V2025

විචාර

අගවිනිසුරු නිවස ඉදිරිපිට රතිඤ්ඤා පත්තුකර කිරිබත් කෑ හැටි : පැරණි උදාහරණ 2ක් !

රන්ජන් රාමනායක මන්ත‍්‍රීවරයා, අධිකරණයේ විනිසුරුවරුන්ට ‘බලපෑම් කිරීම’ ගැන පළමුවරට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තිබෙන වරදක් යටතේ අත්අඩංගුවට අරගෙන තිබෙනවා.

මෙවැනි වරදක් සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාකරන්නේ ලංකාවේ ඉතිහාසයේ පළමු වරට බවයි නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව අධිකරණයට කිව්වේ. තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන් හඹායෑමට දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහය හෝ වෙනත් සාමානය නීති පමණක් නොව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව පවා යොදාගන්නට අලූත් ආණ්ඩුව පසුබට නොවන බවයි ඉන් පැහැදිලි වන්නේ.

එහෙත්, උත්ප‍්‍රාසය තමයි, අලූත් ආණ්ඩුවේ අයට නින්දෙන් ඇහැරුණාක් මෙන් අධිකරණය ‘ස්වාධීනව’ පවත්වාගත යුතු බවට මතක්වී තිබීම. ආණ්ඩුවේ කාටවත්, තමන්ගේ පරණ හෙවණැලි ගැනම හාංකවිසියක්වත් නැතිවා වාගෙයි. රන්ජන් රාමනායක වැන්නකුට අධිකරණයට කරන්නට පුළුවන් බලපෑම කොහොම වෙතත්, 2015ට පෙර නම් රටේ අගවිනිසුරුගේ සිට පහළට අධිකරණයට කළ බලපෑම් හා බාධක ගැන ඉතිහාසයක් තිබුණා. හදිසියේ නින්දෙන් අවදිවී සිටිනවුන්ගේ සතුටට බාධා කරන්නට ඒ පරණ අතීතයෙන් උදාහරණ දෙකක් දක්වන්නට පුළුවන්.

එකක්, ආචාර්ය ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරිය ධුරයෙන් පන්නා දැමීම. ලංකාවේ ඉතිහාසයේම අධිකරණයට එවැනි පහත් පෙළේ බලහත්කාරකමක් කළ පළමුවැනි අවස්ථාව එයයි. පසුගිය වසරේදී ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක හිටපු අගවිනිසුරුවරිය ‘උත්තරීතර’ නමින් පොතක් ලියුවා. එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්කර තිබෙන්නේ 43වැනි අගවිනිසුරු ධුරයෙන් තමා ඉවත් කරන්නට රාජපක්‍ෂවරුන් ගත් අවලස්සන උත්සාහය පැහැදිලි කරන්නටයි.

kkkk‘රටේ 43 වැනි අග‍්‍රවිනිශ්චයකාරවරිය විදියට මම දිවුරුම් දීපු මොහොතේ ඉඳලා මට නොයෙකුත් ආකාරයේ කරදර බාධකවලට මුහුණ දෙන්ඩ සිද්ධ වුණා’ සිය පොතේ ඇය කියනවා. ඒ 2011 මැයි 19දා.

‘දිවුරුම් දීම අවසාන වුණ හැටියේම ජනාධිපතිතුමාට ඕනෑ වුණා මට කතා කරන්ඩ… ජනාධිපතිතුමා පුටුවක වාඩිවෙලා ඒක ඉදිරියෙන් තිබුණ පුටුවක මට වාඩිවෙන්න ආරාධනා කරනකොටම පස් හය දෙනෙක් ජනාධිපතිතුමා පිටිපස්සෙන් හිටගත්තා. ඒ ජනාධිපතිතුමාගේ ලේකම්ට අමතරව. ජනාධිපතිතුමා මගෙන් ඇහුවේ එකම ප‍්‍රශ්නයයි. ‘අධිකරණ සේවා කොමිසමේ ලේකම් විදියට පත්කරන්නේ කවුද?.’ ඒ ප‍්‍රශ්නය මම විමතියට පත්කළා. …අගවිනිසුරු නිල බලයෙන් පත්වෙන අධිකරණ සේවා කොමිසමේ සභාපති. කොමිසමේ තවත් සාමාජිකයන් දෙන්නෙක් ඉන්නවා. කොමිසමේ තීරණයක් කියන්නේ තුන්දෙනාම එකතු වෙලා සාකච්ඡුා කරලා ගන්න තීරණයක්. එහෙම නැතිව ඒකේ සභාපතිට ඕනෑ විදියට එක එක වෙලාවට තීරණ ගන්ඩ බැහැ.. ජනාධිපතිතුමා උත්තරයක් බලාපොරොත්තුවෙන් මා දිහා බලා ඉන්නවා. මට දෙන්ඩ උත්තරයක් නැහැ. අලූත් තනතුරක දිවුරුම් දුන්න ගමන්ම අනිකුත් පත්වීම් ගැන මම තීරණය කරන්නේ කොහොමද? .. මේ හැම දෙයක් ගැනම හිතලා මම ජනාධිපතිතුමාට කිව්වා, කොමිසමේ අනික් සාමාජිකයන් දෙන්නත් එක්ක සාකච්ඡා කරලා මුලින්ම වැඩ බලන පත්වීමක් කරන්ඩ අදහස් කරනවා කියලා. ජනාධිපතිතුමා පුපුරා හැලූණා… මම කවමදාවත් ජනාධිපතිතුමා මේ විදියට කෝපයට පත්වෙලා ඉන්නවා දැකලා නැහැ.. ජනාධිපතිතුමාට එච්චර තදින් කෝපයට පත්වෙන්න හේතුව මොකක්ද කියලා මම කල්පනා කළා. තරහව තියෙන්ඩ ඇත්තේ කොමිසම කරන්ඩ ගිය පත්වීම ගැන නෙමෙයි. තමන් කරපු පත්වීම ගැනයි. තමන් පත්කරපු පුද්ගලයා තමන්ගෙන් කිසිම විමසීමක් නොකර පත්වීම් කරන එක ගැනයි. නමුත් අගවිනිසුරුවරයකුගේ කාර්යභාරය කවුරුවත් සතුටට පත්කරන එක නෙවෙයි. නීතියයි යුක්තියයි නිවැරදි විදියට ක‍්‍රියාත්මක කිරීම. එදා උදේ වරුවේ සිදුවෙච්ච ඒ සිද්ධිදාමයම මහා අප‍්‍රසන්න හැඟීමක් මගේ හිතට ඇතුළු කළා.’

තමා අගවිනිසුරු ධුරයෙන් ඉවත්කිරීමේ සිද්ධි දාමයේ පළමුවැනි අවස්ථාව හැටියට ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය සලකන්නේ, 2011 නොවැම්බරයේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලද ‘නගර සහ ග‍්‍රාම සැලසුම්’ සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ අර්ථ නිරූපණයක් දීම හා බැඳුණු සිද්ධීන්. ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරිය ප‍්‍රධානත්වය ඉසිලූ විනිසුරු තුන්කට්ටුව අවසානයේ තීන්දු කළේ, කෙටුම්පතේ තිබෙන විෂය පළාත් සභාවලට අයත් විෂයක් බවටයි. ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා තිබෙන ප‍්‍රතිපාදනවලට අනුකූලව කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කර නැති බැවින් නගර හා ග‍්‍රාම සැලසුම් සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත නීතියක් බවට පත්වීමේ හැකියාවක් නැති බවයි. ඒ පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කරගැනීමට රාජපක්ෂ පාලනය දැරූ උත්සාහයට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ අර්ථ නිරූපණය නිසා බාධා පැමිණුණා.

2011 අගෝස්තුවේ පැවැති උසස් පෙළ විභාගයේ ප‍්‍රතිඵල අසාධාරණය කියන මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සම් කිහිපයක් සම්බන්ධයෙන් ද තමා ප‍්‍රමුඛ විනිසුරු මඬුල්ලක් දුන් තීරණ ගැන ආණ්ඩුව අප‍්‍රසාදයෙන් සිටි බව ‘උත්තරීතර’ පොතේ සඳහන් වෙනවා.

‘ඔය වකවානුවේ වරින් වර තමන්ගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවුණා කියලා පවරපු පෙත්සම් ගණනාවක්ම මම මූලාසනය දරපු විනිශ්චයාසන ඉස්සරහට ඇවිත් තිබුණා. ඒවාට දීපු තීන්දු තීරණ ගැන බලයේ හිටපු උදවියගේ ප‍්‍රතිචාර යහපත් වුණේ නැහැ.’ ඇය කියනවා.

දිවිනැගුම පළමුවැනි කෙටුම්පත 2012 ජුලි 27 ගැසට් පත‍්‍රයේ පළකර 2012 අගෝස්තු 10 පාර්ලිමේන්තුවේ න්‍යාය පත‍්‍රයට ඇතුළු කළා. ඊට එරෙහිව පෙත්සම් තුනක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් වුණා. අධිකරණය තීරණය කළේ, දිවිනැගුම කෙටුම්පත නීතියක් බවට පත්වන්නට නොහැකි බවයි. තීන්දුව ජනාධිපතිටත් කතානායකටත් දන්වා යැවූ ටික දිනකින් දෙවැනි දිවිනැගුම පනත් කෙටුම්පතද අධිකරණයට ඉදිරිපත් වුණා. පළමුවැනි කෙටුම්පත 2012 සැප්තැම්බර් 21 පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත‍්‍රයෙන් ඉවත් කරගත් අතර, ඔක්තෝබර් 9 වැනිදා දෙවැනි කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත‍්‍රයට ඇතුළත් කර තිබුණා.

අධිකරණය තීරණය කෙළේ, කෙටුම්පතේ සමහර වගන්ති ආණ්ඩක‍්‍ර‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සමග නොගැළපෙන නිසා තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතරයකින් සම්මත කරගත යුතු බවයි. තවත් වගන්ති ව්‍යවස්ථාවේ 3 වැනි ව්‍යවස්ථාවට නොගැළපෙන නිසා, ජනමත විචාරණයකට යොමුකොට සම්මත කළ යුතු බවටද නියම කළා.

පනත් කෙටුම්පත පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණය, 2012 ඔක්තෝබර් 31 ජනාධිපතිටත් කතානායකටත් යැව්වා. එහෙත්, එදිනට පෙර දින, එනම් 30දා සවස විභාග කළ අනෙක් විනිසුරුවරුන් දෙදෙනාද සමග අගවිනිසුරුවරිය සවස් භාගයේ සිය නිල මැදිරිය තුළ අධිකරණ තීරණයේ අවසන් කෙටුම්පත ගැන කතාකරමින් සිටින අතර, රවුෆ් හකීම් අධිකරණ ඇමතිවරයා පූර්ව දැනුම්දීමක් නැතිවම ඇය හමුවීමට නිල මැදිරියට පැමිණියා. අගවිනිසුරුවරිය සිය කාර්යයෙන් මඳ විරාමයක් ගෙන වෙනත් ශාලාවක රැඳී සිටි ඔහු හමුවීමට ගියා.

‘කිසිම දැනුම්දීමක් නැතිව වෙලාවක් වෙන් කර ගන්නේ නැතිව ආපු එක ගැන කනගාටුව තදබල විදියට ඇමතිතුමා කියාහිටියා. කනගාටුව තිබුණේ වචනවල විතරක් නෙවෙයි. හාව භාව ප‍්‍රකාශනවල කනගාටුව පැහැදිලිවම දෝරේ ගලමින් තිබුණා. මට හිතුණේ ඇමතිතුමා බොහෝම තදට කැළඹුණු මනසකින් හිටියේ කියලා. අහක දාන්න වෙලාවක් නැති බවත්, ඉතාම හදිසි වගේම වැදගත් කාරණයක් තිබෙන බවත් කියපු ඇමතිතුමා මේ දැන්ම ඔහුත් එක්ක ජනාධිපතිතුමා මුණගැහෙන්ඩ යන්ඩ එන්ඩ කියලා මගෙන් ඉල්ලා හිටියා. පහුවෙනිදා, ඔක්තෝබර් 31 වැනිදා උදේ වෙනකොට යවන්න තියෙන වැදගත් අර්ථ නිරූපණයක අවසන් අදියරේ වැඩකටයුතු කරමින් මම ඉන්න බව ඇමතිතුමාට මම කිව්වා. ..අන්තිමට යුක්තියේ නාමයෙන් මට මේ ඉල්ලීමට කැමති වෙන්ඩ බැහැයි කියලත් කිව්වා.

ඇමතිතුමාගේ මූණ එකපාරටම අඳුරු වෙලා සුදුමැලි වුණා. මම දැක්කේ බය බිරාන්ත වුණ පුද්ගලයෙක්. ඇස්වල තිබුණේ එකම එක ප‍්‍රශ්නයක්. ‘ඇයි?’ ’

2012 සැප්තැම්බරය වන විට, කොළඹ දිසා විනිසුරුවරයකු හැටියට වැඩ කළ අරවින්ද පෙරේරා මහතාට එරෙහිව අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාවට පැමිණිලි විශාල වශයෙන් ලැබී තිබුණා. බැංකු සහ මූල්‍ය ආයතන ගණනාවකින් ගත් ණය මෙන්ම ක්‍රෙඩිට් කාඞ් ගෙවීම් පැහැර හැරීම් නිසා, ඔහුගේ නම ණය තොරතුරු කාර්යාංශ ලේඛනයේ (ක‍්‍රිබ්) ද ඇතුළුව තිබුණා. ඔහු එසේ නොගෙවූ මුදල් මිලියන 20ක් පමණ. මේ පැමිණිලි මත අධිකරණ සේවා කොමිසම විනය පරීක්ෂණයක් පවත්වන්නට තීරණය කළා.

මූලික විනය පරීක්ෂණ වාර්තාව ලැබුණු විට එය සලකා බැලූ කොමිසම විනිසුරුගේ වැඩ තහනම් කළා. පරීක්ෂණයක් පවත්වන්නට තීරණය කළා. සැප්තැම්බර් 11 දා ඒ තීරණය ක‍්‍රියාත්මක කෙරුණා.

ඊට පසුදා ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංගගෙන් අගවිනිසුරුවරියට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුණා. අධිකරණ සේවා කොමිසමේ ඉතිරි සාමාජිකයන් දෙදෙනාත් සමග තමා මුණගැසීමට ජනාධිපති රාජපක්ෂට අවශ්‍ය බව එයින් දන්වනු ලැබුවා. එහෙත් කොමිසම, විධායකයේ ප‍්‍රධානියා සමග රැස්වීමකට සහභාගි වීම ප‍්‍රතික්ෂෙප කළා.

25 වැනිදා ලලිත් වීරතුංග නැවතත් ලියුමක් එවමින් තනිව අගවිනිසුරුවරිය හමුවීමට ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ බලාපොරොත්තු වන බව සඳහන් කළා. ජනාධිපතිතුමා සමග මේ මොහොතේ රැස්වීමකට සහභාගි වුවහොත් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට හානිකර වන අයුරින් මහජන විශ්වාසය පලූදු වන ආකාරයේ අනවශ්‍ය තත්ත්වයක් උද්ගත විය හැකි නිසා එය සුදුසු නොවන බවට පිළිතුරු සපයා එම ඉල්ලීමද අගවිනිසුරුවරිය ප‍්‍රතික්ෂෙප කළා. ඒ ඔක්තෝබර් 3දා.

2012 නොවැම්බර් 1 වැනිදා උදේ 10.12ට යෙදුණු සුබ නැකතින් කතානායකවරයා වෙත ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක අගවිනිසුරුවරියට එරෙහි දෝෂාභියෝග යෝජනාවක් භාරදුන්නා. ඒ අරුන්දික ප‍්‍රනාන්දු, පවිත‍්‍රා වන්නිආරච්චි, ලසන්ත අලගියවන්න, සුදර්ශනී ප‍්‍රනාන්දු පුල්ලේ, ශාන්ත බණ්ඩාර විසින්. පුද්ගලයකු රැකියාවෙන් ඉවත්කිරීම සඳහා නැකැත් බලා පියවර ගැනීමේ ජඩ සම්ප‍්‍රදායක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පවත්වාගෙන ගිය ආකාරය එයින් සංකේතවත් වුණා.

පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද දෝෂාභියෝග යෝජනාව ප‍්‍රකාර, එහි ඇති චෝදනා 14ක් ගැන විභාග කර, අගවිනිසුරුවරිය ඒවාට වරදකරුදැයි පරීක්ෂා කර වාර්තා කිරීම සඳහා මන්ත‍්‍රීවරුන් 11කගෙන් යුත් විශේෂ කාරක සභාවක් පත්කළා. අනුර ප‍්‍රියදර්ශන යාපා සභාපතිත්වය දැරූ එම කාරක සභාවේ සාමාජිකයන් 7ක් ආණ්ඩු පක්ෂයෙන්. 4ක් විපක්ෂයෙන්. ආර් සම්පන්දන්, ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල, විජිත හේරත්, ජෝන් අමරතුංග ඒ හතර දෙනායි.

චෝදනා 14කට පිළිතුරු දීමට සුමාන හයක කාලයක් ඇය ඉල්ලූ නමුත්, ලැබුණේ දින 7යි. ඒ කාලය තුළ තමාට එරෙහිව නගා තිබුණු කිසිම පදනමක් නැති චෝදනා 14ට, ශක්තිමත් එහෙත් කෙටි පිළිතුරු යැවීමට ඇයට හැකිවුණා. ඈ කියන කිසිම කරුණක් සලකා බැලීමට ආණ්ඩුවේ 7 දෙනා උනන්දු වුණේ නැහැ. සියලූ විරෝධතා ප‍්‍රතික්ෂේප කළා. නීති විරෝධී ලෙස කාරක සභාව විසින් ලේඛන කැඳෙව්වා. හැම ලේඛනයක්ම කැඳවා ඇත්තේ බණ්ඩාරනායක මහත්මියට අභූත චෝදනා නගා ඇය වැරදිකාරිය කිරීමටයි. ඒ මදිවාට කාරක සභාවේ සිටි ඩිලාන් පෙරේරා, විමල් වීරවංශ වැනි අයගේ අශිෂ්ට පහත් අවලාද කතාවලට මුහුණ දෙන්නටද ඇයට සිදුවුණා. ‘පිස්සු ගෑනි, අපි මේ නෝනව මෙතන තියාගෙන මඩවනවා, බබා-නෑ බාබා හුකුන්, උසාවියේ නාඩගම් නටනවා, මෙයාට ඇඩම්ලා ගොඩක් ඉන්නවා, බබා වගේ හිටියට බබා වගේ වැඩ නෑ.’ ඒ එවැනි අවලාද කතා කිහිපයක්.

කාරක සභාව දිගින් දිගටම පීඩාකාරී ලෙසත්, ඒකපාර්ශ්වික ලෙසත්, නීති විරෝධී ලෙසත් තමා වැරදිකාරිය කිරීමේ තනි වුවමනාවෙන්ම කටයුතු කරන බව පෙනීගිය නිසා එක් අවස්ථාවකදී, කාරක සභාව වර්ජනය කරන්නට ආචාර්ය බණ්ඩාරනායකත් ඇගේ නීතිඥ මණ්ඩලයත් තීරණය කළා. ඒ දෙසැම්බර් 7 වැනිදා පස්වරුවේ.

ඇය නැතිව කාරක සභාව විභාගය ඉදිරියට ගෙනගියා. ඒ අතර අගවිනිසුරු නිල නිවස පිහිටා තිබෙන බෞද්ධාලෝක මාවතේ විජේරාම මාවත පටන්ගන්නා තැන, නිල නිවෙසේ තාප්පයට පිටින් පදික වේදිකාවේ ‘මාකි’ ටෙන්ට් එකක් ගසා පිරිසක් එහි සිට මහ හඬින් ගීත වාදනය කරමින් සිත්සේ සතුටු වුණා. ඊට වරින්වර කාරක සභාවේ සභාපති, සාමාජික මන්තී‍්‍රවරුන් මෙන්ම ආණ්ඩුවේ වෙනත් මැති ඇමතිවරුද ආවා ගියා ඊට අඩි දෙකතුනක් එහායින් පොලිස්පතිගේ නිල නිවෙස තිබුණත්, අධි ආරක්ෂිත කලාපයක සිදුවන මේ බාධාකිරීම් හා විගඩම් ගැන කිසිම පියවරක් ගැනුණේ නැහැ.

‘සම්පූර්ණ විමර්ශනයම අතිදක්ෂ විදියට අධිවේගීව අවසන් කරලා. වාර්තාවේ කෙටුම්පත ලියපු කෙනාට කාර්ය සටහන්, ලේඛන, සාක්ෂි ඔක්කෝම කියවලා බලලා ඒක ලියන්ඩ තිබිලා තියෙන්නේ පැය 10කටත් අඩු කාලයක්. මුද්‍රණය කරපු වාර්තාවේ පිටු 1575ක් තිබුණා. ඒක වෙළුම් දෙකක් විදියට තිබුණේ. කාරක සභාවේ වාර්තාව පිටු 31යි. දෙසැම්බර් 8 වැනිදා කාරක සභාවේ සභාපති, කමිටුවේ කාර්යභාරය අවසන් කළා..’

2013 ජනවාරි 12 වැනිදා තමා අගවිනිසුරු ධුරයෙන් වහාම ක‍්‍රියාත්මක වන පරිදි ඉවත් කරන ලෙසට නියෝග කරන ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ලිපිය ෂිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මියට ලැබුණා.

ඒ විස්තරය, තමන් අකමැති තීන්දු දුන් අගවිනිසුරුවරියක් තනතුරෙන් පන්නා දැමීමට ඒ කාලයේ ප‍්‍රසිද්ධියේම පාර්ලිමේන්තුව තුළදී පියවර ගත් හැටියි.

අනෙක් කතාව ඊවා වනසුරන්දර මහත්මියගේ. ඇය ප‍්‍රංශයේ සහ යුනෙස්කෝවේ ශ‍්‍රී ලංකා තානාපති හැටියට යවන්නට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ තීරණය කර තිබෙනවා. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා දුන් පත්වීම් මත විවිධ රටවල තානාපති නිලධාරීන් හැටියට කටයුතු කළ පිරිසක් අලූත් ආණ්ඩුව විසින් නැවත කැඳවා ඇති බව ‘දේශපාලන පත්වීම් ලැබුණු තානාපතිවරුන් කැඳවයි’ යනුවෙන් පොල්ගෙඩි අකුරෙන් පළකළ සිංහල පත්තර, මේ අලූත් දේශපාලන පත්වීම් ගැන දැන් කිසිවක් ලියන්නේ නැහැ. ඊවා වනසුන්දර මහත්මියගේ තානාපති පත්වීම දේශපාලන පත්වීමක් පමණක් නෙවෙයි, නීතිපති තනතුරේ සිටියදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරියක හැටියට ඇය පත්කිරීමත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිගේ සමීප හිතවත්කම මත වුණු දෙයක්.

2014 ජූලි මස 6 වැනිදා ‘දේශය’ පුවත්පතට වනසුන්දර මහත්මිය දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡුාවකදී මහත් අභිරුචියෙන් පැහැදිලි කර තිබුණේ ඇය සහ හිටපු ජනාධිපති රාජපක්‍ෂ අතර පැවැති හා තවමත් පවතින සමීප මිත‍්‍ර සම්බන්ධය ගැනයි. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ සිට ‘ගෙදර යන ගමන්’ අරලියගහ මන්දිරයට ගිය විට හිටපු ජනාධිපතිවරයා තමන්ට ඉතාම මිත‍්‍රශීලීව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ධුරයක් ප‍්‍රදානය කළ ආකාරය ඇය එම සාකච්ඡුාවේදී පැහැදිලි කර තිබුණා. එසේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු පදවිය ලත් ඇය, මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපතිගේ මල්ලී ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් විභාග කර ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැළැක්වීමේ නියෝගයක් පොලිසියට දුන්නා.

එම විනිසුරු මණ්ඩලයට නම්කර තිබුණු තිදෙනා සරත් ආබෲ, බුවනෙක අලූවිහාරේ හා ඊවා වනසුන්දර යන මහත්ම මහත්මීන්. පෙත්සම සලකා බැලීම ආරම්භ කළ වහාම බුවනෙක අලූවිහාරේ විනිසුරුවරයා, පෞද්ගලික හේතු මත එම නඩුවෙන් ඉවත්වන බව කීවා. වනසුන්දර මහත්මියද කළ යුතුව තිබුණේ එයයි. තමාගේ සමීපතම මිත‍්‍රයකු වූද, තමන්ට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ධුරයක් ප‍්‍රදානය කළා වූද ජනාධිපති රාජපක්‍ෂගේ සහෝදරයාගේ නඩුව ඇසීමෙන් ඉවත්වීම ඇය ගත යුතුව තිබූ තීරණයයි. එහෙත් එසේ නොකළ ඇය, සරත් ආබෲ විනිසුරු සමග එකතුවී පෙත්සම විමසා ගෝඨාභය අත්අඩංගුවට ගත නොහැකි බවට අතුරු තහනමක් පැනවූවා. සාමාන්‍යයෙන් නඩුවක කිසියම් පාර්ශ්වයක් සමග තමාගේ හිතමිතුරු හෝ පසමිතුරු සම්බන්ධයක් පවතින විට විනිසුරුවරුන් අනුගමනය කරන්නේ එම නඩුව ඇසීමට සහභාගි නොවීමේ පිළිවෙතයි. එහෙත් ඊවා වනසුන්දර මහත්මිය ඒ පිළිවෙත කඩකළා.

දැන් ඇයට ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා විසින්ම ප‍්‍රංශයේ තානාපති ධුරය ප‍්‍රදානය කර තිබෙනවා.

රන්ජන් රාමනායක වැනි පුද්ගලයකු අධිකරණයට බලපෑම් කළායැයි කියමින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට එරෙහි බොරු ප‍්‍රවාද අද පතුරන මේ ආණ්ඩුවේ අය, අතීතයෙන් ඇහෙන මේ කතා දෙක මතක් කරගන්නවා නම් හොඳයි නේද?

හරිප්‍රිය අමරසේකර
අනිද්දා

Comment (0) Hits: 609

ජාතික ආරක්ෂාවද, දුප්පත්කම තුරන් කිරීමද, ආර්ථික සංවර්ධනයද ?

ජනාධිපතිවරණයට තව ඇත්තේ දින 12 කි. 2020 සිට මෙරට විධායක ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් පත්වීමට පවතින තරඟයේ ප්‍රධාන තරඟකරුවන් ලෙස ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාත්, සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාත් පෙරමුණේ සටන් වැදී සිටි. දෙදෙනාම ජනතාවට නොයෙකුත් පොරොන්දු ලබා දෙමින් සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන අතර, සමහර පොරොන්දු පරණ ඒවාය. ඒවා අලුත් බෝතල්වල දමා දෙන පරණ වයින් වගේය. සමහර පොරොන්දු , ප්‍රතිඥා පසුගිය වසර 71 ක කාලයක් තිස්සේම සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ ඒවාය.

මෙම ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණයේදී එහි දිශානතිය බොහෝදුරට යොමු වී ඇත්තේ ප්‍රධාන අභියෝග දෙකක් කෙරෙහිය. එනම් පාස්කු ඉරිදා බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් වේදනා විඳින ශ්‍රි ලාංකීය ජනතාවට ඉදිරියේදී පූර්ණ ආරක්ෂාව ලබා දෙන බවට අපේක්ෂකයින් දෙදෙනාම සපථ වෙයි.

දෙවෙනි කාරණය , සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා විශේෂයෙන්ම සඳහන් කරන්නේ ග්‍රාමීය දුගී දුප්පත්කම නැති කිරීම සහ දුප්පතා රජ කරවන බවය.

වසර 71 ක් තිස්සේ ආර්ථික කුණාටුවට හසු වී ඇති රටක , මූලික සංවර්ධන ක්‍රියාදාමයක් නිසි පරිදි ක්‍රියාත්මක නොවන රටක , මැතිවරණයකදී දිනන පක්ෂය සහ පුද්ගලයා තීරණය කරන පාවෙන ඡන්ද ලක්ෂ 20 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් තිබෙන රටක, රටේ ජනාධිපතිවරයාගෙන් අපි බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද යන කාරණය මෙහිදී මූලික වෙයි.

සරලව ගතහොත් ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් ලබා දෙන පොරොන්දු හෝ ඉදිරිපත් කරන විසඳුම් වලින් අප රට අද මුහුණ පා ඇති ආර්ථික අගාදයෙන් ගොඩ ආ නොහැකිය. ජාතික ආරක්ෂාව ඉතා වැදගත්ය. එය 2010 වර්ෂයේ උතුරේ ත්‍රස්තවාදීන් විනාශ කිරීමත් සමගම එය ශ්‍රී ලාංකීකයන්ට කළ හැකි බව ඔප්පු විය. අප්‍රේල් 21 සිදු වු බෝම්බ ප්‍රහාරය සංවිධානාත්මකව විශාල කාලයක් තුල සැලසුම් කරන ලද්දක් නොවුවක් වන අතර එය යම් පාර්ශවයකගේ නොසැලකිලිමත්භාවය හා දුර්වලතාවයන් (Weakness) ප්‍රයෝජනයට ගෙන ක්‍රියාත්මක කරන ලද්දක් වන අතර අපගේ ආරක්ෂක හමුදාවන් විමසිලිවන්තභාවයෙන් (Non Vigilant) තොර වීම මෙම ප්‍රහාරයට හේතු විය. නවීන තාක්ෂණය සහ ආරක්ෂක හමුදාවන් පැය 24 පුරා සුපරික්ෂාවෙන් තැබීම සහ රටේ ආරක්ෂාව ව්‍යාපාරයක් කර නොගැනීමෙන් නැවතත් අප රට සුරක්ෂිත කළ හැකිය.

දුප්පත්කම තුරන් කිරීම 80 දශකයේ සිට කතා කරන මාතෘකාවක් වුවත් පසුගිය වසර මැද වන විට අප රටේ පවුල් ලක්ෂ 11 ක් සමෘද්ධිය ලැබුවන් වූ අතර මාස දෙකකට පෙර තවත් ලක්ෂ 06 ක් මේ ගොඩට එකතු විය. දෛනික ආදායම ඩොලර් 08 ට වඩා අඩු නම් ඔවුන් දුප්පත් යන රේඛාවෙන් පහලට වැටේ. එසේ නම් ඔවුන් ඉහලට ඔසවා තැබිය හැක්කේ කෙසේද?

අප මූලිකව සඳහන් කර ප්‍රධාන අභියෝග තුනෙන් පැහැදිලිව අප ඉදිරියේ ඇති මුලිකම අභියෝගය වන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනය, ආර්ථික වර්ධනය, ඒක පුද්ගල ආදායම ඉහලට ගෙන ඒම සහ රුපියලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීමයි. දේශිය සහ විදේශීය ණය හැකිතාක් දුරට දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයට සාපේක්ෂව දැනට පවතින 86% ප්‍රමාණයෙන් පහලට ගෙන ඒමයි. මහා පරිමාණයෙන් වැඩෙන රාජ්‍ය අංශයේ සේවක සංඛ්‍යාව පාලනය කිරීමයි. කිසිවෙකුටත් පාලනය කළ නොහැකි ආකාරයට කඩා වැටෙන දේශිය රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීමයි.

  • · තවද, ඩොලර්බිලියන85 (රුපියල් ට්‍රිලියන 03 ක් පමණ) වන දේශීය සහ විදේශීය ණය පාලනය කර ගැනීමයි. රටට ව්‍යසනයක් වී ඇති ආනයනයන් අවම කරගෙන අපනයනයන් වැඩිකර ගැනීමයි.
  • ·කඩා වැටි ඇති කොටස් වෙළඳපොළ සක්‍රීය කර ගැනීමයි.
  • ·සෘජු විදේශ ආයෝජනයන් වැඩි කර ගැනීම.
  • ·තවද, මෙම සියලු ක්‍රියාවන් සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින සියලුම ජාතීන් අතර සමගිය ඇති කර ශ්‍රී ලාංකීය ජාතිය වශයෙන් නැගී සිටීමයි.

ඉහත සඳහන් සියල්ල මනා ලෙස හැසිරවීම තුලින් ආර්ථික සංවර්ධනය ලඟා කර ගත හැකිය.

මෙහිදී අද දේශපාලන පක්ෂ කථා කරන අට අනූවක් ප්‍රතිපත්ති, සම්මුතීන්, ප්‍රඥප්ති සියල්ල ඒ තුලින් සාක්ෂාත් කර ගැනීමට හැකියාව ලැබෙනු ඇත.

මෙම අභියෝගය භාර ගැනීමට ජනාධිපති අපේක්ෂකයින්ට හැකිද?

මෙම ආර්ථික සංවර්ධන ක්‍රියා දාමය සංඛ්‍යා ලේඛණ පදනම් කරගෙන විග්‍රහයක් කිරීමේදී :

ශ්‍රි ලංකාවේ මුළු රාජ්‍ය ණය ප්‍රමාණය දළ ජාතික නිෂ්පාදනයෙන් 83% කි. පිටතට ගෙවිය යුතු ණය රාජ්‍ය බැංකු වලින් ලබා ගෙන ඇති ණය මෙම ප්‍රමාණයට එකතු කළ විට එය 85% කි. පෞද්ගලික අංශයේ ණය ලබා ගැනීම් ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 21 කි. මෙම ප්‍රමාණයන් අපගේ ණය ගෙවීම් අනුපාතයට එකතු කළ විට එය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 100% ක් වේ. ශ්‍රි ලංකාව වැනි කුඩා රටකට මෙය දැරිය හැකිද?

රාජ්‍ය ණය ගෙවීම :

පසුගිය විසි වසර තුල පාලනයකින් තොරව ණය ලබා ගෙන ඇති අතර අයවැය ලේඛනය අනුව 2019 වර්ෂයේදී ගෙවිය යුතු ණය සහ පොලිය ඩොලර් මිලියන 5900 කි. එය රුපියල් වලින් නම් රුපියල් බිලියන 1062 කි. එළඹෙන වර්ෂයේ ජනවාරි 14 වන දින ගෙවිය යුතු ණය ප්‍රමාණය ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2400 කි. එම ප්‍රමාණය ගෙවීම සඳහා නැවතත් ණය ලබා ගැනීමට රජයට සිදු වෙයි. ඒ සඳහා සංවර්ධන බැඳුම්කර නිකුත් කිරීම ආරම්භ කර ඇත.

මීලඟට රජයේ පුනරාවර්තන වියදමෙන් ප්‍රධාන වැය ශීර්ෂයක් වන රාජ්‍ය වැටුප් ගැනීම විමසා බලමු.

රාජ්‍ය සේවකයාගේ වැටුප් වැඩි කළ බව පුන පුනා කීමත් එම වැඩි වීම තුල රජයට දැරීමට සිදුවන අතිරේක වැය ප්‍රමාණය රුපියල් බිලියන 120 කි. රජයේ වාර්ෂික මුළු වැටුප්                  ප්‍රමාණය රුපියල් ට්‍රිලියනයකට ආසන්නය. වර්තමානයේ ලක්ෂ 11 ක් වන රාජ්‍ය සේවකයන්ට මාසිකව රුපියල් බිලියන 69 ක් වැටුප් සඳහා වෙන් කළ යුතු අතර අනෙකුත් අත්‍යවශ්‍ය ගෙවීම් එනම්, විශ්‍රාම වැටුප්, සමෘද්ධි සහනාධාර හා අනෙකුත් සහනාධාර සඳහා තවත් රුපියල් බිලියන 38 ක් අවශ්‍ය වේ. මෙහි වැයබර 2020 වර්ෂයේදී මීට වඩා වැඩි වෙනවා ඇත.

රාජ්‍ය මූල්‍ය පාලනය 2020 න් පසු ඉතාමත් බැරෑරුම් තත්වයකට පත්වනවා ඇත.

මෙම තත්වයෙන් ගොඩ ඒමට නම් දැඩි මූල්‍ය විනයක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නව පාලනයට සිදු වනවා ඇත. රජයේ මුදල් අත්‍යවශ්‍ය කටයුතු සඳහා පමණක් වැය කිරීමට සිදු වනු ඇත. එසේ නම් රජයට සිදු වන්නේ රාජ්‍ය අංශයේ ප්‍රාග්ධන වියදම 8% දක්වා වැඩි කළ යුතු යයි ආර්ථික ඔස්තාර්ලාගේ යෝජනාවන් පසෙක තබා පෞද්ගලික අංශය ඉදිරියට ගෙන ඒමය. ජන ජීවිතයට බලපාන තවත් කරුණකි රුපියලේ අගය පහල වැටීම. 1977 රුපියල් 8 ක් වූ ඩොලරය අද 182 කි.

මෙයට ප්‍රධාන වශයෙන් බලපා ඇත්තේ අධික ආනයනයන් සහ අවම අපනයනයන් ක්‍රියවලියයි. අප රටේ වාර්ෂික අපනයනයන්ගේ වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 11 කි. ආනයනයන්ගේ වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 21 කි.

මෙම තත්වය යටතේ වාර්ෂික ජංගම ගිණුමේ ඩොලර් බිලියන 10 ක හිඟයක් ඇති වන අතර එය යන්තම් හෝ පාලනය කර ගනු ලබන්නේ අපගේ විදේශික ශ්‍රමිකයන් ප්‍රේෂණය කරනු ලබන ඩොලර් බිලියන 08 උපයෝගී කරගෙනය. මේ සඳහා ජනාධිපති අපේක්ෂකයන්ට විසඳුම් තිබේද?

තවද ශ්‍රී ලාංකීය ආර්ථිකය මත පැටවී ඇති බරපතලම ප්‍රශ්නය වන්නේ, පාඩු ලබන අකාර්යක්ෂම රාජ්‍ය ආයතන පද්ධතිය

ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය ඇතුළු රජයට අයත් ව්‍යසායන් වැඩි ප්‍රමාණයක් මහා භාණ්ඩාගාරයට බරක් වී ඇත. සරලම උදාහරණය නම් මැතිවරණ අභියසදී ප්‍රාදේශීය වැවිලි සමාගම් වලට දීපවාලි අත්තිකාරම් ගෙවීමට සිදු වූයේද රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයටය.

රජයට අයත් ව්‍යවසාය ආයතන 422 ක් පමණ වන අතර  රාජ්‍ය සංස්ථා, මණ්ඩල වලින් ලාභ ලබන්නේ 59 ක ප්‍රමාණයකි. එසේ වුවත් දළ ජාතික නිෂ්පාදනයට රාජ්‍ය අංශය 13% ක පමණ අගයක් එකතු කරනු ලබයි.

  • ·රාජ්‍ය ආයතන 89 ක මෙම වර්ෂය තුලදී ලැබූ මූල්‍ය හිඟය බිලියන 57 කි. සරලව කිවහොත් මේ දක්වා සටහන් වී ඇති අලාභය බිලියන 57 කි. තවද, මෙම ආයතන බැංකු ඇපකර ලබා දී ගත් ණය ගෙවීම සඳහා රුපියල් බිලියන 185 ක් මහා භාණ්ඩාගාරයෙන්  ගෙවා ඇත.

ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවයේ 2019 වර්ෂය වන විට අලාභය රුපියල් මිලියන 17500 කි.

