විචාර

සමාජයක හෘද සාක්ෂිය මැනිය හැක්කේ එම සමාජය තුළ වෙසෙන අහිංසක ම සහ අසරණ ම ජීවීන්ට ලැබෙන ආරක්ෂාව සහ යුක්තියේ ප්‍රමාණයෙනි. තිලිනා වීරසිංහයන්ගේ 'මධුසමය අහිමි මංගල්‍යය' කෘතියේ එන 'සාක්කි නැති කන්‍යාපටලය' යනු හුදෙක් අකුරුවලට නැගුණු ප්‍රබන්ධයක් නොව, අපේම ඇස් පනාපිට සිදුවන, එහෙත් අප මුත්සන්නව බලා සිටින කටුක සමාජ ඛේදවාචකයක කැඩපතකි.

පන්තියේ පළමුවැනියා හෝ දෙවැනියා වෙමින් හෙට දවස ගැන දහසක් බලාපොරොත්තු දල්වාගෙන සිටි, තවමත් ළමා වියේ පසුවන අපේම දියණියක, වැඩිහිටි සමාජයේ සාහසිකත්වයට බිලිවීමෙන් නොනැවතී, යුක්තිය පසිඳලීමේ නාමයෙන් නැවත නැවතත් නිරුවත් කරනු ලැබීමේ මේ ශෝකජනක අත්දැකීම අපේ හදවත් කම්පා කරවයි. නීතියේ අකුරට වඩා මානුෂීය හැඟීම් ද, සංස්කෘතික සළුපිළිවලට වඩා ළමා අයිතිවාසිකම් ද උතුම් කොට සලකන ඕනෑම සංවේදී මිනිසෙකු ගේ දෑසට කඳුළක් එක්කරන මේ අත්දැකීම, සමාජයක් ලෙස අප සැම වරදකරුවන් කරමින් මෙසේ විග්‍රහයට ලක් කරමි.

සමාජයේ හෘද සාක්ෂිය ඇමතීමට කරන ලද ගැඹුරු සමාජ-දේශපාලන විග්‍රහයක්

තිලිනා  වීරසිංහ විසින් රචිත "මධුසමය අහිමි මංගල්‍යය" යනු සමාජයේ වඩාත් කතාබහට ලක්විය යුතු, එහෙත් බොහෝ විට සැඟවී යන සංවේදී සහ ඛේදජනක සමාජයීය මාන ස්පර්ශ කරන කෙටිකතා/අත්දැකීම් එකතුවකි. ලාංකීය සමාජයේ පවතින අඳුරු, කටුක සහ ඛේදජනක යථාර්ථ නිර්භයව ස්පර්ශ කරන ප්‍රබල සාහිත්‍යමය ඓතිහාසික ලේඛනයකි. සමාජ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ ක්ෂේත්‍රයේ තමන් සතු පෘථුල පසුබිම උපයෝගී කරගනිමින් කතුවරිය විසින් ගොඩනගන ලද මෙම කෘතිය, හුදෙක් රසවින්දනය සඳහා වූ කතන්දර එකතුවක් නොවී, සමාජයේ හෘද සාක්ෂිය ඇමතීමට කරන ලද ගැඹුරු සමාජ-දේශපාලන විග්‍රහයක් බවට පත්වේ.

ලාංකීය සමාජයේ පවතින කුරිරු, අසංවේදී ස්වරූපය

සාහිත්‍යය යනු හුදු වින්දනයක් පමණක් නොව, සමාජයේ මුල් බැසගෙන ඇති සම්ප්‍රදායන් සහ අසාධාරණත්වයන් ප්‍රශ්න කරන මෙවලමක් බව මෙමගින් අවධාරණය කරනු ලබයි.

කෘතියේ ආරම්භක පරිච්ඡේදය වන මෙයින් ශ්‍රී ලාංකීය සමාජය තුළ වින්දිතයින් බවට පත්වන බාලවයස්කාර දැරියන්ගේ අසරණභාවය සහ ඔවුන් මුහුණ දෙන ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වය ඉතා කම්පනකාරී ලෙස නිරූපණය කර ඇත. වින්දිත දැරිය අධිකරණය ඉදිරියට කැඳවාගෙන යන සංවේදී ගමන හරහා කතුවරිය මෙම ගැටලුව පාඨකයා හමුවට ගෙන එන්නී ය.

