සහ නොවිසඳුණු අසාධාරණ කේන්ද්‍ර කරගත් හඬවල් මර්දනය කිරීම,  ශ්‍රී ලාංකික සමාජයේ අන්තවාදී කොටස් අතර පාලන තන්ත්‍රයේ ස්ථාවරය දුර්වල කරනවාට වඩා ශක්තිමත් කිරීමට උපකාරී වේ.

විපක්ෂයේ සිංහල-බෞද්ධ බලවේග බළමුළු ගැන්වීම

බහුතර ජනතාව අතර ද්‍රව්‍යමය ස්ථාවරත්වය සාධාරණීකරණය කිරීම මෙම වාරණයේ කාලසීමාව දෙස බලන විට වඩාත් තියුණු දේශපාලන අර්ථයක් ලබා ගනී. එය සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී බලවේග විපක්ෂය හරහා ද ක්‍රියාකාරීව නැවත සංවිධානය වෙමින් සහ බළමුළු ගැන්වෙමින්, ජාතික දේශපාලන ආඛ්‍යානය කෙරෙහි තම බලපෑම නැවත තහවුරු කිරීමට උත්සාහ කරන මොහොතක් සමග සමපාත වේ.
එවැනි සන්දර්භයක් තුළ, “ස්ථාවරත්වයට” බාධා කරන ඕනෑම දෙයක් කෙරෙහි රජය දක්වන සංවේදීතාව ප්‍රශ්න කළ යුතු ය. මෙහි දී ස්ථාවරත්වය යනු වෛෂයික තත්ත්වයකට වඩා දේශපාලනිකව ගොඩනැගූ  ප්‍රමුඛතාවයක් ලෙස පෙනෙන අතර එය බහුතර සිංහල ප්‍රජාවගේ හැඟීම් කළමනාකරණය කිරීම සමඟ සමීපව බැඳී පවතී. එබැවින් තෝරාගත් පොත්වල වාරණය හුදෙක් සංස්කෘතික හෝ නීතිමය තීරණයක් ලෙස නොව, පූර්ව දේශපාලන ක්‍රියාවක් ලෙස කියවිය හැකි ය. මෙය අසීරු නමුත් අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රශ්නයක් මතු කරයි.

රජය උත්සාහ කරන්නේ සාමය රැකීමට ද, නැතහොත් ආකල්ප කළමනාකරණය කිරීමට ද?

දේශපාලනිකව බළමුළු ගැන්වූ බහුතර කණ්ඩායම්වල අපේක්ෂිත ප්‍රතිචාර මත පදනම්ව රජය බුද්ධිමය නිදහස මැනීමට පටන් ගත් විට, එය සැබවින්ම එම කණ්ඩායම්වලට කිව හැකි සහ කිව නොහැකි දේ කෙරෙහි වක්‍ර බලපෑමක් ලබා දෙයි. මෙම අර්ථයෙන් ගත් කල, “ද්‍රව්‍යමය ස්ථාවරත්වය” දෘෂ්ටිවාදාත්මක මර්දනය සමග පටලැවී යයි. මෙහි සැබෑ සැලකිල්ල නොසන්සුන්තාව වැළැක්වීම පමණක් නොව, විශේෂිත ආඛ්‍යාන සමතුලිතතාවක් පවත්වා ගැනීමයි. සිංහල බෞද්ධ බහුතරයේ දේශපාලන ශක්ති ක්‍රියාකාරීව ප්‍රතිසංවිධානය වන මොහොතක එය නොසන්සුන් නොකරන සමතුලිතතාවකි. අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස පිළිබඳ හුදු සටන් පාඨය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන්නේ එබැවිනි. කෙසේ වෙතත්, එවැනි උපාය මාර්ගයක් සහජයෙන් ම බිඳෙනසුලු ය. කෙටි කාලීන සන්සුන්තාවයක් පවත්වා ගැනීම සඳහා සාහිත්‍යය මර්දනය කිරීම, දිගු කාලීන ආතතීන් ගැඹුරු වීමේ අවදානමක් දරයි. එය විසඳනවාට වඩා මැදිහත් වීම කල් දමන අතර යටින් පවතින ප්‍රතිවිරෝධතා ආමන්ත්‍රණය නොකර තබයි. වඩාත් තීරණාත්මක ලෙස, එය සංඥා කරන්නේ ප්‍රකාශනය සීමා කිරීමේ සීමාව මූලධර්ම මත ස්ථාවර නොවන බවත්, දේශපාලන පීඩනය සමඟ උච්චාවචනය වන බවත් ය.

දීපචෙල්වම් ගේ පොත් රඳවා තබා ගැනීම වාරණය පමණක් ද...?

