විචාර

තිරසර සංවර්ධනය ලංකාවේද ප්‍රධානතම අරමුණකි - ජනාධිපති පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩල විධායක සභාව අමතයි

තිරසර සංවර්ධනය යනු සංවර්ධනය සම්බන්ධයෙන් යොදාගන්නා යෙදුමකි. එබැවින් සෑම ආණ්ඩුවක්ම ඒ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. තිරසාර අනාගතයක් උදාකර ගැනීම අන් රටවල මෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ ද ප්‍රධානතම අරමුණකි.

 දිවයින් ජාතියක් වශයෙන්, අපගේ මතු පරපුරෙහි ප්‍රයෝජනය උදෙසා, අප භූමිය, වනාන්තර, ගංගා සහ සමුද්‍රය සඳහා තිරසර අනාගතයක් සනාථ කිරීම කෙරෙහි ශ්‍රී ලංකාවට විශේෂ උනන්දුවක් පවතී. ශ්‍රීලංකාව නාවික කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත්කිරීම පිළිබඳව බොහෝ සාකච්ඡා පැවතුණි. භූගෝලීය වශයෙන්   ශ්‍රීලංකාව උපායමාර්ගික කේන්ද්‍රස්ථානයක පිහිටා ඇත. නැඟෙනහිර – බටහිර කාර්යබහුල නාවික මාර්ගය පිහිටා ඇත්තේ අප දිවයිනට දකුණු දෙසින් නාවික සැතපුම් 10ක් ආසන්නයේය.

 සෑම වසරකම 60,000කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් නැව් මෙම මාර්ගය භාවිතා කරන අතර එමඟින් ලෝක තෙල්වලින් තුනෙන් දෙකක් සහ බහලුම් සංඛ්‍යාවෙන් අඩක් ප්‍රවාහනය කරනු ලැබේ.ලෝකයේ මතුවෙමින් පවතින ආර්ථික බලවේගයක් බවට ආසියාව පත්වන බව රහසක් නොවේ.ආසියා කලාපය මෙලෙස ආර්ථික උත්පාතයක් ලද අවධියක ශ්‍රීලංකාව විසින් ස්වකීය විශේෂ ස්ථානීය වාසිය සහ කේන්ද්‍රිය පිහිටීම උපයෝගී කරගෙන ප්‍රාග්ධන උත්පාදන උදෙසා අනිවාර්ය සැලකිල්ලක් දැක්වීම පුදුම විය යුතු කරුණක් නොවේ.

 දරිද්‍රතාවයෙන් මිදීම, රැකියා උත්පාදනය, සමානාත්මතාවය ප්‍රවර්ධනය සහ තිරසර සංවර්ධනය යනාදී ඉලක්කයන්ට ළඟාවීම සඳහා අපගේ ජනතාවන්ට අපගේ සාගර කලාපයෙන් අවශ්‍ය ප්‍රතිලාභ සලසා දිය හැක. මෙය ස්ථාවර සහ තිරසර අනාගතයක් ළඟා කරගැනීමට ඇති මාර්ගයයි.එක්සත් රාජධානිය විසින් යෝජිත “පිරිසිදු සාගර සඳහා වූ ගිවිසුම” වෙනුවෙන් පූර්ණ සහයෝගීතාවය දැක්වීමට අප දිගටම කැපව සිටී. මෙකී කරුණු සම්බන්ධයෙන්, උදාහරණයක් වශයෙන් කාලගුණ වෙනස්වීම් සම්බන්ධයෙන්, අපි අන්තර්ජාතික ප්‍රජාව සමඟ එක්ව කටයුතු කරන්නෙමු.

 මෙවන් පසුබිමක “පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය නීල-ප්‍රඥප්තිය” සතුටින් පිළිගනු ලබන්නේ සාගරය පොදු වගකීමක් සහ පොදු මානව උරුමයක් ලෙස ඒකාබද්ධ ප්‍රයත්නයන් තුළින් සුරක්ෂිත කර ගැනීමටය.“නීල-ප්‍රඥප්ති ශූරතාවය” ලෙස සේවය කිරීම සඳහා ලැබුණ අවස්ථාව ශ්‍රීලංකාවේ ඉමහත් සතුටට හේතුවේ. මෙරට සෘජුව පැරිස් සම්මුතිය මුළුමනින් ක්‍රියාවට නැංවීමට කැපවී සිටින අතරම 2030 තිරසර සංවර්ධන සැලසුම් සඳහා ද කැපවී සිටී. මෙය තිරසර අනාගතයක් ප්‍රවර්ධනය සඳහා අවැසි මෙවලම් වේ.

 වර්ෂ 2016 දී මා නීල-හරිත සංවර්ධන උපාය මාර්ගයක්  ශ්‍රීලංකාව සඳහා නිරාවරණය කළෙමි. අප නීල-හරිත මූලාරම්භය යටතේ වායු දූෂණය අවම මට්ටමක පවත්වා ගනිමින් ආර්ථික සංවර්ධනය කිරීමේ ක්‍රමවේද දිරිමත් කිරීමට කටයුතු යොදා ඇත.

 අධික පොලිතින් සහ ප්ලාස්ටික් ද්‍රව්‍ය භාවිතය හේතුවෙන් පරිසරයට වන බලපෑම අවම කිරීම සඳහා රජය විසින් මයික්‍රෝන 20ක් හෝ ඊට අඩුවෙන් වූ පොලිතින් භාවිත කිරීම තහනම් කොට ඇත.මගේ කාර්යාලය විසින් එළිදක්වන ලද වෙනත් වැඩසටහන් සහ ව්‍යාපෘතීන් යටතේ ජල නළ පද්ධති සහ වැව් සංවර්ධනය කිරීම තුළින් පරිසරය දූෂණය වීම වළක්වා ගැනීම සඳහා කටයුතු කරයි.සමුද්‍රීය සහ ජල සම්පත් තිරසර බවකින් යුතුව භාවිත කරන අතර කාබනික කෘෂිකාර්මික ක්‍රමවේද සහ පිරිසිදු, නැවත භාවිතයට ගත හැකි බලශක්ති උත්පාදනය අපගේ ප්‍රමුඛතා අතර වෙති.

 

නෝනාවරුනි/මහත්වරුනි,

 තිරසර අනාගතයක් සඳහා වූ අපේ පොදු අරමුණ වන්නේ කිසිවකු අත් නොහැර විශ්වසනීයබවකින් සහ ප්‍රමෝදයෙන් යුතුව අප සියලු දෙනාටම එකට නැගී සිටීමට සහ ප්‍රගතිය ළඟාකර ගැනීමට හැකියාව ලැබීමයි. පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය මේ පිළිබඳ අන්‍යොන්‍ය වශයෙන් වාසි සහගත වූ පරමාදර්ශයන් අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා වැදගත් වේදිකාවක් සපයයි. පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ මෙම අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහා අප කැපවීමෙන් කටයුතු කළ යුතු වනුයේ මෙය තිරසර අනාගතයක් සපථ කිරීම සඳහා අතිශයින් වැදගත් නිසාය.

ස්තූතියි.

Comment (0) Hits: 27

මෛත්‍රී, රාජපක්ෂ කඳවුරට තල්ලු කරන, යූඇන්පී ළදරු වලිප්පුව - (‘ජොමිනි’ විසිනි)

mahinda mathree ranil 1000px 08 04 2018

‘අලි බලයක් - කොල රජයක්’ යූඇන්පීයේ ජාතික සටන් පාඨය බවට පත් වී තිබේ.

රනිල් සහ මහින්ද අතර දේශපාලන මිතුරුකමක් ඇති බව ඇතැම්හු සිතති. එවැනි මිතුරුකමක් තිබුණද එය දේශපාලන උපක්‍රමික (tactical level) මිතුරුකමක් පමණක් විය හැකියැයි බහුතරය අනුමාන කළා විය යුතුය.

එහෙත්, විශ්වාස භංග යෝජනාව ජයග්‍රහණය කිරීමත් සමග දේශපාලන තිරයේ දිග හැරෙන ජවනිකාව දෙස බැලීමේදී පෙනෙන්නට ඇත්තේ එකී මිතුරුකම උපක්‍රමික තලයෙන් ඔබ්බට ගිය, උපාය මාර්ගික (strategic level) මිතුරුකමක් බවය.