අධිකරණ භූමියේදී ඇතැම් කාන්තාවන් පවා වින්දිත දැරිය ගේ වැරැද්දක් සෙවීමට උත්සාහ කිරීම ("ඒ කෙල්ලගෙ චරිතෙ හොඳ නැතිලු කියන්නෙ...") මඟින් ලාංකීය සමාජයේ පවතින කුරිරු, අසංවේදී ස්වරූපය මනාව හෙළිදරව් (පිටුව 17 - පින්තූර අන්තර්ගතය) කෙරේ. ඇය මෙම සිදුවීම් දෙස හුදු කල්පිත කතාන්දර ලෙස නොව, සමාජ විද්‍යාත්මක සහ මානුෂීය දෘෂ්ටිකෝණයකින් බලයි. ඇයගේ භාෂා විලාසය සරල වුවද, පාඨකයාගේ හදවත කම්පා කරවනසුලු ය. සමාජයේ පවතින දුප්පත්කම, මව්වරුන් රැකියා සඳහා විදේශගත වීම හෝ අගනුවරට පැමිණීම නිසා දරුවන් අනාරක්ෂිත වීම යනාදි පසුබිම් සාධකද ඇය සිදුවීම් අතරින් විවරණය කරන්නී ය.

දරුවන් විලෝපිකයින් ගේ ගොදුරු බවට පත්වන්නේ ඇයි...?

අපයෝජනයන් සහ හිංසනයන් සිදුවීමට බලපාන මූලික සමාජ වටපිටාව ද කෘතිය තුළ මනාව විග්‍රහ කර ඇත. විශේෂයෙන් ම දුප්පත්කම සහ මව්වරුන් රැකියා සඳහා විදේශගත වීම හෝ අගනුවරට සංක්‍රමණය වීම හේතුවෙන් දරුවන්ට මවුපිය රැකවරණය අහිමි වීම මතු කර දක්වයි. මේ හේතුවෙන් දරුවන් ඉතා පහසුවෙන් සමාජයේ සිටින විලෝපිකයන්ගේ ගොදුරු බවට පත්වන ආකාරය පෙන්වා දෙමින්, මෙවැනි ඛේදවාචකයන්ට ආර්ථික අසමානතාවය ද ඍජුවම වගකිව යුතු බව ලේඛිකාව අවධාරණය කරන්නී ය.

කතුවරිය, සමාජය තුළ සිදුවන ලිංගික හිංසනය දෙස බලන්නේ ඒකාකෘතික රාමුවකින් ඔබ්බට යමිනි. සමාජය විසින් කාන්තාවන් මත පටවා ඇති පීඩනය, ඔවුන් ගේ නිහඬතාව බිඳීම සහ ස්ත්‍රියක ලෙස තමන් මුහුණ දෙන අත්දැකීම් සාහිත්‍යයට නැඟීම පිළිබඳව මෙහි ගැඹුරින් සාකච්ඡා කර ඇත. ඇය පවසන්නේ නිහඬව සිටීම වෙනුවට නිර්මාණකරණය හරහා සමාජය සංවාදයකට ලක් කළ යුතු බවයි.යුක්තිය ඉටු කිරීමට පවතින නීතිමය සහ දේශපාලන පද්ධතියේ ඇති අසමත්භාවය

මෙම කෘතියේ එන වැදගත්ම තේමාවක් වන්නේ වින්දිතයන්ට යුක්තිය ඉටු කිරීමට පවතින නීතිමය සහ දේශපාලන පද්ධතියේ ඇති අසමත්භාවයයි. අපරාධකරුවන් සතු ධනය, සමාජ බලය සහ දේශපාලන හිතවත්කම් භාවිත කරමින් නීතිය ක්‍රියාත්මක වීමේ ක්‍රියාවලියට බාධා පමුණුවන ආකාරයත්, බලධාරීන් විසින් වැරදිකරුවන් සුරක්ෂිත කරන ආකාරයත් කතුවරිය විවේචනාත්මකව හෙළිදරව් කරයි. මේ හේතුවෙන් අවසානයේ අසරණ වන්නේත්, යුක්තිය අහිමි වන්නේත් කිසිදු හව්හරණක් නැති වින්දිතයන්ට ම ය.

කතුවරිය සිය නිර්මාණය උදෙසා ශ්‍රී ලාංකීය සමාජයේ පවතින ඛේදජනක සමාජ යථාර්ථයන් මුල් කරගත්, එකිනෙකට බද්ධ වූ ප්‍රබල තේමාවන් කිහිපයක් ගවේෂණය කරන්නී ය. සමාජ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ ඇසුරින් ලේඛිකාව මතු කර දක්වන ප්‍රධාන තේමා මෙලෙස හැඳින්විය හැකි ය.