ලාභ ලබන රාජ්‍ය ආයතන ද 2019 සැප්තැම්බර් වන විට ලාභාංශ ලබා දී ඇත්තේ 33% කි. ඉදිරි මාස තුන තුලදී 67% ක් ලාභාංශ ලබා දීමට මෙම ආයතන වලට හැකියාව ඇද්ද?

මෙමගින් අයවැය ලේඛනයට කරනු ලබන බලපෑම කොපමණද?

අවසාන වශයෙන් අප විසින් පෙන්වා දිය යුත්තේ 2020 වර්ෂයේදී රජය විසින් සැලසුම් කර ඇති දැනට අත්‍යවශ්‍ය නොවන ගොඩනැගීම් සියල්ල නතර කර දැමිය යුතුය. අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ හෝ සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ අත්‍යවශ්‍ය ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් නිසා රජයට පැටවෙන වැය බර අධිකය.  රජය විසින් ආරම්භ කර දැනට මන්දගාමීව ක්‍රියාත්මක වන හෝ නතර කර දමා ඇති සියලු ව්‍යාපෘතීන් 2020 වර්ෂයේදී සම්පූර්ණ කළ යුතුය.

  • ·කෙසේ වුවද 65% ක ගොවි ජනතාවට අවශ්‍ය වන එහෙත් නොසලකා හැර ඇති වැව්,ඇල,වේලි ටික සකස් කර දී 2020 වර්ෂය කෘෂිකාර්මික වර්ෂය ලෙස නම් කොට ක්‍රියාත්මක කළහොත් එය ග්‍රාමීය ආර්ථිකයේ සංවර්ධනයට පිටුවහලක් වන අතර සහල් ආනයනය , බඩඉරිඟු ආනයනය , සීනි ආනයනය අවම කර විදේශ විනිමය රට තුල රඳවා ගැනීමට අවස්ථාව උදා වනවා ඇත.

තිස් වසරක යුද්ධයෙන් පීඩා විඳි උතුරු නැගෙනහිරට ද අවශ්‍ය වන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනයේදී ප්‍රතිලාභ ලැබීම මිස දේශපාලනඥයන් කතා කරමින් සිටින දේශපාලන විසඳුම් නොවන බව පාලකයින් වටහා ගත යුතුය.

ඉන්දියාව , තායිලන්තය , පකිස්ථානය , බුරුමය , කාම්බෝජය වැනි රටවල් ජනවාර්ගික අර්බුද ඉවත ලා ආර්ථික සංවර්ධනය කෙරෙහි යොමු වීම නිසා වේගවත් සංවර්ධනයක් ලබා ගෙන ඇති බව නොරහසකි.

දැඩි මුල්‍ය විනයක් හඳුන්වා දී ජනප්‍රිය පොරොන්දු ඉටු නොකර ඉදිරියට ගියහොත් 2021 දී අප රටට ස්ථාවර පදනම දමා ගැනීමට හැකි වනවා ඇත.   

සේන සූරියප්පෙරුම

ආර්ථික හා මූල්‍ය විශ්ලේෂක       

Comment (0) Hits: 235

අපේක්ෂා අසීමිතය; වෙනස් කම් සීමිතය. -සුදර්ශන ගුණවර්ධන

"ගම්මිරිස් තාම 450 යි පුතා. ඡන්දෙට කලිනුත් ඒ ගානම තමා. කෝ අර දෙනව කීව මිළ? තාම ප්‍රතිඅපනයනය නැවැත්තුවෙ නැද්ද දෙයියො?" 
 
ඉහත උපුටාගෙන පළ කර ඇත්තේ අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ විසින් පළ කොට ඇති ෆේස්බුක් සටහනකි. දීර්ඝ ලිපි ලිවීම පත්තර සඟරා වලට ආවේණිකව ගැලපුණද අද 'ඩිජිටල්' යුගයේ ඩිජිටල් වේදිකා මත අදහස් පළ කිරීමේදී වඩාත් සාර්ථක වී තිබෙන්නේ සිංහල අකුරු අනූවකට වඩා අඩු ප්‍රමාණයකින් පළ කළ හැකි වර්ණවත් පෝස්ට් පළ කිරීමයි. උදේ පාන්දර අවදි වී, තම බිරිඳගේ හෝ සැමියාගේ මුහුණ බැලීමටත් පෙරම එබී බලන ස්මාට් ජංගම දුරකථනයේ ඩිජිටල් තිරය මත ඇඟිලි තුඬු වලින් 'පහළට' ගමන් කරන පුද්ගලයෙකු වෙත ක්ෂණිකව අදහස් සන්නිවේදනය කිරීම සඳහා වඩාත් සුදුසු වන්නේ දීර්ඝ ලිපි නොව, ඉහත ආකාරයේ 'බිල් බෝඩ්' ආකෘතියේ 'පොල්ලෙන් ඔලුවට ගහන්නාක් වැනි පෝස්ට් පළ කිරීමයි. 
 
ගම්මිරිස් සඳහා වන මිළ පහළ වැටීම හේතුවෙන් දේශීය නිෂ්පාදකයා අසර්ණ වීම වනාහි ජනාධිපතිවරණයට පෙර එවක පැවැති ආණ්ඩුවට විරුද්ධව ඉදිරිපත් වූ ප්‍රබල චෝදනාවකි. එයට හේතුව වශයෙන් පෙන්වා දෙන ලද්දේ 'රජයට දේශපාලන සම්බන්ධකම් ඇති' කිසියම් ව්‍යාපාරික පංතියක් විසින් විදේශයන්ගෙන් ගම්මිරිස් ලංකාවට ආනයනය කොට ඒවා ප්‍රති අපනයනය කිරීමයි. නව ජනාධිපතිවරයා බලයට පත්වී ආණ්ඩුවක් පිහිටවූ පසුව වහාම, ගම්මිරිස් ප්‍රති අපනයනය කිරීම නවත්වන ලද බව අපට දැනගන්නට ලැබිණි. නමුත්. දේශීය වශයෙන් නිෂ්පාදකයාට ලැබෙන මුදල ඉහළ දැමීමට එම තීරණය සමත් වී නැත. අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ තම පෝස්ට් එකෙන් ඉදිරිපත් කරන්නේ එම අභියෝගයයි. 
 
ගම්මිරිස් මිළ පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පමණක් නොව, ජනාධිපතිවරණයේදී බලය ලබා ගැනීම සඳහා ජනතාව වසඟ කර ගැනීම සඳහා යොදා ගත් තවත් බොහෝ 'ප්‍රශ්න' වලද තත්ත්වය ඒ ආකාරමය. සහල් ඇතුළු අත්‍යවශ්‍ය පාරිභෝගික භාණ්ඩ වල මිළ ඉහළ ගොස් ඇත. ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියල ශක්තිමත්වීමක් සිදු වී නැත. චීනය සමග නැවත සාකච්ඡා කර හම්බන්තොට වරාය සඳහා වන ගිවිසුම සංශෝධනය පිළිබඳ කතාව නතර වී ඇත. වතු කම්කරු වැටුප වැඩි වී නැත, පොහොර සහනාධාරය නොමිළේ ලබා දීම ගැන තවම සිතලාවත් නැත. ඉන්ධන මිළ සූත්‍රය ඉදිරියටත් ක්‍රියාත්මක කරන බව මුදල් අමාත්‍යංශයේ ලේකම් වරයා ප්‍රකාශ කරයි. බේරේ වැව ආශ්‍රිතව ෂැන්ග්‍රිලා හෝටල අසල ඇති ඉඩම සිංගප්පූරු සමාගමකට ලබා දීමට පසුගිය රජය විසින් ගත් තීරණය මෙම කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් ද අනුමත කොට ඇත. පාසල් නිල ඇඳුම් සඳහා වවුචර පත් ලබා දීම එලෙසම ක්‍රියාත්මක ය. මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් ප්‍රදානය හෙවත් එම් සී සී ප්‍රදානය ලබා ගැනීම සඳහා මූලික කටයුතු සිදු කරන කාර්යාලය තවමත් අරලියගහ මන්දිරයෙහි ක්‍රියාත්මක වෙයි. මේ ආකාරයට අවශ්‍ය නම් ලැයිස්තුව තවත් දිගු කළ හැකිය. 
 
ලක්ෂ 69 ක ජනතාව විසින් ජනාධිපතිවරයෙකු පත් කර ගත්තද, ඒ ජනාධිපතිවරයාට කළ හැකි වෙනස් කම් අතිශය සීමිත බව ඇස් පනා පිට ඔප්පු වෙමින් පවතී. ආණ්ඩුවේ ඇමැතිවරුන් 15 දෙනාගෙන් එක් අයෙකු වන ප්‍රසන්න රණතුංග මහතා පසු ගිය දිනක කියා සිටියේ තමන් 'පළාත් පාලන මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කොට ශිෂ්‍යත්ව විභාගය සමත් වූ බවත්, ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කොට සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයද සමත් වූ බවත්, දැන් තිබෙන්නේ මහ මැතිවරණය හෙවත් උසස් පෙළ විභාගය සමටහ් වීම බවත් ය. ප්‍රසන්න රණතුංග අමාත්‍යවරයා හට වැරදීමකින් හෝ කියැවුණේ ජනාධිපතිවරණ ජයග්‍රහණයට වඩා තීරණාත්මක වන්නේ මහ මැතිවරණය බවය. පාර්ලිමේන්තු බහුතරය තමා සතුව නොමැති ජනාධිපත්වරයෙකුට කළ හැකි දේ සීමිත බව එම ප්‍රකාශය විසින් ද පිළිගැනීමක් ලබා දී තිබේ.
 
මෙසේ සිදුව ඇත්තේ ඇයි? 2015 ට පෙර- එනම් යහපාලන ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ වීමට පෙර කාලය තුළ පවැති ආකාරයට වෙනස් ව යහපාලන ව්‍යාපෘතිය පැවැති වසර පහ තුළ දී "ශ්‍රී ලාංකික රාජ්‍යය" ගොඩ නැගීම ආරම්භ වී තිබීම නිසා යැයි මෙම ලියුම්කරු තර්ක කරයි. එසේ ගොඩ නැගීම ආරම්භ වූයේ එක් පැත්තකින් එම ජනාධිපතිවරයාට සහ රජයට සහය දුන් 64 ලක්ෂයේ අපේක්ෂා ඉටු කිරීමට පමණක් නොවේ. එමගින් රාජ්‍ය පාලන වඩා සාධාරණ සහ විනිවිද පෙනෙන සුළු එකක් බවට පත් කිරීමෙන්, සුළු ජන කොටස් ද ඇතුළු සියළු ජනතාව වෙත ප්‍රතිලාභ ලැබිණි. ඒ අර්ථයෙන් පසුගිය වසර පහ අපතේ ගිය වසර පහක් නොවේ. එම පියවරයන් හේතුවෙන් 'පශ්චාත් යුද සමාජයක්' 'පශ්චාත් ගැටුම් සමාජයක්' වෙතට ගමන් කිරීම ආරම්භ විය. මෙම වෙනස්කම් විසින් අන්තර්ජාතික සහ කලාපීය  'හොඳ හිතද' විශාල පරිමාණයෙන් ලංකාව වෙත ලැබෙන්නට පටන් ගත්තේය. එම හොඳ හිත හුදෙක් වචන වලට සීමා නොවී ජී එස් පී ප්ලස් සහනය වැනි යුරෝපා සංගමයට තීරු බදු රහිතව ලංකාවේ නිෂ්පාදිත භාණ්ඩ අලෙවි කිරීමට හැකියාව ලබා දීමත්, ඇමරිකාවේ මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් විසින් ඩොලර් මිලියක 480 ක ප්‍රදානයක් අනුමත කිරීමත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ සාම සාධක හමුදාවහි සාමාජිකයන් වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා හමුදාවේ සාමාජිකයන් යළි ඇතුළත් කර ගැනීමත් ඇතුළු 'ස්පර්ශනීය' දේ බවට පත් වී රටේ ආරථිකය නඟා සිටු වීමට හේතු කාරක විය.
මෙසේ ගොඩ නැගෙමින් පවතින ළදරු රාජ්‍යය ජනාධිපතිවරයාගේ හෝ ඔහුට සහය දුන් බලවේගවල හෝ කැමැත්ත සහ අභිලාශය අනුවම එකී රාජ්‍යය කටයුතු නොකරයි. පාර්ලිමේන්තුවට සහ එයින් පාලනය වන ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවලට විධායකයෙන් ස්වායත්ත වූ පැවැත්මක් ඇත. එසම අධිකරණයටද විධායකයෙන් ස්වායත්ත වූ පැවැත්මක් ඇත. විධායකය යටතේ පවතින ආයතන පවා, පාර්ලිමේන්තුවේ සහ අධිකරණයේ සුපරීක්ෂණයට යටත්ව කටයුතු කළ යුතුව ඇත. පුරවැසියා ශක්තිමත් වීමත්, සමාජ මාධ්‍යද ඇතුළුව ජනමාධ්‍යයේ බලපෑම විශාල වීමත් නිසා රාජ්‍ය යන්ත්‍රය වඩ වඩාත් ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවන්ට ප්‍රතිචාර දැක්වෙන ආකාරයට ක්‍රියා කිරීමට බල කෙරී ඇත.
 
මේ තත්ත්වය නිසා ජනාධිපතිවරණය අවසන් වී මාස දෙකක් ආසන්න වන මොහොතේදී ආපසු හැරී බැලූවිට දකින්නට ඇත්තේ තාප්ප වල එක දිගටම අඳින ලද චිත්‍රත්, විජේදාස රාජපක්ෂ නම් එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ, දැන් වර්තමාන ජනාධිපතිවරයාට සහය දක්වන මන්ත්‍රීවරයා විසින් පෞද්ගලික මන්ත්‍රී යෝජනාවක් ලෙස පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා ගැසට් කොට ඇති 21 වන සහ 22 වන සංශෝධනය යෝජනාද පමණකි. 
 
ඉහත යෝජනා හුදු අහම්බයක් නොව, විස්තර කොට ඇති 'සිරවීම' ජයගැනීම සඳහා යෝජනා කරන විසඳුම් වෙයි. ජනාධිපති ධුරයේ පෙර පැවැති ශ්‍රී විභූතිය යළි ස්ථාපිත කිරීම සඳහා එමගින් උත්සාහ දැරෙයි. වෙනත් විදියකින් කිවහොත් අලුතෙන් ගොඩ නැගීම ආරම්භ කළ 'ළදරු ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයේ' ස්වාධීන ආයතන පද්ධතිය විනාශ කර දැමීම එහි අරමුණ වී ඇත. එහෙත්, එම යෝජනාව හෝ ඒ හා සමාන වෙනත් යෝජනාවක් හෝ යථාර්ථයක් කර ගැනීමට පළමුව එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පරීක්ෂාවට ලක් විය යුතුය, දෙවනුව එය පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3 ක වැඩි ඡන්දයෙන් හෝ සමහර විට ජනමත විචාරණයකින් වුවද සම්මත කර ගත යුතු වෙයි. 
 
මෙවැනි යෝජනාවක් සම්මත කර ගැනීම මගින් අද වන විට රාජ්‍යයේ විවිධ ආයතන වෙතට බෙදා හැර ඇති බලය සංකේන්ද්‍රණය කර ගැනීම සඳහා වූ වරමක් මහජනතාව විසින් ලබා දෙනු ඇත්ද යන්න ඉදිරියේදී පවැත්වෙන මහ මැතිවරණයේදී නිරීක්ෂණය කළ හැකි වනු ඇත. එවන් වරමක් ලබා දුන්නද, එකී වරමට අනුව  පාර්ලිමේන්තුව  විසින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරනු ඇද්ද යන්න ඊළඟ ප්‍රශ්නයයි. යම් ආකාරයකින් මෙම කඩුලු දෙකම පැන ගොස් 2010 දී 18 වන සංශෝධනය සම්මත කළාක් වැනි තත්ත්වයක් 2020 දී ඇති වීම ට ඇති ඉඩ කඩ ඉතාම අඩු බව ලියුම්කරුගේ මතය වෙයි. යම් හෙයකින් එවන් තත්ත්වයක් ඇති වුවහොත්, එහිදී ඉහතින් සඳහන් කළ අන්තර්ජාතික සහ කලාපීය හොඳ හිත සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලැබෙමින් පවතින 'ස්පර්ශනීය' ප්‍රතිලාභ ආරක්ෂා කරගන්නේ කෙසේද යන ප්‍රශ්නය ආණ්ඩුවට අභියෝගයක් සේ ඉතිරි වනු ඇත.
සුදර්ශන ගුණවර්ධන 09012020
20120 ජනවාරි 12 ඉරිදා "අනිද්දා" පුවත්පතේ පළමුවරට පළ කරන ලදී.
Comment (0) Hits: 146

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය එක්සත් ජාතික පක්ෂයට පාවා දුන්නා ද?

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය 2015 දී යහපාලන රජයට සම්බන්ධ වීමෙන් සිදු වූයේ පක්ෂය එජාපයට පාවා දීමක් ද?

මේ වන විට දේශපාලන ලෝකයේ ඇතැම් අවස්ථාවාදී ප‍්‍රවාද පතුරවන්නන් පිරිසක් විසින් 2015 දී චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය එජාපයට පාවා දුන් බවට අසත්‍ය ප‍්‍රචාරයක් සමාජගත කරමින් සිටිති. එබැවින් 2015 දී සැබැවින්ම සිදු වූයේ කුමක් දැයි අප සැකවින් අවබෝධ කරගත යුතු ය.

1. 2015 වන විට දුරදාන්ත රාජපක්ෂ පාලනයේ ආඥාදායකත්වයෙන් පීඩනයට පත්වී සිටි මෙරට සියලූ සමාජ බලවේග ඒකරාශී වී නව පාලනයක් වෙනුවෙන් එකට අතවැල් බැ`දගෙන සිටියහ. ඒ මොහොතේ රාජපක්ෂ පාලනය නිසා කළ කිරී සිටි බොහෝ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයෝ ද පක්ෂයෙන් ඈත් වී සිටියහ. අපගේ මැදිහත්වීම හරහා සියලූ ආණ්ඩු විරෝධි බලවේග ද, කළකිරී සිටි ශි‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් ද එකට ඒකරාශී කර පොදු බලවේගයක් ගොඩන`ගා පරාජය වීමට තිබුණු ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට නැවත රාජ්‍ය බලය ලබා ගැනීමට හැකිවිය.

2. බලයට පැමිණි පසු කැබිනට් මණ්ඩලයේ හොඳම, බලගතුම අමාත්‍යාංශ වලින් බහුතරයක් ශී‍්‍රලනිපයේ, ජනාධිපතිවරණයට කිසිම උදව්වක් කළේ් නැති අයට ලබා දීමට හැකිවූ අතර ඔවුන්ගේ කටයුතු කිසිදු බාධාවකින් තොරව සිදුකිරීමට ද අවකාශය ලබාදුන්නේ ය.

3. ආසනවලට ප‍්‍රතිපාදන ලබාදීමේදී එක හා සමානව එජාප සාමාජිකයින්ට හා අපේ සාමාජිකයින්ට වසරකට කෝටි ගණන් මුදල් දුන් අතර ලංකාවේ සෑම ග‍්‍රාම සේවා කොට්ඨාශයකටම මුදල් දීම සිදුවූයේ ලංකාවේ පළමුවැනි වතාවටයි. ඒ හරහා අප පාක්ෂිකයනට අවශ්‍ය පරිදි සංවර්ධන කටයුතු සිදු කිරීමට අවකාශ තිබුණි. එහෙත් පක්ෂ නායකත්වයේ මුග්ධභාවය හේතුවෙන් එය අතරමග නැවතිනි.

4. වැඩියෙන්ම මුදල් දුන්නේ 2018 දීයි. එක් මැතිවරණ කොට්ඨාශයකට රුපියල් මිලියන 300 ක් (රු. කෝටි 30 ක්* එජාප හා ශී‍්‍රලනිප සාමාජිකයින් අතරේ එක් අයෙකුට රුපියල් මිලියන 50 බැගින් සමසේ බෙදී යන අයුරින් ලබා දුන් නමුත්්, සිරිසේන, රාජපක්ෂ සමග එකතු වී කළ මගඩිය නිසා මහින්ද අගමැති වුන ගමන්ම දිස්ති‍්‍රක් ලේකම්වරුන්ට යවා තිබුණ මුදල් ආපසු ගෙන්වාගෙන එම ව්‍යාපෘති අහෝසි විය

5. ආසනවලට දුන් මුදල්වලට අමතරව ජනාධිපති හා ඇමතිවරුන් ඉල්ලූ බොහෝ දේවල් සඳහා අමාත්‍යාංශවල ප‍්‍රතිපාදනවලින් කිසිම බාධාවක් නොමැතිව මුදල් ලබාදුන් බව සියල්ලෝම මැනවින් හ`දුනති.

එබැවින් 2015 නිර්මාණය කළ පොදු ජාතික සන්ධානය ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කළ බව පසන්නේ කෙසේ ද?

 

 

 

 

 

 

 

චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ?
මහින්ද ඇතුළු පොහොට්ටුවෙන් යැපෙන ඇතැම් පිරිස් විසින් වේදිකාවල කෑමොර දෙන්නේ චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ යනුවෙනි.එමනිසා ඇය පක්ෂයට කරපු දේවල් පිළිබඳව කෙටියෙන් හෝ යමක් පැවසිය යුතුය.
1. 1977 අන්ත පරාජයට පත්වූ පක්ෂයට මුලින් ම ජීවී හුස්ම පොවන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය. ඒ දිණකර පුවත්පත අරඹා සී සී කඩ විසිර සිටි පාක්ෂිකයා එකට එකතු කිරීමෙනි.

2. මහින්ද, මෛතී‍්‍රපාල සේනානායක සමග එකතු වී මැතිනිය පක්ෂ නායකත්වයෙන් එළවීමට උත්සාහ ගත් අවස්ථාවේ විජය සමග එකතු වී ටකරං සමුළුව පවත්වා මැතිනියගේ පක්ෂ නායකත්වය තහවුරු කරන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.

3. වසර 17ක් තිස්සේ අන්ත පරාජයට පත්ව සිටි ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට ජයග‍්‍රහණයේ හුස්ම පිඹ පක්ෂය ජයග‍්‍රහණය කරා රැුගෙන යන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය. එම ජයග‍්‍රහණය වසර 25ක් පුරා ජනාධිපති ධුරය පක්ෂය තුළ තබා ගැනීමට තරම් ප‍්‍රබල විය.
4. ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ඡුන්ද බැංකුව පුළුල් කරන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.පක්ෂයට සුළු ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් ආකර්ශනය කරන්නට ඇයට හැකි විය.
5. පක්ෂයේ කාඩර් එක සහ ශාඛා සමිති ශක්තිමත් කර ග‍්‍රාථිය මට්මෙන් පක්ෂයට ශක්තිය සපයන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.
6. කෙටියෙන්ම කියතොත් මහින්ද 2005 බලයට පත්වන්නේ ද චන්දි‍්‍රකාට පිංසිදු වන්නටය. ඔහු බලය ලබා ගන්නේ චන්දි‍්‍රකා වසර 11ක් පුරා සිදුකළ සේවාව නිසාය.

 

 

මහින්ද රාජපක්ෂ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ?

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය වෙනුවෙන් මහින්ද කළ දේවල් පිළිබමීව ද අපි අවධානය යොමු කළ යුතු ය. පක්ෂයේ ඉතිහාසය දෙස බැලීමේ දී ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කිරීම පිළිබ`ද මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුලූ රාජපක්ෂවරුන්ට ඉතා දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබූ බව පෙනේ.

1 1980 දී මැතිණියගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළ අවස්ථාවේදී මෛති‍්‍රපාල සිරිසේන, මහින්ද රාජපක්ෂ යන අය ජේ.ආර්.ගෙන් භෞතික වාසි ලබාගෙන, මැතිණිය පක්ෂයේ සභාපතිත්වයෙන් නෙරපීමට මහා සටනක් දියත් කළ වග අපට අමතක නැත.
2 පළමුවෙන් 1982 ජනාධිපතිවරණයේදී ශී‍්‍රලනිප අපේක්ෂක හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව ජේ.ආර්.ට එරෙහිව සටන් කළ අවස්ථාවේදී රාජපක්ෂ රොත්තම කටයුතු කළේ ජේ ආර් දිනවීමටය.
3 එම මැතිවරණයේ දී මහින්ද ජේ.ආර් දිනවීම ස`දහා රහසේ සියලූ උපක‍්‍රම සිදු කළ ආකාරයත්, බැසිල් රාජපක්ෂ ප‍්‍රසිද්ධියේ එජාප සාමාජිකත්වය ලබාගෙන ජේආර් වනුවෙන් වේදිකාවල කතා පැවැත්වූ ඉතිහාසය තවමත් මිනිසුන්ට අමතක නැත.
4 මැතිවරණයකදී දිස්ති‍්‍රක් නායකයා දිස්ති‍්‍රක් නියෝජිතයා කිරීම අප පක්ෂයේ සිරිත වුවත්, පළමුවන වතාවට දිස්ති‍්‍රක් නායකයෙක් ජනාධිපති අපේක්ෂකයාගේ දිස්ති‍්‍රක් නියෝජිතයා වශයෙන් හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කයට මහින්ද පත් වූයේ නැත. ඒ වෙනුවට කොමියුනිට්ස් පක්ෂයේ ඞීව් ගුණසේකර හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කයේ කොබ්බෑකඩුවගේ නියෝජිතයා ලෙස පත් කිරීමට සිදුවිය.

5 1994 දී වැටී තිබුණු පක්ෂය ගොඩ ගැනීම සඳහා චන්දි‍්‍රකා පක්ෂයට අරගෙන, පක්ෂයේ කටයුතු බාරදීමට මැතිණිය හා පක්ෂයේ පිරිසක් කටයුතු කළ අවස්ථාවේදී චන්දි‍්‍රකා සම්බන්ධ කර ගැනීමට විරුද්ධව මහින්ද සටන් කර, ඒ සියලූඋත්සාහයන් අසාර්ථක වූ විටඔහු ඩලස් ලවා චන්දි‍්‍රකාට පමණක් නොව, ඇයගේ දරුවන්ට පවා ඉතා පහත් අන්දමින් අපහාස කළේ ය. ඩලස්ගෙන් මේ පිළිබඳව විමසන විට, ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ , මම මොනවා කරන්නද? මහින්ද අයියා කියනකොට කරන්න වෙනවා, කියාය.
6. චන්දි‍්‍රකා බලයට පත්වූ වට පසුව ඔහු කළ සියලූනොපනත්කම් අමතක කර ඔහට කැබිනට්ඇමති කමක් පවා ලබා දුන්නාට පසුවත හෝ ඔහු පක්ෂයට එරෙහි කමන්ත‍්‍රණ නැවැත්වූයේ නැත. 2001 ශී‍්‍රලනිප යේ මන්තී‍්‍රවරු 09 දෙනෙක් එස්.බී.ගේ නායකත්වයෙන් එජාපය ට යවා ආණ්ඩුව කඩා වට්ටන්නේ, එජාපය ලවා චන්දි‍්‍රකාට එරෙහිව දෝශභියෝගයක් ගෙනවිත් ඇය පන්නා දමා මහින්දට අගමැතිකම දෙන බවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ වූ ඉපොොරාන්දුවක් නිසයි.
7. ඒ වෙනුවෙන් 2001 මැතිවරණය එජාපය ජයග‍්‍රහණය කළාට පසු, ශී‍්‍ර ලංකා නිහස් පක්ෂ මන්තී‍්‍රවරුන් 23 දෙනෙක් සමග එකතු වී එම දෝශාභියෝගයට සහාය දක්වා චන්දි‍්‍රකාව බලයෙන් පහ කිරීමට උත්සාහ කළත්, ඒ සඳහා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ මන්තී‍්‍රවරුන් 07 දෙනෙක් පමණක් එකඟ වූ නිසා අවශ්‍ය තුනෙන් දෙකක බහුතරය නොමැති වීමෙන් එම වෑයම ව්‍යර්ථ විය.
8. තත්ත්වය මෙසේ තිබියදී පක්ෂය ගැන සිතා, පක්ෂය දිනවන්නට අවශ්‍ය නිසා චන්දි‍්‍රකා, 2004 වසරේ අග‍්‍රමාත්‍ය ධුරය ද, 2005 දී ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වය ද මහින්දට දුන්නාය. ඔහු ජනාධිපති වූ විගසම පක්ෂයේ ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කර,ඉතා අශීක්ෂිත ලෙස චන්දි‍්‍රකා.ගේ උපන් දිනය දවසේ ම ඇය සභාපති ධුරයෙන් පන්නා දමා, සභාපතිකම උදුරා ගත්තේ ය.
9. සභාපතිකම ගත් දිනයේ සිටම පක්ෂය විනාශ කරන කටයුත්ත කළේ බැසිල් රාජපක්ෂ විසිනි. මහින්ද විසින් ඔහුව පක්ෂයේ ජාතික සංවිධායක තනතුරට පත් කළ අතර පක්ෂයට අලූත් සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීම නැවැත්වීමටත්,පක්ෂ ශාඛා ගොඩනැගීම නැවැත්වීමටත් බැසිල් කි‍්‍රයා කරන ලදි. පක්ෂය කඩා වැටෙන නිසා සිරිසේන පක්ෂයේ ප‍්‍රධාන ලේකම් ලෙස අලූත් ශාඛා සමිති හදාගෙන ලියාපදිංචි කිරීමට කටයුතු කළ අවස්ථාවේදී මහින්ද, සිරිසේනට පරුෂ වචනයෙන් බැන වැදී එම කටයුතු නවත්වන ලෙස දන්වා සිටියේය. ඒ අතරතුර මහින්ද, මේ ශ්‍රේෂ්ඨ පක්ෂයට රටේ සිටි ප‍්‍රධාන පෙලේ බුකිකාරයන්, කැසිනෝ කාරයන්, ප‍්‍රධානම කුඩු වෙළෙන්දන්, කසිප්පු වෙළෙන්දන්, එතනෝල් වෙළෙන්දන් ආදීන් බඳවාගෙන ඔවුන්ට ප‍්‍රධාන තනතුරු ලබාදුන්නේ ය. ඉන්පසු රාජපක්ෂ පවුලේ අය මේ ජාවාරම්කරුවන් සමග පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨයින්ට ඉතාමත් පහත් අන්දමින් සළකා, ඒ අය පක්ෂය කෙරෙහි කළකිරෙව්වේය.

10. ඒ අයුරින් ප‍්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් අන්ත ¥ෂිත ව, දුර්වල කළ තිබූ පක්ෂය චන්දි‍්‍රකා නායකත්වය සිරිසේන සමග එකතුවී ශක්තිමත් කිරීම සඳහා 2015 ජයග‍්‍රහණයෙන් පසු කි‍්‍රයාමාර්ග ආරම්භ කළා ය. මෙය දරා ගැනීමට බැරිවූ රාජපක්ෂලා පොහොට්ටු පක්ෂයක් හදාගෙන, ශී‍්‍රලනිපය දෙකඩ කිරීමට කටයුතු කළහ
11. ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එරෙහි මහින්ද රාජපක්ෂගේ අවසාන ද්‍රෝහී කි‍්‍රියාව නම් පොහොට්ටු පක්ෂයක් අලූථින් නිර්මාණය කර ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය දිය කර හැරීමට කි‍්‍රයා කිරීමයි.
16. ගෝඨාගේ අපේක්ෂකත්වය සඳහා දුර්වල කළ ශී‍්‍රලනිපයේ සහාය ලබා ගැනීමට දැන් ගිවිසුම් ගසා තිබේ. ඒ හරහා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය නැත්තට ම නැතිවන බව සක් සුදක් සේ පැහැදිලි ය. ගිවිසුමේ 12 වන ෙ‏‏ඡු්දය ඊට කදිම නිදසුනක් ලෙස දැක්විය හැකිය.
පොහොටේටු පක්ෂයත්, ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ගිවිසගත් ඒ ගිවිසුම 2019 නොවැම්බර් 16 න් පසුව කිසිදු වටිනාකමක් නොමැති, පුහු ලියවිල්ලක් බවට පත්වනු නොඅනුමානය. එම ගිවිසුමෙන් අනතුරුව ශී‍්‍රලනිපයේ මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර මහතා පාරම්බානු ලැබුවේ ගෝඨාභය මහතාගේ ජනාධිපතිවරණයේදී පොදුජන පෙරමුණට අමතරව ප‍්‍රධාන පක්ෂය වන්නේ ශී‍්‍රලනිප ය බවත්, සියලූ ජයග‍්‍රහණවලින් 1/3 ක අයිතියක් ශී‍්‍රලනිපයට හිමිවන බවත් පවසමිනි.

නමුත්, ගිවිසුමේ 12 වන ෙ‏ඡු්දය දුටුවිට එය අමූලික අසත්‍යයක් බව ඉතාම පැහැදිළි වනු ඇත. එහි සඳහන් වන්නේ , ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු පවත්නා සියලූ මැතිවරණවලදී ශී‍්‍රලනිපයට හිමිවන්නේ 2018 පළාත්පාලන මැතිවරණයේදී එය ලබාගත් ඡුන්ද පදනම මත පදනම්වූ අපේක්ෂක සංඛ්‍යාව පමණක් බවට වන කොන්දේසියයි. එයින් පෙනී යන්නේ ශී‍්‍රලනිපයේ අපේක්ෂකයින් 30‍්‍ර ක් නොව, 14‍්‍ර ක ප‍්‍රතිශතයක් පමණක් ලැබිය යුතු බවයි. එය ශී‍්‍රලනිපයේ අනාගතය වළලා දමන එකගතාවයක් බව පැහැදිළිය.
පොහොට්ටු රැුස්වීම්වලට සම්බන්ධ වූ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ නායකයින්ට ලැබුණේ හූ සංග‍්‍රහය පමණි්. එය කෙතරම් ප‍්‍රබල වී ද යත් අද වන විට පොහොට්ටු රැුස්වීම්වලට සහභාගී නොවීමට පක්ෂය තීරණය කර තිබේ.

එමෙන්ම පොදුජන පෙරමුණේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය පසුගියදා නෙලූම්පොකුණ රගහලේදී ඉදිරිපත් කරන ලදී. එදින ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය සමග ආචාර්ය රාජා ධර්මපාල යන අය විසින් සම්පාදිත වීර සපුමල් යළි ඇවිත් ග‍්‍රන්ථයද ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ ගෙයින් ගෙට බෙදාදීම සඳහා නොමිලේ ලබාදෙන ලදී.

එහි 4 වන පිටුවේ සඳහන් වන්නේ
,ලංකාවේ බැඳුම්කර මංකොල්ලයෙන් මුදල් ලබාගත් අය අතර ශී‍්‍රලනිප මන්තී‍්‍රවරුන් කෝටි ගණන් අරගෙන තිබෙනවා. එක් කෙනෙක් තමයි පක්ෂයේ මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර.,
ශී‍්‍රලනිප මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර මහතාගේ නමින්ම එම චෝදනාව කොට, එය ලිඛිතව ප‍්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. එයින් පෙනී යන්නේ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කිරීමට පොදුජන පෙරමුණේ තිබෙන පරමාර්ථයයි. ඔවුන්ගේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ජනාධිපති කරවීමට ශී‍්‍රලනිපය කැප වුවත්, ශී‍්‍රලනිපය විනාශ කිරීමට ඔවුන් ගත් උත්සාහය ඉවත් කරගෙන නොමැති බවයි.

කරුණු මෙසේ නම්, ශී‍්‍රලනිපය විනාශ කළේ චන්ද්‍රිකා එජාපය ඇතුළු තවත් පක්ෂ රාශියක් සමග ගොඩ නගාගත් සන්ධාන රජය නිසාද? එසේත් නැත්නම් මහින්ද ප‍්‍රමුඛ බලලෝභී හොර මිනීමරු කණ්ඩායම ද? කියා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයින් ඉතා ගැඹුරට සිතා බැලිය යුතුය.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment (0) Hits: 253

පළිගැනීමේ විසම චක‍්‍රය !

විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පලිගැනීම අපට ලැබී තිබෙන ගෝත‍්‍රික උරුමයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එය ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතියෙහි ගැඹුරට කාවැදී තිබෙන ලක්ෂණයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඉන් පෙනෙන්නේ ලංකා සමාජය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී වී තිබෙන්නේ බාහිර පෙනුමෙන් මිස අභ්‍යන්තර හරයෙන් නොවන බවය. ලංකාව නොකඩවා මැතිවරණ පවත්වන රටක් වුවත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංකල්ප ගැන ගැඹුරු අවබෝධයක් තිබෙන රටක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. ලංකාවේ කොයි කාලයකවත් මහජනතාව අතර ජනප‍්‍රිය ලිබරල්වාදී ව්‍යාපාරයක් නොතිබුණු අතර ලංකාවේ ජනප‍්‍රිය දේශපාලන නායකයන් අතර ලිබරල් අදහස් දරන නායකයන්ද නොසිටියේය. පොන්නම්බලම් අරුණාචලම්, ඊ.ඩබ්ලිව්. පෙරේරා, ඞී.බී. ජයතිලක වැනි අපේ මුල්කාලීන නායකයන් කිසිවෙක් ලිබරල් වාදය ගැන න්‍යායික අවබෝධයක් තිබූ දේශපාලන නායකයන් ලෙස සැලකිය නොහැකිය.
 
ලංකාවේ පැවති දේශානුරාගය පිළිබඳ කදිම විග‍්‍රහයක් ඩොනමෝර් කොමිෂන් සභා වාර්තාවට ඇතුළත්ය. එයට අනුව ලංකාවේ දේශානුරාගය රටේ සියලූ ජන කණ්ඩායම් ඇතුළත් කරගත් හා රට මුල් කරගත් අනුරාගයක් නොව වර්ගය, කුලය හා ආගම මුල් කරගත් අනුරාගයකි. එම කොමිෂන් සභා වාර්තාව පිටවී අවුරුදු 90කට වැඩි කාලයක් ගතවී ඇතත්, ලංකාවේ දේශානුරාගය තවමත් තිබෙන්නේ එදා තිබුණු තැනට සමාන තැනකය.
 
ගෝත‍්‍රික දේශපාලනය
 
විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පලිගැනීම නිදහසේ සිට අද දක්වාම ලංකා දේශපාලනයේ දක්නට තිබෙන අවලස්සන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී ලක්ෂණයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ආණ්ඩු බලය වෙනස්වන අවස්ථාවලදී ජයග‍්‍රාහකයා ප‍්‍රතිපත්ෂ නායකයන්ගෙන් පමණක් නොව, ප‍්‍රතිපක්ෂ අනුගාමිකයන්ගෙන්ද පලි ගනී. රටේ දේශපාලන නායකයන්ද වඩා වැදගත් කොට සලකන්නේ රටේ පොදු යහපතට නොව, තමාගේ, තම කණ්ඩායමේ අනුගාමිකයන්ගේ යහපතය. අනුගාමිකයන් වැරදි ලෙස සලකන්නේද විරුද්ධවාදී නායකයන් අතින් සිදුවන වැරදිය. තම නායකයා හෝ නායකයන් අතින් සිදුවන වැරදි ඔවුන් වැරදි ලෙස සලකන්නේ නැත. හැම රජයක්ම සිරිතක් වශයෙන් තමන් ලබන ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව ඊට පෙර දේශපාලන පලිගැනීමට ලක්වූ අනුගාමිකයන්ට නිර්ලෝභී ලෙස වන්දි ගෙවන ක‍්‍රමයක් පවත්වාගෙන යයි. ඒ වෙනුවෙන් පමණක් ලංකාව ගෙවා තිබෙන වන්දිය ගණනය කළහොත් එය දැවැන්ත ධනස්කන්ධයක් විය හැකිය.
 