එනම්, මහින්දගේ ප්‍රධාන දේශපාලන අරමුණ මුදුන් පමුණුවා ගන්නට රනිල් සහ යූඇන්පී ය වැඩකරන බවය.

ලෙනින් ‘වාමාංශික ළදරු වලිප්පුව’ ලෙස හැඳින්වූ ආකාරයේ ළදරු වලිප්පුවක් විශ්වාස භංගය ජය ගැනීමෙන් පසුව යූඇන්පීය ට වැළඳී ඇති බව පෙනේ.

යූඇන්පීය දැන් සිහිකල්පනාව නැති අයෙකු ලෙස වෙව්ල - වෙව්ලා දඟලන්නට පටන් ගෙන තිබේ. කියන්නේ මොකක්දැයි, කරන්නේ මොකක්දැයි හරි සිහි කල්පනාවක් දැන් යූඇන්පීයට නැති සැටියකි.

යූඇන්පීයට දැන් වැඩියෙන්ම ඕනෑ වී ඇත්තේ මෛත්‍රී ගේ ශ්‍රීලනිප කණ්ඩායම ආණ්ඩුවෙන් පන්නා දමා තනි ආණ්ඩු බලයක් ගොඩ නගා ගැනීමයි.

‘අලි බලයක් - කොල රජයක්’ යූඇන්පීයේ ජාතික සටන් පාඨය බවට පත් වී තිබේ.

යූඇන්පී ‘අලි බලයයි - කොල රජයයි’ ප්‍රතිපත්තිය, බන්දේසියේ තබා ඊළඟ ආණ්ඩුව මහින්දගේ ඔඩොක්කුවට ගෙනත් දීමක් බව මහින්දට ඉතා පැහැදිලිය.

මහින්දට රනිල්ගෙන් මෙවැනි දෑවැද්දක් ලැබේයැයි මහින්ද හීනෙන්වත් සිතුවේ නැතිවා විය යුතුය. රනිල්ට මහින්ද කෙරේ ඇති ලෙන්ගතුකම එතරම් ලස්සන එකකි.

 සියයට පනහේ ඉලක්කය:

 මේ කතාව තේරුම් ගැනීමට මහින්දගේ දේශපාලන උවමනාව තේරුම් ගත යුතුව ඇත. මහින්දට අවශ්‍ය ඊළඟ ආණ්ඩුවයි. ඒ සඳහා මුළු ඡන්ද ප්‍රතිශතයෙන් සියයට පනහකට වඩා තමන්ට ඇති බව ඡන්දයට පෙර මහින්ද සහතික කරගත යුතුව ඇත.

විශේෂයෙන් ජනාධිපතිවරණයකට මුලින්ම යාමට ඉඩ තිබෙන බව විශ්වාස කරන්නේ නම්, සියයට පනහේ කඩ ඉම මහින්ද පසු කළ යුතුය.

එහෙත් ‘වීකිපීඩියාව’ දක්වන ආකාරයට ආසන්නතම පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් මහින්දට ලැබුණේ සියයට 40.54 කි. එසේනම් සියයට පනහේ ඉලක්කය සපුරා ගන්නට තවත් සියයට දහයක් හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයක් ඡන්ද එකතු කර ගත යුතුව ඇත.

සුළු ජාතික ජන්ද වලින් එය සහතික කර ගැනීම තවමත් මහින්දට ලේසි-පාසු නොවනවා පමණක් නොව, ඒ මත විශ්වාසය තබා ගැනීම දේශපාලනිකව අවදානම් සහගතය. එසේ නම් සියයට පනහ ඉලක්කයට මහින්ද ලඟා වන්නේ කෙසේද?

ඒ සඳහා මහින්ද දැන් හැරෙන්නේ ‘බුලත් කොළය’ සහ ‘අත’ දෙසටය.

මෛත්‍රී පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් සියයට 12.07 ක් ලබා ගෙන ඇත. ඒ, කැපුවත් නිල්පාට ලේ දුවන සම්ප්‍රදායික ශ්‍රීලංකාකාරයාගේ ඡන්දයයි.

සුළු ජාතික ඡන්ද වලට වඩා, නිල්පාට ලේ දුවන ඡන්ද ඉලක්ක කර ගැනීමේදී මහින්දට ඇත්තේ දේශපාලනිකව අඩු අවදානමකි. එසේ නම් මහින්ද කරගත යුතුව ඇත්තේ කුමන ලෙසකින් හෝ මෛත්‍රී පිළ තමන් ලඟට දේශපාලනිකව එක්කර ගැනීමයි.

තමන් මරන්නට කොන්ත්‍රාත් දුන් අයව ලඟට ගෙන, කැබිනට් ඇමතිකමක් දුන් මහින්දට ඒ සඳහා මානසික බාධාවක් නැත. හේතුව මහින්ද දේශපාලනිකව සියළු දේ දකින්නට උපන් ගෙයි දක්ෂයෙකු බැවිනි.

“මෛත්‍රී පිළ කෙසේ මගේ කරගම්දෝ” යි කියා මහින්ද ඔලුව කසමින් සිටින විට, උදව්වට එන්නේ රනිල් සහ රනිල්ගේ ගජ මිතුරු යූඇන්පී කල්ලියේ ළදරු වලිප්පු ආශීර්වාදයයි.

බොරදියේ මාළු බෑම:

රනිල් කල්ලියේ ආශීර්වාදය මහින්ද ලබා ගන්නට පිඹුරු පත් එළන්නේ විශ්වාස භංගයක් ගෙනැවිත් වතුර බොර කිරීමෙනි. දැන් මහින්ද සරම කැහැපට ගසාගෙන, සිවුරුහම් බාමින්, රැවුල කරකවමින්, ඇස්ගෙඩි දෙක ලොකු කරගෙන මාළු බාන්නට මඩ වළ ගැටිත්තේ වාඩිවී හිඳී.

යූඇන්පීයට හැදුණු ළදරු වලිප්පුව මහින්දට බිලී පිටතට ඇම අමුණා ගන්නවත් ඉඩ දෙන්නේ නැත; විස්වාස භංග දිනූ තැන සිටම ඔවුන් මහින්දගේ කුඩයට මෛත්‍රී සහ මෛත්‍රීගේ මාළු ටික උස්ස උස්සා විසි කරන්නට පටන් ගෙන තිබේ.

“අපි යූඇන්පී තනි ආණ්ඩුවකට යනවා” එකෙක් කියයි. “රනිල්ට විරුද්ධව විශ්වාස භංගයට ඡන්දය දුන් ඇමැති හයේ කල්ලියට සහ තිලංග සුමතිපාලට එරෙහිව අපි විශ්වාස භංගයක් ගේනවා” තව එකෙක් ඊටත් එහා ගොස් කියයි.

යූඇන්පී ළදරු වල්ලිප්පුව එතැනින් නවතින්නේ නැත; “අපි මෛත්‍රී ජනාධිපතිට විරුද්ධව දෝෂාභියෝගයක් ගේනවා” දේශපාලන ගණිතය ගැන මළ පොතේ අකුරක් නොකියවූ, අළුතින් ආ යූඇන්පී මන්ත්‍රී ඩබලක් ‘දෙරණට’ වොයිස් කට් එකක් දෙයි.

මේවා ඇසෙන රනිල්ටත් මාර ජොලියක් ගොස් ඇති බව පෙනේ. එහෙත් රනිලුත්, ළදරු වලිප්පු යූඇන්පී කාරයාත් නොදකින නියම ජොලිය ගන්නේ මහින්දය. මෛත්‍රීට සහ පිළට මහින්දගේ සැලුන් දොර හීනෙන් පේන තැනට යූඇන්පී ය දැන් සියල්ල සූදානම් කරමින් යයි.

රනිල්ට ඊළඟ ආණ්ඩුව ගැන සුණු සහල් ඇටයක් තරම් හෝ උවමනාවක් ඇත්නම්, රනිල් වහා කළ යුත්තේ සුදු කොඩියක් උස්සා මෛත්‍රී සමග වහා දේශපාලනික සාමයක් ඇති කර ගෙන, කැපුවත් නිල්පාට ඡන්ද ගොඩ මහින්දගේ ඔඩොක්කුවට වැටීම නැවැත්වීමයි.

