විචාර

සුමිත් චාමින්ද සහෝදරයා විසින් මැතක දී තම මුහුණු පොත හරහා පළ කළ වත්මන් දේශපාලන තත්ත්වය සම්බන්ද විශිෂ්ට ලිපිය ගැන මේ මොහොතේ කතා බහක් ඇති කිරීම ඉතාමත් වැදගත්. අපි ඔහුගේ ලිපියෙ පවතින ඔහුත් හොඳාකාරව ම දැනුවත්ව හැබැයි භාවිතයේ දී අමතක කරන මුලික පරස්පරතා ගොන්න තේරුම් ගමු.

ජවිපෙ/ජාජබ (JVP/NPP) ව්‍යාපාරය සැමවිට ම පෙනී සිටියේ සාම්ප්‍රදායික හෙජමොනික (ආධිපත්‍යවාදී) සැකැස්ම මත පදනම් වූ දේශපාලනයකට එරෙහිව ය. එවැනි මතවාදයක් සහිත පක්ෂයකින් ක්ෂණිකව එම සැකැස්ම බිඳදැමීමේ දැඩි දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් අපේක්ෂා කිරීම සහ ඔවුන් බලයට පත් කිරීමට සහාය දීම, එම පක්ෂයේ සැබෑ දේශපාලන ඉතිහාසය හා හැසිරීම සමග පරස්පර වේ.

තමන් බිය වන දේ තමන්ගේ ම ක්‍රියාවෙන් දිරිමත් වීම

ලංකාවේ පවතින බහුතර කැමැත්ත මත පදනම් වූ ඡන්ද ක්‍රමය තුළ, සංස්ථාපිත ජනවාර්ගික-ආගමික සහ සංස්කෘතික සැකැස්ම සෘජුව අභියෝගයට ලක් කරන කිසිදු දේශපාලන කණ්ඩායමකට බලයට පැමිණීමට බහුතර ඡන්ද පදනමක් ගොඩනැගිය නොහැකි ය. එම සැකැස්ම මතින්ම බලයට පත් වූ ආණ්ඩුවක්‌ , බලයට පත් වූ සැණින් එය වෙනස් කරනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීම ප්‍රායෝගික දේශපාලන යථාර්ථය සමග නොගැළපේ. සුමිත් සහෝදරයා පවසන පරිදි ඔවුන් ආණ්ඩුව බලයට පත් කිරීමට සහාය දී ඇත්තේ මෙම ව්‍යුහාත්මක වෙනස අපේක්ෂාවෙනි. නමුත් ජාජබ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය පුරා අවධාරණය කළේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වය, දූෂණය පිටුදැකීම සහ පාලන තන්ත්‍රයේ වෙනසක් (System Change) මිස, සංස්කෘතික හෝ ආගමික හෙජමොනිය රැඩිකල් ලෙස බිඳ දැමීම නොවේ. එම නිසා තමන් සහාය දුන් ප්‍රතිපත්තිය සහ දැන් අපේක්ෂා කරන ප්‍රතිපත්තිය අතර පරස්පරයක් පැවතිම පුදුමයට කාරණයක් නොවේ.

සුමිත් සහෝදරයා පවසන්නේ ඔහු විසින් ආණ්ඩුව විවේචනය කරන්නේ පැරණි දේශපාලන සුන්බුන්වලට අනවශ්‍ය වලංගුතාවක් ලැබීම වැළැක්වීමට බවයි. නමුත් ප්‍රායෝගික දේශපාලනය තුළ, බලයට පත් වූ නව ආණ්ඩුවක් විවේචනය කිරීම තුළින් ස්වභාවිකව ම සිදු වන්නේ විපක්ෂයට (එනම් ඔහුම දැඩිව ප්‍රතික්ෂේප කරන පැරණි කණ්ඩායම්වලට) නැවත දේශපාලන අවකාශය සහ වලංගුතාවය නිර්මාණය වීමයි. තමන් බිය වන දේ තමන්ගේ ම ක්‍රියාවෙන් දිරිමත් වීම මෙහි ඇති ප්‍රධාන පරස්පරය යි.