ලංකාවේ පක්ෂවලට පවුල් පසුබිමක් තිබෙන අතර පක්ෂවලට හිමිකම් කියන පවුල් හෝ පවුල් කණ්ඩායම් සිටිති. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අයිතිය තවමත් තිබෙන්නේ එක පවුල් කණ්ඩායමකටය. ශ‍්‍රීලනිපයේ අයිතිය තිබුණේද එක පවුලකටය. දැන් පොදු ජන පෙරමුණේ අයිතිය තිබෙන්නේද එක පවුලකටය.
 
මැතිවරණවලට තරග කරන අපේක්ෂකයන් තෝරන්නේ පක්ෂ සංවිධාන විසින් නොව, පක්ෂයේ අයිතිකාරයා විසිනි. ලංකාවේ එකම දේශපාලන පක්ෂයකටවත් සාමාජික ගාස්තු ගෙවන සාමාජිකයන් නැත. සියලූම පක්ෂ දුවන්නේ කළු සල්ලිවලිනි. පක්ෂයට සල්ලි ලැබෙන මාර්ග හෝ ලැබෙන මුදල්වල ප‍්‍රමාණයන් ගැන හෝ ඒවා වියදම් කෙරෙන ආකාරය ගැන පක්ෂ අනුගාමිකයන් දන්නේ නැත.
 
පලිගැනීමේ සංස්කෘතිය
 
ප‍්‍රථම අගමැති ඞී.එස්. සේනානායක වතුකරයේ ඉන්දියානු වතු කම්කරුවන්ගේ ඡන්ද බලය කඩිමුඩියේ අහිමි කළේ ඔවුන්ගේ අපේක්ෂකයන් තරග නොකරන ආසනවලදී සමසමාජ පක්ෂයට ඡන්දය දීම නිසාත්, ඔවුන්ගෙන් තේරී පත්වූ නියෝජිතයන් තමන් අමාරුවෙන් ආණ්ඩුවක් ගැට ගසා ගන්නට ගිය අවස්ථාවේදී ඞී.එස්.ට ආධාර කිරීමෙන් වැළකී සිටින ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ නිසාත්ය. 1956දී බණ්ඩාරනායකට දෙමළ ජනයාගේ භාෂා අයිතිවාසිකම් අහිමි කරන්නට සිදුවූයේද තමන් බලයට පත් කළ සිංහල බෞද්ධයන් සතුටු කිරීම සඳහාය. ජනාධිපති ජයවර්ධන විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පලිගැනීම උපරිම මට්ටමකට ගෙනා ජන නායකයා ලෙස සැලකිය හැකිය. තමන් බලයට පත්වූ පසු සතියක කාලයක් පොලිසියට නිවාඩු දෙන බව ඔහු 77 මැතිවරණ රැස්වීම්වලදී කීවේය. යූඑන්පී ආධාරකරුවන් සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ සමගි පෙරමුණු ආණ්ඩු කාලයේ දරුණු පලිගැනීම්වලට ලක්ව තිබුණු අතර ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව සතියක කාලයක් පොලිසියට නිවාඩු දෙන බව කීවේ සිය පාක්ෂිකයන්ට පෙරළා පහරදීමට අවස්ථාවක් ලබාදීම සඳහාය. පොරොන්දු වූ ආකාරයටම මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව සිය අනුගාමිකයන්ට විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පලිගැනීමට අවස්ථාවක් ලබාදෙන ලද අතර, පොලිස් වාර්තා අනුව ගිනි තබා විනාශ කරන ලද ගෙවල් සංඛ්‍යාව දහසකට ආසන්න විය.
 
පෙරහැර ඉන් නැවතුණේ නැත. පාර්ලිමේන්තුවේ හයෙන් පහක බලයක් ලබා ගත් ජනාධිපති ජයවර්ධන ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයේදී ප‍්‍රතිපක්ෂ නායිකාවට තරග කිරීමට ඉඩක් නොලැබෙන පරිදි ඇගේ ප‍්‍රජා අයිතියද අහිමි කළේය. විජේවීරගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද ඇගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරන වැඩසටහනේ වැදගත් පංගුකාරයෙකු ලෙස ක‍්‍රියා කළේය.
 
ජේවීපී දෙවැනි කැරැල්ල කාලයේදීද පුද්ගලික හමුදා පවත්වාගෙන ගිය ආණ්ඩු පක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන් ජේවීපී ආධාරකරුවන් ලෙස සලකා විරුද්ධ පක්ෂයේ ආධාරකරුවන්ද මරා දමන ලදි. ජේවීපීයද එම කැරැල්ලේදී පළමු වටයේදී ආණ්ඩු පක්ෂයේ ආධාරකරුවන් හා වාමාංශික පක්ෂවල ආධාරකරුවන් හා දෙවැනි වටයේදී ශ‍්‍රීලනිප ආධාකරුවන්ද මරා දමන ලදි.
 
පලිගැනීමේ සංස්කෘතියේ වෙනසක් ඇතිවීම
 
එජාපයේ අවුරුදු 17ක පාලනයකින් පසුව බලයට පත්වන චන්ද්‍රිකා පාලන කාලය තුළ පලිගැනීමේ සංස්කෘතියේ ලොකු වෙනසක් පෙන්නුම් කළ අතුරු අවස්ථාවක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඒ වෙනස කෙරෙහි කිසියම් ප‍්‍රමාණයකට මගේ බලපෑමක්ද තිබූ අතර උපාය මාර්ගික වෙනත් හේතුද බලපෑවේය. 94 මැතිවරණයේදී මැතිවරණ ප‍්‍රචාරක වැඩසටහන භාරව ක‍්‍රියා කළ කමිටුවේ ප‍්‍රධානියා ලෙස ක‍්‍රියා කළේ මමය. වාද විවාද මැද වුවත් ප‍්‍රචාරක කටයුතුවලදී කැලෑ පත්තර පළකිරීමෙන් වැළකී සිටින සම්ප‍්‍රදායකට කමිටුව එකඟ කරවා ගැනීමට මට හැකිවිය. මැතිවරණ ප‍්‍රචාරක කටයුතු අවසන් කළ යුතු දිනය එළැඹීමෙන් පසු මැතිවරණ දිනයේදී සියලූම ප‍්‍රධාන පුවත්පත්වල පිටු දෙකක් පුරා පළකරන ලද දැන්වීමක් මගින් ලබන මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණයෙන් පසු විරුද්ධවාදීන්ට වධ හිංසා නොකරන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමු. ක‍්‍රියාවන්ගෙන් පමණක් නොව, වචනවලින් වත් හිංසා නොකරන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමු. එය චන්ද්‍රිකාගේ ඉල්ලීමක් අනුව කරන ලද දෙයක් නොවූවද ඒ සඳහා එම පණිවුඩය ඇතුළත් දැන්වීම පළකිරීමට චන්ද්‍රිකා අනුමැතිය දුන්නාය.
 
ළඟ ළඟ තරගයකින් ජය ලැබෙන බව පෙනෙන්නට තිබුණද අගමැති තීරණය කිරීමේ බලය තිබුණේ ජනාධිපති විජේතුංගටය. චන්ද්‍රිකා පොදු පෙරමුණෙන් ප‍්‍රධාන තරුව බවට පත්ව සටියද පක්ෂ නායිකාව වූයේ ඇය නොව ඇගේ මවය. ජනාධිපතිවරයා වැරදිලාවත් අගමැති ලෙස චන්ද්‍රිකා තෝරා නොගෙන ඇගේ මව තෝරා ගතහොත් ගතහැකි ක‍්‍රියාමාර්ගයක් නොතිබුණි. එවැනි තත්ත්වයක් ඇතිවීම වැළකීම සඳහා උපාය මාර්ගික වැඩසටහනක් අවසාන මොහොතේදී දියත් කෙරිණ.
 
චන්ද්‍රිකා විශ‍්‍රාම සුවයෙන් සිටි හිටපු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන හමුවන්නට ගියාය. තම මව අගමැති ධුරයට පත් කළහොත් ඇය පෙරළා ජේ.ආර්. ඇතුළුව එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායකයන්ගෙන් පලිගන්නා තැනකට යා හැකි බව පවසා එවැනි තත්ත්වයක් ඇතිවීම වැළකීම සඳහා අගමැති ධුරයට තමා පත් කිරීමේ අවශ්‍යතාව ජනාධිපති විජේතුංගට පෙන්වා දෙන ලෙස ජේ.ආර්.ගෙන් ඉල්ලා සිටියාය. ජේ.ආර්. ජනාධිපති විජේතුංගට කතා කොට ඒ ගැන කරුණු පැහැදිලි කිරීමක් සිදු කළේය. ඉන්පසු ජනාධිපති විජේතුංගගේ කැඳවීමක් අනුව ඇය ඔහු හමුවන්නටද ගියාය.
 
ඡන්ද ප‍්‍රතිඵල පිටවෙමින් තිබියදී මන්ත‍්‍රීවරුන් කිහිපදෙනකු එහෙ මෙහෙ කොට ආණ්ඩු බලය හිමිකර ගැනීමේ උත්සාහයක ගාමිණී දිසානායක නිරත වී සිටියේය. අගමැති ධුරයේ සිටි රනිල් වික‍්‍රමසිංහ තනතුරෙන් ඉල්ලා අස්වී අරලියගහ මන්දිරය අතහැර ගියේ ගාමිණී දිසානායකගේ එම වැඩසටහන ව්‍යර්ථ කිරීම සඳහාය. ඒ ක‍්‍රියාව සිදුවූයේද රනිල් චන්ද්‍රිකා සමග ඇති කරගත් එකඟත්වයකට අනුකූලවය.
 
එකිනෙකා ආරක්ෂා කරගන්නා ක‍්‍රමයක් ඇතිවීම
 
මොන මොන හේතු නිසා හෝ එම දුෂ්කර මොහොතේදී හිටපු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ජනාධිපති ඞී.බී. විජේතුංග හා අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ චන්ද්‍රිකාට ආධාර කළෝය. ඒ නිසා බලය ලැබීමෙන් පසු රටේ දේශපාලන සංස්කෘතියට අලූත් අංගයක්ද එකතුවී යැයි කිව හැකිය. විරුද්ධ පක්ෂයේ සිටියදී බලය ලබාගැනීම සඳහා කෙරෙන අරගලයේදී ආණ්ඩුවට හා එහි නායකයන්ට කොතරම් දූෂණ චෝදනා එල්ල කළ ද බලය ලැබීමෙන් පසු එම දූෂණ ගැන හාරා අවුස්සා බලන තැනකට නොයෑම සඳහා මෙම පක්ෂ දෙකේ නායකයන් අතර ඇති කරගත් නිහඬ එකඟතාව දේශපාලන සංස්කෘතියට එකතු කෙරුණු අලූත්ම අංගය ලෙස සැලකිය හැකිය.
 
ඒ නිසා ජනාධිපති කුමාරතුංග කොතරම් ඉල්ලීම් තිබුණද සිය පාලන කාලයේදී එජාපයේ වසර 17ක පාලන කාලය තුළ සිදුවූ දූෂණ වංචා ගැන සොයා බලන තැනකට නොගියාය. චන්ද්‍රිකා ජනාධිපති ධුරයේ සිටියදීම පාර්ලිමේන්තු බලය ලබා ගත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහද කොතරම් කෑගැසීම් තිබුණද චන්ද්‍රිකාගේ පාලන කාලය තුළ සිදුවූ වංචා හා දූෂණ ගැන සොයා බලන තැනකට නොගියේය. ඉන්පසු බලයට පැමිණි ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුවද චන්ද්‍රිකා සමග කොතරම් මතභේද තිබුණද ඇගේ පාලන කාලය තුළ හෝ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට පාර්ලිමේන්තු බලය තිබූ පාලන කාලයේ සිදුවූ දූෂණ හා වංචා ගැන සොයා බලන තැනකට නොගියේය. ඒ වන විට පිළිගත් ක‍්‍රීඩාවේ සම්ප‍්‍රදායන් සකස් වී තිබුණේ ජයග‍්‍රාහී පක්ෂයට එම පාලන කාලය තුළ  උපරිම වශයෙන් අයථා ලෙස ධනය උපයා ගැනීමේ අයිතිය ලැබෙන ආකාරයටය. විරුද්ධ පක්ෂයට ඒ ගැන කෑගැසීමේ අයිතිය තිබුණද, බලයට පත්වීමෙන් පසු පූර්වගාමීන් කර තිබෙන වැරදි සොයා බැලීමෙන් වැළකී සිටීමේ ප‍්‍රතිපත්තියක් සඳහා මෙම දෙපක්ෂය අතර ඇති කරගත් නිහඬ එකඟතාවක් තිබුණි. 
 
එවැනි ධර්මතාවක් ක‍්‍රියාත්මක වූ බව සනාථ කිරීමට දැක්විය හැකි ප‍්‍රබල සාක්ෂි දෙකක් මෙසේය.
 
ජනාධිපති චන්ද්‍රිකාගේ පාලන කාලයේදී බටලන්ද වධකාගාරය ගැන සොයා බලා වාර්තා කිරීම සඳහා ත‍්‍රිපුද්ගල ජනාධිපති කොමිසමක් පත් කරන ලදි. එම කොමිෂන් සභා වාර්තාව පළවීමෙන් පසුව එහි කොමසාරිස්වරයකුගෙන් මට දැනගන්නට ලැබුණේ කොමිෂන් සභා වාර්තාවට ඇතුළත්ව තිබූ වැදගත් පරිච්ඡේදයක් මුද්‍රණය කළ වාර්තාවට ඇතුළත් නැති බවය. මා ඒ ගැන මීට පෙර ලියා ඇත්තෙමි. එය සත්‍යයක් නම් එසේ කරන්නට ඇත්තේ රනිල් වික‍්‍රමසිංගේ ආරක්ෂාව සඳහා විය යුතුය.
 
රනිල් වික‍්‍රමසිංහද අගමැති ධුරයේ සිටියදී තීරණාත්මක වැදගත්කමක් තිබෙන ප‍්‍රශ්නයකදී ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා ආරක්ෂා කිරීම පිණිස ක‍්‍රියා කළේය. බැංකුවල පුද්ගලික සේප්පු සඳහා ඇති දේශපාලකයන්ගේ තොරතුරු දන්නා කිසියම් පුද්ගලයෙක් වරකට එක් අයකු බැගින් වන ලෙස අගමැතිවරයාට තොරතුරු ලබා දුන්නේය. සේප්පුව තිබෙන බැංකුවත්, එහි තිබෙන මුදල් වටිනාකමත් කවර ආකාරයකින් හෝ ඔහු දැන සිටියේය. ඔහු එම ක‍්‍රියාව කරන ලද්දේ පොදු යහපත සලකා මිස කිසිවක් ලබාගැනීමේ අරමුණින් නොවේ. පළමු තොරතුර හා දෙවැනි තොරතුර සම්බන්ධයෙන් නීතිය අකුරටම ක‍්‍රියාත්මක විය. ඔහු තුන්වැනි තොරතුර දුන්නේ චන්ද්‍රිකාගේ සේප්පුව ගැනය. එහෙත් අගමැතිවරයා මුල් දෙදෙනා සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාත්මක කළ ප‍්‍රතිපත්තිය එහිදී ක‍්‍රියාත්මක කළේ නැත. ඒ පිළිබඳ විස්තරයක් මගේ ‘චෞර රැජින’ පොතට ඇතුළත්ය.
 
මහින්ද රාපජක්ෂ ජනාධිපතිවරයා නිල ඡන්ද ප‍්‍රතිඵල ප‍්‍රකාශ කරන්නට පෙර රනිල් වික‍්‍රමසිංහ තමන් වෙත ගෙන්වා ගනිමින් තනතුරින් ඉවත්වීම ප‍්‍රකාශ කරන්නට ඇත්තේද එතෙක් පැවති සම්ප‍්‍රදාය තමන් වෙනුවෙන්ද ක‍්‍රියාත්මක කරන බවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහගෙන් ලබාගන්නා සහතිකයක් වශයෙන් විය හැකිය. 
 
යහපාලනයේ මෝඩ පිළිවෙත
 
2015 යහපාලන ආණ්ඩුව රටේ ක‍්‍රියාත්මක වූ මෙම දූෂිත ක‍්‍රමය විධිමත් ලෙස වෙනස් කිරීමට හේතුවන සියලූදෙනාගේ පිළිගැනීමට හේතුවන ප‍්‍රතිපත්තියක පිහිටා ක‍්‍රියා කරනවා වෙනුවට මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය පමණක් ඉලක්ක කොටගෙන කරන දඩයමකට යෑම නිසා පෙරළා පලිගැනීමට ඉඩ ලැබෙන තත්ත්වයක් ඇතිකර ගත්තේය. දූෂණයේ තිබූ පරිමාව කුමක් වුවත් දූෂණය රාජපක්ෂ පාලනයෙන් ආරම්භ වූ දෙයක් නොවීය. එය ඊට පෙර පැවති චන්ද්‍රිකා පාලන කාලය තුළද, ඊටත් පෙර පැවති යූඑන්පියේ දාහත් අවුරුදු පාලන කාලය තුළද දක්නට තිබුණු අවලස්සන ලක්ෂණයක් විය. 
 
මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කරන වැඩසටහනට එකතු වී සිටි පරණ දේශපාලනඥයන්ගෙන් වැඩි පිරිසක්ද, දූෂිත ඉතිහාසයක් ඇති අය වූහ. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ බලය අල්ලාගෙන සුඛිත මුදිත රටක් ඇති කිරීම නොව, නැවත අයථා ලෙස ධනය උපයා ගැනීමට අවස්ථාවක් ලබාගැනීමය. දූෂණයට එරෙහිව ක‍්‍රියා කරන ආණ්ඩුවක් දූෂණයෙන් තොර විය යුතුය. ඒ බව මහජනයාටද පෙනෙන්නට තිබිය යුතුය. එහෙත් යහපාලන ආණ්ඩුව ඒ සඳහා වන අවංක අභිලාෂයක් තිබුණු ආණ්ඩුවක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය.
 
දූෂණ විමර්ශනය මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයට පමණක් සීමා කළ විට එය මහින්දට හිතවත් ජනතාවට පෙනෙන්නේ පලිගැනීමේ අරමුණින් කෙරෙන දඩයමක් වශයෙනි. 2015දී මහින්ද පරාජය වූයේ 1977දී සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුව පරාජය වුණු තරම් දැවැන්ත ආකාරයකට නොව ළඟ ළඟ තරගයකිනි. සිංහල ප‍්‍රදේශවලදී වැඩි පිළිගැනීමක් තිබුණේ ජයග‍්‍රාහකයාට නොව පරාජිතයාටය. ඒ කාරණයද එහිදී බැරෑරුම් ලෙස සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබුණි.
 
අනෙක් අතට දූෂණය දේශපාලනඥයන්ට පමණක් සීමාවූ දෙයක් නොවන අතර එය නිලධරතන්ත‍්‍රයද ඇතුළු මුළු මහත් සමාජයම වෙළාගෙන තිබෙන දරුණු පිළිකාවක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එවැනි වටපිටාවක දූෂණ විමර්ශන වැඩසටහනක් කරළියට ගන්නවා නම් ගත යුතුව තිබුණේ හොඳින් කරුණු සලකා බැලීමකින් පසුව සියලූදෙනාගේ පිළිගැනීමට හේතුවන විධිමත් ආකාරයකටය. දූෂණ විමර්ශන වැඩසටහන රාජපක්ෂ පාලනයට සීමා නොකොට සියලූ පාලන කාලවල සිදුවූ දූෂණ ගැන සොයා බැලීම අරමුණු කරගත් වැඩසටහනක් බවට පත්කර ගත්තේ නම් එය කිසිවකුටත් අසාධාරණ ලෙස රිදවන්නට ඉලක්ක කර නොගත් සාධාරණ සියලූ මහජනයාගේ පිළිගැනීමට හේතුවන්නට ඉඩ තබුණි. මොන මොන හේතු නිසා එවැනි වැඩසටහනක් කරළියට ගැනීමට බැරිකමක් තිබුණේ නම් දූෂණයට තිබෙන ඉඩ අහුරන ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට යා හැකිව තිබුණි. වත්කම් බැරකම් නීතිය විධිමත් කළ හැකිව තිබුණි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරුන්ට නීතියට පටහැනිව රජය සමග ව්‍යාපාර කිරීමට ලැබී තිබෙන ඉඩ අහුරා පක්ෂ භේදයෙන් තොරව ඒ වරද කර තිබෙන අයගේ මන්ත‍්‍රීකම් අහිමි කළ හැකිව තිබුණි. හොංකොන්වල හෝ සිංගප්පූරුවේ තිබෙන දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභා ආදර්ශයට ගෙන අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිසම ප‍්‍රතිසංස්කරණය කළ හැකිව තිබුණි. එවැනි විධිමත් මාර්ග තිබියදී යහපාලන ආණ්ඩුව තෝරා ගත්තේ අවුල් ඇති කරන අවිධිමත් මාර්ගයකි.  ඒ මගින් සිදුවූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ පාර්ශ්වය ආරක්ෂාව සඳහා සටන් කරන තැනකට තල්ලූ කිරීමය. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වූයේ යහපාලන ආණ්ඩුව පරාජය වී නැවත රාජපක්ෂ පාලනයක් ඇතිවීමය.
 
චක‍්‍රය ආපසු කැරකීම
 
නව ආණ්ඩුව යටතේ සිදුවන පලිගැනීම් යහපාලන ආණ්ඩුව ඉතා පටු අර්ථකථනයකින් ක‍්‍රියාවට නගන ලද ප‍්‍රතිපත්ති මහින්ද විරෝධී දූෂණ විමර්ශන වැඩසටහනේ තර්කානුකූල බලයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එම මෝඩ වැඩසටහනකින් වැඩිම හානියක් ඇතිවූයේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවටය. සියලූ වැරදි පැටවූයේ ඔවුන්ගේ කරමතය. ඒ නිසා අධිකරණයටද ලොකු හානියක් ඇතිවිය හැකිය.
 
යහපාලන ආණ්ඩුවේ සියලූ දේශපාලනඥයන් වැරදි නොකළ සුදනන් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. ඔවුන් අතරද සඟවා ගෙන සිටින අවලස්සන රහස් ඇති අය සිටිය හැකිය. යහපාලන ආණ්ඩුව ක‍්‍රියාවට නගන ලද විමර්ශන වැඩසටහන නිසා සඟවා ගෙන සිටි සමහර රහස් හෙළිදරව් වූ අතර අලූත් ආණ්ඩුවේ විමර්ශන ක‍්‍රියාදාමය නිසාද එවැනි දේ සිදුවිය හැකිය. යහපාලන ආණ්ඩුවේ විමර්ශන ක‍්‍රියාදාමය නිසා කාසියේ එක පැත්තක් දැකගන්නට මහජනතාවට අවස්ථාවක් ලැබුණු අතර නව ආණ්ඩුවේ විමර්ශන ක‍්‍රියා නිසා කාසියේ අනෙක් පැත්තත් දැකගැනීමේ හැකියාව මහජනයාට ලැබිය හැකිය.
 
මහජනයාගේ උණුසුම් කතාබහට හේතුවී තිබෙන ලොකුම දේශපාලන දඩයම බවට පත්ව තිබෙන්නේ චම්පික රණවකය. ඔහුගේ ජීවිතය රැක දුන් පුද්ගලයා වශයෙන් සැලකෙන්නේ මාය. නව ආණ්ඩුවට ඔහු අන් සියලූදෙනාට වඩා වැදගත් වන්නට ඇත්තේ ආණ්ඩුව අත තිබෙන සිංහල බෞද්ධ ධජය ආපසු උදුරා ගැනීමේ වැඩිම විභවයක් තිබෙන නායකයා ඔහු වන නිසා විය හැකිය. සිංහල බෞද්ධයන් මුල් කරගත් විමුක්තියක් ගැන කෙරෙන කතා චින්තන තලයට පමණක් සීමාවී තිබූ අවස්ථාවකදී ඒ අදහස් මහ පොළොවේ පැළ කළ පුද්ගලයා ඔහුය. 1956 ඛේදවාචක අත්දැකීමෙන් පසු භික්ෂූන් වහන්සේලා නැවත දේශපාලන තලයට කැඳවාගෙන ආ පුද්ගලයා වන්නේද ඔහුය.
 
දැන් ඔහුට මුහුණ දෙන්නට සිදුවී තිබෙන අත්දැකීම් පීඩාකාරී විය හැකි වුවද අනාගතයේ ලොකු නායකයකු වීමේ වැඩිම විභව ශක්තියක් ඇති පුද්ගලයකු වශයෙන් ඔහු තියුණු පරීක්ෂාවකට ලක්වීම යහපත්ය. ඔහුට සඟවා ගෙන සිටීමට අවලස්සණ රහස් නැත්නම් මේ සිදුවන පරීක්ෂාවෙන් ඔහු බැබලෙන නායකයකු බවට පත්වනු ඇත. එසේ නොවෙතෙත් ඔහුද යල්පැනගිය පරණ නායකයන් සමග ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට විසිවනු ඇත. පලිගැනීම සඳහා එකට එක කරන පිළිවෙතක් ජයග‍්‍රාහී පක්ෂයේ ආස්වාදයට හේතුවනු ඇතත්, ලංකාව මුහුණ දී තිබෙන දැවැන්ත අර්බුදයට එය විසඳුමක් වන්නේ නැත. නැවක කපිතාන්ට නැවේ ඇතිවන සුළු දෝෂ තනිව හදා ගැනීමේ හැකියාව තිිබිය හැකිය. එහෙත් නැවේ පතුල හිල්වී වතුර පිරී නැව ගිලෙන්නට යන අවස්ථාවකදී එම අභියෝගය තනිව ජයගැනීමේ හැකියාවක් කපිතාන්ට තිබිය නොහැකිය. ඒ සඳහා ඔහු නැවේ කාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයන්ගෙන් පමණක් නොව මගීන්ගෙන්ද උපරිම සහාය ලබාගත යුතුය.
 
වික්ටර් අයිවන් 
Comment (0) Hits: 138

ගෝඨාබයගේ දේශමාමකත්වයේ තරම මෙන්න - ගාමිණී වියන්ගොඩ

යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමේ 'වීරයා' වශයෙන් අභිෂේක ලැබුවේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂයි. එදා මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලන කාලය තුළ යුද්ධය අවසානයකට පත්කිරීමේදී ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා වශයෙන්

ඔහුගේ කාර්යභාරය උත්කර්ෂයට නැංවීම එතරම් දුෂ්කර කාර්යයක් නොවුණි.

යුද්ධයට සංග්‍රාමික සහ උපායමාර්ගික නායකත්වය දුන් සරත් ෆොන්සේකා යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව එදා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ අභියෝගයට ලක්කොට 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී ලද පරාජය හේතුවෙන්, යුද ජයග්‍රහණයේ තනිකර භුක්තිය විඳීමේ අවසරය රාජපක්ෂ සහෝදරයන් දෙන්නාට පහසුවෙන්ම ලැබුණි.

''ගෝඨාගේ යුද්ධය'

ඉන්පසුව, සරත් ෆොන්සේකා එක රැයකින් ද්‍රෝහියෙකු බවට පත්කෙරුණි. මහින්ද රාජපක්ෂ සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අසහාය වීරයන් බවට පත්කෙරුණි. ''ගෝඨාගේ යුද්ධය'' නමින් ප්‍රශස්ති ගායනා කෘතිද එදා එළිදැක්වුණේ ඒ පසුබිම යටතේ ය.

z p12 Gotabayaඑහෙත් මීට සති කිහිපයකට පෙර ඉන්දීය මාධ්‍යවේදිනියක් ගෝඨාභයගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවාය. එනම්, සුදු කොඩි ඔසවාගෙන යටත් වීමට පැමිණි එල්.ටී.ටී.ඊ. කාඩර්වරුන් පිරිසකට අත්වූ මාරක ඉරණම ගැන ඔහු කියන්නේ කුමක්ද යන්නයි.

ගෝඨාභයගේ පිළිතුර වුණේ, යුද්ධය කෙරුවේ හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා මිස තමන් හෝ තමන්ගේ වැඩිමහල් සොහොයුරු මහින්ද රාජපක්ෂ හෝ නොවන බවයි.

යුද්ධයක ජයග්‍රහණය සහ කීර්තිය නායකයාගේ භුක්තියට සවිවීමත්, යුද්ධයක පරාජය සහ අවමානය ජාතියක හෝ රටක අවාසනාවක් බවට පත්වීමත් සාමාන්‍ය සිරිතයි.

ගෝඨාභයගේ දේශමාමකත්වයත් හැම විටකම මෙකී 'වාසිය' මත පමණක්ම තීන්දු වී ඇති දෙයක් මිස, රට කෙරෙහි හෝ ජාතිය කෙරෙහි හෝ ආගම නැත්නම් දේශීය සංස්කෘතියක් කෙරෙහි හෝ සම්බන්ධතාවක් දක්වන දෙයක් වී නැති බව ඔහුගේ ඉතිහාසය පිරික්සීමෙන් පෙනී යයි.

ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටින පුද්ගලයින්:

1990 දශකය ලංකාවේ යුද්ධයේ ඉතා බිහිසුණු අදියරක් පසු කරමින් සිටි අවධියකි. මේ කාලයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ශ්‍රී ලංකා පාබල හමුදාවේ ලූතිනන් කර්නල්වරයෙකි.

ඔහුට මේ කියන කාලයේ යුද්ධයෙන් ඉල්ලා අස්වීමට අවශ්‍ය විය. හේතුව, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවා ඒ වන විට ඇමරිකාවේ නිත්‍ය පුරවැසිභාවය ලබා සිටි තත්වය තුළ ඔහුටත් සිය පවුල සමග විසීමට ඇමරිකාවට යාමට අවශ්‍ය වීමයි.

දාරක ප්‍රේමය සහ අඹු-සැමි ප්‍රේමය වෙනුවෙන් දේශමාමකත්වය කැප කිරීම අපරාධයක් වශයෙන් මේ ලියුම්කරු නොසිතයි. එහෙත්, ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කරන්නේ නම් එය සාහසික අපරාධයකි. තුච්ඡ වංචාවකි.

මෙසේ ඇමරිකාවට යන ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඊළඟ පියවරත් ගත්තේය. එනම් ඇමරිකානු පුරවැසිභාවයත් ලබාගත්තේය. වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය ලබාගන්නා අවස්ථාවේම කෙනෙකුගේ ලංකාවේ පුරවැසිභාවය නිතැතින් අහෝසි වන්නේය.

සාහසික අපරාධයක්- තුච්ඡ වංචාවක්!

ලංකාවේ ඒකීයභාවය සහ භෞමික අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් සටනේ නියුතුව සිටි මේ කියන ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය ලබාගැනීමේදී දිව්රුමක් දුන්නේය. ඒ මෙසේ ය:

''මෙතෙක් කල් මා යටත්වැසියෙකු හෝ පුරවැසියෙකු වශයෙන් සිටි, මොනයම්ම හෝ විදේශ කුමාරයෙකුට හෝ රාජ්‍යයකට මා දැක්වූ පක්ෂපාතීත්වය, පරම වශයෙන්ද, මුළුමණින්ද, මෙතැන් පටන් මා අත්හරින බවට image 50d4bd6361මෙයින් මම දිව්රා පොරොන්දු වෙමි.. නීතියෙන් ඉල්ලා සිටින ඕනෑම අවස්ථාවක ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් අවි දැරීමට මම දිව්රා පොරොන්දු වෙමි.. මේ වගකීම මා භාරගන්නේ හිතේ කිසි කහටක් නැතිව ය. එසේ හෙයින්, දෙවි පියාණෙනි, මට උපකාර කළ මැනව.''

ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අතහැර වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය ලබාගැනීම හෝ ඒ රට වෙනුවෙන් අවි දැරීමට දිව්රා පොරොන්දු වීම හෝ මේ ලියුම්කරු වරදක් වශයෙන් නොසලකයි. එහෙත් ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කරන්නේ නම් එය සාහසික අපරාධයකි. තුච්ඡ වංචාවකි.

ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අතහැර ඇමරිකානුවෙකු බවට පත්වන්නේ 1993 දී ය. මෙසේ ඇමරිකානුවෙකු වීමෙන් පසුව, අවශ්‍ය විණි නම්, ඔහුට ලංකාවේ පුරවැසිභාවයත් නැවත ලබාගත හැකිව තිබුණි. එහෙත් ඒ ගැන ඔහුගේ ආශාවක් නොවුණි.

එසේ තිබියදී, 2005 දී ඔහුගේ අයියා ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරයට පත්විය. මල්ලීගේ දේශමාමකත්වය අවුරුදු 12 කට පසු කෙලින් වන්නේ ඒ අවස්ථාවේ ය. ඒ කෙතෙක්ද යත්, අයියා දිව්රුම් දුන් දවසේම ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවයට ඉල්ලූම් කරන ඔහු, වැඩ කරන දින දෙකක් ඇතුළත, ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය අයියාගේ අත්සනින් යුතුව ලබාගනී. දැන් ඔහු, පළමුව ඇමරිකානුවෙකි. දෙවැනුව, ශ්‍රී ලාංකිකයෙකි.

ද්විත්ව පුරවැසියකු වීමත් වරදක් වශයෙන් මේ ලියුම්කරු නොසලකයි. එහෙත් ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කිරීම වංචනික ය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් එය තවත් බරපතලයි. ඒ ඇයි?

දේශමාමක ආශාව කෙලින් වන්නේ !

2005 දී ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ලබාගන්නා ගෝඨාභය රාජපක්ෂට, අවශ්‍ය විණි නම්, ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය දැන් අත්හල හැකිව තිබුණි. එක පැත්තකින් ඔහුගේ අයියා රටේ ජනාධිපතිවරයා ය. අනිත් පැත්තෙන් ඔහු රටේ බලධාරී ආරක්ෂක ලේකම්වරයා ය. එහෙත්, ස්වකීය ඇමරිකානු භාවය අතහැර මුළුමණින් ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු වීමේ දේශමාමකත්වයක් මේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂට නොවීය. ඔහුගේ ඒ දේශමාමක ආශාව කෙලින් වන්නේ, ඊට අවුරුදු 14 ක් ගිය පසුව, 2019 දී ය. ඒ ඇයි?

2019 එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයට අයියාට ඉදිරිපත් විය නොහැක. ඒ, දෙවරකට වඩා එක පුද්ගලයෙකුට ජනාධිපති ධුරය හෙබැවිය නොහැකි බවට 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පනවා ඇති නිසා ය.

අයියාගේ පුතාටත්, එනම් නාමල් රාජපක්ෂටත් ජනාධිපති ධුරයට තරග කළ නොහැක. ඒ, වයස අවුරුදු 35 සම්පූර්ණ කොට නැති නිසා ය.

මේ ලිපියේ මුලින් කී යුද්ධයේ 'වීරත්වය' ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් රාජපක්ෂ පවුලෙන් ඉදිරිපත් කළ හැකි එකම සාමාජිකයා ගෝඨාභයයි. එහෙත් ඔහු සම්බන්ධයෙන්ද පරහක් සිටියේය.

එනම්, ද්විත්ව පුරවැසියෙකු වන කෙනෙකුටත්, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ, ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරයට පත්විය නොහැකි වීමයි. දැන්, අවුරුදු 14 ක් තිස්සේ ඇමරිකානු පුරවැසිභාවයට එක හිතින් ආලය කළ හිටපු ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, එතැන් පටන් ලංකාවට මුළුමණින් ආලය කිරීමට තීරණය කෙළේය. වෙන දෙයකට නොව, ලංකාවේ ජනාධිපති වීමට ය.

සියල්ලේ සම්පිණ්ඩනය මෙන්න : දේශමාමකත්වය යනු අවස්ථාවාදීත්වයට කියන තවත් වචනයක් ද?

මේ සියල්ල සම්පිණ්ඩනය කොට පහත සඳහන් කරුණු වෙත පාඨක අවධානය යොමු කිරීම මැනවි.

# 1992 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂට යුද්ධය එපා විය. ලංකාවේ ඒකීයභාවය ආරක්ෂා කිරීම සහ භෞමික අඛණ්ඩත්වය ආරක්ෂා කරගැනීම එපා විය. ඒ අනුව ඔහු රට හැර ගියේය. දාරක ප්‍රේමය සහ අඹු-සැමි ප්‍රේමය, දේශමාමකත්වය අභිබවා නැගී සිටි බැවිනි.

# 1993 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ලංකාවේ පුරවැසිභාවයත් එපා විය. ඒ අනුව ඔහු ඇමරිකානුවෙකු බවට පත්විය. ඇමරිකාව වෙනුවෙන් අවි දැරීමට පවා එහිදී ඔහු පොරොන්දු වුණේ, ඇමරිකාව සහ ලංකාව අතර යුද්ධයක් විණි නම්, ලංකාවට විරුද්ධව ඇමරිකාව වෙනුවෙන් යුද වැදීමටත් සූදානමිනි. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු 'දෙවි පියාණන්ගේ පිහිටත්' ඉල්ලා සිටියේය.

# තනිකර ඇමරිකානුවෙකු වශයෙන් අවුරුදු 12 ක් එසේ සිටීමෙන් පසුව, එනම් 2005 දී, දෙවැනි පුරවැසියෙකු වශයෙන් ඔහු ලංකාවේ ලියා(පදිංචි) විය. ඒ, සිය එක්කුසේ උපන් අයියා ලංකාවේ රජ වූ නිසා ය.

# තවත් අවුරුදු 14 ක් ගතවිය. මේ කියන හිටපු ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තමාගේ ඇමරිකානු පුරවැසි භාවය තාම අතහැරියේ නැත. එසේ තිබියදී 2019 ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත්විය. රාජපක්ෂ පවුලෙන් පිටස්තර කිසිවෙකුට කිරීටය භාර කිරීමට නොහැකි නිසා, ඇමරිකානු භාවය අතහැර ගෙඩිය පිටින් ශ්‍රී ලාංකික වීමට 2019 මැයි මාසයේදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තීරණය කෙළේය.

කරුණාකර, දේශමාමකත්වය ඇත්තේ කොතනදැයි මට පෙන්වා දෙන්න. නැතහොත්, දේශමාමකත්වය යනු අවස්ථාවාදීත්වයට කියන තවත් වචනයක්දැයි කියාදෙන්න.

(ගාමිණී වියන්ගොඩ- ප්‍රවීන සාහිත්‍යවේදී හා දේශපාලන විචාරක)

Comment (0) Hits: 260

අඳුර සහ එළිය !