ඒ සඳහා යූඇන්පීයට වැළඳුනු ළදරු වලිප්පුව වහාම සුවපත් කර ගත යුතුව ඇත. එසේ නොමැති නම් ජනතාවට තේරුම් ගත හැක්කේ රනිල් - මහින්ද අතර ඇත්තේ දේශපාලන කෝපි කෝප්පයකට එහා ගිය ගජ මිතුරුකමක් බවය.

(‘ජොමිනි’ විසිනි)

Comment (0) Hits: 293

දේශපාලනය ආගමීකරණය වීම: අධිකාරීවාදී පෞරුෂයකට වහ වැටෙන අනියම් පේ‍්‍රමය

අප ජීවත් වන්නේ අඳුරු යුගයක ය. අපේක්ෂා භංග වූ, ප‍්‍රතිඥා නෂ්ට වූ අවධියක ය. අපේ පොදු අපේක්ෂකයා, අද වන විට හතර අතේ වැනෙන දේශපාලනික තක්කඩියෙකු බවට පත්ව ඇත. ඒ සියල්ල අස්සෙන්, ඒකාධිපතියා දොරට තට්ටු කරමින් සිටී.

කර්කශ මෙන්ම තියුණු දේශපාලන උපහාස රචකයෙකු වූ ආර්ට් බුච්වර්ල්ඞ් කියා ඇති පරිදි, මේ හොඳම කාලයවත්, නරකම කාලයවත් නොවේ. අපට ලැබී ඇති එකම කාලය මෙයයි.

අලූත් අවුරුද්ද යනු කාලය මැණීමේ නිමිත්තකි. ගෝත‍්‍රික යුගයේ සිට, අප උත්සව සැණකෙලි මත යැපී ඇත. සාමාන්‍යයෙන් එම සැණකෙලි බැඳී ඇත්තේ, ජීවිතය පිළිසකර කිරීම සඳහා වන උපාංගයක් වශයෙන් ගැනෙන, භවභෝග අස්වනු නෙලන කාල සමග ය. එහෙත් මේ අලූත් අවුරුද්දේ අපේ ජාතියේ යොමුව වන්නේ, ජීවිතය යළි පිළිසකර කර ගැනීමකට වඩා, ජීවිතය වටා එතී ඇති පඹගාලේ අගක් මුලක් සොයා ගැනීම ය.

සෑහෙන දුරක් යමින් සිටි ප‍්‍රජා-පීඩක ඒකාධිපතිත්වයක්, ජීවිතය හා මරණය අතර සටනකින් නසා දැමූ අප, ග‍්‍රාම්‍ය අගතීන්ගෙන් අනූන අගාධයක ඉස්මත්තේ, යළිත් වරක් මූසල ස්‍යෙයාවෙන් වැනෙමින් සිටින සෙයක් පෙනෙන්ට තිබේ. ‘ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් ගුරුකුලය‘ වශයෙන් අද හැඳින්වෙන මාක්ස්වාදී චින්තකයන් කණ්ඩායමක් හිට්ලර්ගේ ජර්මනියෙන් දිවි ගලවාගෙන පලා ගොස් (ඇමරිකාවේ) කැලිෆෝර්නියාවේ සරණාගත භාවය ලබා ගත්හ. එම කණ්ඩායමේ නායකයා වන තියඩෝර් ඇඩර්නෝ, ඒ ඇමරිකානු ශාස්ත‍්‍රාලීය රක්ෂාස්ථානයේ සිට ‘ධිකාරික පෞරුෂය‘ මැයෙන් ලිපි සරණියක් සංස්කරණ කෙළේය. එය, අද අපව වෙලාගෙන සිටින වඩාත් පුළුල් ව්‍යාපෘතියක එක් කොටසක් විය. පුළුල් ව්‍යාපෘතිය හැඳින්වුණේ, ‘‘අගතීන් පිළිබඳ අධ්‍යයන’’ නමිනි.

ඇඩර්නෝගේ නායකත්වයෙන් යුත් එම චින්තකයෝ මේ කියන ‘ධිකාරික පෞරුෂය‘ කපා කොටා විශ්ලේෂණය කළහ. ඒ සඳහා ඔවුහූ ‘එෆ්-මිම්ම‘ හෙවත් ‘ෆැසිස්ට් මිම්ම‘ නැමැති මාපකයක් භාවිත කළහ‘ධිකාරික පෞරුෂයක්‘ තුළ, ප‍්‍රධාන ගති ලක්ෂණ නවයක් ඒ ඔස්සේ හඳුනා ගැනුණි. ඒ මෙසේ ය:

බලය සහ සැරවැර භාවය සූක්ෂම අන්දමින් ජනතාවට ප‍්‍රක්ෂේපණය කරනු ලැබේ. ගතානුගතිකත්වය සීරුවෙන් අනුයනු ලැබේ. බලාධිකාරයට යටහපත් පහත් වීම වෙනුවෙන් යහමින් පාරිතෝෂික සැපයේ. බුද්ධි-හීනතාව ආගමක් කොට අදහනු ලැබේ. මිථ්‍යාව බහුලව රෝපණය කෙරේ. විනාශකාරී ස්වභාවය ඇබ්බැහියක් බවට පත්කෙරේ. යහසම්මතයන් දෙස නරුම ආකල්පයක් දැරීම සාමාන්‍ය ස්වභාවය බවට පත්කෙරේ. ලිංගිකත්වය පිළිබඳ මහා උණක් වැළඳේ.

විසි වැනි සියවසේ උත්කෘෂ්ට චින්තකයන් සකස් කළ මේ ‘ෆැසිස්ට් මිම්ම’ ඔස්සේ යමින්, අප අතරේ දැන් සිටින ‘අධිකාරික පෞරුෂ‘ ලක්ෂණ සහිත පුද්ගලයන් හඳුනා ගැනීමට පාඨකයාට හැකියාව ලැබේ නම්, මගේ ආයාසය බෙහෙවින් සඵල වූවා වන්නේය.

අප වෙසෙන්නේ ප‍්‍රාථමික සමාජයක ය. අපේ සංස්කෘතික ගතානුගතිකත්වය, ආර්ථික පේ‍්‍රරකයන්ට සහ අවස්ථාවන්ට පයින් ගසයි. අපට තවමත් පාසල් නිල ඇඳුම් අවශ්‍ය කෙරේ. ඒ සඳහා වව්චර් ලබා ගැනීමට අපි නොකැමැත්තෙමු. අප පොහොර ඉල්ලන්නේ උරයක දමා ය. අපේ ගොවිතැනට පාවිච්චි කළ යුත්තේ මොන පොහොර ද යන්න නිශ්චය කිරීමේ බලය අපට ලබා ගැනීමට අපි අකමැත්තෙමු. අපි, අප වෙනුවෙන් සිතන ගතිය, අතහැර ඇත්තෙමු. වෙනත් කෙනෙකුට එය භාර කර ඇත්තෙමු. අර කියන අධිකාරී පුද්ගලයා, බලසම්පන්න කුලදෙටුවා, සංඝ සාසනයේ හුරතලා, අප වෙනුවෙන් අප සඳහා වන සකල සිතීම අපට කර දෙනු ලැබේ. නායකයාට අවශ්‍ය දේ සංඝයා වහන්සේ අනුදැන වදාරනු ඇත. මන්ද යත්, තත්වයන් එයාකාරයෙන් පවත්වා ගැනීම ඔවුන්ගේ සුවපහසුව සඳහා වන බැවිනි.

අපේ කරුමය එන්නේ දැන් ය. අහම්බ සංයෝගයක බල මහිමයෙන් මහ එකා වෙනස් කර ගැනීමට අපට හැකි විය. එහෙත් අපේ බලාපොරොත්තුවට වැඩි ආයුෂ නොවුණි. වෙනස් වීමෙන් පසු ඇති වූ තත්වය, බලහත්කාරී ස්වරූපයෙන් අත්මිදුණි. එහෙත් ඒ වෙනුවට දැන් එය කරන්නේ, තමන්ම නිර්මාණය කර ගත් මිරිඟුවක් පස්සේ මුරණ්ඩු ලෙස පැන්නීමයි. ඒකාධිපතියා වෙනුවට අප පත්කර ගත් අනුප‍්‍රාප්තිකයා, කෘත‍්‍රීම බුද්ධි යුගයක සහ පිම්මේ යන තාක්ෂණ වර්ධනයක් තුළ, ‘අනේ කාලේ වනේ වාසේ’ විකෘතියට හසුව සිටී.