60 වසරක ඉතිහාසය ම අධිපති ජාතිකවාදය මත පදනම් වූවක්

සුමිත් සහෝදරයා: ආණ්ඩුවත්, විපක්ෂයේ සියලු ම ප්‍රධාන ධාරා සහ විකල්ප දේශපාලන කණ්ඩායමුත් එකලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ලංකාවේ පවතින දේශපාලන ව්‍යුහය තුළ මෙම සියලු පාර්ශව ප්‍රතික්ෂේප කළ විට, ඔවුන් අපේක්ෂා කරන "සංස්ථාපිත හෙජමොනික සැකැස්ම වෙනස් කිරීම" සඳහා බලය මෙහෙයවන්නේ කවුරුන් විසින්ද යන්න පැහැදිලි නැත. වෙනත් විකල්පයක් නැතිව සියල්ල විවේචනය කිරීම තුළින් ඔවුන් නොදැනුවත්වම දේශපාලන වශයෙන් අකර්මන්‍ය තත්ත්වයකට පත්වේ.

ලිපියේ මුල් හරියේ දී සුමිත් සහෝදරයා බලාපොරොත්තු වූයේ ජාජබ ආණ්ඩුව විසින් මෙරට සාම්ප්‍රදායික ජනවාර්ගික-ආගමික-සංස්කෘතික සැකැස්ම බිඳ දමනු ඇතැයි කියා ය. නමුත් දෙවන ප්‍රකාශයේ දී විපක්ෂය ලුම්පන් ධනේශ්වර ව්‍යාපෘතියක් ලෙස හඳුන්වයි. ලංකාවේ පවතින ධනේශ්වර රාජ්‍ය ක්‍රමය සහ මැතිවරණ ව්‍යුහය තුළ බලයට පත්වන ඕනෑම ආණ්ඩුවකට, එම ක්‍රමයෙන් පරිබාහිරව රැඩිකල් සංස්කෘතික වෙනසක් ක්ෂණිකව සිදු කළ නොහැකි ය. ආණ්ඩුව පවතින්නේත් එම රාජ්‍ය ව්‍යුහය තුළම බව අමතක කර, විපක්ෂයට පමණක් එම ලේබලය ඇලවීම තර්කානුකූල නොවේ.

දේශපාලන විද්‍යාවේදී සහ ප්‍රායෝගික සමාජය තුළ පොදු සතුරෙකුට (ආණ්ඩුවට) එරෙහිව කරන විවේචන, ස්වභාවිකවම අනෙක් විරුද්ධවාදීන් තමන්ගේ වාසියට භාවිත කරයි. "අපේ විරෝධය භාවිතා කරන්නට කිසිදා ඉඩ නොදෙන්නේය,'' යැයි ප්‍රකාශ කළ ද, ප්‍රසිද්ධ අවකාශයක කෙරෙන විවේචනයක් දේශපාලන මෙවලමක් බවට පත්වීම වැළැක්වීමට ලේඛකයාට කිසිදු ප්‍රායෝගික ක්‍රමවේදයක් හෝ වැඩපිළිවෙලක් පෙනෙන විදියට නැත.ඔහු ප්‍රකාශ කරන්නේ, ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව වත්මන් හෙජමොනික සැකැස්ම අභියෝගයට ලක් කිරීමට අසමත් වීම ගැන ඔහු ඇතුළු පිරිස කලකිරීමට පත්ව ඇති බවයි. නමුත් තුන්වන සටහනෙන් ඔබ ම පිළිගන්නවා ජවිපෙ කිසිදාක එවැනි "ප්‍රති-හෙජමොනික" ව්‍යාපෘතියක් ගොඩනඟා නොමැති බවත්, ඔවුන් සැමවිටම අධිපති දෘෂ්ටිවාදයේ ආරක්ෂකයන් වූ බවත් කියලා. පක්ෂයක සමස්ත 60 වසරක ඉතිහාසය ම අධිපති ජාතිකවාදය මත පදනම් වූවක් බව න්‍යායිකව දැන සිටිය දී, ඔවුන් බලයට පත් වූ සැණින් එම ව්‍යුහය බිඳදමනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීම සහ එය නොකිරීම ගැන "කලකිරීමට පත්වීම" බරපතල තර්කානුකූල පරස්පරයකි.

