V2025

විචාර

වැරදුණු ජනවාරිය සහ ගමනක මුල !

“බලයට පත්කිරීමට ද මා ද දායකවූ යහපාලන ආණ්ඩුව දිගින් දිගටම සමත්කම දක්වන්නේ තම අසමත්කම් ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ය”. මේ ප්‍රකාශය මගේ ගුරුවරයා වන මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ ගේ ය. 

ජනවාරි ආණ්ඩු වෙනස සඳහා ඔහු දැක්වූ සහයෝගය ජාතික මට්ටමින් ප්‍රදර්ශනාත්මක නොවුවද තීරණාත්මක දායකත්වයක් සපයා ඇති බව ඒ ප්‍රකාශයෙන් පෙනී යයි. සති අග පුවත්පතකට ඔහු ලියා ඇති ලිපියෙහි සාරය දෙස බලන විට පෙනෙන්නේ ජනවාරි බුද්ධිමතුන්ගෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් ඔවුන් අපේක්ෂා කල යහපාලන ප්‍රතිමාන ඉටු නොවීමේ සාංකාවෙන් පෙලෙන බවය.

එසේම තම ප්‍රතිමානාත්මක සමාජ දේශපාලන ප්‍රර්ථනා ඉටු කිරීමේ යම් විභවතාවක් තවමත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා සතුව පවතින බවට වූ විශ්වාසයක් මොවුන් සතුවන බවය. විවිධ මට්ටමේ ආණ්ඩු විරෝධීන්ගේ නොමඳ නින්දා ගැරහුම්වලට ලක්වන ජනවාරි දේශපාලන දායකයින් දෙස සාධාරණ මැදහත් දෘෂ්ටි කෝණයකින් බැලිය යුතුය යන්න ඇඟවීම මෙවර ලිපියේ එක අරමුණකි. එසේම කඩා වැටෙන ආණ්ඩුවෙන් පසු දේශපාලනය කවරාකාර විය යුතුද යන්න විමසා බැලීම තවත් අරමුණකි.

ජනවාරියේ දේශපාලන වෙනසට දායක වූ බුද්ධිමතුන්ට ඒ සඳහා සාධාරණ හේතු තිබුණි. විශේෂයෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතියට රාජපක්ෂ පාලනය විසින් සිදුකොට තිබු අනිසි මැදිහත්වීම් එහිදී ප්‍රධාන විය. උපකුලපති තනතුරු පමනක් නොව විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපති පත්කිරීම සම්බන්ධව පවා එකී පාලනය කල අනිසි මැදිහත්වීම පිලිබඳ සරසවි ආචාර්ය ප්‍රජාව සිටියේ දැඩි කල කිරීමකිනි. එකී ක්‍රියාවලිය වෙනස් කිරීමට එවක ආණ්ඩුවේ විවිධ තනතුරු දැරූ මා ද ඇතුළු සරසවි ආචාර්යවරු කීප දෙනෙක් උත්සාහ ගත්තද එය සාර්ථක නොවීය.

විශේෂයෙන්ම කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරිය විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපති ධූරය ට පත්කොට ඇයගේ ස්වාමියා එම විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති ලෙස පත්කිරීම සිදුවුයේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ දැඩි විරෝධය මැද ය.එකී උපකුලපති වරිය සහ උපකුලපති, රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් ඒ තනතුරට පත් කරනු ලැබුවේ ඒ දෙවාරයේම ඔවුන් දෙදෙනාට වඩා ඡන්දය ලබා ගත් මහාචාර්ය වරයාට ඒ අවස්ථාව ලබා නොදෙමිනි.මේ කරුණ සහ අනෙකුත් විශ්වවිද්‍යාලවල සිදුකළ මේ ආකාරයේ පත්වීම් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ බලවත් අප්‍රසාදය සහ පිළිකුල ආණ්ඩුව වෙත එල්ලවීමට ප්‍රබල හේතු විය.

එසේම ඒ පත්වූ අය ආණ්ඩුවේ හිත දිනාගැනීම සඳහා ආණ්ඩුවේ පදය ට නැටීම මිස විශ්වවිද්‍යාල අරමුණු සඳහා එතරම් අවධානයක් යොමු නොකිරීම සහ අදාළ ඇමතිවරුන්ගේ දඩබ්බර සහ අගතිගාමී ක්‍රියා සමස්ථ උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයම අර්බුදයට ගෙන ගියේ ය (මේ තත්ත්වය මේ මොහොතේ ද ඒ විධියටම පවත්නා බවට එක් උදාහරණයක් වන්නේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති පත් කිරීම සිදුවූ ආකාරයයි).

2005 ජනාධිපතිවරණයේ දී සියයට අනුපහක්ම සහ 2010 ජනාධිපතිවරණයේ දී සියයට හැත්තෑපහක් පමණ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමඟ සිටි විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් මතු කී හේතු නිසා 2015 ජනාධිපතිවරණයේදී සියයට අනූනවයකින්ම පෙළ ගැසුනේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන්ය (රටේ බොහෝ රාජ්‍ය ආයතනවල සේවකයින් රාජපක්ෂ පාලනයට එරෙහි වුනේ තම ආයතනවල ඉහත කී අකාරයේ අභ්‍යන්තරික ප්‍රධානීන්ගේ දඩබ්බර සහ අනුවණ හැසිරීම් සහ ඒවාට ජනාධිපතිගේ පාලනය වගකිව යුතුය යන මතයේ පිහිටා ය).

ආචාර්යවරුන්ගේ තීරණය සාධාරණය. එවැනි අයහ තත්වයක් විශ්වවිද්‍යාල සහ උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයට යළි යළිත් ඇතිවීම වලක්වා ගැනීම සඳහා පුර්ණ ආණ්ඩු වෙනසක් වෙනුවෙන් සියයට හයේ (6%) අලංකාරිකය හෝ වෙස්මුහුණ පෙරටු කරගෙන රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට එරෙහිව ඔවුන් ජන සමාජය ඒකරාශී කරන්නේ තවත් බොහෝ යහපාලන මුලධර්ම විධිමත් අලංකාරික ලෙස භාවිතා කරමිණි. ඔවුන්ගේ අරමුණ නිර්ව්‍යාජ එකකි. අවංක එකකි. නමුත් මේ නිර්ව්‍යාජ සහ අවංක සමාජ ව්‍යාපාරය ගෝලීය සහ එහි දේශීය සහචර ධනවාදයේ කුමන්ත්‍රණ කරුවන්ගේ ,වාඩිලා ගැනීමේ මාගලක් වීම වලක්වා ගැනීමට තරම් සංයමයක් සහ කල්බැලීමක් මේ බුද්ධිමතුන් සතු නොවීමත්, හදිස්සියත්, සමාජයට අත් කර දුන්නේ මාරාන්තික ප්‍රතිවිපාකයෝ ය.

කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යා අධ්‍යන අංශයේ සේවය කරන මා මිත්‍ර ආචාර්ය ගුණරුවන් ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රය පිලිබඳ ප්‍රමුඛ බුද්ධිමතෙකි. ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂකයෙකි. එසේම ඒ ක්ෂේත්‍රය සහ තවත් බොහෝ සමාජ ආර්ථික දේශපාලන කටයුතු පිලිබඳ ජාතික මට්ටමේ අවංක මැදිහත් කරුවෙකි. රාජපක්ෂ පාලන සමයේ ටික කලකට ප්‍රවාහන අමාත්‍යංශයේ ලේකම්වරයා ලෙස කටයුතු කල ඔහු ඉන් ඉල්ලා අස්වී නැවත විශ්වවිද්‍යාල සේවයට ආවේ අදාළ ඇමතිවරයාගේ හිතුවක්කාර ක්‍රියාවලට සහ ඊට එරෙහිව කටයුතු කිරීමට ජනාධිපති රාජපක්ෂ මහතා ක්‍රියා නොකරන බවට ප්‍රබල චෝදනා පත්‍රයක් ඉදිරිපත් කරමිනි. ඉන් නොනැවතුණු ඔහු ජනවාරි යහපාලන ආණ්ඩුව පිහිටුවීමේ පෙරමුණේ රාළ කෙනෙක් ලෙස කටයුතු කළේ නැවත එවැනි දුෂිත අමාත්‍යංශයක් හෝ ආණ්ඩුවක් නොදැකීමේ අරමුණෙනි. යහපාලන ආණ්ඩුවේ ප්‍රවාහන අමාත්‍යංශයේ ලේකම්වරයා ලෙස නැවතත් පත්වූ ඔහු ටික කලකින් අර චෝදනා ම නඟා ඉල්ලා අස්වූයේ ආණ්ඩුව පෙරළා දැමීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නැත යන්න අප වැනි මිතුරන්ට සහ සමාජයට පවසමිනි. දැන් ඔහු ක්‍රියා කරමින් සිටින්නේ ඒ වෙනුවෙනි.

මින් පෙනී යන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය එපා වූ අයුරින්ම මේ බුද්ධිමතුන් බොහෝ දෙනෙකුට පවත්නා පාලනය ද එපා වී ඇති බව ය. එහෙත් මහාචාර්ය උයන්ගොඩ වැනි මැදහත් සිතන්නන්ට අනුව නම් (ඔවුන් ඍජුවම නොකීවද සිතන බව පෙනෙන්නේ) එපා වී ඇත්තේ, පෙරළා දැමිය යුත්තේ අගමැති වික්‍රමසිංහ පාලනය මිස ජනාධිපති සිරිසේන පාලනය නොවේ.රාජ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ගැන විශේෂ අවධානය යොමුකරන මෙවැනි බුද්ධිමතුන් ට අනුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විරුද්ධ වෙන්නේ රාජ්‍ය බලය බෙදීමට නොව එය සාර්ව සහ ක්ෂුද්‍ර මට්ටමේ බහුත්වවාදී පදනමකින් නොකිරීම පිලිබඳවය.

මෙය නව තත්ත්වයකි. එනම් එක්තරා මට්ටමකට රාජපක්ෂ අදහස සාධනීය කටයුත්තකට යොදා ගත හැකි බවට ඉඟියකි.එක අතකින් සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ ජාතික මැදහත් භාවය අගය කරන අතරම අනිත් අතින් රාජපක්ෂ මන්ත්‍රීවරයාගේ බහුත්වවාදී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යෝජනාව අගය කිරීම නව දේශපාලන සංවාදයකට පමණක් නොව නව සංධානයකට සහ නව දේශපාලන වෙනසකට ද යොදා ගත හැකිබව මගේ අදහසයි.

පවත්නා ආණ්ඩුව සීඝ්‍රයෙන් ගමන් කරමින් සිටින්නේ අවරට ය. එසේ ගමන් කරන්නේ හුදු ආණ්ඩුවේ බලය සහ සුජාතභාවය අහිමි කර ගනිමින් පමණක් නොව රටේ බලය සහ ජාතික අභිලාෂද දුර්මුඛ කරමිණි. නමුත් ගැටළුව වන්නේ නව කණ්ඩායමකට බලය ලබා දීමකට එහා ගිය ප්‍රගතිශීලී සමාජ පැවැත්මක් උදෙසා වූ වැඩපිළිවෙලකට බලය ලබාදී එය ක්‍රියාත්මක කිරීමකට විභවතාව ඇති විශ්වසනීය ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනීමට මෙරට ජනයාට හැකියාව සහ බුද්ධිය තිබේද යන්නය. එසේම එවැන්නක් තිරසාර කරවීමට හැකි දේශපාලන නායකත්වයක් සකසා ගන්නේ කෙසේ ද යන්නය. ඒ සඳහා සිරිසේන-රාජපක්ෂ සංයෝගය යොදා ගන්නේ නම් ඒ සංයෝගයේ හැසිරීම ප්‍රගතිශීලී සමාජ කාර්යන් සඳහා නියාමනය කරන්නේ කවුරුද යන්නය.

අවසනට කී දෙය වැදගත් වන්නේ මේ ආණ්ඩුව පරාජය කිරීමේ විභවතාව ඇති බලවත්ම දේශපාලන ව්‍යුහය රාජපක්ෂ බල කේන්ද්‍රය නිසාය. එහි ඇති බලය, වැදගත්කම සහ එය යහපත් දෙයකට යොමු කරවා ගැනීමේ අදහස සහ උපාය මාර්ග ඇති, සුදුසු සහ එකම නායකත්වය මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා බව ජනවාරි බුද්ධිමතුන්ගේ වර්තමාන අදහස් පිරික්සා බලනවිට පවා පෙනී යන්නකි. එවැනි සංධානයක් සහ නියාමන බලවේගයක් සහිත වැඩපිළිවෙලක් යනු ලංකාවේ නව ගමනක මුලය. පටන් ගැනීමය. එම සංධානය ශ්‍රීලනිප සහ එජාපය නොව ශ්‍රී ලංකා කාරයින් සහ යුඇන්පී කාරයින් එකතු කරනු ඇත. ජවිපෙ , මුස්ලිම් කොංග්‍රසය සහ ද්‍රවිඩ සංධානය නොව ජේවීපී කාරයින්, මුස්ලිම් කාරයින් සහ ද්‍රවිඩකාරයින් එකතු කරනු ඇත. ඒ එකතුව ට ඉහළින් මඟහැරිය නොහැකි බලවත් නව වාම වැඩපිළිවෙලක් නම් ස්ථාපිත කල යුතුමය.

ජනවාරියෙන් පසු ‘යහපාලන දේශපාලනයේ’ වැරදුනු තැන් බොහෝය. ඒ බොහෝ දෑ ගැන මේ ලිපි පෙළේ විටින්විට අප කතා කර ඇත්තෙමු. ඇතැමෙකු තම දේශපාලන අනන්‍යතාව අහිමි කර ගත් අතර ඇතැමෙකු තම ඡන්ද පදනම අහිමි කර ගත්හ. නිදසුන් කීපයකින් පමණක් මෙය පැහැදිලි කර ගනිමු. දුමින්ද දිසානායක මහතා ශ්‍රීලනිපයේ මහ ලේකම් වී ශ්‍රීලංකාකාරකම නැතිකර ගත්තේය. මහින්ද අමරවීර මහතා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මහලේකම් වී ශ්‍රීලංකාකාරකමයි සංධානකාරකමයි දෙකම නැති කරගත්තේය. ඒ දෙන්නා කියන කිසිම දෙයක් ශ්‍රීලංකාකාරයෝ අසන්නේත් නැත. සංධානකාරයෝ අසන්නේත් නැත. මහ ලේකම් කම් කුමකට ද? ඒ ශ්‍රීලනිපයේ සහ සංධානයේ බොහෝ අයට අත් වුනේ ඒ ඉරණමය. සමහරුන්ට ‘ඇපත්’ නැතිවී ජාතික ලැයිස්තුව පිහිටට ආවේය. එහෙත් ඒ සියල්ල මැද ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ශ්‍රීලංකාකාරයෙකු ලෙස සමාජය විසින් පිළිගැනීම අතිශයින්ම අවධානයට ලක්විය යුත්තකි.

එසේම ඔහු ද කලබල වී සහ හැගීම් බරවීම නිසා වරද්දා ගත් වාර බොහෝය. ජනවාරි පොරොන්දු ආණ්ඩුව එක වරදකි. නමුත් එය නොකර බැරි දෙයක් වීම අප තේරුම් ගත යුත්තකි. අගෝස්තු වැරැද්ද නම් සුළුපටු නැත. මහ ලේකම්වරු ඉවත්කොට, අගමැතිකම් නොදෙන බව ප්‍රකාශ කොට එජාපය ට බලය යන තැනට එතනදී ඔහු වරද්දා ගත්තේය. “ආණ්ඩුව ඇතුළෙන්ම මට ගහනවෝ” යැයි කියන්නට සිදුවී ඇත්තේ ඒ නිසාය. ජාතික ලැයිස්තුවද වැරද්දුවේය. එසේම ප්‍රාදේශීය ආණ්ඩු (පළාත් පාලන ආයතන) මැතිවරණ නොපැවැත්වීම සහ එක්කෝ ඒවායේ කාලය දීර්ඝ නොකිරීම හරහා සිදුකල වැරැද්ද ද සුළුපටු නැත. සියල්ලෙන් පසු දැන් නැවත ඔහුට වාරයක් ලැබී තිබෙන බව පෙනේ. ඒ ඉදිරියේදී එන ඕනෑම වර්ගයේ මැතිවරණයක දී ලැබෙන වාරය ය. එහිදී රට ගැන හිතනවාද, ස්වදේශිකවාදී ශ්‍රී ලංකා කාරයෙකු වනවාද නැතහොත් පරණ වැරදි ලැයිස්තුව ට තව එකක් එකතු කරනවාද යන්න ජනාධිපතිවරයා විසින් ගැඹුරින් සිතා බැලිය යුත්තේ ඒ තීරණය ඔහුට වඩා ඔහුගේ රටට තීරනාත්මක වන බැවිණි.

ධම්ම දිසානායක

ලංකාදීප

Comment (0) Hits: 56

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ : ශ්‍රිලනිප 68 සමුළුවේදී සිරිසේන කළ කතාව !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ 68 වන සම්මේලනය අමතමින් ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතා විසින් සිදු කරන ලද සම්පූර්ණ දේශණය මෙහි දැක්වෙයි.

අපි අද පක්ෂයේ 68 වන සංවත්සර මහ උලෙළටයි එක්ව සිටින්නේ. මෙහි සිටින ඔබ වැඩි දෙනෙක් පක්ෂයේ ඉතිහාසය හොඳට දන්නවා. පක්ෂය, පක්ෂයේ නායකයින් පක්ෂයේ ආණ්ඩු රට හදපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ගොඩනගපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ඉස්සරහට ගත් ආකාරය ඔබ දන්නවා. මෙතන කළ ඉදිරිපත් කිරීම්, ඒ කතා බොහෝ දේ ඔබට සිහිපත් කරනවා. විශේෂයෙන්ම බි‍්‍රතාන්‍ය පාලනයෙන් නිදහස ලැබූ අපි අපේ උරුමය, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය අපේ භාෂාව අපේ ආගම වගේම පුංචි මිනිසා, පොඩි මිනිසා, තැළුණු පෑගුණු මිනිසා, යටකළ මිනිසා, වැඩකරන මිනිසා, පීඩිතයා ඔළුව ඉස්සුවේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩු යටතේ.

එස්.ඩබිලිව්.ආර්.ඞී. බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාට පින්සිද්ධ වෙන්න ඔහු ඉදිරිපත් කළ දේශපාලන චින්තනයෙන්, ඒ දර්ශනයෙන් එතෙක් වරප‍්‍රසාද ලබපු ධනපති පංතිය, බමුණු කුලය එදා යටපත් වුණා. පුංචි මිනිස්සු ඔළුව ඉස්සුවා. අද මේ රටේ ප‍්‍රශ්නය කුමක් ද, ඔබේ හෘද සාක්ෂියෙන් මම අහනවා මේ රටේ දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයේ පාර්ලිමේන්තුව, පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන මේ සියල්ල ගත් විට ඊට සම්බන්ධ වී කටයුතු කරන සියලු දේශපාලන පක්ෂවල කි‍්‍රයාකාරින් ඇතුළු පිරිසෙන් රට වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනව ද, ජනතාව වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනවා ද, එය ඉතාමත් සුළු පිරිසක්. රට සහ ජනතාව වෙනුවෙන්, මානවවාදී ව මානුෂීය හැඟීමෙන්, අපේ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරගෙන අපේ රට අපි අවංකව ගොඩනගමු, දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොරව අපි රට හදමු කියන ඒ චින්තනයට මේ රටේ දේශපාලනයේ සියයට කීයක් ඉන්නවද. එතන තමයි තිබෙන ප‍්‍රශ්නය. ගෙම්බන් පනිනවා වගේ එහාට මෙහොට පනින්නේ රට වෙනුවෙන් හිතන අය නම් නොවේ. ඒ සියල්ලන් ම තමන් වෙනුවෙන් තමන්ගේ පුද්ගලික අනාගතය ගැන හිතන අයයි

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ !

ඊළග ඇමතිකම, මන්තී‍්‍රකම, සභාපතිකම කොහොමද, එතන තමයි මේ දේශපාලනයේ ලංකාවේ හුඟ දෙනෙක් ඉන්නේ. මේක තමයි අද මේ රටේ ජනතාව විසදාගත යුතු ප‍්‍රශ්නය. නමුත් සංවිධානයක් පිළිබඳ, පුද්ගලයන් පිළිබඳ හොඳ දේශපාලන පක්ෂයක්, හොඳ පුද්ගලයෙක් කියලා කෙනෙක්ට සහතිකයක් දෙන්න පුළුවන් එකම සාක්ෂිකරුවා ඒ පක්ෂයේ, හෝ පුද්ගලයාගේ ඉතිහාසයයි. ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නැහැ. සැබෑ සාක්ෂිය ඉතිහාසයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සිය ඉතිහාසය තුළ සාක්ෂිකරුවා වී සිටිනවා, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය, උපේ උරුමය සමඟ දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොර රාජ්‍ය පාලනයක ඉතිහාසයේ සැබෑ ගෞරවණීය හිමිකරුවා ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයයි කියලා මම පැහැදිලිවම කියනවා.

මෙහි දී අපේ අවධානය යොමු විය යුතු කරුණු කීපයක් තිබෙනවා. ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ දශක 07ක් තිස්සේ අප විසින් අනුගමනය කර තිබෙන ජනතාවාදී යයි කියා කියාගන්නා නමුත් කොල්ලකාරී වුත්, වංචනික වූත් ඊනියා සංවර්ධන මාවත තවදුරටත් අනුගමනය කරනවා ද, නැතහොත් ඊට විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හදුනාගෙන එවන් මගක ගමන් කරනවා ද කියන ප‍්‍රශ්නයයි.

ලංකා දේශපාලන ව්‍යුහයම අවුලක් !

අංක 02 එහි දී තෝරාගත යුතු මාර්ගය වන්නේ එවැනි විකල්ප හා නව්‍ය මාවතක් තෝරාගන්නේ නම් එවැනි සංවර්ධන මාදිලියක් ගොඩනැගීමට ආභාෂය සපයනු ලබන නිවැරදි දේශපාලන දෘෂ්ටිය කුමක් ද කියා අප විසින් තේරුම් ගැනීමයි.

තුන්වනුව ජනතාවට තෝරා ගන්නට සිදුවන්නේ එවැනි විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හා දේශපාලනික දෘෂ්ටියක් සහිත දේශපාලන බලවේගය සහ ඒ සඳහා ලබාදෙන නායකත්වය කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමයි. අපි අවංකවම අද පවතින දේශපාලන තත්ත්වය ගැන තක්සේරුවකට ගියොත් ඔබට කියන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කොතන ද කියලා. ඔබට ඔප්පු කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කා ගාවද කියලා. ඔබට පැහැදිළි කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි ගමන් මග අහවල් පක්ෂයේ, අහවල් නායකයාගේ කියලා. මුළු දේශපාලන ව්‍යුහයම මුළු ශ‍්‍රී ලාංකික දේශපාලන ජාලයම අවුල් සහගතයි. ශෝක ජනකයි. රට වෙනුවෙන් කල්පනා කරනවිට අනුවේදනීය යි. ඒක තමයි ඇත්ත තත්ත්වය. අපිට රූපවාහිනියෙන් නොයෙක් දේ කියන්න පුථවන්, ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා තියලා නොයෙක් දේ කියන්න පුළුවන්. හයියෙන් ශබ්ද නගලා කෑ ගහල කථා කරන්න පු`ථවන්. නමුත් ප‍්‍රශ්නය විසදෙනව ද, නැහැ.

ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම අවුරුදු 2500ක බුදු දහම රැකගත්, අවිහිංසාව පදනම් කරගත් දැහැමි හා මානවවාදී මේ උතුම් දේශයේ අනාගත පැවැත්ම හෝ නොපැවැත්ම යහපත හෝ විනාශය, ඒ පිළිබඳ තීන්දුව තිබෙන්නේ අද සිටින දේහපාලනඥයන් සතුවයි. රටක් වශයෙන් අද අපි දිනා ගත යුතු සංවර්ධනය වන්නේ රටේ සියලු ජනතාවගේ අපේක්ෂා සදහා ජයග‍්‍රහණය අත්කර දෙන සංවර්ධනයක්. අපේ එය හඳුනාගත යුත්තේ තුලනාත්මක සංවර්ධනයක් ලෙසයි කියලා මම විශ්වාස කරනවා. එසේම ඒ සංවර්ධනයේ ප‍්‍රතිඵල භුක්තිවිඳීම සඳහා සියලු ජනකොටස් වෙත අවකාශ සලසා දිය යුතු වෙනවා. එවැනි ආර්ථිකයක් සර්වග‍්‍රාහී ආර්ථිකයක් විදියට අපට හදුන්වන්න පුළුවන්කමක් තිබෙනවා. එසේම එම සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම මෙන්ම තිරසර සංවර්ධනයක් විය යුතු වෙනවා. ඒ නිසා අප ගොඩනැගිය යුත්තේ හරිත ආර්ථිකයක්.

සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම කළහැකි වන්නේ තාක්ෂණයෙන්. අද එම තාක්ෂණය නියෝජනය කරන්නේ සුහුරු තාක්ෂණය. ස්මාර්ට් ටෙක්නොලොජි, එවැනි සුහුරු තාක්ෂණයක් ගොඩනැගිය හැකි වන්නේ අප විසින් රොබෝ තාක්ෂණ හැකියාව සහිත ඩිජිටල් යුගයක් රට තුළ බිහි කිරීමෙන්. ඒක තමයි අද තිබෙන විසඳුම.

වසර 05කට ආසන්න මගේ පාලන කාලයේ ශේෂපත‍්‍රය කවුරුන් කලෙස අර්ථ ගැන්වුවත්, මොන ආකාරයට විග‍්‍රහ කළත් ඉහත කී ගුණාංග සහිත සංවර්ධන මාවතක් ජනතාවට ලබාදීමට මම වෙර දැරුවා මෙන් ම එවැනිනක් සඳහා මා හට සටන් වදින්නට සිදු වුණා. ඒ දුෂණය පිටුදැකීමට, රට විකිණීමට එරෙහිව. සංවර්ධනය හරි පාරට ගන්න. සමාජය විනයවත් කරන්න, රටේ නීතිය සැමට එක ලෙස බලපාන තත්ත්වයට ගොඩනගන්නයි, ඒ මගේ උත්සහය සහ ව්‍යායාමය.

අන්ත ලිබරල්වාදය එපා !

2015 ජනවාරි 08වන දා මැතිවරණයේ දී මම උඩුගම් බලා පීනපු කෙනෙක්. එය මොනතරම් අභියෝගයක් ද කියලා එදා දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ සිටි අයටත්, රටේ ජනතාවටත් ඒ අවස්ථාවේ පැහැදිළි වුණා. ඒ අභියෝගය ජයග‍්‍රහණය කරලා හදපු ඒ ආණ්ඩුව ජනතාවට දුන් පොරොන්දු අද ඇතැම් අයට අමතකයි. එහෙත් බොහෝ දෙනෙක්ට මතකයි. එම ආණ්ඩුව යම් ප‍්‍රමාණයකට, යම් වැඩකොටසක් කළා වගේ ම, අනෙක් හවුල්කාරිත්ව පාර්ශ්වය මට කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැකි රටට නොගැළපෙන දේ රාශියක් කළා. ඒ අන්ත ලිබරල්වාදය අපට ගැළපෙන්නේ නැහැ. නව ලිබරල්වාදය රටට දේශපාගන හූනියමක් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. නමුත් මෙහිදී අප විසින් දෙයක් තේරුම් ගත යුතු වෙනවා. නිර්ප‍්‍රභූ ජනාධිපතිවරයෙක් වීම නිසා, එවැනි වූ සාධනීය මැදිහත්වීම් සඳහා වූ නිසි ඇගැයීම් මෙරටට සාපයක් වී ඇති ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතිය විසින් වල දමා තිබෙනවා.
අප රට වෙළාගෙන පවතින පසුගාමිත්වයට පදනම සපයන්නේ ජනතාවගේ ඇස්වලට වැලි ගස්වා, ජන ඇස හිරිවට්ටමින් සිදු කරන මෙම ප‍්‍රභූ දේශපාලනයි. එහි පදනම ජාවරම්කාරිත්වයයි. එම දේශපාලනය හදුන්වාදිය හැකි අපගේ ජනවහර වන්නේ හක්කේ බුදුරැස්, බොක්කේ දඩමස් නැමති පිරුළයි. එසේ නොමැතිනම් නමින් කපුරුහාමි නමුත් කට ගඳයි යන්නයි. මෙම ප්‍රෝඩාකාරි දේශපාලනය ජනතාවට නිරාවරණය කිරීම මෙන්ම එය පරාජය කිරීම මෙම යුගයේ ප‍්‍රමුඛ කාර්යයක් බවට පත්වී තිබෙනවා.
ඒ සඳහා ගොඩනැගිය හැකි පුළුල්ම ජන බලවේගය ගොඩනැගීම අද දවසේ අප ඉදිරියේ පවතින අපේ ඒකායන වගකීමයි. රටේ සංවර්ධනයේ ද, දේශපාලනයේ ද, නායකත්වයේ ද මාලිමාව විය යුත්තේ අප ගොඩනගන මේ දේශපාලන බලවේගයයි. එම මාලිමාවේ කාන්දම විය යුත්තේ නිර්ප‍්‍රභූ දේශපාලනයයි. මේ රටේ අද ධනපති ප‍්‍රභූ දූෂිත දේශපාලන ජාවාරම්කාරයෝ එක පිලකට වෙලා තිබෙනවා. ජනතාව තේරුම්ගත යුත්තේ එයයි. ඔවුන්ට පක්ෂයක් නැහැ, ජාතියක් නැහැ, ආගමක් නැහැ, නමුත් දූෂිත ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතියකට එකතු වෙලා තිබෙනවා.

ශ්‍රිලනිප ය හඳුනාගන්න !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හදුනාගත යුත්තේ එයයි. දූෂිත රදළ, ප‍්‍රභූ ගජ මිතුරු කල්ලි ජනතාවට තවම රහසක්. එය හෙළිදරව් කිරීම ඉතාමත් අවශ්‍යයි. රටේ බහුතරය නිර්ප‍්‍රභූ මෙන්ම ඔවුන් බලසතුු නොවු නිර්ධනයන් ද වෙනවා. රටේ අනාගත දේශපාලනය රදා පවතින්නේ මෙම නිර්ප‍්‍රභූ, නිර්ධනයන්ගේ තීරණය මතයි.

මේ පංතියට, ජාති භේදයක්, ආගම් භේදයක් අදාළ නොවන්නේ ඔවුන්ගේ සටන සාගින්නට එරෙහි වීම නිසායි. නමුත් ප‍්‍රභූ දේශපාලනය ඔවුන් වෙත ජාතිවාදය, ආගම්වාදය එන්නත් කරන්නේ මා වරෙක උපුටා දැක්වූ ව්‍යාජ දේශපේ‍්‍රමය වනාහි තක්කඩින්ගේ අවසාන තිප්පොළ වන්නේ ය යන කියමන සනාථ කරමින් කියලා මම ඔබට මෙහිදී පැහැදිළි කරනවා.

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය පොදු මිනිසාගේ දේශපාලන පක්ෂයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අප විසින් අපේ වගකීම් සහ යුතුකම් තේරුම්ගත යුතුයි. රදළවාදී දූෂිත ප‍්‍රභූ පංතිය එකම පිලක් බවට පත්වෙලා මට විරුද්ධ වුණා. වසර හතර හමාරක් මට සිදුවූයේ රටට වැඩ කරන්න නොවේ. ඔවුන්ට විරුද්ධව සටන් කරන්න. අන්ත දූෂිත දේශපාලනයක් අදත් රට වෙලාගෙන තිබෙනවා. මේ රටේ දුෂණය නැත්තේ කොතන ද, පාර්ලිමේන්තුවේ ද, පළාත් සභාවේ ද, පළාත් පාලන ආයතනවල තත්ත්වය කුමක් ද අද, කොලඹ මහ නගර සභාවේ ඉදලා පළාත් පාලන ආයතන සියයට අනූවක් අන්ත දූෂිතයි. ගොඩනැගිලි සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න, ඉඩම් සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න සභාපතිට මිලියන ගණනක් දෙන්න ඕන. මම අහනවා මේක නැද්ද කියලා. මට නැහැ කියන්න. ආණ්ඩුවටයි විපක්ෂයටයි දෙගොල්ලන්ටම පළාත් පාලන ආයතන අයිතියි. එහෙමනම් කවුද වගකීම ගන්නේ, ආණඩුවයි,

පළාත් පාලන ආයතන දූෂිතයි !

විපක්ෂයයි පළාත් පාලන ආයතන දූෂිත බවින් තොරකරගන්න කිසිම පිළියමක් අරගෙන නැහැ. ආණ්ඩුවටත් විපක්ෂයටත් කිසිම සහතිකයක් නැහැ, දුෂණය වළක්වනවා කියලා, තමන්ට අයිති පළාත් පාලන ආයතන සියල්ලම දූෂිත නිසා. ඒ නිසා අපි මේ තත්ත්වයන් තේරුම් ගැනීම ඉතාම අවශ්‍ය වෙනවා.

අද රටට ගැළපෙන දේශපාලනඥයා කවුද කියා සොයා ගැනීම ඉතා අවශ්‍ය වෙනවා. මගේ වසර පහකට ආසන්න පාලන කාලය තුළ මේ ආණ්ඩුවට කරන්න තිබුන ලොකුම නින්දාව, අපහාසය, ලොකුම හුනියම, භීෂණය සිදු කරපු මහබැංකු කොල්ලයේ වගඋත්තරකරුවන් මේ රටේ දේශපාලනයෙන් වහ වහා ඉවත්විය යුතුයි. අද සුද්දවන්ත මහත්තුරු විදියට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය ගැන කථා කරනවා. තව බොහෝ දේ ඉදිරි දිනවලදී හෙළි වෙයි. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් ලංකාවට ගේන්න කඩදාසි සියල්ලම සකස් කරලා අවසන්. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට වැඩිය ලොකු මහත්තුරුන්ට වගඋත්තරකරුවන් විදියට උසාවියේ කූඩුවට නගින්න ලිපි ගොනු හදලා ඉවරයි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා.

රටේ ජනතාවගේ ඡන්ද බලයට කුමක් ද කෙරුවේ පළාත් සභා ඉවරයි. ආයෙත් පළාත් සභා ඡුන්දයක් නැහැ මේ රටේ. නිලධාරින් දහස් ගණනක් පඩි ගන්වා. පළාත් සභාවල වත්කම් දේපළ ටි‍්‍රලියන් ගණනක් තිබෙනවා. පළාත් සභා ක‍්‍රමයටත්, පළාත් සභා ඡන්දයටත් ඇණ ගහලා එය අවසන් කරලා ඉවරයි. ඊට ප‍්‍රධාන වගඋත්තරකරුවා, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ මට දන්වා ඇති පරිදි, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ මත විමසුම අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ අදාළ වාර්තාව අගමැතිවරයා විසින් ඉදිරිපත් කර නොමැති නිසා, පළාත් සභා ඡන්ද ඉවරයි. ආයේ එහෙම එකක් කවදා එයිද කියලා කියන්න බැහැ. පළවෙනි වගඋත්තරකරුවා අගමැතිවරයා. ඒ නිසාම මෙවර මෙම පොදු ජන දේශපාලන බලවේගය නැවත මතු කරගෙන සදාචාරවත් මෙන්ම ඓතිහාසික වගකීම ඉටුකිරීම ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට ඉදිරියට යාමේ වගකීම අපිට පැවරී තිබෙනවා.

අද රටට අවශ්‍ය වන්නේ අවංක නිහතමානී දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් තිබෙන මිනිසුන්ට ආදරය කරන නායකයින් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. දැන් ආණ්ඩුවේ අයත් විපක්ෂයේ අයත් උතුරේ නායකයෝ එක්ක රහස් සාකච්ඡා කරනවා. ඊළග මැතිවරණයට ඡන්දය ගන්න. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හදනවා කියලා අවුරුදු හතර හමාරක් හැදුවා. කෝටි ගාණක් වියදම් කළා, කරපු දෙයක් නැහැ. ආණ්ඩුවත් විපක්ෂයත් සුපුරුදු පරිදි ඡන්ද ගැනීමට පමණක් උතුරේ නායකන් සමග සාකච්ඡා ආරම්භ කර තිබෙනවා. මේ කිසිම කෙනෙකුට වැඩපිළිවෙළක් නැහැ.

සමහර අය අහනවා ඇයි හිටපු ජනාධිපතිවරු විදියට තමුන්ට වැඩකරන්න බැරි කියලා. මම 06 වන ජනාධිපති කියලා ඔබ දන්නවා. 19 වන සංශෝධනයෙන් හිටපු ජනාධිපතිවරු වැඩ කරපු විදිහට වැඩකිරීම මම අවසන් කළා. ජනාධිපතිවරයා ජනාධිපති ඡන්දයට රුපියල් කෝටි 450ට වැඩිය වැය කරනවා. හැබැයි කවුරුන් පත්වුවත් ඉදිරියේ දී පත්වන ජනාධිපතිවරයා 19 වන සංශෝධනයට අනුව කිසිවක්ම කළ නොහැකි පුද්ගලයෙක්. ඔහුට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයවත් නැහැ, ඒ සියලු බලතල අගමැතිවරයාට, අද රටේ ජනතාව මේ ප‍්‍රශ්නය කතා කරන්නේ නැහැ. මාධ්‍ය කතා කරන්නේ නැහැ. අද ඔක්කොම කතා කරන්නේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ගැන. හැබැයි 2020 රට භාරගන්නේ ජනාධිපතිවරයා නොව, අගමැතිවරයා කියන එක අමතක කරන්න එපා. ඒ නිසා අපි ජනාධිපතිවරයා පත් කර ගැනීමට තිබෙන උනන්දුවට වඩා මීළග අගමැතිවරයා පත් කර ගැනීම පිළිබඳ උනන්දු වෙන්න ඕන.

මම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහතික කළා !

 මම මේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහතික කළා. ජනතාවගේ නිදහස සහතික කළා. ආණ්ඩුවේ කිසිම වෙඩිල්ලක්, දේශපාලන හේතුවක් හෝ පෞද්ගලික හේතුවක් මත රටේ පුරවැසියෙකුට පත්තු නොවූ එකම යුගය මගේ යුගය කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට පැහැදිළිව කියනවා. ගෙවල් ගිනි තිබ්බේ නැහැ. මාධ්‍ය ආයතන ගිනි තිබ්බේ නැහැ. ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශය, හමුදාව මිනීමරන්න, වැරදි වැඩවලට යෙදෙව්වේ නැහැ. ඒ කිසිම චෝදනාවක් මගේ කාලයේ නැහැ. මම ඒ ගැන සතුටු වෙනවා. ඒ වාර්තාව පිහිටුවන්න මට පුළුවන්කම ලැබුණා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේාල අපි යහපත් සමාජයක් හදන්න කැපවෙන්න ඕන. නිර්මල බුදු දහමින් පෝෂිත සමාජයක සිංහල, දමිළ, මුස්ලිම්, මැලේ, බර්ගර් සියලුදෙනාට සාධාරණ සමාජයක ජීවත්වීමේ අයිතිය ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විසින් නිර්මාණය කළ යුතු වෙනවා. ඒ වගකීම අප විසින් ඉෂ්ට කළ යුතු වෙනවා.