ශක‍්‍රයා විසින් හඳේ හාවා අඳින ලදැයි ඔහු විශ්වාස කරයි. මේ පූජණීය භූමිය ආරක්ෂා කර දීමේ වගකීම පැවරුණේ ද ඒ ශක‍්‍රයාට ය. බහුත්වවාදී සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ශ‍්‍රී ලංකාවේ නපුර වුණේ ඒ ¥ෂිත ශ‍්‍රද්ධාවත්, නිහීන භක්තියත් ය. අපේ සමකාලීන සාමාන්‍ය සිහිබුද්ධිය පැටලී ඇති මරුවැල, තමාට සුපුරුදු දත්තමය සාක්ෂි මත පදනම්ව, පැහැදිළි වූත්, නිරාකූල වූත් තර්කණයට හසුකර ගනිමින්, මෑත ලිපියක තිසරණී ගුණසේකර එය මෙසේ පෙළගස්වයි:

‘දෙමළ ජාතික සන්ධානය යනු, ලංකාවේ තිබෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්ෂයකි. එවැනි පක්ෂයක් මිනී මස් කන යක්ෂයෙකුට සමාන කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ, බුද්ධාගම පිළිබඳ අගතිගාමී අර්ථකථනයක්, සිංහල-බෞද්ධයන් විනාශ කරලීම සඳහා සැදී පැහැදී සිටින ‘අනෙකා‘ වශයෙන් සුළු ජාතිකයන්ව වෙස් ගැන්වීම සඳහා පාවිච්චියට ගෙන ඇති ආකාරයයි. මේ ඝෝර භාවිතය පටන් ගැනුණේ මහාවංශ කර්තෘ මහානාම භික්ෂුවගෙනි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ බහුත්වවාදී සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය උරුමය විපතට හෙලූ මිථ්‍යාවන් තුනක් මහානාම හිමියන්ගෙන් සමාජගත වුණි. ඒවා නම්, පූජණීය භූමියක්, තෝරා ගත් ජනතාවක් සහ පුණ්‍ය යුද්ධයක් ය.‘

දේශපාලනික කාරණා සම්බන්ධයෙනුත් සංඝයා වහන්සේ අධිකාරී බලයක් හොබවන තත්වයක් තුළ, අපේ පටලැවිල්ල මාරාන්තික ය. සංස්කෘතික සහ සමාජ පුරුෂාර්ථ සිරස් අතට සම්පේ‍්‍රෂණය කිරීම, මහින්ද රාජපක්ෂගේ ඒක-පුද්ගල දශකය තුළ ඔජ වඩමින් භාවිතයට ගැනුණු ආයුධයකි. විද්‍යුත් සහ ඩිජිටල් මාධ්‍ය පරිවාරයේ සෑම බෞද්ධ ව්‍යාපෘතියකම පාහේ අනුග‍්‍රාහකයන් සහ අනුශාසකයන් වුණේ රාජපක්ෂ සහෝදරයන් ය. ඒ සිරස් සම්පේ‍්‍රෂණය, ජාන ආවේණියක් තරමටම ප‍්‍රබල ය.

සමාජ සමස්තය සිසාරා යන සංස්කෘතික විපර්යාසයන්, ආර්ථික සංවර්ධනය තුළින් සිදුවන බව කාල් මාක්ස් පෙන්වා දුනි. එයින් සියවස් එක හමාරක් ඇවෑමෙන්, සැමුවෙල් හටින්ටන්, සංස්කෘතික පුරුෂාර්ථ සමාජය කෙරෙහි නිරන්තරව සහ ස්වායත්තව බලපාන අන්දම සිය ‘‘ශිෂ්ටාචාරයන්හි ගැටුම’’ නැමැති කෘතියෙන්, පමණටත් වඩා සාක්ෂි සහිතව, උදක්ම පෙන්වා දෙයි.

රාජපක්ෂ වංශයේ සහ ‘පොහොට්ටු පක්ෂයේ‘ ආගමික නියමුවා සහ අඬබෙරකරුවා වන්නේ මැදගොඩ අභයතිස්ස් හිමියන් ය. ‘පුංචි ඡන්දයෙන් ජනාධිපතිවරණයට - කළ යුත්තේ කුමක් දැයි‘ මැයෙන් වූ පොතක් එළිදැක්වීමේ උත්සවයකදී, පොහොට්ටුව සඳහා වන ගුවන් මාර්ග සැලැස්ම ඉදිරිපත් කරමින් ‘1956 දී කළා වගේ අපි ජාතික ව්‍යාපාරයක් ගොඩනගන්න ඕනේ.‘ යැයි උන්වහන්සේ කීහ.

1956 න් පසු අප බොහෝ දුරක් පැමිණ ඇත. ඒ ඓතිහාසික වසරේ සිදුවුණේ මහා පෙරළියක් බව ඇත්ත. එහෙත් උන්වහන්සේගේ මතකයට එන්නේ එම වෙනසේ නිෂේධනීය පැත්තයි. එහි සාධනීය පැත්තක් ද තිබුණි. පසු අවස්ථාවකදී පීටර් කේනමන් එය විස්තර කෙළේ මෙසේ ය: ‘1956 ජයග‍්‍රහණයෙන් පස්සේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු පාර්ලිමේන්තුවට ඇවිත්, ඔවුන් තෝරා පත්කර ගත්ත නියෝජිතයෝ වාඩි වීමට නියමිත ඒ ආසන හරිම ආදරෙන් සහ භක්තියෙන් අතගෑව හැටි, ආයෙත් අපිට දකින්න ලැබෙන එකක් නැහැ.‘

රාජපක්ෂ වරිගයේ රස්පුටින් අද මතකයට නංවන 56 නරක දේවල්වලින් පස්සේ ඇති වෙච්ච ව්‍යාකූලත්වය තිබුණත්, රට ප‍්‍රගතියක් අත්කර ගත්තේය. ආර්ථික සංවර්ධනය තුළින් සම්ප‍්‍රදායික සම්මතයන් සහ ආචාර ධර්මවලට බලපෑමක් කෙරෙන බව සාමාන්‍ය ඥානයට වැටහේ. එහෙත් ගෝත‍්‍රික භාවිතයෙන් එන සදා නොවෙනස් කල්පිතයන්, විශ්වාසයන් සහ භාවිතයන්, තාර්කික වූත්, ඉවසනසුළු වූත්, විශ්වසනීය වූත්, සහභාගීත්ව සලසන්නා වූත් බහුත්වවාදී සමාජ ක‍්‍රමයක් තුළ වියැකි යනු ඇති බවට වැරදි විශ්වාසයක් අප තුළ තිබේ.

සංස්කෘතික වෙනස, මාවත මත තීරණය වන්නකි. ඒ මාවත සකස් කරන්නේ කවුද? අපේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ තවමත් ඒ බලය අභ්‍යාස කරන්නේ භික්ෂු ප‍්‍රජාවයි. කුලීකාර භික්ෂූන්ට ගැලපෙන වරදාන කවරේද යන්න පිරිසිඳ දැකීමේ භාග්‍යය මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමියන්ට මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේ දී ලැබුණි. ඒ තත්වය යළි උදා කර ගැනීමට ඔහු දැන් තතනයි. ඒ පැකේජයට, රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහයෙන් සැපයෙන ආරක්ෂක සේවාවක් සහ පැජරෝවක් වැනි තවත් දේවල් ඇතුළත් වූ බව දත යුතුය.

සරත් ද අල්විස්

2018 අපේ‍්‍රල් 13 වැනි දා කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ් වෙබ් අඩවියේ පළවූ Religionisation of Politics: Amour of the Authoritarian Personality නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය 'යහපාලනය ලංකා' අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 68

විශ්වාසයක් නැති භංගයකින් නන්නත්තාර වූ “යහපාලනය”

අපේක්ෂා කළ පරිදිම වික්‍රමසිංහ මහතා විශ්වාස භංගයෙන් “ජයග්‍රහණය” කළේය. පාර්ලිමේන්තුවේ සංයුතිය ගැන දන්නා ඕනෑම අයෙකු එහි අවසන් ප්‍රතිඵලය ගැන මුල සිටම දැනගෙන සිටි බව අමුතුවෙන් සඳහන් කළයුතු නොවේ. නමුත් පාර්ලිමේන්තුවේ සංයුතිය ගැන නොසලකා අහස් මාළිගා තැනූ ඇතැමුන්ගේ මාළිගා වල පදනම දෙදරීමට ලක් වී තිබේ. තවත් නාටයක් රංගනය අවසන් කොට වේදිකාවෙන් බැසගොස් ඇත.