ප්‍රතික්ෂේප කරන දෘෂ්ටිවාදයේ ම කොටස්කරුවකු වීම

ජවිපෙ/ජාජබ යනු සිංහල බෞද්ධ මතවාදයෙන් කැඩී වෙන් නොවූ, ග්‍රාමීය රැඩිකල් වාමාංශික උරුමයක කොටස්කරුවකු බව ඔබ පැහැදිලිව හඳුනා ගනී (පෙරටුගාමීන් පවා ඉන් නිදහස් නැති බව පවසමින්) එසේ නම්, මෙරට ජනවාර්ගික-ආගමික සංස්කෘතික හෙජමොනිය බිඳ දැමීමට අවශ්‍ය වූ බලවේගයක් විසින්, එවැනි දෘෂ්ටිවාදී ලක්ෂණ නොමැති බව න්‍යායිකවම පැහැදිලි පක්ෂයක් බලයට පත් කිරීමට දේශපාලනිකව සහාය දුන්නේ ඇයිද යන්න ගැටලුවකි. ඔබ සහාය දී ඇත්තේ ඔබ ප්‍රතික්ෂේප කරන දෘෂ්ටිවාදයේ ම කොටස්කරුවකුට ය.

මෙම සටහන හරහා ඔබ ලංකාවේ වමේ ව්‍යාපාරයේ ඓතිහාසික සීමා ඉතා නිවැරදිව ස්පර්ශ කරයි. නමුත් ඔබ: රනිල්, සජිත්, චම්පික, වීරවංශ ඇතුළු සියලු ම විපක්ෂ ධාරා "කුණු කූඩයට යා යුතු සුන්බුන්" ලෙස බැහැර කළේය. දැන් ආණ්ඩුවේ මතවාදී සීමාවත් ඔබ පෙන්වා දෙයි. එවිට පද්ධතිය වෙනස් කළ හැකි කිසිදු දේශපාලන මෙවලමක් හෝ බලවේගයක් ලංකීය පොළොවේ මේ මොහොත තුළ ඉතිරි නොවේ. සියල්ල න්‍යායිකව ප්‍රතික්ෂේප කරන නමුත්, ප්‍රායෝගිකව බලය හැසිරවීමට විකල්පයක් නැති උභතෝකෝටිකයකට ඔබ ඇතුළු පිරිස පත්වේ.

සුමිත් සහෝදරයා චෝදනා කරන්නේ, අරගලයේ අභිලාෂයක් වූ "සමාජ යුක්තිය" ඉටු කිරීමට සහ "සංස්කෘතික ගතානුගතිකත්වයට" හිස නොනමා සිටීමට ආණ්ඩුව අපොහොසත් වී ඇති බවයි. නමුත් මෙම සටහනෙන් ඔබ ම පෙන්වා දෙන පරිදි, ජාජබය කිසිදාක අරගලයේ "ඓන්ද්‍රීය කොටස්කරුවෙකු" වූයේ නැත. ඔවුන් කළේ අරගලයේ ජනප්‍රිය සටන් පාඨ තමන්ගේ දේශපාලන බල ව්‍යාපෘතිය සඳහා "උපායිකව සහ උපායමාර්ගිකව" භාවිත කිරීම පමණි.

අරගලයේ රැඩිකල් අභිලාෂ ජනප්‍රියවාදී මැතිවරණ දේශපාලනයක් තුළ දියකර හැරීම

දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් තමන්ගේ බලය ලබාගැනීම වෙනුවෙන් පරිබාහිරව භාවිත කළ දෘෂ්ටිවාදයකට හෝ අභිලාෂ සමුදායකට, ඔවුන් බලයට පත් වූ පසු අවංකවම බැඳී සිටිනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීම සහ එය ඉටු නොවන විට විස්මයට පත්වීම තර්කානුකූල පරස්පරයකි.