ස්ථාවරත්වය රඳා පවතින්නේ නිශ්ශබ්දතාවය මත නම්, එය ස්ථාවර හෝ සාධාරණ නොවේ. එය හුදෙක් කළමනාකරණය කරන ලද්දකි, බොහෝ දුරට බිය ගැන්වීම් මගිනි. ”අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස” වටා පමණක් ගොඩනැගුණු ආයාචනා ප්‍රමාණවත් නොවන්නේ එබැවිනි. වැදගත් වුව ද, ඒවා මර්දනයේ යටින් පවතින දේශපාලන ආර්ථිකය ආමන්ත්‍රණය නොකරයි. දීපචෙල්වම් ගේ පොත් රඳවා තබා ගැනීම වාරණය ගැන පමණක් නොවේ; එය එක්තරා ආකාරයක සත්‍යයක් මර්දනය කිරීමකි. රජයේ බලයට මෙන්ම ප්‍රමුඛ සිංහල බෞද්ධ ආඛ්‍යානයට අභියෝග කරන සත්‍යයකි. එබැවින් මෙම පොත් මුදා හැරීම සඳහා වන අර්ථවත් අරගලයක් ලිබරල් සටන් පාඨවලින් ඔබ්බට යා යුතු ය. එය සත්‍යය, යුක්තිය සහ වගවීම සඳහා වන පුළුල් අරගලයක් තුළ මුල් බැස ගත යුතු ය, අතුරුදහන් වූවන් වෙනුවෙන්, ඉඩම් අහිමි වූවන් වෙනුවෙන්, හඬවල් ක්‍රමානුකූලව මකා දමන වින්දිතයන් වෙනුවෙන්. මෙම ද්‍රව්‍යමය හා ඓතිහාසික යථාර්ථයට මුහුණ නොදී, “සමගිය” පිළිබඳ කතා පැවැත්වීම, පශ්චාත් යුධ ශ්‍රී ලාංකික සන්දර්භය තුළ සැමවිට ම පැවති දෙයම වනු ඇත. එය සාමයේ කොන්දේසියක් නොව, නිශ්ශබ්දතාවයේ යාන්ත්‍රණයකි.

සිටගත යුත්තේ කොතැනද?

ලේඛකයෙකුට විරුද්ධ මතවලට මුහුණ දීමට සිදු වුවහොත්, ඔවුන්ගේ ප්‍රතිචාරය විය යුත්තේ ලිවීම මිස වාරණය කරන්නෙකු ගේ භූමිකාව භාර ගැනීම නොවේ. මර්දනකාරී නියෝජිතයකු ලෙස ක්‍රියා කිරීම ලේඛකයකු වීමේ සාරයට පටහැනි වේ. මෙම වාරණය විධිමත් මෙන්ම අවිධිමත් පූර්වාදර්ශයක් සපයයි. විධිමත් ලෙස, එය සාහිත්‍යය සීමා කළ හැකි යාන්ත්‍රණ පෙන්නුම් කරයි. අවිධිමත් ලෙස, එය ලේඛකයින්ට, ප්‍රකාශකයින්ට සහ පාඨකයින්ට අදෘශ්‍යමාන රේඛා ඇඳ ඇත්තේ කොතැනදැයි සංඥා කරයි.
කලා මණ්ඩලයේ සහ ඒ ආශ්‍රිත හඬවල ප්‍රතිචාර මෙම සීමා තවදුරටත් ශක්තිමත් කරයි. වාරණය වගකීමක් ලෙස හැඩගැස්වීමෙන්, ඔවුන් එය සාමාන්‍යකරණය කිරීමේ අවදානමක් දරයි. කාලයත් සමග, එවැනි සාමාන්‍යකරණය ඕනෑම නීතියකට වඩා ඵලදායී විය හැකිය, මන්ද එය විසින්  ස්වයං-වාරණය වර්ධනය කරයි, එය පාලනයේ වඩාත් නිහඬ හා වඩාත්ම ව්‍යාප්ත වූ ආකාරයයි. එහෙත් සාහිත්‍යය තුළ  යටපත් කර දැමීමට එරෙහි වීමේ නිසඟ ක්‍රමයක් තිබේ. තහනම් පොත් බොහෝ විට වඩාත් තීව්‍ර ලෙස කියවයි. වඩාත් පුළුල් ලෙස සාකච්ඡා කරන අතර වඩාත් විචිත්‍රවත් ලෙස මතක තබා ගනී. අදහස් මර්දනය කිරීමේ ඕනෑ ම  උත්සාහයක් මගින්  කලාතුරකින් ඒවා තුරන් කරයි. ඒවා ඔවුන් ගේ ගමන් පථය පරිවර්තනය කරයි.
සැබෑ ප්‍රශ්නය වන්නේ, විරුද්ධවාදී සාහිත්‍යය නොනැසී පවතිනු ඇත්ද යන්න නොවේ,  එය නිසැකවම පවතිනු ඇත. සැබෑ ප්‍රශ්නය වන්නේ බුද්ධිමය ජීවිතය පෝෂණය කිරීමට අදහස් කරන ආයතන තෝරාගන්නේ එය සමඟ සිට ගැනීම ද නැතහොත් එයට එරෙහිව මරුදකයාගේ තැන ද  යන්නයි.

‘හරය’ (Haraya) වෙබ් අඩවියෙන් උපුටා ගත් කුෂාන් කනිෂ්ක කුමාරසිංහ ගේ මුල් ඉංග්‍රීසි ලිපිය සමඟ, එහි සිංහල සහ දෙමළ පරිවර්තන ද මෙසේ යළි පළ කරන ලදී.

මූලාශ්‍රය: 

Theepachelvan Piratheepan: Ban on his books is all about censoring victim centered literature