බාලවයස්කාර දැරියන් ගේ අසරණභාවය: පාසල් වියේ පසුවන දැරියන් සමූහ දූෂණය බඳු සාහසික අපරාධවලට ලක්වීමේ කම්පනකාරී ඛේදවාචකය සහ ඉන් ඔවුන් ලබන ජීවිතාන්තය දක්වා වූ මානසික කම්පනය (Trauma) කෘතිය හරහා ඉතා සංවේදීව සාකච්ඡා කෙරේ.

කුටුම්භය තුළ සැඟවුණු ප්‍රචණ්ඩත්වය: විවාහය නමැති පූජනීය පවුල් සංස්ථාව තුළ සිදුවන විවාහක දූෂණය (Marital Rape) සහ කායික-මානසික හිංසනයන් මෙහිදී විවෘතව ප්‍රශ්න කෙරේ. සංස්කෘතික සළුපිළිවලින් වසා දමා ඇති, විවාහය තුළ සිදුවන බලහත්කාරී ලිංගික ක්‍රියා ද ප්‍රචණ්ඩත්වයක්ම බව ලේඛිකාව පෙන්වා දෙයි.

මධු සමය ගෙවන සියලු ම මනාලියන් සතුටෙන් ද...?  

''පරපීඩක කාමුකත්වය" හමුවේ කාන්තාවන් මුහුණ දෙන ශාරීරික සහ මානසික හිංසන සමග ම, ස්ත්‍රී ස්වාධීනත්වය අතර පවතින ගැටුම ඇතැම් චරිත හරහා කතුවරිය ගවේෂණය කරරන්නී ය. සමාජ අපේක්ෂාවල බරින් පීඩා විඳින කාන්තාවන් සහ තමන් ගේ ජීවිතය තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි හැඩගස්වා ගැනීමට උත්සාහ කරන කාන්තාවන් අතර පවතින වෙනස ඇය මෙහි දී ප්‍රතිසංසන්දනය කරන්නී ය.ඇත්ත වශයෙන්ම මධු සමය ගෙවා ගන්නා සියලු ම මනාලියන් සතුටෙන් සිටී ද...? ඔවුනට මෘදු ආදරණීය මනාලයින් හමු වේද? මනාලයකු බලහත්කාරී ලෙස සංසර්ගයේ යෙදීම ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වයක් ලෙස නොසිතන්නේ ද...? මධුසමයක් නොමැති මංගල්ලයක දරුවන් බිහිකළ හැකි ද...? සෑම මංගල්‍යයක් තුළ ම එක ම එක් වරක් හෝ මනාලියක‍, ප්‍රචණ්ඩත්වයකට ලක්වන්නේ නැති ද...? තිලිනා ප්‍රශ්න කරන්නේ ලාංකේය සංස්කෘතිය තුළ ගැඹුරු කතිකාවකට ලක් විය යුතු සංස්කෘතික කටුකම්බි පිළිබඳව නොවේ ද...? ''මධුසමය අහිමි මංගල්‍යය" යනු ශ්‍රී ලාංකීය සමාජය තුළ බොහෝ විට සංස්කෘතික සළුපිළිවලින් වසා දමන, එහෙත් වඩාත් ගැඹුරින් සාකච්ඡා කළ යුතු ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ ඛේදජනක සමාජ යථාර්ථ ස්පර්ශ කරන ප්‍රබල කෘතියකි.

සාමූහික සමාජ වගකීමක් කරට ගන්නා ලෙස කෙරෙන ආරාධනය

තිලිනා වීරසිංහ ගේ "මධුසමය අහිමි මංගල්‍යය" කෘතිය යනු හුදෙක් අඳුරු සමාජ තොරතුරු වාර්තාකරණයක් නොව, මානව හිමිකම් සහ සමාජ සාධාරණත්වය උදෙසා නැගෙන ප්‍රබල හඬගැසීමකි. පාඨකයා මුහුණ දීමට බිය වන, එහෙත් දිනපතා සමාජයේ සිදුවන කටුක ඇත්ත දෙස දෑස් හැර බලන්නට කෘතිය අපට බල කරයි. අවසාන වශයෙන්, සමාජයේ සිදුවන මෙවැනි අපරාධ දෙස දෙස බලා සිටින "නිහඬ නිරීක්ෂකයින්" නොවී, ළමා ආරක්ෂණය සහ පද්ධතිමය වෙනසක් උදෙසා සාමූහික සමාජ වගකීමක් කරට ගන්නා ලෙස කෙරෙන මෙම ආරාධනය, වත්මන් සමාජයට අතිශයින්ම කාලෝචිත ය.

සටහන - නිලක්ෂි බණ්ඩාර