අරගලය විසින් මතු කරන ලද රැඩිකල් සංස්කෘතික සහ ව්‍යුහාත්මක වෙනස වෙනුවට ජාජබය විසින් සිදු කළේ එහි ජනප්‍රිය නියෝජනය බවට පත්වීම යි. ජනප්‍රියවාදී වාම හෝ දක්ෂිනාංශික දේශපාලනය සැමවිටම ගොඩනැගෙන්නේ බහුතර සමාජයේ පවතින පොදු හැඟීම්වලට අනුගත වෙමිනි. ලංකාවේ බහුතර පොදු හැඟීම තවමත් පවතින්නේ "සංස්ථාපිත ජනවාර්ගික-ආගමික-සංස්කෘතික හෙජමොනිය" තුළය. ජනප්‍රියවාදී උපාය මාර්ගයකින් බලයට පැමිණි ආණ්ඩුවක්, තමන් බලයට ඔසවා තැබූ බහුතරයේ සංස්කෘතික ගතානුගතිකත්වයට සෘජුව අභියෝග කරනු ඇතැයි සිතීම, ඔවුන් භාවිත කළ දේශපාලන උපක්‍රමයේ ස්වභාවය වටහා නොගැනීමකි. සුමිත් ඇතුළු කණ්ඩායම ආණ්ඩුව බලයට පත් කිරීමට සහාය දී ඇත්තේ අරගලයේ අභිලාෂයන් ඉටු කරවා ගැනීමේ අරමුණිනි. නමුත් මෙම සටහනෙන් ඔබම පිළිගන්නා පරිදි ජාජබය සහ අරගලය අතර පැවතියේ "උපායික නඩත්තුවක්" පමණක් නම්, ඔවුන් බලයට පත් කිරීමට සහාය දීම හරහා සුමිත් ඇතුළු පිරිසද නොදැනුවත්වම දායක වී ඇත්තේ අරගලයේ රැඩිකල් අභිලාෂයන් ජනප්‍රියවාදී මැතිවරණ දේශපාලනයක් තුළ දියකර හැරීමේ එම "උපායමාර්ගික ව්‍යාපෘතියටමය."

මෙවලම සහ සැබෑ දේශපාලන අරමුණ පටලවා ගැනීම

ඔබ මෙම සටහනෙන් පෙන්වා දෙන්නේ දේශපාලන පක්ෂ සහ දෘෂ්ටිවාදී ව්‍යාපාර අතර "පරතරය හෝ පැල්ම" යනු ලාංකීය රාජ්‍ය ව්‍යුහය තුළ ආණ්ඩු බලය ලබාගැනීමේ සහ පවත්වාගැනීමේ පොදු ප්‍රවණතාවක් සහ ඓතිහාසික නියමයක් බවයි. එය පොදු ව්‍යුහාත්මක නියමයක් නම්, ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව ද බලයට පත් වූ පසු එම ව්‍යුහාත්මක නියමයටම යටත් වෙමින් තමන් සහ අරගලයේ දෘෂ්ටිවාදය අතර පරතරයක් නිර්මාණය කරගැනීම ස්වභාවිකය. එවැනි ව්‍යුහාත්මක නියමයක් න්‍යායිකව හඳුනන ඔබලා, ආණ්ඩුව එම රටාවම ප්‍රදර්ශනය කරන විට බලවත් කළකිරීමට පත් වීම තර්කානුකූලව පරස්පර වේ. බණ්ඩාරනායක සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදය සමගත්, චන්ද්‍රිකා ලිබරල් සිවිල් සමාජය සමගත්, මහින්ද රණකාමී ජාතිකවාදය සමගත් සන්ධානගත වූයේ රාජ්‍ය බලය ලබාගැනීමේ උපායමාර්ගික මෙවලම් ලෙසය. ඔවුන් බලයට පත් වූයේ එම මතවාද ක්‍රියාත්මක කිරීමට හෝ ඒවායේ නියමයන් ඒ අයුරින්ම ඉටු කිරීමට නොවේ. ජාජබයද 2022 අරගලයේ "සමාජ යුක්තිය" සහ "පද්ධති වෙනස" යන සටන් පාඨ භාවිත කළේ එවැනිම උපායමාර්ගික මෙවලමක් ලෙස බව ඔබ පිළිගනී. එසේ නම්, ඉතිහාසයේ අනෙක් පක්ෂ මෙන්ම ජාජබයද බලයට පත් වූ පසු එම දෘෂ්ටිවාදයෙන් ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් ඉවත් වෙමින් පවතින "සංස්ථාපිත හෙජමොනික සැකැස්ම" සමග සම්මුතිගත වීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. මෙවලම සහ සැබෑ දේශපාලන අරමුණ පටලවා ගැනීම මෙහි ඇති පරස්පරය යි.