ඒ වගේම අපිට රටක් වශයෙන් තිබෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නය දුගී භාවය. දුගිභාවයට පිළියම් යොදන්න රටට ආදරය කරන අවංක දේශපාලනඥයන් ඕන, උගතුන්, බුද්ධිමතුන් වැඩි වෙන්න ඕන. රටේ ප‍්‍රශ්න හදුනාගත් පිරිසක් ඉන්න ඕන.

 රට වෙනුවෙන් දේශපාලනය කරන පිරිසක් රට භාරගන්න ඕන. දේශද්‍රෝහීන්ට විරුද්ධව, පාවාදීම්වලට විරුද්ධව, දූෂිත දේශපාලනයට විරුද්ධව තමුන්නාන්සේලා අපි ශක්තිමත් වෙන්න ඕන ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට.

මේ ඊයේ පෙරේදා මම දැක්කා මේ ආණ්ඩුවේ කටමැද දොඩවන අයෙක් කුලියපිටියේ පැත්තේ ගිහින් කියලා තිබුණා 2015 ඒගොල්ලන්ට අත්වැරදිමක් වුණාය, අපේක්ෂකයා තෝරනකොට, ඒ වගේ මේ පාරනම් තෝරන්නේ නැත, ඒ වගේ තේරුවොත් ඒගොල්ලන්නට පාරේ යන්නවත් ලැබෙන්නේ නැත කියලා මේ පුද්ගලයා කියලා තිබුණා. මම ඒ අයට කියන්න ඕන, මම ආණ්ඩුවේ ජනාධිපති විදියට හිටපු නිසා තමයි, ඇතුලේ සටන් කරපු නිසා තමයි, ඇතුලෙ කරලා, පිටත් සටන් කරපු නිසා තමයි, බැරිම තැන රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කරලා මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති කරන්න මට තීන්දු තීරණ ගන්න පුළුවන් වුණේ, ඒ තිබුණු බරපතළ තත්ත්වය නිසයි. මම ආණ්ඩුවේ ඇතුලේ ඉදලා රට රැක ගන්නයි, ජනතාව රැකගන්නයි, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය රැකගන්නයි දූෂණයට, හොරකමට විරුද්ධව මම සටන් කළේ නැත්නම් ඔය කියන අයගේ රෙදි බැනියම් නෙවේ, අමුතුවෙත් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. ඒවත් රැකිලා තියෙන්නේ මම නිසා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේලා අපි යහපත් අනාගතයක් ගොඩනගමු. අපිට අවශ්‍යය ස්වදේශිකවාදී, ප‍්‍රගතිශීලි, මානවවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක්. ලබන ජනාධිපතිවරණය තමයි අද අපි මේ පටන් ගත්තේ. අපි ඉදිරි සති කිහිපය තුළදී දිස්ති‍්‍රක් සම්මේලන පවත්වනවා. පක්ෂය ශක්තිමත් කරනවා. ජනතාවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක් අපි හදනවා.

තමුන්නාන්සේලා හුග දෙනෙක් අහනවා කවුද ජනාධිපති අපේක්ෂකයා කියලා, කාටද සහයෝගය දෙන්නේ, මෙහෙම ප‍්‍රශ්න අහනවා, මම ඒකට එක උත්තරයක් දෙනවා, මොකක් ද, අපේ ප‍්‍රතිපත්ති තුළ අපේ දර්ශනය තුළ 2020 ආණ්ඩු හදන්නේ අපියි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා. ඊට සූදානම් වන්න. අපි අපේ ශක්තිය පෙන්නමු. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට අවුරුදු 68 යි. මටත් 68යි. 68 කියන්නේ පරිණතයි. අපි යෝධ ශක්තියෙන්, යෝධ ජවයකින් පක්ෂය ගොඩනගලා ඉදිරි මාස කිහිපය තුළ මේ රටේ දේශපාලන පරිවර්තනයක් කරලා, විප්ලවීය සටනක් කරලා 2020 අලුත් ආණ්ඩුවක් හදමු. තමුන්නාන්සේලාට ජය වේවා.

– ජනාධිපති මාධ්‍ය ඒකකය

Comment (0) Hits: 192

සජිත්ගේ ජයග‍්‍රහණය ස්ථිරයි

තවත් දින තුනකින් පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණයෙන් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ස්ථිර වශයෙන්ම ජයගන්නා බව මේ වන විටත් බුද්ධි අංශ වාර්තා මෙන්ම වෙනත් විවිධ ස්වාධීන සමීක්ෂණ වාර්තා තුළින් තහවුරු කොට ඇත. ඒ අනුව එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ජනාධිපතිවරයෙක් බිහිවන්නේ 1994ට පසුවය.

එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් මැතිවරණයක් තුළින් ජනාධිපතිවරයා බවට පත්වූ අවසන් අපේක්ෂකයා බවට පත් වූයේ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ පියාණන් වන ආර්.පේ‍්‍රමදාස මැතිතුමන් වීමද දෛවෝපගත සිදුවීමක් ලෙස සදහන් කළ හැකිය.

මේ වන වටි සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ ජනප‍්‍රියත්වය නාගරිකව මෙන්ම ග‍්‍රාමීයවද ඉතා සීඝ‍්‍රයෙන් ඉහළ යමින් පවතින අතර බොහෝ දෙනා පවසා සිටින්නේ මේ ජනප‍්‍රියත්වය හේතුවෙන් බලාපොරොත්තු වනවාටත් වඩා විශිෂට ප‍්‍රථිපලයක් ලබා ගැනීමට සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාට හැකි වන බවයි.

කෙසේ වුවද වේලාසනින්ම ජනාධිපති සටන ඇරඹූ ගෝටාභය රාජපක්ෂ ආරම්භයේදී යම් ජයග‍්‍රාහී පසුබිමක සිටියද සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස නම් කිරීමෙන් පසු එම තත්වය කෙමෙන් හීන වෙමින් පැවති බව රහසක් නොවේ.

විශේෂයෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තවමත් ඇමරිකානු පුරවැසියෙක්ය යන සැකය සහ ඔහු විසින් ඒ සදහා නිවැරදි ලියකියවිලි ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු නොකිරීම වැනි කරුණු නිසා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කෙරෙහි වූ ජනතා විශ්වාසය ගිලිහී ගිය අතර ප‍්‍රසිද්ධ විවාදයන් වෙත නොපැමිණේමින් තමන්ගේ දුර්වලතාව ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම හේතුවෙන්ද ජනතා අප‍්‍රසාදයට ලක් විය.

මේ සියලූ සාධකයන්හිදී ඉදිරියෙන්ම සිටිමින් ජනතාව ආමන්ත‍්‍රණය කළ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනතා සේවය වෙනුවෙන්ම වන ජනතා විප්ලවය ප‍්‍රතිඵලත්ති ප‍්‍රකාශයද ඉදිරිපත් කරමින් තව තවත් ජනතාවට සමීප විය.

වතුකරය තුළ ජනතාවට ඡන්ද අයිතිය හිමි කර දුන් ආර්. පේ‍්‍රමදාස මැතිතුමාට කෘතගුණ සැළකීමක් ලෙස මෙවර වතුකරයේ ජනතාවගේන 85%ක පමණ පිරිසක් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා වෙනුවෙන් ඡුන්දය පාවිච්චි කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටින බවද වාර්තා වේ.

උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාවද මෙවර අන්තවාදයෙන් තොර අපේකෂකයා ලෙස සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා තෝරාගෙන ඇත්තේ ඔහුගේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය සහ අනාගත වැඩපිළිවෙල පිළිබ`දව විශ්වාසය තබමිනි.

උතුරේ ජනතාව මෙන්ම දකුණේ ජනතාවද බුද්ධිමත්ව පෙළ ගැසෙමින් ඒකාධිපති පවුල්වාදය මෙරටින් අතුගා දමන්නට සූදානමින් සිටින බව පැහැදිලිය.

උනෙක් පැත්තෙන් ලංකාවේ ජෝතිශ්‍යවේදීන්ගෙන් 95%ක්ම ප‍්‍රකාශ කර සිටිනුයේ සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාගේ ජයග‍්‍රහණය ස්ථිර බවයි. විශේෂයෙන් සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතාට ප‍්‍රභල රාජ යෝග හිමිව තිබීමද ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එකදු රාජයෝගයක්වත් නොමැති වීමද මේ ජයග‍්‍රහණයට හේතුවක් බන ඔවුන් පවසා සිටියි.

මේ සියලූ සාධකයන් තූලින් නොවැම්බර් 17 වනදා පහන් වන විට මේ රටේ රාජ්‍ය නායකයා හෙවත් 7 වැනි විධායක ජනාධිපතිවරයා ලෙස සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහතා ජයග‍්‍රහණය කරනු නියතය.

Comment (0) Hits: 207

ජනාධිපතිවරණය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ සටනක් වන්නේ කෙසේද ?

අප රටේ දැනට ගොඩනැගෙමින් පවතින දේශපාලන තත්වයන් තුළ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් වන ඉදිරි මැතිවරණවලදී මෙරට වාමාංශික, ප්‍රගතශීලී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගවලත්, පුවැසියන්ගේ වගකීම කුමක් විය යුතුද? මේ දිනවල සෙමින් සෙමින් සාකච්ඡාවෙමින් පවතින මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳව තරමක් බැරෑරුම් ලෙස සිතා බැලීමට 'අනිද්දා' පාඨක ප්‍රජාවට ආරාධනා කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි.

මේ ලිපියෙන් ඉහත කී ප්‍රශ්නයට මා යෝජනා කරන, කොටස් දෙකකින් යුත් පිළිතුර පළමුවෙන්ම ඉදිරිපත් කරමි. එම පිළිතුරේ පළමුවැනි කොටස නම්, 'ලංකාවේ දේශපාලන පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවධියකට පාත්‍රවීම වැළැක්වීම'යි. දෙවැනි කොටස නම්, ඒ සඳහා ශක්තිමත් සහ පරිවර්ථනීය ප්‍රතිරෝධක බලයක් (Counterveiling Power එකක්) ගොඩනැගීම'යි.

මේ ලිපියේ මූලික වශයෙන් කෙරෙන්නේ මේ පිළිතුර පැහැදිළි කිරීමයි.

'ප්‍රතිරෝධක බලය' යනු දේශපාලනයේ ඇති අධිපති, ප්‍රතිගාමී සහ දක්ෂිණාංශික බලවේගවල ශක්තියට එරෙහි විය හැකි, එය සමග සටන් කළ හැකි සහ එය පරාජ කළ හැකි විකල්ප බලයයි. මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. විකල්ප බලය ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම සාමාන්‍යයෙන් සමාජයක දේශපාලන සෞඛ්‍යයට අත්‍යවශ්‍යය.

පශ්චාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවණතා !

ලංකාවේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඉරණම අර්බුදයකට මුහුණ පාමින් සිටියි. මෙය ලංකාවට විශේෂ වූවක් නොවේ. ඇමෙරිකාවේ හා බ්‍රිතාන්‍යයේ සිට ඉන්දියාව දක්වා අපට දැකිය හැකි ලෝක මට්ටමේ ප්‍රවණතාවකි. එය එක් එක් රටවල දිගහැරෙන්නේ ඒවාට සුවි‌ශේෂ තත්වයන්, පසුබිම් සහ පාත්‍ර වර්ගයාද සහිතවය.

ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අර්බුදය 2015 වසරින් පසු නව දිසාවකට ගමන් කළ බව මෙහිදී සටහන් කළ යුතු අතර, අර්බුදයේ එම යළි දිසාගත වීම තේරුම් ගැනීම අපේ සාකච්ඡාවට වැදගත් වෙයි. 2009-2014 යන අවුරුදු පහක පමණ කාලය තුළ අප රටේ සිදුවූයේ පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනයකට ආරම්භක පියවර තැබීමයි. මෙම ක්‍රියාවලියේ කර්තෘකයන් වූයේ එවකට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් සහ ඔවුන්ට පදනම සැපයූ බල හවුලයි. 2014 වසර වන විට පැහැදිළිව පෙනුන දෙය නම්, රාජපක්ෂ පවුල නායකත්වය දුන් බල හවුල සතුවූ ලංකාවේ දේශපාලනය අධිකාරවාදී දිහාවට ගෙන යෑමේ ව්‍යාපෘතිය නැවැත්විය හැකි ශක්තිමත් බලවේගයක් නොපැවැති වූ බවයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේග පැවතියේ විසිරී ගොස්ය. අල්ලස, දූෂණය, බිය ගැන්වීම් සහ බෙදා පාලනය කිරීම් යනාදී ඉන්දියාවේ බීජේපී ආණ්ඩුව දැනට පාවිච්චි කරන අධිකාරවාදී උපක්‍රම ඵලදායී ලෙස පාවිච්චි කරමින් රාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රය පෙනී සිටියේ තමන් අපරාජිත බලවේගයක් බවට වර්ධනය වී ඇති ප්‍රතිරූපයද ගොඩනගමිනි.

එහෙත් මෙම බැලූ බැල්මට භයානක පසුබිම තුළ තවත් වැදගත් දේශපාලන සාධකයක් බිහි වී තිබිණ. එය නම්, ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක අවශ්‍යතාව මහජනතාවට දැනීමත්, එවැන්නක් මතුවීමට අවශ්‍ය දේශපාලන අවකාශය විවෘත වීමත්ය. රාජපක්ෂ බල හවුල ඡන්දයෙන් පරාජය කළ විකල්ප සන්ධානය බිහිවුණේ මෙම පසුබිම මතය. එම සන්ධානය, ලංකාවේ දේශපාලන පරිවර්තනයේ කර්තෘකයකු වීමේ විභවතාව තිබුණ එකකි. එම විභවතාව විනාශ කර ගැනීම, 'යහපාලන සන්ධානය' නමින් හැඳින්වුණු විකල්ප බල හවුලට, තම ප්‍රජාතන්ත්‍රික ප්‍රතිවිරෝධයක වගකීම ගැන නිසි අවබෝධයක් නොතිබීමේ ප්‍රතිඵලයක්ද විය.

නව ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් !

අවුරුදු පහකට පසුව දැනටද ලංකාවේ විවෘත වෙමින් පවතින්නේ එවැනි ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවයි. එම පෙරමුණ ගොඩනැගීම වනාහි (අ) තනි දේශපාලන පක්ෂයකට පමණක් සාක්ෂාත් කරගත නොහැකි කර්තව්‍යයකි. (ආ) එය හතර ආකාරයක සන්ධානයක එකතුවක් විය යුතුය. එනම්, (1) අන්තර් පක්ෂ සන්ධානයක් (2) අන්තර් වාර්ගික සන්ධානයක් (3) දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර සන්ධානයක් සහ (4) අන්තර් පන්ති සන්ධානයක්, විය යුතුය. ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමේ න්‍යාය පත්‍රය අද ඉදිරියට දමා, එය ආරක්ෂා කරගෙන, එය දේශපාලන පරිවර්තනයේ යථාර්ථය බවට පත්කිරීමේ කර්තෘක කාර්යය කළ හැක්කේ මෙවැනි සතරාකාර ලක්ෂණවලින් සමන්විත පුළුල් සන්ධානයකටය.

පරිවර්තනීය සන්ධානයක්

අද ලංකාවේ හදිසි දේශපාලන කර්තව්‍යයක් වන්නේ මෙවැනි බහුපාක්ෂික, බහුවාර්ගික, බහුපන්තික සහ පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර ගොඩනගන පරිවර්තනීය සන්ධානයකි. 2015 සන්ධානය මෙවැන්නක් වුවද, එය අසාර්ථක විය. එම අසාර්ථකත්වය ගැඹුරු විග්‍රහයකට ලක්කර, එයින් මතුපිට නොව ගැඹුරු දේශපාලන පාඩම් ඉගෙන ගැනීම, අද ලංකාවේ වාමාංශික සහ ප්‍රගතශීලී බලවේග විසින් කළ යුතු දෙයකි. එසේ ඉගෙන ගන්නා පාඩම් අතර එකක් වන්නේ, 2015 සන්ධානය පරිවර්තනාත්මක සන්ධානයක් (Transformative Coalition) එකක් නොවීමයි. ආණ්ඩු බලය තමන් අතට ලැබුණත්, එය සිය න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාත්මක කිරීමට භාවිතා නොකර, ඇඟිලි අස්සෙන් ලිස්සා යෑමට එයට ඉඩ හැර තිබෙන්නේ, තමන්ගේ උකුලට වැටුණ ‌ෙඑතිහාසික වගකීම ගැන අලුත් ආණ්ඩුවේ නායකයන් සවිඥානක නොවීම නිසයි. 2015 සිදුවූ ආණ්ඩු වෙනස ඔවුන් දුටුවේ ලංකාවේ දේශපාලනය වෙනස් කිරීමේ වරපත්‍රයක් ලෙස නොවේ.

ලංකාවේ අද ගොඩනැගිය යුතුව තිබෙන නව පරිවර්තනීය දේශපාලන සන්ධානයක කේන්ද්‍රීය ඉලක්කය, සටන් පාඨය සහ මහජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන ආරාධනය විය යුත්තේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමයි. සමාජවාදය ගොඩනැගීම නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයද නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයක් සඳහා සටන් කිරීමට ඉඩ තබන සහ අවකාශය සහතික කරන එකම දේශපාලන ක්‍රමය වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය ආරක්ෂා කර, ස්ථායි කිරීමයි.
මෙම ප්‍රිස්මය තුළින් අප ඉදිරි මැතිවරණ දෙස බලන්නේ නම්, ජනාධිපතිවරණය, පළාත්සභාවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය යනු සමාජවාදී පරිවර්තනයේ මොහොතවල් නොවේ. අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ජීවිතය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පදනම්, චර්යාව සහ ස්වභාවය ආරක්ෂා කර, දීර්ඝකාලීනව ස්ථායි කර ගැනීමේ මොහොතවල්ය. දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැතිවීම, එය අධිකාරවාදී බලවේග විසින් තෙරපනු ලැබීම සහ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දේශපාලන අධිකාරවාදී බලවේග විසින් ස්ථාපනය කරනු ලැබීම, ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය විසින් අප වෙත ඉදිපත් කෙරෙන අති දැවැන්ත ‌ෙඑතිහාසික අනතුරයි. අප රටේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය ප්‍රතිරෝධක බලවේග ගොඩනැගිය යුත්තේ මෙම අනතුර වලක්වා ගැනීමටය. එයට මුහුණ දීමටය. එය පරාජය කිරීමටය.

ප්‍රතිරෝධක බලය !

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා ප්‍රතිරෝධක බලය සහ බලවේග අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? එයට ප්‍රධාන හේතුව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන්න, පහ කරනු ලැබීමේ අනතුරට නිරන්තරයෙන් පාත්‍රවී සිටින්නක් වන නිසාය. සමාජයේ සිටින සෑම පන්තියක්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන න්‍යාය පත්‍ර ඇති ඒවා නොවේ. ‌ෙඑතිහාසික වශයෙන් ධනේශ්වර පන්තිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය වූවත්, ධනවාදයේ අර්බුද ඇති වූ සෑම අවස්ථාවකම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ධජය අතහැර දැමීමට ධනේශ්වර පන්තිය මැලි වී නැත. වර්තමාන ලෝකයේ මෙන්ම ලංකාවේද, බිහිවී සිටින වාණජ හා මූල්‍ය ධනේශ්වර පන්ති ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී සමාජ බලවේගයක් ද වෙයි. එම පන්තිය ප්‍රමුඛත්වය දෙන්නේ තමන්ට ඉක්මනින් ලාබ ලබා දෙන, දේශපාලන ස්ථාවරභාවය ඔ්නෑම වියදමක් දරා, සහතික කරන, හැඩිදැඩි දේශපාලන සහ රාජ්‍ය නායකයන්ටය. මේ අතර මධ්‍යම පන්ති ස්ථරද පහසුවෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අතහැර දමති. නිර් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හැඩිදැඩි නායකයන්ට අවශ්‍ය ඡන්ද පදනම සපයන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වූ මධ්‍යම පන්තික ස්ථරයි. නිර්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනකාන්තවාදී න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට දමන 'පොදු ජන වීරයන්' ආමන්ත්‍රණය කරන්නේද මධ්‍යම පන්ති ස්ථරවලටයි. මෙම බලවේගවලට එරෙහිවන සමාජ - දේශපාලන සහ දෘෂ්ටිවාදී බලවේල නොමැතිව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකිය. එහි පැවැත්ම ආරක්ෂා කරන මිත්‍ර සහ ප්‍රතිරෝධක බලවේගද බහුපන්තික සමාජ බලවේගයකි. ඒ සඳහා ධනපති පන්තියේ සිට කම්කරු සහ ගොවි ජනතාව දක්වා වන සමාජ බලවේගවල සහභාගීත්වය සහ බලමුළු ගැන්වීම අවශ්‍ය වේ. ශක්තිමත් සහ පුළුල් පන්ති පදනමක් නොමැතිව දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකි ‌‌ෙඑතිහාසික තත්වයක් කරා අපි දැන් පා නගා සිටින්නෙමු.

මැතිවරණ සහභාගීත්වය !

මේ පසුබිම තුළ අප රටේ ප්‍රගතශීලී, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ වාමාංශික බලවේග ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණවලට ප්‍රවේශ විය යුත්තේ හුදෙක් තවත් මැතිවරණයකට සහභාගි වීමේ පටු කාර්යයක් ලෙස සලකා නොවේ. එම මැතිවරණ සහභාගීත්වයේ මූලෝපායික නිෂ්ඨා පිළිබඳව පැහැදිළි ගණන් බැලීමක් සහිතවය. ජනාධිපතිවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ්‍ය එකිනෙකට වෙනස් ගතිකත්ව සහිත අවස්ථා දෙකකි. ජනාධිපතිවරණයෙන් අත්පත් කර ගැනීමට අපේක්ෂා කරන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද? පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් අත්පත් කරගත හැකි වන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද?
ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔ්නෑම අපේක්ෂකයෙකු සතුවනු ඇත්තේ ඉරණම් දෙකකින් එකකි. ජය ලබාගෙන ලංකා‌වේ රාජ්‍ය නායකයා වීම හෝ පරාජය වී සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු ලෙස නැවත පත්වීමය. එහෙත් පරිවර්තනීය නායකත්වයක් ඇති අපේක්ෂකයෙකුට තිබිය යුත්තේ මේ දෙකම නොවෙ. ලංකාවේ රාජ්‍යයේ, රාජ්‍ය ව්‍යූහයේ, දේශපාලන ආයතනවල සහ සමාජයේ දේශපාලන සහ සමාජමය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර එය අධිපති දේශපාලන විඥානය සහ භාවිතය බවට පත් කිරීමේ මූලෝපායික ඉලක්කයයි.

අසමසම කර්තව්‍යය !

මෙම ඉලක්කය ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගැනීම හෝ පරාජය ලැබීම හෝ යන පටු ඉලක්ක දෙකේ රාමුවෙන් නිදහස් විය යුත්තකි. ජය ගතහොත්, තමා ඉදිරියේ තිබෙන අති දැවැන්ත පරිවර්තනීය ප්‍රතිසංස්කරණ වගකීම්, 2015 න් පසුව සිදුවූ පරිදි, කෑලිවලට කැඩෙන්නට ඉඩ නොතබා, දේශපාලන යථාර්ථයක් බවට පත් කිරීමේ අසමසම කර්තව්‍යයයි. පරාජය වුවහොත්, ජනාධිපතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළ පදනම දමාගෙන ගොඩනැගුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේග, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය විසින් විවෘත කරනු ලබන නව අවකාශය කරා මෙහෙයවීමයි. ලංකාවේම පැරණි වමේ 1960 ගණන් දක්වා පැවති අත්දැකීමෙන් උගත හැකි වැදගත්ම පාඩමක් වන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව, ප්‍රතිරෝධක දේශපාලනයේ (Counterveiling Policitics) ඉතාම වටිනා වේදිකාවක්ය යන්නයි. මේ සඳහා ජනාධිපතිවරණයේත්, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේත් තමන්ට ලැබිය හැකි ප්‍රතිඵල මූලෝපායික වශයෙන් සම්බන්ධ කර ගැනීම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක දේශපාලන පෙරමුණක් විසින් කළ යුතුව තිබේ. එම පෙරමුණ ඉදිරි පාර්ලිමේන්තුවේ ශක්තිමත් බලවේගයක් වීම අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ අනාගත අරගලයට නැතිවම බැරි පූර්ව කොන්දේසියකි.

ලංකාවේ දේශපාලනයේ මේ දිනවල පවතින්නේ ක්ෂණිකව වෙනස් වන ගතිකත්වයක් බව පහසුවෙන්ම නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. ඒ සමගම දේශපාලන බලවේග පවතින්නේ විසිරී ගිය, ද්‍රවශීලී සහ කැටි නොගැසුණු තත්වයකය. විවිධ බලවේග ප්‍රතිසන්ධානගත වීමේ ක්‍රියාවලීන් ගණනාවක්ම එකවර සිදුවෙමින් තිබේ. මේවා දෙස පුරවැසියෝද මහත් අවධානයෙන්ද විමසිල්ලෙන්ද බලා සිටිති. මේ අතර පරිවර්තනීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක් සඳහාද ඇති දේශපාලන අවකාශයද ටිකෙන් ටික පුළුල්වෙමින් පවතී. ව්‍යාකූලත්වයෙන් පිරි පසුබිමෙහි තිබෙන එක් සාධනීය විවෘත වීමක් වන්නේ එයයි.

මහාචාර්ය ජයදේව උයංගොඩ
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 216

ජාතික ආරක්ෂාවද, දුප්පත්කම තුරන් කිරීමද, ආර්ථික සංවර්ධනයද ?

ජනාධිපතිවරණයට තව ඇත්තේ දින 12 කි. 2020 සිට මෙරට විධායක ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් පත්වීමට පවතින තරඟයේ ප්‍රධාන තරඟකරුවන් ලෙස ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාත්, සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාත් පෙරමුණේ සටන් වැදී සිටි. දෙදෙනාම ජනතාවට නොයෙකුත් පොරොන්දු ලබා දෙමින් සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන අතර, සමහර පොරොන්දු පරණ ඒවාය. ඒවා අලුත් බෝතල්වල දමා දෙන පරණ වයින් වගේය. සමහර පොරොන්දු , ප්‍රතිඥා පසුගිය වසර 71 ක කාලයක් තිස්සේම සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ ඒවාය.

මෙම ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණයේදී එහි දිශානතිය බොහෝදුරට යොමු වී ඇත්තේ ප්‍රධාන අභියෝග දෙකක් කෙරෙහිය. එනම් පාස්කු ඉරිදා බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් වේදනා විඳින ශ්‍රි ලාංකීය ජනතාවට ඉදිරියේදී පූර්ණ ආරක්ෂාව ලබා දෙන බවට අපේක්ෂකයින් දෙදෙනාම සපථ වෙයි.

දෙවෙනි කාරණය , සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා විශේෂයෙන්ම සඳහන් කරන්නේ ග්‍රාමීය දුගී දුප්පත්කම නැති කිරීම සහ දුප්පතා රජ කරවන බවය.

වසර 71 ක් තිස්සේ ආර්ථික කුණාටුවට හසු වී ඇති රටක , මූලික සංවර්ධන ක්‍රියාදාමයක් නිසි පරිදි ක්‍රියාත්මක නොවන රටක , මැතිවරණයකදී දිනන පක්ෂය සහ පුද්ගලයා තීරණය කරන පාවෙන ඡන්ද ලක්ෂ 20 කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් තිබෙන රටක, රටේ ජනාධිපතිවරයාගෙන් අපි බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද යන කාරණය මෙහිදී මූලික වෙයි.

සරලව ගතහොත් ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් ලබා දෙන පොරොන්දු හෝ ඉදිරිපත් කරන විසඳුම් වලින් අප රට අද මුහුණ පා ඇති ආර්ථික අගාදයෙන් ගොඩ ආ නොහැකිය. ජාතික ආරක්ෂාව ඉතා වැදගත්ය. එය 2010 වර්ෂයේ උතුරේ ත්‍රස්තවාදීන් විනාශ කිරීමත් සමගම එය ශ්‍රී ලාංකීකයන්ට කළ හැකි බව ඔප්පු විය. අප්‍රේල් 21 සිදු වු බෝම්බ ප්‍රහාරය සංවිධානාත්මකව විශාල කාලයක් තුල සැලසුම් කරන ලද්දක් නොවුවක් වන අතර එය යම් පාර්ශවයකගේ නොසැලකිලිමත්භාවය හා දුර්වලතාවයන් (Weakness) ප්‍රයෝජනයට ගෙන ක්‍රියාත්මක කරන ලද්දක් වන අතර අපගේ ආරක්ෂක හමුදාවන් විමසිලිවන්තභාවයෙන් (Non Vigilant) තොර වීම මෙම ප්‍රහාරයට හේතු විය. නවීන තාක්ෂණය සහ ආරක්ෂක හමුදාවන් පැය 24 පුරා සුපරික්ෂාවෙන් තැබීම සහ රටේ ආරක්ෂාව ව්‍යාපාරයක් කර නොගැනීමෙන් නැවතත් අප රට සුරක්ෂිත කළ හැකිය.

දුප්පත්කම තුරන් කිරීම 80 දශකයේ සිට කතා කරන මාතෘකාවක් වුවත් පසුගිය වසර මැද වන විට අප රටේ පවුල් ලක්ෂ 11 ක් සමෘද්ධිය ලැබුවන් වූ අතර මාස දෙකකට පෙර තවත් ලක්ෂ 06 ක් මේ ගොඩට එකතු විය. දෛනික ආදායම ඩොලර් 08 ට වඩා අඩු නම් ඔවුන් දුප්පත් යන රේඛාවෙන් පහලට වැටේ. එසේ නම් ඔවුන් ඉහලට ඔසවා තැබිය හැක්කේ කෙසේද?

අප මූලිකව සඳහන් කර ප්‍රධාන අභියෝග තුනෙන් පැහැදිලිව අප ඉදිරියේ ඇති මුලිකම අභියෝගය වන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනය, ආර්ථික වර්ධනය, ඒක පුද්ගල ආදායම ඉහලට ගෙන ඒම සහ රුපියලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීමයි. දේශිය සහ විදේශීය ණය හැකිතාක් දුරට දළ දේශිය නිෂ්පාදිතයට සාපේක්ෂව දැනට පවතින 86% ප්‍රමාණයෙන් පහලට ගෙන ඒමයි. මහා පරිමාණයෙන් වැඩෙන රාජ්‍ය අංශයේ සේවක සංඛ්‍යාව පාලනය කිරීමයි. කිසිවෙකුටත් පාලනය කළ නොහැකි ආකාරයට කඩා වැටෙන දේශිය රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීමයි.

  • · තවද, ඩොලර්බිලියන85 (රුපියල් ට්‍රිලියන 03 ක් පමණ) වන දේශීය සහ විදේශීය ණය පාලනය කර ගැනීමයි. රටට ව්‍යසනයක් වී ඇති ආනයනයන් අවම කරගෙන අපනයනයන් වැඩිකර ගැනීමයි.
  • ·කඩා වැටි ඇති කොටස් වෙළඳපොළ සක්‍රීය කර ගැනීමයි.
  • ·සෘජු විදේශ ආයෝජනයන් වැඩි කර ගැනීම.
  • ·තවද, මෙම සියලු ක්‍රියාවන් සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින සියලුම ජාතීන් අතර සමගිය ඇති කර ශ්‍රී ලාංකීය ජාතිය වශයෙන් නැගී සිටීමයි.

ඉහත සඳහන් සියල්ල මනා ලෙස හැසිරවීම තුලින් ආර්ථික සංවර්ධනය ලඟා කර ගත හැකිය.

මෙහිදී අද දේශපාලන පක්ෂ කථා කරන අට අනූවක් ප්‍රතිපත්ති, සම්මුතීන්, ප්‍රඥප්ති සියල්ල ඒ තුලින් සාක්ෂාත් කර ගැනීමට හැකියාව ලැබෙනු ඇත.

මෙම අභියෝගය භාර ගැනීමට ජනාධිපති අපේක්ෂකයින්ට හැකිද?

මෙම ආර්ථික සංවර්ධන ක්‍රියා දාමය සංඛ්‍යා ලේඛණ පදනම් කරගෙන විග්‍රහයක් කිරීමේදී :

ශ්‍රි ලංකාවේ මුළු රාජ්‍ය ණය ප්‍රමාණය දළ ජාතික නිෂ්පාදනයෙන් 83% කි. පිටතට ගෙවිය යුතු ණය රාජ්‍ය බැංකු වලින් ලබා ගෙන ඇති ණය මෙම ප්‍රමාණයට එකතු කළ විට එය 85% කි. පෞද්ගලික අංශයේ ණය ලබා ගැනීම් ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 21 කි. මෙම ප්‍රමාණයන් අපගේ ණය ගෙවීම් අනුපාතයට එකතු කළ විට එය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 100% ක් වේ. ශ්‍රි ලංකාව වැනි කුඩා රටකට මෙය දැරිය හැකිද?

රාජ්‍ය ණය ගෙවීම :

පසුගිය විසි වසර තුල පාලනයකින් තොරව ණය ලබා ගෙන ඇති අතර අයවැය ලේඛනය අනුව 2019 වර්ෂයේදී ගෙවිය යුතු ණය සහ පොලිය ඩොලර් මිලියන 5900 කි. එය රුපියල් වලින් නම් රුපියල් බිලියන 1062 කි. එළඹෙන වර්ෂයේ ජනවාරි 14 වන දින ගෙවිය යුතු ණය ප්‍රමාණය ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2400 කි. එම ප්‍රමාණය ගෙවීම සඳහා නැවතත් ණය ලබා ගැනීමට රජයට සිදු වෙයි. ඒ සඳහා සංවර්ධන බැඳුම්කර නිකුත් කිරීම ආරම්භ කර ඇත.

මීලඟට රජයේ පුනරාවර්තන වියදමෙන් ප්‍රධාන වැය ශීර්ෂයක් වන රාජ්‍ය වැටුප් ගැනීම විමසා බලමු.

රාජ්‍ය සේවකයාගේ වැටුප් වැඩි කළ බව පුන පුනා කීමත් එම වැඩි වීම තුල රජයට දැරීමට සිදුවන අතිරේක වැය ප්‍රමාණය රුපියල් බිලියන 120 කි. රජයේ වාර්ෂික මුළු වැටුප්                  ප්‍රමාණය රුපියල් ට්‍රිලියනයකට ආසන්නය. වර්තමානයේ ලක්ෂ 11 ක් වන රාජ්‍ය සේවකයන්ට මාසිකව රුපියල් බිලියන 69 ක් වැටුප් සඳහා වෙන් කළ යුතු අතර අනෙකුත් අත්‍යවශ්‍ය ගෙවීම් එනම්, විශ්‍රාම වැටුප්, සමෘද්ධි සහනාධාර හා අනෙකුත් සහනාධාර සඳහා තවත් රුපියල් බිලියන 38 ක් අවශ්‍ය වේ. මෙහි වැයබර 2020 වර්ෂයේදී මීට වඩා වැඩි වෙනවා ඇත.

රාජ්‍ය මූල්‍ය පාලනය 2020 න් පසු ඉතාමත් බැරෑරුම් තත්වයකට පත්වනවා ඇත.

මෙම තත්වයෙන් ගොඩ ඒමට නම් දැඩි මූල්‍ය විනයක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නව පාලනයට සිදු වනවා ඇත. රජයේ මුදල් අත්‍යවශ්‍ය කටයුතු සඳහා පමණක් වැය කිරීමට සිදු වනු ඇත. එසේ නම් රජයට සිදු වන්නේ රාජ්‍ය අංශයේ ප්‍රාග්ධන වියදම 8% දක්වා වැඩි කළ යුතු යයි ආර්ථික ඔස්තාර්ලාගේ යෝජනාවන් පසෙක තබා පෞද්ගලික අංශය ඉදිරියට ගෙන ඒමය. ජන ජීවිතයට බලපාන තවත් කරුණකි රුපියලේ අගය පහල වැටීම. 1977 රුපියල් 8 ක් වූ ඩොලරය අද 182 කි.

මෙයට ප්‍රධාන වශයෙන් බලපා ඇත්තේ අධික ආනයනයන් සහ අවම අපනයනයන් ක්‍රියවලියයි. අප රටේ වාර්ෂික අපනයනයන්ගේ වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 11 කි. ආනයනයන්ගේ වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 21 කි.

මෙම තත්වය යටතේ වාර්ෂික ජංගම ගිණුමේ ඩොලර් බිලියන 10 ක හිඟයක් ඇති වන අතර එය යන්තම් හෝ පාලනය කර ගනු ලබන්නේ අපගේ විදේශික ශ්‍රමිකයන් ප්‍රේෂණය කරනු ලබන ඩොලර් බිලියන 08 උපයෝගී කරගෙනය. මේ සඳහා ජනාධිපති අපේක්ෂකයන්ට විසඳුම් තිබේද?

තවද ශ්‍රී ලාංකීය ආර්ථිකය මත පැටවී ඇති බරපතලම ප්‍රශ්නය වන්නේ, පාඩු ලබන අකාර්යක්ෂම රාජ්‍ය ආයතන පද්ධතිය

ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය ඇතුළු රජයට අයත් ව්‍යසායන් වැඩි ප්‍රමාණයක් මහා භාණ්ඩාගාරයට බරක් වී ඇත. සරලම උදාහරණය නම් මැතිවරණ අභියසදී ප්‍රාදේශීය වැවිලි සමාගම් වලට දීපවාලි අත්තිකාරම් ගෙවීමට සිදු වූයේද රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයටය.

රජයට අයත් ව්‍යවසාය ආයතන 422 ක් පමණ වන අතර  රාජ්‍ය සංස්ථා, මණ්ඩල වලින් ලාභ ලබන්නේ 59 ක ප්‍රමාණයකි. එසේ වුවත් දළ ජාතික නිෂ්පාදනයට රාජ්‍ය අංශය 13% ක පමණ අගයක් එකතු කරනු ලබයි.

  • ·රාජ්‍ය ආයතන 89 ක මෙම වර්ෂය තුලදී ලැබූ මූල්‍ය හිඟය බිලියන 57 කි. සරලව කිවහොත් මේ දක්වා සටහන් වී ඇති අලාභය බිලියන 57 කි. තවද, මෙම ආයතන බැංකු ඇපකර ලබා දී ගත් ණය ගෙවීම සඳහා රුපියල් බිලියන 185 ක් මහා භාණ්ඩාගාරයෙන්  ගෙවා ඇත.

ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවයේ 2019 වර්ෂය වන විට අලාභය රුපියල් මිලියන 17500 කි.

ලාභ ලබන රාජ්‍ය ආයතන ද 2019 සැප්තැම්බර් වන විට ලාභාංශ ලබා දී ඇත්තේ 33% කි. ඉදිරි මාස තුන තුලදී 67% ක් ලාභාංශ ලබා දීමට මෙම ආයතන වලට හැකියාව ඇද්ද?