නාරාහේන්පිට අභයාරාමයේ අධිපති මුරුත්තෙට්ටුවත්තේ ආනන්ද හිමියන් මහජනයා අමතා අපූරු ප‍්‍රකාශයක් කළේය. ආණ්ඩුව තිබෙන්නේ දෛනික වියදම්වත් පියවා ගැනීමට බැරි තත්ත්වයකය. හැකි තරම් ඩොලර් ආණ්ඩුවට පරිත්‍යාග කරන ලෙස සිංහල ඩයස්පෝරාවෙන් උන්වහන්සේ ඉල්ලා සිටියේය. ඒ සමග උන්වහන්සේ තායිලන්තය උදාහරණයට ගනිමින් රටේ මේ හා සමාන තත්ත්වයක් ඇතිවූ අවස්ථාවේ ඒ රටේ රජු කරන ලද ඉල්ලීමක් සලකා ඒ රටේ පන්සල්, පන්සල්වල තිබෙන වස්තුව රජයට පරිත්‍යාග කළ බවත්, ඒ ආකාරයට ලංකාවේ භික්ෂූන් වහන්සේලාද පන්සල්වල තිබෙන ධනය මේ දුෂ්කර අවස්ථාවේදී පරිත්‍යාග කිරීමට සුදුසු හා තෝරාගත් ජන නායකයාට ලබාදෙන සහයෝගයක් වශයෙන් රජයට පරිත්‍යාග කිරීම සුදුසු බවත් කියා සිටියේය.

එම ප‍්‍රකාශය කරන ලද්දේ රටේ ජනාධිපති හෝ අගමැති නොවූවද ලංකාවේ රාජ්‍ය  බංකොළොත් තත්ත්වයකට පත්ව ඇති බව ඒ හිමියන්ගේ එම ප‍්‍රකාශයෙන් තේරුම් ගත හැකිය. මගේ පසුගිය ලිපියේද එය ඊට වෙනස් ආකාරයකින් ලියා තිබුණි. ජනාධිපතිවරණයට තරග කළ අපේක්ෂකයන් ගැන මා සඳහන් කර තිබුණේ මෙසේය. ”ජනාධිපතිවරණයට තරග කළ සියලූ අපේක්ෂකයන් තමන්ට භාර දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියේ සාමාන්‍ය තරමින් හෝ හොඳ සෞඛ්‍ය තත්ත්වයකින් තිබූ රටක් නොව සෑම අංශයකින්ම බංකොළොත් තත්ත්වයකට පත්ව තිබුණු රටකි.” ඊට පෙර සතියේද (දෙසැම්බර් 08) ලියන ලද ලිපියක මෙසේ ලියා තිබුණි. ”එහෙත් 2019දී ගෝඨාභය අතට පත්ව තිබෙන්නේ හොඳ තත්ත්වයක තිබෙන රටක් නොව, කුණුවී ජරාජීර්ණ තත්ත්වයකට පත්ව තිබෙන රටකි.” ව්‍යුහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට යාමට අසමත් වෙතොත් ලංකාව බොහෝ කල් නොගොස් ග‍්‍රීසිය මෙන් බංකොළොත් තත්ත්වයකට පත්වනු ඇති බව මා මීට වසර තුනක් තරම් කාලයක් තිස්සේ පුන පුනා කියා ඇති බව මා ලියන දේවල් පරිශීලනය කරන පාඨකයන් දන්නවා ඇතැයි සිතමි. එහෙත් එම නිරීක්ෂණය මා ඇති කරගත්තේ අද නොව, අභ්‍යන්තර යුද්ධය ජයගත් 2009 වසරෙන් පසු 2010 වසරේදීය.

මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය

ලංකාවේ සිංහල හා දෙමළ තරුණයන්ගේ ප‍්‍රචණ්ඩ කැරලි ඇතිවූයේ නිදහසට පෙර හෝ ඉන්පසුව වර්ග, කුල හෝ ආගම් භේදවලට ඉඩක් නැති ලෙස නූතන ජාතිය ගොඩනගා ගැනීමට ලංකාවට අසමත්වීම නිසාය. ඇතිවූ සිංහල දෙමළ කැරලි කෙරෙහි වර්ග කුල හා ආගම් භේද බලපෑවේය. වසර 30ක් තරම් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ එක දිගට පැවති එම ප‍්‍රචණ්ඩ ගැටුම් විශාල ජීවිත හා දේපළ විනාශයක් ඇති කිරීමෙන් නොනැවතී සමාජ, දේශපාලන හා ආර්ථික ක‍්‍රමයේ ඇති කර තිබුණ අතිවිශාල විකෘතිය නැති කිරීමට හේතුවන ලෙස ව්‍යූහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඇතිකර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය බවත් එසේ කිරීමට අසමත් වෙතොත්, ලංකාව අරාජික තත්ත්වයකට තල්ලූවීම නොවැළැක්විය හැකිවනු ඇති බවත් මගේ මතය විය. ඒ ගැන සමාජය හා පාලකයන් දැනුවත් කිරීමේ අරමුණින් මා 2011 වසරේදී ‘ලංකාව ගලවා ගැනීම’ නමින් පොතක්ද ලියා පළ කරන ලදි.

මා රාවයේ 25 වැනි සංවත්සරයේ ප‍්‍රධාන තේමාව බවට පත්කර ගත්තේද එම ප‍්‍රශ්නයයි. එම අවස්ථාවට සියලූම සිංහල දෙමළ හා මුස්ලිම් නායකයන් එකතු කරගනිමින් ව්‍යුහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට යාමේ අවශ්‍යතාව ඔවුන්ට අවධාරණය කරන්නට උත්සාහ කළද එය සාර්ථක නොවීය. ඉන්පසු ව්‍යුහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට රට යොමු කිරීමේ අවශ්‍යතාව මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට පෙන්නුම් කර දෙන්නට උත්සාහ කළද එයද සාර්ථක නොවීය.

ව්‍යුහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට රට යොමු කිරීමෙන් වැළකී සිටින මහින්දගේ ප‍්‍රතිපත්තිය රට නැවත ලොකු අර්බුදයකට තල්ලූ කිරීමට හේතුවී ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද පරාජයට පත්වන තත්ත්වයක්ද ඇති කිරීමට හේතුවනු ඇති බව මගේ මතය වී තිබුණි. එය එසේම සිදුවිය.

යහපාලන විකෘතිය

ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කිරීම සඳහා පිටස්තරින් ගෙන එන පොදු අපේක්ෂකයකු යොදා ගත යුතු බව  කියන සූත‍්‍රය ක‍්‍රියාත්මක කළහොත් එය රටේ දේශපාලන ගමන් මගේ ලොකු අවුලක් ඇති කිරීමට හේතුවනු ඇති බව මගේ මතය වී තිබුණි. එම සංකල්පය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් පළිහක් කොටගෙන එම සංකල්පය කරළියට ගෙනවිත් තිබුණේ දැඩි රනිල් විරෝධී එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ කිහිපදෙනකු විසිනි. රනිල්ට බලය නොලැබෙන ආකාරයට එජාපයට තිබෙන බලයද යොදා ගනිමින් මහින්ද පරාජය කිරීම එම වැඩසටහනේ සැඟවුණු අභිලාෂය වී තිබුණි. ජනාධිපතිවරණයට තරග කරන අපේක්ෂකයා තීරණය කිරීමේ අයිතිය තිබුණේ ප‍්‍රධාන විපක්ෂය ලෙස ක‍්‍රියා කළ එජාපයටය. එම පක්ෂයෙන් පිටස්තර කෙනකු පොදු අපේක්ෂකයා ලෙස කරළියට ගෙනැවිත් ඔහු බලයට පත්වුවහොත් ලොකු අවුලක් ඇතිවනු ඇති බව මගේ මතය වී තිබුණි.

මා ඒ ගැන සෝභිත හිමියන් සමගද කතා කර ඇත්තෙමි. සෝභිත හිමියන් මා කියන දෙයට හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නද ආපසු හැරීමක් කිරීමට බැරි තරමට එම වැඩසටහන දුරදිග ගොස් තිබුණි. මම ඒ ගැන එජාප නායකයා සමගද කතා කළෙමි. එක්සත් ජාතික පෙරමුණට ජනාධිපතිවරණයට තරග කරන බව ප‍්‍රකාශ කොට ජනාධිපතිවරණය තරග කරන ලෙසත්, මුලදී ව්‍යාකූල තත්ත්වයක් ඇතිවිය හැකි වුවත්, නාමයෝජනා සමග එම ව්‍යාකූලත්වය නැතිවී ජනාධිපතිවරණය ජයගත හැකිවනු ඇති බව මම කීවෙමි. යථා තත්ත්වය තේරුම් ගැනීමේ හැකියාව ඔහුට තිබුණද ජනාධිපති අපේක්ෂකයා බවට පත්වීමට අවශ්‍ය ආත්ම විශ්වාසය නොතිබුණේය.

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පොදු අේපක්ෂකයා වීමට කැමැත්ත පළ කළ පසු ඔහුගේ සමාජ පසුබිම අනුව ඔහු රූකඩයක් ලෙස යොදාගත හැකිවනු ඇතැයි රනිල් කල්පනා කළ බව පෙනේ. එහෙත් ජනාධිපතිවරණය ජයගෙන ජනාධිපතිවීමෙන් පසු මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ දේශපාලන රූකඩයක් ලෙස ක‍්‍රියා කරන්නට කැමති නොවීය. අවබෝධයෙන් සහ සහයෝගයෙන් වැඩ කරන තැනකට යාමට අවශ්‍ය කරන ශික්ෂණයක්ද මේ දෙදෙනාටම නොතිබුණේය. අවසානයේ යහපාලන නායකයන් දෙදෙනා මහජනයාගේ හාස්‍යයට හේතුවූ විකට නායකයන් දෙදෙනකුගේ තත්ත්වයට පත්විය.

අයාලේ ගිය ගමන

ජනාධිපතිවරණය ජයගැනීමෙන් පසු ප‍්‍රමාදයකින් තොරව පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට ගියේ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ ලොකු බලයක් හිමිකර ගැනීමේ හැකියාව එජාපයට ලැබෙන්නට ඉඩ තිබුණි. එහෙත් එය නොසලකා මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට වැඩි බලයක් තිබූ පාර්ලිමේන්තුව සමග දේශපාලන කෝඩුකාරයන් පිරිසක් තනා තිබුණ දින 100 වැඩසටහන ක‍්‍රියාවට නගන්නට ගොස් සීමිත අරමුණු කිහිපයකින් යුතු එම වැඩසටහන අවුල් කරගත්තා පමණක් නොව පාර්ලිමේන්තු බලය ශක්තිමත් කරගැනීමට තිබෙන හැකියාවද නැතිකර ගත්තේය.

යහපාලන න්‍යායවාදීන් දූෂණයට දී තිබුණ අර්ථකථනයද යථාර්ථවාදී අර්ථකථනයක් නොවීය. මහා පරිමාණයෙන් සිදුවන දූෂණය රටට හඳුන්වා දී තිබුණේ මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් නොවේ. එය ආරම්භ කොට තිබුණේ එජාපය විසින් 1977දීය. ඉන්පසු බලයට පැමිණි හැම ආණ්ඩුවක්ම පොදු දේපළ කොල්ලකන ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කර තිබුණ අතර මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන කාලයේදී එම ප‍්‍රවාහයේ පරිමාව ඉහළ ගියා වුවද එය 1977 සිට එක දිගට පැවති තත්ත්වයක් වූවා මිස මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන කාලය තුළ අලූතෙන් හඳුන්වා දෙන ලද දෙයක් නොවීය.

එහෙත් යහපාලන න්‍යායවාදීන් මහා පරිමාණයෙන් සිදුවන දූෂණය මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනයේදී ආරම්භ වන දෙයක් ලෙස සලකා ක‍්‍රියාකරන පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ අතර එය ප‍්‍රතිපක්ෂ බලවේගයන් තුළ වෛරී ආකල්පයක් ජනිත කිරීමට හේතුවිය. දූෂණය ගැන සොයා බැලීම රාජපක්ෂ පාලන කාලයට පමණක් සීමා නොකොට ඊට පෙර පැවති පාලනයන්ටද අදාළව සිදුවන දෙයක් බවට පත්කර ගන්නේ නම් එම වැඩසටහනට ලැබෙන පිළිගැනීම වඩා යුක්තිසහගත වන්නට ඉඩ තිබුණි. මා ඒ කාලයේදීම පෙන්වා දෙන ලද ආකාරයට තමන්ගේ පවුලේ පුද්ගලික දේවලට ඓතිහාසික වැදගත්කමක් ලබාදීම සඳහා මහජන මුදල් වැය කිරීම යහපත් දෙයක් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. එහෙත් එවැනි වැරදි ජයවර්ධන, පේ‍්‍රමදාස හා චන්ද්‍රිකා යන ජනාධිපතිවරුන් අතින්ද සිදුවී තිබියදී ඒ බව නොසලකා මහින්ද රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් පමණක් දැඩි ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීම සාධාරණ විය නොහැකිය. යහපාලන ආණ්ඩුව වැරදි කර තිබෙන සියලූදෙනාට බලපාන පොදු ප‍්‍රතිපත්තියකට නොගොස් දුර දිග බැලීමකින් තොරව අවිධිමත් හා අකාර්යක්ෂම ලෙස ක‍්‍රියාවට නගන ලද රාජපක්ෂ විරෝධී ක‍්‍රියා රාජපක්ෂ කඳවුරට එම කඳවුරේ පැවැත්ම සඳහා නැවත බලය අල්ලා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය කොන්දේසියක් බවට පත්කර තිබුණේ යැයි කිව හැකිය.

ගෝඨාභයගේ ජයග‍්‍රහණය 

යහපාලන ආණ්ඩුව ජාතික අර්බුදය විසඳා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය ව්‍යුහමය ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට අතගැසීමෙන් වැළකී සිටියා පමණක් නොව වාර්ගික හා ආගමික බෙදීම් වර්ධනය කිරීමට බලපාන සිදුවීම් ඉදිරියේ එම තත්ත්වය පාලනය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය පියවර ගැනීමෙන් වැළකී සිටින ප‍්‍රතිපත්තියක් තුළ රටේ වාර්ගික හා ආගමික භේදයන් කුණුවී පැසවන තත්ත්වයකට වර්ධනය විය. එම තත්ත්වය ආණ්ඩුවේ ජන පදනම දුර්වල කොට රාජපක්ෂ කඳවුරේ ජන පදනම ශක්තිමත් කළේය.

රටේ අතිවිශාල මූල්‍ය අර්බුදයක් තිබෙන බව දැන දැනම ඒ බව නොසලකා තම ඡන්ද පදනම ශක්තිමත් කරගැනීම සඳහා යහපාලන ආණ්ඩුව විකාරසහගත දේවල් කළේය. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට පෙර රජයේ සේවකයන්ගේ මාසික වැටුප රුපියල් දස දහසකින් වැඩි කිරීම ඒ සඳහා දැක්විය හැකි එක නිදර්ශනයක් පමණය. වැඩි කිරීමක් සඳහා ඇත්ත හැකියාවක් රටට නොතිබුණු අතර එවැනි වැටුප් වැඩි කිරීම වෙනුවෙන් පමණක් රජයට දැරීමට සිදුවූ අමතර වියදම රුපියල් මිලියන 160,000කි. 2016 වසරේදී ඒ වෙනුවෙන් දරන්නට සිදුවූ අමතර වියදම රුපියල් මිලියන 135489කි. 2017දී රුපියල් මිලියන 140359කි. රාජ්‍ය බංකොළොත් තත්ත්වයකට ගමන් ගනිමින් තිබියදීත් ආණ්ඩුව වැඩි වැඩියෙන් විදේශ ණය ලබා ගනිමින් කිසිම තේරුමක් නැති දේවලට නිර්ලෝභීව මුදල් වියදම් කළේය. සදා නිම කිරීමට අසමත් වූ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ගිය වියදම පිළිබඳව මහාචාර්ය ජී.එල්. පීරිස් ඉදිරිපත් කර තිබෙන ඇස්තමේන්තුව නිවැරදි නම් ඒ සඳහා කර තිබෙන වියදම රුපියල් දශ ලක්ෂ 13,000කි. ආර්ථික වශයෙන් බංකොළොත් තත්ත්වයකට යමින් තිබූ රටක් වියදම් කර තිබෙන ආකාරය අපූරුය. මෙය යහපාලන ආණ්ඩුවට පමණක් ආවේණික ලක්ෂණයක් නොව, 1977න් පසු බලයට පැමිණ හැම ආණ්ඩුවක්ම පාහේ වැඩ කර තිබෙන්නේ මේ සමාන ආකාරයකටය. ණය ඵලදායී ලෙස යොදා ගැනීමේ ශික්ෂණයක් ඇතොත් ණය ගැනීම වරදක් වන්නේ නැත. එහෙත් ලංකාව විදේශීය ණයවලින් ආරම්භ කර තිබෙන නිසා මොනම සංවර්ධන ව්‍යාපාරයක්වත් ඒවා උපයන ආදායමින් ලබා ගත් ණය ආපසු ගෙවීමට සමත් වී නැත. අධිවේග මාර්ගවලින් උපයන ආදායම ප‍්‍රමාණවත් වන්නේ එම මාර්ග නඩත්තු කිරීමට යන වියදම පියවා ගැනීම සඳහා පමණය.

යහපාලන ආණ්ඩුව වර්ග භේදවාදී හා ආගම් භේදවාදී ප‍්‍රතිපත්තියක පිහිටා ක‍්‍රියා කළේ නැතත්, විටින් විට මතුවන වර්ග භේදවාදී හා ආගම් භේදවාදී ආවේගයන් නිසි ලෙස හා කාර්යක්ෂමව පාලනය කිරීමට අසමත් වීම හා විශේෂ වශයෙන් සැලසුම්සහගතව පවත්වාගෙන ගිය වර්ගභේදවාදී ආගම් භේදවාදී හැඟීම් අවුස්සන වැඩටසහන් නිසි ලෙස හා විධිමත් ලෙස කළමනාකරණය කිරීමට යහපාලන ආණ්ඩුව අසමත්වීම නිසා ලංකාව නැවත වරක් වර්ග භේදවාදී හා ආගම් භේදවාදී ආවේගයන්ගෙන් පැසවන රටක් බවට පත්විය. එහෙත් පුදුමයකට මෙන් එහිදී පැවැත්ම පිළිබඳ භීතියක් ඇති කරගෙන තිබුණේ සුළු වර්ග හෝ සුළු ආගම්වලට අයත් ජනයා විසින් නොව මහා වර්ගය ලෙස සැලකිය හැකි සිංහල බෞද්ධ ජනතාව විසිනි. ඔවුන් අතර පැවති එම විශේෂ මානසිකත්වය ඇත්ත තර්ජනයක් නිසා ඇතිවූ ස්වභාවික තත්ත්වයකට වඩා කෘත‍්‍රිම ලෙස ඇති කරන ලද්දක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඔවුන් අතර පැවති එම විශේෂ මානසිකත්වය පාස්කු දිනයේ සිදුවූ ප‍්‍රහාරය විසින් වර්ධනය කොට ගල් ගැසුණු දෙයක් බවට පත් කිරීමට හේතුවී තිබුණි. ජනාධිපතිවරණයෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලැබූ අතිවිශාල ජයග‍්‍රහණය රටේ පැවැති එම විශේෂ සමාජ, දේශපාලන වටපිටාවේ අග‍්‍ර ඵලයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. 

ගෝඨාභය ඉදිරියේ ඇති අභියෝගය

ගෝඨාභයගේ ජයග‍්‍රහණයත් සමග එජාපයද ඇතුළු සියලූ විරුද්ධ පක්ෂ ව්‍යාපාරය හිරි වැටුණු තත්ත්වයකට පත් කිරීමට හේතුවී තිබේ. මාසයකටත් තරමක් වැඩි කාලයක් ගතවී ඇතත්, තවමත් ඔවුන් ප‍්‍රකෘති සිහිය ලබා ගැනීමට සමත් වී නැත. ගෝඨාභයේ ඉදිරි ගමනට ආරම්භක අදියරේදී විරුද්ධ පක්ෂවලින් ලොකු අභියෝගයක් එල්ල වනු ඇතැයි සිතිය නොහැකිය. එහෙත් ඔහුට අභියෝග එල්ල වනු ඇත්තේ බාහිරින් නොව අභ්‍යන්තරයෙනි. ජයග‍්‍රහණයේ ප‍්‍රවර්තක බලවේගය ලෙස ක‍්‍රියා කළ සංඝයා වහන්සේලා සතුටු කළ යුතුය. ඔහුට කළ හැකිවනු ඇත්තේ සංඝයා වහන්සේලාගේ අනුමැතිය ලැබෙන දේවල් පමණය. ඒ සමග අගමැති සහෝදරයාද සතුටු කළ යුතුය. ඔහුද තෘප්තිමත් තත්ත්වයක තබා ගැනීමට සිදුවනු ඇත. යහපාලන කාලයේ මෙන් රටට නැවත නායකයන් දෙදෙනකු සිටින අතර ඒ දෙදෙනා අතරින් ප‍්‍රමුඛයා කවුද යන්න පැහැදිලි නැත. ජනාධිපති සිරිසේන හා අගමැති වික‍්‍රමසිංහට වෙනස්ව මෙම නායකයන් දෙදෙනා එකම පවුලේ සහෝදරයෙන් දෙදෙනකු වුවත් දෙදෙනාගේ අභිලාෂ අතර පරස්පරතා තිබිය හැකිය.

නව ජනාධිපතිට මුහුණ දෙන්නට සිදුවී තිබෙන ලොකුම අභියෝගය ලෙස සැලකිය හැක්කේ ඔහු අතට පත්ව තිබෙන්නේ සාමාන්‍ය වශයෙන් හොඳට තිබෙන රටක් නොව හොඳටම ජරාජීර්ණ වූ රටක් පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයයි. එය වාර්ගික හා ආගමික අර්ථයෙන් උපරිම මට්ටකට භේද භින්න වූ රටකි. අකාර්යක්ෂම හා දූෂණයෙන් කුණුවූ රටකි. නිෂ්පාදනය හා වෙළෙඳාම උපරිම මට්ටමකට කඩා වැටුණු රටකි. ණයගැතියාව උපරිම මට්ටමකට වර්ධනය වී බංකොළොත් තත්ත්වයකට පත්වීමට ආසන්න තත්ත්වයක තිබෙන රටකි. ලබා ගත් විදේශ ණය සඳහා ණය වාරික හා පොලී වෙනුවෙන් වසරකට ඩොලර් මිලියන 4000ක් ගෙවිය යුතුය. ඒ සඳහා කළ යුතු වියදම රජයේ වාර්ෂික ආදායම මෙන් සියයට 115කි.

බණ්ඩාරනායකගෙන් ඉගෙන ගැනීම

එම තත්ත්වයෙන් රට ගොඩ ගැනීම සරල හෝ පහසු විය නොහැකිය. එක ආගමකට හා වර්ගයකට බර තබා බලයට පැමිණි නායකයකුට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන සම්බාධක බහුත්වවාදී නායකයකුට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන සම්බාධකවලට වඩා දුෂ්කරය. රට මුහුණ දී තිබෙන ලොකුම ප‍්‍රශ්නය සිංහල ජාතියේ හෝ බුද්ධාගමේ පැවැත්ම අනතුරකට ලක්වීමේ තර්ජනයක් පිළිබඳ සරල ප‍්‍රශ්නයක් නොවේ. රටේ සමාජ ආර්ථික හා දේශපාලන පැවැත්ම මුළුමනින් අනතුරට ලක්වීම පිළිබඳ සංකීර්ණ ප‍්‍රශ්නයකි. 

රටේ නව ජනාධිපතිවරයාට සේ ම රටේ ජනතාවටද මීට සමාන ආකාරයකින් 1956දී බලයට පත් බණ්ඩාරනායක අගමැතිවරයාට මුහුණ දෙන්නට සිදුවූ අවාසනාවන්ත අත්දැකීම ආශ‍්‍රයෙන් මේ මොහොතේදී උගත හැකි වැදගත් පාඩමක් තිබෙන්නේය.

56දී බණ්ඩාරනායක බලයට පත්වීමේ අරමුණ සපුරා ගැනීම සඳහා සිංහල බෞද්ධ ආවේගයන්ට බර තබා ක‍්‍රියා කරන ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළද ඔහු වර්ගවාදී හෝ ආගම්වාදී නායකයකු නොවීය. බලයට පත්වීමෙන් පසු තමන් බලයට පත් කළ අන්තවාදී බලවේගයන්ගේ සිරකරුවකු බවට පත් නොවී සාධාරණව ක‍්‍රියාකිරීමට අවශ්‍ය පුළුවන්කම තමන්ට ලැබෙනු ඇතැයි ඔහු විශ්වාස කරන්නට ඇත. සිංහලයන්ට භාෂා අයිතිවාසිකම් ලබාදීමේදී දමිළයන්ද උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවලදී දෙමළ භාෂාවෙන් ඔවුන්ගේ කටයුතු කරගැනීමට අවශ්‍ය අයිතිය දෙමළ ජනතාවට දීමේ සූදානමක් ඔහුට තිබුණු අතර, ඒ සඳහා සකස් කරගත් පනත් කෙටුම් පතක්ද ඔහු ළඟ තිබුණි. එහෙත් ඒ ගැන පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම සමග කතා කරන තැනකට ගිය විට දෙමළ භාෂාවට කිසිදු ඉඩක් නොදී සිංහල පමණක් ප‍්‍රතිපත්තියක් ඔවුන් දැඩිව ඉල්ලා සිටින්නට වූ විට බණ්ඩාරනායක තමන් ළඟ තිබූ භාෂා පනතේ කෙටුම්පතක් ඔවුන් වෙත ඉදිරිපත් කිරීමෙන් වැළකී සුදුසු කෙටුම්පතක් සකස් කිරීම සඳහා කාරක සභාවක් පත් කළේය. එම කාරක සභාව දෙමළ භාෂාවට කිසිදු සහනයක් නොලැබෙන පරිදි එල්.එච්. මෙත්තානන්ද සකස් කර තිබූ ආදර්ශ භාෂා පනත නීති ගත කිරීමට තෝරා ගත් භාෂා පනත බවට පත්කර ගත්තේය. ඊට එරෙහිව දෙමළ ජනතාව බලවත් ලෙස විරෝධය පළ කරන්නට වූ විට බණ්ඩාරනායක චෙල්වනායගම් සමග ගිවිසුමක් ඇතිකර ගත්තේය. එම ගිවිසුමට එරෙහිව බෞද්ධ භික්ෂූන් නැගී සිටින්නට වූ විට බණ්ඩාරනායක ඇති කරගත් ගිවිසුම ඉරා දැම්මේය. ඒ සමග රටේ පළමුවරට ලොකු සිංහල දෙමළ කෝලාහලයක් ඇතිිවිය. එම උත්ප‍්‍රාසජනක දේශපාලන නාටකය අවසන් වූයේ අගමැති බණ්ඩාරනායක භික්ෂුවක් අතින් ඝාතනයට ලක්වීමෙනි. එය නිදහසින් පසු ලංකාවේ සිදුවූ ප‍්‍රථම දේශපාලන ඝාතනය විය.  බණ්ඩාරනායක ඝාතනයේ ප‍්‍රධාන මොළකාරයා ලෙස ක‍්‍රියා කර තිබුණේ බණ්ඩාරනායක බලයට පත් කළ භික්ෂු ව්‍යාපාරයේ පතාක යෝධයෙක් ලෙස සැලකිය හැකි එක්සත් භික්ෂු පෙරමුණේ නිර්මාතෘ කැලණිය රජ මහ විහාරයේ අධිපති මාපිටිගම බුද්ධ රක්ඛිත හිමියන්ය.

වර්ගවාදී හා ආගම්වාදී බලවේගයන්ගේ කරපිටින් බලයට පත්වීම පහසු වුවත් ඔවුන්ගේ බලපෑම්වලට යටත්ව රටක් පාලනය කිරීම අමාරුය. රට දැන් තිබෙන ඛේදජනක තත්ත්වයෙන් ගොඩ ගැනීමට නම් ලංකාවේ පවත්නා ජාතික අර්බුදයට විසඳුමක් සොයා ගන්නා තැනකට යා යුතුය. සිංහල බෞද්ධ ජනයාගේ විශ්වාසයට හේතුවූ නායකයකට එසේ නොවන නායකයකුට වඩා එම ප‍්‍රශ්නය සිංහල බෞද්ධ ජනයාගේද පිළිගැනීමට හේතුවන විසඳුමක් දීමේ වැඩි හැකියාවක් ඇතත්, එසේ කළ හැකිවනු ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ ආවේගයන් නිසි ලෙස කළමනාකරණය කරගනිමින් වර්ගයට හා ආගමට සීමා නොවූ සාධාරණ හා පුළුල් දෘෂ්ටියකින් ක‍්‍රියා කිරීමට අවශ්‍ය කරන ප‍්‍රඥාව හා ධෛර්යය එම නායකයාට ඇත්නම් පමණය.

මෙවැනි අර්බුදයකදී අර්බුදය ජයගැනීම සඳහා තෝරා ගැනීමට තිබෙන පිළිගත් මාර්ගයක් වනුයේ සමස්ත ක‍්‍රමයේ ව්‍යුහමය වෙනසක් දිනා ගැනීම සඳහා රට මහජන ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයකට යොමු කිරීමය. එය ආණ්ඩුව පමණක් නොව සියලූ දේශපාලන පක්ෂද, වර්ග, ආගම් හා කුලභේදයෙන් තොරව සියලූ ජනයාද රට ගලවා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය පොදු වැඩසටහනට ඒකරාශී කරයි. එය රටේ ප‍්‍රධාන ගැටලූ විසඳා ගැනීමට දේශපාලන පක්ෂ පමණක් නොව, මහජනයාද ක‍්‍රියාකාරී ලෙස සම්බන්ධ කරගන්නා වැඩසටහනක් වන නිසා ඊට ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාවගේ සහාය ලබාගැනීමද අනිවාර්යය. එය විසඳා ගත යුතුව තිබෙන සියලූම මූලික ප‍්‍රශ්න අව්‍යාජ ලෙස සාකච්ඡා කොට විසඳා ගැනීමට අවශ්‍ය පසුබිම ලබා දේ.

වික්ටර් අයිවන් 

Comment (0) Hits: 174

ජයගත්තේ සජිත් නොව : මංගල සහ චන්ද්‍රිකා ය !

‘‘දේශපාලනයේදී නායකයාගේ බලය අනිසිලෙස භාවිතා කොට කොල්ලකෑම් වලට පුරුදු වූ අය ඕනෑ තරම් සොයාගත හැකිය. නමුත්, තමන්ගේ බර කරට ගෙන නායකයා වෙනුවෙන් බාරදිය අදින පිරිස් ඉතාම අඩුය. මංගල වැනි දේශපාලනඥයින් අයත්වන්නේ එම සුළු පිරිසටය. ‘‘
 
කතුවැකිය
 
සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට ජනාධිපති අපේක්ෂකකම ලැබුණි. ගෝඨාබය රාජපක්ෂ මහතාට මෙන්ම සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා සහ අනුර කුමාර දිසානායක යන ප්‍රධාන අපේක්ෂකයින් තිදෙනාටම අපේ උණුසුම් සුභපැතුම් හිමිවේ. තරගය පැහැදිළිය. එසේම තරගකරුවන් පැහැදිළිය. දැන් උදා වී ඇත්තේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් වඩාත් වැදගත් සහ විනීත මැතිවරණ මෙහෙයුමක් දියත් කොට රටේ ජනතාවට අවශ්‍යය තීන්දුව ගැනීමට ඉඩදීමය. 
 
මෙම සටහන සජිත් ගැනය.
 
සජිත්ට අපේක්ෂකත්වය දීමට ගත් තීන්දුව මෙරට දේශපාලන ඉතිහාසයේ සිදු වූ ඉතා වැදගත් සිදුවීමකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ප්‍රමුඛ සන්ධානය විසින් ගත යුතුව තිබුණු දෙවැනි හොඳම තීරණය ලෙස මෙය හැඳින්විය හැකිය. පළමුවැන්න විය යුතුව තිබුණේ සියලු පාර්ශවයන් එකතු වී ජාතික ජන බලවේගයේ අපේක්ෂකයා වන අනුර කුමාර දිසානායකට සහය වීම සහ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් පසු විසිවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය බලාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍යය පියවර ගැනීමය. නමුත්, දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස ජ.වි.පෙ. තවමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින පක්ෂයක් බැවින්  එවැනි බලවත් තීන්දුවක් ගැනීම සඳහා මහ-පක්ෂ ඒකරාශී කිරීමේ ශඛ්‍යතාවය ජවිපෙට අවම වූවා විය හැකිය.
 
saji mangala malik 1000px
දේශපාලනයේ මීළඟ පියවර වෙනුවෙන්: සජිත්, මංගල, සහ මලික් 
කෙසේ හෝ වේවා, මේ මොහොතේ වැදගත් වන්නේ පවතින දේශපාලන සන්දර්භය මනාව තේරුම් ගැනීමට උත්සහ කිරීම සහ පැවැත්වීමට යෝජිත ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණය සහ ජනාධිපතිවරණය කිසිඳු හිංසාවකින් සහ ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියාවකින් තොරව සිදු කිරීමට අවශ්‍යය පියවර ගැනීමය. මැතිවරණයකදී වැදගත් වන්නේ, ඡන්දදායකයාගේ කැමත්ත සර්ව සාදාරණ ලෙස මැන බැලීමට අවශ්‍යය නිදහස් අවස්ථාව ලබා දීමය.එය සියලු දෙනාගේ මූලික වගකීම වේ.  
 
මේ රටේ දේශපාලන ඉතිහාසය ගෙන බැලූ විට, ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් සහ අනිසි බලපෑම් වලින් තොරව මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සඳහා අවශ්‍යය වටපිටාව නිර්මාණය වූයේ ඉතාම සෙමිනි. ඡන්දදායකයා කුමන හෝ ආකාරයෙන් රැවටීම සහ ඔහුගේ/ඇයගේ ස්වාධීන අයිතිය කොල්ල කෑම බොහෝ දේශපාලනඥයින් විසින් ඉතාම අප්‍රසන්න ලෙස සිදු කරනු ලැබූ මහා පරිමාණ ව්‍යාපෘතියකි. මැතිවරණය ආසන්න වන විට, සිල්රෙදි පවා බෙදන තත්වයට පත්වීමට ඇතැම් දේශපාලන පක්ෂවලට සිදුවිය. ගෑස් සිලින්ඩරය මිලදී ගැනීමට මුදල් නැති අයවලුන් අතර ගෑස් ලිප් විශාල ප්‍රමාණයෙන් බෙදා හරිනු ලැබීය. පැවැත්වීමට නියමිත මැතිවරණ වලදී එවැනි හාස්‍යයජනක සහ අප්‍රසන්න කටයුතු සිදු නොවන්නේ නම් මනාය. 
 
එසේම මේ වන විට පටු දේශපාලන අරමුණු වෙනුවෙන් තම වෘත්තීය යුතුකම් අයාලේ යැවීමට වෛද්‍යවරුන්ගේ සිට ගුරුවරුන් දක්වා වූ රාජ්‍යය සේවකයින් නියෝජනය කරන වෘත්තීය සමිති කටයුතු කරමින් සිටීම ඉතාම අවසනාවන්තය. ඇතැම් වෘත්තීය සමිති වලට යම් දේශපාලන බලඇණි වලින් විශාල වශයෙන් මුදල් වියදම් කරමින් සිටින බව මේ දින වල අගනුවර බොහෝ දෙනෙකු අතර හුවමාරු වෙමින් තිබෙන කථාවකි. මේ එකඳු වෘත්තීය සංගම් කාරයෙකුට හෝ ඒවායේ ලැගගෙන තම "අයිතිවාසිකම්" දිනාගැනීම වෙනුවෙන් පොරකන නඩයට ඔවුහු විසින් රටට කළයුතු සේවාව ගැන අබමල් රේණුවක හෝ හැඟීමක් ඇතැයි කිව හැකිද? 
 
බලයට පත්වන කුමන හෝ ආණ්ඩුවක් මෙම වෘත්තීය සංගම් සියල්ලම නිසි නියාමනයකට යටත් කිරීම අනිවාර්යය වේ. එසේම ආරක්ෂාව මෙන්ම, සෞඛ්‍ය, අධ්‍යාපනය, ප්‍රවාහනය සහ ආහාර අතවශ්‍යය සේවා ලෙස නීතිගත කොට ඒවා සමග සෙල්ලම් කිරීමට ඇති ඉඩ අවම කළ යුතුය. මෙම අතවශ්‍යය සේවා සඳහා රටේ මහජනතාව මෙන්ම ආරක්ෂක අංශ පුහුණු කළ යුතුය. රට මෙතරම් හිඟමනට ඇදදැමීමට එරෙහිව මොන දේශපාලනඥයාට බැන වැදුනද, සැබෑ සත්‍යය නම් මෙම වෘත්තීය සංගම්ද ඊට ඍජුවම වගකිව යුතුය. මොවුන්ගේ මේ කෙරුවාවල් නිසා රාජ්‍යය ආයතන ගරා වැටීමට ලක් වී තිබේ. කුසලාත්වයෙන් පිරිපුන් මිනිසුන්ට පැමිණීමට ඇති ඉඩ වැළකී තිබේ. එසේම, රාජ්‍යය ආයතන වලට කිසිම සේවයක් නොකොට වැටුප් ගැනීමට හැකි වටපිටවාක් මෙම වෘත්තීය සමිති මෙහෙයවන ඔස්තාර්ලා සහ ඔවුහුගේ ආවතේවකාරයින් නිර්මාණය කරගෙන සිටිති. ඔවුහුගේ පරම සහ එකම කටයුත්ත ගතුකීම සහ පෙත්සන් ගැසීමය. 
 
මෙම වෘත්තීය සංගම්වලින් මෙරටේ රාජ්‍යය සේවයේ ඵලදායිතාව වර්ධනය කිරීම සඳහා  කළ  කටයුතු ගැන ස්වාධීන ඇගයීමක් කිරීම අත්‍යවශ්‍යය වේ. මන්ද, මෙම සමිති බොහෝමයක් මේවන විට අයාලයේ යන දඩ සුනඛයින් විසින් මෙහෙවන බැවිණි. ඔවුහු ආයතන වල විනය කඩති. නමුත් ඉහල නිලධාරීන් නිසි ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට උත්සහ කරන විට ඊට එරෙහිව වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග ගනිති. ඔවුහු කිසිඳු ලැජ්ජාවක් නොමැතිව මාසය අවසානයේ තම වැටුප ලබා ගනිති. නමුත් ඉන් බොහෝ දෙනෙකු තමන්ගෙන් තම සේවා ස්ථානයට සිදු වූ සේවය ගැන කිසිඳු තැකීමක් නොකරති. මෙම හාදයින් මේ රට සමග කරන මේ සෙල්ලම වහාම නියාමනය කිරීම සඳහා ස්ථීර රාජ්‍යය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම අත්‍යවශ්‍යය වේ. 
 