තමන්ගේ ම තර්කය අවසානයක් නැති දේශපාලන රික්තකයක නතර කිරීම

ඔබ පවසන පරිදි, බලයට පත් වූ පක්ෂයෙන් පරිබාහිරව පවතින බහුජන දෘෂ්ටිවාදී පෙරමුණ "සාපේක්ෂ ස්වායත්තතාවක් සහිතව දිගට ම ක්‍රියාත්මක විය යුතු" යන්න ඓතිහාසික සත්‍යයකි. එසේ නම්, අරගලයේ සහ ප්‍රගතිශීලී දෘෂ්ටිවාදයේ නියෝජිතයන් වන ඔබලා කළ යුත්තේ ආණ්ඩුව තුළින්ම එම රැඩිකල් වෙනස අපේක්ෂා කිරීම නොව, ආණ්ඩුවෙන් පිටත ස්වායත්ත බලවේගයක් ලෙස හිඳිමින් ආණ්ඩුවට බලපෑම් කිරීමයි. නමුත්, ඔබගේ ලිපිය හරහා ප්‍රකාශ වන්නේ ආණ්ඩුව එය කිරීමට අසමත් වීම ගැනය. මෙයින් පෙනී යන්නේ ඔබලා තවමත් ස්වායත්තව ක්‍රියා කරනවා වෙනුවට, ආණ්ඩුව තමන් ගේ මතවාදී ව්‍යාපෘතිය ඉටුකර දෙන තෙක් බලා සිටින පරස්පර ස්ථාවරයක සිටින බවයි. ඔබ අවසාන වශයෙන් පවසන්නේ ආණ්ඩුව සහ මෙම දෘෂ්ටිවාදී පෙරමුණ අතර උපායමාර්ගික සම්බන්ධය බිඳ වැටෙන මොහොතේ දී පක්ෂයේ දේශපාලන ආධිපත්‍යය බිඳ වැටීම ආරම්භ වන බවයි. දේශපාලන ආධිපත්‍යය බිඳ වැටෙන විට, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යුහයක් තුළ ඊළඟට බලය ලබාගන්නේ විපක්ෂය යි. නමුත් ඔබ: රනිල්, සජිත්, චම්පික, දිලිත් ඇතුළු සමස්ත විපක්ෂයම ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට යා යුතු සුන්බුන් ලෙස සහමුලින්ම ප්‍රතික්ෂේප කරයි . ආණ්ඩුවේ ආධිපත්‍යය බිඳ වැටීම අනිවාර්ය බව න්‍යායිකව පවසන ගමන්, ඉන් හිස්වන අවකාශයට පැමිණීමට නියමිත එකම ප්‍රායෝගික විකල්පය (විපක්ෂය) සපුරා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම තුළින් ලේඛකයා තමන්ගේ ම තර්කය අවසානයක් නැති දේශපාලන රික්තකයක නතර කරයි.

ප්‍රතික්ෂේප කරන, පැරණි බලවේගවල ම පුනරාගමනය

සුමිත් සහෝදරයාගේ ලිපිය තුළ ඉතා නිවැරදිව පෙන්වා දෙන්නේ ආණ්ඩුව බලයට පත් කළ සමාජ දෘෂ්ටිවාදය සහ පොදුජන අවබෝධය නිර්මාණය කළ සිවිල් සමාජ ධාරාව, පක්ෂයෙන් "සාපේක්ෂ ස්වායත්ත පැවැත්මක්" සහිතව ක්‍රියාත්මක වන බවයි. එසේ නම්, එම ස්වායත්ත සිවිල් සමාජ ධාරාවේ කොටස්කරුවන් වන ඔබලා, ආණ්ඩුව තමන් සතු නොවන බුද්ධිමය-සදාචාරමය නායකත්වයක් ප්‍රකට නොකිරීම සහ ගතානුගතිකත්වයට අනුගත වීම ගැන "බලවත් කලකිරීමට පත්වීම න්‍යායිකව නොගැළපේ. න්‍යායිකව ඔබ අපේක්ෂා කළ යුත්තේ ම ආණ්ඩුව මෙසේ හැසිරෙනු ඇතැයි යන්න යි. ජවිපෙ පක්ෂ දෘෂ්ටිවාදය රටේ දෘෂ්ටිවාදය බවට පරිවර්තනය කිරීමේ (පක්ෂය රාජ්‍යය බවට පත් කිරීමේ) ප්‍රායෝගික වැඩපිළිවෙළක් ආණ්ඩුවට නැති බව ඔබ විවේචනාත්මකව පෙන්වා දෙයි. නමුත්, මාක්ස්-ලෙනින්වාදී හෝ වාමාංශික පක්ෂයක් විසින් "පක්ෂය රාජ්‍යය බවට පත් කිරීම" (ග්‍රාම්ස්චියානු අර්ථයෙන් හෝ සෝවියට් ආකෘතියෙන්) යනු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ ලිබරල් සිවිල් සමාජයක් අතිශයින්ම භීතියට පත්වන ඒකාධිපති ප්‍රවණතාවකි. ලිබරල් හෝ අරගලයේ අභිලාෂ නියෝජනය කරන සිවිල් සමාජයක්, ආණ්ඩුව විසින් එවැනි "පක්ෂ-රාජ්‍ය" චීන පන්නයේ ව්‍යාපෘතියක් ක්‍රියාත්මක නොකිරීම ගැන න්‍යායිකව සතුටු විය යුතු ය. එය විවේචනයක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම පරස්පරයකි.