2015 මැතිවරණයේදී පොදු අපේක්ෂකයා සමග සිටගත් පිරිසෙන් බහුතරයක් තවමත් එම මතය තුළ රැඳී සිටින අතර, වත්මන් ආණ්ඩුවේ දුර්වල ප්‍රතිපත්ති හේතුවෙන් රට හමුවේ ඇති අගනා අවස්ථාව නනන්තාරයේ යමින් තිබේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඇති ලස්සන මෙන්ම අවලසන්න මෙයයි. මීට සති කිහිපයකට පෙර පැවති පළාත් පාළන මැතිවරණය සහ අමීට සුළු මොහොතකට පෙර පාර්ලිමේන්තුව තුළ පැවැත් වූ “මැතිවරණය” අප රටක් ලෙස වෙලී සිටින දේශපාලන සංකීර්ණත්වය මනාව පැහැදිළි කරනු ලබයි.

වත්මන් දේශපාලන ප්‍රවණතාවය හෙවත් මා පෞද්ගලිකව විශ්වාස කරන අන්දමට වත්මන් මෙගලමේනියානු පරිපාලන ව්‍යුහය මෙම විශ්වාස භංගයෙන් පසු කුමන දිශානතියට හැරෙන්නේද යන්න සිතිය යුතු කාරණයකි. ඒ ඔස්සේ පැන නගින මූලික ගැටලු රාශියකින් කිහිපයක් මෙහිදී සැලකිල්ලට ගත යුතු යැයි සිතේ.

පළමුවැන්න, වික්‍රමසිංහ වත්මන් ආණ්ඩුවේ “බේරේ වැව” ( ඔක්කොම කුණු එකතු වූ වැව බේරේ නමින් හැඳින්විය) බවට පත් කරමින් අනෙකුත් සියලුම දෙනා ඇඟ සෝදා ගැනීමට කළ උත්සහය පරාජය කිරීමට සමත්වීම හමුවේ වික්‍රමසිංහ දේශපාලනඥයෙකු ලෙස ගත යුතු ක්‍රියා මාර්ගය කුමක්ද?

දෙවැන්න, වත්මන් ආණ්ඩුව බිහි වූ දින පටන්, එය කෙසේ හෝ පරළු, බයාදු, අඩපණ ආණ්ඩුවක් බවට පත් කිරීමේ විශාල වෑයම නිරත වී සිටින රාජපක්‍ෂ බලවේගයේ ඉදිරි දේශපාලන වැඩපිළිවෙල කුමක් විය හැකිද?

තුන්වැන්න; 2015 ඇති වූ දේශපාලන වෙනස්කම ඔස්සේ ජාත්‍යන්තර කීර්තියට පත් වූ නායකයෙකු වූ ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ දේශපාලනය කුමන අන්දමකින් ඔහුගේ ඉදිරි අනාගතය සඳහා හේතු විය හැකිද?

ආදී මූලික කාරණා තුනක් මෙහිදී මතුවේ.

වික්‍රමසිංහ, යහපාලනයේ “බේරේ වැව” බවට පත් කිරීමෙන් පොදු සතුරා වික්‍රමසිංහ බවට පත් කිරීමේ විශාල වෑයමක් පසුගිය වසර ගණනාව පුරාම සිදුවිය. ඔහුගේ දේශපාලන අඩුලුහුඩුකම් බොහෝ ඇති බව අවිවාදිතය. නමුත්, 2015 න් පසු බිහි කළ ආණ්ඩුකරණය තුළ අනෙකුත් අයවලුන්ට මෙන්ම ඔහුටද ඔහු ගැන වෙනදාට වඩා ප්‍රශ්න කිරීමට අවස්ථාවක් ලබා දුන්නේය.

විශාල චෝදනාවකට ලක් වූ මහා බැංකුවේ බොන්ඩ් වංචාව සම්බන්ධයෙන් සාක්‍ෂි දීම සඳහා අවශ්‍යය සැකකරුවකු බවට ඔහු පත් කළේය. රටේ වෙනදා නොතිබුණු සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වෙමින් පැවති අතර, රටේ අගමැතිවරයා, වංචාවකට සැකකරුවෙකු ලෙස නම් කරමින් ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවට ගෙන ආවේය. මෙම අගමැතිවරයා යනු, 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් බිහිකළ නාමික අගමැතිවරයෙකු නොවේ. පඹයෙකු නොවේ. මෙම අගමැතිවරයා යනු 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පසු, ජනාධිපතිවරයාට පවා අභියෝග කළ හැකි බලයක් තම නෛතික රාමුවට ඇතුළත් කරගත් අගමැතිවරයෙකි. මෙම අර්ථයෙන් බලන කළ, හෙමින් නමුත් ශක්තිමත්ව නිර්මාණය වෙමින් පැවති දේශපාලන සංස්කෘතිය විසින් රටක අනාගත පැවැත්ම සඳහා වැදගත් පදනමක් දමමින් තිබුණි. නමුත් එය එකිනෙකාගේ පෞද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් බාල්දු විය.

මෙවැනි ව්‍යුහීය කාරණා සාමන්‍යය ජනතාව ක්‍ෂණිකව තේරුම් ගනීවී යැයි අපේක්ෂා කළ නොහැකිය. එය මෙරට පමණක් නොව සමස්ථ ලෝක ඉතිහාසය තුළ ඉතාම මැනවින් සඳහන් වී ඇති මූලික කාරණයකි. රටක සාමන්‍යය ජනතාවගේ සිතුවිළි මෙහෙයවනු ලබන්නේ, එදිනෙදා ජීවිතයේ මුහුණදෙන, අත්දැකීම් අනුව මිස, ව්‍යුහීය වශයෙන් සිදුකරණ දේශපාලන වෙනස්කම් වලින් නොවේ. එවැනි වෙනස්කම් සාමන්‍යය ජනතාවගේ සිත් පිත් ආණ්ඩුකරණයට වාසී වන ආකාරයෙන් මෙහෙයවිය හැක්කේ, ඔවුහු මුහුණ දෙමින් සිටින එදිනෙදා ගැටලු වලට අවංකව සහන ලබා දීමෙනි.

මෙය සරල ලෙස මේ ආකාරයෙන් තේරුම් ගත හැකිය. රටේ ප්‍රධාන ආහාරය බත් බව අපි සියල්ලෝම දනිමු. එම ආහාරය තම බලයෙන් මෙහෙය විය හැකි ඒකාධිකාරියක් විසින් ඉතාම අප්‍රසන්න ලෙස මෙහෙයවන්නේ නම්, තම අනාගත දේශපාලන පැවැත්ම උදෙසා ක්ෂණික සහන සැපයීමට හැකිය. එනම්, එම ඒකාධිකාරිය තම බලයට නතු එකක් වන්නේ නම්, පාලකයාට වඩාත් ලෙහෙසියෙන් එය තම දේශපාලන ප්‍රතිරූපය ජනතාව අතර ඉහළ නැංවීම සඳහා භාවිතා කළ හැකිය. මොන විවේචන තිබුණත්, ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයා දුන්, පාසල් නිල ඇඳුම් ගැන, නොමිලේ ලබා දුන් ආහාර වේල ගැන, පිදුරු වහල වෙනුවට තම නිවෙස් වලට ලබා දුන් උළුකැටය ගැන රටේ ජනතාව අදටත් යහවචන හෙළති. මේ ආකාරයෙන් සඳහන් කළ හැකි නිදසුන් රාශියක් තිබේ.