මෙවැනි වටපිටාවක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අපේක්ෂකත්වය ලැබීම යහපත් දේශපාලන ප්‍රවණතාවයකි. මෙය එක්සත් ජාතික පක්ෂය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ආයාසයෙන් බලාගෙන සිටි වෙනසකි. මේ වෙනුවෙන් ඇතැම් පාක්ෂිකයින්  පක්ෂ මූලස්ථානයට පැමිණ සියදිවි නසා ගත්තේය. ඒ නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂය තුළ සිදු වූ මෙම වෙනස, කොළඹින් බැහැර  ප්‍රදේශ වල ජනතාවට ලැබුණු සුවිශාල අවස්ථාවක් ලෙස බොහෝ දෙනෙකු දකින බව අපේ හැඟීමයි. සජිත්ගේ පැමිණීම ඉතාම තීරණාත්මක වන්නේ එහෙයිනි. මෙම තත්වය, ජනාධිපතිවරණය දැනටමත් දිනාගෙන ඇතැයි අධිතක්සේරුවෙන් පසුවෙන ගෝඨාබය රාජපක්ෂ මහතාට මුහුණ දීමට සිදුවන බරපතළ අභියෝගයකි. මෙම කාරණා ඉදිරි දිනයන්හීදී වඩාත් පුළුල් ලෙස විමසීම වැදගත් වේ. 
 
කෙසේ හෝ වේවා සජිත්ට අපේක්ෂකත්වය ලැබීම හමුවේ වඩාත් ප්‍රවේශමෙන් කියවිය යුතු චරිත දෙකක් තිබේ. මන්ද මෙහි නියම ජයග්‍රාහකයෝ ඔවුහු වන බැවිනි. ඒ මංගල සමරවීර මහතා සහ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මැතිණියය. අප දන්නා පමණින්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා 2015 මැතිවරණ පරාජයෙන් පසු, චන්ද්‍රිකා සමග යළිත් සුහද වීමට නොගත් උත්සහයක් නැත. ඔහු චන්ද්‍රිකාට පණිවිඩ පිට පණිවිඩ යැවූ නමුත්, එය සාර්ථක නොවුයේ රාජපක්ෂ පරිපාලනය තුළදී ඇයට මුහුණ දීමට සිදූ වූ අනේක විද හිරිහැර හේතුවෙනි. 
 
නායකයෙකුට ලබා දියයුතු නිසි රැකවරණය සහ ගරුත්වය ලබා නොදී, රාජපක්ෂ මහතා ඇයව හිංසාවට ලක් කළේ යළිත් චන්ද්‍රිකාට දේශපාලන බලයක් නොලැබෙනු ඇතැයි යන අධිතක්සේරුවෙනි. එය 2015 දී කණපිට පෙරලුනි. ජනාධිපති සිරිසේන මහතා මොන දේ කිව්වද, චන්ද්‍රිකා නොසිටියේ නම් ඔහු ජනාධිපති වන්නේ නැත.

චන්ද්‍රිකා, සජිත්ට සහයව වන්නේද යන්න තවමත් ප්‍රකාශ වී නැත. නමුත්, ඇය ගෝඨාට විරුද්ධය. මෑතකදී මාලදිවයිනේ සිදු වූ ආණ්ඩු පෙරළියේ මොළකාරිය  වූ චන්ද්‍රිකා මෙවර මැතිවරණයෙදී සිට ගන්නා පැත්ත අවතක්සේරු කළ නොහැකිය. වීරවංශ මහතා වැනි අයවලුන්ට වේදිකා වලට නැග හූ කීම සඳහා ඇයගේ දේශපාලනය ප්‍රහසනයක් වුවද, ඇගේ බලය ගැන රාජපක්ෂ මහතා ඉතාම හොඳින් දන්නේය. ඔහු බය, ඇයටය. 
 
මේ හා සමානව මංගල සමරවීර අනෙක් පසින් සිටින්නේය. රාජපක්ෂ මහතා, මංගල ගැන ඉතාම හොඳින් දන්නේය. 2005 දී මැතිවරණය ගොඩ දැමීම සඳහා දායක වූ මූලික කේන්ද්‍රීය බලය නිර්මාණය කළේ මංගලය. මංගල තම ආණ්ඩුවෙන් එලවා දැමීමෙන් පසු, රාජපක්ෂ මහතාගේ දේශපාලනය ක්‍රමයෙන් අඝාදයට ගියේය. එහි ප්‍රතිඵලය 2015 දී අත්විඳීමට ඔහුට සිදුවිය. 
 
දේශපාලනයේදී නායකයාගේ බලය අනිසිලෙස භාවිතා කොට කොල්ලකෑම් වලට පුරුදු වූ අය ඕනෑ තරම් සොයාගත හැකිය. නමුත්, තමන්ගේ බර කරට ගෙන නායකයා වෙනුවෙන් බාරදිය අදින පිරිස් ඉතාම අඩුය. මංගල වැනි දේශපාලනඥයින් අයත්වන්නේ එම සුළු පිරිසටය. 
 
මංගල සහ සජිත් එකතු වීම ඉතාම වැදගත් වන්නේ මේ නිසාය. සජිත් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිධූරයට සුදුසු බව නිර්දේශ කිරීමේ පළමු වෙඩිමුරය පත්තු කරනු ලැබුවේ, මංගලය. ඔහු 1994 දී චන්ද්‍රිකා වෙනුවෙන් එය කළේය. ඉන් පසු 2005 දී මහින්ද වෙනුවෙන් කළේය. අද ඔහු සිටගෙන ඇත්තේ සජිත් වෙනුවෙනි. ක්‍රමෝපායික දේශපාලනඥයෙකුගේ දුරදක්නා ස්වභාවය ඔහු, දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට වසර පහකට පෙර පවා පෙන්වා තිබේ.  ඔහු තවත් වසර පහකින් දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට නියමිත බව දැනුම් දී ඇති අතර මීළඟ මහමැතිවරණය ඔහුගේ අවසන් මැතිවරණය බව ප්‍රකාශ කොට ඇත. මෙවැනි මොහොතක මංගලගේ දේශපලානය ඉතාම ප්‍රවේශමෙන් කියවීම බොහෝ දෙනෙකුට වැදගත්වේ. 
 
සියලු කඳු-දුර්ග ඇති ගම්මට්ටම සහ බිම්මට්ටම තරණය කිරීමෙන් පසු මංගල තමන්ගේ දේශපාලන මූලයට ඇතුළත් කර ගැනීමට සජිත් තීරණය කිරීම ඉතාම දැකුම්කලු තීන්දුවකි. මන්ද සජිත්ට "බැලන්ස්" කළ නොහැකි තැන් මංගලට "බැලන්ස්" කිරීමට හැකි බැවිනි. විශේෂයෙන් අනෙකුත් මැතිවරණ මෙන්ම, මෙවරද ඉන්දියානු සාධකය බැහැර කළ නොහැකිය. එසේම, එක්සත් ජනපදයද මෙහිදී බැහැර කළ හැකි සාධකයක් නොවේ. මේ නිසා එම කඳවුරු, වඩාත් සාධනීය ලෙස මෙහෙයවමින් චීනය, පකිස්තානය, සහ රුසියාව යන කඳවුරු දිනා ගැනීමට හැකි මානව සම්පත් සුරක්ෂිත කර ගැනීම සජිත්ට අනිවාර්යය වේ. 
 
මෙහිදී සිහිපත් කළ යුතු අතීත පාඩමක් තිබේ. එනම්, ආර්. ප්‍රේමදාස මහතාට එරෙහිව, ලලත් සහ ගාමිණී  කැරලි ගැසීමය. එකල ප්‍රේමදාසගේ සහයට හරි හරියට හිට ගත්තේ වෙන කවුරුත් නොව, වත්මන් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහය. ඒ නිසාමදෝ මොන බලපෑම් එල්ල වුවද ඒ සියල්ල රනිල් හමුවේ යටපත් කර දැමීමට සජිත් සෑමවිටම කටයුතු කළේය. අවසානයේ රනිල්ගේ මුවින් ඔහුට අපේක්ෂකකම ලබාදෙන තෙක් සජිත් කළේ වෙන කිසිවක් නොව මෛත්‍රීභාවනාව ප්‍රගුණකොට ඉවසීම දියුණු කර ගැනීමය. මේ වන විට පළමු අදියර දිනාගෙන ඇත. නමුත් අවසන් අදියර දිනිය හැක්කේ, පක්ෂය ඒකරාශී කිරීමෙන් සහ පක්ෂය තුළ කිසිඳු ආකාරයක අභ්‍යන්තර ආරවුලක් නිර්මාණය වීමට ඉඩ නොදීමෙනි. එසේම තම නායකත්වයේ පෞර්ෂය සහ නිවැරදිබව පක්ෂය තුළ පමණක් නොව ඉන් පිටතද තම ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කළ  යුතුව ඇත. එදා ලලිත් - ගාමිණී දෙපළ ප්‍රේමදාසට එරෙහිව සිට ගත්තා සේ මෙදා රවී-නවීන් දෙපළ සජිත්ට එරෙහිව සිට ගැනීමට ඇති අවස්ථාව නැති කිරීම සඳහා කටයුතු කළ යුතුවන්නේ මේනිසාය. එවිට ඔහුගේ ජය මෙන්ම ජයග්‍රහණය සැබෑවක් වී ඉන් පසු උදාවන සජිත් පරිපාලනය යහපත් එකක් වනු ඇත. 
 
මෙම දේශපාලන ප්‍රවණතාවය හමුවේ සජිත්ට වඩා ජයග්‍රහණය හිමි වී ඇත්තේ මංගලට සහ චන්ද්‍රිකාට බව කීම අධිතක්සේරුවක් හෝ මවා පෑමක් නොවේ.   
Comment (0) Hits: 373

අප ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුයි – ආචාර්ය ටියුඩර් වීරසිංහ

රාවය :
වර්තමාන ආණ්ඩුව අවුරුදු පහකට ප්‍රථම ප්‍රතික්ෂේප වූ ආණ්ඩුවක්. නමුත් බහුතර කැමැත්ත මත නැවත වාරයක් ප්‍රතික්ෂේප වූ ආණ්ඩුව තම බලය පිහිටවනවා. ඔබ මෙය දකින්නේ කොහොමද?

ටියුඩර් :
යහපාලන ආණ්ඩුවක් බිහිවීම සමග ප්‍රාරම්භක වශයෙන් නිර්මාණය වූ ජාතික ආණ්ඩුව තුළ තිබුණේ එකින් එකට ප්‍රතිවිරුද්ධ බලවේග දෙකක්. එකක් එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරන නව ලිබරල්වාදී සමාජ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක්. අනික ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප්‍රමුඛ වමේ කොටස් සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිපත්තියක්. මේ දෙගොල්ලොම මේකෙ හිටියා සහ ඊට අමතරව ජාතිකවාදී කොටසකුත් හිටියා සහ ඊට අමතරව ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ගෝලීය උපරි ව්‍යුහයට සම්බන්ධ සිය දහස් ගණනක් රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල විවිධ මට්ටමේ බලපෑම් සමග එම ව්‍යුහය සකස් වුණා. 

එහෙම සකස් වෙලා එම ආණ්ඩුව බිහිවුණත් එම ආණ්ඩුව ආරම්භයේ යම්කිසි ආකාරයක පූර්ව මැතිවරණ සමයේ ගෙන ගිය මැතිවරණ ප්‍රචාරණය දිගටම ගෙන ගියා. හොරු අල්ලන්න ඕනේ. දඬුවම් දෙන්න ඕනේ. උසාවියට ගෙනියන්න ඕනේ වගේ ඒවා. නමුත් එසේ ප්‍රචාරණ ගෙන ගියාට කිසිදු සාධනීය දෙයක් සිදුවුණේ නැහැ. 

මිනිස්සු තුළ මේ මතවාදය ගොඩනැගුවම මිනිස්සු බලන් හිටියා හොරු අල්ලනකන්. නමුත් කිසිම දෙයක් සිදුවුණේ නැහැ. සිදුවෙමින් තිබූ සංවර්ධන ක්‍රියාවලියත් නැවතුණු වග හැමෝටම පෙනුණා. එම සංවර්ධන ක්‍රියාවලීන්ට සම්බන්ධ අයගේ ගෙවීම් පවා පැහැර හැරි වගක් පෙනුණා. මිනිස්සු අතර ගැවසෙන මුදල් ප්‍රමාණයත් අඩු බව මිනිස්සුන්ට දැනුණා. 

නමුත් ආණ්ඩුව හැමවෙලේම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මාධ්‍ය නිදහස සහ මානව හිමිකම් වගේ දේවල්වලට පොහොර දමමින් පෝෂණය කළා. යහපාලන ආණ්ඩුවේ එකින් එකට තිබූ ප්‍රතිවිරුද්ධ බලවේග උත්සන්න වෙන්න පටන් ගත්තා. ඒක එළියට ආවේ අගමැති හා ජනාධිපතිවරයා අතර වූ ගැටුම විදියටයි. එය ද්විත්ව පාලනයක අර්බුදයක් කීවත් නිවැරදියි. 

අනාගතයේදී ලංකාවේ නිදහසෙන් පස්සෙ ද්විත්ව පාලන දේශපාලන අර්බුදයකට බොහොම සම්භාව්‍ය උදාහරණයක් ලෙස යහපාලන ආණ්ඩුව පෙන්නන්න පුළුවන් වෙනවා. අගමැති සහ ජනාධිපතිවරයා අධ්‍යාපනය, සංවර්ධනය සහ දේශපාලනිකව එකිනෙකට වෙනස් ප්‍රත්පත්තියි දැරුවේ. එකට ඒකාබද්ධ ප්‍රතිපත්ති ඉදිරිපත් වුණේ නැහැ. එහිදී ගැටුමක් නිර්මාණය වනවා විනා වැඩක් වෙන්නේ නැහැ. 

බිම් මට්ටමේ ජීවත් වූ ජනතාවට ජීවත්වීමේ අර්බුදයට මුහුණ දෙන්න සිදුවුණා. පාලක පන්තියට බැරිවුණා රට පාලනය කරගන්න. යුද්දෙන් පස්සෙ ඒකීය වූ රාජ්‍යය, ලාංකීයත්වය සමග වර්ධනය කරගෙන ආ ප්‍රවණතාව තීරණාත්මකව අංශක තුන්සිය හැටකින් වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. ඉතින් මේ සියලූ කාරණා නිසා යහපාලන ආණ්ඩුව බිඳ වැටුණා. නැවත වරක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවක් පිහිටෙව්වා.

රාවය :
මෙවර ජනාධිපතිවරණයේ ජයග්‍රහණයේ පදනම සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදයයි. යළි බහුතරය සහ සුළුතරය ලෙස බෙදීමක් වෙලා නේද?

ටියුඩර් :
ද්‍රවිඩ ඉස්ලාම් මතවාදය සිංහල බෞද්ධ මතයට ප්‍රතිවිරුද්ධව ගොඩනැගුණ, කියන එක ඡන්ද ප්‍රතිඵලයෙන් පැහැදිලිව පේනවා. නමුත් රාජ්‍යයේ ඉතිහාසයේ සහ සමාජ පරිණාමයේ දෘෂ්ටි කෝණයට අනුව බැලූවාම මේ මතය ස්වරූපයෙන් තමයි සිංහල බෞද්ධ වෙන්නේ. 

මේක අන්තර්ගතමය වශයෙන් ගත්තාම මේ මතයේ සන්දර්භය ස්වරූපය අනුව බැලූවාම ඒක බහුතරයේ මත ප්‍රකාශ කිරීමක් නොවේ. සුළුතරේ මතයත් නෙවේ. පිටින් පෙනුණට බහුතරේ මතය කියලා. නමුත් ඇත්තටම බහුතර මතය එතන නැහැ. ඒ නිරූපණය වුණේ සමස්තයේ මතය කියලයි මම කියන්නේ.

රාවය :
මැතිවරණයේදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ සාකච්ජාව යට ගියේ ඇයි?

ටියුඩර් :
මේ මොහොත වන විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මුළු ලෝකයටම ගැළපෙන්නේ නැහැ. ග්‍රීක පෞර රාජ්‍යවලින් තමයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන සංකල්පය බිහිවන්නේ. සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියල කියන්නෙ ජනතාවගෙ කටයුතු ජනතාව විසින් කළමනාකරණය කර ගැනීමයි. 

තව විදියකට බහුතරයේ කැමැත්ත ඒ අදාළ ආර්ථික, සමාජ සහ දේශපාලන කටයුතු හසුරවා ගැනීමයි. එතන විවිධ මත තිබෙන්න පුළුවන්. නිදහසෙන් පසු අපෙත් යම් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක් තිබුණා. නමුත් වර්තමානයේ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පැවති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාතාවරණයත් ජාතික වශයෙන් පැවති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී  ගති ලක්ෂණත් සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වෙලා. අපට සම්භාව්‍යය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන එක අත්විඳින්න නැහැ.

 ගෝලීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ස්වර්ණමය යුගය 90 දශකයේ නිමාවට පත්වුණා. පසුව ලෝකය ගමන් කළා පශ්චාත් ප්‍රජාතාන්ත්‍රීක අවදියකට. එහිදී එක පක්ෂ ක්‍රමයයි තිබෙන්නේ. මේ නිසා ගෝලීය වශයෙන් මිලිටරි බලය, සංස්කෘතිය, දේශපාලන බලය, නව ලිබරල්වාදීන් විසින් අල්ලගෙන තිබෙනවා. වර්තමානය වන විට වෙන සමාජ, ආර්ථික ක්‍රමයක් තිබෙන්නේ. 

මේ අනුව 21 වන සියවසට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැළපෙන්නේ නැහැ. මේ අවස්ථාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන්නෙ බුලට් එකක්. ඒකෙන් වෙඩි තියන්නෙ කොහාටද ඒ රට ඉවරයි. මේ නිසයි අප ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ප්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේ.

රාවය :
නිදහස ලබාගැනීමෙන් පසු පැමිණි කිසිදු ආණ්ඩුවකට අපට ගැළපෙන සමාජ ආර්ථික පසුබිමක් සකසා ගන්න හැකියාවක් ලැබුණෙ නැහැ. ඔබ හිතනවාද වත්මන් ආණ්ඩුව එවැනි පසුබිමක් සකස් කරයි කියා?

ටියුඩර් :
නිදහසෙන් පසු පැමිණි ආණ්ඩු විවිධ දේ අත්හදා බැලූවා. නමුත් ලංකාව කියන්නෙ විවිධ ආර්ථික ව්‍යුහයන් සහ උප කුලකයන් තිබෙන රාජ්‍යයක්. සුළු පරිමාණ, මහා පරිමාණ, මධ්‍ය පරිමාණ සහ සිල්ලර කර්මාන්තයන්ගෙන් පෝෂණය වෙන රටක් සහ වැඩවසම් සම්බන්ධතා තිබෙනවා. ප්‍රාථමික ආර්ථික සම්බන්ධතා තිබෙනවා. වාණිජ ආර්ථිකය, සාම්ප්‍රදායික ආර්ථිකය, නිෂ්පාදන ආර්ථිකය, ගෝලීය ආර්ථිකය හා ජාතික ආර්ථිකය අතර ප්‍රශ්න තිබෙනවා. මූල්‍ය ආර්ථිකය සහ සැබෑ ආර්ථිකය අතර ඇති සම්බන්ධතාව තියෙනවා. 

මේ ආර්ථිකයේ ඇති සකලවිධ විවිධත්වය එකට එකතුව ලාංකිය ආර්ථිකයට ශක්තිය ගන්න පුළුවන් විදියේ ප්‍රතිපත්තියක් නිදහසෙන් පසු කිසිවෙකුටවත් නිර්මාණය කරගන්න බැරිවුණා. මුලින්ම සමාජවාදයේ ධනේශ්වර මාවත සංවර්ධන ආර්ථික මොඩලයක් හඳුන්වා දුන්නා. පසුව නව ලිබරල්වාදී ආර්ථිකයක්. මිශ්‍ර ආර්ථිකය, විවෘත ආර්ථිකය යන විවිධ දේවල් අත්හදා බැලූවා. නමුත් එකක්වත් විවිධත්වයට සහ මානව ද්‍රව්‍යයට ගැළපෙන ආකාරයට නිර්මාණය වුණේ නැහැ. ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. 

උදාහරණයක් විදියට පසුගිය අවුරුදු හතර ඇතුළත ක්‍රියාත්මක වූ නව ලිබරල්වාදී ආර්ථිකය තුළින් අපට ලැබුණේ මොනවද කියල හිතුවොත් අපිට දුන්න දේවල්වලට වඩා අපෙන් ගත්ත දේවල් වැඩියි. ඒකෙන් අපේ ආර්ථික ප්‍රශ්නය විසඳුණේ නැහැ. සිද්ධ වුණේ රටේ ප්‍රධාන නගර කිහිපයක ආර්ථික කටයුතු සිදු කරනකොට රටේ අති දැවැන්ත තදාසන්න ග්‍රාමීය ගම් කිහිපයක දරිද්‍රතාව සහ ආර්ථික අංශය ප්‍රාථමික තත්ත්වයටම ඇද වැටීමයි. 

පසුගිය අවුරුදු 40 පුරාවටම පැවති ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති මේ වන තෙක් ස්ථාවර ආර්ථික සංවර්ධනයක් ලබා දුන්නෙ නැහැ. මෙම කාරණය වත්මන් ආණ්ඩුවට තිබෙන ලොකු අභියෝගයක් විදියට මම දකිනවා.

රාවය :
බොහොමයක් රටවල ජනතාව විසින් පත්කර ගන්නා පාලකයාගේ පාලනය තීරණය වන්නේ සමාජ වපසරිය අනුවයි. එවැනි තත්ත්වයක ලාංකීය පාලකයාගේ පාලනය තීරණය වන්නේ කෙසේද?

ටියුඩර් :
සමාජය පාලනය විය යුතු ව්‍යුහයක්. අපාලිත සමාජ ලෝකයේ කොහේවත් නැහැ. ඒ වගේම ලෝකෙ තියෙන හැම පාලන ක්‍රමයකින්ම සමාජය පාලනය කිරීමට හැකියාවක් නැහැ. මූලික වශයෙන් ලෝකයේ පාලන ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා. එකක් පාලනයට අනුව සමාජය සකස් වීම. දෙවෙනි එක සමාජය පවතින ආකාරයට පාලනය සකස් වීම. ලංකාවෙ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ පාලනය අනුව තමයි සමාජය ගොඩ නැගෙන්නේ. 

උදාහරණයක් විදියට පැවති යහපාලන ආණ්ඩුව එකල ගත්ත ක්‍රියාමාර්ගවලට සමාජය හැදුණු විදියයි වත්මන් ආණ්ඩුව ගන්න ක්‍රියාමාර්ගවලට සමාජය සකස්වෙන විදියයි වෙනස්. යුරෝපයේ සමාජයට අනුවයි පාලනය තීරණය වන්නේ. ඒ නිසා යුරෝපයේ මිනිස්සුන්ට පාලනයක් නැතත් ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මොකද මිනිස්සු තමන්ගේ කටයුතු කළමනාකරණය කරගන්න දන්නවා. 

ලංකාව වගේ රටක මිනිස්සුන්ට ස්වයං සංවිධාන ශක්තිය අවමයි. ඒක අපි නරකයි කියල කියන් නැහැ. මේක ක්‍රම  දෙකක්. අවමය නිසා තමයි අපට නායකත්වයක් අවශ්‍ය වන්නේ. වර්තමාන ගෝලීයකරණය වන ලෝක සන්දර්භය තුළ ජාතික රාජ්‍යයක් විදියට ලාංකීය සමාජය ඉදිරියට යනව නම් කළයුත්ත වන්නේ ජාතික රාජ්‍යය ශක්තිමත් කළ යුතුයි. විධායකය ශක්තිමත් කළ යුතුයි. විධායකය ලිහිල් කළොත් අර්බුදය වැඩි වෙනවා.

රාවය :
MCC ගිවිසුම තුළින් ලංකාවට ඇති බලපෑම කුමනාකාරද?

ටියුඩර් :
මේ අවස්ථාවේ අපට ඉන්න ප්‍රධානම හතුරා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයයි. ගෝලීය උපරි රාජ්‍යය හසුරවන්නෙත් එයා තමයි. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ නව ලිබරල්වාදය නියෝජනය කරන ඔබාමාලා නැවත පාලනයට එන්න පුළුවන්. ඔවුන්ගේ දේශපාලනය තුළ කිසිම සදාචාරයක් නැහැ. ඉතින් එවැනි අවස්ථාවල ඕනම කෙනෙක්ට විරුද්ධව චෝදනා එල්ල කරන්න පුළුවන්. 

දේශීය වශයෙන් මෙතන බල අරගලයක් දියත් වෙනවා. එහි අන්තය පෘථිවි බලය අල්ලා ගැනීමයි. ඒක දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පෙනෙන්නට තිබූ අරගලයක්. ඔවුන්ගේ ඉදිරි සැලැස්ම චීනය අල්ලා ගැනීමයි. ඉදිරි අවුරුදු 20 තුළ චීනයට විශාල අරගලයක් තිබෙනවා. MCC , සෝෆා ගිවිසුම හරහා සිදුවන්නේ ඒකයි. 

මේ ඇවිත් ගෝලීය ව්‍යාපෘතියක්. අපට තෝරා ගැනීමක් නැහැ. ජාතික රාජ්‍යයට පැවැත්මක් නැහැ නව ලිබරල්වාදය ඇතුලේ. මේ නිසා අපේ හතුරා කවුද කියලා අපි පැහැදිලි කරගන්න වුවමනා වනවා.

රාවය :
වත්මන් ජනාධිපති ඇතුළු ඔහු වටා සිටින බොහොමයකට අධිචෝදනා එල්ල වුණා. එය රටට සහ ජාත්‍යන්තරයට බලපාන්නේ කෙසේද?

ටියුඩර් :
ඔය අධිචෝදනා කියන කාරණාත් ගෝලීය උපරි රාජ්‍යයට සම්බන්ධයි. ඒ මත පදනම් කරගෙන මේ පවතින පාලනය තක්සේරු කරන්න බැහැ. එතකොට චෝදනා කරන්නෙ එක ව්‍යුහයකින්. ඔවුන් යහපාලනයත් සමග සම්බන්ධ වූ ගෝලීය උපරි රාජ්‍යයේ කොටස්. ඔවුන්ගේ ඒකායන අරමුණ ජාතික රාජ්‍යය දියකර හැරීමටයි. ඔවුන්ට නොයෙක් චෝදනා එල්ල කරන්න පුළුවන් සහ ඒවා ඇත්ත වෙන්නත් පුළුවන් බොරු වෙන්නත් පුළුවන්. 

මට ඒක අදාළ වෙන්නෙ නැහැ. මට අදාළ පුද්ගලයා සමාජයට බලය මුදාහරින ආකාරයයි. ඒකයි මෙතනදි වැදගත්. දෙගොල්ලොම දෙගොල්ලන්ට චෝදනා කරගන්නවනේ. ඒ නිසා ඒ මත අපට තීරණවලට එළඹෙන්න බැහැ.

 හේතුව ජාතික නායකයින්ට විවිධ අපරාධ චෝදනා එල්ල කරනවා. ඒවට හේතු තියෙන්නත් පුළුවන්. හේතු නිර්මාණය කරන්නත් පුළුවන්. මේ අවස්ථාවෙ ඔය කියන අධි චෝදනා රුසියාවට සහ චීනයටත් එල්ල වෙනවා.

රාවය :

වත්මන් ආණ්ඩුවට ණය අර්බුදය විසඳීමේ අභියෝගයක් තිබෙනවා?


ටියුඩර් :
අපි රුපියලක් අච්චු ගැහුවොත් උද්ධමනය ඉහළ යනවා. නමුත් ඇමරිකාව මුදල් අච්චු ගැහුවට උද්ධමනය ඉහළ නගින්නේ නැහැ. ඒ රටේ ණය ඩොලර් එකත් එක්ක සම්බන්ධ වෙනකොට අපට රුපියල්වලින් ගෙවන්න බැහැ. ගෙවන්න වෙන්නෙ අපේ සම්පත්වලින්. ඒ මගින් තමයි ඔවුන් රටවල් නතු කරගන්නෙ. විශේෂයෙන්ම එය ඔවුන්ගේ අවියක් කීවොත් නිවැරදියි. 

එහිදී අපට මේ ණය කිසි දිනෙක ගෙවල ඉවරයක් කරන්න බැහැ. එක්කො බොල් ණය ලෙස කපා හැරිය යුතුයි. නැතිනම් අපේ සම්පත් සමග රට බිලි විය යුතුයි. ණය අර්බුදය විසඳනවා කියන එක දේශපාලනය ඉදිරියට ගෙන යෑම සඳහා භාවිත කරන සටන් පාඨයක් පමණයි.

hqdefault(රාවය:  ආචාර්ය ටියුඩර් වීරසිංහ - සටහන දිනී ජයසේකර)

Comment (0) Hits: 161

MCC ප්‍රදාන ඇමරිකානු උගුලක්ද?

ඇමෙරිකා රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ ඇති මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් (MCC) වැඩසටහන මගින් ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදීමට යන ඇමෙරිකා ඩොලර් මිලියන 450ක ප්‍රදානය පිළිබඳ විවිධ මතිමතාන්තර පළ වේ. ත්‍රිකුණාමලය සිට කොළඹ දක්වා යෝජිත ආර්ථික කොරිඩෝරයද ඊට සම්බන්ධ කර දැක්වීම, ආරක්ෂක වැටකින් රට දෙකඩ වන බව සඳහන් වීම ඉන් සමහරකි.

මෙම වැඩසටහන මුලින්ම දියත් වූයේ 2002 වසරේදීය. ඒ ජනාධිපති බුෂ්ගේ පාලන සමයයි. 2004 වසර වන විට රටවල් 17ක් පමණ ඊට සම්බන්ධ වී සිටියහ. ඒ අතර ශ්‍රී ලංකාවද විය. කෙසේ වුවද, වසර 2006න් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැති යුදමය තත්ත්වය මානව හිමිකම් පිළිබඳ මතු වූ ප්‍රශ්න වැනි හේතූන් මත වසර 2008න් අප ඉන් ගිලිහිණි. යළිත් වරක් පසුගිය අප්‍රේල් මාසයේදී මෙම ප්‍රදානය මෙරටට ලබාදීම පිළිබඳ කාරණය මතු විය.

මේ සමගම වාගේ ඇක්සා, සෝෆා වැනි ගිවිසුම්ද මතුවීම නිසා ඒවාද එම්.සී.සී. සමග සම්බන්ධ කර දැක්විණි. එහෙත් ඒවා අතර සම්බන්ධයක් නැත.

එම්සීසී ප්‍රදානය ප්‍රධාන ව්‍යාපෘති දෙකක් යටතේ ලබාදීමට යෝජිතය. ඒ ප්‍රවාහනය හා ඉඩම් යන ක්ෂේත්‍රවලට අදාළවය. ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රය නැංවීම සඳහා ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 350ක් හා ඉඩම් ව්‍යාපෘති සඳහා ඇමෙරිකනු ​ඩොලර් මිලියන 63ක් වශයෙනි. ව්‍යාපෘති කාලසීමාව වසර 5කි.

ප්‍රවාහනය අපට ඇති දැවෙන ප්‍රශ්නයකි. තදාසන්න ප්‍රදේශයක සිට කොළඹ නගරයට කිලෝමීටර් 8-10ක දුරක් පැමිණීමටද පැයකට ආසන්න කාලයක් ගත වේ. මේ හේතුවෙන් ඉන්ධන පමණක් නොව කාලයද දැවීම සිදුවේ. මේ ව්‍යාපෘතිය යටතේ එවැනි මාර්ග කිලෝමීටර් 350ක් පමණ දියුණු කිරීමට නියමිතය. එය රටට විශාල සහනයක් මෙන්ම අනවශ්‍ය වියදමක් අවමකර ගැනීමක්ද වනු ඇත. රථවාහන තදබදය නිසා වසර 2020 වන විට නිකරුණේ විනාශ වන මුදල රුපියල් බිලියන 1.8ක් ලෙස මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ගණනය කර තිබේ. මේ ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර නොගැනීම යනු විශාල මූල්‍යමය අපරාධයකි.

අනෙක් ව්‍යාපෘතිය ඉඩම්ය. එම්.සී.සී. ප්‍රදානයට අදාළව වැඩි ආන්දෝලනයක් ඇති කළ ව්‍යාපෘතියද මෙයයි. ඉඩම් යනු අතීතයේ සිටම ප්‍රශ්න සහිත මාතෘකාවකි. ඇමෙරිකාවේ බටහිර වර්ජිනියා ප්‍රාන්තය හා ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් සමානය. බටහිර වර්ජිනියාවේ මෙන් මෙරට ජනගහනය සතර ගුණයකින් පමණ වැඩිය. මේ නිසා ඉඩම් යනු අපේ රටේ දැවෙන ප්‍රශ්නයකි. ජනතාව අතර පමණක් නොව පවුල් අතරද ප්‍රශ්නයකි.

දැනට තිබෙන නීතිරීති යටතේ මෙරට ඉඩම් පිටරැටියන්ට විකිණීමට නොහැකිය. එසේ කිරීමට නම් නීති සංශෝධනය කිරීමට සිදුවේ. උපායමාර්ගිකව වැදගත් ස්ථානයක පිහිටා ඇති රජයේ ඉඩම් එලෙස විදේශිකයන් අතට පත්විය හැකිද යන්න වෙනම කාරණයකි. එහිදී ආණ්ඩුව කළ යුත්තේ ඉඩම් විකිණීම නොව බදුදීමය. හම්බන්තොට කර්මාන්ත කලාපයන් සඳහා චීනය ඉල්ලා සිටි අක්කර 15,000 ඔවුන්ට විකුණනවාද නැත්නම් බදු දෙනවාද වැනි ප්‍රශ්න වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය.

ප්‍රශ්නයක කාරණා ඇති වීමට බලපෑ හේතුවක් නම් ඇමෙරිකාව පිළිබඳ අපේ මනසේ ඇති චංචල බවය. මෙම ප්‍රදානය චීනය හෝ ජපානය අපට ලබාදීමට සූදානම් වූයේ නම්, මෙවැනි ගැටලු පැන නගින්නේ නැත. එහි සත්‍ය අසත්‍යතාව කෙසේ වුවද ඇමෙරිකාව පිළිබඳ අපට යම් කුකුසක් තිබේ. මේ කුකුස තිගැස්ම තවත් බලවත් වී ඇත්තේ මේ ව්‍යාපෘති පිළිබඳ මනා විග්‍රහයක් ජනතාවට දැන ගැනීමට සැලැස්වී නැති බැවිනි.

2004-2019 කාලසීමාව තුළ රටවල් 29ක් එම්.සී.සී. සමග ගිවිසුම්වලට එළැඹ ඇත. එවැනි ගිවිසුම් සංඛ්‍යාව 37ක් වීමෙන් පෙනෙනුයේ ඇතැම් රටවල් එක් වරකට වඩා ගිවිසුම්වලට යොමුවී ඇති බවය. දැනට ඩොලර් බිලියන 14ක් ප්‍රමාණ එලෙස ප්‍රදාන ලෙස සැපයී තිබේ. ඒවා විශේෂයෙන් අප්‍රිකාවට ගලා ගොස් ඇත. ආසියාවට ලැබුණේ අල්පයකි. ලංකාව ඇතුළු රටවල් 5ක් ඒ අතර වේ. ලංකාවට මෙම ප්‍රදානය ලබා දීමට තීරණය වූ අවදියේ අපේ ආදායම් තත්ත්වය අනුව ඊට සුදුසුකම් ලැබූවද පසුව මැදි ආදායම් රටක් බවට පත්වීම නිසා අද වැනි අවදියක දී මෙම ප්‍රදානය අපට ලැබෙන්නේ නැත.

මේ මස මැද භාගයේදී එම්සීසී අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල රැස්වීමේදී පැවැත්වෙන ලංකාව පිළිබඳ පවතින තත්ත්වය සාකච්ඡාවට ලක්වනු ඇත. ඇමෙරිකා තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරියකු අප සමග කී පරිදි මෙම ප්‍රදානය ප්‍රතික්ෂේප කළ රට ලංකාව විය හැකි බවය. ජනාධිපතිතුමා ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ මේ පිළිබඳ තීරණය ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ගන්නා බවය. එසේ කීවද මැතිවරණයෙන් පසු ඒ තීරණය ගැනීමට සිදුවන්නේ එතුමාට නොව වෙනත් අයකුටය. එසේ තීරණය කළ නොහැකි නම් ජනාධිපතිතුමා කළ යුතුව ඇත්තේ අගමැතිතුමා, විපක්ෂ නායකතුමා, ප්‍රවාහන හා මහාමාර්ග මෙන්ම ඉඩම් ඇමැතිවරුද සමග සාකච්ඡා කර ඔවුන්ගේ අදහස් විමසීමය.

පී.එල්. 480 යටතේ මීට වසර 10-15කට පෙර දක්වාම ලංකාවට පාන්පිටි ලබාදීමට ඇමෙරිකාව කටයුතු කළේය.

එම්.සී.සී. වැඩසටහන දියත් කළේ රිපබ්ලිකන්, බුෂ් පාලනය යටතේය. ඔබාමා බලයට පත්වූ පසු එය ඉදිරියට ගෙන යන්නේද යන දෙගිඩියාව ඔහු තුළ විය. අනතුරුව ට්‍රම්ප් බලයට පත්වූ පසුවද අනුන්ගේ වැඩසටහන් ඉදිරියට ගෙන යා යුතු දැයි පසුබැසීමක් පෙනුණද ලබාදෙන ආධාර අඩුකර එය ඉදිරියට ගෙන යාමට පියවර ගෙන ඇත. මෙලෙස ප්‍රදාන වශයෙන් ලබා දෙන්නේ ඇමෙරිකා ජනතාවගේ බදු මුදල් බැවින් ඒ ගැනද එරට තුළ අවධානයක් තිබේ. මෙ ප්‍රදානය යටතේ සිදුවන ව්‍යාපෘතිවල කොන්ත්‍රාත් ඇමෙරිකාවටද දිය යුතු බවට කොන්දේසියක් නැත. එම කොන්ත්‍රාත් බොහෝ විට ඇමෙරිකානු සමාගම්වලට වඩා චීන සමාගම්වලට ලැබීම සිදුවේ. ඇතැම්විට ඇමෙරිකා සමාගම්වලට ඉඩ ලැබෙනු ඇත. විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය යටතේ ඇමෙරිකා ව්‍යාපාරවලටද යම් අවස්ථා ලැබිය හැකිය යන කාරණය ප්‍රතික්ෂේප කළ ​නොහැකිය.