ඔබ පවසන පරිදි ආණ්ඩුව තත්කාර්යවාදීව ජාතිකවාදයට අනුගත වුව ද, එම මතවාදයේ සැබෑ මෙවලම් පවතින්නේ පැරණි පාදඩ ධනේශ්වරය සතුව නිසා ආණ්ඩුව "අරගලයේ බලවේග වෙතින් සේම ජාතිකවාදී බලවේග වෙතින් ද එකවර ප්‍රතික්ෂේප වීමට" ලක් වේ. මෙය ඉතා නිවැරදි ප්‍රායෝගික දේශපාලන කියවීමකි. නමුත් මෙසේ ආණ්ඩුව දෙපාර්ශවයෙන් ම ප්‍රතික්ෂේප වී එහි ආධිපත්‍යය බිඳ වැටෙන විට, ජාතිකවාදී සහ ගතානුගතික උපකරණ සතු එම "පාදඩ ධනේශ්වර කණ්ඩායම්" (රනිල්, රාජපක්ෂ, සජිත්, දිලිත්, චම්පික ආදීන්) නැවත බලය අත්පත් කර ගැනීම අනිවාර්ය වේ. ඔබ දෙවන සටහනෙන් "ඔවුන්ට කිසිසේත් ඉඩ නොදෙන බව" පැවසුව ද, ඔබ මෙහි පෙන්වා දෙන න්‍යායික සන්තතිය විසින් අවසානයේ දී මඟ පාදන්නේ ඔබ ප්‍රතික්ෂේප කරන එම පැරණි බලවේගවල ම පුනරාගමනයට ය.

ස්වායත්තතාව ඉල්ලන අතර ම ඓන්ද්‍රීය වීමට යෝජනා කිරීමේ තර්කානුකූල පරස්පරය

(2) සහ (4) වන සටහන්වලින් ඔබ පෙන්වා දුන්නේ ජවිපෙ/ජාජබ බලයට පත්වූයේ 2022 අරගලයේ පොදුජන අවබෝධය සහ කැමැත්ත මත පදනම් වූ "ජනප්‍රිය නියෝජනයක්" ලෙස සහ "තත්කාර්යවාදී" ප්‍රවේශයකින් බවයි. ලංකාවේ පවතින බහුතර පොදුජන අවබෝධය තවමත් පවතින්නේ ගතානුගතික ජාතිකවාදය තුළ ය. ආණ්ඩුව බලයේ රැඳී සිටින්නේ එම බහුතර ඡන්ද පදනම මත නම්, ඔබ යෝජනා කරන ආකාරයට එම ව්‍යුහය සහමුලින් ම බිඳදමන "ප්‍රති-හෙජමොනික" ව්‍යාපෘතියක් ක්ෂණිකව ආරම්භ කළහොත්, ආණ්ඩුව තමන් සතු එකම ප්‍රායෝගික බල පදනම (ඡන්ද පදනම) අහිමි කරගනී. බලය රැකගැනීමේ ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතාව සහ මතවාදී රැඩිකල්භාවය එකිනෙක ගැටීම මෙහි ඇති ප්‍රධාන පරස්පරයයි. (4) වන සටහනෙන් ඔබ අවධාරණය කළේ සිවිල් සමාජ ධාරාවන් පක්ෂයෙන් "සාපේක්ෂ ස්වායත්ත පැවැත්මක්" සහිතව ක්‍රියාත්මක විය යුතු අතර, පක්ෂය රාජ්‍යය බවට පත් කිරීමේ ප්‍රායෝගික වැඩපිළිවෙලක් නොමැති බවයි. නමුත් මෙම (5) වන සටහනෙන් ඔබ යෝජනා කරන්නේ පක්ෂයෙන් බාහිරව ඇති ප්‍රගතිශීලී බුද්ධිමය සංස්කෘතික ධාරාවන් සමග "ඓන්ද්‍රීය සම්බන්ධයක්" ගොඩනගා ගත යුතු බවයි. න්‍යායිකව, සිවිල් සමාජයක් දේශපාලන පක්ෂයක් සමග සැබවින්ම "ඓන්ද්‍රීය" වන විට, එහි ඇති "සාපේක්ෂ ස්වායත්තතාව" අහෝසි වී එය පක්ෂ යාන්ත්‍රණයේ ම දිගුවක් බවට පත්වේ. ස්වායත්තතාව ඉල්ලන ගමන්ම ඓන්ද්‍රීය වීමට යෝජනා කිරීම තර්කානුකූල පරස්පරයකි.