මෙමගින් අයවැය ලේඛනයට කරනු ලබන බලපෑම කොපමණද?

අවසාන වශයෙන් අප විසින් පෙන්වා දිය යුත්තේ 2020 වර්ෂයේදී රජය විසින් සැලසුම් කර ඇති දැනට අත්‍යවශ්‍ය නොවන ගොඩනැගීම් සියල්ල නතර කර දැමිය යුතුය. අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ හෝ සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ අත්‍යවශ්‍ය ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් නිසා රජයට පැටවෙන වැය බර අධිකය.  රජය විසින් ආරම්භ කර දැනට මන්දගාමීව ක්‍රියාත්මක වන හෝ නතර කර දමා ඇති සියලු ව්‍යාපෘතීන් 2020 වර්ෂයේදී සම්පූර්ණ කළ යුතුය.

  • ·කෙසේ වුවද 65% ක ගොවි ජනතාවට අවශ්‍ය වන එහෙත් නොසලකා හැර ඇති වැව්,ඇල,වේලි ටික සකස් කර දී 2020 වර්ෂය කෘෂිකාර්මික වර්ෂය ලෙස නම් කොට ක්‍රියාත්මක කළහොත් එය ග්‍රාමීය ආර්ථිකයේ සංවර්ධනයට පිටුවහලක් වන අතර සහල් ආනයනය , බඩඉරිඟු ආනයනය , සීනි ආනයනය අවම කර විදේශ විනිමය රට තුල රඳවා ගැනීමට අවස්ථාව උදා වනවා ඇත.

තිස් වසරක යුද්ධයෙන් පීඩා විඳි උතුරු නැගෙනහිරට ද අවශ්‍ය වන්නේ ආර්ථික සංවර්ධනයේදී ප්‍රතිලාභ ලැබීම මිස දේශපාලනඥයන් කතා කරමින් සිටින දේශපාලන විසඳුම් නොවන බව පාලකයින් වටහා ගත යුතුය.

ඉන්දියාව , තායිලන්තය , පකිස්ථානය , බුරුමය , කාම්බෝජය වැනි රටවල් ජනවාර්ගික අර්බුද ඉවත ලා ආර්ථික සංවර්ධනය කෙරෙහි යොමු වීම නිසා වේගවත් සංවර්ධනයක් ලබා ගෙන ඇති බව නොරහසකි.

දැඩි මුල්‍ය විනයක් හඳුන්වා දී ජනප්‍රිය පොරොන්දු ඉටු නොකර ඉදිරියට ගියහොත් 2021 දී අප රටට ස්ථාවර පදනම දමා ගැනීමට හැකි වනවා ඇත.   

සේන සූරියප්පෙරුම

ආර්ථික හා මූල්‍ය විශ්ලේෂක       

Comment (0) Hits: 113

නීතිය මත පාලනය නුරුස්සන පාලකයා ඒකාධිපතියෙකි !

ඇත්ත සහ නැත්ත

ලංකාව නීතියේ පාලනය හොඳින් සහ විධිමත්ව පවතින රටක් නම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මේ වන විට සිරදඳුවම් ලබන්නෙකි. උත්ප්‍රාසය නම් නීතියට වෙට්ටු දමමින් ඔහු රටේ නායකයා වීමට පෙරුම්පුරයි. මේ ගැන ලැජ්ජාවිය යුත්තේ කවුරුන් ද?

ලංකාව නීතියේ පාලනය හොඳින් සහ විධිමත්ව පවතින රටක් නම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පමණක් නොව ජනාධිපති, අගමැති ඇතුලු මැති ඇමතිවරු ගණනාවක්ම සිරදඬුවම් ලැබිය යුත්තෝ වෙති. අප පැහැදිළිව දකින්නේ රාජ්‍ය බලය පරිහරණය කිරීමට වරම් ඇත්තෝ සහ රාජ්‍ය බලයට උැරුමකම් කියන්නෝ නීතියට ඉහළින් සිටින තත්වයක් රටේ පැහැදිළිවම පවතින බවය.

දූෂණය සහ අපරාධවලට වගකිව යුත්තෙක් ශිෂ්ඨ පාලකයෙකු වන බවට කටමැත දෙඩවීමත්, පිරිහුණු භික්ෂූන්ගේ ආශිර්වාද ලබමින් ආගමික වතාවත්වල නිරතවීමත් ලංකාවේ දේශපාලනය සහ ආගම තුළ පවත්නා විකාරරූපී තත්වයකි.

දූෂණය සහ අපරාධ නීති ගරුක පුරවැසියන් නොයිවසුව ද, ඉහළ තලයේ දේශපාලඥයන්ට ඒ දෙකම තම තමන්ගේ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සාධකය. යහපාලන ආණ්ඩුව ගතවුණු කාලය තුළ විශද කළේ අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කරන බව හා දූෂිතයන් රකින බවය. නීති ගරුක පුරවැසියන් අධිකරණයෙන් යුක්තිය පසිඳලන අන්දම දෑස් දල්වා බලා සිටිය ද දෑස් නිලංකාරවීම පමණකි උරුම වී තිබෙන්නේ.

ජනාධිපති සිරිසේන පසුගිය දිනෙක පැවසූවේ තමාගේ කාලය තුළ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් කිසිවෙකු ඝාතනය නොකෙරුණ බවය. එය සැබෑවකි. එහෙත් ඒ ප්‍රකාශය තුළ කියැවෙන වැදගත් තවත් කරුණක් තිබේ. ඒ කුමක් ද? ඔහු ද ඇමතිවරයෙකුව සිටි රාජ්‍ය පාලන සමය තුළ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් මනුෂ්‍ය ඝාතන සිදු වුණේය යන්න එයයි.

තමන්ගේ කාලයේ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් කිසිවෙකු ඝාතනය නොවීම ගැන ගෞරවයක් ජනාධිපති සිරිසේනට උරුමකළ හැකි ද? නොහැකිය. ඒ මන් ද? ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් ඝාතනය කළ ඝාතකයන් සියලු දෙනාම ඔහු ආරක්ෂා කළ බැවිණි; ආරක්ෂා කරන බැවිණි. ඝාතනයන්ට පදවි තානාන්තර - උසස්වීම් නිබඳව ලබාදුන් බැවිණි; ලබාදෙන බැවිණි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, රාජ්‍ය පාලකයා වීමට පෙරමං බලන්නේ පන්සල් යමින් තමන් ශ්‍රද්ධාවන්ත බෞද්ධයෙකු බව විදහාපාමිනි. ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් වශයෙන් ගත කළ කාලය තුළ රටේ සිදුවුණු අපරාධවලට මෙන්ම, ඇතැම් බරපතල දූෂණවලට වගකිව යුත්තෙක් බව අධිකරණයකින් තීන්දු නොකිරීමට දිගින් දිගටම අවසර නොලැබීම හේතුවෙන් ඔහුට ශ්‍රද්ධාවන්ත බෞද්ධයෙකු ලෙස ව්‍යාජ රංගනයක නිමග්න වීමට පුලුවන් වී තිබේ. ඔහුගේ උත්සාහය කෙසේ ‌හෝ රටේ පාලකයා ලෙස පත්වීමටය. බලය නොමැතිව නීතිය තමන්ට අවශ්‍ය අන්දමට හසුරවන හෙතෙම බලය උරුම කර ගතහොත් නීතියට අත්වන ඉරණම කුමක් විය හැකි ද?

වාසුදේව නානායක්කාර, කුමාර වෙල්ගම කියා සිටියේ ගෝඨාභය රාජ්‍ය පාලනයට නුසුදුස්සෙකු බවය. මේ වන විට වාසුදේව නානායක්කාර සිය ස්ථාවරය වෙනස් කරගෙන සිටින්නේ ඔහුට, ඔහු‌ගේ නිගමනය වැරදි යැයි අවබෝධවීමත් නිසා නොවේ. ආත්ම ගරුත්වයක් හෝ ආත්ම විශ්වාසයක් නැති දේශපාලඥයෙකු බවට ඔහු පත්ව සිටින නිසාය.
කුමාර වෙල්ගම පැහැදිළිවම සිය මතයේ තවමත් පිහිටා සිටියි. කුමාර වෙල්ගමට තිබෙන ආත්ම විශ්වාසය හෝ ආත්ම ශක්තිය නොමැති නිසා ශ්‍රීලනිපයේ බොහෝ දෙනෙකු මුනිවත රැකීමට වගබලානෙය. කෙසේ වෙතත් ගෝඨාභය කරලියට පැමිණීමෙන් පසුව රටේ විවිධ තලවල දේශපාලඥයන්ගේ ද, රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ ද, බහුතර ජනතාවගේ ද සිත් තුළ කිසියම් තිගැස්මක් ඇති වී තිබෙන බවත්, එය වැඩී වර්ධනය වන බවත් පැහැදිළි කාරණාවකි. සියලු දෙනාම එකම අන්දමට තේරුම් නොගත්තත්, කාගේත් තිගැස්මට පාදක වී තිබෙන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට වඩා ඒකාධිපතිවාදය ගෝඨාභය පාලකයා වුවහොත් තෝරා ගන්නා බවට සැකයන් නැති කමය.

සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීම

ගෝඨාභය නිලධාරියෙකු බවට පත්වන්නේ සහෝදරයා ජනාධිපති වීම නිසාය. ඔහු බලය පරිහරණය කළේ රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුට අභිමත අන්දමට නොවේ. ඒ සඳහා ඔහු අනුගමනය කළේ අධිපතිවාදී ක්‍රමයකි. ඔහුට අනුව එය සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීමය. සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීමට වෙනත් රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුයට නොහැකිය. ඊට හේතුව ඔහු හෝ ඇය නිසැකවම රටේ නීතිරීතිවලට අනුගතව රාජකාරි කළ යුතු බැවිණි. තමා සම්මතයෙන් පිට වැඩකළ බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලන කරළියට අවතීරණව පැවසුවේ අවධාරණයෙනි. ඉන් ඔහු පවසා සිටියේ තමා රාජ්‍ය පාලනයේ දී නීතිරීති කිසිවක් නොසලකා හරින බවය. නීතිරීති තමන්ට වැඩක් නැති බවය. එහෙත් ඔහුගේ කතාව තුළම ඊට ප්‍රතිවිරෝධී කාරණා ද අපමණ විය. ඔහු නීතිය ගැනත් විනය ගැනත් කතා කළේය. දූෂණය ගැනත් කතාකළේය. ඔහුගේ කතාව ලියන ලද පුද්ගලයා අනුගමනය කර තිබෙන්නේ ජනසමාජය තුළ ‌ගෝඨාභය සම්බන්ධයෙන් මුල් අල්ලා තිබෙන භීතිය තුරන් කිරීමේ පිළිවෙතකි. එහෙත් ඒ පිළිවෙත එහෙම පිටින්ම ව්‍යාජ එකක් බැවින් පුපුරා තිබෙන අන්දම දැන් දැන් කවුරුත් වටහා ගනිමින් සිටින සැටි පැහැදිලිය.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ රාජ්‍ය පාලනය තුළ පැවති බරපතල වරද වන්නේ ඔවුන් නීතියට ඉහලින් සිටීමට නිතරම උත්සාහ කිරීමය. නීතියට ඉහලින් සිටීම සඳහා නීතිය අවශ්‍ය අන්දමට සකස් කිරීමට ද ඔවුහු වගබලාගත්හ. බලය අහිමි වුණ පසුව ඔවුන් කටයුතු කළේ නීතියට විවිධ ක්‍රමවලින් පිටුපාමිනි. රාජපක්ෂවරුන්ට සහ ඔවුන්ට සම්බන්ධ සියලු පුද්ගලයන්ට පවරා තිබෙන නඩු විභාග කිරීම කල් මරමින් සිදුවන මන්දගාමී කටයුත්තක් බව කවර පුද්ගලයෙකුට වුව හොඳින්ම වැටහී තිබෙන කරුණකි. අධිකරණය ක්‍රියාමාර්ග දෙස අවධානය යොමු කරන විට අදෘශ්‍යමාන අත්භූතභාවයකි පෙනී යන්නේ. ‌ඊට අදාළ පදනම භීතිය විනා අන් කිසිවක් විය නොහැකිය. මෙහිදී පැහැදිළිව මතුවෙන ප්‍රබල කාරණාව වන්නේ තුවක්කුව නැතිව එල්ලකරන තර්ජනයට වඩා තුවක්කුව ඇතිව එල්ලකරන තර්ජනය අතිභායානක බව ය. ඒ ඔස්සේ රට ගමන් කරන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නාම පුවරුවක් බවට පත්කරගෙන ඒකාධිපති පාලනයක් දෙසටය. ඒගැන සැකයක් නැත.

රාජ්‍ය පාලනලයේ දී සම්මතයන් යනු නීති ය. නීතියේ පාලනය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පදනමයි. ඊට එරෙහි කටයුතු කිරීම කිසියම් පිරිසකගේ උද්දාමයට හේතුවන්නේ නම් ඒ කවුරුත් නීතියේ පාලනය නොඉවසන්නෝ වෙති. ඔවුහු බලය අවභාවිත කිරීමට ද නීතියට පිටුපෑමට ද කැමැත්තෝ වෙති. මේ සම්බන්ධව රටේ බහුතර පුරවැසියන් තුළ තිබෙන අවබෝධය සාධනීය වේ. එහෙත් පාලකයන් පාලනය කිරීමට රටේ නීතිය බලාත්මක නැති තත්වයක් විද්‍යාමාන වීම නිසා බොහෝ දෙනා තුළ තිබෙන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයකි.

ලංකාව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ නීතිය මත පාලනය පිටුදකිමින් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමට නැඹුරු වුණ රටක් බව පැහැදිළිය. නීතියේ පාලනය පිටු දැකීමට අදාළ යාථාර්ථයක් ද තිබේ. එය නම් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන හා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වගකීම සහ වගවීම සාපරාධී අන්දමට කාලයක් තිස්සේ රට පාලනය කළ කවුරුත් අඩුවැඩි වශයෙන් බිඳ දමා තිබීමය.

අදවන විට රටේ සියලුම රාජ්‍ය ආයතන තුළ වැඩකටයුතු කරන්නේ බලය විහිදන එළියට අනුව බව සත්‍යයකි. මේ නිසා සාමාන්‍යයෙන් කවරෙකු වුව තමන්ගේ අවශ්‍යතා මුදුන්පත් කර ගැනීමට හොර පාරවල්වල ගමන් කිරීමටම පෙළඹීම සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්ව තිබේ. මේ අවකාශය තුළ ප්‍රාදේශීය දේශපාලඥයා ද බලය අවභාවිත කිරීමට පෙළඹී ඇත. කළ දුටු කළ වල ඉහ ගන්නට සමත් නිලධාරීන් ද නීතිරීති නොතකන්නටත් ප්‍රතිලාභ ලැබෙන අන්දමට වැඩ කරන්නටත් පෙළඹී ඇත. මෙහිදී අවබෝධ කරගත යුත්තේ සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීම හෙවත් නීතිය නොතකා වැඩ කිරීම රාජ්‍ය පාලකයාගේ දැක්ම වුවහොත් රට වැසියන් කවුරුත් කිසියම් අවකාශයක් තුළ නිසැකවම විනාශයට ගොදුරුවන්නේය යන්නයි. එය සිවිල් බලයක් නැති අහිංහකයෙකුට පමණක් නොව අධිකරණ පද්ධතියේ සියලු තරාතිරම්වල නිලධාරීන්ට ද විඳවන්නට සිදුවන්නෙකි.

රටේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය

ලංකාවට වඩා පහළින් තිබුණ ආසියාවේ සියලුම රටවල් පාහේ අද තිබෙන්නේ ලංකාවට ඉහළින්ය. එවැනි තත්වයක් ඇති වීමට බලපෑවේ කුමක් ද? මේ ප්‍රශ්නයට විවිධ ක්ෂේත්‍රවල විවිධ මට්ටම්වල පුද්ගලයන් දක්වන හේතු අප්‍රමාණය. අධ්‍යාපනය පිරිහීම, දේශපාලඥයන්ගේ සොරකම් කිරීම ඇතුළුව රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ ආකාර්යක්ෂමතාවය දක්වා කරුණු ලැයිස්තුවක් දැක්විය හැකිය. ඒ කරුණු සියල්ලටම අදාළ මූලික සාධකය කුමක් ද? මේ පැනයට පිළිතුරක් සොයා ගැනීමට හොඳම මාර්ගය ලංකාවට පහළින් තිබුණ රටවල් දියුණු වී තිබෙන්නේ කෙසේදැයි සොයා බැලීමය. සැබවින්ම ඒ හැම රටක්ම ගොනැගීමට පාලකයන් ප්‍රථමයෙන් සිදුකර තිබෙන්නේ නීතිය මත පාලනය තහවුරු කිරීමය. මේ කාරණය ගැන දීර්ඝ වශයෙන් කරුණු පැහැදිළි කළ ජ්‍යෙෂ්ඨ විගණන නිලධාරියෙකු පෙන්වා දුන්නේ ලංකාවේ රාජ්‍ය ආදායම නිසි අන්දමට නොලැබෙන්නේ නීතිය ශක්තිමත් පදනමක් ක්‍රියාත්මක නොවන නිසා බවය. ඔහු නිදසුනක් ලෙස දක්වා සිටියේ ශ්‍රී ලංකාවේ රේගුවයි. රේගුවෙන් දීර්ඝ කාලයක සිට රජයට ලැබිය යුතු ආදායම නිසි අන්දමට නොලැබෙන බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. රේගුව තුළ සිදුවෙන දූෂණ අවම කිරීමට තාක්ෂණය භාවිත කිරීමට ආණ්ඩුවක් යම් උත්සාහයක් ගත්තෝ නම්, නිලධාරීන් ප්‍රබලව එය වලක්වන බවය ඔහු පැවසූවේ. රේගුව භාරවන අමාත්‍යවරයා හැම විටම දූෂණයේ ආදරවන්තයෙකු බවට පත්වන බැවින් රේගු නිලධාරීන්ට ඔහුව හීලෑකර ගැනීමට ද, අල්ලේ නැටවීමට ද හැකිවී තිබීම කුප්‍රකට රහසක් බව ද ඔහු පැවසීය. මෙහිදී ඔහු වැඩිදුරටත් පෙන්වා දුන්නේ නිශ්චිතව ආයතනයක් හෝ කිහිපයක් තෝරාගෙන ඒ ආයතන විධිමත් කිරීමට ගන්නා උත්සාහයක් සාර්ථක නොවන බවයි. සමස්තයට අදාළව නීතිය බලාත්මක විය යුතු බව ඔහුගේ මතය විය. මේ කාරණය ලංකාවේ අනාගතය සම්බන්ධ වැදගත් හා ප්‍රබලම ප්‍රශ්නය බවය ඔහු පවසා සිටියේ. මේ ප්‍රශ්නය තේරුම් ගැනීමටවත් ලංකාව පාලනය කළ පාලකයන් අසමත් වුණ බවත්, පාලනය කිරීමට කල් මනින්නන් අසමත් වන බවත් ඔහුගේ නිගමනය විය. ඊට හේතුව ලෙස ඔහු දැක්වූයේ ව්‍යූහාත්මක වෙනසක් සිදුකිරීමට විසල් දැක්මකින් යුත් නායකයෙකුට රාජ්‍ය පාලනයට වරමක් නොලැබීමට රටේ ජනතාවගේ අභාග්‍යයක් බවය.

අප විසල් දැක්මකින් යුත් නායකයා ලෙස දකින්නේ කවුරුන් ද? භික්ෂූන්ට අනුව නම් හිට්ලර් වර්ගයේ කෙනෙකි. මේ වූකලී රටේ රාජ්‍ය පාලනය කඩා වැටී තිබීම ඔස්සේ මතුව තිබෙන බරපතල ප්‍රශ්නයකි.

දිළිඳු සහ නූගත් පුද්ගලයන් ප්‍රශ්න නිරාකරණය කර ගැනීමට වහා තෝරා ගන්නා ක්‍රමය වන්නේ ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. බන්ධනාගාරගත සිටින සාමාන්‍ය පුරවැසියන් අතුරින් බොහෝ පුද්ගලයන් බන්ධනාගාරගත වීමට අදාළ වී තිබෙන හේතුව ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවක නිමග්න වීමය. මේ ප්‍රචණ්ඩ මානසිකත්වය තේරුම් ගැනීමට මාර්ග තදබදය තිබෙන අවස්ථාවක මෝටර් රථයක් නගරයක පැදවීම ප්‍රමාණවත්ය. මාර්ග නීතිරීති උල්ලංඝණය කරන පුද්ගලයන් අතර ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ත්‍රීරෝධ රථ පදවන්නන්ය. බරපතල වරදක් කළ විට පවා ත්‍රීරෝධ රථයක රියදුරෙක් ඒ වැරැද්ද කිරීම ගැන කණගාටු වන්නේ වත් නැත. යම් විටෙක ඒ වරද ගැන විමසා සිටිය හොත් පහරදීමටය ඔහු පෙළඹෙන්නේ. අනෙක් කාරණාව වන්නේ ඔවුන් පොදුජනතාව වෙනුවෙන් සේවයක් කරන්නේය යන ගෞරවනීය හැඟීමකින් වියුක්ත වීමය. බොහෝ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරන් වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අපිරිසිඳුය. හැඳ පැළඳ සිටින අන්දම මෙන්ම ඔවුන්‌ගේ ස්වරූපය විශද කරන්නේ අවනීතභාවයේ ලක්ෂණය. නීතිගරුක ශිෂ්ඨසම්පන්න ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරන්ට නිසි ගෞරවය ලබා දෙමින් මේ සම්බන්ධයෙන් අත්දැකීමක් පැවසීමට කැමැත්තෙමි.

මම දිනක් රාජගිරියේ සිට අලුත්කඩේ උසාවියට යන්නට ත්‍රීරෝධ රථයකට ගොඩ වුණෙමි. ඒ ත්‍රීරෝධ රථයේ පිටුපස වීදුරුවේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ පින්තූරයක් අලවා තිබුණි. රිදුරුට ඉහළින් බුදුන් වහන්නේ‌ගේ සහ කතරගම දෙවියන්ගේ පින්තූර දෙකක් ද අලවා තිබුණි. මිනිත්තු කිහිපයකට පෙර දල්වන ලද හඳුන්කූරක් ද ඉදිරියේ තැනෙක දැවෙමින් තිබුණි. වයස අවුරුදු හතළිහක්, හතළිස් පහක් පමණ වයස පුද්ගලයෙකි රියදුරා. ඔහු කොට කලිසමක් හා ටී ෂර්ට් එකක් හැඳ සිටියේය. හිස පීරා නොතිබුණි. රැවුල කපා නොතිබුණි. ත්‍රීරෝධ රථයට ගොඩ වුණ විට තද දුගඳක් මට දැනුණි. ටික වෙලාවක් බලා සිට සොයා ගත් ත්‍රීරෝධ රථය බැවින් සියල්ල ඉවසා ගමන් ගත්තෙමි. බොරැල්ල හන්දියේ වාහන තදබදය දරුණු තත්වයකය. ඔහු ආරම්භයේ සිටම චාරයක් නැතුවය ත්‍රීරෝධ රථය පැදවූයේය. ලීඩෝ සිනමා ශාලාව ඉදිරිපිටින් ඔහු මාර්ගයේ අනෙක් පැත්තෙන් ඉදිරියට යාමට ගත් උත්සාහය නිසා මාර්ගයේ ඒ පැත්තෙන් පැමිණි මෝටර් රථයක ගමන නතර විය. අනතුරක් සිදුවීම වැළැක්වුණේ මෝටර් රථය පදවාගෙන පැමිණි පුද්ගලයාගේ කල්පනාව නිසාය. මෝටර් රථය පදවාගෙන පැමිණි පුද්ගලයා රිය නතර කළේය. ඔහු කිසිවක්ම කීවේ නැත. ඔහු හොඳින් ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා දෙස බැලුවේය. ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා කෝපයෙන් ත්‍රීරෝධ රථය, ඒ වාහනයේ රිදුරු ආසනය පැත්තට ලංකොට අමු තිත්ත කුණුහරප වැලක් කියාගෙන ගියේය. රථයේ ඉදිරියේ අසුනේ කාන්තාවක සිටි අතර පිටුපස අසුනේ තරුණ ගැහැණු ළමයෙකි. මැද පන්තියේ පුද්ගලයෙකි මෝටර් රථය පදවාගෙන යමින් සිටියේ. ඔහු වචනයක්වත් කීවේ නැත. ඉන් දිරිමත්වූවා සේ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරා පැවසූවේ අසා සිටීමට අපහසු අන්දමේ අසභ්‍ය කතාවකි. ඉන් ඉක්බිතිව මාර්ග සංඥා එළි දැල්වුණ විට ඔහු වේගයෙන් ධාවන තීරුවකට රිංගාගෙන ත්‍රීරෝධ රථය පදවන්නට විය. මා කල්පනා කළේ මා ගැනය. ඒ පුද්ගලයා තම ත්‍රීරෝධ රථයේ රැගෙන යන්නේ මනුෂ්‍යයෙකු නොව අජීවී දෙයක් යැයි සිතාගෙන නොවෙ ද හැසිරෙන්නේ? මට මා ගැනම කණගාටුවකි උපන්නේ.

බොරැල්ලේ සම්පත් බැංකුව ඉදිරිපිට මාර්ග සංඥාවලට යලි ත්‍රීරෝධ රථය නතර විය.

ඔහුගෙන් මා කිසිවක් විමසුවේ නැත. ඔහු මට ඇසෙන්නට කීවේ අපූරු කතාවකි,

'' මේ රට හදන්නට බෑ සර් කාලකන්නි මිනිස්සු ඉන්නේ මේ රටේ. කිසි චරියාවක් නෑ. අනක්ගුනක් නෑ. නීතියක් රීතියක් නෑ. වල් හැත්ත. ගෝඨාභය මහත්තයාට තමයි රට හදන්න පුලුවන්. මොකා වුණත් වැරදි නම් මරලම දාන්න ඔ්නෑ. මේ රට හදන්න වෙන ක්‍රමයක් නෑ.''
සිනා සෙන්නට සිතුනි. එහෙත් මම නිහඬව සිටියෙමි. ඔහු යලිත් කතාකළේය.

''අපි දුක්විඳින්නේ හැම එකාම හොරකම් කරන හින්දානේ. එක හොරෙකුටවත් දඬුවමක් නෑ. හැබැයි ඉන්න තරමක් ඉන්නේ හොරු. එක එකාගේ ඔලුවලට ම තියලා ඉවර ම කරන්ඩ ඔ්නෑ.''

මා කල්පනා කළේ හිට්ලර් කෙනෙකු පතන මහානායක හිමියන්ගේත් මේ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරා‌ගේත් වෙනස කුමක් ද කියාය. මම අලුත් කඩේ උසාවිය අසලින් ත්‍රීරෝධ රථයෙන් බැස ගාස්තුව ගෙවීමි. ඔහු මගෙන් මෙසේ ඇසුවේය.

''සර්ට නඩුවක් ද''

මම ඔව් යයි පැවසීමි.

''සර්ලටත් නඩු නේද? මේක හරි අසාධාරණ රටක්. මේ උසාවිවලට හෙන හත වදින්න ඔ්නැ.''
මම ඔහු දෙස බලා සිනාසී උසාවිය දෙසට පියමැන්නෙමි.

මා කල්පනා කළේ මේ පුද්ගලයාගෙන් බොරැල්ල හන්දියේදී බැනුම් ඇසූ පුද්ගලයා ගැනය. ඒ වාහනයේ ඒ වෙලේ සිටියේ මා නම් ! ත්‍රීරෝධ රථයේ ඒ වෙලාවේ සිටියේ ඔහු නම් ...!

මේ පුද්ගලයා කිවූ කිසිවක් ගැන හෝ කියන කිසිවක් ගැන හැඟීමක් නැත්තෙකු බවය මට සිතුනේ. ටික දුරක් ගමන් කරන විට මට මෙසේ සිතුණි.

ඔහුටත් මා මෙසේ කීවානම්...!
''මට මිනීමැරුම් නඩුවක් තියෙනවා. මම ඇප පිට ඉන්නේ.''
ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් විය හැකි ද?
ඔහු මෙසේ පැවසීමට බැරි නැතැයි මට සිතුණි.
''ඇයි සර් නඩු වැටෙන විදිහට මැරුවෙ?''
මා මේ විස්තරය ඉදිරිපත් කළේ ලංකාවේ පහළම සමාජ තීරුව කොතරම් අසරණ තත්වයක සිටින්නේ ද යන්න ගැන අදහසක් පැවසීමටය.

අසරණකම තුළ දරුණු වීම

රටක ජනතාව අසරණ වන්නේ නූගත්කම නිසාම නොවේ යයි මම සිතමි. දුප්පත්කම නිසා ද නොවේ යයි මම සිතමි. සමාජ අවබෝධය අඩුකම නිසා යයි මම සිතමි.

විභාග සමත් නොකළ දුප්පත් ගැමියෙකු වූ ම‌ගේ පියා ගමේ ප්‍රභූවරයෙකු සමග නඩුවක් කීවේය. අපේ නිවසට එන්නට තිබෙන පාර ඒ ප්‍රභූවරයා ඔහුගේ වත්තට යා කොට වැටක් ගසා ගැනීම නඩුව දැමීමට හේතුවයි. මගේ පියා ඒ ප්‍රභූවරයා සමග කරුණාවෙන් කතාකොට ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය.

ගමේ වැදගත් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු මාර්ගයෙන් ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. පලක් වූයේ නැත. ගමක දුප්පත් ගැමියෙකු ප්‍රභූවරයෙකුට විරුද්ධව නඩුවක් පැවරීම එකල බරපතල දෙයකි. ප්‍රභූවරයා වෙනුවෙන් නඩුවට ඉදිරිපත් වුණේ ප්‍රසිද්ධ නීතිඥයෙකු වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ සහෝදරයාය. අපේ පියා වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ සාමාන්‍ය තත්වයේ නීතිඥයෙකි. දෑහෙන කාලයක් නඩුව විභාග කෙරුණි. නඩුවෙන් අපේ පියා දිනුවේය. නඩු තීන්දුව ලැබුණ දා අපේ නිවෙසට පැමිණි අහල පහල උදවිය ඉතාමත් ගෞරවයෙන් කතා කළේ නීතිය සහ යුක්තිය ගැනයි. දුප්පත් මිනිසෙකුට නීතියේ පිළිසරණ ලැබීමට හැකිවීම ගැනයි. මා කල්පනා කරන්නේ එදා ගැමි සමාජය තුළ දුප්පත්කම පැවතුණද ඔවුන් අසරණයන් නොවූ බවය. අසරණ නොවීමට හේතුව කිසියම් ජීවිතාවබෝධයක් ඔවුන් උරුමකරගෙන සිටීමය. ඒ ජීවිතාවබෝධය නිසා ඔවුන් ප්‍රශ්නයක් අභිමුව ප්‍රචණඩ වූයේ නැත. ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් ප්‍රශ්න නිරාකරණය කර ගැනීමට පෙළඹුණේ නැත. මේ කාරණාව ගැඹුරින් සිතා බලන විට පැහැදිළි වන්නේ එදවස නීතිය හා යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාවලිය අදට වඩා ප්‍රශස්ත තත්වයක් තිබුණ බවය. රටක නීතිය හොඳින් ක්‍රියාත්මක වන විට සාමාන්‍ය ජනතාව නීතිගරුක වීම සොබාවය බව මගේ පිළිගැනීමයි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂට රට හදන්නට පුලුවන් යයි කල්පනා කරන උදවිය අතර පහළම සමාජ ස්ථරයන් නියෝජනය කරන පුද්ගලයන් සිටින්නේ නම් ඔවුන්ට තමන් ජීවත්වන රට නීතිය මත පාලනය වන රටක් ලෙස නොදැනී තිබීම ඊට අදාළ කරුණකි. මා ඉහතින් සඳහන් කළ ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා අපමණ ජීවන ප්‍රශ්න සමග පොර බදන්නෙකු යයි සිතමි. ඔහු තමාගේ පීඩනය මුදාහරින්නට පෙළඹී සිටින්නේ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙනි. ඔහු ‌ගෝඨාභය හඳුනාගෙන තිබෙන්නේ කෙසේ ද? ඉතා පැහැදිළිය. ගෝඨාභයගේ ක්‍රමය ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. මේ ප්‍රචණ්ඩත්වය තමන්ට පාරා වලල්ලක් වන බව අර ත්‍රීරෝද රථයේ රියදුරා පමණක් නොව ගෝඨාභයට ආවඩන බොහෝ දෙනා තේරුම් ගැනීමට අසමත්ව ඇති සේය.

ගෝඨාභයත් අසරණ ද? සැබවින්ම ඊට පිළිතුර පැහැදිළිව 'ඔව්' යන්නය. ඔහු යුද්ධය පැවති සමයේ රටින් පිටවෙයි. ඒ ප්‍රාණාශාව නිසා විය හැකිය. ඔහු යලි ලංකාවට පැමිණේන්නේ රටේ නායකයා බවට සහෝදරයා පත්වීම නිසාය. ඔහුට සිවිල් නිලධාරියෙකු වීමට අදාල සුදුසුකම් නැත. ඔහු සිවිල් නිලධාරීන් අණසකට යටත් කරගෙන කටයුතු කිරීමෙන් ප්‍රචණ්ඩත්වය මෙන්ම හිතෙහි ගුලි වී තිබෙන අසරණ කමක් මුදාහැරියේය. ඔහු දකින්නේ සම්මතයන්-නීති, තමන්ට හතුරු සාධක බවයි. ඒවා පවතින්නේ යහපත් රාජ්‍ය පාලනයකට බව ඔහු වටහා ගන්නට අසමත්ය.

අසරණ වූ පුද්ගලයා නපුරක් කරන්නට පෙළඹෙන්නේ දෙවරක් නොසිතමිනි. ඔහුට අවශ්‍ය වන්නේ මොන විදිහකින් ‌හෝ ඔහුගේ පැවැත්ම පමණි. ගෝඨාභය රාජකාරී කරන විට ඉඩම් පවරාගත් අන්දම ගැන අනුවේදනීය කතා අපමණය. සාහසික ක්‍රියා ඊටත් වඩා වැඩිය. එහෙත් දිළිඳු ජනතාව ඔහුගේ අධිපතිවාදී ක්‍රමවේදය හඳුනාගන්නට අසමත්ය. කවර පුද්ගලයෙකුගේ වුව ඉඩමක් - දේපළක් රජයට පවරා ගන්නට නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේදයක් ඇත. ගෝඨාභය ඒ නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේදය තුට්ටුවකට මායිම් කළේ නැත. නීතිය හා නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේද නොයිවසීම ම අසරණකමේ ගති සොබාවයකි.

වේගවත් සංවර්ධනය යනු කුමක් ද? බෞතික වශයෙන් ඇතිකරන දියුණුවයි. රටේ ජනගහණයෙන් වැඩිම ප්‍රතිශතයක් දිළිඳුය. අගනුවර ජනගහනයෙන්ද වැඩිම ප්‍රතිශතයක් දිළිඳුය. බෞතික වශයෙන් ගොඩනගන දේවල් ඔවුන්ගේ ජීවනයේ තත්වය ඉහළට එසවීමට සමත් නොවේ. එහෙත් ඒ බව දිළිඳු ජනතාව ද තේරුම් ගැනීමට අසමත්ය. මේ අසරණ කම නොවේ ද?
ළමා රෝහලේ වෛද්‍යවරියක මා සමග පැවසුවේ දිළිඳු අඹුසැමියන්ට කොපමණ දැනුවත් කළත්, දරුවන්ට ගෙදර පිසින ලද ආහාර ලබාදීම නොකරන බවත්, බර්ගර් වැනි රසකාරක යෙදූ කෑම ලබාදීමට හැමවිටම උත්සාහ ගන්නා බවත්ය. හොඳ එළවළු සහ පළතුරු මධ්‍යම පන්තියට විකුණා ලබන මුදලින් ෆයිඩ් රයිස් කන සමාජය ඒ අසරණභාවයෙන් මුදවා ගැනීම විශාල අභියෝගයක් බව ද ඒ වෛද්‍යවරිය පැවසුවාය.

ලංකාවේ විවිධ සමාජ ස්ථරවලින් අවිචාරවත් ලෙස ගෝඨාභයගේ පාලනයට කැමැත්තක් දක්වන උදවිය සිටින්නේ නම්, ඔවුන් සියලු දෙනාම අන්ත අසරණයන්ය. ළඟ බලන දුර බලන්නට අසමත් පුද්ගලයන්ය.

රටක ජනතාව බොරුවට චාටුවට රැවටී කරගෙන තිබෙන දේවල් දැන් හොඳටම ඇත. බොරුවට චාටුවට රැවටී විනාශය ලඟාකර ගැනීම භයානක බව ජනසමාජය වටහා ගත යුතුව තිබේ. බොරුකාරයන්ගේ සබෑ තත්වය ගැන නිදසුනක් මෙසේය.
මහා දේශප්‍රේමියෙකු අත්අඩංගුට ගත් අවස්ථාවේ ඔහු හඬාවැටුන අන්දම ගැන කරුණු පැවසූ උසස් පොලිස් නිලධාරියෙකු පිළිකුලෙන් යුතුව අවසන පැවසුවේ මහා සද්ධ අහිංසක මිනිස්සු රවට්ටමින් දැම්මට කොටුවුණ බව තේරුණ පළවෙනි තප්පරේදිම අන්ත අසරණ කාඩ්බෝඩ් වීරයෙක් බව තමයි පැහැදිළි වුණේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ගෞරවණීය පාලකයා නීතිය මත පාලනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නෙකි. නීතිය මත පාලනය නොයිවසන්නා සත්‍ය වශයෙන්ම ඒකාධිපතියෙකි.

ජනතාව අභිමුව තිබෙන්නේ මේ ප්‍රශ්නයයි. දැන් කරළියට ඒකාධිපතියෙකු ලෙස රට පාලනය කිරීමට සූදානම් කෙනෙකු පැමිණ සිටියි. කවර අඩුපාඩු ඇතත් ජනතාව රාජ්‍ය පාලනයට භාරදිය යුත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක් රැකගැනීමේ කාර්යභාරයට උරදෙන්නෙකුටය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කටමැත දොඩවන්නන් බලය පරිහරණය කළ අන්දම හොඳින් හඳුනාගෙන සිටින නිසා කිසිවෙකු අසරණ විය යුතු ද නැත. ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය බලය රැකගන්නේ ද? අවසන් කර ගන්නේ ද?
අපි අපේ පරමාධිපත්‍ය බලය මොන අන්දමකින් හෝ ආරක්ෂා කර ගැනීමට කැපවෙමු.

මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය
(අනිද්දා)

Comment (0) Hits: 237

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය එක්සත් ජාතික පක්ෂයට පාවා දුන්නා ද?

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය 2015 දී යහපාලන රජයට සම්බන්ධ වීමෙන් සිදු වූයේ පක්ෂය එජාපයට පාවා දීමක් ද?