ආරක්ෂිත වැටක් නිසා රට දෙකඩ වීමක් සිදුවන්නේය යන චෝදනාව ගැන අවධානය යොමු කළ විට පළමුවරට මෙවැනි වැටක් ඉදිවූයේ කොළඹ සිට ගාල්ලට බව පෙනී යයි. එම අධිවේගී මාර්ගයේ මුල් කාලයේ සතුන් මැරී සිටිනු දැකිය හැකි විය. දැන් එය සිදුවන්නේ නැත. ඕනෑම රටක අධිවේගී මාර්ගයක බල්ලන්, බළලුන්, එළුවන්, හරකුන්ට ගමන් කිරීමට ඉඩ තැබිය නොහැක. එසේ ඉඩ දෙන්නේ නම් එය අධිවේගී මාර්ගයක් නොවේ. එබැවින් සතුන්ට ඇතුළු විය නොහැකි ලෙස ආරක්ෂිත වැට ඉදිවේ. එවිට සතුන්ට මෙන්ම මිනිසුන්ටද මාර්ගය හරහා එහා මෙහා යා නොහැකිය. මාර්ගයක් නම් ඉන් සිදුවන්නේ රට දෙකඩ කිරීම නොව එක් කෙළවරක් අනෙක් කෙළවරට යා කිරීමය. එය රට එක් කිරීමකි. කොළඹ හා ත්‍රිකුණාමලය අතර අධිවේගී දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදිවී යැයි සිතමු. මහා බ්‍රිතාන්‍යයට යැවෙන කන්ටේනර් නැවත කොළඹ වරායට ළඟා වේ. මේ කන්ටේනර් එම අධිවේගී මාර්ගයෙන් ත්‍රිකුණාමලයට යවා එතැනින් මහා බ්‍රිතාන්‍යයට රැගෙන යා හැකිය. එසේ නැතිනම් නෞකාවට විශාල වටයක් ගමන් කිරීමට සිදුවේ. මෙතැනදී දවස් කිහිපයකම වාසියක් තිබේ. දශක කිහිපයක් තිස්සේ නැගෙනහිර පළාත් පාළු අඳුරු ස්වභාවයක් ඉසිලීය. යුද්ධය නිමා වූ පසු හිරු එළිය වැටෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. ත්‍රිකුණාමලය වරාය සංවර්ධනය කළ හැකිය. අවධානයට ලක්ව ඇති කොරිඩෝරය හා එම්.සී.සී. අතර සම්බන්ධයක් නැත. එය ජාතික භෞතික සැලැස්ම යටතේ යෝජනාවී ඇති දෙයකි.

වසර 2000දී චීනයේ දුම්රිය ගමන් කළේ පැයට කි.මී. 60-80 අතර වේගයෙනි. වසර කිහිපයක් ගත වන විට 80-100 දක්වාද 100-120 හා 120-150 දක්වාද ආදී වශයෙන් වැඩිවී අද වන විට පැයට කි.මී. 300ක වේගයෙන් ගමන් කරන දුම්රිය ධාවනය වේ. පටු ලෙස කල්පනා කළ විට නම් එවැනි දියුණුවක් අත්කර ගැනීමට නොහැකිය.

එම්.සී.සී. ප්‍රදානය හා මෙම ව්‍යාපෘති ගැන නිවැරදි දැනුමක් ඇති කිරීමට නම් එම නිවැරදි තොරතුරු මහජනයාට හා අදාළ පාර්ශ්වවලට ලබාදීම සිදුවිය යුතුය. මේ ව්‍යාපෘතිවලින් ඉඩම් බැහැර වුවහොත් මෙය විශාල ප්‍රශ්නයක් ලෙස පැන නගින්නේ නැත. ප්‍රශ්නයක් ලෙස මෙය මතු වූයේ ඉඩම් මීට සම්බන්ධ බැවිනි. ප්‍රවාහන ව්‍යාපෘතිය ගැන එවැනි ගැටලු මතුවී නැත.

මේ කලාපයේ චීන ආධිපත්‍යයක් තිබීමට ඇමෙරිකාව අකැමැතිය. එසේ වුවද එම්.සී.සී. ව්‍යාපෘතිය දියත් වන විට චීනයේ නව සමුදුරු සේද මාවත ව්‍යාපෘතිය ගැන සිතාවත් තිබුණේ නැත. එබැවින් ඊට අභියෝගයක් ලෙස මෙය හඳුන්වාදුන් බව කල්පනා කළ නොහැකිය. ඇමෙරිකාවට චීනය ගැන ඇති භීතිය සාධාරණය. මීට වසර 15කට පමණ පෙරද ඇමෙරිකාව ලංකාවට චීනය සමග ඇති සම්බන්ධය ගැන දැන ගැනීමට උනන්දු විය. එවිට 1951දී චීනය අපට උදව් කළ අයුරු අදද අප අමතක නොකරන බව දැන්වීමට සිදුවිය. රබර් වගාවට අවශ්‍ය ගෙන්දගම් ලංකාවට රැගෙන ඒමට ඔවුන් ඉඩ නොදුන් අතර චීනය අපේ රබර් මිලට ගනිමින් අපට උපකාරී විය.

මෙම අදහස් දැක්වීම කරනුයේ 2004 වසරේ සිට මේ පිළිබඳ ඇති දැනුම ඔස්සේය. මෙය කළ යුතුම දෙයක් ලෙස හුවා දැක්වීම මෙහිදී අදහස් නොකෙරේ. එහෙත් මෙහි දෙපැත්තම බලන්නට හැකිවිය යුතුය. නිවැරදි දර්ශනයක් ලබා ගත හැකිවන්නේද එවිටය. නිකම් මුදල් ලැබෙන නිසා භාරගෙන එය සාක්කුවේ දා ගැනීම වෙනුවට දෝෂ ඇත්නම් ඒවා මග හරවා ගනිමින් නිසි වැඩපිළිවෙළක් ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක වීම සිදුවිය යුතුය.

චීනය හම්බන්තොට වරාය ඉදිකළ අතර පසුව එම ණය වෙනුවෙන් එය හිලව් කර ගැනීම සිදුවිය. එම්.සී.සී. ලබාදෙන ඇ.ඩො. මිලියන 350 ණයක් නොව ප්‍රදානයක් බැවින් එවැනි තත්ත්වයක් ඇතිවීමට හැකියාවක් නැත.

[බර්නාඩ් ගුණතිලක]

විදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශයේ හිටපු ලේකම් සහ පාත් ෆයින්ඩර් පදනමේ සභාපති
(අරුණ)
Comment (0) Hits: 313

අනපේක්ෂිත පරාජයෙන් පසු එජාප ඉගෙනගත යුතු පාඩම : මහචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ

අනපේක්‍ෂිත මැතිවරණ පරාජයකින් පසු බලයේ සිටි හෝ නොසිටි දේශපාලන පක්‍ෂ අර්බුදයට පත්වීම අසාමාන්‍ය දෙයක් නොවේ. 1956, 1970, 1977 සහ 2015 මැතිවරණවලදී පරාජිත කඳවුරේ පසුබෑම, අභ්‍යන්තර ආරාවුල් සහ ව්‍යාකුලත්වය මතුවීම ඉහළ පරිමාවෙන් සිදුවිය. 2019දී එජාපයට වී තිබෙන්නේ එම චක්‍රයට හසුවීමය.

2015දී ශ්‍රී ලනිපය පත්වූ පසුබෑම සුළුපටු නොවේ. පක්‍ෂය දෙකට කැඩුණ අතර, එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ලංකාවේ දේශපාලන පරිවර්තනයට ඉමහත් දායකත්වයක් ඉටුකළ ශ්‍රීලනිපය දියවී යාමයි.

පරාජිත එජාපයේ නායකයන්ද දේශපාලන පරිණතභාවයෙන් යුතුව ක්‍රියා නොකළහොත්, එජාපයද අභ්‍යන්තර වශයෙන් බෙදී ගොස් කැබලි වීමේ හැකියාව තිබේ. 

ප්‍රධාන දේශපාලන පක්‍ෂ දෙක ශක්තිමත්ව තිබීම, අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන පද්ධතියේ සෞඛ්‍යසම්පන්න පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍යය. තනි පක්‍ෂ ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍රයක් බිහිවීමේ 1970දීත්, 1977දීත්, 2009න් පසුවත් පැනනැගුණු ප්‍රවණතා පසුබෑමට ලක්වූයේ, ශක්තිමත් ද්වි-පක්‍ෂ ක්‍රමයට බිඳ නොවැටී පැවතීමට හැකිවූ නිසාය.

ලංකාව දැන් පවතින්නේ තනි පක්‍ෂ ඒකාධිපති පාලන තන්ත්‍රයක් බිහිවීමේ ප්‍රවණතාව නැවත මතුවී ඇති දේශපාලන සංධිස්ථානයකය. ලංකාවේප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ විශේෂ ලක්‍ෂණයක් වූ ශක්තිමත් ද්වි-පක්‍ෂ ක්‍රමයක පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් වන, විපක්‍ෂයේ සිටින ප්‍රධාන පක්‍ෂය, බිඳී විසිරී නොගොස් සිටීම වැදගත් වන්නේ එබැවිනි.

විශේෂයෙන් එජාපයේ නායකත්වය ලබාගැනීමට අපේක්‍ෂාවෙන් සිටින සජිත් ප්‍රේමදාස කඳවුරේ පිරිසට මෙම කරුණ ප්‍රත්‍යක්‍ෂ විය යුතුව තිබේ. රනිල් වික්‍රමසිංහ කඳවුරද මෙම කරුණ ගැන ඒ තරම් අවබෝධයකින් සිටින බවක් නොපෙනේ.

එජාපය: මධ්‍යස්ථ ඇස්තමේන්තුවක්

මැතිවරණයකින් අත්වු දරුණු පරාජයකින් පසු කණ්ඩායම්වලට බෙදී යන දේශපාලන පක්‍ෂවල සිදුවන අභ්‍යන්තර සාකච්ඡුා සහ විවාදවල ඇති සාමාන්‍ය ලක්‍ෂණයක් නම්, ඒවා එකිනෙකාට වරද පැටවීමේ ආරාවුල් බවට පත්වීමයි. 

එහිදී එකිනෙකාට දෝෂය පටවන පාර්ශ්වවලට සාමාන්‍යයෙන් පරණ මිතුරුකම්ද අමතක වේ. අන්‍යොන්‍ය වෙනස්කම් අතිශයෝක්තියට නැංවීම, සුළු වෙනස්කම් විශාල කොට දැකීම, මනෝමූල සාධකවලට මුල් තැන දීම, අභ්‍යන්තර පක්‍ෂ බල අරගල බවට පත්වන මෙම විවාදවල සාමාන්‍ය ලක්‍ෂණයකි. 

2015 ජනවාරිවලින් පසු ශ්‍රී ලනිපයේ සිදුවූයේත්, එජාපයේ දැනට ප්‍රකාශවන්නේත් මෙම ධර්මතාවයි. එහි ස්වයං-විනාශකාරී බව අවබෝධ කරගන්නට, රණ්ඩු කරන පාර්ශ්වවලට කලක් ගතවීමද සාමාන්‍ය දෙයකි.

මේ ව්‍යාකුලත්වය මැද එජාපයේ කඳවුරු දෙකම තම තමන්ගේ ශක්තීන් සහ දුර්වලතා පිළිබඳව හැකිතාක් දුරට වාස්තවික ඇස්තමේන්තුවක යෙදීම, දෙපාර්ශ්වයටම ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත.

දුර්වලතා

දේශපාලන පක්‍ෂයක් ලෙස එජාපයේ පවතින අතිමූලික දුර්වලතාවක් පසුගිය ජනාධිපතිවරණ ප්‍රතිඵලවලින් ප්‍රකට වේ. එය නම්, එජාපයේ පහළ මට්ටමේ, ඡන්දදායකයන් මට්ටමේ ඇති සංවිධාන ශක්තිය කඩාවැටී තිබීමයි. 

1970 දරුණු පරාජයෙන් පසුව, 1972-1977 කාලය තුළදී එජාපය පණගැන්වීමට ජේආර් ජයවර්ධන මහතා යොදාගත් ප්‍රවේශය නම්, පක්‍ෂය පහළ මට්ටමෙන් ප්‍රතිසංවිධානය කර ශක්තිමත් කිරීමයි. ඔහු ජාතික, දිස්ත්‍රීක්ක, ඡන්ද කොට්ඨාස සහ ගම් මට්ටමෙන් පක්‍ෂ ශාඛා, කාන්තා සංවිධාන, තරුණ සංවිධාන, භික්‍ෂු සංවිධාන සහ වෘත්තිකයන්ගේ සංවිධාන ගොඩනැගුවේය. 

විශ්වවිද්‍යාලවල ශිෂ්‍යයන්, ආචාර්යවරුන් හා අනධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලය ශාඛා සමිති ජාලයක් තුළින් ගොඩනැගූ සැටි නිදසුනකි.

 සජිත් මහතාගේ පියාගේ මරණය දක්වා එජාපයේ දේශපාලන පක්‍ෂයක් ලෙස තිබූ පරාජයට පත් නොවන ශක්තියේ එක් භෞතික පදනමක් වූයේ, ස්වාමි-සේවාදායක ප්‍රතිලාභ ව්‍යුහයක් මත ගොඩනගා තිබුණු මෙම පක්‍ෂ සංවිධාන ජාලයයි.

දේශපාලන පක්‍ෂයක් බලයේ සිටින විට පක්‍ෂ සංවිදධාන ජාලය අමතක කිරීම 
 
රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ නායකත්වය යටතේ එජාපය සතුව තිබූ මෙම පහළ මට්ටමේ සංවිධාන ජාලය ශක්තිමත්ව පවත්වා නොගැනුණා පමණක් නොව, ඒවා දුර්වල වී අකර්මණ්‍ය විය. පක්‍ෂ ශාඛා ක්‍රියාත්මක වන්නට පටන්ගන්නේ ඡන්ද ව්‍යාපාරයක් පටන්ගත් විට පමණි. 

මා නිරීක්‍ෂණය කර ඇති ග්‍රාමීය මට්ටමේ බොහෝ පක්‍ෂ ශාඛාවල අලූත් ක්‍රියාකාරකයන් හෝ තරුණ පිරිස් හෝ ස්ත්‍රීන් නැත. සිටින්නේ ජේආර් ජයවර්ධන යුගයේ සිට ඉන්නාවූ, මගේ වයසේ සිටින, වයසට ගිය ශාඛා සමිති නිලධාරීන් හා සාමාජිකයන්ය. 

පහළ මට්ටමේ, එනම් තෘණමූල මට්ටමේ, ශාඛා සමිති ජාලය අලූත් කරමින්, පුනර්-නිර්මාණය නොකිරීම, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා යටතේ එජාපය ලක්වූ බරපතළ සංවිදධානමය පසුබෑමකි. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ නිර්දය විවේචකයකු වූ දයාන් ජයතිලක මහතාද නිරන්තරයෙන් අවධාරණය කළ විවේචනාත්මක කරුණක් වූයේ මෙයයි.

දේශපාලන පක්‍ෂයක් බලයේ සිටින විට පක්‍ෂ සංවිදධාන ජාලය අමතක කිරීම සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නකි. එය මහින්ද රාජපක්‍ෂ සහ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහත්වරුන්ගේ නායකත්වය යටතේ ශ්‍රී ලනිපයටද සිදුවිය. 

එහෙත් එජාපයේ ඇති විශේෂත්වය නම්, 1994න් පසු විපක්‍ෂයේ සිටි කාලයේවත්, පක්‍ෂ සංවිධාන ජාලය යළි ගොඩනැගීම එජාප නායකත්වය වෙතින් සිදු නොවීමයි. නැවත වරක් විරුද්ධ පක්‍ෂය බවට පත්වී සිටින එජාපය දැන්වත් මෙම පාඩම ඉගෙන ගත යුතුව තිබේ. 

ඒ සඳහා ඔවුන් ආදර්ශයට ගතයුත්තේ, තම දේශපාලන ප්‍රතිවාදියකුගෙනි. එනම්, පොහොට්ටු පක්‍ෂයේ සංවිධායක බැසිල් රාජපක්‍ෂ මහතාගෙනි. බැසිල් කෙළේ, ආණ්ඩු බලයේ සිටි ශ්‍රී ලනිපයත්, එජාපයත් යන පක්‍ෂ දෙකම සමග තරග කළ හැකි අලූත් පක්‍ෂයක්, ශක්තිමත් සංවිධාන ජාලයක් මත ගොඩනැගීමයි.

මේ අතර සජිත් ප්‍රේමදාස සහ රනිල් වික්‍රමසිංහ යන දෙදෙනා තම තමන්ගේ දුර්වලකම් විශාල ප්‍රමාණයක්ද පසුගිය කාලයේ ප්‍රදර්ශනය කළහ. එජාපයේ නායකයන් ලෙස දිගටම කටයුතු කරමින්, පක්‍ෂය නැවත ජයගන්නා තත්ත්වයට ගෙන ඒමට නම්, එම දුර්වලකම් හඳුනාගෙන ඒවාට පිළියම් යොදාගැනීමට ඔවුන් උනන්දු විය යුතුය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ ප්‍රධාන දුර්වලතා දෙකක් මෙසේ හඳුනාගත හැකිය.

රනිල්ගේ දුර්වලකම:

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා 2015දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා සමග සම-නායකත්වය දුන්නේ දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතියකටය. එය මහජනතාවගේ අනුමැතියද ලැබුණු එකක් විය. එම ව්‍යාපෘතියේ අනෙක් සමනායකයා වූ සිරිසේන මහතා කිසිසේත්ම දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කාරයෙක් නොවේ. ඔහු ප්‍රතිසංස්කාරක කඳවුරට, දේශපාලන තත්ත්වයන් විසින් තල්ලූකරනු ලැබුවෙකි. 

මේ පසුබිම මත, 2015 යහපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතියට දේශපාලන නායකත්වය දිය යුතුව තිබුණේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාය. එහෙත්, මගහැරියේද එම දැවැන්ත දේශපාලන වගකීමයි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත්‍රයක් පරිකල්පනය කළ හැකි නායකයෙකි. එහෙත් එය නොසැලී, අධිෂ්ඨානශීලීව, අවසානය දක්වා, එහි බර කර තබාගෙන, නායකත්වය දෙන්නෙක් නොවේ. 2019 එජාපයේ පරාජය විශාල දුරකට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ මෙම අතිමූලික දුර්වලතාව සමග බැඳී තිබෙන්නකි.

සජිත්ගේ දුර්වලතාව
Viyangoda text3

මේ අතර සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා මේ දක්වා ප්‍රදර්ශනය කර ඇති ප්‍රධාන දුර්වලකමක් නම්, ඔහු පක්‍ෂය සමග බැඳුණු නියෝජ්‍ය නායකයකු නොව, තමාගේ පුද්ගලිකත්වය වටා පක්‍ෂය ගෙනඒමට උත්සාහ ගන්නා තනි පුද්ගලවාදියකුය යන්නයි. 

පසුගිය අවුරුද්දක පමණ කාලය තුළ ඔහු පක්‍ෂ ශාඛා සංවිධාන පණගැන්වූයේ තමාගේ ජනාධිපති අපේක්‍ෂක අරමුණ ඉටුකර ගැනීමේ සීමිත ඉලක්කය වෙත ළඟාවීමටයි. නිවාස ව්‍යාපෘතිය තුළින් ඔහු ගොඩනැගුවේ තමන් වටා සංවිධානය වූ ස්වාමි-සේවාදායක සම්බන්ධතා ජාලයකි. 

එජාපය නමැති දේශපාලන පක්‍ෂය පහළ මට්ටමෙන් සංවිධානය කිරීම ඔහු අතින් සිදුවූයේ නැත. ඔහු පක්‍ෂය දෙස බැලූවේ තමන්ට අයත් නොවන සම්පතක් ලෙසය.

පශ්චාත්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනය

මෙයින් ප්‍රකාශ වන එක් දෙයක් නම්, ඉදිරි අවුරුදු පහ තුළ ලංකාවේ දේශපාලනයේ සිදුවීමට බොහෝ විට ඉඩ තිබෙන පශ්චාත්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, අධිකාරවාදී පරිවර්තනය වෙතින් එල්ලවන අභියෝග සමග ගනුදෙනු කිරීමේ හැකියාවක්ද එජාපය විසින් අත්පත් කරගත යුතුය යන්නයි. 

මෙම අභියෝගයම ජවිපෙටද තිබේ. ඉදිරි කාලයේ ලංකාවේ ඇතිවිය හැකි දේශපාලන පරිවර්තනය ගැන ජවිපෙ සතුව දැනට තිබෙන වටහාගැනීමද සංශෝධනය කළ යුතුව තිබේ.
ලංකාවේ ඉදිරි කාලයේ දේශපාලනය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ පශ්චාත්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අධිකාරවාදය වශයෙන් ධ‍්‍රැවීගත වීමට තිබෙන ඉඩකඩ බොහෝය. 

එයට මුහුණ දීමට නම්, එජාපය, ජවිපෙ සහ අනෙකුත් කුඩා පක්‍ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ආයතන වශයෙන් පුනර්ජීවනය ලැබීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගවල පුළුල් සන්ධානයක් ගොඩනැගීම, ඉදිරි කාලයේ ලංකාවේ විවෘතවීමට ඉඩ තිබෙන දේශපාලන අරගල සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වනු ඇත. 

Prof Jayadeva Uyangoda(මහචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ - අනිද්දා පුවත්පතින් උපුටා ගැනිණ)

Comment (0) Hits: 369

රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ බර තවත් වැඩි කර ගැනීම

ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායකත්වයන්, හොඳම කාලවලදී පවා, විවාදාපන්න මාතෘකාවක් බවට පත්ව ඇත. එහෙත් දැන් ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවේ’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුවේ’ පරීක්ෂණ සැසිවාර මාධ්‍යයටත් විවෘත කොට ඇති තත්වයක් තුළ, එවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ ලොමු දැහැගැන්වෙන තොරතුරු වැඩි වැඩියෙන් මහජන අවධානයට ලක්වීම හේතුකොටගෙන, ඒවා ප‍්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ ඇති අතිශය වැදගත්කම වෙනදාට වඩා ඉස්මතු වී තිබේ. එසේ තිබියදී, ළඟදී විවෘත කිරීමට නියමිත ‘නෙළුම් කුලූනත්’ වාණිජ ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්කිරීම සඳහා තවත් රාජ්‍ය ආයතනයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට ගිය සතියේ කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබීම පුදුමඑලවන සුළු ය.

පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ආරම්භ කෙරුණු මේ නෙළුම් කුලූන යන ව්‍යාපෘතියම ප‍්‍රශ්නාකාරී ය. එය ආරම්භ කෙරුණේ, ආණ්ඩුවේ විශේෂ ඉල්ලීමක් නැතිව, බාහිරින් ගෙනෙන ලද ආයෝජන යෝජනාවක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. පසුව එම ව්‍යාපෘතිය විවිධ පමාවීම්වලට ලක්වූ අතර, විගණකාධිපතිවරයා එහි අවකලමණාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ චෝදනා මතුකොට තිබුණි.

එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු ආරම්භ කිරීමේ පටන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ එම ව්‍යාපෘතිය ඇදෙමින් පැවතියත්, ‘චයිනා එක්සිම් බැංකුවේ’ ඩොලර් මිලියන 104.3 ක වියදමින් ඇරැුඹී තිබූ එවැන්නකින් රටට ඇති ආර්ථික අවශ්‍යතාව කුමක්ද යන්න පැහැදිලි කිරීමට මේ දක්වා කිසිවෙකුට හැකි වී නැත. මේ අතර එය, මහින්ද රාජපක්ෂගේ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයේ ලාංඡනය වන ‘පොහොට්ටුවට’ දැඩි රූපමය සමානත්වයක් දක්වන බවක් ද පෙනෙන්ට තිබේ.

විවිධ පමාවීම් මධ්‍යයේ, කෙසේ වෙතත් අවසානයේ එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු සමාප්ත වී දැන් මේ මස අවසානයේ එය විවෘත කිරීමට නියමිතව තිබේ. එහෙත් එය වාණිජමය ප‍්‍රතිලාභ සහිත ව්‍යාපෘතියක් වශයෙන් පවත්වාගෙන යාමට ඉදිරිපත් වන කිසි පාර්ශ්වයක් සිටින බවක් පෙනෙන්ට නොවුණි. ඒ තත්වය තුළ, තවත් එක් රාජ්‍ය ව්‍යවසායයක් වශයෙන් එය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට දැන් කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබේ.

මේ වන විට රාජ්‍යය සතුව පවතින වෙනත් ව්‍යවසායික ව්‍යාපෘතිවල අපමණ නාස්ති තිබියදී, මෙය ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාම විනිවිදභාවයෙන් යුත් අධීක්ෂණයක් සහිත, රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල් ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට තීරණය නොකර, එය ගොඩනැගීම සඳහා චීනයෙන් ලබාගත් ණය ආපසු ගෙවීමේ බරෙන් මේ වන විටමත් මිරිකී සිටින රටේ බදු ගෙවන්නන්ට අමතර බදු බරක් පටවන තවත් රාජ්‍ය ව්‍යාපෘතියක් බවට එය පත්කිරීමට ප‍්‍රතිපත්ති තීරකයන් තීන්දු කෙළේ මන්ද යන්න හිතාගත නොහැක.

ශ‍්‍රී ලංකාව, දශක ගණනාවක් තිස්සේ විශාල රාජ්‍ය අංශයකින් සමන්විත රටකි. මහ භාණ්ඩාගාරයේ දත්තවලට අනුව, මේ වන විට රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ව්‍යාපෘති 400 ක් පමණ අපට තිබේ. ඒවායේ සේවක සංඛ්‍යාව දස ලක්ෂයකට අධික ය. එහෙත් මෙකී ව්‍යාපෘතිවලින් ලාභ ලබන්නේ හෝ ජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ ගෙන දෙන්නේ අතලොස්සක් පමණි. බොහෝ වශයෙන් මේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් පවතින්නේ මහජන සේවා සැපයුම්කරුවන් වශයෙන් නොව, රැුකියා සපයන ආයතන වශයෙනි. ඒ සඳහා අති විශාල සම්පත් ප‍්‍රමාණයක් වැය කරනු ලැබේ. වත්කම් රාශියක් පාවිච්චියට ගනු ලැබේ. මුදල් අමාත්‍ය මංගල සමරවීම පසුගිය ජුනි මාසයේ පෙන්වා දුන් පරිදි, රාජ්‍ය ව්‍යවසාය 70 කින් 2018 දී ලැබූ පාඩුව රුපියල් බිලියන 160 කි. එය, ඊට කලින් පැවති එම රාජ්‍ය ආයතනවල අලාභය දෙගුණ වීමකි. මෙසේ අධිකතර පාඩු ලබන ‘ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගම’ වැනි ආයතන පිළිබඳව නිතර පාර්ලිමේන්තුවේ සඳහන් කරනු අපට ඇසේ. මෑතකදී සිදුව ඇති එවැනි නාස්ති සහ පාඩු පිළිබඳ හේතු අලූතෙන් සොයා බැලිය යුතු බවට ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාව’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුව’ නිර්දේශ කොට ඇත.

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සහ ලංකා ඛණිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාව වසරක් පාසා ලබන පාඩු කෙනෙකුගේ ඇසට කඳුළු නංවන තරම් ය. එහෙත් ඒ ගැන බලධාරීන් කිසි පියවරක් ගන්නා බවක් පෙනෙන්ට නැත. හේතුව, ඒවා මගින් මහජන සේවාවන් සැපයෙන්නේය යන්නයි.

එහෙත් රථවාහන දෙපාර්තමේන්තුව වාහන ලියාපදිංචි කිරීමේ දියුණු පද්ධතියක් ලබා ගැනීමට නොහැකිව වසරක් පාසා රුපියල් බිලියන 4 ක පාඩුවක් ලැබීමත්, 2008 සිටි මුදල් අමාත්‍යවරයාගේ අවශ්‍යතාව මත, සම්මුඛ පරීක්ෂණවලින් තොරව, ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවට මාණ්ඩලික සහායකයන් සහ කාර්යාල කාර්ය සහායකයන් 2600 ක් බඳවා ගැනීමත්, හය මසක සේවා දිගුවක් ලබා දිය යුතු නැතැයි කෝප් කමිටුව විශේෂයෙන් නියෝග කොට තිබියදී පවා මහජන බැංකුවේ හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරීවරයාට බී.එම්.ඩබ්. වර්ගයේ වාහනයක් ඇතුළු වාහන දෙකක් ගෙදර ගෙන යාමට ඉඩ දීමත්, ඒ සා පහසුවෙන් ඉවතලිය හැකි කාරණා නොවේ.

මෙවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් තුළ පවතින අවකළමනාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ කෝප් කමිටු පරීක්ෂණවලින් එළිදරව් වී ඇති අපමණ තොරතුරු ගැන කෙනෙකු විස්මයට පත්වන්නේ, හුදෙක් ඒවා එසේ සිද්ධ වීම ගැනම නොව, මහජන විශ්වාසය කඩකරන ඒවාට අදාළ රාජ්‍ය නිලධාරීන් සහ දේශපාලඥයන් ඒ සියල්ලෙන් නිදහස් කිරීමේ වටපිටාවක් පැවතීම ගැන ය. රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් අර්ථවත් ආකාරයෙන් කළමණාකරණය කර ගැනීමට හැකි වන ආකාරයේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගෙන ඒමට ආණ්ඩුවට නොහැකි නම්, අඩු වශයෙන් එම ප‍්‍රශ්නය තවදුරටත් ඔඩුදුවන තත්වය වළක්වා ගැනීමටවත් ආණ්ඩුවකට පුළුවන් විය යුතුය.

2019 සැප්තැම්බර් 12 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ නමැති කතුවැකියේ සිංහල පරිවර්තනය “Adding to the SOE Problem" ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 303

ෂර්මි කුමාර් හිරේ නම් ඇය විකුණගෙන කෑ YouTube නාලිකා සිටිය යුත්තේ කොහේ ද?

තමන් ගණිකාවක් බව ප්‍රසිද්ධියේ කියන, ලිංගිකත්වය ගැන ප්‍රසිද්ධියේ කතාකරන ෂර්මි කුමාර් නම් කාන්තාවක පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගැනීම ඇතැම් මාධ්‍ය විසින් නාට්‍යයක් ලෙස ආවරණය කර තිබිණි.

මේ අතර, එම කාන්තාව අත්අඩංගුවට ගැනීම පිළිබඳ යම් උද්ඝෝෂණයක් කරමු යයි එක් රැඩිකල් වාමාංශිකයකු යෝජනා කර තිබෙනු ද දුටිමි.

ෂර්මි කුමාර්ගේ වීඩියෝ මා බැලුවේ මෙම සිදුවීමෙන් පසුව ය. ඇත්තට ම සිදු වී තිබෙන්නේ යූටියුබ්කාරයන් විසින් ෂර්මි කුමාර්ව සිල්ලරට විකුණාගෙන කෑමයි. එසේ නින්දිත අන්දමින් සූරාකෑමට ලක්වන ගැහැනියකට එසේ සූරාකෑමට ලක්වීමට තිබෙන අයිතිය වෙනුවෙන් කිසිවෙකු පෙනී සිටිය යුත්තේ ඇයි?

Text 19සම්ප්‍රදායික සංස්කෘතියක ජීවත් වූ දෙමළ කාන්තාවක ලෙස ලිංගික හා ප්‍රජනන සෞඛ්‍යය පිළිබඳ මූලික කාරණා නොදැන සිටි බවත්, තමන් පළමු වරට ලිංගික සංසර්ගයේ යෙදුණේ වයස අවුරුදු 27දී විවාපත්ව පළමු රාත්‍රියේදී සැමියා සමග බවත් පවසන මෙම කාන්තාවගේ වීඩියෝ බැලූ විට පෙනී යන්නේ ඇය බෙහෙවින් පාවිච්චි වී ඇති, දැනටත් යූටියුබ් නාලිකා කරන පිරිමින් වෙත සීමාවකින් තොරව පාවිච්චි වන, කුමන හෝ ආකාරයකින් ප්‍රදර්ශනය වීමට කැමති, නීතියක් රීතියක් නොදත්, වාචාල, මෝඩ කාන්තාවක් බවයි.

යූටියුබ්කාරයන් මේ ගැහැණියගේ ලිංගික වාචාලකම් විකුණන අතර මොවුන්ට හිටිහැටියේ සිංහල බෞද්ධකම හා මුස්ලිම් හා දෙමළ විරෝධය පවා මතක් වන්නේ හාස්‍යය මතුකරමිනි.

කැමරාවක් ඉදිරියේ කතා කළ යුතු, කතා නොකළ යුතු දේ නොදත් මේ ගැහැණිය දමාගෙන යූටියුබ් චැනල් කළ පිරිමි ඇය දූෂණය කළ තරම් ඇය ඇත්තට ම සෙක්ස් හෝ කරන්නට නැත. ඇගේ වීඩියෝ බලා ආතල් ගන්නා පිරිමි බොහෝ අය ගණිකාවක් ලෙස හෝ ඇය මිළ දී ගැනීමට කැමති වේ යයි සිතිය නොහැකි ය.

එවැනි වාචාල, මෝලක් හෙවත් යන්ත්‍රයක් වැනි ගැහැණියක සමග ලිංගිකව එක්වීමෙන් තෘප්තිය ඇය බාල වයස්කාර දැරියකගේ මවකි. නැවත විවාපත් වන්නට ද අදහසක් තිබේ. ඇය ලිංගික සංසර්ගය ගැන කතාකරන්නේ තිබහට වතුර බීම වැනි වැඩක් සේ ය. ලිංගිකත්වය ඒ මට්ටමට ගිය විට එහි තවදුරටත් රසයක් ඉතිරි වේද යන්න ප්‍රශ්නයකි.

ඇතැම් පිරිමින්ගේ අසහනයන් දුරුකිරීමට!

මෙම ගැහැණිය පමණක් නොව ඇය යූටියුබ් මගින් දූෂණය කරන පිරිමි පවා රටේ නීතිය ගැන නොදනිති. පොලිසිය මාධ්‍ය සංදර්ශනයක් පාමින් අත්අඩංගුවට ගන්නේ මෙම කාන්තාව පමණක් වන මුත්, මෙම යූටියුබ් නාලිකා මහා පරිමාණෙන් රටේ නීති උල්ලංඝනය කර තිබේ. ඔවුන්ට එරෙහිව පොලිසිය ක්‍රියාත්මක වන්නේ කවදා ද? ඒවාත් මෙවැනි සංදර්ශන බවට පත් කරාවි ද?

ලංකාවේ ගණිකා වෘත්තිය නීතිගත කර නැත. එහෙත්, එය බොහෝ දුරට නිදහස් අන්දමින් රට තුළ සිදු වේ. එය ඇතැම් පිරිමින්ගේ අසහනයන් දුරුකිරීමට මෙන් ම ඇතැම් ගැහැණුන්ගේ දරිද්‍රතාව නැතිකිරීමට ද ඉවහල් වී තිබේ. ඒ ගැන අපි වරදක් නොකියමු. එහෙත්, මස් කන පළියට බෙල්ලේ බැඳගෙන නොකෑ යුතු ය.

තරගකාරිත්වය නිසා බෙල්ලේ බැඳගෙන මස් කන්නා සේ ගණිකා වෘත්තියේ යෙදෙන මෙවැනි ගැහැණු ද, එවැනි ගැහැණුන් විකුණාගෙන කන බෙල්ලේ බැඳගෙන මස් කන්නා සේ මාධ්‍ය කර්තව්‍යයේ යෙදෙන යූටියුබ් චැනල් සහ ඇතැම් ප්‍රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය නාලිකා ද කරන්නේ පවත්නා තුලනය බිඳදැමීම සඳහා කටයුතු කිරීමයි. එවැන්නන් නිහඬ කළ යුතු ය.

(praja.lk)
police

මේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් සිය FB පිටුවේ සටහනක් පළකර ඇති Mayura Samarakoon මෙසේ විමසීමක් කර තිබේ.

පොලීසිය භාර ගරු ජනාධිපතිතුමනි, පොලිස්පතිතුමනි.

(1)වැටලීම් උදෙසා යනවිට මාධ්‍යවේදීන් රැගෙන යාමට පොලීසියට ඇති නීතිමය බලය කුමක්ද?

(2)උසාවියකින් වරදකරුවකු වීමට පෙර මාධ්‍ය ඔස්සේ සමාජයට හෙලිදරව් වීමෙන් වැලකීමේ මුක්තියක් ඕනෑම පුද්ගලයකුට නොමැතිද?

(3)තවමත් වරෙන්, පලයං යනුවෙන් ප්‍රාථමික වචන කාන්තාවන්ට ඇමතීම උදෙසා පොලීසියේ නිළධාරීන් භාවිතා කරන්නේ, ඔවුන්ට පුහුණුවේදීම කරනු ලබන අහ්‍යාසයක් නිසාද?

(4)වත්තල ගණිකා නිවාසයක් වැටලීමේදී "අනේ සර් එපා කියමින් එම කාන්තාවන් මුහුණු ආවරනය කර සිටියදීත්,එම රෙදි කැබලි ඇදදමා ඔවුන්ගේ මුහුණු කැමරාවට හසුවනු පිණිස, බලහත්කාරයෙන් නිරාවරණය කරනු ලබන කාන්තා හිංසක නිළධාරියාට විරුද්ධව ඔබ ගනුලබන්නා වූ පියවරයන් කවරේද?

Comment (0) Hits: 380

ඊළඟ ජනපති ගොපල්ලව කෙනෙක්ද චන්ද්‍රිකා කෙනෙක්ද ?

දහනවවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මීළඟට පත්වන  ජනාධිපතිවරයා හුදෙක් නාමික සහ බලරහිත ධූරයක් වන්නේය යන තර්කය විශේෂයෙන්ම වික්ටර් අයිවන් සහ ආචාර්ය නිහාල් ජයවික්‍රම යන මහත්වරුන් විසින් ඉදිරිපත් කර තිබෙනු දක්නට ලැබිණ. ඔවුන් පවසන්නේ මේ ජනාධිපතිවරණයෙන් පත්වන ජනාධිපතිවරයා, 1972 ව්‍යවස්ථාව කාලයේ සිටි විලියම් ගොපල්ලව මහතාගේ තත්වයට සමාන කෙනෙකු වීමට නියමිත බවයි. නිහාල් ජයවික්‍රමගේ අදහස සාරාංශගත කරමින් වික්ටර් අයිවන් මහතා පවසා තිබුනේ " ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා පත්වු දින සිට දැනට පවතින ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක් බවට පෙරලෙන බවත් එතැන් පටන් රටපුරා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිගේ ප්‍රතිපත්ති නොව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනාගත් පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති හා වැඩපිළිවෙලවල් බවත්ය  ".

එහෙත් මේ තරකය එතරම් ශක්තිමත් එකක් ලෙස මටනම් පෙනෙන්නේ නැත. එනම් මෙතෙක් කලක් බලවත්ව තිබූ ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් 19 සංශෝධනය නිසා බලරහිත එකක් බවට පත්වේය යන්න නිවැරදි නැත. ඒ බව අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා අපේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ ස්වභාවයත් එමෙන්ම ජනාධිපතිධූරයේ ස්වභාවයත් තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය.
පළමුවෙන්ම කිව යුත්තේ ලංකාවේ දැනටත් ක්‍රියාත්මක වන්නේ "විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " ලෙස හැඳින්වුවත් එය ඇත්තේන්ම නම් ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයක් නොවන බවයි. මෙය මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකි. අපේ ආණ්ඩුක්‍රමය ගැන බොහෝ වැරදි අර්ථකථනවලට පදනම් වී ඇත්තේම, එහි මූලික ස්වභාවය පිළිබඳ මේ අනවබෝධය සහ නොසැලකිල්ල යැයි කිව හැකිය.මිශ්‍ර ක්‍රමයක් අනෙකුත් ක්‍රම වන ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමවලින් පැහැදිලිවම වෙනස්ය. ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකදී විධායකය වන ජනාධිපතිවරයා වෙනම තෝරා පත්කර ගන්නා අතර විධායකය පැහැදිලිවම ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් වෙන්ව ස්වාධීනව පිහිටයි. ඒ නිසා විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවස්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතින්නේ නැත. ඇමරිකානු ආණ්ඩුක්‍රමය මීට උදාහරණයකි.  මීට වෙනස්ව පාර්ලිමෙන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක විධායකය පවත්වන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය තුළින්මය. එසේම මෙහිදී විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය තුළම පිහිටන අතරම ඒ නිසාම, විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවක්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතී. අන්ලෙසකින් කිවහොත්, විශ්වාසභංගක් මගින්, ආණ්ඩුව බලයෙන් පහ කිරීමට පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේදී පුළුවන. ඉන්දියාවේ සහ එක්සත් රාජධානියේ දැනට ක්‍රියාත්මක වන්නේත්, ලංකාවේ 1978 දක්වා පැවතියේත් මේ පාර්ලිමේන්තු හෙවත් කැබිනට් ක්‍රමයයි.