කෙසේ හෝ වේවා, වික්‍රමසිංහ මහතා වඩාත් සක්‍රීය ලෙස මෙම විශ්වාස භංගය පරාජය කිරීමෙන් පසු කළයුතු මූලික කාරණය වන්නේ, එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ නායකත්වය වෙනස් කිරීම සහ එම නව නායකයාගේ කැමැත්ත ඇතුව අගමැති ධූරයේ රැඳී සිටීමය. එවිට රට තුළ මතුවෙමින් පවතින දේශපාලන වින්නැහිය ක්‍රමයෙන් වෙනස් මාවතකට තල්ලු කිරීමේ භාග්‍යය උදා වේ. එවැනි රැඩිකල් තීරණයක් ගැනීමට වික්‍රමසිංහ යොමු වුවහොත්, එය මෙරට දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ විශාල වශයෙන් යහපත් වෙනස්කම් රාශියකට මාර්ගය පාදනු ලැබේ. එසේ නොවුණ හොත්, අදාළ රටවල වෙසෙන ජනතාවගේ සැබෑ ප්‍රයෝගික ජීවන තත්වය ගැන නොදැන පුටින්, ෂි ජින්පින්, දූත්‍රේ, ට්‍රම්ප් වැනි නායකයින්ගේ ව්‍යාජ මවා පෙන්වීම් අනුකරණය කරමින් විශාල දේශපාලන පරිහානියකට රට තල්ලු වී එම පරිහානිය තුළ සිටින එකම ගැලවුම්කරුවා ලෙස “සොඳුරු දේශප්‍රේමී වෙසමුහුණ පැළඳගත් රාක්ෂයෙකු” ජනතාවගේ කැමැත්තෙන් තේරී පත්වීම වැළක්විය නොහැකිය.

මෙහිදී අවදානය යොමු කළ යුතු දෙවැනි කාරණය යැයි හැඟෙන්නේ, රාජපක්ෂ බලවේගයයි. එක් පුද්ගලයෙකු කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් නිර්මාණය වී ඇති මෙම දේශපාලන බලය නිවැරදිව කියවීමට වත්මන් ආණ්ඩුවේ සිටින බොහෝ දෙනෙකුට නොහැකි වී ඇත. මීට සුළු මොහොතකට පෙර පැවති, විශ්වාස භංග යෝජනාවෙන් පසු මාධ්‍යට අදහස් දැක් වූ හිටපු ජනාධිපති රාජපක්ෂ ඍජුව චෝදනා එල්ල කරනු ලැබුවේ, ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේනටය. ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය තුළ ගැබ් වී තිබුණේ රනිල් පරාජය කිරීමට නොහැකි වීමේ වියෝව නොව, ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා කෙරෙහි ඇති ප්‍රතිරෝධයයි. එම ප්‍රතිරෝධයේ ඇති එකම අරමුණ මෛත්‍රිපාල සිරිසේන අසමත් නායකයකු බවට පත් කිරීම පමණි. රාජපක්ෂගේ දේශපාලන ගොඩඒම ඇත්තේ එම මූලික අපේක්‍ෂාව තුළ පමණි. ඒ මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට, නායකයා දුර්වලයෙකු කිරීම සඳහා, වරෙක වර්ණනා කරනු ඇත, තවත් වරෙක අලංකෘත බසින් නායකත්වයේ ගුණ වැයීම සඳහා තමන් වටා සිටින පිරිස් මෙහෙවනු ඇත. එසේ නොවුණ හොත් රළු විවේචන, මෙන්ම ප්‍රතිරූපයට හානි කරන ප්‍රචාර මුදා හරිණු ඇත. විවිධාකාරයේ පිල්ලි එවනු ඇත.

සිරිසේන පරිපාලනය අසාර්ථක වන්නේ යම්සේද, රාජපක්ෂ පරිපාලනය ගැන සිහින සහ බලාපරොත්තු වැඩි වේ. අසමත්බව, අගමැතිවරයාගේ ඔලුව මත තැබීමෙන් නිදහස් කළ නොහැකි බවට ඔප්පු කරනු ලැබූ මූලික සිදුවීම වන්නේ, අගමැතිවරයා ජයගත් විශ්වාස භංගයයි. මේ නිසා, රාජපක්ෂ බලවේගයේ ඉදිරි වැඩපිළිවෙල වන්නේද, කුමන ආකාරයකින් හෝ ආණ්ඩුවට ජනතාවගේ සිත් පිත් ඇද ගැනීමට හැකි කිසිඳු වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක නොකිරීමට වගබලා ගැනීමයි. 2015 සිට මේ දක්වා ගෙවුණු කාලය ගැන සැලකීමේදී, රාජපක්ෂ දේශපාලනය එහිදී ජයග්‍රහයකයෙකු නොවන්නේද? රාජපක්‍ෂ බලවේගය ඉදිරියට සිදු කරනු ඇත්තේද එයයි.

තෙවැනි කාරණය, ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ දේශපාලන අනාගතයයි. තම පරිපාලනයේ සිටින අගමැතිවරයාට එරෙහිව ගෙන ආ විශ්වාස භංගය පිටුපස ජනාධිපති සිරිසේන සිටියේ දැයි, මා පෞද්ගලිකව නොදන්නා කාරණයකි. එය එසේ යැයි අනුමාන කළහොත්; ඉදිරි වසර එකහමාර යනු ඉතාම තීරණාත්මක කාලයක් වනු ඇත. හෙතම තවත් වරක් ජනාධිපතිවරණයකට ඉල්ලිය යුතු දේශපාලනඥයෙකු බවට පත්වීම එතරම් පහසු කටයුතක් නොවේ. වත්මන් දේශපාලන ප්‍රවණතාවය තුළ එය හිතලුවක් පමණක් බව, ඕනෑම අයෙකු සිතනු ඇත.

නමුත්, තම දේශපාලන අත්දැකීම් පදනම් කරගනිමින් ජගත් දේශපාලනයේ හැසිරීම ගැන සිහින වලට වඩා ප්‍රයෝගිකව සිතා බැලීමෙන් පසු රටේ දේශපාලන අනාගතය ගැන නිවැරදි ගණිතමය තක්සේරුවකට පැමිණීමට හැකියාව තිබෙන්නේ නම්, එකී හිතළුව බලාපොරොත්තුවක් බවට පත්කර ගැනීමේ අවකාශය තිබේ. ඊට විශාල සහ වේගවත් මෙහෙයුම් කුසලතාවයක් සහ සැබෑ දේශපාලන ප්‍රතිවාදියා හඳුනා ගැනීමේ, එය අඩපණ කිරීමේ සහ තම ප්‍රතිරූපය ජනතා කැමැත්ත ලැබෙන ආකාරයෙන් පෝෂණය කිරීමේ හැකියාවක් තිබිය යුත්තේය. එය කෙතරම් දුරට ඔහු වටා සිටින වත්මන් මාධ්‍ය ( ප්‍රචාරණ) කල්ලියෙන් බලාපොරොත්තු විය හැකිද, යන්න සැක සහිතය.

අවසාන විග්‍රහයේදී පෙනී යන, මූලික කාරණය වන්නේ විශ්වාසයක් නැති භංගයකින් නන්නත්තාර වෙමින් සිටින “යහපාලනය” කල දුටු තැන වල ඉහ ගන්නා පිරිසකගේ ගොදුරක් බවට පත්වී ඔවුහු කිසිවෙකුට නොදැනිව රට හමුවේ තිබූ වැදගත් අවස්ථාව බස්ටනය කරමින් සිටින අවලස්සනයි. විශ්වාසය දෙදරා ඇත. සැකය මත පදනම් කර ගනිමින් බොහෝ තීරණ ලබා දීමට තම මනස මෙහෙය වනු ඇත. විශ්වාස භංගයේ අතරු ප්‍රතිඵල සිතන තරම් සියුමැලි නැත.

නිලන්ත ඉලංගමුව

Comment (0) Hits: 87

ශ‍්‍රී ලංකාව: විශ්වාසභංගයෙන් පසු සිහිබුද්ධියට ඉඩක් තිබේ ද?