මේ වන විට දේශපාලන ලෝකයේ ඇතැම් අවස්ථාවාදී ප‍්‍රවාද පතුරවන්නන් පිරිසක් විසින් 2015 දී චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය එජාපයට පාවා දුන් බවට අසත්‍ය ප‍්‍රචාරයක් සමාජගත කරමින් සිටිති. එබැවින් 2015 දී සැබැවින්ම සිදු වූයේ කුමක් දැයි අප සැකවින් අවබෝධ කරගත යුතු ය.

1. 2015 වන විට දුරදාන්ත රාජපක්ෂ පාලනයේ ආඥාදායකත්වයෙන් පීඩනයට පත්වී සිටි මෙරට සියලූ සමාජ බලවේග ඒකරාශී වී නව පාලනයක් වෙනුවෙන් එකට අතවැල් බැ`දගෙන සිටියහ. ඒ මොහොතේ රාජපක්ෂ පාලනය නිසා කළ කිරී සිටි බොහෝ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයෝ ද පක්ෂයෙන් ඈත් වී සිටියහ. අපගේ මැදිහත්වීම හරහා සියලූ ආණ්ඩු විරෝධි බලවේග ද, කළකිරී සිටි ශි‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් ද එකට ඒකරාශී කර පොදු බලවේගයක් ගොඩන`ගා පරාජය වීමට තිබුණු ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට නැවත රාජ්‍ය බලය ලබා ගැනීමට හැකිවිය.

2. බලයට පැමිණි පසු කැබිනට් මණ්ඩලයේ හොඳම, බලගතුම අමාත්‍යාංශ වලින් බහුතරයක් ශී‍්‍රලනිපයේ, ජනාධිපතිවරණයට කිසිම උදව්වක් කළේ් නැති අයට ලබා දීමට හැකිවූ අතර ඔවුන්ගේ කටයුතු කිසිදු බාධාවකින් තොරව සිදුකිරීමට ද අවකාශය ලබාදුන්නේ ය.

3. ආසනවලට ප‍්‍රතිපාදන ලබාදීමේදී එක හා සමානව එජාප සාමාජිකයින්ට හා අපේ සාමාජිකයින්ට වසරකට කෝටි ගණන් මුදල් දුන් අතර ලංකාවේ සෑම ග‍්‍රාම සේවා කොට්ඨාශයකටම මුදල් දීම සිදුවූයේ ලංකාවේ පළමුවැනි වතාවටයි. ඒ හරහා අප පාක්ෂිකයනට අවශ්‍ය පරිදි සංවර්ධන කටයුතු සිදු කිරීමට අවකාශ තිබුණි. එහෙත් පක්ෂ නායකත්වයේ මුග්ධභාවය හේතුවෙන් එය අතරමග නැවතිනි.

4. වැඩියෙන්ම මුදල් දුන්නේ 2018 දීයි. එක් මැතිවරණ කොට්ඨාශයකට රුපියල් මිලියන 300 ක් (රු. කෝටි 30 ක්* එජාප හා ශී‍්‍රලනිප සාමාජිකයින් අතරේ එක් අයෙකුට රුපියල් මිලියන 50 බැගින් සමසේ බෙදී යන අයුරින් ලබා දුන් නමුත්්, සිරිසේන, රාජපක්ෂ සමග එකතු වී කළ මගඩිය නිසා මහින්ද අගමැති වුන ගමන්ම දිස්ති‍්‍රක් ලේකම්වරුන්ට යවා තිබුණ මුදල් ආපසු ගෙන්වාගෙන එම ව්‍යාපෘති අහෝසි විය

5. ආසනවලට දුන් මුදල්වලට අමතරව ජනාධිපති හා ඇමතිවරුන් ඉල්ලූ බොහෝ දේවල් සඳහා අමාත්‍යාංශවල ප‍්‍රතිපාදනවලින් කිසිම බාධාවක් නොමැතිව මුදල් ලබාදුන් බව සියල්ලෝම මැනවින් හ`දුනති.

එබැවින් 2015 නිර්මාණය කළ පොදු ජාතික සන්ධානය ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කළ බව පසන්නේ කෙසේ ද?

 

 

 

 

 

 

 

චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ?
මහින්ද ඇතුළු පොහොට්ටුවෙන් යැපෙන ඇතැම් පිරිස් විසින් වේදිකාවල කෑමොර දෙන්නේ චන්දි‍්‍රකා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ යනුවෙනි.එමනිසා ඇය පක්ෂයට කරපු දේවල් පිළිබඳව කෙටියෙන් හෝ යමක් පැවසිය යුතුය.
1. 1977 අන්ත පරාජයට පත්වූ පක්ෂයට මුලින් ම ජීවී හුස්ම පොවන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය. ඒ දිණකර පුවත්පත අරඹා සී සී කඩ විසිර සිටි පාක්ෂිකයා එකට එකතු කිරීමෙනි.

2. මහින්ද, මෛතී‍්‍රපාල සේනානායක සමග එකතු වී මැතිනිය පක්ෂ නායකත්වයෙන් එළවීමට උත්සාහ ගත් අවස්ථාවේ විජය සමග එකතු වී ටකරං සමුළුව පවත්වා මැතිනියගේ පක්ෂ නායකත්වය තහවුරු කරන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.

3. වසර 17ක් තිස්සේ අන්ත පරාජයට පත්ව සිටි ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට ජයග‍්‍රහණයේ හුස්ම පිඹ පක්ෂය ජයග‍්‍රහණය කරා රැුගෙන යන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය. එම ජයග‍්‍රහණය වසර 25ක් පුරා ජනාධිපති ධුරය පක්ෂය තුළ තබා ගැනීමට තරම් ප‍්‍රබල විය.
4. ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ඡුන්ද බැංකුව පුළුල් කරන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.පක්ෂයට සුළු ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් ආකර්ශනය කරන්නට ඇයට හැකි විය.
5. පක්ෂයේ කාඩර් එක සහ ශාඛා සමිති ශක්තිමත් කර ග‍්‍රාථිය මට්මෙන් පක්ෂයට ශක්තිය සපයන්නේ චන්දි‍්‍රකා ය.
6. කෙටියෙන්ම කියතොත් මහින්ද 2005 බලයට පත්වන්නේ ද චන්දි‍්‍රකාට පිංසිදු වන්නටය. ඔහු බලය ලබා ගන්නේ චන්දි‍්‍රකා වසර 11ක් පුරා සිදුකළ සේවාව නිසාය.

 

 

මහින්ද රාජපක්ෂ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට මොනවද කළේ?

ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය වෙනුවෙන් මහින්ද කළ දේවල් පිළිබමීව ද අපි අවධානය යොමු කළ යුතු ය. පක්ෂයේ ඉතිහාසය දෙස බැලීමේ දී ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කිරීම පිළිබ`ද මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුලූ රාජපක්ෂවරුන්ට ඉතා දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තිබූ බව පෙනේ.

1 1980 දී මැතිණියගේ ප‍්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළ අවස්ථාවේදී මෛති‍්‍රපාල සිරිසේන, මහින්ද රාජපක්ෂ යන අය ජේ.ආර්.ගෙන් භෞතික වාසි ලබාගෙන, මැතිණිය පක්ෂයේ සභාපතිත්වයෙන් නෙරපීමට මහා සටනක් දියත් කළ වග අපට අමතක නැත.
2 පළමුවෙන් 1982 ජනාධිපතිවරණයේදී ශී‍්‍රලනිප අපේක්ෂක හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව ජේ.ආර්.ට එරෙහිව සටන් කළ අවස්ථාවේදී රාජපක්ෂ රොත්තම කටයුතු කළේ ජේ ආර් දිනවීමටය.
3 එම මැතිවරණයේ දී මහින්ද ජේ.ආර් දිනවීම ස`දහා රහසේ සියලූ උපක‍්‍රම සිදු කළ ආකාරයත්, බැසිල් රාජපක්ෂ ප‍්‍රසිද්ධියේ එජාප සාමාජිකත්වය ලබාගෙන ජේආර් වනුවෙන් වේදිකාවල කතා පැවැත්වූ ඉතිහාසය තවමත් මිනිසුන්ට අමතක නැත.
4 මැතිවරණයකදී දිස්ති‍්‍රක් නායකයා දිස්ති‍්‍රක් නියෝජිතයා කිරීම අප පක්ෂයේ සිරිත වුවත්, පළමුවන වතාවට දිස්ති‍්‍රක් නායකයෙක් ජනාධිපති අපේක්ෂකයාගේ දිස්ති‍්‍රක් නියෝජිතයා වශයෙන් හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කයට මහින්ද පත් වූයේ නැත. ඒ වෙනුවට කොමියුනිට්ස් පක්ෂයේ ඞීව් ගුණසේකර හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කයේ කොබ්බෑකඩුවගේ නියෝජිතයා ලෙස පත් කිරීමට සිදුවිය.

5 1994 දී වැටී තිබුණු පක්ෂය ගොඩ ගැනීම සඳහා චන්දි‍්‍රකා පක්ෂයට අරගෙන, පක්ෂයේ කටයුතු බාරදීමට මැතිණිය හා පක්ෂයේ පිරිසක් කටයුතු කළ අවස්ථාවේදී චන්දි‍්‍රකා සම්බන්ධ කර ගැනීමට විරුද්ධව මහින්ද සටන් කර, ඒ සියලූඋත්සාහයන් අසාර්ථක වූ විටඔහු ඩලස් ලවා චන්දි‍්‍රකාට පමණක් නොව, ඇයගේ දරුවන්ට පවා ඉතා පහත් අන්දමින් අපහාස කළේ ය. ඩලස්ගෙන් මේ පිළිබඳව විමසන විට, ඔහුගේ පිළිතුර වූයේ , මම මොනවා කරන්නද? මහින්ද අයියා කියනකොට කරන්න වෙනවා, කියාය.
6. චන්දි‍්‍රකා බලයට පත්වූ වට පසුව ඔහු කළ සියලූනොපනත්කම් අමතක කර ඔහට කැබිනට්ඇමති කමක් පවා ලබා දුන්නාට පසුවත හෝ ඔහු පක්ෂයට එරෙහි කමන්ත‍්‍රණ නැවැත්වූයේ නැත. 2001 ශී‍්‍රලනිප යේ මන්තී‍්‍රවරු 09 දෙනෙක් එස්.බී.ගේ නායකත්වයෙන් එජාපය ට යවා ආණ්ඩුව කඩා වට්ටන්නේ, එජාපය ලවා චන්දි‍්‍රකාට එරෙහිව දෝශභියෝගයක් ගෙනවිත් ඇය පන්නා දමා මහින්දට අගමැතිකම දෙන බවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ වූ ඉපොොරාන්දුවක් නිසයි.
7. ඒ වෙනුවෙන් 2001 මැතිවරණය එජාපය ජයග‍්‍රහණය කළාට පසු, ශී‍්‍ර ලංකා නිහස් පක්ෂ මන්තී‍්‍රවරුන් 23 දෙනෙක් සමග එකතු වී එම දෝශාභියෝගයට සහාය දක්වා චන්දි‍්‍රකාව බලයෙන් පහ කිරීමට උත්සාහ කළත්, ඒ සඳහා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ මන්තී‍්‍රවරුන් 07 දෙනෙක් පමණක් එකඟ වූ නිසා අවශ්‍ය තුනෙන් දෙකක බහුතරය නොමැති වීමෙන් එම වෑයම ව්‍යර්ථ විය.
8. තත්ත්වය මෙසේ තිබියදී පක්ෂය ගැන සිතා, පක්ෂය දිනවන්නට අවශ්‍ය නිසා චන්දි‍්‍රකා, 2004 වසරේ අග‍්‍රමාත්‍ය ධුරය ද, 2005 දී ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වය ද මහින්දට දුන්නාය. ඔහු ජනාධිපති වූ විගසම පක්ෂයේ ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කර,ඉතා අශීක්ෂිත ලෙස චන්දි‍්‍රකා.ගේ උපන් දිනය දවසේ ම ඇය සභාපති ධුරයෙන් පන්නා දමා, සභාපතිකම උදුරා ගත්තේ ය.
9. සභාපතිකම ගත් දිනයේ සිටම පක්ෂය විනාශ කරන කටයුත්ත කළේ බැසිල් රාජපක්ෂ විසිනි. මහින්ද විසින් ඔහුව පක්ෂයේ ජාතික සංවිධායක තනතුරට පත් කළ අතර පක්ෂයට අලූත් සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීම නැවැත්වීමටත්,පක්ෂ ශාඛා ගොඩනැගීම නැවැත්වීමටත් බැසිල් කි‍්‍රයා කරන ලදි. පක්ෂය කඩා වැටෙන නිසා සිරිසේන පක්ෂයේ ප‍්‍රධාන ලේකම් ලෙස අලූත් ශාඛා සමිති හදාගෙන ලියාපදිංචි කිරීමට කටයුතු කළ අවස්ථාවේදී මහින්ද, සිරිසේනට පරුෂ වචනයෙන් බැන වැදී එම කටයුතු නවත්වන ලෙස දන්වා සිටියේය. ඒ අතරතුර මහින්ද, මේ ශ්‍රේෂ්ඨ පක්ෂයට රටේ සිටි ප‍්‍රධාන පෙලේ බුකිකාරයන්, කැසිනෝ කාරයන්, ප‍්‍රධානම කුඩු වෙළෙන්දන්, කසිප්පු වෙළෙන්දන්, එතනෝල් වෙළෙන්දන් ආදීන් බඳවාගෙන ඔවුන්ට ප‍්‍රධාන තනතුරු ලබාදුන්නේ ය. ඉන්පසු රාජපක්ෂ පවුලේ අය මේ ජාවාරම්කරුවන් සමග පක්ෂයේ ජ්‍යෙෂ්ඨයින්ට ඉතාමත් පහත් අන්දමින් සළකා, ඒ අය පක්ෂය කෙරෙහි කළකිරෙව්වේය.

10. ඒ අයුරින් ප‍්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් අන්ත ¥ෂිත ව, දුර්වල කළ තිබූ පක්ෂය චන්දි‍්‍රකා නායකත්වය සිරිසේන සමග එකතුවී ශක්තිමත් කිරීම සඳහා 2015 ජයග‍්‍රහණයෙන් පසු කි‍්‍රයාමාර්ග ආරම්භ කළා ය. මෙය දරා ගැනීමට බැරිවූ රාජපක්ෂලා පොහොට්ටු පක්ෂයක් හදාගෙන, ශී‍්‍රලනිපය දෙකඩ කිරීමට කටයුතු කළහ
11. ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එරෙහි මහින්ද රාජපක්ෂගේ අවසාන ද්‍රෝහී කි‍්‍රියාව නම් පොහොට්ටු පක්ෂයක් අලූථින් නිර්මාණය කර ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය දිය කර හැරීමට කි‍්‍රයා කිරීමයි.
16. ගෝඨාගේ අපේක්ෂකත්වය සඳහා දුර්වල කළ ශී‍්‍රලනිපයේ සහාය ලබා ගැනීමට දැන් ගිවිසුම් ගසා තිබේ. ඒ හරහා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය නැත්තට ම නැතිවන බව සක් සුදක් සේ පැහැදිලි ය. ගිවිසුමේ 12 වන ෙ‏‏ඡු්දය ඊට කදිම නිදසුනක් ලෙස දැක්විය හැකිය.
පොහොටේටු පක්ෂයත්, ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ගිවිසගත් ඒ ගිවිසුම 2019 නොවැම්බර් 16 න් පසුව කිසිදු වටිනාකමක් නොමැති, පුහු ලියවිල්ලක් බවට පත්වනු නොඅනුමානය. එම ගිවිසුමෙන් අනතුරුව ශී‍්‍රලනිපයේ මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර මහතා පාරම්බානු ලැබුවේ ගෝඨාභය මහතාගේ ජනාධිපතිවරණයේදී පොදුජන පෙරමුණට අමතරව ප‍්‍රධාන පක්ෂය වන්නේ ශී‍්‍රලනිප ය බවත්, සියලූ ජයග‍්‍රහණවලින් 1/3 ක අයිතියක් ශී‍්‍රලනිපයට හිමිවන බවත් පවසමිනි.

නමුත්, ගිවිසුමේ 12 වන ෙ‏ඡු්දය දුටුවිට එය අමූලික අසත්‍යයක් බව ඉතාම පැහැදිළි වනු ඇත. එහි සඳහන් වන්නේ , ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු පවත්නා සියලූ මැතිවරණවලදී ශී‍්‍රලනිපයට හිමිවන්නේ 2018 පළාත්පාලන මැතිවරණයේදී එය ලබාගත් ඡුන්ද පදනම මත පදනම්වූ අපේක්ෂක සංඛ්‍යාව පමණක් බවට වන කොන්දේසියයි. එයින් පෙනී යන්නේ ශී‍්‍රලනිපයේ අපේක්ෂකයින් 30‍්‍ර ක් නොව, 14‍්‍ර ක ප‍්‍රතිශතයක් පමණක් ලැබිය යුතු බවයි. එය ශී‍්‍රලනිපයේ අනාගතය වළලා දමන එකගතාවයක් බව පැහැදිළිය.
පොහොට්ටු රැුස්වීම්වලට සම්බන්ධ වූ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ නායකයින්ට ලැබුණේ හූ සංග‍්‍රහය පමණි්. එය කෙතරම් ප‍්‍රබල වී ද යත් අද වන විට පොහොට්ටු රැුස්වීම්වලට සහභාගී නොවීමට පක්ෂය තීරණය කර තිබේ.

එමෙන්ම පොදුජන පෙරමුණේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය පසුගියදා නෙලූම්පොකුණ රගහලේදී ඉදිරිපත් කරන ලදී. එදින ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය සමග ආචාර්ය රාජා ධර්මපාල යන අය විසින් සම්පාදිත වීර සපුමල් යළි ඇවිත් ග‍්‍රන්ථයද ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ ගෙයින් ගෙට බෙදාදීම සඳහා නොමිලේ ලබාදෙන ලදී.

එහි 4 වන පිටුවේ සඳහන් වන්නේ
,ලංකාවේ බැඳුම්කර මංකොල්ලයෙන් මුදල් ලබාගත් අය අතර ශී‍්‍රලනිප මන්තී‍්‍රවරුන් කෝටි ගණන් අරගෙන තිබෙනවා. එක් කෙනෙක් තමයි පක්ෂයේ මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර.,
ශී‍්‍රලනිප මහලේකම් දයාසිරි ජයසේකර මහතාගේ නමින්ම එම චෝදනාව කොට, එය ලිඛිතව ප‍්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. එයින් පෙනී යන්නේ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය විනාශ කිරීමට පොදුජන පෙරමුණේ තිබෙන පරමාර්ථයයි. ඔවුන්ගේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ජනාධිපති කරවීමට ශී‍්‍රලනිපය කැප වුවත්, ශී‍්‍රලනිපය විනාශ කිරීමට ඔවුන් ගත් උත්සාහය ඉවත් කරගෙන නොමැති බවයි.

කරුණු මෙසේ නම්, ශී‍්‍රලනිපය විනාශ කළේ චන්ද්‍රිකා එජාපය ඇතුළු තවත් පක්ෂ රාශියක් සමග ගොඩ නගාගත් සන්ධාන රජය නිසාද? එසේත් නැත්නම් මහින්ද ප‍්‍රමුඛ බලලෝභී හොර මිනීමරු කණ්ඩායම ද? කියා ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයින් ඉතා ගැඹුරට සිතා බැලිය යුතුය.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment (0) Hits: 114

ලෝකය අතහැර ශවේන්ද්‍ර තෝරා ගැනීම !

හිටපු යුද හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් මහේෂ් සේනානායක සිය ධූරයෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු 23වැනි යුද හමුදාපති ලෙස පත්වීම් ලැබුවේ මහේෂ් සේනානායක යටතේ දෙවෙනියා ලෙස සිටි මේජර් ජෙනරාල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා ය. ඒ ලුතිනන් ජෙනරාල් නිළයට උසස්වීම් ලබමින් ය. මෙම පත්වීම කරන්නේ ජනාධිපත්වරයා විසින් ය. මෙහිදී අදාළ තනතුර ජ්‍යෙෂ්ඨයාටම දිය යුතු යැයි නියමයක් නැත. එහෙම දුන් ඉතිහාසය අද නැත. මේ පත්වීම මෙලෙස අප ප්‍රශ්න කරන්නේ ඇයි? මෙම තනතුර මෙම පුද්ගලයාට දෙන්නට ජනපති තීරණය කර ඇතැයි යන්න සැළවූ වහාම අප හට නැඟුණු ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය වන්නේ යුද අපරාධ චෝදනා බරපතල ලෙස, දේශීයව මෙන්ම විදේශීයවද එල්ලවන පුද්ගලයෙකුට මෙම තනතුර ලබා දීම තුළින් 2015 ජනවාරි 08 පසුව මානව හිමිකම් පිළිබඳව ලෝකය පුරා අප විසින් ගොඩනගාගත් ප්‍රතිරූපයට කුමන ඇබැද්දියක් වෙනු ඇතිද කියන එකය. ඊළඟ ප්‍රශ්නය වුණේ නොයෙක් කූඨඋපාය උපක්‍රම මතින් ජනපති සටනට පැනගෙන තිබෙන හිටපු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ සමීපතම හමුදා නිලධාරියෙකු හමුදාපති නිලයට පත් කරන්නේ කෙසේද යන්නයි. අබමල් රේණුවක බුද්ධියක් තිබෙන පාලකයෙකු නම් කවදාවත් මෙවැනි තීරණයක් ගන්නේ නැත. කෙසේ හෝ බුද්ධියෙන් තොර මෙම තීරණය නිසා ජීඑස්පී බදු සහනය ඇතුළු ලෝකයෙන් අපිට ලැබෙන බොහෝ දේ නැතිවී යාමේ අවදානමක් ඇති වී ඇත. ඊටත් වඩා දේශීයව අපි දිනාගෙන සිටි අසල්වැසි දෙමළ ජනයාගේ සිත් අපි මෙම තීරණය සමගින් බිඳ ඇත. එය රට තුළ සහජීවනමය අනාගතයට හොඳ නැත.

සතර අතින් විරෝධය

මෙම පත්කිරීම පිළිබඳව මේ වන විට ලෝකයේ සතර අතින් දැවැන්ත විරෝධයක් ගලාගෙන එමින් තිබේ. එය බරපතල ප්‍රශ්නයක් ය. එහෙත් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ද ඔහේ බලාගත් අත බලාගෙන ඔහේ සිටින්නේ ය. ඇවන්ගාඩ් චෝදනාව නිසා කාලයකට කලින් ඇමති පට්ටම ගැලවී දැන් විදේශ අමාත්‍යවරයා සේ කටයුතු කරන තිලක් මාරපන නම් මේක ස්වෛරීත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් යැයි ප්‍රකාශ කරමින් අන්තර් ජාතික මතය අප ගණන් ගන්නේ නැති බව ලෝකයාට පෙන්වා ඇත.
මෙම පත්වීමත් සමග එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ මහකොමසාරිස් කාර්යාලය නිවේදනයක් නිකුත් කළේය. එහිදී එහා මහලේකම් මිෂෙල් බැචලේ ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙම පත්කිරීම බරපතල ප්‍රශ්නයක් සහ මානව හිමිකම් පිළිබඳ සැකසංකා තමන් තුළ ඇති කරන බවය. එහිදී ඇය අවධාරණය කරන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සාම සාධක හමුදා ක්‍රියාන්විතයන් සඳහා ලංකාවේ සන්නද්ධ හමුදා යොදා ගැනීම පිළිබඳවද මේ නිසා ප්‍රශ්න ඇති වන බවය.
මෙම පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් සිය දැඩි අවධානය යොමු කරන බව ප්‍රකාශ කරන ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ප්‍රකාශ කරන්නේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සහ වෙනත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ලේඛනගත කර ඇති ආකාරයට ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට එරෙහිව මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් පිළිබඳ බරපතල චෝදනා ඇති බව සහ එම චෝදනා විශ්වාසනීය බවය. සංහිඳියාව සහ සමාජ සමගිය සඳහා වන උවමනාව අතීශය ලෙස පවතින අවස්ථාවක මෙම පත්වීම් ශ්‍රී ලංකාවේ කීර්ති නාමය, යුක්තිය සහ වගවීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා වූ කැපවීම් හෑල්ලුවට ලක් කරන බවය.

කොළඹ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද තානාපති කාර්යාලය මෙම නිවේදනය නිකුත්කළ පමාවෙන් සිංහල බෞද්ධ විමල් වීරවංශ ප්‍රමුඛ කල්ලිය එකින් එක ප්‍රකාශ නිකුත් කරන්නට විය. තවමත් යැංකි බව රැකගෙන සිටින පුද්ගලයෙකු ජනාධිපති පුටුවට ඔසවාගෙන යමින් සිටින ඔවුන් මෙවැනි විරෝධතා දැක්වීම විහිළුවක්මය.
මේ පිළිබඳ යුරෝපා සංගමයද බරපතල නිවේදනයක් නිකුත් කළ අතර එහිදී ඔවුන් කියා සිටියේ සංහිඳියාව ඇති කිරීම සහ වගවීම යන කාරණා මෙමගින් බරපතල ලෙස ප්‍රශ්න කෙරෙන බවයි. ඉන්පසුව කැනඩාවද මෙවැනි බරපතල ප්‍රකාශයක් කරමින් සංහිඳියාව සහ යුක්තිය වගවීම පිළිබඳව මෙරට ගෙන යන වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳව සිය සැකසංකා ජනිත කර ඇත. මෙම අන්තර්ජාතික තත්වයකට ලංකාව ළදරු ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වමින් සිටීම ප්‍රශ්නය තව තවත් උග්‍ර කරනු ඇත.

දෙමළ ජනතාව

මෙම පත්කිරීම පිළිබඳව උතුරේ දෙමළ ජනතාව තුළ සැකය ජනිත කර ඇත. අතුරුදන් වූ දෙමාපියන්, දරුවන්, නෑදෑයින් සොයා යමින් ද ඔවුන්ට යුක්තිය ඉටුකර ගැනීම උදෙසා ද නොනවතින අරගලයක නිරත උතුරේ මිනිසුන් මෙම පත්කිරීම නිසා නැවත සිංහල සමාජය දෙස කෝපයෙන් බලන තත්වයක් උදාවි ඇත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන නියෝජිතයන් වන ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානය මෙම පත්කිරීමට සිය දැඩි විරෝධය, ආණ්ඩුව හමුවේ පළ කර ඇත. ට්විටර් පිණිවිඩයක් යොමු කරන එම සන්ධානයේ මාධ්‍ය ඒකකය මෙම පත්කිරීම පිළිකුලෙන් යුතුව හෙලා දකිමින් ප්‍රකාශ කරන්නේ, මේ පත්වීම උතුරේ දෙමළ ජනතාවට කළ අවමානයක් සේ සලකන බවය.

මෙලෙස වර්තමාන යුද හමුදාපතිවරයාට චෝදනා ගොනුවෙන්නේ ඇයි දැයි සොයා බැලිය යුතුය. හමුදාපති තනතුරට ඔහු සුදුසු නැති බව කියන්නේ ඇයි? සොයා බැලිය යුතුය.

යුද අපරාධ චෝදනා

ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට එරෙහිව යුද අපරාධ සහ මානව වර්ගයාට එරෙහි අපරාධ සඳහා නඩු පැවරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි තිබෙන බව දකුණු අප්‍රිකාවේ සිට ක්‍රියාත්මක ශ්‍රී ලංකාවේ සත්‍ය සහ යුක්තිය සඳහා ව්‍යාපෘතිය (ITJP),ශවේන්ද්‍ර සිල්වා පිළිබඳ පිටු 137 ක සවිස්තර වාර්තාවක් පළකරමින් කියා සිටී. ඔවුන් එම වාර්තාව ප්‍රකාශයට පත් කරන්නේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වා යුද්ධ හමුදාවේ දෙවැනි නිලයට නැතිනම් හමුදා මාණ්ඩලික ප්‍රධානී තනතුරට පත් කළ පසුගිය ජනවාරියේ දීය. ලංකාවේ උසස් හමුදා නිලධාරියෙකුට එරෙහිව යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් පළ කරනු ලැබූ සවිස්තරම වාර්තාව සහ තොරතුරු ගොනුව මෙය බව මෙම ව්‍යාපෘතිය භාරව කටයුතු කරන අන්තර්ජාතික නමක් දිනාගෙන සිටින නීතිවේදිනියක වන යස්මින් සුකා මහත්මිය ප්‍රකාශ කරන්නීය. යස්මින් සුකා යනු ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී සිදුවූ දේවල් ගැන සොයා බැලීමට 2010 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම්වරයා පත් කරනු ලැබූ නීතිවේදීන් තිදෙනාගෙන් කෙනෙකි.

ඔවුන්ගේ මෙම සවිස්තර තොරතුරු ගොනුව තුළ 2008/2009 කාලයේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වාගේ අණ යටතේ 58 සේනාංකය උතුරේ ගම් සහ නගර තුළ එල්ල කළ ප්‍රහාර පිළිබඳව සාක්ෂි සහිත සවිස්තර වාර්තා පළ කරයි. කිසිදු වග විභාගයකින් තොරව සාමාන්‍ය ජනතාවට හිතා මතාම ප්‍රහාර දියත් කිරීම, රෝහල් සහ වෛද්‍ය කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රහාර සහ ඉලක්කවලට පත්කර ගැනීම, තහනම් අවි යොදා ගැනීම ආදී වූ වපසරීන් ගණනාවක් ආවරණය කරමින් මෙම තොරතුරු සම්පිණ්ඩනය කර ඇත. මෙහිදී ඔවුන් පවසන්නේ ජාත්‍යන්තර නීතියට අනුව මෙම යුද නිලධාරියා සෘජුව වගකීමෙන් බැඳෙන බවය. තමන් යටතේ සිටින කාර්ය මණ්ඩලයට නීතිවිරෝධී කියා මාර්ග ගන්නා ලෙස අණ කිරීම, ඔහු යටතේ සිටින කාර්ය මණ්ඩලයේ පුද්ගලයින් නීතිවිරෝධී ක්‍රියා සිදුකරන විට එයට එරෙහි ව කටයුතු නොකිරීම යන ප්‍රධාන කරුණු දෙක ඔස්සේ ඔහුට මෙහිදී චෝදනා එල්ල කර ඇත.

මෙහිදී සිවිල් ජනතාවට එරෙහිව හිතාමතාම ප්‍රහාර එල්ල කළ බවට සාක්ෂි සපයන එම වාර්තාව කියන්නේ කිළිනොච්චිය රෝහල්වලට හා එක්සත් ජාතීන්ගේ ආයතනවලට දිගින් දිගටම ප්‍රහාර එල්ල කරන විට සහ කිළිනොච්චිය අල්ලාගන්නා විට එම සේනාංකය (58) සඳහා ශවේන්ද්‍ර සිල්වා අණ දුන් බවය. පුදුකුඩුඉරුප්පු අල්ලා ගැනීමේ 58 සේනාංකයේ මෙහෙයුම පිළිබඳ තොරතුරු සහ සාක්ෂි සම්පිණ්ඩනය කරන එම වාර්තාව කියන්නේ හඳුනාගැනීම සඳහා ඔ්නිවාටත් වඩා හැකියාව තිබියදී හමුදා සේනාංකය රෝහල් තුළට ප්‍රහාර එල්ල කළ බවය. පුදුමාතලන්, වල්ලියාමඩම්, මුල්ලිවයිකාල් ආදී ප්‍රදේශ තුළ 58 සේනාංකය සිවිල් ජනතාවට එරෙහිව ඉවක් බවක් නොමැතිව එල්ල කළ ප්‍රහාර මාලාව සහ ඒ සඳහා ඔවුන් තහනම් අවි භාවිත කිරීම පිළිබඳව සාක්ෂි සහ තොරතුරු රාශියක් මෙම වාර්තාව ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදී සමහර ස්ථාවලදී මෙම ප්‍රහාර නිසා මියගිය පුද්ගලයන්ගේ සංඛ්‍යා දත්තද ඔවුන් ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. එලෙස සඳහන් කරමින් ඔවුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ පුදුකුඩුඉරුප්පු රෝහල තුළ ප්‍රහාරවලින් සිවිල් වැසියන් 60 ක් පමණ මියගිය බවය. වට්ටුකාල් පාලමේදී ජනතාව 58 සේනාංකයට බාර වුණ බව එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තා ප්‍රකාශ කරන බව පවසන මෙම තොරතුරු ගොනුව, පසුව මෙම භාරවූ පිරිසේ මළ සිරුරු මට්ටුකාල් පාලමේ අනෙක් පස තිබෙනු දැක ඇති අයගේ සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරයි. එහි එක තැනෙක පුද්ගලයෙක් ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙහිදී භාරවූ එල්.ටී.ටී. නායකයින් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා විසින් අතට අත දී භාරගත් බවය. වාර්තාවේ තව තැනෙක තිබෙන්නේ මෙසේ 58 සේනාංකයට බාර වූ එල්.ටී.ටී.ඊ නායකයින් අතර නඩේෂන් පුලිදේවන් සහ නඩේෂන්ගේ සිංහල බිරිඳ විනීතාද සිටි බවය. එහෙත් අද මොවුන් ආගිය අතක් නැත. මෙම වාර්තාවේ තව තැනෙක තිබෙන්නේ හමුදාවට යටත් වී පැමිණි පිරිස අතර සිටි එල්ටීටීඊ සාමාජිකයින් 500 දෙනෙකුගේ නම් කතෝලික පියනමක් විසින් හමුදාවට ලබාදුන් පසුව මෙගා හෝන් එකක් භාවිතා කරමින් ඔවුන්ගේ නම් අඬගසා බස් රථවලට නග්ගාගෙන රැගෙන ගිය බවය. එම අවස්ථාවේ එම ස්ථානයේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජගත් ජයසූරිය වැනි හමුදාවේ උසස් නිලධාරීන් සිට ඇති බව වාර්තාව කරුණු ඉදිරිපත් කරයි. යුද මුක්ත කලාපයේ සිටිනු ලැබූ සාමාන්‍ය සිවිල් ජනතාව ඉලක්ක කරමින් 58 සේනාංකය එල්ල කළ ප්‍රහාර පිළිබඳව හදවත කම්පනය වන තොරතුරු රාශියක් මෙම ගොනුව තුළ අන්තර්ගතය. එම ප්‍රහාර ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් එම බිහිසුණු ප්‍රහාර පිළිබඳව විස්තර කරන ආකාරය කියවීමේදී හද සසල වේ.

මෙම අවසන් යුද්ධයේ තොරතුරුවලට අමතරව 1988/1989 දකුණේ පැවති ජන සංහාරය ගැනද ඔවුන් තොරතුරු ඉදිරිපත් කරන්නේය. එහිදී එම වාර්තාව කියන්නේ එම ඝාතනයන්ද රාජ්‍ය අනුග්‍රහය යටතේ සිදුවුණ බවය. 60000ක් පමණ මෙම සංහාරයේදී මරා දමනු ඇතැයි විශ්වාසය පළ කරන වාර්තා කියන්නේ, මෙම අවදියේදී ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යටතේ එවකට මාතලේ ප්‍රදේශයේ ගජබා රෙජිමේන්තුව යටතේ වැඩකළ බවය. මාතලේ සමූහ මිනීවල පිළිබඳව වාර්තාව ප්‍රකාශ කරන්නේ 154 දෙනෙකුගේ සිරුරු එයින් සොයාගෙන ඇති බවය. මේ නිසා මාතලේ ප්‍රදේශයේ එවක ක්‍රියාත්මක වූ මෙම අපරාධ සඳහා මෙම හමුදා නිලධාරීන් වගකිව යුතු බව එම වාර්තාව කියයි.

මාතලේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබ 1984 වසරේදී කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස යුද හමුදාවට එක් වූ මේ නිලධාරියා හමුදාව තුළ 34 වසරක වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කර ඇත. අවසන් යුද්ධයෙන් පසුව මොහු 2010-2015 කාලය තුළ එක්සත් ජාතීන්ගේ නිත්‍ය නියෝජිත තානාපති ධූරය හෙබවීය. එම අවදියේදීද මොහුට වරින් වර යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වූ අතර 2012 වර්ෂයේදී දකුණු අප්‍රිකාවේ නියෝජ්‍ය මහකොමසාරිස් ධූරය සඳහා යෝජනා වුණත් එරට තුළින් එයට බලවත් විරෝධයක් පළ වීම නිසා ඔහුට ඒ තනතුර අහිමි විය. මෙනිසා මේ හමුදා නිලධාරියාට මේ එල්ලවෙන යුද අපරාධ චෝදනා අද ඊයේ දේවල් නොවන බවද කිව යුතුය.

ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ ලංකා රජය මෙම චෝදනා පිළිබඳව නිවැරදි පරීක්ෂණයක් කර රටට ලෝකයට ඇත්ත ප්‍රකාශ නොකිරීමය. වැරද්දක් කර ඇත්නම් නීතියට අනුව දඬුවම් ලබා නොදීමය.

එම ක්‍රියා නොකරන ආණඩුව එම චෝදනාලාභී පුද්ගලයින් තෝරා ඔවුන්ට රටේ ඉහළම වගකිව යුතු තනතුර ප්‍රධානය කිරීම බරපතල ප්‍රශ්නයක් ය. මෙම ක්‍රියා නිසා අන්තර්ජාතිකව හෑල්ලුවට ලක්වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවය.

(අනිද්දා)

Comment (0) Hits: 232

ගෝඨාබයගේ දේශමාමකත්වයේ තරම මෙන්න - ගාමිණී වියන්ගොඩ

යුද්ධය ජයග්‍රහණය කිරීමේ 'වීරයා' වශයෙන් අභිෂේක ලැබුවේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂයි. එදා මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලන කාලය තුළ යුද්ධය අවසානයකට පත්කිරීමේදී ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයා වශයෙන්

ඔහුගේ කාර්යභාරය උත්කර්ෂයට නැංවීම එතරම් දුෂ්කර කාර්යයක් නොවුණි.

යුද්ධයට සංග්‍රාමික සහ උපායමාර්ගික නායකත්වය දුන් සරත් ෆොන්සේකා යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව එදා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ අභියෝගයට ලක්කොට 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී ලද පරාජය හේතුවෙන්, යුද ජයග්‍රහණයේ තනිකර භුක්තිය විඳීමේ අවසරය රාජපක්ෂ සහෝදරයන් දෙන්නාට පහසුවෙන්ම ලැබුණි.

''ගෝඨාගේ යුද්ධය'

ඉන්පසුව, සරත් ෆොන්සේකා එක රැයකින් ද්‍රෝහියෙකු බවට පත්කෙරුණි. මහින්ද රාජපක්ෂ සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අසහාය වීරයන් බවට පත්කෙරුණි. ''ගෝඨාගේ යුද්ධය'' නමින් ප්‍රශස්ති ගායනා කෘතිද එදා එළිදැක්වුණේ ඒ පසුබිම යටතේ ය.

z p12 Gotabayaඑහෙත් මීට සති කිහිපයකට පෙර ඉන්දීය මාධ්‍යවේදිනියක් ගෝඨාභයගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවාය. එනම්, සුදු කොඩි ඔසවාගෙන යටත් වීමට පැමිණි එල්.ටී.ටී.ඊ. කාඩර්වරුන් පිරිසකට අත්වූ මාරක ඉරණම ගැන ඔහු කියන්නේ කුමක්ද යන්නයි.