ඉහත කී ලෙසම, 1978 ව්‍යවස්ථාව මගින් ශ්‍රි ලංකාවේ ස්ථාපිත කරනු ලැබුවේ ඊසාන " විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " නොව මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ක්‍රමයකි. මේ ක්‍රමයේ විශේෂ ලක්ෂණය වන්නේම මෙහි විධායකය, ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු යන ක්‍රම දෙකෙහි සම්මිශ්‍රණයක් ලෙස  ගොඩ නගා තිබීමයි. එනම් මෙහිදී දේශපාලන විධායකය, වෙනම මැතිවරණයකින් තෝරා පත්කර ගන්නා ජනාධිපතිවරයෙක්ගෙන්ද, එසේම පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වන කැබිනට් මණ්ඩලයකින්ද වශයෙන් කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ. 1978 ව්‍යවස්ථාවේ 7 වන සහ 8 පරිච්ඡේද මගින් දේශපාලන විධායක‌යේ එම කොටස් දෙක පැහැදිලිවම වෙන වෙනම ස්ථාපිත කර ඇති බව පෙනී යයි. ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයා ( ජනාධිපති ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමෙන්තුවෙන් පිටස්තරව ස්වාධීනව පවතින නමුත් විධායකයේ අනෙක් අර්ධය වන කැබිනට් මණ්ඩලය ( පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත රඳා පවතින බව පැහැදිලි වේ. බොහෝ අනවබෝධයන්ට සහ වැරදි අර්ථ කථනයන්ට මග පාදා ඇත්තේ, අපේ විධායකයේ ‍පවත්නා මේ ද්විත්ව ස්වාභාවයයි.

ඉහත දක්වා ඇති වික්ටර් අයිවන්ගේ ප්‍රකාශයෙන් කියවෙන්නේ 19 වන සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මී ළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් බවට පෙරලන බවයි. නමුත් සත්‍ය  තත්ත්වය වන්නේ 1978 පටන් අද දක්වාම කොහොමටත් ආණ්ඩුව කවුද යන්න  තීරණය වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න මත නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කාටද යන්න මත බවයි. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනන පක්ෂයට ආණ්ඩු බලය හිමිවීම කිසිසේත්ම 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඇතිවන අමුතු වෙනසක් නොවේ. එය කවදත් පැවති තත්වයයි. 1978 ව්‍යවස්ථාව ක්‍රියාත්මක වෙන්නට පටන් ගත් මුල්‍ කාලයේදී මෙය එතරම් විද්‍යාමාන නොවුයේ, මුල් වසර 17 දීම ජනාධිපති අයත් පක්ෂයටම පාර්ලිමේන්තුවේ බලයද හිමිව තිබූ බැවිනි. ආණ්ඩු බලය හිමිවීමෙහිලා තීරණාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිද නැතිනම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය යන්න මුල්වරට යාන්තමින් හෝ පිරික්සා බැලුනේ 1994 දීය. ඒ වසරේ අ‌ගෝස්තු 16 පැවති මහමැතිවරණයෙන් පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කර ගැනීමත් සමගම, එහි නායිකා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගට අගමැතිකම හිමිවිය. එතැන්පටන් ඇය ජනාධිපති වනතෙක් ගත වූ මාස කිහිපයේදී ජනාධිපති ධූරය හෙබවූයේ ඩී.බී. විජේතුංග වන නමුත්, ආණ්ඩුව ලෙස සලකනු ලැබුවේ කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුතු පොදු පෙරමුණයි. ඒ අනුව අසීමිත බලයක් ඇතැයි කියන ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් නාමික තනතුරක් පමණක් බවට පත්විය. 

ඇත්තෙන්ම මේ තත්වය වඩාත් පැහැදිළි වූයේ ඒ කෙටි අවස්ථාවේ නොව 2001 දෙසැම්බර් 05 මැතිවරණයෙන් එජාපය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුවය. එවකට ජනාධිපති වූයේ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගයි. එහෙත් එතැන් පටන් ගත වූ වසර දෙකහමාරේ පැවතියේ ඇගේ ආණ්ඩුවක් නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුවකි. එවකට 19 වන සංශෝධනයක් තිබුණේ නැත. එහෙත් එදාද ආණ්ඩුබලය තීරණය වූයේ පාර්ලිමේන්තුවේ බලය මතයි. මේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ නියම සහ මුල් ස්වභාවය එයයි.
මේ අනුව 1978 ව්‍යවස්ථාව යටතේ විධායක බලය හෙවත් 'ආණ්ඩුව' අවස්ථානුකූලව ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර දෝලනය වී ඇති බව පැහැදිළිය. එහිදී කවදත් තීරණාත්මක සාධකය වී ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමිවන්නේ කුමන පක්ෂයටද යන කාරණයයි. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ''විධායක ජනාධිපති'' යන බියකරු හා පිළිකුල්සහතය නැතහොත් ගෞරවාන්විත හා මහේශාක්‍ය වචනයෙන් ප්‍රචලිතව හැඳින්වෙන නමුත්, එහිදී තීරණාත්මක වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න නොව පාර්ලිමේන්තු බහුතරය කාටද යන්න බව පැහැදිළිය. ඒ අර්ථයෙන් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ජනාධිපති ක්‍රමයට වඩා ඇත්තෙන්ම පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයකි. මෙම ක්‍රමය තුළ ජනාධිපතිවරයා බලවත් වූයේම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඔහුට ලැබෙන බලයට වඩා පක්ෂ නායකයෙකු වශයෙන් ඔහුට හිමි තත්වය  සහ ආධිපත්‍ය නිසාය. එමගින් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර කණ්ඩායමට ව්‍යවස්ථාව මගින් හිමිවන බලය තමන්ගේ පෞද්ගලික බලයක් ලෙස පරිවර්තනය කොට භාවත කිරීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිට ලැබී තිබුණි.

ලංකාවේ කිසිදු ප්‍රධාන පක්ෂයක ව්‍යවස්ථාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තරම්වත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නැත. ඒ අනුව කිසිදු සාමාජිකයෙකුට නායකත්වයට අභියෝග කිරීම එතරම් පහසු නැත. ඊට අමතරව ඔහු පත්වන්නේ රටම තනි ඡන්ද  කොට්ඨාසයක් බවට පත්වන සහ ඉතාමත්ම ඉහළ අවධානයක් දිනා ගන්නා මැතිවරණයකිණි. ඒ සමගම මහජනයා තම නායකයා ලෙස තනි, නිශ්චිත පුද්ගලයෙකු දෙස බැලීමේ  ස්වාභාවික නැඹුරුවක් තිබේ. මේ නිසා ජනාධිපතිවරයා තමාට ව්‍යවස්ථාවෙන් ලැබෙන බලයට වඩා වැඩි බලයක් භුක්ති වින්දේය. එහෙත් මේ සම්බන්ධයෙන් අමතක නොකළ යුතු සත්‍යය වන්නේ එම බලය නියතවම කොන්දේසි සහිත එකක්ය යන්නයි. එම කොන්දේසිය නම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලයයි. එය නැති තැන කොහොමටවත් පැවතියේ නාමික ජනාධිපති කෙනෙකු සහ පාර්ලිමේන්තුව තුළින් බිහිවන විධායකයක් හෙවත් ආණ්ඩුවකි. ඒ නිසා මෙය 19 න් සිදුවන අමුතු වෙනසක් නොව කොහොමටත් තිබුණු තත්වයකි.

19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද මේ තත්වයේ වෙනසක් වෙතැයි සිතිය නොහැක්කේ, මේ මිශ්‍ර ක්‍රමය තුළ මේ වෙනතුරුම ජනාධිපතිගේ බලය තීරණය වූයේ ව්‍යස්ථා ප්‍රතිපාදනවලට වඩා එයින් පිටස්තරව ඔහුට පක්ෂ නායකයා ලෙස තිබුණු තත්වය සහ බලය හේතුකොටගෙන බැවිණි.  මෙවර පළමුව  පවත්වන්නට යන්නේ ජනාධිපතිවරණයයි. සියලුම ප්‍රධාන අපේක්ෂකයන් ඉදිරිපත් වීමට නියමිතව ඇත්තේ ප්‍රධාන පක්ෂවලිනි. ඒ සමගම පවත්වන මහා මැතිවරණයෙන් ඒ වන විට ජනාධිපති ලෙස තේරී පත්වී ඇති පුද්ගලයාගේ පක්ෂයම ජයලැබීමේ විශාල ඉඩක් පවතී. ඒ නිසා මෙවරද අප‌ට බොහෝ විටම දැකගත හැකි වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමි පක්ෂයේ නායකයා හෝ ඊට සමාන තත්වයක් දරන ජනාධිපතිවරයෙකි. අගමැති ඇතුළු කැබිනට් මණ්ඩලය යනු ඔහුට අභියෝග කරමින් පත්වන එකක් නොව ඔහු විසින් ඔහුගේ පක්ෂය තුලින්ම පත්කරන එකකි. ඒ අනුව ඔහු පක්ෂ නායකත්වය ප්‍රායෝගිකව දරන තාක් පවතිනු ඇත්තේ ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. ජනාධිපතිට ඇමතිධූර දරන්නට නොහැකි වැනි දේවල් කිසිසේත්ම ඔහුගේ බලය අඩුකරන සාධක නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපති නාමික වනු ඇතැයි කියන්නට දක්වන අනෙකුත් කරුණුවල තත්වයද එසේමය.

කෙසේ වෙතත් කරුණු දෙකක් අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය. පළමුව 19 වන සංශෝධනයෙන් කිසිදු බලපෑමක් නොවෙතැයි මා කියන්නේ නැත. විශේෂයෙන්ම තමන්ගේ පක්ෂය නොවන එකකට පාර්ලිමේන්තුවේ බලය හිමිවූ විට, නිසි කාලය බලා මහමැතිවරණයක් කැඳවා එය විනාශ කරන්නට හෝ වරින් වර එහි කටයුතු අවුල් කරන්නට ජනාධිපති කෙනෙකුට මෙතෙක් තිබූ බලය මෙමගින් සෑහෙන දුරකට අඩුවී තිබේ. එය ඇත්තය. නමුත් පාර්ලිමේන්තු බහුතරයද ඔහුගේ පක්ෂයටම නම් මමගින් කිසිදු සැලකිය යුතු බලපෑමක් සිදු නොවේ.

දෙවනුව, ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ලබන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නම් එවිට ඇතිවිය හැකි විශේෂ තත්වයක් ගැනත් යමක් කිව යුතුය. ගෝඨාභය මහතාව අපේක්ෂකයා ලෙස නම් කළත්, ඔහුව ඉක්මවා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා ලෙසත්, ජනාධිපතිවරණයේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙසත් පෙනී සිටින්නටත් උත්සාහ කරන බව දැන් පෙනී යයි. ඒ අනුව ඔහු අගමැති වුවහොත්, එවිට ප්‍රායෝගිකව පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා කවුද යන ප්‍රශ්නය තීරණාත්මක ලෙස ඉස්මතු වනු ඇත. එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුර වන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නම් ඊළඟට බිහිවනු ඇත්තේ, ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. නමුත් ඊට පිළිතුර මහින්ද රාජපක්ෂ නම් එම ආණ්ඩුව අගමැතිගේ ආණ්ඩුවකි. එහෙත් වැදගත් කරුණ වන්නේ එය කිසිසේත්ම 19 වැනි සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. හුදෙක් පොහොට්ටුව පක්ෂයේ සැබෑ පක්ෂ නායකයා කවුද යන්න පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් බවයි.ඊළඟ ජනාධිපති කිසිසේත්ම විලියම් ගොපල්ලව කෙනෙකු නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපතිගේ ස්වභාවය පුද්ගල උදාහරණයකින් පැහැදිළි කළ යුතුම නම් ඊට ගැළපෙන හොඳම උදාහරණය චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගය. 1994දී ඇය මහාමැතිවරණය ජයගත් විට එවිට ජනාධිපතිව සිටියේ ඩී.බී. විජේතුංග වුවත් ඇය ඇත්ත ආණ්ඩුබලය ලබා ගත්තාය. එයින් පසු ඇය ජනාධිපති වූ විට ඇයගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය තිබෙන තාක් ඇය බලසම්පන්න ජනාධිපතිවරියක් වූවාය. නමුත් 2001 දී ඇගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තු බලය හිමි වූ විට, ඇයගේ බලය ගිලිහී ඇයව ප්‍රායෝගිකව නාමික තත්වයකට පත්ව, අගමැති අනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුතු කැබිනට් ක්‍රමයක් ඇති විය. 19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද තත්වය එයින් වෙනස් වන්නේ නැත.

කතිකාචාර්ය අනුරුද්ධ ප්‍රීදීප් කර්ණසූරිය
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 330

වැරදුණු ජනවාරිය සහ ගමනක මුල !

“බලයට පත්කිරීමට ද මා ද දායකවූ යහපාලන ආණ්ඩුව දිගින් දිගටම සමත්කම දක්වන්නේ තම අසමත්කම් ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ය”. මේ ප්‍රකාශය මගේ ගුරුවරයා වන මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ ගේ ය. 

ජනවාරි ආණ්ඩු වෙනස සඳහා ඔහු දැක්වූ සහයෝගය ජාතික මට්ටමින් ප්‍රදර්ශනාත්මක නොවුවද තීරණාත්මක දායකත්වයක් සපයා ඇති බව ඒ ප්‍රකාශයෙන් පෙනී යයි. සති අග පුවත්පතකට ඔහු ලියා ඇති ලිපියෙහි සාරය දෙස බලන විට පෙනෙන්නේ ජනවාරි බුද්ධිමතුන්ගෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් ඔවුන් අපේක්ෂා කල යහපාලන ප්‍රතිමාන ඉටු නොවීමේ සාංකාවෙන් පෙලෙන බවය.

එසේම තම ප්‍රතිමානාත්මක සමාජ දේශපාලන ප්‍රර්ථනා ඉටු කිරීමේ යම් විභවතාවක් තවමත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා සතුව පවතින බවට වූ විශ්වාසයක් මොවුන් සතුවන බවය. විවිධ මට්ටමේ ආණ්ඩු විරෝධීන්ගේ නොමඳ නින්දා ගැරහුම්වලට ලක්වන ජනවාරි දේශපාලන දායකයින් දෙස සාධාරණ මැදහත් දෘෂ්ටි කෝණයකින් බැලිය යුතුය යන්න ඇඟවීම මෙවර ලිපියේ එක අරමුණකි. එසේම කඩා වැටෙන ආණ්ඩුවෙන් පසු දේශපාලනය කවරාකාර විය යුතුද යන්න විමසා බැලීම තවත් අරමුණකි.

ජනවාරියේ දේශපාලන වෙනසට දායක වූ බුද්ධිමතුන්ට ඒ සඳහා සාධාරණ හේතු තිබුණි. විශේෂයෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියට රාජපක්ෂ පාලනය විසින් සිදුකොට තිබු අනිසි මැදිහත්වීම් එහිදී ප්‍රධාන විය. උපකුලපති තනතුරු පමනක් නොව විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපති පත්කිරීම සම්බන්ධව පවා එකී පාලනය කල අනිසි මැදිහත්වීම පිලිබඳ සරසවි ආචාර්ය ප්‍රජාව සිටියේ දැඩි කල කිරීමකිනි. එකී ක්‍රියාවලිය වෙනස් කිරීමට එවක ආණ්ඩුවේ විවිධ තනතුරු දැරූ මා ද ඇතුළු සරසවි ආචාර්යවරු කීප දෙනෙක් උත්සාහ ගත්තද එය සාර්ථක නොවීය.

විශේෂයෙන්ම කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරිය විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපති ධූරය ට පත්කොට ඇයගේ ස්වාමියා එම විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති ලෙස පත්කිරීම සිදුවුයේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ දැඩි විරෝධය මැද ය.එකී උපකුලපති වරිය සහ උපකුලපති, රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් ඒ තනතුරට පත් කරනු ලැබුවේ ඒ දෙවාරයේම ඔවුන් දෙදෙනාට වඩා ඡන්දය ලබා ගත් මහාචාර්ය වරයාට ඒ අවස්ථාව ලබා නොදෙමිනි.මේ කරුණ සහ අනෙකුත් විශ්වවිද්‍යාලවල සිදුකළ මේ ආකාරයේ පත්වීම් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ බලවත් අප්‍රසාදය සහ පිළිකුල ආණ්ඩුව වෙත එල්ලවීමට ප්‍රබල හේතු විය.

එසේම ඒ පත්වූ අය ආණ්ඩුවේ හිත දිනාගැනීම සඳහා ආණ්ඩුවේ පදය ට නැටීම මිස විශ්වවිද්‍යාල අරමුණු සඳහා එතරම් අවධානයක් යොමු නොකිරීම සහ අදාළ ඇමතිවරුන්ගේ දඩබ්බර සහ අගතිගාමී ක්‍රියා සමස්ථ උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයම අර්බුදයට ගෙන ගියේ ය (මේ තත්ත්වය මේ මොහොතේ ද ඒ විධියටම පවත්නා බවට එක් උදාහරණයක් වන්නේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති පත් කිරීම සිදුවූ ආකාරයයි).

2005 ජනාධිපතිවරණයේ දී සියයට අනුපහක්ම සහ 2010 ජනාධිපතිවරණයේ දී සියයට හැත්තෑපහක් පමණ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමඟ සිටි විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් මතු කී හේතු නිසා 2015 ජනාධිපතිවරණයේදී සියයට අනූනවයකින්ම පෙළ ගැසුනේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන්ය (රටේ බොහෝ රාජ්‍ය ආයතනවල සේවකයින් රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහි වුනේ තම ආයතනවල ඉහත කී අකාරයේ අභ්‍යන්තරික ප්‍රධානීන්ගේ දඩබ්බර සහ අනුවණ හැසිරීම් සහ ඒවාට ජනාධිපතිගේ පාලනය වගකිව යුතුය යන මතයේ පිහිටා ය).

ආචාර්යවරුන්ගේ තීරණය සාධාරණය. එවැනි අයහ තත්වයක් විශ්වවිද්‍යාල සහ උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයට යළි යළිත් ඇතිවීම වලක්වා ගැනීම සඳහා පුර්ණ ආණ්ඩු වෙනසක් වෙනුවෙන් සියයට හයේ (6%) අලංකාරිකය හෝ වෙස්මුහුණ පෙරටු කරගෙන රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට එරෙහිව ඔවුන් ජන සමාජය ඒකරාශී කරන්නේ තවත් බොහෝ යහපාලන මුලධර්ම විධිමත් අලංකාරික ලෙස භාවිතා කරමිණි. ඔවුන්ගේ අරමුණ නිර්ව්‍යාජ එකකි. අවංක එකකි. නමුත් මේ නිර්ව්‍යාජ සහ අවංක සමාජ ව්‍යාපාරය ගෝලීය සහ එහි දේශීය සහචර ධනවාදයේ කුමන්ත්‍රණ කරුවන්ගේ ,වාඩිලා ගැනීමේ මාගලක් වීම වලක්වා ගැනීමට තරම් සංයමයක් සහ කල්බැලීමක් මේ බුද්ධිමතුන් සතු නොවීමත්, හදිස්සියත්, සමාජයට අත් කර දුන්නේ මාරාන්තික ප්‍රතිවිපාකයෝ ය.

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යා අධ්‍යන අංශයේ සේවය කරන මා මිත්‍ර ආචාර්ය ගුණරුවන් ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රය පිලිබඳ ප්‍රමුඛ බුද්ධිමතෙකි. ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂකයෙකි. එසේම ඒ ක්ෂේත්‍රය සහ තවත් බොහෝ සමාජ ආර්ථික දේශපාලන කටයුතු පිලිබඳ ජාතික මට්ටමේ අවංක මැදිහත් කරුවෙකි. රාජපක්ෂ පාලන සමයේ ටික කලකට ප්‍රවාහන අමාත්‍යංශයේ ලේකම්වරයා ලෙස කටයුතු කල ඔහු ඉන් ඉල්ලා අස්වී නැවත විශ්වවිද්‍යාල සේවයට ආවේ අදාළ ඇමතිවරයාගේ හිතුවක්කාර ක්‍රියාවලට සහ ඊට එරෙහිව කටයුතු කිරීමට ජනාධිපති රාජපක්ෂ මහතා ක්‍රියා නොකරන බවට ප්‍රබල චෝදනා පත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරමිනි. ඉන් නොනැවතුණු ඔහු ජනවාරි යහපාලන ආණ්ඩුව පිහිටුවීමේ පෙරමුණේ රාළ කෙනෙක් ලෙස කටයුතු කළේ නැවත එවැනි දුෂිත අමාත්‍යංශයක් හෝ ආණ්ඩුවක් නොදැකීමේ අරමුණෙනි. යහපාලන ආණ්ඩුවේ ප්‍රවාහන අමාත්‍යංශයේ ලේකම්වරයා ලෙස නැවතත් පත්වූ ඔහු ටික කලකින් අර චෝදනා ම නඟා ඉල්ලා අස්වූයේ ආණ්ඩුව පෙරළා දැමීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නැත යන්න අප වැනි මිතුරන්ට සහ සමාජයට පවසමිනි. දැන් ඔහු ක්‍රියා කරමින් සිටින්නේ ඒ වෙනුවෙනි.

මින් පෙනී යන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය එපා වූ අයුරින්ම මේ බුද්ධිමතුන් බොහෝ දෙනෙකුට පවත්නා පාලනය ද එපා වී ඇති බව ය. එහෙත් මහාචාර්ය උයන්ගොඩ වැනි මැදහත් සිතන්නන්ට අනුව නම් (ඔවුන් ඍජුවම නොකීවද සිතන බව පෙනෙන්නේ) එපා වී ඇත්තේ, පෙරළා දැමිය යුත්තේ අගමැති වික්‍රමසිංහ පාලනය මිස ජනාධිපති සිරිසේන පාලනය නොවේ.රාජ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන විශේෂ අවධානය යොමුකරන මෙවැනි බුද්ධිමතුන් ට අනුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විරුද්ධ වෙන්නේ රාජ්‍ය බලය බෙදීමට නොව එය සාර්ව සහ ක්ෂුද්‍ර මට්ටමේ බහුත්වවාදී පදනමකින් නොකිරීම පිලිබඳවය.

මෙය නව තත්ත්වයකි. එනම් එක්තරා මට්ටමකට රාජපක්ෂ අදහස සාධනීය කටයුත්තකට යොදා ගත හැකි බවට ඉඟියකි.එක අතකින් සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ ජාතික මැදහත් භාවය අගය කරන අතරම අනිත් අතින් රාජපක්ෂ මන්ත්‍රීවරයාගේ බහුත්වවාදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යෝජනාව අගය කිරීම නව දේශපාලන සංවාදයකට පමණක් නොව නව සංධානයකට සහ නව දේශපාලන වෙනසකට ද යොදා ගත හැකිබව මගේ අදහසයි.

පවත්නා ආණ්ඩුව සීඝ්‍රයෙන් ගමන් කරමින් සිටින්නේ අවරට ය. එසේ ගමන් කරන්නේ හුදු ආණ්ඩුවේ බලය සහ සුජාතභාවය අහිමි කර ගනිමින් පමණක් නොව රටේ බලය සහ ජාතික අභිලාෂද දුර්මුඛ කරමිණි. නමුත් ගැටළුව වන්නේ නව කණ්ඩායමකට බලය ලබා දීමකට එහා ගිය ප්‍රගතිශීලී සමාජ පැවැත්මක් උදෙසා වූ වැඩපිළිවෙලකට බලය ලබාදී එය ක්‍රියාත්මක කිරීමකට විභවතාව ඇති විශ්වසනීය ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනීමට මෙරට ජනයාට හැකියාව සහ බුද්ධිය තිබේද යන්නය. එසේම එවැන්නක් තිරසාර කරවීමට හැකි දේශපාලන නායකත්වයක් සකසා ගන්නේ කෙසේ ද යන්නය. ඒ සඳහා සිරිසේන-රාජපක්ෂ සංයෝගය යොදා ගන්නේ නම් ඒ සංයෝගයේ හැසිරීම ප්‍රගතිශීලී සමාජ කාර්යන් සඳහා නියාමනය කරන්නේ කවුරුද යන්නය.

අවසනට කී දෙය වැදගත් වන්නේ මේ ආණ්ඩුව පරාජය කිරීමේ විභවතාව ඇති බලවත්ම දේශපාලන ව්‍යුහය රාජපක්ෂ බල කේන්ද්‍රය නිසාය. එහි ඇති බලය, වැදගත්කම සහ එය යහපත් දෙයකට යොමු කරවා ගැනීමේ අදහස සහ උපාය මාර්ග ඇති, සුදුසු සහ එකම නායකත්වය මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා බව ජනවාරි බුද්ධිමතුන්ගේ වර්තමාන අදහස් පිරික්සා බලනවිට පවා පෙනී යන්නකි. එවැනි සංධානයක් සහ නියාමන බලවේගයක් සහිත වැඩපිළිවෙලක් යනු ලංකාවේ නව ගමනක මුලය. පටන් ගැනීමය. එම සංධානය ශ්‍රීලනිප සහ එජාපය නොව ශ්‍රී ලංකා කාරයින් සහ යුඇන්පී කාරයින් එකතු කරනු ඇත. ජවිපෙ , මුස්ලිම් කොංග්‍රසය සහ ද්‍රවිඩ සංධානය නොව ජේවීපී කාරයින්, මුස්ලිම් කාරයින් සහ ද්‍රවිඩකාරයින් එකතු කරනු ඇත. ඒ එකතුව ට ඉහළින් මඟහැරිය නොහැකි බලවත් නව වාම වැඩපිළිවෙලක් නම් ස්ථාපිත කල යුතුමය.

ජනවාරියෙන් පසු ‘යහපාලන දේශපාලනයේ’ වැරදුනු තැන් බොහෝය. ඒ බොහෝ දෑ ගැන මේ ලිපි පෙළේ විටින්විට අප කතා කර ඇත්තෙමු. ඇතැමෙකු තම දේශපාලන අනන්‍යතාව අහිමි කර ගත් අතර ඇතැමෙකු තම ඡන්ද පදනම අහිමි කර ගත්හ. නිදසුන් කීපයකින් පමණක් මෙය පැහැදිලි කර ගනිමු. දුමින්ද දිසානායක මහතා ශ්‍රීලනිපයේ මහ ලේකම් වී ශ්‍රීලංකාකාරකම නැතිකර ගත්තේය. මහින්ද අමරවීර මහතා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මහලේකම් වී ශ්‍රීලංකාකාරකමයි සංධානකාරකමයි දෙකම නැති කරගත්තේය. ඒ දෙන්නා කියන කිසිම දෙයක් ශ්‍රීලංකාකාරයෝ අසන්නේත් නැත. සංධානකාරයෝ අසන්නේත් නැත. මහ ලේකම් කම් කුමකට ද? ඒ ශ්‍රීලනිපයේ සහ සංධානයේ බොහෝ අයට අත් වුනේ ඒ ඉරණමය. සමහරුන්ට ‘ඇපත්’ නැතිවී ජාතික ලැයිස්තුව පිහිටට ආවේය. එහෙත් ඒ සියල්ල මැද ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ශ්‍රීලංකාකාරයෙකු ලෙස සමාජය විසින් පිළිගැනීම අතිශයින්ම අවධානයට ලක්විය යුත්තකි.

එසේම ඔහු ද කලබල වී සහ හැගීම් බරවීම නිසා වරද්දා ගත් වාර බොහෝය. ජනවාරි පොරොන්දු ආණ්ඩුව එක වරදකි. නමුත් එය නොකර බැරි දෙයක් වීම අප තේරුම් ගත යුත්තකි. අගෝස්තු වැරැද්ද නම් සුළුපටු නැත. මහ ලේකම්වරු ඉවත්කොට, අගමැතිකම් නොදෙන බව ප්‍රකාශ කොට එජාපය ට බලය යන තැනට එතනදී ඔහු වරද්දා ගත්තේය. “ආණ්ඩුව ඇතුළෙන්ම මට ගහනවෝ” යැයි කියන්නට සිදුවී ඇත්තේ ඒ නිසාය. ජාතික ලැයිස්තුවද වැරද්දුවේය. එසේම ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩු (පළාත් පාලන ආයතන) මැතිවරණ නොපැවැත්වීම සහ එක්කෝ ඒවායේ කාලය දීර්ඝ නොකිරීම හරහා සිදුකල වැරැද්ද ද සුළුපටු නැත. සියල්ලෙන් පසු දැන් නැවත ඔහුට වාරයක් ලැබී තිබෙන බව පෙනේ. ඒ ඉදිරියේදී එන ඕනෑම වර්ගයේ මැතිවරණයක දී ලැබෙන වාරය ය. එහිදී රට ගැන හිතනවාද, ස්වදේශිකවාදී ශ්‍රී ලංකා කාරයෙකු වනවාද නැතහොත් පරණ වැරදි ලැයිස්තුව ට තව එකක් එකතු කරනවාද යන්න ජනාධිපතිවරයා විසින් ගැඹුරින් සිතා බැලිය යුත්තේ ඒ තීරණය ඔහුට වඩා ඔහුගේ රටට තීරනාත්මක වන බැවිණි.

ධම්ම දිසානායක

ලංකාදීප

Comment (0) Hits: 227

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ : ශ්‍රිලනිප 68 සමුළුවේදී සිරිසේන කළ කතාව !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ 68 වන සම්මේලනය අමතමින් ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතා විසින් සිදු කරන ලද සම්පූර්ණ දේශණය මෙහි දැක්වෙයි.

අපි අද පක්ෂයේ 68 වන සංවත්සර මහ උලෙළටයි එක්ව සිටින්නේ. මෙහි සිටින ඔබ වැඩි දෙනෙක් පක්ෂයේ ඉතිහාසය හොඳට දන්නවා. පක්ෂය, පක්ෂයේ නායකයින් පක්ෂයේ ආණ්ඩු රට හදපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ගොඩනගපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ඉස්සරහට ගත් ආකාරය ඔබ දන්නවා. මෙතන කළ ඉදිරිපත් කිරීම්, ඒ කතා බොහෝ දේ ඔබට සිහිපත් කරනවා. විශේෂයෙන්ම බි‍්‍රතාන්‍ය පාලනයෙන් නිදහස ලැබූ අපි අපේ උරුමය, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය අපේ භාෂාව අපේ ආගම වගේම පුංචි මිනිසා, පොඩි මිනිසා, තැළුණු පෑගුණු මිනිසා, යටකළ මිනිසා, වැඩකරන මිනිසා, පීඩිතයා ඔළුව ඉස්සුවේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩු යටතේ.

එස්.ඩබිලිව්.ආර්.ඞී. බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාට පින්සිද්ධ වෙන්න ඔහු ඉදිරිපත් කළ දේශපාලන චින්තනයෙන්, ඒ දර්ශනයෙන් එතෙක් වරප‍්‍රසාද ලබපු ධනපති පංතිය, බමුණු කුලය එදා යටපත් වුණා. පුංචි මිනිස්සු ඔළුව ඉස්සුවා. අද මේ රටේ ප‍්‍රශ්නය කුමක් ද, ඔබේ හෘද සාක්ෂියෙන් මම අහනවා මේ රටේ දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයේ පාර්ලිමේන්තුව, පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන මේ සියල්ල ගත් විට ඊට සම්බන්ධ වී කටයුතු කරන සියලු දේශපාලන පක්ෂවල කි‍්‍රයාකාරින් ඇතුළු පිරිසෙන් රට වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනව ද, ජනතාව වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනවා ද, එය ඉතාමත් සුළු පිරිසක්. රට සහ ජනතාව වෙනුවෙන්, මානවවාදී ව මානුෂීය හැඟීමෙන්, අපේ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරගෙන අපේ රට අපි අවංකව ගොඩනගමු, දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොරව අපි රට හදමු කියන ඒ චින්තනයට මේ රටේ දේශපාලනයේ සියයට කීයක් ඉන්නවද. එතන තමයි තිබෙන ප‍්‍රශ්නය. ගෙම්බන් පනිනවා වගේ එහාට මෙහොට පනින්නේ රට වෙනුවෙන් හිතන අය නම් නොවේ. ඒ සියල්ලන් ම තමන් වෙනුවෙන් තමන්ගේ පුද්ගලික අනාගතය ගැන හිතන අයයි

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ !

ඊළග ඇමතිකම, මන්තී‍්‍රකම, සභාපතිකම කොහොමද, එතන තමයි මේ දේශපාලනයේ ලංකාවේ හුඟ දෙනෙක් ඉන්නේ. මේක තමයි අද මේ රටේ ජනතාව විසදාගත යුතු ප‍්‍රශ්නය. නමුත් සංවිධානයක් පිළිබඳ, පුද්ගලයන් පිළිබඳ හොඳ දේශපාලන පක්ෂයක්, හොඳ පුද්ගලයෙක් කියලා කෙනෙක්ට සහතිකයක් දෙන්න පුළුවන් එකම සාක්ෂිකරුවා ඒ පක්ෂයේ, හෝ පුද්ගලයාගේ ඉතිහාසයයි. ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නැහැ. සැබෑ සාක්ෂිය ඉතිහාසයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සිය ඉතිහාසය තුළ සාක්ෂිකරුවා වී සිටිනවා, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය, උපේ උරුමය සමඟ දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොර රාජ්‍ය පාලනයක ඉතිහාසයේ සැබෑ ගෞරවණීය හිමිකරුවා ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයයි කියලා මම පැහැදිලිවම කියනවා.

මෙහි දී අපේ අවධානය යොමු විය යුතු කරුණු කීපයක් තිබෙනවා. ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ දශක 07ක් තිස්සේ අප විසින් අනුගමනය කර තිබෙන ජනතාවාදී යයි කියා කියාගන්නා නමුත් කොල්ලකාරී වුත්, වංචනික වූත් ඊනියා සංවර්ධන මාවත තවදුරටත් අනුගමනය කරනවා ද, නැතහොත් ඊට විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හදුනාගෙන එවන් මගක ගමන් කරනවා ද කියන ප‍්‍රශ්නයයි.

ලංකා දේශපාලන ව්‍යුහයම අවුලක් !

අංක 02 එහි දී තෝරාගත යුතු මාර්ගය වන්නේ එවැනි විකල්ප හා නව්‍ය මාවතක් තෝරාගන්නේ නම් එවැනි සංවර්ධන මාදිලියක් ගොඩනැගීමට ආභාෂය සපයනු ලබන නිවැරදි දේශපාලන දෘෂ්ටිය කුමක් ද කියා අප විසින් තේරුම් ගැනීමයි.

තුන්වනුව ජනතාවට තෝරා ගන්නට සිදුවන්නේ එවැනි විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හා දේශපාලනික දෘෂ්ටියක් සහිත දේශපාලන බලවේගය සහ ඒ සඳහා ලබාදෙන නායකත්වය කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමයි. අපි අවංකවම අද පවතින දේශපාලන තත්ත්වය ගැන තක්සේරුවකට ගියොත් ඔබට කියන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කොතන ද කියලා. ඔබට ඔප්පු කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කා ගාවද කියලා. ඔබට පැහැදිළි කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි ගමන් මග අහවල් පක්ෂයේ, අහවල් නායකයාගේ කියලා. මුළු දේශපාලන ව්‍යුහයම මුළු ශ‍්‍රී ලාංකික දේශපාලන ජාලයම අවුල් සහගතයි. ශෝක ජනකයි. රට වෙනුවෙන් කල්පනා කරනවිට අනුවේදනීය යි. ඒක තමයි ඇත්ත තත්ත්වය. අපිට රූපවාහිනියෙන් නොයෙක් දේ කියන්න පුථවන්, ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා තියලා නොයෙක් දේ කියන්න පුළුවන්. හයියෙන් ශබ්ද නගලා කෑ ගහල කථා කරන්න පු`ථවන්. නමුත් ප‍්‍රශ්නය විසදෙනව ද, නැහැ.

ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම අවුරුදු 2500ක බුදු දහම රැකගත්, අවිහිංසාව පදනම් කරගත් දැහැමි හා මානවවාදී මේ උතුම් දේශයේ අනාගත පැවැත්ම හෝ නොපැවැත්ම යහපත හෝ විනාශය, ඒ පිළිබඳ තීන්දුව තිබෙන්නේ අද සිටින දේහපාලනඥයන් සතුවයි. රටක් වශයෙන් අද අපි දිනා ගත යුතු සංවර්ධනය වන්නේ රටේ සියලු ජනතාවගේ අපේක්ෂා සදහා ජයග‍්‍රහණය අත්කර දෙන සංවර්ධනයක්. අපේ එය හඳුනාගත යුත්තේ තුලනාත්මක සංවර්ධනයක් ලෙසයි කියලා මම විශ්වාස කරනවා. එසේම ඒ සංවර්ධනයේ ප‍්‍රතිඵල භුක්තිවිඳීම සඳහා සියලු ජනකොටස් වෙත අවකාශ සලසා දිය යුතු වෙනවා. එවැනි ආර්ථිකයක් සර්වග‍්‍රාහී ආර්ථිකයක් විදියට අපට හදුන්වන්න පුළුවන්කමක් තිබෙනවා. එසේම එම සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම මෙන්ම තිරසර සංවර්ධනයක් විය යුතු වෙනවා. ඒ නිසා අප ගොඩනැගිය යුත්තේ හරිත ආර්ථිකයක්.

සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම කළහැකි වන්නේ තාක්ෂණයෙන්. අද එම තාක්ෂණය නියෝජනය කරන්නේ සුහුරු තාක්ෂණය. ස්මාර්ට් ටෙක්නොලොජි, එවැනි සුහුරු තාක්ෂණයක් ගොඩනැගිය හැකි වන්නේ අප විසින් රොබෝ තාක්ෂණ හැකියාව සහිත ඩිජිටල් යුගයක් රට තුළ බිහි කිරීමෙන්. ඒක තමයි අද තිබෙන විසඳුම.