තමන් ගේ අනන්‍යතාව දිය කරගනිමින් ඓන්ද්‍රීය වීම

(4) වන සටහනෙන් ඔබ අනතුරු ඇඟවූයේ ආණ්ඩුව ගතානුගතික ජාතිකවාදයට යට වුවහොත්, එම මෙවලම් සතු "පාදඩ ධනේශ්වර විපක්ෂය" (රනිල්, රාජපක්ෂ, සජිත් ආදීන්) විසින් ආණ්ඩුව එකවර ප්‍රතික්ෂේප කර බලය ලබාගන්නා බවයි. ඔබ යෝජනා කරන මෙම බුද්ධිමය-සදාචාරමය පරිවර්තනය යනු වසර ගණනාවක් තිස්සේ දීර්ඝකාලීනව කළ යුතු සමාජ-සංස්කෘතික සටනකි. නමුත් ආණ්ඩුව මුහුණ දෙන දේශපාලන සහ ආර්ථික අර්බුද ක්ෂණික සහ තත්කාර්යවාදී ය. එවැනි දිගුකාලීන මතවාදී සටනක් සඳහා ආණ්ඩුව ක්ෂණිකව යොමු වුවහොත්, ඉන් නිර්මාණය වන දේශපාලන අස්ථාවරත්වය තුළ ඔබ බිය වන අතීත සුන්බුන් විපක්ෂයට වලංගුතාව ලැබීම වඩාත් වේගවත් වේ.

නමුත් ප්‍රායෝගික ප්‍රශ්නය වන්නේ, ජවිපෙ බඳු "කේඩරය පදනම් කරගත්" සහ මධ්‍යගත පාලනයක් සහිත පක්ෂයකට, තමන් ගෙන් පරිබාහිර නිදහස් බුද්ධිමය ධාරා සමග තමන් ගේ අනන්‍යතාව දිය කරගනිමින් ඓන්ද්‍රීය වීමට තරම් දේශපාලන නම්‍යශීලීත්වයක් පවතින්නේ ද යන්නයි.

මෙම සමස්ත විග්‍රහය ඇසුරින්, ඔබ සිතන පරිදි වත්මන් ආණ්ඩුවට මෙම ඓන්ද්‍රීය පරිවර්තනය සඳහා අභ්‍යන්තර දේශපාලන විභවයක් තිබේ ද? නැතහොත් ප්‍රගතිශීලී සිවිල් සමාජය ආණ්ඩුවෙන් පරිබාහිරව නව දේශපාලන බලවේගයක් ගොඩනැගීමට කාලය පැමිණ තිබේ ද? මේ පිළිබඳව ඔබේ අදහස පැහැදිලි කරන්නේ නම් අපට මෙම සාකච්ඡාව තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යා හැකි ය. ඔබේ ලිපිය හරහා චෝදනා කළේ ජවිපෙ/ජාජබ ආණ්ඩුව "මෙරට සංස්ථාපිත ජනවාර්ගික-ආගමික-සංස්කෘතික හෙජමොනික සැකැස්ම අභියෝගයට ලක් කිරීමට අසමත් වීම" ගැන තමන් බලවත් කලකිරීමට පත් වූ බවයි. නමුත් මෙම අවසාන සටහනෙන් ඔබම පිළිගන්නවා ඉදිරි වසර කිහිපයේ ප්‍රධාන දේශපාලන සටන් බිම තීරණය වන්නේ "සංස්කෘතික පිවිතුරුවාදය පිළිබඳ නව ගතානුගතිකවාදී පැනනැගීම්" මත බව. එනම්, සමාජයේ ප්‍රධානතම දේශපාලන ප්‍රවණතාව වන්නේ ජාතිකවාදී සහ ගතානුගතික දෘෂ්ටිවාද නැවත නැගිටීමයි. එවැනි ප්‍රබල අන්ත දක්ෂිණාංශික රැල්ලක් සමාජය තුළ මතු වෙමින් පවතින සන්දර්භයක, මැතිවරණ දේශපාලනයක් තුළ ක්‍රියාත්මක වන ආණ්ඩුවකට සෘජුවම එම හෙජමොනියට අභියෝග කළ නොහැකි ය. සමාජයේ පවතින සැබෑ මතවාදී බල තුලනය පිළිබඳ මෙම යථාර්ථය දැන සිටියදී, ආණ්ඩුව එය නොකිරීම ගැන මුලින් කලකිරීම පරස්පරයකි. ලේඛකයා පවසන පරිදි අන්ත දක්ෂිණාංශික නව-ගතානුගතිකවාදයේ දේශපාලන නැගීම "සමකාලීන යුගයේ ගෝලීයව නිරීක්ෂණය කළ හැකි ප්‍රවණතාවකි". එය ලෝකය පුරාම (ඇමරිකාව, යුරෝපය, ඉන්දියාව ආදී) සිදුවන ව්‍යුහාත්මක දේශපාලන වෙනසකි. එය ගෝලීය සහ ව්‍යුහාත්මක ප්‍රවණතාවක් නම්, එය ලංකාව තුළ පාලනය කිරීමට හෝ නතර කිරීමට ලංකාවේ පවතින එක් ආණ්ඩුවකට (එම ආණ්ඩුවේ දෘෂ්ටිවාදී සීමාවන් කුමක් වුවත්) පමණක් තනිවම කල නොහැක. ගෝලීය ව්‍යුහාත්මක සාධකයක් දේශීය ආණ්ඩුවක "දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් නැතිකම" ලෙස පමණක් ඌනනය කර විවේචනය කිරීම න්‍යායිකව පරස්පර වේ.