ගෝඨාභයගේ පිළිතුර වුණේ, යුද්ධය කෙරුවේ හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා මිස තමන් හෝ තමන්ගේ වැඩිමහල් සොහොයුරු මහින්ද රාජපක්ෂ හෝ නොවන බවයි.

යුද්ධයක ජයග්‍රහණය සහ කීර්තිය නායකයාගේ භුක්තියට සවිවීමත්, යුද්ධයක පරාජය සහ අවමානය ජාතියක හෝ රටක අවාසනාවක් බවට පත්වීමත් සාමාන්‍ය සිරිතයි.

ගෝඨාභයගේ දේශමාමකත්වයත් හැම විටකම මෙකී 'වාසිය' මත පමණක්ම තීන්දු වී ඇති දෙයක් මිස, රට කෙරෙහි හෝ ජාතිය කෙරෙහි හෝ ආගම නැත්නම් දේශීය සංස්කෘතියක් කෙරෙහි හෝ සම්බන්ධතාවක් දක්වන දෙයක් වී නැති බව ඔහුගේ ඉතිහාසය පිරික්සීමෙන් පෙනී යයි.

ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටින පුද්ගලයින්:

1990 දශකය ලංකාවේ යුද්ධයේ ඉතා බිහිසුණු අදියරක් පසු කරමින් සිටි අවධියකි. මේ කාලයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ශ්‍රී ලංකා පාබල හමුදාවේ ලූතිනන් කර්නල්වරයෙකි.

ඔහුට මේ කියන කාලයේ යුද්ධයෙන් ඉල්ලා අස්වීමට අවශ්‍ය විය. හේතුව, ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවා ඒ වන විට ඇමරිකාවේ නිත්‍ය පුරවැසිභාවය ලබා සිටි තත්වය තුළ ඔහුටත් සිය පවුල සමග විසීමට ඇමරිකාවට යාමට අවශ්‍ය වීමයි.

දාරක ප්‍රේමය සහ අඹු-සැමි ප්‍රේමය වෙනුවෙන් දේශමාමකත්වය කැප කිරීම අපරාධයක් වශයෙන් මේ ලියුම්කරු නොසිතයි. එහෙත්, ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කරන්නේ නම් එය සාහසික අපරාධයකි. තුච්ඡ වංචාවකි.

මෙසේ ඇමරිකාවට යන ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඊළඟ පියවරත් ගත්තේය. එනම් ඇමරිකානු පුරවැසිභාවයත් ලබාගත්තේය. වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය ලබාගන්නා අවස්ථාවේම කෙනෙකුගේ ලංකාවේ පුරවැසිභාවය නිතැතින් අහෝසි වන්නේය.

සාහසික අපරාධයක්- තුච්ඡ වංචාවක්!

ලංකාවේ ඒකීයභාවය සහ භෞමික අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් සටනේ නියුතුව සිටි මේ කියන ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය ලබාගැනීමේදී දිව්රුමක් දුන්නේය. ඒ මෙසේ ය:

''මෙතෙක් කල් මා යටත්වැසියෙකු හෝ පුරවැසියෙකු වශයෙන් සිටි, මොනයම්ම හෝ විදේශ කුමාරයෙකුට හෝ රාජ්‍යයකට මා දැක්වූ පක්ෂපාතීත්වය, පරම වශයෙන්ද, මුළුමණින්ද, මෙතැන් පටන් මා අත්හරින බවට image 50d4bd6361මෙයින් මම දිව්රා පොරොන්දු වෙමි.. නීතියෙන් ඉල්ලා සිටින ඕනෑම අවස්ථාවක ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වෙනුවෙන් අවි දැරීමට මම දිව්රා පොරොන්දු වෙමි.. මේ වගකීම මා භාරගන්නේ හිතේ කිසි කහටක් නැතිව ය. එසේ හෙයින්, දෙවි පියාණෙනි, මට උපකාර කළ මැනව.''

ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අතහැර වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය ලබාගැනීම හෝ ඒ රට වෙනුවෙන් අවි දැරීමට දිව්රා පොරොන්දු වීම හෝ මේ ලියුම්කරු වරදක් වශයෙන් නොසලකයි. එහෙත් ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කරන්නේ නම් එය සාහසික අපරාධයකි. තුච්ඡ වංචාවකි.

ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අතහැර ඇමරිකානුවෙකු බවට පත්වන්නේ 1993 දී ය. මෙසේ ඇමරිකානුවෙකු වීමෙන් පසුව, අවශ්‍ය විණි නම්, ඔහුට ලංකාවේ පුරවැසිභාවයත් නැවත ලබාගත හැකිව තිබුණි. එහෙත් ඒ ගැන ඔහුගේ ආශාවක් නොවුණි.

එසේ තිබියදී, 2005 දී ඔහුගේ අයියා ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරයට පත්විය. මල්ලීගේ දේශමාමකත්වය අවුරුදු 12 කට පසු කෙලින් වන්නේ ඒ අවස්ථාවේ ය. ඒ කෙතෙක්ද යත්, අයියා දිව්රුම් දුන් දවසේම ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවයට ඉල්ලූම් කරන ඔහු, වැඩ කරන දින දෙකක් ඇතුළත, ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය අයියාගේ අත්සනින් යුතුව ලබාගනී. දැන් ඔහු, පළමුව ඇමරිකානුවෙකි. දෙවැනුව, ශ්‍රී ලාංකිකයෙකි.

ද්විත්ව පුරවැසියකු වීමත් වරදක් වශයෙන් මේ ලියුම්කරු නොසලකයි. එහෙත් ජානගත දේශප්‍රේමීන් වශයෙන් පෙනී සිටීමට දඟලන පුද්ගලයන් එසේ කිරීම වංචනික ය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් එය තවත් බරපතලයි. ඒ ඇයි?

දේශමාමක ආශාව කෙලින් වන්නේ !

2005 දී ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ලබාගන්නා ගෝඨාභය රාජපක්ෂට, අවශ්‍ය විණි නම්, ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය දැන් අත්හල හැකිව තිබුණි. එක පැත්තකින් ඔහුගේ අයියා රටේ ජනාධිපතිවරයා ය. අනිත් පැත්තෙන් ඔහු රටේ බලධාරී ආරක්ෂක ලේකම්වරයා ය. එහෙත්, ස්වකීය ඇමරිකානු භාවය අතහැර මුළුමණින් ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු වීමේ දේශමාමකත්වයක් මේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂට නොවීය. ඔහුගේ ඒ දේශමාමක ආශාව කෙලින් වන්නේ, ඊට අවුරුදු 14 ක් ගිය පසුව, 2019 දී ය. ඒ ඇයි?

2019 එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයට අයියාට ඉදිරිපත් විය නොහැක. ඒ, දෙවරකට වඩා එක පුද්ගලයෙකුට ජනාධිපති ධුරය හෙබැවිය නොහැකි බවට 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පනවා ඇති නිසා ය.

අයියාගේ පුතාටත්, එනම් නාමල් රාජපක්ෂටත් ජනාධිපති ධුරයට තරග කළ නොහැක. ඒ, වයස අවුරුදු 35 සම්පූර්ණ කොට නැති නිසා ය.

මේ ලිපියේ මුලින් කී යුද්ධයේ 'වීරත්වය' ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් රාජපක්ෂ පවුලෙන් ඉදිරිපත් කළ හැකි එකම සාමාජිකයා ගෝඨාභයයි. එහෙත් ඔහු සම්බන්ධයෙන්ද පරහක් සිටියේය.

එනම්, ද්විත්ව පුරවැසියෙකු වන කෙනෙකුටත්, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ, ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරයට පත්විය නොහැකි වීමයි. දැන්, අවුරුදු 14 ක් තිස්සේ ඇමරිකානු පුරවැසිභාවයට එක හිතින් ආලය කළ හිටපු ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, එතැන් පටන් ලංකාවට මුළුමණින් ආලය කිරීමට තීරණය කෙළේය. වෙන දෙයකට නොව, ලංකාවේ ජනාධිපති වීමට ය.

සියල්ලේ සම්පිණ්ඩනය මෙන්න : දේශමාමකත්වය යනු අවස්ථාවාදීත්වයට කියන තවත් වචනයක් ද?

මේ සියල්ල සම්පිණ්ඩනය කොට පහත සඳහන් කරුණු වෙත පාඨක අවධානය යොමු කිරීම මැනවි.

# 1992 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂට යුද්ධය එපා විය. ලංකාවේ ඒකීයභාවය ආරක්ෂා කිරීම සහ භෞමික අඛණ්ඩත්වය ආරක්ෂා කරගැනීම එපා විය. ඒ අනුව ඔහු රට හැර ගියේය. දාරක ප්‍රේමය සහ අඹු-සැමි ප්‍රේමය, දේශමාමකත්වය අභිබවා නැගී සිටි බැවිනි.

# 1993 දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ලංකාවේ පුරවැසිභාවයත් එපා විය. ඒ අනුව ඔහු ඇමරිකානුවෙකු බවට පත්විය. ඇමරිකාව වෙනුවෙන් අවි දැරීමට පවා එහිදී ඔහු පොරොන්දු වුණේ, ඇමරිකාව සහ ලංකාව අතර යුද්ධයක් විණි නම්, ලංකාවට විරුද්ධව ඇමරිකාව වෙනුවෙන් යුද වැදීමටත් සූදානමිනි. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු 'දෙවි පියාණන්ගේ පිහිටත්' ඉල්ලා සිටියේය.

# තනිකර ඇමරිකානුවෙකු වශයෙන් අවුරුදු 12 ක් එසේ සිටීමෙන් පසුව, එනම් 2005 දී, දෙවැනි පුරවැසියෙකු වශයෙන් ඔහු ලංකාවේ ලියා(පදිංචි) විය. ඒ, සිය එක්කුසේ උපන් අයියා ලංකාවේ රජ වූ නිසා ය.

# තවත් අවුරුදු 14 ක් ගතවිය. මේ කියන හිටපු ලූතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තමාගේ ඇමරිකානු පුරවැසි භාවය තාම අතහැරියේ නැත. එසේ තිබියදී 2019 ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයක් ප්‍රකාශයට පත්විය. රාජපක්ෂ පවුලෙන් පිටස්තර කිසිවෙකුට කිරීටය භාර කිරීමට නොහැකි නිසා, ඇමරිකානු භාවය අතහැර ගෙඩිය පිටින් ශ්‍රී ලාංකික වීමට 2019 මැයි මාසයේදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තීරණය කෙළේය.

කරුණාකර, දේශමාමකත්වය ඇත්තේ කොතනදැයි මට පෙන්වා දෙන්න. නැතහොත්, දේශමාමකත්වය යනු අවස්ථාවාදීත්වයට කියන තවත් වචනයක්දැයි කියාදෙන්න.

(ගාමිණී වියන්ගොඩ- ප්‍රවීන සාහිත්‍යවේදී හා දේශපාලන විචාරක)

Comment (0) Hits: 128

හොරුන්ට හා මිලිටරියට රට භාර දෙමුද : මනුවර්ණගේ විග්‍රහය !

පසුගිය සතියේ එනම් අගෝස්තු 2 වැනිදා, ඩුබායිහිදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති කරවීම සඳහා තිබෙන 'එළිය' සංවිධානයේ රැස්වීමක් පැවැත්විණි. ඊට අමතරව මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවද, හිටපු මහබැංකු අධිපති අජිත් නිවාඩ් කබ්රාල් ද ලංකාවෙන් ගොස් සිටියෝය. රැස්වීමේදී මේ දෙදෙනාට තවත් අමුත්තකු එහිදී මුණගැසී තිබිණ.

medagoda

ඉහත ඡායාරූපයේ මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවට එහා පුටුවේ වාඩිවී සිටින හේ උදයංග වීරතුංගය. මේ අමුත්තා රුසියාවේ හිටපු ලංකා තානාපතිවරයෙකි.

තවදුරටත් හැඳින්වුවහොත්, ලංකාවේ ගුවන් හමුදාවට 2006 වසරේදී, මිග් 27 වර්ගයේ ප්‍රහාරක ජෙට් යානා හතරක්, රුසියානු සමාගමක් වන යුක්රින් මාෂ් වෙතින් මිලදී ගැනීම සඳහා අතරමැදියෙකු හැටියට කටයුතු කරමින්, ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 7ක වංචාවක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ මුදල් විශුද්ධිකරණ පනත යටතේ චෝදනා ලබා තිබෙන ප්‍රධාන පෙළේ වංචනිකයෙකි. ඔහු ඒවාගේම රාජපක්ෂ පවුලේ සමීප ඥාතියෙකි.

පසුගිය පෙබරවාරි 4 වැනිදා ඔහු ඩුබායි ගුවන්තොටුපොළේදී එරට පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුට ගෙන මුදාහරිනු ලැබ තිබේ. ඒ ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙස නිකුත්කර තිබුණු ජාත්‍යන්තර වරෙන්තුවක් අනුව යමිනි. ඔහු ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීමට විවිධාකාර උත්සාහයන් ලංකාවේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන වෙතින් ගැනුණත් මේ වෙනතුරු ඒ කිසිවක් සාර්ථක වී නැත.

වරින් වර ඊමේල් හරහා ඔහු 'තමා නිර්දෝෂී බවත් ලංකාවට පැමිණ නඩු විභාගයට මුහුණ දෙන්නට කිසිම බයක් නැති බවත්' නිවේදනය කළත් මේ වනතුරුත් පිටරටක සැඟවී සිටිනවා විනා නීතියට මුහුණ දීමට ලංකාවට ආවේ නැත.

මහාචාර්ය මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවට එහා පැත්තේ ඉඳගන්නේ එවැනි මහා පරිමාණ වංචාවක චූදිතයෙකි. උදයංග වීරතුංග එම ඩුබායි රැස්වීම සංවිධානය කිරීමෙහි ලාද මූලිකත්වය ගෙන ක්‍රියාකළෙකි. මැදගොඩ අභයතිස්ස වනාහි පසුගිය කාලය පුරාම වර්තමාන ආණ්ඩුවේ හොරකම්, වංචා දූෂණ ගැන මහත් ආවේගයෙන් කතා කළ, විශේෂයෙන් මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාවේ ප්‍රධාන චූදිත අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් පිටරටක සැඟවී සිටීම ගැන ආවේගයෙන් කතා කල, අනාගතයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා රටේ ජනාධිපතිවරයා වන එකම හීනයක් දකින භික්ෂුවකි.

 මීට පෙර ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම්වරයා හැටියට සිටි කාලයේ, මේ හිමියන්ගේ පන්සල වන කොළඹ, පැපිලියාන සුනේත්‍රාදේවි විහාරයේ සියලු ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් කටයුතු මෙන්ම, පන්සලට අයත් බොරලැස්ගමුව මංසන්ධියේ ඉඩමක දෙමහල් සුපර් මාකට් සංකීර්ණයක් ඉදිකිරීම සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම නාවික හමුදාවේ ශ්‍රමය යොදවා ගත්තේය. ඒ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හරහා ඔහුගේ ඇණවුම මතය.

මනුවර්ණ දන්නා තරමට, ත්‍රිවිධ හමුදාවට මෙසේ රජයේ හා පෞද්ගික ගොඩනැගිලි ඉදිරිකිරීම් සඳහා ශ්‍රමය සැපයෙන කාර්යය පැවරෙයි. එය සිදුවන්නේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයා හෝ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ප්‍රධානියෙකු හරහාය. ආරක්ෂක හමුදාවලින් සැපයෙන මේ ශ්‍රමය හා වෙනත් ඉංජිනේරුමය සේවාවන් සඳහා සතපහක්වත් ඒ හමුදාවලට රජයෙන් හෝ එම සේවය ලබා ගන්නා පුද්ගලික ආයතනයෙන් හෝ ගෙවනු නොලැබේ.

රජය හැරුණුවිට පුද්ගලික අංශයෙන් මෙම සේවා ලබා ගන්නේ පන්සල්, පල්ලි වැනි ආගමික ස්ථාන විසිනි. වෙන විදිහකට කිවහොත්, රජයේ ‌හෝ වේවා පන්සලක් පල්ලියක් හෝ වේවා හමුදාවෙන් මේ සේවය ලබා ගන්නේ නොමිලයේය. පසුගිය රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව මේ ආකාරයෙන් හමුදාව නිමක් නැති ඉදිකිරීමේ කාර්යයන් සඳහා යෙදවීය.

මේ ආණ්ඩුව ඒ තරම් හමුදාව ඒ සඳහා යොදවා ගත්තේ නැති වුණත්, ජනාධිපතිවරයාගේ 'පිබිදෙන පොළොන්නරුව' සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවල ශ්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ සැපයෙන්නේ හමුදාවෙනි. පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පන්සල්වල, ජනාධිපතිගේ අනුග්‍රහයෙන් ඉදිවෙන දාන ශාලා හා වෙනත් ගොඩනැගිලි සඳහා ශ්‍රම දායකත්වය දෙන්නේද මෙලෙස හමුදාවයි.

මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි සිය පන්සලට අයිති සුපර් මාකට්ටුව ගොඩනැගීම සඳහා මෙලෙස පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ නාවික හමුදාව නොමිලයේම යොදාගත් අතර, එම හමුදා ශ්‍රමිකයන්ට ආහාරපාන සැපයීමේ 'පින්කම' ද පන්සලේ දායක දායිකාවන්ට බෙදා දී නොමිලේම කරවා ගත්තේය. පුදුමය නම් අදත් ඒ පන්ස‌ලේ විහාර මන්දිරය ඉදිකෙරෙන්නේ හමුදා සෙබළුන් විසින් වීමය.

හැම අතින්ම නොඅඩුව මිල මුදල් ආධාර ලැබෙන පැපිලියානේ ප්‍රකට විහාරස්ථානය ගොඩනැගීම සඳහා මහජන බදු මුදලින් නඩත්තු වන රජයේ හමුදා නොමිලේ යොදා ගැනීම වූ කලී ඒ මහජන මුදල් මහ දවාලේ කොල්ලකෑමකි, අවභාවිතයකි. ඒ අතර මේ භික්ෂුව මේ ආණ්ඩුවේ වංචා දූෂණ ගැන වැදි බණ කියයි.

මිග් යානා මගඩිය : ඩොලර් මිලියන 7 ක් ලෙස වංචාවක් !

2006 වසරේදී ගුවන් හමුදාවට මිග් 27 යානා හතරක් මිලදී ගන්නා විට එක් ප්‍රහාරක යානාවක මිල ඇමෙරිකානු ඩොලර් 2,462,000ක් විය. මිග් 27 වර්ගයේ යානා හතරක් මිලදී ගැනීම සඳහාත්, ඒ වන විට (2000දී මිලට ගෙන) ගුවන් හමුදාව සතුව තිබූ මිග් 27 යානා හතරක් අලුත්වැඩියා කිරීම සඳහාත් ගෙවනු ලැබූ මුදල, එහි සැපයුම්කරු වන යුක්‍රේනයේ රජය සතු 'යුක්‍රීන් මාෂ්' සමාගමට නොගෙවා, 'බෙලිමිස්සා හෝලිඩිංස් සමාගම' නමැති තුන්වැනි පාර්ශවයට ගෙවා තිබුණි.

ලංකාවේ ගුවන් හමුදාව හා යුක්රින් මාෂ් අතර ඇති වූ ගිවිසුමෙහි, මුදල් ගෙවිය යුතු පාර්ශවය හැටියට දක්වා තිබුණේ බෙලිමිස්සා සමාගමයි.

එම බෙලිමිස්සා සමාගම සබෑ ව්‍යාපාරික සමාගමක් නොව හොර ගනුදෙනු සඳහා පවත්වාගෙන යන ලද, හොර සමාගමකි. ලන්ඩන් නගරයේ එම සමාගමට අදාළ නිල ලිපිනයේ තිබුණේ දුරකථන කුටියක් පමණි.

එවකට ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ අනුමැතිය මත සිදුවූ මෙම ගනුදෙනුවෙන් ඩොලර් මිලියන 7 ක් ලෙස වංචාකර ඇත්තේ මේ රටේ මහජනතාව බදු හැටියට ගෙවන මුදල්ය. ඒ නිසා ඒ වංචාව පොදු දේපළ මංකොල්ල කෑමකි. අවභාවිතයකි.

lasaමේ ගනුදෙනුව ගැන සන්ඩේ ලීඩර් පුවත්පතෙන් කරුණු හෙළිකළ එහි කතෘ ලසන්ත වික්‍රමතුංගට ඒ වරද සඳහා මහ දවාලේ හමුදා ඝාතකයන්ගෙන් පහර කා මිය යන්නට සිදුවිය. අගෝස්තු 2 වැනිදා ඩුබායිහිදී පැවැති 'එළිය' රැස්වීමේදී මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි සමග ඉදිරිපෙළ අසුන්ගෙන සිටියේ ඩොලර් මිලියන 7ක වංචාවක් කළ බවට චෝදනා ලැබ, ඊට අදාළ නඩු විභාගයට මුහුණ නොදී රටින් පලාගොස් සැඟවී සිටින්නෙකි.

අභයතිස්ස හිමිට මෙවැනි පුද්ගලයෙකු සමග එකට වාඩිවී සිටින්නට කිසිම හිරිකිතයක්, ලැජ්ජාවක් නැති බව අලුතෙන් කිවයුතු නැත. චීවරයක් දැරුවද අභයතිස්ස හිමිද, මහජන මුදල් අවභාවිතයේ යෙදුනු, තවමත් යෙදෙන කෙනෙකු නිසාය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන නොවේ. මේ පිරිස රටේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා ලෙස පත්කර ගැනීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කර මත තබාගෙන යෑමයි. යම් හෙයකින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ රටේ ජනාධිපති වුවහොත්, රාජ්‍ය බලයත් තමන්ගේ පැත්තේ නිසා, මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමිගේ මේ මහජන මුදල් අවභාවිතය වැඩිවනු මිස අඩුවනු ඇත්ද? උදයංග විරතුංග වැනි මහා පරිමාණ වංචා ගැන චූදිත රාජපක්ෂ පවුලේ ඥාතීන් නිරුපද්‍රැතව ලංකාවට පැමිණ ඔච්චම් කරමින් කිසිදු දඬුවමක් නැතිව නිදහසේ සිටිනු ඇද්ද?

ගෝඨාගේ 'ගෙස්ටාපෝ' පැරා මිලිටරි හමුදාව !

ඒ අතර, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ආරක්ෂාවට ස්වේච්ඡා බල ඇණියක් තනන මුවාවෙන් හැම ඡන්ද කොට්ඨාසයකටම 50 ක පිරිසකගෙන් යුක්ත හිටපු හමුදා සාමාජිකයන්ගෙන් සමන්විත පැරා මිලිටරි හමුදාවක් නිර්මාණය කෙරෙමින් පවතින බව පොහොට්ටුවේ අයගේම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශවලින් පැහිදිළි වෙයි. එක් ඡන්ද කොට්ඨාශයකින් 50 ක් වන විට, ඡන්ද කොට්ඨාශ 160 කින් හැදෙන මේ හමුදාවේ ප්‍රමාණය 8000 කි. මේ ලේසි අවධානමක් නොවේ.

මෙවැනි පැරා හමුදාවක් සමාන වනු ඇත්තේ ගෙස්ටාපෝ මිනීමරු පොලිසියටය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ 'ආරක්ෂාවට සිටින' මේ පනස්දෙනා බැගින් වන සන්නද්ධ පුහුණුව ලත් පිරිස, ඊළඟ මොහොතේ ක්‍රියාත්මක වනු ඇත්තේ පැරා හමුදාවක් හැටියට නොවේද?

 2015 පෙර ලංකාව මිලිටරි රාජ්‍යයක් කිරීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සැලසුම් කළ හැටි අප කිසිවෙකුට අමතක නැත. විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්ට පවා හමුදා පුහුණුව ලබා දෙමින්, විදුහල්පතිවරුන්ට බ්‍රෙවේ කර්නල් පදවි ලබා දෙමින්, එළවළු විකිණීමටත් හමුදාව යොදවමින්, හෝටල් පවත්වාගෙන යෑම හමුදාවට පවරමින්, අකුරුගොඩ හමුදා රාජධානියක් ඉදිකරමින්, පළාත් ආණ්ඩුකාරවරුන් හා ප්‍රධාන සිවිල් තනතුරුවලට හිටපු හමුදා නිලධාරීන් යොදවමින් ආණ්ඩුවේ විවේචනයන් පැරා මිලිටරි කණ්ඩායම් හා සුදු වෑන් යොදවා පැහැරගෙන විත් අතුරුදන් හා ඝාතනය කරමින් රට තුළ මහා මිලිටරි රාජ්‍යක් බිහි කිරීමේ කාර්යයේ යෙදී සිටියේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂය.

පොට්ට කාසි තත්වයට වැටෙන මහින්ද !

යම් තරමකට හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන විශ්වාසය තබන ජනාධිපති රාජපක්ෂට පවා ඒ හමුදාකරණයට එරෙහිව කළ හැකි කිසිවක් තිබුණේ නැත. යම් හෙයකින් මේ මිලිටරි මනසැති හිතුවක්කාර තැනැත්තා රටේ ජනාධිපති වුවහොත් කුමක් විය හැකිද? ඔහුට බලපෑමක් කළ හැකි කිසිදු බලවේගයක් නොපවතින තැනට වැඩ සිදුවනු ඇත. රාජපක්ෂ පවුලේ මහින්ද වැනි අය පවා සම්පූර්ණයෙන් වැටෙනවා ඇත්තේ පොට්ට කාසි තත්වයටය.

එවැනි විටෙක පවතිනු ඇත්තේ එක පැත්තකින්, මිලිටරි අධිපත්‍යයයි. අනික් පැත්තෙන් උදයංග වීරතුංග වැනි මහා පරිමාණ අපරාධ චූදිතයන්ගේ හවුල්කාරීත්වයයි. තවත් පැත්තකින් ඔවුන්ගේ ආරයටම මහජන මුදල් සිය පන්සල්වල පරිහරණය සඳහා අවභාවිතා කරනා මෙන්ම සියලු අපරාධකරුවන් සමග හිරිකිතයක් නැතිව එකට සිටගන්නා මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුව වැනියවුන්ගේ අවස්ථාවාදී ආගමික සංස්ථා දායකත්වයයි.

මේ සියල්ල එකතුවුණ කළ බිහිවනු ඇත්තේ කුමන ශ්‍රී ලංකාවක්ද?

(අනිද්දා- මනුවර්ණගේ සතිය)

Comment (0) Hits: 352

ජයගත්තේ සජිත් නොව : මංගල සහ චන්ද්‍රිකා ය !

‘‘දේශපාලනයේදී නායකයාගේ බලය අනිසිලෙස භාවිතා කොට කොල්ලකෑම් වලට පුරුදු වූ අය ඕනෑ තරම් සොයාගත හැකිය. නමුත්, තමන්ගේ බර කරට ගෙන නායකයා වෙනුවෙන් බාරදිය අදින පිරිස් ඉතාම අඩුය. මංගල වැනි දේශපාලනඥයින් අයත්වන්නේ එම සුළු පිරිසටය. ‘‘
 
කතුවැකිය
 
සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට ජනාධිපති අපේක්ෂකකම ලැබුණි. ගෝඨාබය රාජපක්ෂ මහතාට මෙන්ම සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා සහ අනුර කුමාර දිසානායක යන ප්‍රධාන අපේක්ෂකයින් තිදෙනාටම අපේ උණුසුම් සුභපැතුම් හිමිවේ. තරගය පැහැදිළිය. එසේම තරගකරුවන් පැහැදිළිය. දැන් උදා වී ඇත්තේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් වඩාත් වැදගත් සහ විනීත මැතිවරණ මෙහෙයුමක් දියත් කොට රටේ ජනතාවට අවශ්‍යය තීන්දුව ගැනීමට ඉඩදීමය. 
 
මෙම සටහන සජිත් ගැනය.
 
සජිත්ට අපේක්ෂකත්වය දීමට ගත් තීන්දුව මෙරට දේශපාලන ඉතිහාසයේ සිදු වූ ඉතා වැදගත් සිදුවීමකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ප්‍රමුඛ සන්ධානය විසින් ගත යුතුව තිබුණු දෙවැනි හොඳම තීරණය ලෙස මෙය හැඳින්විය හැකිය. පළමුවැන්න විය යුතුව තිබුණේ සියලු පාර්ශවයන් එකතු වී ජාතික ජන බලවේගයේ අපේක්ෂකයා වන අනුර කුමාර දිසානායකට සහය වීම සහ මැතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් පසු විසිවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය බලාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍යය පියවර ගැනීමය. නමුත්, දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස ජ.වි.පෙ. තවමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින පක්ෂයක් බැවින්  එවැනි බලවත් තීන්දුවක් ගැනීම සඳහා මහ-පක්ෂ ඒකරාශී කිරීමේ ශඛ්‍යතාවය ජවිපෙට අවම වූවා විය හැකිය.
 
saji mangala malik 1000px
දේශපාලනයේ මීළඟ පියවර වෙනුවෙන්: සජිත්, මංගල, සහ මලික් 
කෙසේ හෝ වේවා, මේ මොහොතේ වැදගත් වන්නේ පවතින දේශපාලන සන්දර්භය මනාව තේරුම් ගැනීමට උත්සහ කිරීම සහ පැවැත්වීමට යෝජිත ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණය සහ ජනාධිපතිවරණය කිසිඳු හිංසාවකින් සහ ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියාවකින් තොරව සිදු කිරීමට අවශ්‍යය පියවර ගැනීමය. මැතිවරණයකදී වැදගත් වන්නේ, ඡන්දදායකයාගේ කැමත්ත සර්ව සාදාරණ ලෙස මැන බැලීමට අවශ්‍යය නිදහස් අවස්ථාව ලබා දීමය.එය සියලු දෙනාගේ මූලික වගකීම වේ.  
 
මේ රටේ දේශපාලන ඉතිහාසය ගෙන බැලූ විට, ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් සහ අනිසි බලපෑම් වලින් තොරව මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සඳහා අවශ්‍යය වටපිටාව නිර්මාණය වූයේ ඉතාම සෙමිනි. ඡන්දදායකයා කුමන හෝ ආකාරයෙන් රැවටීම සහ ඔහුගේ/ඇයගේ ස්වාධීන අයිතිය කොල්ල කෑම බොහෝ දේශපාලනඥයින් විසින් ඉතාම අප්‍රසන්න ලෙස සිදු කරනු ලැබූ මහා පරිමාණ ව්‍යාපෘතියකි. මැතිවරණය ආසන්න වන විට, සිල්රෙදි පවා බෙදන තත්වයට පත්වීමට ඇතැම් දේශපාලන පක්ෂවලට සිදුවිය. ගෑස් සිලින්ඩරය මිලදී ගැනීමට මුදල් නැති අයවලුන් අතර ගෑස් ලිප් විශාල ප්‍රමාණයෙන් බෙදා හරිනු ලැබීය. පැවැත්වීමට නියමිත මැතිවරණ වලදී එවැනි හාස්‍යයජනක සහ අප්‍රසන්න කටයුතු සිදු නොවන්නේ නම් මනාය. 
 
එසේම මේ වන විට පටු දේශපාලන අරමුණු වෙනුවෙන් තම වෘත්තීය යුතුකම් අයාලේ යැවීමට වෛද්‍යවරුන්ගේ සිට ගුරුවරුන් දක්වා වූ රාජ්‍යය සේවකයින් නියෝජනය කරන වෘත්තීය සමිති කටයුතු කරමින් සිටීම ඉතාම අවසනාවන්තය. ඇතැම් වෘත්තීය සමිති වලට යම් දේශපාලන බලඇණි වලින් විශාල වශයෙන් මුදල් වියදම් කරමින් සිටින බව මේ දින වල අගනුවර බොහෝ දෙනෙකු අතර හුවමාරු වෙමින් තිබෙන කථාවකි. මේ එකඳු වෘත්තීය සංගම් කාරයෙකුට හෝ ඒවායේ ලැගගෙන තම "අයිතිවාසිකම්" දිනාගැනීම වෙනුවෙන් පොරකන නඩයට ඔවුහු විසින් රටට කළයුතු සේවාව ගැන අබමල් රේණුවක හෝ හැඟීමක් ඇතැයි කිව හැකිද? 
 
බලයට පත්වන කුමන හෝ ආණ්ඩුවක් මෙම වෘත්තීය සංගම් සියල්ලම නිසි නියාමනයකට යටත් කිරීම අනිවාර්යය වේ. එසේම ආරක්ෂාව මෙන්ම, සෞඛ්‍ය, අධ්‍යාපනය, ප්‍රවාහනය සහ ආහාර අතවශ්‍යය සේවා ලෙස නීතිගත කොට ඒවා සමග සෙල්ලම් කිරීමට ඇති ඉඩ අවම කළ යුතුය. මෙම අතවශ්‍යය සේවා සඳහා රටේ මහජනතාව මෙන්ම ආරක්ෂක අංශ පුහුණු කළ යුතුය. රට මෙතරම් හිඟමනට ඇදදැමීමට එරෙහිව මොන දේශපාලනඥයාට බැන වැදුනද, සැබෑ සත්‍යය නම් මෙම වෘත්තීය සංගම්ද ඊට ඍජුවම වගකිව යුතුය. මොවුන්ගේ මේ කෙරුවාවල් නිසා රාජ්‍යය ආයතන ගරා වැටීමට ලක් වී තිබේ. කුසලාත්වයෙන් පිරිපුන් මිනිසුන්ට පැමිණීමට ඇති ඉඩ වැළකී තිබේ. එසේම, රාජ්‍යය ආයතන වලට කිසිම සේවයක් නොකොට වැටුප් ගැනීමට හැකි වටපිටවාක් මෙම වෘත්තීය සමිති මෙහෙයවන ඔස්තාර්ලා සහ ඔවුහුගේ ආවතේවකාරයින් නිර්මාණය කරගෙන සිටිති. ඔවුහුගේ පරම සහ එකම කටයුත්ත ගතුකීම සහ පෙත්සන් ගැසීමය. 
 
මෙම වෘත්තීය සංගම්වලින් මෙරටේ රාජ්‍යය සේවයේ ඵලදායිතාව වර්ධනය කිරීම සඳහා  කළ  කටයුතු ගැන ස්වාධීන ඇගයීමක් කිරීම අත්‍යවශ්‍යය වේ. මන්ද, මෙම සමිති බොහෝමයක් මේවන විට අයාලයේ යන දඩ සුනඛයින් විසින් මෙහෙවන බැවිණි. ඔවුහු ආයතන වල විනය කඩති. නමුත් ඉහල නිලධාරීන් නිසි ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට උත්සහ කරන විට ඊට එරෙහිව වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග ගනිති. ඔවුහු කිසිඳු ලැජ්ජාවක් නොමැතිව මාසය අවසානයේ තම වැටුප ලබා ගනිති. නමුත් ඉන් බොහෝ දෙනෙකු තමන්ගෙන් තම සේවා ස්ථානයට සිදු වූ සේවය ගැන කිසිඳු තැකීමක් නොකරති. මෙම හාදයින් මේ රට සමග කරන මේ සෙල්ලම වහාම නියාමනය කිරීම සඳහා ස්ථීර රාජ්‍යය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීම අත්‍යවශ්‍යය වේ. 
 
මෙවැනි වටපිටාවක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අපේක්ෂකත්වය ලැබීම යහපත් දේශපාලන ප්‍රවණතාවයකි. මෙය එක්සත් ජාතික පක්ෂය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ආයාසයෙන් බලාගෙන සිටි වෙනසකි. මේ වෙනුවෙන් ඇතැම් පාක්ෂිකයින්  පක්ෂ මූලස්ථානයට පැමිණ සියදිවි නසා ගත්තේය. ඒ නිසා එක්සත් ජාතික පක්ෂය තුළ සිදු වූ මෙම වෙනස, කොළඹින් බැහැර  ප්‍රදේශ වල ජනතාවට ලැබුණු සුවිශාල අවස්ථාවක් ලෙස බොහෝ දෙනෙකු දකින බව අපේ හැඟීමයි. සජිත්ගේ පැමිණීම ඉතාම තීරණාත්මක වන්නේ එහෙයිනි. මෙම තත්වය, ජනාධිපතිවරණය දැනටමත් දිනාගෙන ඇතැයි අධිතක්සේරුවෙන් පසුවෙන ගෝඨාබය රාජපක්ෂ මහතාට මුහුණ දීමට සිදුවන බරපතළ අභියෝගයකි. මෙම කාරණා ඉදිරි දිනයන්හීදී වඩාත් පුළුල් ලෙස විමසීම වැදගත් වේ. 
 
කෙසේ හෝ වේවා සජිත්ට අපේක්ෂකත්වය ලැබීම හමුවේ වඩාත් ප්‍රවේශමෙන් කියවිය යුතු චරිත දෙකක් තිබේ. මන්ද මෙහි නියම ජයග්‍රාහකයෝ ඔවුහු වන බැවිනි. ඒ මංගල සමරවීර මහතා සහ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මැතිණියය. අප දන්නා පමණින්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා 2015 මැතිවරණ පරාජයෙන් පසු, චන්ද්‍රිකා සමග යළිත් සුහද වීමට නොගත් උත්සහයක් නැත. ඔහු චන්ද්‍රිකාට පණිවිඩ පිට පණිවිඩ යැවූ නමුත්, එය සාර්ථක නොවුයේ රාජපක්ෂ පරිපාලනය තුළදී ඇයට මුහුණ දීමට සිදූ වූ අනේක විද හිරිහැර හේතුවෙනි. 
 
නායකයෙකුට ලබා දියයුතු නිසි රැකවරණය සහ ගරුත්වය ලබා නොදී, රාජපක්ෂ මහතා ඇයව හිංසාවට ලක් කළේ යළිත් චන්ද්‍රිකාට දේශපාලන බලයක් නොලැබෙනු ඇතැයි යන අධිතක්සේරුවෙනි. එය 2015 දී කණපිට පෙරලුනි. ජනාධිපති සිරිසේන මහතා මොන දේ කිව්වද, චන්ද්‍රිකා නොසිටියේ නම් ඔහු ජනාධිපති වන්නේ නැත.

චන්ද්‍රිකා, සජිත්ට සහයව වන්නේද යන්න තවමත් ප්‍රකාශ වී නැත. නමුත්, ඇය ගෝඨාට විරුද්ධය. මෑතකදී මාලදිවයිනේ සිදු වූ ආණ්ඩු පෙරළියේ මොළකාරිය  වූ චන්ද්‍රිකා මෙවර මැතිවරණයෙදී සිට ගන්නා පැත්ත අවතක්සේරු කළ නොහැකිය. වීරවංශ මහතා වැනි අයවලුන්ට වේදිකා වලට නැග හූ කීම සඳහා ඇයගේ දේශපාලනය ප්‍රහසනයක් වුවද, ඇගේ බලය ගැන රාජපක්ෂ මහතා ඉතාම හොඳින් දන්නේය. ඔහු බය, ඇයටය. 
 