වසර 05කට ආසන්න මගේ පාලන කාලයේ ශේෂපත‍්‍රය කවුරුන් කලෙස අර්ථ ගැන්වුවත්, මොන ආකාරයට විග‍්‍රහ කළත් ඉහත කී ගුණාංග සහිත සංවර්ධන මාවතක් ජනතාවට ලබාදීමට මම වෙර දැරුවා මෙන් ම එවැනිනක් සඳහා මා හට සටන් වදින්නට සිදු වුණා. ඒ දුෂණය පිටුදැකීමට, රට විකිණීමට එරෙහිව. සංවර්ධනය හරි පාරට ගන්න. සමාජය විනයවත් කරන්න, රටේ නීතිය සැමට එක ලෙස බලපාන තත්ත්වයට ගොඩනගන්නයි, ඒ මගේ උත්සහය සහ ව්‍යායාමය.

අන්ත ලිබරල්වාදය එපා !

2015 ජනවාරි 08වන දා මැතිවරණයේ දී මම උඩුගම් බලා පීනපු කෙනෙක්. එය මොනතරම් අභියෝගයක් ද කියලා එදා දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ සිටි අයටත්, රටේ ජනතාවටත් ඒ අවස්ථාවේ පැහැදිළි වුණා. ඒ අභියෝගය ජයග‍්‍රහණය කරලා හදපු ඒ ආණ්ඩුව ජනතාවට දුන් පොරොන්දු අද ඇතැම් අයට අමතකයි. එහෙත් බොහෝ දෙනෙක්ට මතකයි. එම ආණ්ඩුව යම් ප‍්‍රමාණයකට, යම් වැඩකොටසක් කළා වගේ ම, අනෙක් හවුල්කාරිත්ව පාර්ශ්වය මට කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැකි රටට නොගැළපෙන දේ රාශියක් කළා. ඒ අන්ත ලිබරල්වාදය අපට ගැළපෙන්නේ නැහැ. නව ලිබරල්වාදය රටට දේශපාගන හූනියමක් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. නමුත් මෙහිදී අප විසින් දෙයක් තේරුම් ගත යුතු වෙනවා. නිර්ප‍්‍රභූ ජනාධිපතිවරයෙක් වීම නිසා, එවැනි වූ සාධනීය මැදිහත්වීම් සඳහා වූ නිසි ඇගැයීම් මෙරටට සාපයක් වී ඇති ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතිය විසින් වල දමා තිබෙනවා.
අප රට වෙළාගෙන පවතින පසුගාමිත්වයට පදනම සපයන්නේ ජනතාවගේ ඇස්වලට වැලි ගස්වා, ජන ඇස හිරිවට්ටමින් සිදු කරන මෙම ප‍්‍රභූ දේශපාලනයි. එහි පදනම ජාවරම්කාරිත්වයයි. එම දේශපාලනය හදුන්වාදිය හැකි අපගේ ජනවහර වන්නේ හක්කේ බුදුරැස්, බොක්කේ දඩමස් නැමති පිරුළයි. එසේ නොමැතිනම් නමින් කපුරුහාමි නමුත් කට ගඳයි යන්නයි. මෙම ප්‍රෝඩාකාරි දේශපාලනය ජනතාවට නිරාවරණය කිරීම මෙන්ම එය පරාජය කිරීම මෙම යුගයේ ප‍්‍රමුඛ කාර්යයක් බවට පත්වී තිබෙනවා.
ඒ සඳහා ගොඩනැගිය හැකි පුළුල්ම ජන බලවේගය ගොඩනැගීම අද දවසේ අප ඉදිරියේ පවතින අපේ ඒකායන වගකීමයි. රටේ සංවර්ධනයේ ද, දේශපාලනයේ ද, නායකත්වයේ ද මාලිමාව විය යුත්තේ අප ගොඩනගන මේ දේශපාලන බලවේගයයි. එම මාලිමාවේ කාන්දම විය යුත්තේ නිර්ප‍්‍රභූ දේශපාලනයයි. මේ රටේ අද ධනපති ප‍්‍රභූ දූෂිත දේශපාලන ජාවාරම්කාරයෝ එක පිලකට වෙලා තිබෙනවා. ජනතාව තේරුම්ගත යුත්තේ එයයි. ඔවුන්ට පක්ෂයක් නැහැ, ජාතියක් නැහැ, ආගමක් නැහැ, නමුත් දූෂිත ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතියකට එකතු වෙලා තිබෙනවා.

ශ්‍රිලනිප ය හඳුනාගන්න !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හදුනාගත යුත්තේ එයයි. දූෂිත රදළ, ප‍්‍රභූ ගජ මිතුරු කල්ලි ජනතාවට තවම රහසක්. එය හෙළිදරව් කිරීම ඉතාමත් අවශ්‍යයි. රටේ බහුතරය නිර්ප‍්‍රභූ මෙන්ම ඔවුන් බලසතුු නොවු නිර්ධනයන් ද වෙනවා. රටේ අනාගත දේශපාලනය රදා පවතින්නේ මෙම නිර්ප‍්‍රභූ, නිර්ධනයන්ගේ තීරණය මතයි.

මේ පංතියට, ජාති භේදයක්, ආගම් භේදයක් අදාළ නොවන්නේ ඔවුන්ගේ සටන සාගින්නට එරෙහි වීම නිසායි. නමුත් ප‍්‍රභූ දේශපාලනය ඔවුන් වෙත ජාතිවාදය, ආගම්වාදය එන්නත් කරන්නේ මා වරෙක උපුටා දැක්වූ ව්‍යාජ දේශපේ‍්‍රමය වනාහි තක්කඩින්ගේ අවසාන තිප්පොළ වන්නේ ය යන කියමන සනාථ කරමින් කියලා මම ඔබට මෙහිදී පැහැදිළි කරනවා.

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය පොදු මිනිසාගේ දේශපාලන පක්ෂයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අප විසින් අපේ වගකීම් සහ යුතුකම් තේරුම්ගත යුතුයි. රදළවාදී දූෂිත ප‍්‍රභූ පංතිය එකම පිලක් බවට පත්වෙලා මට විරුද්ධ වුණා. වසර හතර හමාරක් මට සිදුවූයේ රටට වැඩ කරන්න නොවේ. ඔවුන්ට විරුද්ධව සටන් කරන්න. අන්ත දූෂිත දේශපාලනයක් අදත් රට වෙලාගෙන තිබෙනවා. මේ රටේ දුෂණය නැත්තේ කොතන ද, පාර්ලිමේන්තුවේ ද, පළාත් සභාවේ ද, පළාත් පාලන ආයතනවල තත්ත්වය කුමක් ද අද, කොලඹ මහ නගර සභාවේ ඉදලා පළාත් පාලන ආයතන සියයට අනූවක් අන්ත දූෂිතයි. ගොඩනැගිලි සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න, ඉඩම් සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න සභාපතිට මිලියන ගණනක් දෙන්න ඕන. මම අහනවා මේක නැද්ද කියලා. මට නැහැ කියන්න. ආණ්ඩුවටයි විපක්ෂයටයි දෙගොල්ලන්ටම පළාත් පාලන ආයතන අයිතියි. එහෙමනම් කවුද වගකීම ගන්නේ, ආණඩුවයි,

පළාත් පාලන ආයතන දූෂිතයි !

විපක්ෂයයි පළාත් පාලන ආයතන දූෂිත බවින් තොරකරගන්න කිසිම පිළියමක් අරගෙන නැහැ. ආණ්ඩුවටත් විපක්ෂයටත් කිසිම සහතිකයක් නැහැ, දුෂණය වළක්වනවා කියලා, තමන්ට අයිති පළාත් පාලන ආයතන සියල්ලම දූෂිත නිසා. ඒ නිසා අපි මේ තත්ත්වයන් තේරුම් ගැනීම ඉතාම අවශ්‍ය වෙනවා.

අද රටට ගැළපෙන දේශපාලනඥයා කවුද කියා සොයා ගැනීම ඉතා අවශ්‍ය වෙනවා. මගේ වසර පහකට ආසන්න පාලන කාලය තුළ මේ ආණ්ඩුවට කරන්න තිබුන ලොකුම නින්දාව, අපහාසය, ලොකුම හුනියම, භීෂණය සිදු කරපු මහබැංකු කොල්ලයේ වගඋත්තරකරුවන් මේ රටේ දේශපාලනයෙන් වහ වහා ඉවත්විය යුතුයි. අද සුද්දවන්ත මහත්තුරු විදියට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය ගැන කථා කරනවා. තව බොහෝ දේ ඉදිරි දිනවලදී හෙළි වෙයි. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් ලංකාවට ගේන්න කඩදාසි සියල්ලම සකස් කරලා අවසන්. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට වැඩිය ලොකු මහත්තුරුන්ට වගඋත්තරකරුවන් විදියට උසාවියේ කූඩුවට නගින්න ලිපි ගොනු හදලා ඉවරයි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා.

රටේ ජනතාවගේ ඡන්ද බලයට කුමක් ද කෙරුවේ පළාත් සභා ඉවරයි. ආයෙත් පළාත් සභා ඡුන්දයක් නැහැ මේ රටේ. නිලධාරින් දහස් ගණනක් පඩි ගන්වා. පළාත් සභාවල වත්කම් දේපළ ටි‍්‍රලියන් ගණනක් තිබෙනවා. පළාත් සභා ක‍්‍රමයටත්, පළාත් සභා ඡන්දයටත් ඇණ ගහලා එය අවසන් කරලා ඉවරයි. ඊට ප‍්‍රධාන වගඋත්තරකරුවා, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ මට දන්වා ඇති පරිදි, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ මත විමසුම අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ අදාළ වාර්තාව අගමැතිවරයා විසින් ඉදිරිපත් කර නොමැති නිසා, පළාත් සභා ඡන්ද ඉවරයි. ආයේ එහෙම එකක් කවදා එයිද කියලා කියන්න බැහැ. පළවෙනි වගඋත්තරකරුවා අගමැතිවරයා. ඒ නිසාම මෙවර මෙම පොදු ජන දේශපාලන බලවේගය නැවත මතු කරගෙන සදාචාරවත් මෙන්ම ඓතිහාසික වගකීම ඉටුකිරීම ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට ඉදිරියට යාමේ වගකීම අපිට පැවරී තිබෙනවා.

අද රටට අවශ්‍ය වන්නේ අවංක නිහතමානී දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් තිබෙන මිනිසුන්ට ආදරය කරන නායකයින් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. දැන් ආණ්ඩුවේ අයත් විපක්ෂයේ අයත් උතුරේ නායකයෝ එක්ක රහස් සාකච්ඡා කරනවා. ඊළග මැතිවරණයට ඡන්දය ගන්න. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හදනවා කියලා අවුරුදු හතර හමාරක් හැදුවා. කෝටි ගාණක් වියදම් කළා, කරපු දෙයක් නැහැ. ආණ්ඩුවත් විපක්ෂයත් සුපුරුදු පරිදි ඡන්ද ගැනීමට පමණක් උතුරේ නායකන් සමග සාකච්ඡා ආරම්භ කර තිබෙනවා. මේ කිසිම කෙනෙකුට වැඩපිළිවෙළක් නැහැ.

සමහර අය අහනවා ඇයි හිටපු ජනාධිපතිවරු විදියට තමුන්ට වැඩකරන්න බැරි කියලා. මම 06 වන ජනාධිපති කියලා ඔබ දන්නවා. 19 වන සංශෝධනයෙන් හිටපු ජනාධිපතිවරු වැඩ කරපු විදිහට වැඩකිරීම මම අවසන් කළා. ජනාධිපතිවරයා ජනාධිපති ඡන්දයට රුපියල් කෝටි 450ට වැඩිය වැය කරනවා. හැබැයි කවුරුන් පත්වුවත් ඉදිරියේ දී පත්වන ජනාධිපතිවරයා 19 වන සංශෝධනයට අනුව කිසිවක්ම කළ නොහැකි පුද්ගලයෙක්. ඔහුට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයවත් නැහැ, ඒ සියලු බලතල අගමැතිවරයාට, අද රටේ ජනතාව මේ ප‍්‍රශ්නය කතා කරන්නේ නැහැ. මාධ්‍ය කතා කරන්නේ නැහැ. අද ඔක්කොම කතා කරන්නේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ගැන. හැබැයි 2020 රට භාරගන්නේ ජනාධිපතිවරයා නොව, අගමැතිවරයා කියන එක අමතක කරන්න එපා. ඒ නිසා අපි ජනාධිපතිවරයා පත් කර ගැනීමට තිබෙන උනන්දුවට වඩා මීළග අගමැතිවරයා පත් කර ගැනීම පිළිබඳ උනන්දු වෙන්න ඕන.

මම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහතික කළා !

 මම මේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහතික කළා. ජනතාවගේ නිදහස සහතික කළා. ආණ්ඩුවේ කිසිම වෙඩිල්ලක්, දේශපාලන හේතුවක් හෝ පෞද්ගලික හේතුවක් මත රටේ පුරවැසියෙකුට පත්තු නොවූ එකම යුගය මගේ යුගය කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට පැහැදිළිව කියනවා. ගෙවල් ගිනි තිබ්බේ නැහැ. මාධ්‍ය ආයතන ගිනි තිබ්බේ නැහැ. ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශය, හමුදාව මිනීමරන්න, වැරදි වැඩවලට යෙදෙව්වේ නැහැ. ඒ කිසිම චෝදනාවක් මගේ කාලයේ නැහැ. මම ඒ ගැන සතුටු වෙනවා. ඒ වාර්තාව පිහිටුවන්න මට පුළුවන්කම ලැබුණා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේාල අපි යහපත් සමාජයක් හදන්න කැපවෙන්න ඕන. නිර්මල බුදු දහමින් පෝෂිත සමාජයක සිංහල, දමිළ, මුස්ලිම්, මැලේ, බර්ගර් සියලුදෙනාට සාධාරණ සමාජයක ජීවත්වීමේ අයිතිය ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විසින් නිර්මාණය කළ යුතු වෙනවා. ඒ වගකීම අප විසින් ඉෂ්ට කළ යුතු වෙනවා.

ඒ වගේම අපිට රටක් වශයෙන් තිබෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නය දුගී භාවය. දුගිභාවයට පිළියම් යොදන්න රටට ආදරය කරන අවංක දේශපාලනඥයන් ඕන, උගතුන්, බුද්ධිමතුන් වැඩි වෙන්න ඕන. රටේ ප‍්‍රශ්න හදුනාගත් පිරිසක් ඉන්න ඕන.

 රට වෙනුවෙන් දේශපාලනය කරන පිරිසක් රට භාරගන්න ඕන. දේශද්‍රෝහීන්ට විරුද්ධව, පාවාදීම්වලට විරුද්ධව, දූෂිත දේශපාලනයට විරුද්ධව තමුන්නාන්සේලා අපි ශක්තිමත් වෙන්න ඕන ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට.

මේ ඊයේ පෙරේදා මම දැක්කා මේ ආණ්ඩුවේ කටමැද දොඩවන අයෙක් කුලියපිටියේ පැත්තේ ගිහින් කියලා තිබුණා 2015 ඒගොල්ලන්ට අත්වැරදිමක් වුණාය, අපේක්ෂකයා තෝරනකොට, ඒ වගේ මේ පාරනම් තෝරන්නේ නැත, ඒ වගේ තේරුවොත් ඒගොල්ලන්නට පාරේ යන්නවත් ලැබෙන්නේ නැත කියලා මේ පුද්ගලයා කියලා තිබුණා. මම ඒ අයට කියන්න ඕන, මම ආණ්ඩුවේ ජනාධිපති විදියට හිටපු නිසා තමයි, ඇතුලේ සටන් කරපු නිසා තමයි, ඇතුලෙ කරලා, පිටත් සටන් කරපු නිසා තමයි, බැරිම තැන රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කරලා මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති කරන්න මට තීන්දු තීරණ ගන්න පුළුවන් වුණේ, ඒ තිබුණු බරපතළ තත්ත්වය නිසයි. මම ආණ්ඩුවේ ඇතුලේ ඉදලා රට රැක ගන්නයි, ජනතාව රැකගන්නයි, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය රැකගන්නයි දූෂණයට, හොරකමට විරුද්ධව මම සටන් කළේ නැත්නම් ඔය කියන අයගේ රෙදි බැනියම් නෙවේ, අමුතුවෙත් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. ඒවත් රැකිලා තියෙන්නේ මම නිසා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේලා අපි යහපත් අනාගතයක් ගොඩනගමු. අපිට අවශ්‍යය ස්වදේශිකවාදී, ප‍්‍රගතිශීලි, මානවවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක්. ලබන ජනාධිපතිවරණය තමයි අද අපි මේ පටන් ගත්තේ. අපි ඉදිරි සති කිහිපය තුළදී දිස්ති‍්‍රක් සම්මේලන පවත්වනවා. පක්ෂය ශක්තිමත් කරනවා. ජනතාවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක් අපි හදනවා.

තමුන්නාන්සේලා හුග දෙනෙක් අහනවා කවුද ජනාධිපති අපේක්ෂකයා කියලා, කාටද සහයෝගය දෙන්නේ, මෙහෙම ප‍්‍රශ්න අහනවා, මම ඒකට එක උත්තරයක් දෙනවා, මොකක් ද, අපේ ප‍්‍රතිපත්ති තුළ අපේ දර්ශනය තුළ 2020 ආණ්ඩු හදන්නේ අපියි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා. ඊට සූදානම් වන්න. අපි අපේ ශක්තිය පෙන්නමු. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට අවුරුදු 68 යි. මටත් 68යි. 68 කියන්නේ පරිණතයි. අපි යෝධ ශක්තියෙන්, යෝධ ජවයකින් පක්ෂය ගොඩනගලා ඉදිරි මාස කිහිපය තුළ මේ රටේ දේශපාලන පරිවර්තනයක් කරලා, විප්ලවීය සටනක් කරලා 2020 අලුත් ආණ්ඩුවක් හදමු. තමුන්නාන්සේලාට ජය වේවා.

– ජනාධිපති මාධ්‍ය ඒකකය

Comment (0) Hits: 302

සජිත්ගේ ජයග‍්‍රහණය ස්ථිරයි

තවත් දින තුනකින් පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණයෙන් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ස්ථිර වශයෙන්ම ජයගන්නා බව මේ වන විටත් බුද්ධි අංශ වාර්තා මෙන්ම වෙනත් විවිධ ස්වාධීන සමීක්ෂණ වාර්තා තුළින් තහවුරු කොට ඇත. ඒ අනුව එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ජනාධිපතිවරයෙක් බිහිවන්නේ 1994ට පසුවය.

එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් මැතිවරණයක් තුළින් ජනාධිපතිවරයා බවට පත්වූ අවසන් අපේක්ෂකයා බවට පත් වූයේ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ පියාණන් වන ආර්.පේ‍්‍රමදාස මැතිතුමන් වීමද දෛවෝපගත සිදුවීමක් ලෙස සදහන් කළ හැකිය.

මේ වන වටි සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ ජනප‍්‍රියත්වය නාගරිකව මෙන්ම ග‍්‍රාමීයවද ඉතා සීඝ‍්‍රයෙන් ඉහළ යමින් පවතින අතර බොහෝ දෙනා පවසා සිටින්නේ මේ ජනප‍්‍රියත්වය හේතුවෙන් බලාපොරොත්තු වනවාටත් වඩා විශිෂට ප‍්‍රථිපලයක් ලබා ගැනීමට සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාට හැකි වන බවයි.

කෙසේ වුවද වේලාසනින්ම ජනාධිපති සටන ඇරඹූ ගෝටාභය රාජපක්ෂ ආරම්භයේදී යම් ජයග‍්‍රාහී පසුබිමක සිටියද සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස නම් කිරීමෙන් පසු එම තත්වය කෙමෙන් හීන වෙමින් පැවති බව රහසක් නොවේ.

විශේෂයෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තවමත් ඇමරිකානු පුරවැසියෙක්ය යන සැකය සහ ඔහු විසින් ඒ සදහා නිවැරදි ලියකියවිලි ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු නොකිරීම වැනි කරුණු නිසා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කෙරෙහි වූ ජනතා විශ්වාසය ගිලිහී ගිය අතර ප‍්‍රසිද්ධ විවාදයන් වෙත නොපැමිණේමින් තමන්ගේ දුර්වලතාව ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම හේතුවෙන්ද ජනතා අප‍්‍රසාදයට ලක් විය.

මේ සියලූ සාධකයන්හිදී ඉදිරියෙන්ම සිටිමින් ජනතාව ආමන්ත‍්‍රණය කළ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනතා සේවය වෙනුවෙන්ම වන ජනතා විප්ලවය ප‍්‍රතිඵලත්ති ප‍්‍රකාශයද ඉදිරිපත් කරමින් තව තවත් ජනතාවට සමීප විය.

වතුකරය තුළ ජනතාවට ඡන්ද අයිතිය හිමි කර දුන් ආර්. පේ‍්‍රමදාස මැතිතුමාට කෘතගුණ සැළකීමක් ලෙස මෙවර වතුකරයේ ජනතාවගේන 85%ක පමණ පිරිසක් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා වෙනුවෙන් ඡුන්දය පාවිච්චි කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටින බවද වාර්තා වේ.

උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාවද මෙවර අන්තවාදයෙන් තොර අපේකෂකයා ලෙස සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා තෝරාගෙන ඇත්තේ ඔහුගේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය සහ අනාගත වැඩපිළිවෙල පිළිබ`දව විශ්වාසය තබමිනි.

උතුරේ ජනතාව මෙන්ම දකුණේ ජනතාවද බුද්ධිමත්ව පෙළ ගැසෙමින් ඒකාධිපති පවුල්වාදය මෙරටින් අතුගා දමන්නට සූදානමින් සිටින බව පැහැදිලිය.

උනෙක් පැත්තෙන් ලංකාවේ ජෝතිශ්‍යවේදීන්ගෙන් 95%ක්ම ප‍්‍රකාශ කර සිටිනුයේ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ ජයග‍්‍රහණය ස්ථිර බවයි. විශේෂයෙන් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාට ප‍්‍රභල රාජ යෝග හිමිව තිබීමද ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එකදු රාජයෝගයක්වත් නොමැති වීමද මේ ජයග‍්‍රහණයට හේතුවක් බන ඔවුන් පවසා සිටියි.

මේ සියලූ සාධකයන් තූලින් නොවැම්බර් 17 වනදා පහන් වන විට මේ රටේ රාජ්‍ය නායකයා හෙවත් 7 වැනි විධායක ජනාධිපතිවරයා ලෙස සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජයග‍්‍රහණය කරනු නියතය.

Comment (0) Hits: 344

ජනාධිපතිවරණය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ සටනක් වන්නේ කෙසේද ?

අප රටේ දැනට ගොඩනැගෙමින් පවතින දේශපාලන තත්වයන් තුළ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් වන ඉදිරි මැතිවරණවලදී මෙරට වාමාංශික, ප්‍රගතශීලී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගවලත්, පුවැසියන්ගේ වගකීම කුමක් විය යුතුද? මේ දිනවල සෙමින් සෙමින් සාකච්ඡාවෙමින් පවතින මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳව තරමක් බැරෑරුම් ලෙස සිතා බැලීමට 'අනිද්දා' පාඨක ප්‍රජාවට ආරාධනා කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි.

මේ ලිපියෙන් ඉහත කී ප්‍රශ්නයට මා යෝජනා කරන, කොටස් දෙකකින් යුත් පිළිතුර පළමුවෙන්ම ඉදිරිපත් කරමි. එම පිළිතුරේ පළමුවැනි කොටස නම්, 'ලංකාවේ දේශපාලන පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවධියකට පාත්‍රවීම වැළැක්වීම'යි. දෙවැනි කොටස නම්, ඒ සඳහා ශක්තිමත් සහ පරිවර්ථනීය ප්‍රතිරෝධක බලයක් (Counterveiling Power එකක්) ගොඩනැගීම'යි.

මේ ලිපියේ මූලික වශයෙන් කෙරෙන්නේ මේ පිළිතුර පැහැදිළි කිරීමයි.

'ප්‍රතිරෝධක බලය' යනු දේශපාලනයේ ඇති අධිපති, ප්‍රතිගාමී සහ දක්ෂිණාංශික බලවේගවල ශක්තියට එරෙහි විය හැකි, එය සමග සටන් කළ හැකි සහ එය පරාජ කළ හැකි විකල්ප බලයයි. මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. විකල්ප බලය ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම සාමාන්‍යයෙන් සමාජයක දේශපාලන සෞඛ්‍යයට අත්‍යවශ්‍යය.

පශ්චාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවණතා !

ලංකාවේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඉරණම අර්බුදයකට මුහුණ පාමින් සිටියි. මෙය ලංකාවට විශේෂ වූවක් නොවේ. ඇමෙරිකාවේ හා බ්‍රිතාන්‍යයේ සිට ඉන්දියාව දක්වා අපට දැකිය හැකි ලෝක මට්ටමේ ප්‍රවණතාවකි. එය එක් එක් රටවල දිගහැරෙන්නේ ඒවාට සුවි‌ශේෂ තත්වයන්, පසුබිම් සහ පාත්‍ර වර්ගයාද සහිතවය.

ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අර්බුදය 2015 වසරින් පසු නව දිසාවකට ගමන් කළ බව මෙහිදී සටහන් කළ යුතු අතර, අර්බුදයේ එම යළි දිසාගත වීම තේරුම් ගැනීම අපේ සාකච්ඡාවට වැදගත් වෙයි. 2009-2014 යන අවුරුදු පහක පමණ කාලය තුළ අප රටේ සිදුවූයේ පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනයකට ආරම්භක පියවර තැබීමයි. මෙම ක්‍රියාවලියේ කර්තෘකයන් වූයේ එවකට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් සහ ඔවුන්ට පදනම සැපයූ බල හවුලයි. 2014 වසර වන විට පැහැදිළිව පෙනුන දෙය නම්, රාජපක්ෂ පවුල නායකත්වය දුන් බල හවුල සතුවූ ලංකාවේ දේශපාලනය අධිකාරවාදී දිහාවට ගෙන යෑමේ ව්‍යාපෘතිය නැවැත්විය හැකි ශක්තිමත් බලවේගයක් නොපැවැති වූ බවයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේග පැවතියේ විසිරී ගොස්ය. අල්ලස, දූෂණය, බිය ගැන්වීම් සහ බෙදා පාලනය කිරීම් යනාදී ඉන්දියාවේ බීජේපී ආණ්ඩුව දැනට පාවිච්චි කරන අධිකාරවාදී උපක්‍රම ඵලදායී ලෙස පාවිච්චි කරමින් රාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රය පෙනී සිටියේ තමන් අපරාජිත බලවේගයක් බවට වර්ධනය වී ඇති ප්‍රතිරූපයද ගොඩනගමිනි.

එහෙත් මෙම බැලූ බැල්මට භයානක පසුබිම තුළ තවත් වැදගත් දේශපාලන සාධකයක් බිහි වී තිබිණ. එය නම්, ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක අවශ්‍යතාව මහජනතාවට දැනීමත්, එවැන්නක් මතුවීමට අවශ්‍ය දේශපාලන අවකාශය විවෘත වීමත්ය. රාජපක්ෂ බල හවුල ඡන්දයෙන් පරාජය කළ විකල්ප සන්ධානය බිහිවුණේ මෙම පසුබිම මතය. එම සන්ධානය, ලංකාවේ දේශපාලන පරිවර්තනයේ කර්තෘකයකු වීමේ විභවතාව තිබුණ එකකි. එම විභවතාව විනාශ කර ගැනීම, 'යහපාලන සන්ධානය' නමින් හැඳින්වුණු විකල්ප බල හවුලට, තම ප්‍රජාතන්ත්‍රික ප්‍රතිවිරෝධයක වගකීම ගැන නිසි අවබෝධයක් නොතිබීමේ ප්‍රතිඵලයක්ද විය.

නව ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් !

අවුරුදු පහකට පසුව දැනටද ලංකාවේ විවෘත වෙමින් පවතින්නේ එවැනි ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවයි. එම පෙරමුණ ගොඩනැගීම වනාහි (අ) තනි දේශපාලන පක්ෂයකට පමණක් සාක්ෂාත් කරගත නොහැකි කර්තව්‍යයකි. (ආ) එය හතර ආකාරයක සන්ධානයක එකතුවක් විය යුතුය. එනම්, (1) අන්තර් පක්ෂ සන්ධානයක් (2) අන්තර් වාර්ගික සන්ධානයක් (3) දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර සන්ධානයක් සහ (4) අන්තර් පන්ති සන්ධානයක්, විය යුතුය. ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමේ න්‍යාය පත්‍රය අද ඉදිරියට දමා, එය ආරක්ෂා කරගෙන, එය දේශපාලන පරිවර්තනයේ යථාර්ථය බවට පත්කිරීමේ කර්තෘක කාර්යය කළ හැක්කේ මෙවැනි සතරාකාර ලක්ෂණවලින් සමන්විත පුළුල් සන්ධානයකටය.

පරිවර්තනීය සන්ධානයක්

අද ලංකාවේ හදිසි දේශපාලන කර්තව්‍යයක් වන්නේ මෙවැනි බහුපාක්ෂික, බහුවාර්ගික, බහුපන්තික සහ පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර ගොඩනගන පරිවර්තනීය සන්ධානයකි. 2015 සන්ධානය මෙවැන්නක් වුවද, එය අසාර්ථක විය. එම අසාර්ථකත්වය ගැඹුරු විග්‍රහයකට ලක්කර, එයින් මතුපිට නොව ගැඹුරු දේශපාලන පාඩම් ඉගෙන ගැනීම, අද ලංකාවේ වාමාංශික සහ ප්‍රගතශීලී බලවේග විසින් කළ යුතු දෙයකි. එසේ ඉගෙන ගන්නා පාඩම් අතර එකක් වන්නේ, 2015 සන්ධානය පරිවර්තනාත්මක සන්ධානයක් (Transformative Coalition) එකක් නොවීමයි. ආණ්ඩු බලය තමන් අතට ලැබුණත්, එය සිය න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාත්මක කිරීමට භාවිතා නොකර, ඇඟිලි අස්සෙන් ලිස්සා යෑමට එයට ඉඩ හැර තිබෙන්නේ, තමන්ගේ උකුලට වැටුණ ‌ෙඑතිහාසික වගකීම ගැන අලුත් ආණ්ඩුවේ නායකයන් සවිඥානක නොවීම නිසයි. 2015 සිදුවූ ආණ්ඩු වෙනස ඔවුන් දුටුවේ ලංකාවේ දේශපාලනය වෙනස් කිරීමේ වරපත්‍රයක් ලෙස නොවේ.

ලංකාවේ අද ගොඩනැගිය යුතුව තිබෙන නව පරිවර්තනීය දේශපාලන සන්ධානයක කේන්ද්‍රීය ඉලක්කය, සටන් පාඨය සහ මහජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන ආරාධනය විය යුත්තේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමයි. සමාජවාදය ගොඩනැගීම නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයද නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයක් සඳහා සටන් කිරීමට ඉඩ තබන සහ අවකාශය සහතික කරන එකම දේශපාලන ක්‍රමය වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය ආරක්ෂා කර, ස්ථායි කිරීමයි.
මෙම ප්‍රිස්මය තුළින් අප ඉදිරි මැතිවරණ දෙස බලන්නේ නම්, ජනාධිපතිවරණය, පළාත්සභාවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය යනු සමාජවාදී පරිවර්තනයේ මොහොතවල් නොවේ. අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ජීවිතය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පදනම්, චර්යාව සහ ස්වභාවය ආරක්ෂා කර, දීර්ඝකාලීනව ස්ථායි කර ගැනීමේ මොහොතවල්ය. දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැතිවීම, එය අධිකාරවාදී බලවේග විසින් තෙරපනු ලැබීම සහ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දේශපාලන අධිකාරවාදී බලවේග විසින් ස්ථාපනය කරනු ලැබීම, ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය විසින් අප වෙත ඉදිපත් කෙරෙන අති දැවැන්ත ‌ෙඑතිහාසික අනතුරයි. අප රටේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය ප්‍රතිරෝධක බලවේග ගොඩනැගිය යුත්තේ මෙම අනතුර වලක්වා ගැනීමටය. එයට මුහුණ දීමටය. එය පරාජය කිරීමටය.

ප්‍රතිරෝධක බලය !

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා ප්‍රතිරෝධක බලය සහ බලවේග අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? එයට ප්‍රධාන හේතුව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන්න, පහ කරනු ලැබීමේ අනතුරට නිරන්තරයෙන් පාත්‍රවී සිටින්නක් වන නිසාය. සමාජයේ සිටින සෑම පන්තියක්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන න්‍යාය පත්‍ර ඇති ඒවා නොවේ. ‌ෙඑතිහාසික වශයෙන් ධනේශ්වර පන්තිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය වූවත්, ධනවාදයේ අර්බුද ඇති වූ සෑම අවස්ථාවකම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ධජය අතහැර දැමීමට ධනේශ්වර පන්තිය මැලි වී නැත. වර්තමාන ලෝකයේ මෙන්ම ලංකාවේද, බිහිවී සිටින වාණජ හා මූල්‍ය ධනේශ්වර පන්ති ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී සමාජ බලවේගයක් ද වෙයි. එම පන්තිය ප්‍රමුඛත්වය දෙන්නේ තමන්ට ඉක්මනින් ලාබ ලබා දෙන, දේශපාලන ස්ථාවරභාවය ඔ්නෑම වියදමක් දරා, සහතික කරන, හැඩිදැඩි දේශපාලන සහ රාජ්‍ය නායකයන්ටය. මේ අතර මධ්‍යම පන්ති ස්ථරද පහසුවෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අතහැර දමති. නිර් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හැඩිදැඩි නායකයන්ට අවශ්‍ය ඡන්ද පදනම සපයන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වූ මධ්‍යම පන්තික ස්ථරයි. නිර්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනකාන්තවාදී න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට දමන 'පොදු ජන වීරයන්' ආමන්ත්‍රණය කරන්නේද මධ්‍යම පන්ති ස්ථරවලටයි. මෙම බලවේගවලට එරෙහිවන සමාජ - දේශපාලන සහ දෘෂ්ටිවාදී බලවේල නොමැතිව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකිය. එහි පැවැත්ම ආරක්ෂා කරන මිත්‍ර සහ ප්‍රතිරෝධක බලවේගද බහුපන්තික සමාජ බලවේගයකි. ඒ සඳහා ධනපති පන්තියේ සිට කම්කරු සහ ගොවි ජනතාව දක්වා වන සමාජ බලවේගවල සහභාගීත්වය සහ බලමුළු ගැන්වීම අවශ්‍ය වේ. ශක්තිමත් සහ පුළුල් පන්ති පදනමක් නොමැතිව දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකි ‌‌ෙඑතිහාසික තත්වයක් කරා අපි දැන් පා නගා සිටින්නෙමු.

මැතිවරණ සහභාගීත්වය !

මේ පසුබිම තුළ අප රටේ ප්‍රගතශීලී, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ වාමාංශික බලවේග ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණවලට ප්‍රවේශ විය යුත්තේ හුදෙක් තවත් මැතිවරණයකට සහභාගි වීමේ පටු කාර්යයක් ලෙස සලකා නොවේ. එම මැතිවරණ සහභාගීත්වයේ මූලෝපායික නිෂ්ඨා පිළිබඳව පැහැදිළි ගණන් බැලීමක් සහිතවය. ජනාධිපතිවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ්‍ය එකිනෙකට වෙනස් ගතිකත්ව සහිත අවස්ථා දෙකකි. ජනාධිපතිවරණයෙන් අත්පත් කර ගැනීමට අපේක්ෂා කරන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද? පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් අත්පත් කරගත හැකි වන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද?
ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔ්නෑම අපේක්ෂකයෙකු සතුවනු ඇත්තේ ඉරණම් දෙකකින් එකකි. ජය ලබාගෙන ලංකා‌වේ රාජ්‍ය නායකයා වීම හෝ පරාජය වී සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු ලෙස නැවත පත්වීමය. එහෙත් පරිවර්තනීය නායකත්වයක් ඇති අපේක්ෂකයෙකුට තිබිය යුත්තේ මේ දෙකම නොවෙ. ලංකාවේ රාජ්‍යයේ, රාජ්‍ය ව්‍යූහයේ, දේශපාලන ආයතනවල සහ සමාජයේ දේශපාලන සහ සමාජමය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර එය අධිපති දේශපාලන විඥානය සහ භාවිතය බවට පත් කිරීමේ මූලෝපායික ඉලක්කයයි.

අසමසම කර්තව්‍යය !

මෙම ඉලක්කය ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගැනීම හෝ පරාජය ලැබීම හෝ යන පටු ඉලක්ක දෙකේ රාමුවෙන් නිදහස් විය යුත්තකි. ජය ගතහොත්, තමා ඉදිරියේ තිබෙන අති දැවැන්ත පරිවර්තනීය ප්‍රතිසංස්කරණ වගකීම්, 2015 න් පසුව සිදුවූ පරිදි, කෑලිවලට කැඩෙන්නට ඉඩ නොතබා, දේශපාලන යථාර්ථයක් බවට පත් කිරීමේ අසමසම කර්තව්‍යයයි. පරාජය වුවහොත්, ජනාධිපතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළ පදනම දමාගෙන ගොඩනැගුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේග, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය විසින් විවෘත කරනු ලබන නව අවකාශය කරා මෙහෙයවීමයි. ලංකාවේම පැරණි වමේ 1960 ගණන් දක්වා පැවති අත්දැකීමෙන් උගත හැකි වැදගත්ම පාඩමක් වන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව, ප්‍රතිරෝධක දේශපාලනයේ (Counterveiling Policitics) ඉතාම වටිනා වේදිකාවක්ය යන්නයි. මේ සඳහා ජනාධිපතිවරණයේත්, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේත් තමන්ට ලැබිය හැකි ප්‍රතිඵල මූලෝපායික වශයෙන් සම්බන්ධ කර ගැනීම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක දේශපාලන පෙරමුණක් විසින් කළ යුතුව තිබේ. එම පෙරමුණ ඉදිරි පාර්ලිමේන්තුවේ ශක්තිමත් බලවේගයක් වීම අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ අනාගත අරගලයට නැතිවම බැරි පූර්ව කොන්දේසියකි.

ලංකාවේ දේශපාලනයේ මේ දිනවල පවතින්නේ ක්ෂණිකව වෙනස් වන ගතිකත්වයක් බව පහසුවෙන්ම නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. ඒ සමගම දේශපාලන බලවේග පවතින්නේ විසිරී ගිය, ද්‍රවශීලී සහ කැටි නොගැසුණු තත්වයකය. විවිධ බලවේග ප්‍රතිසන්ධානගත වීමේ ක්‍රියාවලීන් ගණනාවක්ම එකවර සිදුවෙමින් තිබේ. මේවා දෙස පුරවැසියෝද මහත් අවධානයෙන්ද විමසිල්ලෙන්ද බලා සිටිති. මේ අතර පරිවර්තනීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක් සඳහාද ඇති දේශපාලන අවකාශයද ටිකෙන් ටික පුළුල්වෙමින් පවතී. ව්‍යාකූලත්වයෙන් පිරි පසුබිමෙහි තිබෙන එක් සාධනීය විවෘත වීමක් වන්නේ එයයි.

මහාචාර්ය ජයදේව උයංගොඩ
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 321