ප්‍රගතිශීලී බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්යභාරය විය යුත්තේ කුමක් ද?

(4) සහ (6) වන සටහන්වලින් පැහැදිලි කරන්නේ ආණ්ඩුවේ තත්කාර්යවාදී හැසිරීම නිසා, අරගලය විසින් පරාජය කරන ලද පැරණි "පාදඩ ධනේශ්වරයේ ජනවාර්ගික ජාතිකවාදී කණ්ඩායම්" නැවතත් මෙම නව-ගතානුගතික රැල්ල හරහා බලය අත්පත් කරගැනීමේ අවදානමක් පවතින බවයි. ලේඛකයා දෙවන සටහනෙන් රනිල්, රාජපක්ෂ, සජිත්, චම්පික, දිලිත් ආදී සමස්ත විපක්ෂයම "ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට යා යුතු සුන්බුන්" ලෙසත්, ඔවුන්ට තමන්ගේ විරෝධය භාවිතා කිරීමට "කිසිදා ඉඩ නොදෙන" බවත් දැඩිව ප්‍රකාශ කළේය. නමුත් ඔහුගේ ම අවසාන න්‍යායික නිගමනයට අනුව, ඉදිරියේදී නැගී එන්නේ එම විපක්ෂ කණ්ඩායම් සතු "සංස්කෘතික ගතානුගතිකවාදී" දේශපාලන අක්ෂයයි. තමන්ට කිසිසේත් ඉඩ නොදෙන බව පැවසූ දේශපාලන බලවේගයන්ගේ නැගීම අනිවාර්ය බව න්‍යායිකව සනාථ කිරීම මෙහි ඇති ප්‍රධාන උපායමාර්ගික පරස්පරයයි.

මෙම තත්ත්වය තුළ, ප්‍රගතිශීලී බුද්ධිමතුන්ගේ කාර්යභාරය විය යුත්තේ ආණ්ඩුව කෙරෙහි "කලකිරීම ප්‍රකාශ කිරීම" පමණක් ද, නැතහොත් මෙම නැගී එන අන්ත දක්ෂිණාංශික ගතානුගතිකත්වයට එරෙහිව සමාජය තුළ නව මතවාදී ප්‍රති-ප්‍රහාරයක් සංවිධානය කිරීම ද?

සුමිත් චාමින්ද සොයුරා ගේ මෙම විග්‍රහය පිළිබඳව ඔබේ පෞද්ගලික අදහස කුමක්ද? ඉදිරියේදී ලංකාවේ දේශපාලනය මෙම අන්ත දක්ෂිණාංශික නව-ගතානුගතික දිශාවටම ගමන් කරනු ඇතැයි ඔබත් සිතනවාද?

Mandis Murrukkuwadura