මේ හා සමානව මංගල සමරවීර අනෙක් පසින් සිටින්නේය. රාජපක්ෂ මහතා, මංගල ගැන ඉතාම හොඳින් දන්නේය. 2005 දී මැතිවරණය ගොඩ දැමීම සඳහා දායක වූ මූලික කේන්ද්‍රීය බලය නිර්මාණය කළේ මංගලය. මංගල තම ආණ්ඩුවෙන් එලවා දැමීමෙන් පසු, රාජපක්ෂ මහතාගේ දේශපාලනය ක්‍රමයෙන් අඝාදයට ගියේය. එහි ප්‍රතිඵලය 2015 දී අත්විඳීමට ඔහුට සිදුවිය. 
 
දේශපාලනයේදී නායකයාගේ බලය අනිසිලෙස භාවිතා කොට කොල්ලකෑම් වලට පුරුදු වූ අය ඕනෑ තරම් සොයාගත හැකිය. නමුත්, තමන්ගේ බර කරට ගෙන නායකයා වෙනුවෙන් බාරදිය අදින පිරිස් ඉතාම අඩුය. මංගල වැනි දේශපාලනඥයින් අයත්වන්නේ එම සුළු පිරිසටය. 
 
මංගල සහ සජිත් එකතු වීම ඉතාම වැදගත් වන්නේ මේ නිසාය. සජිත් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිධූරයට සුදුසු බව නිර්දේශ කිරීමේ පළමු වෙඩිමුරය පත්තු කරනු ලැබුවේ, මංගලය. ඔහු 1994 දී චන්ද්‍රිකා වෙනුවෙන් එය කළේය. ඉන් පසු 2005 දී මහින්ද වෙනුවෙන් කළේය. අද ඔහු සිටගෙන ඇත්තේ සජිත් වෙනුවෙනි. ක්‍රමෝපායික දේශපාලනඥයෙකුගේ දුරදක්නා ස්වභාවය ඔහු, දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට වසර පහකට පෙර පවා පෙන්වා තිබේ.  ඔහු තවත් වසර පහකින් දේශපාලනයෙන් විශ්‍රාම ගැනීමට නියමිත බව දැනුම් දී ඇති අතර මීළඟ මහමැතිවරණය ඔහුගේ අවසන් මැතිවරණය බව ප්‍රකාශ කොට ඇත. මෙවැනි මොහොතක මංගලගේ දේශපලානය ඉතාම ප්‍රවේශමෙන් කියවීම බොහෝ දෙනෙකුට වැදගත්වේ. 
 
සියලු කඳු-දුර්ග ඇති ගම්මට්ටම සහ බිම්මට්ටම තරණය කිරීමෙන් පසු මංගල තමන්ගේ දේශපාලන මූලයට ඇතුළත් කර ගැනීමට සජිත් තීරණය කිරීම ඉතාම දැකුම්කලු තීන්දුවකි. මන්ද සජිත්ට "බැලන්ස්" කළ නොහැකි තැන් මංගලට "බැලන්ස්" කිරීමට හැකි බැවිනි. විශේෂයෙන් අනෙකුත් මැතිවරණ මෙන්ම, මෙවරද ඉන්දියානු සාධකය බැහැර කළ නොහැකිය. එසේම, එක්සත් ජනපදයද මෙහිදී බැහැර කළ හැකි සාධකයක් නොවේ. මේ නිසා එම කඳවුරු, වඩාත් සාධනීය ලෙස මෙහෙයවමින් චීනය, පකිස්තානය, සහ රුසියාව යන කඳවුරු දිනා ගැනීමට හැකි මානව සම්පත් සුරක්ෂිත කර ගැනීම සජිත්ට අනිවාර්යය වේ. 
 
මෙහිදී සිහිපත් කළ යුතු අතීත පාඩමක් තිබේ. එනම්, ආර්. ප්‍රේමදාස මහතාට එරෙහිව, ලලත් සහ ගාමිණී  කැරලි ගැසීමය. එකල ප්‍රේමදාසගේ සහයට හරි හරියට හිට ගත්තේ වෙන කවුරුත් නොව, වත්මන් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහය. ඒ නිසාමදෝ මොන බලපෑම් එල්ල වුවද ඒ සියල්ල රනිල් හමුවේ යටපත් කර දැමීමට සජිත් සෑමවිටම කටයුතු කළේය. අවසානයේ රනිල්ගේ මුවින් ඔහුට අපේක්ෂකකම ලබාදෙන තෙක් සජිත් කළේ වෙන කිසිවක් නොව මෛත්‍රීභාවනාව ප්‍රගුණකොට ඉවසීම දියුණු කර ගැනීමය. මේ වන විට පළමු අදියර දිනාගෙන ඇත. නමුත් අවසන් අදියර දිනිය හැක්කේ, පක්ෂය ඒකරාශී කිරීමෙන් සහ පක්ෂය තුළ කිසිඳු ආකාරයක අභ්‍යන්තර ආරවුලක් නිර්මාණය වීමට ඉඩ නොදීමෙනි. එසේම තම නායකත්වයේ පෞර්ෂය සහ නිවැරදිබව පක්ෂය තුළ පමණක් නොව ඉන් පිටතද තම ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කළ  යුතුව ඇත. එදා ලලිත් - ගාමිණී දෙපළ ප්‍රේමදාසට එරෙහිව සිට ගත්තා සේ මෙදා රවී-නවීන් දෙපළ සජිත්ට එරෙහිව සිට ගැනීමට ඇති අවස්ථාව නැති කිරීම සඳහා කටයුතු කළ යුතුවන්නේ මේනිසාය. එවිට ඔහුගේ ජය මෙන්ම ජයග්‍රහණය සැබෑවක් වී ඉන් පසු උදාවන සජිත් පරිපාලනය යහපත් එකක් වනු ඇත. 
 
මෙම දේශපාලන ප්‍රවණතාවය හමුවේ සජිත්ට වඩා ජයග්‍රහණය හිමි වී ඇත්තේ මංගලට සහ චන්ද්‍රිකාට බව කීම අධිතක්සේරුවක් හෝ මවා පෑමක් නොවේ.   
Comment (0) Hits: 250

නව (?) පෙරමුණු සහ පරණ ඔළු !

මේ මොහොතේ දසතින් ඇසෙන්නේ පුළුල් ඊනියා මහජන පෙරමුණු පිළබඳ ඝේාෂාවයි. තනි පක්ෂ ක්‍රමය අවලංගුවී ද? නැතිනම් සමස්ත පක්ෂ ක්‍රමයම යල් පැන ගිය සංකලපයක් ද? එසේත් නැතිනම් දුෂිත පාලක ප්‍රභුතන්ත්‍රය ජනතාව ඉදිරියේ තර්ජනයට පත්වෙමින් සිටින්නේද? න්‍යායික හා අනුභූතික පිළිතුරු අවශ්‍යවන පැනයන් රාශියක් අප හමුවේ පවතී. කෙසේමුත් දේශපාලන අරාජක්ත්වයද? නැතිනම් පාලනයේ නාමයෙන් ගෙනයනු ලබන කොල්ලකාරීත්වයක් ද? යන පැනයන් ට ජනයා විසින් ඉදිරියේ දී එළඹෙන මැතිවරණවල දී නිසැකවම පිළිතුරු ලබා දෙනු ඇත.

ඓතිහාසිකව කොල්ලකාරී පාලන තන්ත්‍රයන් අබිසෙස් ගැන්වීමේ පුරුද්ද තුළ නිසැකවම ජනතාව මෙවරත් අරාජකත්වය වෙනුවට කොල්ලකාරීත්වය ඉහළින් ඔසවා තබනු ඇත.

සැබවින්ම, පවත්නා බල දේශපාලන පද්ධතියෙන් තවදුරටත් මෙම කලාපය තුළ ජනතාවගේ විමුක්ති මාවත සාධනය නොවුවද , දේශපාලනය වෙනස් කිරීමේ දේශපාලනයක අවශ්‍යතාවය ගැඹුරින් මේ මොහොතේ දැනෙමින් පවතී. නමුත් සබුද්ධික දේශපාලන ජීවියාගෙන් ගව් ගණනක් ඈතින් වෙසෙන හා නිවැරදිව ඥාණනය නොවූ බහුතර ප්‍රජාව, සහානාධාර වලින් ජීවිතය ගැට ගසා ගන්නා පීඩිත ජනයා නිසැකවම වම(?) වෙනුවට දකුණත්, නිදහස වෙනුවට රාජ්‍යයේ පීඩාකාරීත්වයත් තෝරා ගැනීමට නියමිතය. ඒ සඳහා ජනයා පොළඹවන සාධක අතර යහපාලනය විසින් ඇතිකළ අරජකත්වය පිළිබඳ භීතිකාවත්, ජාතිවාදී දේශපාලන පෙළඹවීමත් ඉදිරියෙන්ම පවතිනු ඇත.

ඉදිරියේදී පත්විය හැකි පොදුජන පෙරමුණේ නායකත්වයකින් අපේක්ෂා කළ හැක්කේ 18 වන සංශෝධනය ටත් එහා ගිය බලය සංකේන්ද්‍රණය වූ විධායකයක් වෙත නැවත ගමන් කිරීමේ න්‍යාය පත්‍රය නොවිය හැකිද? එසේම වික්‍රමසිංහගේ අනුපාප්ත්‍රිකයාට තවදුරටත් ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදය පළල් කිරීමේ න්‍යාය පත්‍රයක් පැවතිය හැකිද? මේ කිසිදු ප්‍රශ්නයක් පුළුල් ඊනියා මහජනයාට ප්‍රශනයක් නොවිය හැක. ඔවුන් බහුතරය අනුග්‍රාහක දේශපාලනය විසින් විපරීතකරනු ලැබ තිබෙන පරිසරයක එම දෙපාර්ශවයටම නවලෝක බලතුලනය තුළ හා කළාපීය බල දේශපාලන බලහත්කාරීත්වයන් තුළ දේශීය සම්පත් අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමේ උපායක් සහිත විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් පවතිදීද?

අනෙක් අතට මෙම දෙපාර්ශ්වයටම තර්ජනයක් සහ විකල්පයක් වියහැකි වෙනත් තෝරාගැනීමක් පැවතිය යුතුය. නමුත් විකල්ප වශයෙන් ගොඩනැඟෙන පෙරමුණුවල ද පවතින්නේ අවිනිශ්චිත භාවය සහ දේශපාලනිකව අහෝසිවීයාම වලක්වා ගැනීමේ න්‍යායපත්‍ර බවද පැහැදිලිය. මෙරට දේශපාලන දේහය හැත්තෑ වසරක් ගමන් ගත දිශාව වෙනස් කිරීමේ දේශපාලන භාවිතාවක් නිර්මාණය කර ගැනීමට නොහැකි වූ වමක් කල යුත්තේ තවදුරටත් මහජන ස්වාධිපත්‍ය හිඟා කෑම වෙනුවට තමන්ගේ න්‍යායික හා ප්‍රායෝගික භාවිතාවන් මෙතෙක් ජනතාව ප්‍රතික්ෂේප කළේ ඇයිද යන්න විද්‍යාත්මකව සොයා බැලීමයි. නමුත් වාම ප්‍රයෝජ්‍යතවාදය ද ගිලී සිටින්නේ විශාල අර්බුදයක බව පැහැදිලිය. මේ තත්වය තුළ ඉදිරිපත්වන හුදු කේවල විකල්පයන් ට ද ජනතාවට ඒත්තු ගැන්වියහැකි ක්‍රියාමාර්ගයන් හෝ භාවිතාවන් නොපවතින බව යයි.

එජාපය සහ පොදුජන පෙරමුණ යනු සම්ප්‍රදායික බල දේශපාලන තරඟය තුළ වඩාත්ම ඉදිරියෙන් සිටින බලවේගයන්ය. නමුත් ඔවුන් සතුව පවතින දේශපාලන උපක්‍රම තවදුරටත් ජනතාව පුදුමයට පත්කරවිය හැකි මහා සම්ප්‍රදායන් නොවෙයි. දුෂිත දේශපාලනය සමඟ කෙසේ හෝ ජනයාගේ පරමාධිපත්‍ය කොල්ලයට ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය දෛනික භාෂාවක් නිපදවනවා හැරුණුවිට ජාතිය ගොඩනැගීමේ න්‍යාය පත්‍රයක් ඒවා සතු නොවෙයි. එසේම පවුල්වාදය සහ කට්ටිවාදය තුළ ගිළි සිටින මෙම පක්ෂ විසින් සිදුකරන්නේ කළු සල්ලි සුදු කිරීම වැනි වූ ආකාරයේ ව්‍යාජ දේශපාලනයක් පමණි.

එම පක්ෂ බලය ලබා ගැනීමේ දී සාර්ථක විය හැකි වුවද, සමාජීය බලය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකව භාවිතාවේ දී අතිශය පසුගාමී සහ තිරස්චීන තත්වයක සිටී. නිදහසින් දිගින් දිගටම පෙරමුණු හා පක්ෂ වශයෙන් මෙරට බලය මැතිවරණ භාවිතාවෙන් ලබාගෙන එම බලය දුෂණයට හා භීෂණයට භාවිතා කළේ මෙම පක්ෂ විසිනි. ඒවා විසින් නිර්මාණය කළ දුෂිත හා ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී පද්ධතිය හේතුවෙන් මෙරට ජනතාව සීග්‍රයෙන් සක්‍රිය දේශපාලනයෙන් පිටමන් කරනු ලැබ තිබේ. අතිශය බහුතර ජනතාවක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුළ අතිවිශාල ආන්තිකකරණයකට හසුවන්නෙත් පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය තුළ අතිවිශාල දුෂිතයන් ගොන්නක් ඉතිරි වන්නේත් එබැවිනි. දේශපාලනය නමැති අවකාශය දුෂිතයන්ගෙන් ගලවාගැනීමේ සටනක් දියත් නොකොට දේශපාලනය මනුශිකකරණය කිරීමක් පිළිබඳව මේ මොහොතේ අපට යෝජනා කළ නොහැකිය.

ප්ලේටෝ සහ ඉසොක්රෙට්ස් නමැති දාර්ශනිකයන් විසින් පෙන්වාදෙනු ලබන ආකාරයට එදා ග්‍රීසිය තුළද විටෙක ජනතා නියෝජිතයන් තුළ වර්ධනය වෙමින් පැවතියේ බලය සහ සුඛ විහරණය ලබා ගැනීම පිලිබඳ වූ ක්‍රෑර ආශාවකි. එම දාර්ශනිකයන්ට අවශ්‍ය වුයේ දේශපාලනික සහ සාහිත්‍යමය අධිකාරීත්වයක් නිර්මාණය කර ගැනීමයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය එයට පත්විය හැකි දරුණුම ආකාරයේ ඛාදනයකට සහ දුෂණයකට ලක්වී ඇති තත්වයක් තුළ මෙරට සමහර ඊනියා බුද්ධිමතුන් තවදුරටත් දුෂිත දේශපාලනය ආලෝලනය කරන්නේ බලයට සහ සුඛවිහරණයට ඇති කැමැත්ත නිසාය. වෘක රැළ පසුපස යන නරියන් මෙන් නොවී බුද්ධිමතුන් පෙළගැසිය යුත්තේ නැවතත් ප්ලැටෝනික අර්ථයෙන් දේශපාලනික සහ සාහිත්‍යයික සමාජයක් කරා ජනයා පෙළ ගැස්වීම නොවේද?

ආචාර්ය අතුල සමරකෝන්
විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය

Comment (0) Hits: 256

MCC ප්‍රදාන ඇමරිකානු උගුලක්ද?

ඇමෙරිකා රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ ඇති මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් (MCC) වැඩසටහන මගින් ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදීමට යන ඇමෙරිකා ඩොලර් මිලියන 450ක ප්‍රදානය පිළිබඳ විවිධ මතිමතාන්තර පළ වේ. ත්‍රිකුණාමලය සිට කොළඹ දක්වා යෝජිත ආර්ථික කොරිඩෝරයද ඊට සම්බන්ධ කර දැක්වීම, ආරක්ෂක වැටකින් රට දෙකඩ වන බව සඳහන් වීම ඉන් සමහරකි.

මෙම වැඩසටහන මුලින්ම දියත් වූයේ 2002 වසරේදීය. ඒ ජනාධිපති බුෂ්ගේ පාලන සමයයි. 2004 වසර වන විට රටවල් 17ක් පමණ ඊට සම්බන්ධ වී සිටියහ. ඒ අතර ශ්‍රී ලංකාවද විය. කෙසේ වුවද, වසර 2006න් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැති යුදමය තත්ත්වය මානව හිමිකම් පිළිබඳ මතු වූ ප්‍රශ්න වැනි හේතූන් මත වසර 2008න් අප ඉන් ගිලිහිණි. යළිත් වරක් පසුගිය අප්‍රේල් මාසයේදී මෙම ප්‍රදානය මෙරටට ලබාදීම පිළිබඳ කාරණය මතු විය.

මේ සමගම වාගේ ඇක්සා, සෝෆා වැනි ගිවිසුම්ද මතුවීම නිසා ඒවාද එම්.සී.සී. සමග සම්බන්ධ කර දැක්විණි. එහෙත් ඒවා අතර සම්බන්ධයක් නැත.

එම්සීසී ප්‍රදානය ප්‍රධාන ව්‍යාපෘති දෙකක් යටතේ ලබාදීමට යෝජිතය. ඒ ප්‍රවාහනය හා ඉඩම් යන ක්ෂේත්‍රවලට අදාළවය. ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රය නැංවීම සඳහා ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 350ක් හා ඉඩම් ව්‍යාපෘති සඳහා ඇමෙරිකනු ​ඩොලර් මිලියන 63ක් වශයෙනි. ව්‍යාපෘති කාලසීමාව වසර 5කි.

ප්‍රවාහනය අපට ඇති දැවෙන ප්‍රශ්නයකි. තදාසන්න ප්‍රදේශයක සිට කොළඹ නගරයට කිලෝමීටර් 8-10ක දුරක් පැමිණීමටද පැයකට ආසන්න කාලයක් ගත වේ. මේ හේතුවෙන් ඉන්ධන පමණක් නොව කාලයද දැවීම සිදුවේ. මේ ව්‍යාපෘතිය යටතේ එවැනි මාර්ග කිලෝමීටර් 350ක් පමණ දියුණු කිරීමට නියමිතය. එය රටට විශාල සහනයක් මෙන්ම අනවශ්‍ය වියදමක් අවමකර ගැනීමක්ද වනු ඇත. රථවාහන තදබදය නිසා වසර 2020 වන විට නිකරුණේ විනාශ වන මුදල රුපියල් බිලියන 1.8ක් ලෙස මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලය මගින් ගණනය කර තිබේ. මේ ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර නොගැනීම යනු විශාල මූල්‍යමය අපරාධයකි.

අනෙක් ව්‍යාපෘතිය ඉඩම්ය. එම්.සී.සී. ප්‍රදානයට අදාළව වැඩි ආන්දෝලනයක් ඇති කළ ව්‍යාපෘතියද මෙයයි. ඉඩම් යනු අතීතයේ සිටම ප්‍රශ්න සහිත මාතෘකාවකි. ඇමෙරිකාවේ බටහිර වර්ජිනියා ප්‍රාන්තය හා ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණය ආසන්න වශයෙන් සමානය. බටහිර වර්ජිනියාවේ මෙන් මෙරට ජනගහනය සතර ගුණයකින් පමණ වැඩිය. මේ නිසා ඉඩම් යනු අපේ රටේ දැවෙන ප්‍රශ්නයකි. ජනතාව අතර පමණක් නොව පවුල් අතරද ප්‍රශ්නයකි.

දැනට තිබෙන නීතිරීති යටතේ මෙරට ඉඩම් පිටරැටියන්ට විකිණීමට නොහැකිය. එසේ කිරීමට නම් නීති සංශෝධනය කිරීමට සිදුවේ. උපායමාර්ගිකව වැදගත් ස්ථානයක පිහිටා ඇති රජයේ ඉඩම් එලෙස විදේශිකයන් අතට පත්විය හැකිද යන්න වෙනම කාරණයකි. එහිදී ආණ්ඩුව කළ යුත්තේ ඉඩම් විකිණීම නොව බදුදීමය. හම්බන්තොට කර්මාන්ත කලාපයන් සඳහා චීනය ඉල්ලා සිටි අක්කර 15,000 ඔවුන්ට විකුණනවාද නැත්නම් බදු දෙනවාද වැනි ප්‍රශ්න වෙනම සාකච්ඡා කළ යුතුය.

ප්‍රශ්නයක කාරණා ඇති වීමට බලපෑ හේතුවක් නම් ඇමෙරිකාව පිළිබඳ අපේ මනසේ ඇති චංචල බවය. මෙම ප්‍රදානය චීනය හෝ ජපානය අපට ලබාදීමට සූදානම් වූයේ නම්, මෙවැනි ගැටලු පැන නගින්නේ නැත. එහි සත්‍ය අසත්‍යතාව කෙසේ වුවද ඇමෙරිකාව පිළිබඳ අපට යම් කුකුසක් තිබේ. මේ කුකුස තිගැස්ම තවත් බලවත් වී ඇත්තේ මේ ව්‍යාපෘති පිළිබඳ මනා විග්‍රහයක් ජනතාවට දැන ගැනීමට සැලැස්වී නැති බැවිනි.

2004-2019 කාලසීමාව තුළ රටවල් 29ක් එම්.සී.සී. සමග ගිවිසුම්වලට එළැඹ ඇත. එවැනි ගිවිසුම් සංඛ්‍යාව 37ක් වීමෙන් පෙනෙනුයේ ඇතැම් රටවල් එක් වරකට වඩා ගිවිසුම්වලට යොමුවී ඇති බවය. දැනට ඩොලර් බිලියන 14ක් ප්‍රමාණ එලෙස ප්‍රදාන ලෙස සැපයී තිබේ. ඒවා විශේෂයෙන් අප්‍රිකාවට ගලා ගොස් ඇත. ආසියාවට ලැබුණේ අල්පයකි. ලංකාව ඇතුළු රටවල් 5ක් ඒ අතර වේ. ලංකාවට මෙම ප්‍රදානය ලබා දීමට තීරණය වූ අවදියේ අපේ ආදායම් තත්ත්වය අනුව ඊට සුදුසුකම් ලැබූවද පසුව මැදි ආදායම් රටක් බවට පත්වීම නිසා අද වැනි අවදියක දී මෙම ප්‍රදානය අපට ලැබෙන්නේ නැත.

මේ මස මැද භාගයේදී එම්සීසී අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල රැස්වීමේදී පැවැත්වෙන ලංකාව පිළිබඳ පවතින තත්ත්වය සාකච්ඡාවට ලක්වනු ඇත. ඇමෙරිකා තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරියකු අප සමග කී පරිදි මෙම ප්‍රදානය ප්‍රතික්ෂේප කළ රට ලංකාව විය හැකි බවය. ජනාධිපතිතුමා ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ මේ පිළිබඳ තීරණය ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ගන්නා බවය. එසේ කීවද මැතිවරණයෙන් පසු ඒ තීරණය ගැනීමට සිදුවන්නේ එතුමාට නොව වෙනත් අයකුටය. එසේ තීරණය කළ නොහැකි නම් ජනාධිපතිතුමා කළ යුතුව ඇත්තේ අගමැතිතුමා, විපක්ෂ නායකතුමා, ප්‍රවාහන හා මහාමාර්ග මෙන්ම ඉඩම් ඇමැතිවරුද සමග සාකච්ඡා කර ඔවුන්ගේ අදහස් විමසීමය.

පී.එල්. 480 යටතේ මීට වසර 10-15කට පෙර දක්වාම ලංකාවට පාන්පිටි ලබාදීමට ඇමෙරිකාව කටයුතු කළේය.

එම්.සී.සී. වැඩසටහන දියත් කළේ රිපබ්ලිකන්, බුෂ් පාලනය යටතේය. ඔබාමා බලයට පත්වූ පසු එය ඉදිරියට ගෙන යන්නේද යන දෙගිඩියාව ඔහු තුළ විය. අනතුරුව ට්‍රම්ප් බලයට පත්වූ පසුවද අනුන්ගේ වැඩසටහන් ඉදිරියට ගෙන යා යුතු දැයි පසුබැසීමක් පෙනුණද ලබාදෙන ආධාර අඩුකර එය ඉදිරියට ගෙන යාමට පියවර ගෙන ඇත. මෙලෙස ප්‍රදාන වශයෙන් ලබා දෙන්නේ ඇමෙරිකා ජනතාවගේ බදු මුදල් බැවින් ඒ ගැනද එරට තුළ අවධානයක් තිබේ. මෙ ප්‍රදානය යටතේ සිදුවන ව්‍යාපෘතිවල කොන්ත්‍රාත් ඇමෙරිකාවටද දිය යුතු බවට කොන්දේසියක් නැත. එම කොන්ත්‍රාත් බොහෝ විට ඇමෙරිකානු සමාගම්වලට වඩා චීන සමාගම්වලට ලැබීම සිදුවේ. ඇතැම්විට ඇමෙරිකා සමාගම්වලට ඉඩ ලැබෙනු ඇත. විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය යටතේ ඇමෙරිකා ව්‍යාපාරවලටද යම් අවස්ථා ලැබිය හැකිය යන කාරණය ප්‍රතික්ෂේප කළ ​නොහැකිය.

ආරක්ෂිත වැටක් නිසා රට දෙකඩ වීමක් සිදුවන්නේය යන චෝදනාව ගැන අවධානය යොමු කළ විට පළමුවරට මෙවැනි වැටක් ඉදිවූයේ කොළඹ සිට ගාල්ලට බව පෙනී යයි. එම අධිවේගී මාර්ගයේ මුල් කාලයේ සතුන් මැරී සිටිනු දැකිය හැකි විය. දැන් එය සිදුවන්නේ නැත. ඕනෑම රටක අධිවේගී මාර්ගයක බල්ලන්, බළලුන්, එළුවන්, හරකුන්ට ගමන් කිරීමට ඉඩ තැබිය නොහැක. එසේ ඉඩ දෙන්නේ නම් එය අධිවේගී මාර්ගයක් නොවේ. එබැවින් සතුන්ට ඇතුළු විය නොහැකි ලෙස ආරක්ෂිත වැට ඉදිවේ. එවිට සතුන්ට මෙන්ම මිනිසුන්ටද මාර්ගය හරහා එහා මෙහා යා නොහැකිය. මාර්ගයක් නම් ඉන් සිදුවන්නේ රට දෙකඩ කිරීම නොව එක් කෙළවරක් අනෙක් කෙළවරට යා කිරීමය. එය රට එක් කිරීමකි. කොළඹ හා ත්‍රිකුණාමලය අතර අධිවේගී දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදිවී යැයි සිතමු. මහා බ්‍රිතාන්‍යයට යැවෙන කන්ටේනර් නැවත කොළඹ වරායට ළඟා වේ. මේ කන්ටේනර් එම අධිවේගී මාර්ගයෙන් ත්‍රිකුණාමලයට යවා එතැනින් මහා බ්‍රිතාන්‍යයට රැගෙන යා හැකිය. එසේ නැතිනම් නෞකාවට විශාල වටයක් ගමන් කිරීමට සිදුවේ. මෙතැනදී දවස් කිහිපයකම වාසියක් තිබේ. දශක කිහිපයක් තිස්සේ නැගෙනහිර පළාත් පාළු අඳුරු ස්වභාවයක් ඉසිලීය. යුද්ධය නිමා වූ පසු හිරු එළිය වැටෙන්නට පටන් ගෙන තිබේ. ත්‍රිකුණාමලය වරාය සංවර්ධනය කළ හැකිය. අවධානයට ලක්ව ඇති කොරිඩෝරය හා එම්.සී.සී. අතර සම්බන්ධයක් නැත. එය ජාතික භෞතික සැලැස්ම යටතේ යෝජනාවී ඇති දෙයකි.

වසර 2000දී චීනයේ දුම්රිය ගමන් කළේ පැයට කි.මී. 60-80 අතර වේගයෙනි. වසර කිහිපයක් ගත වන විට 80-100 දක්වාද 100-120 හා 120-150 දක්වාද ආදී වශයෙන් වැඩිවී අද වන විට පැයට කි.මී. 300ක වේගයෙන් ගමන් කරන දුම්රිය ධාවනය වේ. පටු ලෙස කල්පනා කළ විට නම් එවැනි දියුණුවක් අත්කර ගැනීමට නොහැකිය.

එම්.සී.සී. ප්‍රදානය හා මෙම ව්‍යාපෘති ගැන නිවැරදි දැනුමක් ඇති කිරීමට නම් එම නිවැරදි තොරතුරු මහජනයාට හා අදාළ පාර්ශ්වවලට ලබාදීම සිදුවිය යුතුය. මේ ව්‍යාපෘතිවලින් ඉඩම් බැහැර වුවහොත් මෙය විශාල ප්‍රශ්නයක් ලෙස පැන නගින්නේ නැත. ප්‍රශ්නයක් ලෙස මෙය මතු වූයේ ඉඩම් මීට සම්බන්ධ බැවිනි. ප්‍රවාහන ව්‍යාපෘතිය ගැන එවැනි ගැටලු මතුවී නැත.

මේ කලාපයේ චීන ආධිපත්‍යයක් තිබීමට ඇමෙරිකාව අකැමැතිය. එසේ වුවද එම්.සී.සී. ව්‍යාපෘතිය දියත් වන විට චීනයේ නව සමුදුරු සේද මාවත ව්‍යාපෘතිය ගැන සිතාවත් තිබුණේ නැත. එබැවින් ඊට අභියෝගයක් ලෙස මෙය හඳුන්වාදුන් බව කල්පනා කළ නොහැකිය. ඇමෙරිකාවට චීනය ගැන ඇති භීතිය සාධාරණය. මීට වසර 15කට පමණ පෙරද ඇමෙරිකාව ලංකාවට චීනය සමග ඇති සම්බන්ධය ගැන දැන ගැනීමට උනන්දු විය. එවිට 1951දී චීනය අපට උදව් කළ අයුරු අදද අප අමතක නොකරන බව දැන්වීමට සිදුවිය. රබර් වගාවට අවශ්‍ය ගෙන්දගම් ලංකාවට රැගෙන ඒමට ඔවුන් ඉඩ නොදුන් අතර චීනය අපේ රබර් මිලට ගනිමින් අපට උපකාරී විය.

මෙම අදහස් දැක්වීම කරනුයේ 2004 වසරේ සිට මේ පිළිබඳ ඇති දැනුම ඔස්සේය. මෙය කළ යුතුම දෙයක් ලෙස හුවා දැක්වීම මෙහිදී අදහස් නොකෙරේ. එහෙත් මෙහි දෙපැත්තම බලන්නට හැකිවිය යුතුය. නිවැරදි දර්ශනයක් ලබා ගත හැකිවන්නේද එවිටය. නිකම් මුදල් ලැබෙන නිසා භාරගෙන එය සාක්කුවේ දා ගැනීම වෙනුවට දෝෂ ඇත්නම් ඒවා මග හරවා ගනිමින් නිසි වැඩපිළිවෙළක් ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක වීම සිදුවිය යුතුය.

චීනය හම්බන්තොට වරාය ඉදිකළ අතර පසුව එම ණය වෙනුවෙන් එය හිලව් කර ගැනීම සිදුවිය. එම්.සී.සී. ලබාදෙන ඇ.ඩො. මිලියන 350 ණයක් නොව ප්‍රදානයක් බැවින් එවැනි තත්ත්වයක් ඇතිවීමට හැකියාවක් නැත.

[බර්නාඩ් ගුණතිලක]

විදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශයේ හිටපු ලේකම් සහ පාත් ෆයින්ඩර් පදනමේ සභාපති
(අරුණ)
Comment (0) Hits: 187

මරණ ලයිස්තුවේ ඔබත් සිටියි - සරත් විජේසූරිය

ජාතික ආරක්ෂාව බිඳ වැටී ඇත යන්න ජනතාව ත්‍රස්ත කිරීමට තුඩුදෙන ප්‍රබල මාතෘකාවකි.

දේශපාලනඥයන්ද පිරිහුණු භික්ෂුන්ද ගිජු ලෙස රස අහරක් දැක ඉවසිලි නැතුව සේ ජාතික ආරක්ෂාව ගැන තම තමන්ගේ මට්ටමට වහසි බස් දොඩවන අන්දම විද්‍යාමාන වේ.

2019 අප්‍රියෙල් 21 වෙනි දා හෙවත් පාස්කු ඉරිදා සිදුවුණ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් සිදු කළ බෝම්බ පිපිරවීම හේතුවෙන් ලාංකේය දේශපාලනයේ එතෙක් පැවති ජාතිවාදී කථිකාවේ මුහුණුවර වෙන පැත්තකට යොමු වී තිබේ. වෙස් බැඳගෙන නැටූ ජාතිවාදී නාඩගම් අමු නිරුවතින් එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයේදී රඟ දැක්වීමට පේවී සිටින්නෝ බොහෝ වෙති. පිරිහුණු භික්ෂූන් එහි පෙරමුණේ සිටගනු ඇත.

ජනතා වරමක් ලබා ගැනීමට රාජපක්ෂවරුන් තමන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයේ සියලු මාතෘකා පසු පසට තල්ලු කොට තිබේ. ජාතික ආරක්ෂාවේ මුර දේවතාවුන් තමන් බව රටට පෙන්වීමට මළමිනී ගොඩගන්නා අන්දම ජුගුප්සාජනකය.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ දේශපාලන රථයේ රෝද හතරේම එක එක මට්ටම්වලින් හුළං අඩු වී තිබුණ පසුබිමකය පාස්කු ඉරිදා ව්‍යසනය සිදු වුණේ. ඔවුන්ට රෝද හතරම පිපිරෙන තරමට හුළං ගසා ගැනීමට පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය උදව්වක් වී ඇත.

මොන විදිහකින් හෝ රටක් තුළ සිදුවුණ ව්‍යසනයක් දේශපාලන බලය අල්ලා ගැනීම උදෙසා ආයුධයක් කර ගැනීමට ඉවහල් කර ගන්නේ නම් විවිධ ව්‍යසනයන් යළි යළිත් සිදුවීමට බැරි නැත.

ඇත්තටම ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් කුමක් සිදු වී ද?

ජනාධිපතිවරයා ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් වගකීම සැහැල්ලුවෙන් ගැනීමත්, ජාතික ආරක්ෂාව ගැන වගවීමකින් තොරව රාජ්‍ය පාලනය කිරීමත් විනාශයට හේතුව බව දැන් අනාවරණය වී ඇත. අදූරදර්ශී පාලකයෙකුගේ අමනෝඥ ක්‍රියා කලාපය හේතුවෙන් සමස්ථ රාජ්‍ය පාලනයම විපරිත වීම හේතුවෙන් වළක්වා ගැනීමට තිබුණ විනාශය වළක්වා ගත නොහැකි වූ බව කිව යුතු නැත.

අභියෝගය අභිමුව නිරුවත:

ජාතික ආරක්ෂක අමාත්‍ය පදවියක් නිර්මාණය කොට එහි වගකීම සරත් ෆොන්සේකාට පවරන ලෙසට ප්‍රබල මතයක් සමාජයේ ඇති විය. අපරාධයට අදාළ පුද්ගලයන් කඩිනමින් අත්අඩංගුවට ගත්ත ද, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව තමන්ගේ රාජකාරිය ඉහළම මට්ටමෙන් සිදු කළ ද, රටේ ආරක්ෂාව ගැන සහතිකයක් රටේ ජනතාවට අවශ්‍ය විය. ඊට අදාළ සාධයක් වන්නේ ජනාධිපතිවරයා කෙරේ විශ්වාසය ජනතාව තුළ බිඳ වැටීමය.

මෙහිදී මහින්ද රාජපක්ෂ ආරක්ෂාව ගැන සරත් ෆොන්සේකා ගැන සාධනීය අහසක් පැවසුව ද එය රටට පේන්නට පමණක් විය. හොර පාරෙන් ජනාධිපතිවරයාට දන්වා සිටින්නේ සරත් ෆොන්සේකා ගැන වෙන යම් කතාවකි. හිටපු ජනාධිපතිත් සිටින ජනාධිපතිත් යන දෙදෙනාම බලය අභිමුව අභියෝගයක් පවතින බව සත්‍යයකි. දෙදෙනාම අවංක පාලකයන් නොවීම ඊට හේතුවයි.

කළ යුතු දේ කිරීමට වඩා තමන්ගේ පැවැත්මට අවශ්‍ය දේ කිරීම හෝ කරවා ගැනීම නායකයන් දෙදෙනාගේම අභිප්‍රාය වී ඇත. මේ නිසා ජනතාවට ආරක්ෂාව සහ නිදහස සම්බන්ධයෙන් ආත්ම විශ්වාසය තහවුරු නොවීය. අදටත් ඒ වෙනුවෙන් අංසවේදීය. මේ නොමනා තත්වය තුළ අගමැතිවරයා අනුගමනය කළේ සහ කරන්නේ ගුටිකන පිළිවෙතකි.

ජනාධිපතිවරයා මෙන්ම ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අගමැතිවරයා‌ගේ දුබලතා ලැයිස්තුවේ අංක එක බවට පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය සඳහන් කරන්නට යෙදුණේ දේශපාලන වශයෙන් ලැබෙන වාසි ප්‍රයෝජන සලකමිනි. මේ වූ කලී රටේ දේශපාලනඥයන්ගේ තරමය.

අදවන විට ජාතික ආරක්ෂාව මුස්ලිම් ජනතාව කෙරේ වෛරයක් බවට පරිවර්තනය කර තිබෙන අන්දම ඉතා පැහැදිලිය. මුස්ළිම් වෛද්‍යවරයෙකු එහි ප්‍රධාන දඩයම වී තිබේ. බොහෝ ජනමාධ්‍යවලට අවශ්‍ය වූයේ වෛද්‍ය සාෆි ප්‍රභාකරන් කෙනෙකු ලෙසට ජන විඥානයට කා වැද්දීමටය.

අතුරලියේ රතන හිමි තමන් කවුරුන්ද යන්න පෙන්වමින් මේ ක්‍රියාවලිය තුළ කටයුතු කරන්නේ තමන්ට නොමැති සුදුසු කමක් හා බලයක් පවරා ගනිමිනි. ඔහුගේ අභිමතාර්ත මුදුන්පත් කර ගැනීමට තවමත් නොහැකි වී තිබේ. ඒ නිසා වියරු වෙසින් වහසී බස් දොඩවමින් ජාතික ආරක්ෂාවේ න්‍යෂ්ටිය බවට පත් වීමට වෙර දරන තත්වය පෙනේ.

නිසැකවම ජනාධිපතිවරණ සමයේදී රට ගිනි තියන්නට, සිංහල බෞද්ධ සමාජය දඩමීමා කර ගැනීමට පියවර ගනු ඇත. එක එක බහුබූතයන්ට එක එක විලාසයේ බඩපිලුම් ගසන්නට හැකි වී තිබෙන්නේ රාජ්‍ය පාලනය තුළ පවතින විපරීත තත්වය නොවේ ද? සියල්ලේ වාසිය ජාතිවාදයේ දේශපාලනය ගිජු ලෙස ඩැහැගනිමින් කටයුතු කරන්නේ බලය අත්පත් කර ගැනීමටය. ඉන් රටට සිදුවන යහපතක් නැත. සැබවින්ම ජාතික ආරක්ෂාව නම් කාරණය අවභාවිත වීමකි නොනවත්වාම සිදුවන්නේ.