‘‘සද්ධා තරණි  ඕගන්- අප්පමාදේන අන්නවා’’- ආලවක සූත‍්‍රය, සංයුත්ත නිකාය, සූත‍්‍ර පිටකය (තාර්කික විශ්වාසයෙන් යුතුව කෙනෙකු සැඩ පහර තරණය කරයි- සිහි විපරමින් යුතුව සාගරය තරණය කරයි) 
 
‘රේස්(ඞ්) ෆ්‍රොම් ද ග‍්‍රව්න්ඞ්’ නැමැති කෘතියෙන්, නොබෙල් ත්‍යාගලාබී හෝසේ සරමාගෝගේ ලේඛන දිවිය යළි ඇරැඹිණ. අර්ධ චරිතාපදාන නවකතාවක් වන එය, ඉඩම් අහිමි තනි ගොවි පවුලක් පරම්පරා තුනක් තිස්සේ මුහුණදෙන දුක් කම්කටොලූ තුළින්, පෘතුගාලයේ ග‍්‍රාමීය දිළින්දන්ගේ දුක්ඛිත තත්වය දෙස එබී බලයි. කෘතිය අවසන් වන්නේ, අපේක්ෂා දනවමිනි. එරටේ ‘කාර්නේෂන් විප්ලවය’ ඇරැඹී තිබුණු අතර, ධනපති අතලොස්සක් අතේ තිබූ, ‘ලැටිෆුන්ඩියෝ දේශීය සයුර’ නමින් හැඳින්වුණු යෝධ කෘෂිකාර්මික වතුයායවල් ගොවියන් විසින් ආක‍්‍රමණය කෙරෙමින් තිබුණි. ජීවත්ව සිටින්නන් අතරට මළගිය ප‍්‍රාණකාරයෝ ද එක් වූහ. අචල භක්තියේ ප‍්‍රතිමූර්තියක් වන්, මළ බල්ලෙකුගේ ආත්මයක් ද ඒ අතර විය. ‘ජීවතුන් අතර සිටින සහ නොසිටින සියල්ලෝමත් මෙතැන සිටිති’ යනුවෙන් සරමාගෝ සිය රමණීය භාෂාවෙන් ලියයි. ‘ඔවුන් සියල්ලන්ට ඉදිරියෙන්, දඩ බල්ලෙකුට උරුම ලීලාවෙන්, කොන්ස්තන්තේ ද ගමන් කරයි. මේ අසමසම අලූත් දවසේ ඌ කෙසේ නම් එතැන නොසිටින්න ද?’
 
‘කාර්නේෂන් විප්ලවය’ සාර්ථක මෙන්ම අසාර්ථක එකකි. ඒ හරහා පෘතුගාලයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපනය කෙරුණි. එහෙත් එය අනෙක් අංශවලින් එතරම් සාර්ථක වුණේ නැත. විප්ලවවල සාමාන්‍ය ස්වභාවය එයයි. විප්ලව නොනැසී පවතිද්දී පවා දක්නට ලැබෙන්නේ, මූලාරම්භ අභිලාෂයන්ගේ විකෘති වූ සහ ඇල්මැරුණු නිරූපණයන් ය. ‘අලූත උපන් අසමසම දවසේ’ සැබෑ සොබාව දැකිය හැක්කේ ආපසු එදෙස හැරී බලද්දී ය.
 
ශ‍්‍රී ලංකාවේ 2015 ජනාධිපතිවරණය විප්ලවයක් නොවේ. එහෙත් එය, හුදෙක් ආණ්ඩු වෙනසකට වැඩි දෙයකි. රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ ශ‍්‍රී ලංකාව ඒකාධිපතිවාදයක් කරා යමින් තිබුණි. උඬගු-උන්මත්තක තනි පවුලක නින්දගමක් බවට රට පත්වෙමින් තිබුණි. ඒ ප‍්‍රති-යුතෝපියානු ගමන ජනවාරි 8 වැනි දා නතර වී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී මාවතට ශ‍්‍රී ලංකාව යළි පිළිපන්නේය.
 
2015 ජනවාරිය යනු, නොහැකියාවන්ගේ හැකියාවක් නම්, (නොහැකි දෑ, කර ගත හැකි වීම නම්) අනතුරුව දිග හැරුණු සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව තුළින් කියා පෑ චරිත කතාව වන්නේ, හැකියාවන්ගේ නොහැකියාවයි (කළ හැකි දෑ, කර ගත නොහැකි වීමයි). විශ්වාසය දනවමින් ඇරඹුණු ගමනක්, පසුව, එකම තැනකට නැවත නැවතත් වැටෙන ආණ්ඩුවක තත්වයට පත්විය. රාජපක්ෂලා කළ වැරදි, සෑම අංශයකින්ම අලූත් ආණ්ඩුව තුළත් සිදු විය. ඒ හේතුවෙන් මධ්‍යස්ථ ඡන්දදායකයා ආණ්ඩුවෙන් ඈත් වෙද්දී, බඩ බැඳගෙන දේශපාලනය කළ ඡන්දදායකයා අධෛර්යයට පත්විය. රාජපක්ෂලාගේ අනාගත පුනරාගමනයට පාර එලිපෙහෙළි වුණේ ඒ මගිනි. 
 
ස්ථාවර සහ සුරක්ෂිත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයකට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ආණ්ඩුවක් සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය විපක්ෂයක් අවශ්‍ය කෙරේ. ඉන් එකක් හෝ නැති වුණොත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කිසි විටෙක ස්ථායී නොවන්නේය. සුරක්ෂිත නොවන්නේය.  2015 ජනාධිපතිවරණයට කලින් තිබුණේ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර-විරෝධි ශක්තිමත් ආණ්ඩුවක් සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී දුර්වල විපක්ෂයකි. 2015 මැතිවරණමය මහෝඝයෙන් පසුව ඇති වුණේ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී දුර්වල ආණ්ඩුවක් සහ බලය පස්සේ නොනැවතී පන්නන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර-විරෝධී බලවේගවල තෝතැන්නක් වූ විපක්ෂයේ අවකාශයක් ය. 
 
රාජපක්ෂලාගේ දළ සින්දේ නැත. එහි වරද මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට මෙන්ම රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාටත් පැවරෙයි. 2015 දී දුන් පොරොන්දු ඉටු කිරීම සඳහා යොමු වෙනවා වෙනුවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා කෙළේ, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකට කැඞීමේ ව්‍යාපෘතිය මතම විශ්වාසය රැඳවීමයි. ඒ මගින්ම එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ජයග‍්‍රහණය හිමි වෙතැයි ඔහු සිතීය. මුලදී කැමැත්තක් නොදැක්වුව ද, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතාත්, ආණ්ඩුවතුළ තමාගේ බලය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා ශී‍්‍ර ලංකා පොදුජන පක්ෂය පාවිච්චියට ගැනීමට තැත් කරමින්, තමාගේ පැත්තෙන් ඒ මගේම ගියේය. ඒ අවස්ථාවාදී දේශපාලනික ගණනයන්හි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වුණේ, පෙබරවාරියේ පරාජයත්, විශ්වාස භංග අබග්ගයත් ය.
 
දුර නොපෙනෙන ආණ්ඩු කෙරුවාව
 
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අර්ථශාස්ත‍්‍රය වටහා ගැනීමට සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ දෙපළට නොහැකි වීම තුළ අනතුරට ලක්ව ඇත්තේ ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයයි. ජාතිවාදයේ දේශපාලනය වටහා ගැනීමට ඊට නොහැකි වීම තුළඅනතුරට ලක්ව ඇත්තේ, රටේ සිවිල් සාමයත්, සමාජ ස්ථායී භාවයත් ය. 
 
ශ‍්‍රී ලංකාවේ තවමත් ද්වි-පක්ෂ ක‍්‍රමයක් තිබේ. එහෙත් ඒ දෙපක්ෂය වන්නේ, එක්සත් ජාතික පක්ෂයත්, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයත් ය. විජය කුමාරණතුංගගේ සහ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ ශ‍්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයටත්, ලලිත් ඇතුළත්මුදලිගේ සහ ගාමිණී දිසානායකගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී එක්සත් ජාතික පෙරමුණටත් කළ නොහැකි වූ දෙය, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ පොදුජන පක්ෂය කෙළේය. එනම්, මව් පක්ෂය අභිබවා ඒ තැන ගැනීමයි. ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය විසින් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකඩ කළා නොවේ. එය නැති භංගස්ථාන කොට, දේශපාලනික-මැතිවරණමය පුස්සක් බවට පත් කෙළේය.
 