දේශප්‍රේමීන් හා දේශද්‍රෝහීන්:

රාජපක්ෂ හිතවාදී ජනමාධ්‍යවලට අනුව කවර වරදක් කළත්, රාජපක්ෂවරුන් දේශප්‍රේමීන්ය. අපරාධ දූෂණ කවර මට්ටමකින් කර තිබුණත්, දේශප්‍රේමයේ නාමයෙන් ඔවුන්ගේ විශාල පින්තූර ජන මනසේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ මාධ්‍ය ක්‍රියාවලියක් සංවිධානාත්මකව පවතී.

මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාවලිය තුළ රාජපක්ෂවරුන්ගේ පිළිවෙත්වලට විරුද්ධ සියලු දෙනාම දේශද්‍රෝහීන්ය. දේශද්‍රෝහීන්ගේ ප්‍රධාන ලක්ෂණ කිහිපයක් රාජපක්ෂවාදී මාධ්‍ය හඳුනාගෙන තිබේ. සුළු ජාතීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා කිරීම, ආගමික අන්තවාදයට විරුද්ධ වීම, සංහිඳියාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම, ජාතිවාදයට විරුද්ධ වීම ඒ ලක්ෂණ අතර ප්‍රධානය.

දේශද්‍රෝහීන් බටහිර රටවල්වලින් යැපෙන්නන් - ප්‍රතිලාභ ලබන්නන් බවට අවලාද නැඟීමට වග බලාගෙන ඇත. එහෙත් මේ අවලාද නඟන සියලු දෙනා තමන්‌ගේ දෑස් කළු රෙදි පටිවලින් බැඳගෙනය කටවල් අරින්නේ.

ජාතික ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින හොඳම පුද්ගලයා දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ඇමෙරිකාවේ පුරවැසියෙකි. ඔහුගේ අඹුදරුවන්ද ඇමෙරිකාවේ පුරවැසියන්ය. ඔවුන්ගේ වස්තුව - දේපළ තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේය. ලංකාව ඔවුන්ගේ ආර්ථික ශක්තියේ පතල ය.

දේශපාලන බලය ඉවහල් කරගෙන පතල හාරා හාරා හැකි තරම් වස්තුව හරි හම්බකරගෙන ඇමෙරිකාවේ ඉහළ පැළැන්තියට ඇතුළත් වී යෙහෙන් සිටීම ජාතික ආරක්ෂාවේ මුරදේවතාවගේ උසස්ම ලක්ෂණය යි! ගඳ සුවඳ පවා නොතකා වන්දිබට්ටකම් කරන මේ දේශප්‍රේමීන් සැබවින්ම දේශද්‍රෝහීන්ය.

දේශප්‍රේමීන්ට අපමණ නඩු ය. ඔවුන්ට නඩු පැවරීම මෙන්ම ඔවුන්‌ගේ නඩු විභාග කිරීම ද සිදුවන්නේ ඔවුන්ට අභිමත අන්දමට සේය. ඒ සෑම නඩුවක්ම පළිගැනීම සඳහාය. නඩුවල උරුමක්කාරයන් පවසන්නේද ඒ බසමය. ඔවුන් වෙනුවෙන් නෑගම් යන වන්දිබට්ටයන් පවසන්නේද ඒ බසමය.

රාජපක්ෂ හිතවාදී මාධ්‍යවලට තිබෙන බරපතල ප්‍රශ්නය නම් ඔවුන් හඳුනාගෙන සිටින දේශද්‍රෝහීන්ට දූෂණ චෝදනා සම්බන්ධ නඩු නැති වීමය. අපරාධ සම්බන්ධ නඩු නැතිවීමය. රාජ්‍ය දේපළ හා රාජ්‍ය ධනය අවභාවිත කළ බවට දමා ගසන්නට වසුරු පොදි නැති කමය. ඇමෙරිකාවේ හෝ වෙනත් කිසිම බටහිර රටක පුරවැසියන් වී නොතිබීමය. බටහිර රටවල දේපළ නැතිකමය.

දේශද්‍රෝහීන් ලෙස හංවඩු ගැසීම:

2015 පැවති ජනාධිපතිවරණයේ දී පොදු අපේක්ෂකයාගේ ජයාග්‍රහණය වෙනුවෙන් කැපවුණ සියලු දෙනා දේශද්‍රෝහීන්ය. රටේ ජාතික ආරක්ෂාව නැති කර තිබෙන්නේ ඔවුන්ය. මේ මුග්ධ චෝදනා නඟන්නෝ රාජපක්ෂවරුන්ගේ ප්‍රවේණි දාසයන්ට පරම්පරා ගණනකට හරිහම්බ කර ගත් පුද්ගලයන්ය. ඇතැමුන් වැදගත් අන්දම‌ට දුෂණයේ නිමග්න වු මහත්වරුන්ය.

දේශද්‍රෝහීන්ට පටබැඳ තිබෙන ගරුනාමය ජනවාරිවරුන් යන්නය. ජනවාරිවරුන් දේශද්‍රෝහීන් නම් ඔවුන්ගේ උර මතින් ජනාධිපති පදවියට පත්වුණ පුද්ගලයා ද දේශද්‍රෝහීයෙකු විය යුතුමය. උත්ප්‍රාසය නම් ඒ දේශද්‍රෝහීයාගේ පා සෙවණේ ඇතැමුන් හුරතල් වීමය. පදවි තානාන්තර දැරීමය. ප්‍රශස්ති ගැයීමය.

ලාංකේය දේශපාලනයේ සදාචාරාත්මක පිරිහීම වචනයෙන් විසිතර කළ නොහැකි තරම්ය. බලය භුක්ති විඳිමට සැදී පැහැදී සිටින දේශප්‍රේමීන්ට වඩා දේශද්‍රෝහීන් ලෙසට අවමන් ලබන්නෝ සෑම විවෘත අවකාශයකම නිදහස් පුරවැසියෝය. ඔවුන් කාගේවත් වහල්ලු වී නැත. බඩ වඩා ගැනීමට පහත් වැඩවල නිමග්න වන්නේ ද නැත. හා මට කෑමක් - හා මට කෑමක් කියමින් තලු මරමින් බල අරගලයක් තුළ සරුපල භුක්ති විඳින්න‌ට උත්සුක වුවෝද නොවෙති.

ලංකාව නීතිය මත පාලනය වන රටක් නම් දේශප්‍රේමීන් බහුතරය මේවනවිට සිටින්නේ සිරගෙවල්වලය. එහෙත් ඔවුහු ජාතිවාදය වපුරමින් රටට - සමාජයට - ජනතාවට හතුරුකම් කරමින් ජනතා මුදල්වලින්ම නඩත්තු වෙමින් යෙහෙන් වැජ‌ඹේති.

ජාතික ආරක්ෂාව ගැන සැබෑ කැක්කුමක් තිබෙන්නේ කාට ද ?

ප්‍රගතිශීලී සමාජ ක්‍රියාධරයෙකු ලෙස කලක් ප්‍රකටව සිටි පුද්ගලයෙක් මා සමඟ රටේ ජාතික ආරක්ෂාව ගැන දීර්ඝ සංවාදයක නිමග්න විය. හෙතෙම රටක ජාතික ආරක්ෂාවට මුහුණ දීමට සිදු වෙන විවිධ අභියෝග ගැන කරුණු ගණනාවක් විස්තර කළේය. ඔහුගේ අදහස් සමඟ මට පෙරළා විවාදයක් නොතිබිණි. එහෙත් අප අතර සංවාදය නිම කරමින් ඔහු පවසා සිටි කාරණාවක් හේතුවෙන් මම තිගැස්සුණි.

''.....අපි එක දෙයක් තෙරුම් ගන්න ඕනෑ. ඒක තමයි මුස්ළිම් ජනතාවගෙන් බහුතරය සිංහල ජනතාවගෙන් බහුතරය ව‌‌ගේම අහිංසකයි, අසරණයි. ඒ වුණාට රටේ විරෝධයක් බුර බුරා ඇවිළෙනවා මුස්ළිම් ජනතාව වෙනුවෙන්. මෙතන දී භික්ෂුන් බලවත් වෙලා. ආණ්ඩුව භික්ෂුන්ට මුකුත් කරන්නට ඉදිරිපත් වෙන්නේ නෑ. හැම දේශපාලනඥයෙක්ම සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද පදනමට කෙළ හළමින් තමයි හැම වෙලාවෙම වැඩ කරන්නේ. මේකයි යථාර්ථය. ඒ නිසා මම කියන්නේ අපි හැම වැඩක්ම කරන්න ඕනෑ සිංහල බෞද්ධ බලය පැත්තේ හිටගෙන. අපිට එතන දි මුස්ළිම් සංස්කෘතියෙ බොහෝ දේවල් විවේචනය කරන්න ඕනැ වෙනවා. ඒකෙන් අපට ආරක්ෂාවක් සැලසෙනවා........''

මම ඔහුගේ මතයට එකඟ නැති බව ඇඟවීමි. ඔහු මගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ අනුකම්පා සහගත විලාසයකිනි.

''...මම කියන්නෙ මොකක්ද කියලා හොඳට නිවාඩු පාඩුව හිතලා බලන්න. මම හිතන්නේ නෑ මේ රටේ පාලනය දරුණු ජාතිවාදියෙකුට - මිනිමරුවෙකුට ලැබෙයි කියලා. ඒත් ඒ ගැන අනවශ්‍ය විදියට විශ්වාසයක් තියන්නත් එපා. මොන විදියකින් හරි ඒ ජාතියේ මනුස්සයෙකුට බලය ලැබුණොත් එයා බලය අත හරින්නෙම නෑ. ඒ වෙනුවෙන් එයාට මනුෂ්‍ය රාශියක් ජීවිත තරාතිරම නොබලා ඉවර කර දාන්න වෙනවා. ඒ කිසි ජීවිතයකට රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ නෑ. සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතනවලට පසුගිය කාලේ කොච්චර නම් සිවිල් සමාජයෙන් කෑගැහුව ද? පලක් වුණේ නෑනේ. මේක ගැන හිතන්න ඕනෑ....';

මේ පුද්ගලයා මගෙන් සමුගෙන ගිය පසු ඔහු ගැන මම කල්පනා කළෙමි. ඔහු‌ගේ අදහස්වල විශාල වෙනසකි මා තේරුම් ගත්තේ. ඔහු අදෘෂ්‍යමාන භීතිකාවකින් සසළව සිටින්නේය. මරණ බියෙන් පෙළෙන බවක් ද මා දුටුවේ! ඔහුට දේශප්‍රේමීන් නිසි අන්දමට පෙනී තිබෙනවා නේ ද? දේශප්‍රේමීන් යනු විරුද්ධ අදහස් දරන්නන්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය අහිමි කරන්නන්ද?

ඔහු මට නොකියා පැවසූ දේ මට වැටහිණි.

සාහසික පුද්ගලයෙකු බලයට පත් වුවහොත් ඔහුගේ අණින් මරා දමන ලැයිස්තුවේ ඔබත් සිටී.

ඔහුගේ නිගමනය නිවැරදි විය හැකිය.

ජාතික ආරක්ෂාවේ පදනම කොතැනද?

ඉන්දියාව - චීනය සහ ඇමෙරිකාව ළිප් ගල් තුනක් වී ඇති සේය. ලංකාව තිබෙන්නේ මේ ළිප් ගල් තුන උඩ ද? එසේ නම් ඒ තත්වය ඇති වී තිබෙන්නේ කවර හේතු සාධක මතද?

දශක ගණනාවක් තිස්සේ රාජ්‍ය පාලනයේ නිමග්න වූ සියලු පාලකයන් ණයට අරන් කාපු බීපු උදවිය වැනිය. බලය අහිමිවුණ පසුව ඔවුන් නිදහස්ය. එහෙත් රට නිදහස් නැත. රටේ නිදහස වෙනුවෙන් දැක්මක් තිබෙන පාලකයෙකුට වුව තම හිස මතට බරවෙන මහා ණය කන්දේ වගකීමෙන් යුක්තව කිසිම ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාවට නැඟිය නොහැක.

ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්ව රටේ වෙනසක් ඇති කරන බවට මතයක් ගෙන හැර දක්වන නාගහනන්ද කොඩිතුවක්කු මහතාගෙන් එක්තරා සඟරාවක දී වැදගත් වෘත්තිකයෙක් ප්‍රශ්නයක් විමසීය.

ඔබ කොහොමද රටේ මහා ණය කන්දට මුහුණ දෙන්නේ?

... මම ඒ රටවල් එක්ක කතා කරලා ඒ ප්‍රශ්න සේරම නිරාකරණය කර ගන්නවා. සමහර රටවල් අපේ මාතෘභූමිය අමාරුවේ දාලා තියෙන්නේ. ඒක ගැන අවශ්‍ය පියවර මම ගන්නවා.

මේ ප්‍රකාශවලින් පැවසෙන අන්දමට නම් රාජ්‍ය පාලනය ඉතා සැහැල්ලු හා සරල කටයුත්තක් වන්නේය!!!

ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ පදනම අපිට හුදෙකලාව ඇති කර ගත හැකිද?

අපේ නිවස සහ ඉඩම බැංකුවට උගස්කර ණය ගෙන අපි කා බී නටා විනෝද වී සිටිමු. ණය ගෙවන්නට අපට නොහැකි වී ඇත. අපට මේ අපේ ගෙදර යැයි නිදහසේ සැනසීමෙන් නිවසෙහි යෙහෙන් ජීවත් වීමට හැකි ද?

දේශප්‍රේමීන් ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසා ඉදිරිපත් කරන යෝජනාව කුමක් ද?

ඔවුනට ණය උගුල අදාළ නැති සේය. ජාතික ආරක්ෂාව ලෙස ඔවුන් සලකන්නේ රට තුළ ඇති වෙන තත්වයන් හොඳින් හෝ නරකින් සමනය කිරීමය. සිංහල බෞද්ධ දේශපාලනඥයන් සහ බොහෝ භික්ෂූන් කල්පනා කරන්නේ ජාතික ආරක්ෂාවට තර්ජනය වන්නේ දෙමළ ජනතාව නැතහොත් මුස්ලිම් ජනතාවය. පෙර දවස නම් පැහැදිළිවම දෙමළ ජනතාවය. අද ඉතා පැහැදිළිවම මුස්ලිම් ජනතාවය.

අභ්‍යන්තර ලේ වැගිරීම් සිදුවෙන තත්වයක් ඇති වුවහොත් ඒ රටෙහි ජාතික ආරක්ෂාව සහතික ද? ත්‍රිවිධ හමුදාවේ ශක්තියෙන් එවිට ජාතික ආරක්ෂාව සැලසේ ද?

අර්බුදය සහ ගෝත්‍රික දෘෂ්ටි:

පොහොට්ටුවේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ගැන පවතින ව්‍යාකූලත්වය ගැන සාකච්ඡාවක දී තීරකයන් මතුකර තිබෙන ප්‍රශ්නය වන්නේ සුළු ජාතීන් අමතක කොට දිනන්නට පුළුවන් ද? ජාතිවාදී දේශපාලනඥයන් හෙවත් දේශප්‍රේමීන් අවධාරණයෙන් පවසා තිබෙන්නේ සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද පදනම එහෙම පිටින්ම දිනා ගැනීමට නම් සුළු ජාතීන්ට එරෙහි මතයක විවෘතව පෙනී සිටිය යුතු බවත් එය රටට තහවුරු කළ යුතු බවත්ය.

මේ අදහසට මහින්ද රාජපක්ෂ විරුද්ධ වී ඇත. පසුව ජාතික චින්තනයේ න්‍යායාචාර්යවරයෙකුගෙන් අසන්නට ලැබෙන්නේ ඊට පිළිතුරකි. ඔහුට අනුව මහින්දටත් කොන්ද පණ නැහැ. මහින්දගේ කොන්ද පණ නම් ගෝඨාභය වෙනුවෙන් විවෘතව පෙනී සිටිය යුතුය. එවිට සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද එක පොදියට ගැට ගැසෙනු ඇත.

දේශපාලන බලය වෙනුවෙන් ගෝත්‍රික දෘෂ්ටිවාද බලසම්පන්න වන්නට පුළුවන. බලය මොනම අන්දමකින් හෝ උරුමකරගත් පුද්ගලයෙකුට එවිට මර්දනය වෙනුවෙන් පුථමව සැලසුම් හදන්නට සිදු වනු ඇත.

යුද්ධය අවසන් වුණ පසුව ද ගෝත්‍රික දෘෂ්ටිවාද පෙරටුකරගෙන රට පාලනය කිරීමට පියවර ගත්තේ ඒකාධිපති පාලනයක් වෙත ගමන් කරමිනි. ඒකාධිපති පාලනයට අවතීර්ණ වීමට චීනයට ගෙවන්නට සිදුවුණ ගාස්තු ද අපමණය. එහෙත් බැලුම පිපිණි.

මෙහිදී අවධාරණයෙන් පැවසිය යුතු කරුණු කිහිපයක් තිබේ.

පළමුවැන්න ජාතික ආරක්ෂාව නිවසේ ගේට්ටුවට ඉබ්බා දමන්නා සේ සරල විලසින් ඇති කර ගත හැකි දෙයක් නොවේ. ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසා රටේ සියලු ජනකොටස්වලට ජීවත්වීමට අවශ්‍ය නිදහස හා සහජීවනය තහවුරු විය යුතුය. ඒ වෙනුවෙන් සරල විසඳුම් ද නැත. නිර්භීතව කැපවුණ තීන්දු ගත යුතුව ඇත.

අද ලංකාවට පවතින්නට තරම් ජාතික ආදායමක් ඇත්තේම නැත. ණය ගෙවන්නට ණය වෙන යථාර්ථයක් තිබේ. මහා ණය කන්ද ජාතික ආරක්ෂාව සමග සම්බන්ධය.

රට පාලනය කළ නායකයන් අවිචාරාත්මකව විශාල අනර්ථයන්ට උර දී තිබේ. ඒ අනර්ථයන් විශාල අර්බුදයක් නිර්මාණය කර ඇත. ඒ අර්බුදය තුළ කිසිම ආණ්ඩුවකට ජනතාවගේ සියලු ප්‍රශ්න පහසුවෙන් විසඳීමට නොහැකිය. ජනතාව තුළ අසහනය දෙයාකාරයකින් පවතියි. පළමුව පවතින්නේ ආර්ථික අසහනය නිසා නිරතුරුව ඇති වන කැළඹීමය.

දෙවනුව නිදහස සහ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් පොදු ජනතාවට තිබෙන අවිනිශ්චිතභාවය නිසා වූ අසහනයයි. මෙහිදී ජාති භේදයක් නැත. ආගම් භේදයක් නැත. එහෙත් බලය වෙනුවෙන් ගෝත්‍රික අදහස් මුල් කර ගතහොත් ජාති ආගම් භේද ඇවිලේ.

දේශප්‍රේමීන්ගේ හා දේශද්‍රෝහීන්ගේ වෙනස පවතින්නේ මේ අවකාශය තුළය. දේශද්‍රෝහීන් ලෙස හංවඩු ගසා තිබෙන පුද්ගලයන් මරා දැමීම දේශප්‍රේමීන්ගේ අභිමතාර්ථය වන්නේ නම්, ඒ අනුව තහවුරු වන්නේ ජාතික ආරක්ෂාව ද? නැත. ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් වගවීම් ක්‍රියාවලියේ දී දේශද්‍රෝහීන් හෙවත් ජනවාරිවරුන් සත්‍ය වශයෙන්ම වහල්වරුන්ට වඩා ප්‍රගතශීලීය.

මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය

(අනිද්දා පුවත්පතට ලියන ලද්දකි)

 

Comment (0) Hits: 281

රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ බර තවත් වැඩි කර ගැනීම

ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායකත්වයන්, හොඳම කාලවලදී පවා, විවාදාපන්න මාතෘකාවක් බවට පත්ව ඇත. එහෙත් දැන් ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවේ’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුවේ’ පරීක්ෂණ සැසිවාර මාධ්‍යයටත් විවෘත කොට ඇති තත්වයක් තුළ, එවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ ලොමු දැහැගැන්වෙන තොරතුරු වැඩි වැඩියෙන් මහජන අවධානයට ලක්වීම හේතුකොටගෙන, ඒවා ප‍්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ ඇති අතිශය වැදගත්කම වෙනදාට වඩා ඉස්මතු වී තිබේ. එසේ තිබියදී, ළඟදී විවෘත කිරීමට නියමිත ‘නෙළුම් කුලූනත්’ වාණිජ ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්කිරීම සඳහා තවත් රාජ්‍ය ආයතනයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට ගිය සතියේ කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබීම පුදුමඑලවන සුළු ය.

පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ආරම්භ කෙරුණු මේ නෙළුම් කුලූන යන ව්‍යාපෘතියම ප‍්‍රශ්නාකාරී ය. එය ආරම්භ කෙරුණේ, ආණ්ඩුවේ විශේෂ ඉල්ලීමක් නැතිව, බාහිරින් ගෙනෙන ලද ආයෝජන යෝජනාවක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. පසුව එම ව්‍යාපෘතිය විවිධ පමාවීම්වලට ලක්වූ අතර, විගණකාධිපතිවරයා එහි අවකලමණාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ චෝදනා මතුකොට තිබුණි.

එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු ආරම්භ කිරීමේ පටන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ එම ව්‍යාපෘතිය ඇදෙමින් පැවතියත්, ‘චයිනා එක්සිම් බැංකුවේ’ ඩොලර් මිලියන 104.3 ක වියදමින් ඇරැුඹී තිබූ එවැන්නකින් රටට ඇති ආර්ථික අවශ්‍යතාව කුමක්ද යන්න පැහැදිලි කිරීමට මේ දක්වා කිසිවෙකුට හැකි වී නැත. මේ අතර එය, මහින්ද රාජපක්ෂගේ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයේ ලාංඡනය වන ‘පොහොට්ටුවට’ දැඩි රූපමය සමානත්වයක් දක්වන බවක් ද පෙනෙන්ට තිබේ.

විවිධ පමාවීම් මධ්‍යයේ, කෙසේ වෙතත් අවසානයේ එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු සමාප්ත වී දැන් මේ මස අවසානයේ එය විවෘත කිරීමට නියමිතව තිබේ. එහෙත් එය වාණිජමය ප‍්‍රතිලාභ සහිත ව්‍යාපෘතියක් වශයෙන් පවත්වාගෙන යාමට ඉදිරිපත් වන කිසි පාර්ශ්වයක් සිටින බවක් පෙනෙන්ට නොවුණි. ඒ තත්වය තුළ, තවත් එක් රාජ්‍ය ව්‍යවසායයක් වශයෙන් එය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට දැන් කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබේ.

මේ වන විට රාජ්‍යය සතුව පවතින වෙනත් ව්‍යවසායික ව්‍යාපෘතිවල අපමණ නාස්ති තිබියදී, මෙය ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාම විනිවිදභාවයෙන් යුත් අධීක්ෂණයක් සහිත, රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල් ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට තීරණය නොකර, එය ගොඩනැගීම සඳහා චීනයෙන් ලබාගත් ණය ආපසු ගෙවීමේ බරෙන් මේ වන විටමත් මිරිකී සිටින රටේ බදු ගෙවන්නන්ට අමතර බදු බරක් පටවන තවත් රාජ්‍ය ව්‍යාපෘතියක් බවට එය පත්කිරීමට ප‍්‍රතිපත්ති තීරකයන් තීන්දු කෙළේ මන්ද යන්න හිතාගත නොහැක.

ශ‍්‍රී ලංකාව, දශක ගණනාවක් තිස්සේ විශාල රාජ්‍ය අංශයකින් සමන්විත රටකි. මහ භාණ්ඩාගාරයේ දත්තවලට අනුව, මේ වන විට රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ව්‍යාපෘති 400 ක් පමණ අපට තිබේ. ඒවායේ සේවක සංඛ්‍යාව දස ලක්ෂයකට අධික ය. එහෙත් මෙකී ව්‍යාපෘතිවලින් ලාභ ලබන්නේ හෝ ජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ ගෙන දෙන්නේ අතලොස්සක් පමණි. බොහෝ වශයෙන් මේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් පවතින්නේ මහජන සේවා සැපයුම්කරුවන් වශයෙන් නොව, රැුකියා සපයන ආයතන වශයෙනි. ඒ සඳහා අති විශාල සම්පත් ප‍්‍රමාණයක් වැය කරනු ලැබේ. වත්කම් රාශියක් පාවිච්චියට ගනු ලැබේ. මුදල් අමාත්‍ය මංගල සමරවීම පසුගිය ජුනි මාසයේ පෙන්වා දුන් පරිදි, රාජ්‍ය ව්‍යවසාය 70 කින් 2018 දී ලැබූ පාඩුව රුපියල් බිලියන 160 කි. එය, ඊට කලින් පැවති එම රාජ්‍ය ආයතනවල අලාභය දෙගුණ වීමකි. මෙසේ අධිකතර පාඩු ලබන ‘ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගම’ වැනි ආයතන පිළිබඳව නිතර පාර්ලිමේන්තුවේ සඳහන් කරනු අපට ඇසේ. මෑතකදී සිදුව ඇති එවැනි නාස්ති සහ පාඩු පිළිබඳ හේතු අලූතෙන් සොයා බැලිය යුතු බවට ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාව’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුව’ නිර්දේශ කොට ඇත.

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සහ ලංකා ඛණිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාව වසරක් පාසා ලබන පාඩු කෙනෙකුගේ ඇසට කඳුළු නංවන තරම් ය. එහෙත් ඒ ගැන බලධාරීන් කිසි පියවරක් ගන්නා බවක් පෙනෙන්ට නැත. හේතුව, ඒවා මගින් මහජන සේවාවන් සැපයෙන්නේය යන්නයි.

එහෙත් රථවාහන දෙපාර්තමේන්තුව වාහන ලියාපදිංචි කිරීමේ දියුණු පද්ධතියක් ලබා ගැනීමට නොහැකිව වසරක් පාසා රුපියල් බිලියන 4 ක පාඩුවක් ලැබීමත්, 2008 සිටි මුදල් අමාත්‍යවරයාගේ අවශ්‍යතාව මත, සම්මුඛ පරීක්ෂණවලින් තොරව, ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවට මාණ්ඩලික සහායකයන් සහ කාර්යාල කාර්ය සහායකයන් 2600 ක් බඳවා ගැනීමත්, හය මසක සේවා දිගුවක් ලබා දිය යුතු නැතැයි කෝප් කමිටුව විශේෂයෙන් නියෝග කොට තිබියදී පවා මහජන බැංකුවේ හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරීවරයාට බී.එම්.ඩබ්. වර්ගයේ වාහනයක් ඇතුළු වාහන දෙකක් ගෙදර ගෙන යාමට ඉඩ දීමත්, ඒ සා පහසුවෙන් ඉවතලිය හැකි කාරණා නොවේ.

මෙවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් තුළ පවතින අවකළමනාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ කෝප් කමිටු පරීක්ෂණවලින් එළිදරව් වී ඇති අපමණ තොරතුරු ගැන කෙනෙකු විස්මයට පත්වන්නේ, හුදෙක් ඒවා එසේ සිද්ධ වීම ගැනම නොව, මහජන විශ්වාසය කඩකරන ඒවාට අදාළ රාජ්‍ය නිලධාරීන් සහ දේශපාලඥයන් ඒ සියල්ලෙන් නිදහස් කිරීමේ වටපිටාවක් පැවතීම ගැන ය. රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් අර්ථවත් ආකාරයෙන් කළමණාකරණය කර ගැනීමට හැකි වන ආකාරයේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගෙන ඒමට ආණ්ඩුවට නොහැකි නම්, අඩු වශයෙන් එම ප‍්‍රශ්නය තවදුරටත් ඔඩුදුවන තත්වය වළක්වා ගැනීමටවත් ආණ්ඩුවකට පුළුවන් විය යුතුය.

2019 සැප්තැම්බර් 12 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ නමැති කතුවැකියේ සිංහල පරිවර්තනය “Adding to the SOE Problem" ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 190

රනිල්ගේ දේශපාලනය භයානක ප්‍රේක්ෂාවකි - ගාමිණී වියන්ගොඩ

ප්‍රේක්ෂාව යනු අපූර්ව දර්ශනයකි. එය සාමාන්‍යයෙන් සංදර්ශනාත්මකය. විවිධ වර්ගයේ ‘මෙගා’ නිරූපණ, ‘ස්ටාර්’ ප‍්‍රසාංග එහි සරල, මතුපිට උදාහරණ වශයෙන් ගත හැකිය. ජනප‍්‍රිය ව්‍යවහාරයේ ප්‍රේක්ෂාව එයාකාර වූවත්, සමාජය කළමණාකරණය කර ගැනීම පිළිබඳ ක්ෂේත‍්‍රයේදී මේ කියන ප්‍රේක්ෂාව ව්‍යවහාරික අර්ථයෙන් සංදර්ශනාත්මක ස්වරූපයක් ගන්නේ නැත. උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, උසාවි සහ සිරගෙවල් එක පැත්තකින්ද පාසල් සහ පන්සල් තවත් පැත්තකින්ද මේ කියන ව්‍යවහාරික අර්ථයට නොගැනෙන ප්‍රේක්ෂාව සමාජයට සපයනු ලැබේ. උසාවි සහ සිරගෙවල් හරහා භීතය පිළිබඳ දසුන සමාජයට සැපයේ. ඒ භීතිය ජය ගැනීම සඳහා හෝ ඊට යට නොවී සිටීම සඳහා, අනිත් පැත්තෙන්, පාසල් සහ පන්සල් මගින් විනය/දැනුම පිළිබඳ දසුනක් සමාජයට සපයනු ලැබේ.

‘මෙගා සුපර් ස්ටාර්’ වැනි සංදර්ශනයක්, ප්‍රේක්ෂාවක් හෙවත් ප‍්‍රියමනාප දසුනක් වශයෙන් ගැනීම අමුතුවෙනේ විස්තර කළ යුතු නැත. එය කාටත් වැටහෙයි. එහෙත්, උසාවියක් සහ පන්සලක් එවැනි ප්‍රේක්ෂාවක් වෙතැයි බැලූ බැල්මට කෙනෙකුට නොපෙනේ. මන්ද යත්, උසාවිය, යුක්තිය පසිඳලීම සඳහා පමණක්ම පවතින ආයතනයක් වශයෙන් අප විශ්වාස කරන බැවිනි. පන්සල, ශික්ෂාව/හික්මීම පමණක් සපයන ආයතනයක් වශයෙන් අප විශ්වාස කරන බැවිනි. අපේ ඒ විශ්වාසය මත මේ ආයතන දෙකේ සාර්ථකත්වය රඳා පවතී. එහෙත්, ප්‍රායෝගිකව ගත්විට, එම උසාවියම, එම පන්සලම, අයුක්තියේත්, නොහික්මීමේත් කඩතුරා හෙවත් ආවරණ වශයෙන් විටෙක පාවිච්චියට ගැනෙන බව අපට නොපෙනේ. ඒ කියන ‘නොපෙනීම’ ආරක්ෂා කිරීමයි ප්‍රේක්ෂාවෙන් කෙරෙනුයේ.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එරෙහි කිසි චෝදනාවක් ඔප්පු කර ගැනීමට, ඔප්පු කිරීමේ නිවහන වන උසාවියම, තිරිංගයක් වශයෙන් කටයුතු කළ ආකාරය පසුගිය කාලය තුළ අපට දැකගත හැකි විය. එහෙත් එය, අත්‍යාවශ්‍ය නෛතික පටිපාටියක් වශයෙන් ගැනීමට අපව පුරුදු කොට තිබේ. ඒ නිසා, ඔහු නීතියෙන් ගැලවී සිටීමේ ‘වැරැද්දක්’ නැතැයි නීතිවේදීන් සහ අධිකරණ නිලධාරීන් අපට නීතිපොත් පෙන්වා දෙමින් කියාදෙනු ඇත. දොස්තර ෂාෆි සම්බන්ධයෙන්, පන්සලේ නොහික්මීම මනාව පෙන්නුම් කෙරුණි. එහෙත් එය, ගැහැණුන් 4000 ක් වඳ කිරීමේ ‘පොළොව නුහුලන අපරාධයට’ එරෙහිව කළ ‘මානුෂීය නැගිටීමක්’ වශයෙන් ගැනීමේ ‘ධර්ම දේශනා’ පන්සල හරහා අපට ඇසීමට සලස්වනු ලැබේ.

සාමාන්‍යයෙන් රනිල්ව සැලකෙන්නේ ගැලරියට දේශපාලනය නොකරන කෙනෙකු වශයෙනි. හෙවත්, සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව නොසපයන කෙනෙකු වශයෙනි. එය, හේතු දෙකක් නිසා, සාවද්‍ය වැටහීමක් වන බව අපේ අවබෝධයයි. මුලින්ම, ඔහු ප්‍රේක්ෂාව නොසපයන දේශපාලඥයෙකු වන්නේ, ප්‍රේක්ෂාව සඳහා අවශ්‍ය හුරුබුහුටිකම සහ දක්ෂතාව ඔහුට නැති බැවිනි. ඔහුගේ වචන උච්චාරණයේ සිට ශාරීරික භාෂාව දක්වා වන සියල්ල, ඒ නොහැකියාව පෙන්නුම් කරයි. එබැවින්, සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව යනු, ඔහු නොකර සිටින දෙයක් නොව, ඔහුට කර ගැනීමට බැරිව තටමන දෙයකි. ඒ සමග, මහින්ද රාජපක්ෂව හෝ සජිත් ප්‍රේමදාසව සන්සන්දනය කරන්න. ඔවුහු සම්ප්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව සැපයීමේ නිපුණයන් වන බැවින් ඒ සඳහා තටමන්නේ නැත.

දෙවැනුව, ඉහත කී සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව වෙනුවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ යනු වෙනත් ප්‍රේක්ෂාවක නිපුණයෙකු බව අපට නිතර මගහැරෙයි. මේ ලිපිය යොමු වන්නේ එම කාරණය විස්තර කිරීමටයි. එසේම, එය රාජපක්ෂගේ ප්‍රේක්ෂාවට වඩා අපව අන්දවන බව පෙන්නුම් කිරීමටයි.

පොලීසියේ සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු විවිධ අවස්ථාවල මේ ලියුම්කරු සමග අවධාරණය කොට කියා ඇති කාරණයක් වන්නේ, නීතියට අදාළ කිසි සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කිසි අවස්ථාවක තමන්ට දුරකථන ඇමතුමක් දී නැති බවයි. එනම්, බලපෑම් කර නැති බවයි. අනිත් පැත්තෙන් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන, අහවලා අත්අඩංගුවට නොගන්නැයි කියා පොලීසියේ ඉහළට කතා කොට කියා ඇති අවස්ථා අනන්තවත් තිබේ. ඒ අනුව බැලූ විට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පොලීසියට සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට ඇඟිලි ගසන පුද්ගලයෙකු වන අතර, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ එවැනි පුද්ගලයෙකු නොවන බවට හැඟීමක් අප තුළ ඇති වෙයි. එහෙත් සත්‍යය එයින් බොහෝ දුරස්ථය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ බලපෑම කරන්නේ, අදාළ පුද්ගලයාගේ හෝ ආයතනයේ ‘ස්වාධීනත්වය’ පිළිබඳ ව්‍යාජ සේයාවත් එකවරම අදාළ පුද්ගලයාට හෝ ආයතනයට ආරක්ෂා කර දෙමිනි. එසේ කිරීම සඳහා වන විවිධ ක්‍රමෝපායයන් ඔහුට තිබේ. ඒවා වක්‍රාකාරය. සමහර විට, නිසි නෛතික පටිපාටියටත් ඒවා අනුගත වෙයි.

මෙය පැහැදිලි කර ගැනීම සඳහා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ අලුත්ම සොරකම වන පාස්පෝට් ලබා ගැනීමේ සිද්ධිය ගමු.

පුරවැසිභාවය දෙයාකාරය. එකක්, සාමාන්‍ය පුරවැසිභාවයයි. එය, උත්පත්තියෙන් ලැබී මරණය දක්වාම ස්වභාවයෙන් පවතින පුරවැසිභාවයයි. එම පුරවැසිභාවය උදුරා ගැනීමට හෝ අහිමි කිරීමට දේශපාලන බලාධිකාරයකට නොහැක. දෙවැන්න වන්නේ, ද්විත්ව පුරවැසිභාවයයි. එනම්, කලින් ලංකාවේ පුරවැසියෙකුව සිට පසුව වෙනත් රටක පුරවැසිභාවයක් ලබා ගැනීම නිසා ලාංකීය පුරවැසිභාවය අහිමි කරගත් අයෙකු නැවතත් ලංකාවේ පුරවැසිභාවය ඉල්ලා සිට ලබා ගැනීමයි. ගෝඨාභය සම්බන්ධයෙන් ගත්විට, ඔහු ඇමරිකාවේ පුරවැසිභාවය ලබා ගැනීමත් සමගම ලංකාවේ පුරවැසිභාවය ඔහුට අහිමි වුණි. පසුව ඔහු නැවත වරක් ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අයදුම් කොට ලබාගත්තේය. ඒ අනුව, ඔහු මුලින්ම ඇමරිකානු පුරවැසියෙකි. ඔහු ලංකාවේ පුරවැසියෙකු වන්නේ දෙවැනුවයි. මේ දෙවැනි පුරවැසිභාවය ඔහුට දීමට හෝ නොදී සිටීමට ලංකාවේ අදාළ බලධාරියාට පිළිවන. එසේම, ඒ ආකාරයෙන් දුන් ද්විත්ව පුරවැසිභාවයක් ආපසු උදුරා ගැනීමටත් ලංකාවේ අදාළ බලධාරියාට පිළිවන.

2005 නොවැම්බර් 18 වැනි සිකුරාදා මහින්ද රාජපක්ෂ නව ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් දිවුරුම් දුනි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය සඳහා ඉල්ලුම් කොට ඇත්තේත් එදාමයි. මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය, ඊළඟ වැඩ කරන දිනය වූ 2005 නොවැම්බර් 21 වැනි සඳුදා ‘ඇමතිවරයා’ විසින් අනුමත කරන ලද බව වාර්තාවල සඳහන් වෙයි. එහෙත්, මේ කියන දවස වනවිට අලුත් ආණ්ඩුවක් හෝ ඇමතිවරයෙකු හෝ සිටියේ නැත. මේ කියන දවසේ ඔහු ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ලබාගෙන ඇතත්, එය ආයතන වාර්තා පද්ධතියට ඇතුළු කොට ඇත්තේ, 2014 ජනවාරි 13 වැනිදාය. එහෙත් පුදුමය වන්නේ, මේ කියන ඉල්ලුම් පත‍්‍රයේ පිටපතක්වත්, මුදල් ගෙවූ බවට පිටපතක්වත්, ද්විත්ව පුරවැසිභාවය පිළිබඳ සහතිකයේ පිටපතක්වත් ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ වාර්තා තුළ තවමත් සොයා ගැනීමට නොමැති වීමයි.

ඒ සියල්ල සිදුවන්නේ, මහින්ද රාජපක්ෂ බලයේ සිටියදීය. එහෙත් මේ වසරේත් මැයි 7 වැනිදා ගෝඨාභය රාජපක්ෂට යහපාලන ආණ්ඩුවෙන් අලුත් පාස්පෝට් එකක් නිකුත් කොට ඇත. වාර්තාවල සඳහන් පරිදි, මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය ඔහු භාර දී ඇත්තේ මැයි 7 වැනිදා හවස 3.00 ටය. එදාම අලුත් පාස්පෝට් එකත් ඔහුට නිකුත් කොට ඇත. සාමාන්‍ය පුරවැසි පාස්පෝට් එකක් ලබා ගැනීමට නම්, ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය අත්හළ බවට ලබාගත් සහතිකය ඉදිරිපත් කොට තිබිය යුතුය. ද්විත්ව පුරවැසියෙකුට ලබාගත හැකි පාස්පෝට් එකක් ලබා ගැනීමට නම්, ද්විත්ව පුරවැසි සහතිකය ඉදිරිපත් කළ යුතුය. ඒ දෙකෙන් එකක්වත්, මේ යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ ඔහු ලබාගත් පාස්පෝට් එක සම්බන්ධයෙන් සිදුව ඇති බවට කිසි සාක්ෂියක් ආගමන විගමන වාර්තාවලින් හමු නොවේ. එපමණක් නොව, මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය ඉදිරිපත් කරන අවස්ථාවේ ඇඟිලි සලකුණු ලබාදීම සඳහාවත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණ ඇත්තේද නැත. තවද, ඒ අලුත් පාස්පෝට් එක ලබා ගැනීම සඳහා ඔහු ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ, මීට පෙර ඔහුට තිබුණු ජාතික හැඳුනුම්පත නොව, අලුතෙන් ලබාගත් ජාතික හැඳුනුම්පතකි. ඒ නිසා, පරණ ජාතික හැඳුනුම්පත හරහා ඇතුළු කොට ඇති දත්ත පිරික්සා බැලීමේ ක‍්‍රමයක් අදාළ අමාත්‍යාංශයට නැති බව කියැවේ. මීට කෙලින්ම සම්බන්ධ වී ඇති පුද්ගලයා වන්නේ, එම විෂය භාර ‘යහපාලන’ අමාත්‍ය වජිර අබේවර්ධනයි. ඉතිං, රනිල් වික‍්‍රමසිංහට චෝදනා කරන්නේ මන්දැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යන තනි කාරණය සඳහා කිසි සංයුක්ත පියවරක් නොගත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, ඊට වඩා පුළුල් ‘මෙගා ව්‍යාපෘතියක්’ වන අලුත්ම ව්‍යවස්ථාවක් ඇති කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කරන, ව්‍යවස්ථා මණ්ඩලය, ව්‍යවස්ථා කාරක සභා, ඒ කාරක සභාවල නිර්දේශ වාර්තා, මෙහෙයුම් කමිටුවක්, ඒ මෙහෙයුම් කමිටුවේ ප‍්‍රධාන වාර්තාවක් ආදී සියලු කටයුතුවලට මූලිකත්වය දුනි. ඔහු දෙමළ ජාතික සන්ධානය තමන්ගේ භාරයේ තබාගත්තේ එකී ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ක‍්‍රියාවලිය නිරන්තරයෙන් පවත්වාගෙන යාමෙනි. එහෙත්, අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් තබා ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කර ගැනීමේ තනි කාරණයවත් මේ දක්වා අපට ලැබී නැත. ලැබෙන්නේත් නැත. ඉතිං, ඉහත කී සියලු කාරණා සාධනය කළ පුද්ගලයා වන රනිල් වික‍්‍රමසිංහම ඊට වගකිවයුත්තේ මන්දැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

පසුගිය රජයේ සොරුන් නීතිය ඉදිරියට ගෙන ඒම කඩිනම් කිරීම සඳහා ‘විශේෂ මහාධිකරණ’ පිහිටුවීමට රනිල්ගේ නායකත්වය පියවර ගත්තේය. සමාජයට ඉන් සැපයුණු ‘ප්‍රේක්ෂාව’ අතිමහත්ය. එහෙත් කිසි මෝරෙකු තවම ඒ මහාධිකරණ දැලට හසුව නැත. ඉතිං ඒකටත් වගකිව යුත්තේ රනිල්මදැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

ගෝඨාභයගේ මිග්යානා ගනුදෙනුවේ පාර්ශ්වකරුවා වන උදයංග වීරතුංග ඩුබායි හිරභාරයේ සිටි බවක්ද, ඔහුව ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීම සඳහා ආණ්ඩුව කටයුතු කරන බවක්ද පිළිබඳ ප්‍රවෘත්තිය මීට වසරකට පමණ පෙර සිට ඉමහත් ‘ප්‍රේක්ෂාවක්’ විය. ගිය සතියේ ඔහු එම රටේම ගෝඨාභය ව්‍යාපෘතියක නිදැල්ලේ පෙනී සිටියේය. ඔව්, ඊට රනිල්ගේ සම්බන්ධතාවක් පෙන්නුම් කරන සාක්ෂි තිබේදැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

නැත, ඒ කිසිවක් සම්බන්ධයෙන් රනිල්ට විරුද්ධව ‘සාක්ෂි’ නැත. හරියට, මහබැංකු බැඳුම්කරය සම්බන්ධයෙන් ඔහුට විරුද්ධ කිසි සාක්ෂියක් නැතිවා මෙනි. ‘ප්‍රේක්ෂාව’ යනුවෙන් මේ ලිපිය පුරා මා කීමට උත්සාහ කෙළේ අන්න ඒ කාරණයයි. රනිල්ගේ ප්‍රේක්ෂාව යනු මහින්දගේ ප්‍රේක්ෂාව නොවේ. මහින්ද නීතිය නමන විට, අධිකරණය දණගස්සවන විට, පොලීසිය අල්ලේ නටවන විට, මුළු රටටම මහ දවල් එය ප‍්‍රදර්ශනය විය. එහෙත් ඒ වෙනුවට, නීතියේ ‘ආධිපත්‍යයත්’ ආරක්ෂා කෙරෙන බවට හැඟීමක් ඇති කරවමින්, අධිකරණය ‘ස්වාධීන’ බවට හැඟීමක් ඇති කරවමින් ඒ සියල්ල සිදු කෙරෙන විට, ඒ සියලු කට්ටිපැනීම්වලට, හැංගිමුත්තන්වලට, රැවටීම්වලට, වංචනිකත්වයන්ට නෛතිකභාවයක් ආරෝපණය වෙයි. අකටයුත්තක් නීති විරෝධීව කිරීමට වඩා නීත්‍යනුකූලව කිරීම භයානක විය හැකිය. මහින්ද රාජපක්ෂ ‘සුපර් ස්ටාර්’ නම්, රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු පන්සලක බෝ මළුවකි.

Comment (0) Hits: 355

ඊළඟ ජනපති ගොපල්ලව කෙනෙක්ද චන්ද්‍රිකා කෙනෙක්ද ?

දහනවවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මීළඟට පත්වන  ජනාධිපතිවරයා හුදෙක් නාමික සහ බලරහිත ධූරයක් වන්නේය යන තර්කය විශේෂයෙන්ම වික්ටර් අයිවන් සහ ආචාර්ය නිහාල් ජයවික්‍රම යන මහත්වරුන් විසින් ඉදිරිපත් කර තිබෙනු දක්නට ලැබිණ. ඔවුන් පවසන්නේ මේ ජනාධිපතිවරණයෙන් පත්වන ජනාධිපතිවරයා, 1972 ව්‍යවස්ථාව කාලයේ සිටි විලියම් ගොපල්ලව මහතාගේ තත්වයට සමාන කෙනෙකු වීමට නියමිත බවයි. නිහාල් ජයවික්‍රමගේ අදහස සාරාංශගත කරමින් වික්ටර් අයිවන් මහතා පවසා තිබුනේ " ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා පත්වු දින සිට දැනට පවතින ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක් බවට පෙරලෙන බවත් එතැන් පටන් රටපුරා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිගේ ප්‍රතිපත්ති නොව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනාගත් පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති හා වැඩපිළිවෙලවල් බවත්ය  ".

එහෙත් මේ තරකය එතරම් ශක්තිමත් එකක් ලෙස මටනම් පෙනෙන්නේ නැත. එනම් මෙතෙක් කලක් බලවත්ව තිබූ ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් 19 සංශෝධනය නිසා බලරහිත එකක් බවට පත්වේය යන්න නිවැරදි නැත. ඒ බව අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා අපේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ ස්වභාවයත් එමෙන්ම ජනාධිපතිධූරයේ ස්වභාවයත් තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය.
පළමුවෙන්ම කිව යුත්තේ ලංකාවේ දැනටත් ක්‍රියාත්මක වන්නේ "විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " ලෙස හැඳින්වුවත් එය ඇත්තේන්ම නම් ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයක් නොවන බවයි. මෙය මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකි. අපේ ආණ්ඩුක්‍රමය ගැන බොහෝ වැරදි අර්ථකථනවලට පදනම් වී ඇත්තේම, එහි මූලික ස්වභාවය පිළිබඳ මේ අනවබෝධය සහ නොසැලකිල්ල යැයි කිව හැකිය.මිශ්‍ර ක්‍රමයක් අනෙකුත් ක්‍රම වන ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමවලින් පැහැදිලිවම වෙනස්ය. ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකදී විධායකය වන ජනාධිපතිවරයා වෙනම තෝරා පත්කර ගන්නා අතර විධායකය පැහැදිලිවම ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් වෙන්ව ස්වාධීනව පිහිටයි. ඒ නිසා විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවස්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතින්නේ නැත. ඇමරිකානු ආණ්ඩුක්‍රමය මීට උදාහරණයකි.  මීට වෙනස්ව පාර්ලිමෙන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක විධායකය පවත්වන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය තුළින්මය. එසේම මෙහිදී විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය තුළම පිහිටන අතරම ඒ නිසාම, විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවක්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතී. අන්ලෙසකින් කිවහොත්, විශ්වාසභංගක් මගින්, ආණ්ඩුව බලයෙන් පහ කිරීමට පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේදී පුළුවන. ඉන්දියාවේ සහ එක්සත් රාජධානියේ දැනට ක්‍රියාත්මක වන්නේත්, ලංකාවේ 1978 දක්වා පැවතියේත් මේ පාර්ලිමේන්තු හෙවත් කැබිනට් ක්‍රමයයි.

ඉහත කී ලෙසම, 1978 ව්‍යවස්ථාව මගින් ශ්‍රි ලංකාවේ ස්ථාපිත කරනු ලැබුවේ ඊසාන " විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " නොව මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ක්‍රමයකි. මේ ක්‍රමයේ විශේෂ ලක්ෂණය වන්නේම මෙහි විධායකය, ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු යන ක්‍රම දෙකෙහි සම්මිශ්‍රණයක් ලෙස  ගොඩ නගා තිබීමයි. එනම් මෙහිදී දේශපාලන විධායකය, වෙනම මැතිවරණයකින් තෝරා පත්කර ගන්නා ජනාධිපතිවරයෙක්ගෙන්ද, එසේම පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වන කැබිනට් මණ්ඩලයකින්ද වශයෙන් කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ. 1978 ව්‍යවස්ථාවේ 7 වන සහ 8 පරිච්ඡේද මගින් දේශපාලන විධායක‌යේ එම කොටස් දෙක පැහැදිලිවම වෙන වෙනම ස්ථාපිත කර ඇති බව පෙනී යයි. ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයා ( ජනාධිපති ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමෙන්තුවෙන් පිටස්තරව ස්වාධීනව පවතින නමුත් විධායකයේ අනෙක් අර්ධය වන කැබිනට් මණ්ඩලය ( පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත රඳා පවතින බව පැහැදිලි වේ. බොහෝ අනවබෝධයන්ට සහ වැරදි අර්ථ කථනයන්ට මග පාදා ඇත්තේ, අපේ විධායකයේ ‍පවත්නා මේ ද්විත්ව ස්වාභාවයයි.

ඉහත දක්වා ඇති වික්ටර් අයිවන්ගේ ප්‍රකාශයෙන් කියවෙන්නේ 19 වන සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මී ළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් බවට පෙරලන බවයි. නමුත් සත්‍ය  තත්ත්වය වන්නේ 1978 පටන් අද දක්වාම කොහොමටත් ආණ්ඩුව කවුද යන්න  තීරණය වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න මත නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කාටද යන්න මත බවයි. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනන පක්ෂයට ආණ්ඩු බලය හිමිවීම කිසිසේත්ම 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඇතිවන අමුතු වෙනසක් නොවේ. එය කවදත් පැවති තත්වයයි. 1978 ව්‍යවස්ථාව ක්‍රියාත්මක වෙන්නට පටන් ගත් මුල්‍ කාලයේදී මෙය එතරම් විද්‍යාමාන නොවුයේ, මුල් වසර 17 දීම ජනාධිපති අයත් පක්ෂයටම පාර්ලිමේන්තුවේ බලයද හිමිව තිබූ බැවිනි. ආණ්ඩු බලය හිමිවීමෙහිලා තීරණාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිද නැතිනම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය යන්න මුල්වරට යාන්තමින් හෝ පිරික්සා බැලුනේ 1994 දීය. ඒ වසරේ අ‌ගෝස්තු 16 පැවති මහමැතිවරණයෙන් පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කර ගැනීමත් සමගම, එහි නායිකා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගට අගමැතිකම හිමිවිය. එතැන්පටන් ඇය ජනාධිපති වනතෙක් ගත වූ මාස කිහිපයේදී ජනාධිපති ධූරය හෙබවූයේ ඩී.බී. විජේතුංග වන නමුත්, ආණ්ඩුව ලෙස සලකනු ලැබුවේ කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුතු පොදු පෙරමුණයි. ඒ අනුව අසීමිත බලයක් ඇතැයි කියන ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් නාමික තනතුරක් පමණක් බවට පත්විය. 

ඇත්තෙන්ම මේ තත්වය වඩාත් පැහැදිළි වූයේ ඒ කෙටි අවස්ථාවේ නොව 2001 දෙසැම්බර් 05 මැතිවරණයෙන් එජාපය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුවය. එවකට ජනාධිපති වූයේ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගයි. එහෙත් එතැන් පටන් ගත වූ වසර දෙකහමාරේ පැවතියේ ඇගේ ආණ්ඩුවක් නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුවකි. එවකට 19 වන සංශෝධනයක් තිබුණේ නැත. එහෙත් එදාද ආණ්ඩුබලය තීරණය වූයේ පාර්ලිමේන්තුවේ බලය මතයි. මේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ නියම සහ මුල් ස්වභාවය එයයි.
මේ අනුව 1978 ව්‍යවස්ථාව යටතේ විධායක බලය හෙවත් 'ආණ්ඩුව' අවස්ථානුකූලව ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර දෝලනය වී ඇති බව පැහැදිළිය. එහිදී කවදත් තීරණාත්මක සාධකය වී ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමිවන්නේ කුමන පක්ෂයටද යන කාරණයයි. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ''විධායක ජනාධිපති'' යන බියකරු හා පිළිකුල්සහතය නැතහොත් ගෞරවාන්විත හා මහේශාක්‍ය වචනයෙන් ප්‍රචලිතව හැඳින්වෙන නමුත්, එහිදී තීරණාත්මක වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න නොව පාර්ලිමේන්තු බහුතරය කාටද යන්න බව පැහැදිළිය. ඒ අර්ථයෙන් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ජනාධිපති ක්‍රමයට වඩා ඇත්තෙන්ම පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයකි. මෙම ක්‍රමය තුළ ජනාධිපතිවරයා බලවත් වූයේම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඔහුට ලැබෙන බලයට වඩා පක්ෂ නායකයෙකු වශයෙන් ඔහුට හිමි තත්වය  සහ ආධිපත්‍ය නිසාය. එමගින් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර කණ්ඩායමට ව්‍යවස්ථාව මගින් හිමිවන බලය තමන්ගේ පෞද්ගලික බලයක් ලෙස පරිවර්තනය කොට භාවත කිරීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිට ලැබී තිබුණි.

ලංකාවේ කිසිදු ප්‍රධාන පක්ෂයක ව්‍යවස්ථාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තරම්වත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නැත. ඒ අනුව කිසිදු සාමාජිකයෙකුට නායකත්වයට අභියෝග කිරීම එතරම් පහසු නැත. ඊට අමතරව ඔහු පත්වන්නේ රටම තනි ඡන්ද  කොට්ඨාසයක් බවට පත්වන සහ ඉතාමත්ම ඉහළ අවධානයක් දිනා ගන්නා මැතිවරණයකිණි. ඒ සමගම මහජනයා තම නායකයා ලෙස තනි, නිශ්චිත පුද්ගලයෙකු දෙස බැලීමේ  ස්වාභාවික නැඹුරුවක් තිබේ. මේ නිසා ජනාධිපතිවරයා තමාට ව්‍යවස්ථාවෙන් ලැබෙන බලයට වඩා වැඩි බලයක් භුක්ති වින්දේය. එහෙත් මේ සම්බන්ධයෙන් අමතක නොකළ යුතු සත්‍යය වන්නේ එම බලය නියතවම කොන්දේසි සහිත එකක්ය යන්නයි. එම කොන්දේසිය නම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලයයි. එය නැති තැන කොහොමටවත් පැවතියේ නාමික ජනාධිපති කෙනෙකු සහ පාර්ලිමේන්තුව තුළින් බිහිවන විධායකයක් හෙවත් ආණ්ඩුවකි. ඒ නිසා මෙය 19 න් සිදුවන අමුතු වෙනසක් නොව කොහොමටත් තිබුණු තත්වයකි.

19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද මේ තත්වයේ වෙනසක් වෙතැයි සිතිය නොහැක්කේ, මේ මිශ්‍ර ක්‍රමය තුළ මේ වෙනතුරුම ජනාධිපතිගේ බලය තීරණය වූයේ ව්‍යස්ථා ප්‍රතිපාදනවලට වඩා එයින් පිටස්තරව ඔහුට පක්ෂ නායකයා ලෙස තිබුණු තත්වය සහ බලය හේතුකොටගෙන බැවිණි.  මෙවර පළමුව  පවත්වන්නට යන්නේ ජනාධිපතිවරණයයි. සියලුම ප්‍රධාන අපේක්ෂකයන් ඉදිරිපත් වීමට නියමිතව ඇත්තේ ප්‍රධාන පක්ෂවලිනි. ඒ සමගම පවත්වන මහා මැතිවරණයෙන් ඒ වන විට ජනාධිපති ලෙස තේරී පත්වී ඇති පුද්ගලයාගේ පක්ෂයම ජයලැබීමේ විශාල ඉඩක් පවතී. ඒ නිසා මෙවරද අප‌ට බොහෝ විටම දැකගත හැකි වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමි පක්ෂයේ නායකයා හෝ ඊට සමාන තත්වයක් දරන ජනාධිපතිවරයෙකි. අගමැති ඇතුළු කැබිනට් මණ්ඩලය යනු ඔහුට අභියෝග කරමින් පත්වන එකක් නොව ඔහු විසින් ඔහුගේ පක්ෂය තුලින්ම පත්කරන එකකි. ඒ අනුව ඔහු පක්ෂ නායකත්වය ප්‍රායෝගිකව දරන තාක් පවතිනු ඇත්තේ ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. ජනාධිපතිට ඇමතිධූර දරන්නට නොහැකි වැනි දේවල් කිසිසේත්ම ඔහුගේ බලය අඩුකරන සාධක නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපති නාමික වනු ඇතැයි කියන්නට දක්වන අනෙකුත් කරුණුවල තත්වයද එසේමය.

කෙසේ වෙතත් කරුණු දෙකක් අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය. පළමුව 19 වන සංශෝධනයෙන් කිසිදු බලපෑමක් නොවෙතැයි මා කියන්නේ නැත. විශේෂයෙන්ම තමන්ගේ පක්ෂය නොවන එකකට පාර්ලිමේන්තුවේ බලය හිමිවූ විට, නිසි කාලය බලා මහමැතිවරණයක් කැඳවා එය විනාශ කරන්නට හෝ වරින් වර එහි කටයුතු අවුල් කරන්නට ජනාධිපති කෙනෙකුට මෙතෙක් තිබූ බලය මෙමගින් සෑහෙන දුරකට අඩුවී තිබේ. එය ඇත්තය. නමුත් පාර්ලිමේන්තු බහුතරයද ඔහුගේ පක්ෂයටම නම් මමගින් කිසිදු සැලකිය යුතු බලපෑමක් සිදු නොවේ.

දෙවනුව, ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ලබන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නම් එවිට ඇතිවිය හැකි විශේෂ තත්වයක් ගැනත් යමක් කිව යුතුය. ගෝඨාභය මහතාව අපේක්ෂකයා ලෙස නම් කළත්, ඔහුව ඉක්මවා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා ලෙසත්, ජනාධිපතිවරණයේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙසත් පෙනී සිටින්නටත් උත්සාහ කරන බව දැන් පෙනී යයි. ඒ අනුව ඔහු අගමැති වුවහොත්, එවිට ප්‍රායෝගිකව පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා කවුද යන ප්‍රශ්නය තීරණාත්මක ලෙස ඉස්මතු වනු ඇත. එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුර වන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නම් ඊළඟට බිහිවනු ඇත්තේ, ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. නමුත් ඊට පිළිතුර මහින්ද රාජපක්ෂ නම් එම ආණ්ඩුව අගමැතිගේ ආණ්ඩුවකි. එහෙත් වැදගත් කරුණ වන්නේ එය කිසිසේත්ම 19 වැනි සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. හුදෙක් පොහොට්ටුව පක්ෂයේ සැබෑ පක්ෂ නායකයා කවුද යන්න පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් බවයි.ඊළඟ ජනාධිපති කිසිසේත්ම විලියම් ගොපල්ලව කෙනෙකු නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපතිගේ ස්වභාවය පුද්ගල උදාහරණයකින් පැහැදිළි කළ යුතුම නම් ඊට ගැළපෙන හොඳම උදාහරණය චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගය. 1994දී ඇය මහාමැතිවරණය ජයගත් විට එවිට ජනාධිපතිව සිටියේ ඩී.බී. විජේතුංග වුවත් ඇය ඇත්ත ආණ්ඩුබලය ලබා ගත්තාය. එයින් පසු ඇය ජනාධිපති වූ විට ඇයගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය තිබෙන තාක් ඇය බලසම්පන්න ජනාධිපතිවරියක් වූවාය. නමුත් 2001 දී ඇගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තු බලය හිමි වූ විට, ඇයගේ බලය ගිලිහී ඇයව ප්‍රායෝගිකව නාමික තත්වයකට පත්ව, අගමැති අනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුතු කැබිනට් ක්‍රමයක් ඇති විය. 19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද තත්වය එයින් වෙනස් වන්නේ නැත.

කතිකාචාර්ය අනුරුද්ධ ප්‍රීදීප් කර්ණසූරිය
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 222

ජනාධිපතිවරණය : අයිවන්ගේ අදහස් ගැන සුමිත්ගේ ප්‍රතිචාරය !

2020 ජනාධිපතිවරණය සම්බන්ධව ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියකු මෙන්ම දේශපාලන විචාරකයකු වන වික්ටර් අයිවන් විසින් "ජනාධිපතිවරණය ගැන මැයෙන් කරුණු දැක්වීමක් සිදුකර ඇති අතර ඊට ප්‍රතිචාර දක්වමින් කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා අංශයේ ජේෂ්ඨ කතිකාචාර්යවරයෙකු, දේශපාලන විචාරකයකු සහ වාම ක්‍රියාකාරිකයෙකු වන සුමිත් චාමින්ද සංවාදයක් ගොඩනගා තිබේ.

එය පහත දැක්වෙයි.

vicotr i 1000pxජනාධිපතිවරණය ගැන:

විකල්ප සංවිධාන හා පුද්ගලයින් එකට එකතුවී එක අපේක්ෂකයකු තෝරා ගෙන එම අපේක්ෂකයාට සහයෝගය දීමේ අවශ්‍යතාව අවධාරණය කරන ආයාචනයක් Ernest Kithsiri විසින් ඉදිරි පත් කර තිබුණා.
ඒ ගැන මා දරණ අදහස් මෙසේය.

1.විකල්ප අපේක්ෂකයින් ලෙස තුන් හතර දෙනෙකු පමණ තරග කිරීමට එම අපේක්ෂකයින් විසින් තීරණය කර තිබෙන බව පෙනෙන්නට තිබේ.

2. එම අපේක්ෂකයින්ගේ අපේක්ෂකත්වය තීරණය කර තිබෙන්නේ එම අපේක්ෂකයින් විසින්ම මිස දේශපාලන සංවිධානයක් හෝ මහජන ව්‍යාපාරයක් විසින් නොවන බව ද පැහැදිලිව පෙනේ.

3. ඒ සියලු දෙනා සමගි කොට එක අපේක්ෂකයකු ඉදිරියට ගැනීම ප්‍රායෝගික නොවන ලස්සන සිහිනයක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

4. බොහොමයක් විකල්ප ව්‍යාපාර ගොඩනැගී තිබෙනුයේ පුද්ගලයින් කේන්ද්‍ර කර ගෙනය. ඒවායේ නායකයින් බොහෝ දෙනෙකුට ජනාධිපති උණක් මිස රටේ පවතින අර්බුදය ගැන හා එම අර්බුදය ජය ගැනීම සඳහා ඇති කළ යුතු වෙනස් කම් ගැන තියුණු විශ්ලේෂණයක් තිබෙන බවක් ද පෙනෙන්නට නැත.

5. 19 වැනි සංශෝධනය අනුව ඊළඟ ජනාධිපතිට තිබෙන්නේ නාමමාත්‍රික බලයක් පණමණය.වෙනස් කම් ඇති කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිට නැත. ඊළඟ ජනාධිපතිට ඇත්තේ සංකේතාත්මක වැදගත් කමක් පමණය.

6. නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිවරයෙකු මුලු රටම එක ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස සලකා මැතිවරණයකින් තෝරා පත් කර ගැනීම තරම් විහිළුවක් තවත් තිබිය නොහැකිය. ආර්ථික වශයෙන් බංකොලොත් තත්ත්වයට පත්ව තිබෙන රටක් නාමමාත්‍රික ජනාධිපති කෙනෙකු තොරා ගැනීම සඳහා කෝටි සියගණනක් වැයකිරීම බරපතල වරදක් සේම බරපතල අපරාධයක් වන්නේය. එවැනි වැඩසටහනකට දායක වීමෙන් විකල්ප ව්‍යාපාර ද දැන හෝ නොදැන කරන්නේ බරපතල වරදකි.

7. ලංකාවේ මැතිවරණ ක්‍රමය සකස් කර තිබෙන්නේම ලොකු ධන බලයක් තිබෙන අයට තේරී පත් වීමට වැඩි ඉඩක් ලැබෙන ආකාරයටය. ඒ වැරදි ක්‍රමය නිවැරදි කර ගැනීමට දරණ උත්සාහයකින් තොරව තරග කරන්නට යාමෙන් සිදු වන්නේ පරාජය ලැබීම පමණක් නොව ඒ මගින් අසාධාරණ ක්‍රමයක් සාධාරණ කිරීමක් ද සිදුවේ.

8. නෙල්සන් මැන්ඩෙලා තිබුණු දුෂ්ට ක්‍රමයට එකතු වුයේ නැත. ඒ වෙනුවට ක්‍රමයේ වෙනසක් තරයේ ඉල්ලා සිටියේය. ඊට ප්‍රතිපක්ෂය එකඟ වීමෙන් පසු ක්‍රමය වෙනස් කර ගැනීමේ වැඩ සටහනේ ප්‍රධාන කොටස් කරුවකු බවට පත් වුණේය. මැන්ඩෙලා මැතිවරණවලට තරග කරන තැනකට ගියේ ක්‍රමය වෙනස් කරගැනීමෙන් පසුවය.

9. ජනාධිපතිවරණය තරග කරන්නට අපේක්ෂා කරන විකල්ප කන්ඩායම් හෝ ඒ වායේ නායකයන් සමස්ත ක්‍රමයේ කෙසේ වෙතත් සාධාරණ මැතිවරණ ක්‍රමයක් දිනා ගැනීම සඳහා වත් පලදායක කිසිවක් කර තිබෙන අය නොවේය. ඔවුන් තරග කරන්නට යන එම අවාසිදායක වටා පිටාව තුළ හා ( i) ඔවුන්ට තිබෙන මහජන පිළිගැනීමේ තරම අනුව ( ii) වියදම් කිරීමට තිබෙන හැකියාවන්ගේ සීමාසහිත කම් අනුව ( iii) එක තරග කරුවකු වෙනුවට ගණනාවක් තරග කිරීම තුළ විකල්ප අපේක්ෂකයින් ලෙස තරග කරන සියලු දෙනා ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ අපේක්ෂකයින් පරාජය කිරීම කෙසේ වෙතත් හොඳ තරගයක් පවා දිය නොහැකි කුජීත තත්ත්වයකට පත්වීම නොවැළැක්විය හැකිය.

10. අවසානයේ ලැබෙන ප්‍රතිඵලය එය වේ නම්, ඒ නිසා වෙනසක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනයාගේ තත්ත්වය දුබල කොට මේ වන විට දුබල තත්ත්වයක සිටින දූෂිත බලවේගයන්ගේ තත්ත්වය ශක්තිමත් කරනු නොවැළැක් විය හැකිය. එම තත්ත්වය ඉදිරි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය කෙරෙහි ද විනාශකාරි ලෙස බලපානු නොවැළැක්විය හැකිය.

11. එවැනි අවාසි සහගත තත්ත්වයක් ඇති කර ගන්නවා වෙනුව ( i) ඊ ළඟ ජනාධිපති විධායක බලයක් නැති නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිකමක් වන නිසාත් ( ii) එවැනි නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිවරයෙකු අති විශාල වියදමක් දරා මහජන ඡන්දයකින් තෝරාගැනීම බරපතල වරදක් වන නිසාත් ( iii) රටට හා ජනතාවට, වඩා වැදගත් වන්නේ ක්‍රමයේ සැබෑ වෙනසක් වන නිසාත්,

12. ‍එළඹෙන ජනාධිපතිවරණය ( i) නාම මාත්‍රික ජනාධිපති කෙනෙකු විශාල වියදමක් දරා මජන ඡන්දයකින් තෝරාපත් කර ගැනීමට විරෝධය පළ කිරීම සඳහා යොදා ගැනෙන ( ii) අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති කිරීමෙන් වැළකී සිටීම මගින් සමාජය බේදභින්න කොට රට අන්ත දූෂිත හා කාලකන්ණි රටක් බවට පත් කිරීම ගැන දේශපාලන තන්ත්‍රයට විරෝධය පළ කිරීම සඳහා යොදා ගැනෙන (iii) සමස්ථ ක්‍රමයේ වෙනසක් සදහා මහජන ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයක් ඉල්ලා සිටින මැතිවරණයක් බවට පත් කර ගත යුතුය.

13. එ සඳහා NOTA කොටුව දිනා ගැනීමට සමත් වෙතොත් එම කොටුවට ඡන්දය පාවිච්චි කරන හා එම කොටුව දිනා ගැනීමට අසමත් වෙතොත් ඡන්ද පොලට ගොස් ඡන්ද කටුගාන ඡන්දයක් බවට පත් කර ගත යුතුය.

14. ඒ මගින් රටේ පවතින පීඩාකාරි දූෂිත ක්‍රමය සමග විවිධ හේතු නිසා විරසක වී සිටින සිංහල,දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයාට තමන්ගේ විරොධය බලවත් හා උද්‍යෝගිමත් ලෙස මුදා හැරීමට ඉඩ දෙන අවස්ථාවක් බවට පත් කර දිය යුතුය. එ මගින් රටේ පවතින දූෂිත හා දුෂ්ට ක්‍රමයට මහජනයාගේ හදවත් තුළ කැකෑරෙමින් පවතින විරෝධය බලවත් ලෙස ප්‍රකාශ කරන අවස්ථාවක් බවට පත් කළ හැකිය. එ මගින් ජනාධිපතිවරණය රටේ පවතින දුෂ්ට,බේදකාරී,පරපීඩාකාමි හා දුෂිත ක්‍රමයට එරෙහිව මහජනයා සාමකාමී ස්වරූපයකින් කරන බලවත් කැරැල්ලක් බවට පත් කළ හැකිය.

15. එ මගින් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය ඉතා බලවත් වුව හොත්, ලංකාවේ දේශපාලන තන්ත්‍රය සසල කිරීමට හේතු වී ජනමාධ්‍ය ද ශීලාචාර තැනකට ගනිමින් ක්‍රමයේ සැබෑ විපර්යාසයකට හේතු වන මහජන විවස්ථා සම්පාදනයක් දිනා ගැනීමට හේතු වනු ඇත.

featuredimg16ජනාධිපතිවරණය ගැන අයිවන්ගේ මත දැක්වීම ගැන..!

වික්ටර් අයිවන්ගේ පහත සඳහන් දේශපාලන තක්සේරුව නිවැරදි බවයි මගේ හැඟීම. මගේ යෝජනාව වන්නේ ජවිපෙ, පෙසප ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂ, සංවිධාන, මහජන ව්‍යාපාර, ප්‍රගතිශීලී බුද්ධිමතුන් සහ කලාකරුවන්ගේ එකතුවෙන් පුළුල් සහයෝගීතා ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගිය යුතු බවත් එමගින් සෑම ක්ෂේත්‍රයකටම අදාළ ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩ පිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කළ යුතු බවත්ය. (මෙහිදී ජවිපෙ අභ්‍යන්තරිකව ප්‍රතිසංස්කරණය වීමක් නොහොත් වමට හැරීමත් පෙසප හෙජමොනික දේශපාලනය වෙත අවධානය යොමු කිරීමත් අවශ්‍ය වේ). එම ප්‍රතිසංස්කරණ මහජන අධීක්ෂණයට ලක් කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් ද අවශ්‍යය.

එසේ කළ නොහැකි තත්ත්වයක් තුළ "හිස් කොටුව" දිනවීමේ යෝජනාවට සහාය දීම වඩා උචිතය.

උදා වී ඇති දේශපාලන අවකාශය අත්පත් කරගැනීමේ පොදු උපාය මාර්ගයක් සෙවීම පසෙකින් තබා වැඩියෙන් වාමාංශික කව්රුන්ද යන විවාදයේ සිරවී සිටීමට වමේ කණ්ඩායම් ප්‍රිය කරන්නේ නම් ඔවුනට සුබ පැතීම හැර කළ හැකි අන් යමක් නොමැත. ඊනියා විකල්ප හෝ වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් රැසක් නම් කිරීමේ විහිළුව සමාන වන්නේ "සකල ලෝකවාසී කම්කරුවනි එක්වව්!" යන සටන් පාඨය සහිතව මැයි දින පෙළපාලි රැසක් වෙන වෙනම සංවිධානය කිරීමේ ක්‍රියාවටය. දැනටමත් වමේ පොදු අපේක්ෂකයෙක් නම් කිරීමට ජවිපෙ තීරණය කොට තිබේ; වෙනත් වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් නම් කිරීමේ යෝජනාද ඉදිරිපත් වෙමින් ඇත. සසප සහ එක්සත් සමාජවාදී පක්ෂයද බොහෝ විට වෙන වෙනම අපේක්ෂකයින් ඉදිරිපත් කරනු ඇත. ඒ අනුව, ඊනියා ස්වාධීන අපේක්ෂකයින් ගොඩට වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් පිරිසකුත් එක් කිරීමෙන් විකල්පය පිළිබඳ අදහසම විකාරයක් වී යනු ඇත. අවසානයේ මෙහි වාසිය අත්වන්නේ දේශපාලන ප්‍රභූ තන්ත්‍රයටම මිස අන් කිසිවෙකුට නොවේ. එහෙයින්, වම දිනවීමට අවංක වුවමනාවක් යමෙකුට තිබේ නම්, ජන සමාජය තුළ වම විහිළුවට ලක් වන ආකාරයේ මුග්ධ උපායන් යෝජනා නොකර සිටිය යුතුය.

වික්ටර් අයිවන් ප්‍රකාශ කරන පරිදි, විධායක බලතල සහිත ජනාධිපතිවරයෙකු මහජන ජන්දයෙන් පත් කිරීම ප්‍රායෝගිකව වැරදි සහගත වනවා පමණක් නොවේ; එය ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පදනම් වන සමාජ සම්මුති මූලධර්මයටද පටහැණිය. ඒ මූලධර්මය අනුව රටම තනි ජන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස සලකා පවත්වන ජනාධිපතිවරණය ජනතාව සතු ස්වාධිපති බලය වඩාත් ප්‍රගාඪ ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වන අවස්ථාව ලෙස සැලකීමට සිදු වේ. ජනතාව තම ස්වාධිපති බලය ජනාධිපතිවරයා හට පවරයි. නමුත්, එලෙස පවරණු ලබන ස්වාධිපති බලය ප්‍රායෝගිකව නොවැදගත් එකක් විය යුතු යැයි මෙරට යහපාලන ප්‍රාඥයින් තීරණය කොට තිබේ. (2015 ජනාධිපතිවරණ සමයේ සමාජ සම්මුති න්‍යාය ජෝන් ලොක්ටත් වඩා උත්කර්ෂවත් ලෙස වර්ණනා කළේ මේ ප්‍රාඥයින්ය!).

ජනාධිපතිවරයාට තිබිය යුත්තේ නාමික බලයක් නම් ඔහුව හෝ ඇයව සෘජු මහජන ජන්දයෙන් පත් නොකළ යුතුය.

මන්ද යත්, එහිදී ජනතා ස්වාධිපත්‍යය පිළිබඳ මූලධර්මය උල්ලංඝනය වේ. කෙසේ වුවත්, සමාජ සම්මුති න්‍යාය ව්‍යාජයක් බව ලිබරල්වාදීන් විසින්ම ප්‍රායෝගිකව පෙන්වා දී තිබීම ගැන මාක්ස්වාදීන් ඔවුනට ස්තුතිවන්ත විය යුතුය.

මගේ අදහස වන්නේ වාම ජනතාවාදයකට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය තුළ බලපෑම් සහගත යමක් කිරීම අසීරු බවයි. තෝරා ගත යුතු වේදිකාව මෙය නොවේ. ජවිපෙ විකල්ප පොදු අපේක්ෂකයා පිළිබඳ කාඩ් එක තමන්ටම අයිති කරගන්නට හදිස්සි විය. දැන් ඒ වරද යළි නිවැරදි කිරීම අසීරුය. මා සිතන්නේ අයිවන් පවසන ලෙස ජනාධිපතිවරණයේදී "හිස් කොටුවේ" ජන්ද ප්‍රතිශතය වැඩි කිරීම වඩා ප්‍රයෝජනවත් බවය. "හිස් කොටුවෙන්" ප්‍රකාශ වන්නේ දේශපාලන ප්‍රභූ තන්ත්‍රයට එරෙහි පොදු මහජන විරෝධයයි. එය දේශපාලනිකව ආයෝජනය කළ හැක්කේ ඉදිරි මහ මැතිවරණයක් තුළය.

Comment (0) Hits: 356