 සිරිසේන මහතාට නුමුහුන් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩුවක් කිසි දා පිහිටුවීමේ හැකියාවක් නැත. ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය ඔහු සමග කිසි දවසක එක් නොවනු ඇත. තනියෙන් තරග කළොත් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට, වැඩිම වුණොත්, දෙමළ ජාතික සන්ධානයට සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ඉදිරියෙන් තුන්වැනි ස්ථානය ගතහැකි වනු ඇත. ගෝඨාභය රාජපක්ෂව ආරක්ෂා කිරීම හරහා රාජපක්ෂ පවුල තුළ භේදයක් ඇති කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් සිරිසේන මහතා කටයුතු කරන්නේ නම් එය අවසන් වනු ඇත්තේ නිෂ්ඵල ප‍්‍රයත්නයක් වශයෙනි. අවසානයේ රාජපක්ෂ-විරෝධී කඳවුර තුළ ඔහු සමච්චලයට ලක්වෙනවා පමණක් නොව, රාජපක්ෂ කඳවුරේ ද මිතුරෙකු නැති, රාජපක්ෂලාගේ වෛරයට පමණක් පාත‍්‍ර වන පුද්ගලයෙකු බවට පත්වන්නේය.
 
 එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ තත්වය ඊට වඩා යහපත් වන්නේ යාන්තමිනි. එම පක්ෂයට, පළාත් සභා මැතිවරණයකදී වේවා, ජනාධිපතිවරණයක් හෝ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකදී වේවා, තනියෙන් ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය පැරදවීමක් ගැන අපේක්ෂා තබා ගැනීමේ පුළුවන් කමක් නැත. එය කළ හැකි එකම ක‍්‍රමය වන්නේ, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග ඇති කර ගන්නා සන්ධානයකින් පමණි. පිරිසුදු එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනීමේ හැකියාව වික‍්‍රමසිංහ මහතාට තිබේ. එහෙත් එම ආණ්ඩුව කල් පවත්නා හෝ ස්ථාවර ආණ්ඩුවක් හෝ වන්නේ නැත. එවැනි ආණ්ඩුවක් කෙටි කාලයකට පමණක් පැවතිය හැකි අතර, පක්ෂ-පාතී දේශපාලනය හේතුවෙන් සිදුවන අනේක වැරදි නිසා පළාත් මට්ටමේ සහ ජාතික මට්ටමේ මැතිවරණයකින් පරාජයට පත්විය හැකිය.
 
ජනාධිපති සිරිසේන මෑතකදී ගත් ඇතැම් දේශපාලනික තේරීම් හේතුවෙන්, කිසි විශ්වාසයක් තැබිය නොහැකි නායකයෙකුගේ තත්වයට ඔහු වැටී සිටී. එක්සත් ජාතික පක්ෂය ඔහුව විශ්වාස කරන්නේ නැත. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ඔහුව විශ්වාස කරන්නේ නැත. ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය ඔහුව විශ්වාස කරන්නේ නැත. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් ඔහුව විශ්වාස කරන්නේ නැත. සිංහල-බෞද්ධ අන්තවාදීන්ගේ හිත දිනා ගැනීම සඳහා ඔහු මොන තරම් දේවල් කළත්, ඔවුන්ගේ විශ්වාසයක් ද ඔහු කෙරෙහි නැත. ඒ සියල්ල මධ්‍යයේ සුළු ජාතීන් ඔහුගේ අවංක භාවය පිළිබඳ සැකසාංකා මතු කර ගැනීමට පෙළඹෙමින් සිටී.
 
වික‍්‍රමසිංහ මහතා ඊට වඩා තරමක් හොඳින් කටයුතු කොට තිබේ. එසේ වෙතත්, අතලොස්සක් මිතුරන් ගැන ඔහු පමණට වඩා විශ්වාසය තබා, ඔවුන්ව ඉහළ තනතුරුවල පිහිටුවීම නිසා ඔහු කරගෙන ඇත්තේ විශාල හානියකි. අර්ජුන මහේන්ද්‍රන්ගේ බැංකු කොල්ලය තුළින් වික‍්‍රමසිංහ මහතා සතුව තිබූ ‘මිස්ට ක්ලීන්’ ප‍්‍රතිරූපය විනාශ වී ගොස් තිබේ. ඔහුගේ තවත් මිතුරෙකු වන සුරේන් රත්වත්ත ‘ශී‍්‍ර ලංකන්’ ගුවන්සේ වයේ මුල් පුටුවට පත් කිරීමෙන් පසු දක්නට ලැබුණු අසතුටුදායක තත්වය හේතුකොටගෙන, වික‍්‍රමසිංහ මහතා සතුව තිබූ කාර්යක්ෂම නායකයෙක් ය යන කීර්ති නාමයත් දිය වී ගොස් තිබේ.
 
ජනතා මතකය වහා නස්නා සුළු ය. සිරිසේන මහතාට සහ වික‍්‍රමසිංහ මහතාට තමන් අතර ඇති මතභේද සමනය කරගෙන 2015 ප‍්‍රතිඥාවට යළි එළැඹිය හැකි නම්, ගත වූ නිරර්ථක කාලය 2020 වන විට පියවා ගත හැකි වනු ඇත. 2015 ජයග‍්‍රහණය විසින් වික‍්‍රමසිංහ මහතාව සහ සිරිසේන මහතාව, ශරීරයෙන් ඈඳුණු නිවුන්නු දෙන්නෙකුගේ තත්වයට පත්කොට ඇත. දෙන්නාගෙන් එක් කෙනෙකුටවත් තනියෙන් ජීවත් විය නොහේ. එකිනෙකාට පසමිතුරුව කොහෙත්ම ජීවත් විය නොහේ. එබැවින් 2020 දක්වා නොවැටී පැවතිය හැකි ආණ්ඩුවක් වෙතොත්, ඒ සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ සුසංයෝගයෙන් සැදුම්ලත් ආණ්ඩුවක් පමණි.
 
පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය ජය ගත්තේ, 2015-2018 අතර කාලය තුළ රාජපක්ෂලාගේ ඡන්ද ගොඩ වැඩි වීමක් නිසා නොවේ. නිශ්චිත ඉලක්කම්වලින්වත්, සාපේක්ෂ අගයන්ගෙන්වත්, රාජපක්ෂලා කෙරෙහි වන මැතිවරණමය වර්ධනයක් දැක ගැනීමට නැත. ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය ජය ගන්නේ, එක පැත්තකින් තමන්ගේ ඡන්ද පදනම ගරා වැටෙන්ට නොදී ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔවුන් සමත් වීමත්, අනිත් පැත්තෙන්, රාජපක්ෂ-විරෝධී කඳවුරේ කර්කශ අසමගියත් නිසා ය. 
 
එබැවින් ආණ්ඩුවේ ඉරණම, සියදිවි නසා ගැනීම විය යුතු නැත. යළි නැගිටීමට හැකියාව තිබේ. එහෙත් එවැනි නැගිටීමක් සඳහා ජනාධිපතිවරයාගේ පැත්තෙනුත්, අගමැතිවරයාගේ පැත්තෙනුත් අවබෝධ කර ගත යුතු කරුණු කිහිපයක් තිබේ. ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ, දෙදෙනා තුළ පවතින අවශ්‍යතාවන්ගේ පොදු භාවය වටහා ගැනීමයි. දෙවැන්න වන්නේ, එසේ වටහා ගනිමින්, එකට වැඩ කළ හැකි පසුබිමක් නිර්මාණය කරගෙන, දෙදෙනා ලද ඒකාබද්ධ ජනවරම ප‍්‍රකාරව වහා කටයුතු කිරීමට දැන්වත් පටන් ගැනීමයි. එසේ කිරීමට ඔවුන් අපොහොසත් වෙතොත් සහ දෙන්නාම ආක්‍රෝශ පරිභවයට යටව, පසමිතුරු තරගයකට අවතීර්ණ වෙතොත් සිදුවන්නේ, බුර බුරා නැගෙන රාජපක්ෂ සාගරයක් තුළ ඔවුන් දෙන්නා මෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයත් මූදුබත් වීමයි.
 
 උපද්‍රවකාරී ඌනතා
 
විශ්වාස භංගයේ ප‍්‍රතිඵලය, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය මෙන්ම රාජපක්ෂ ව්‍යාපෘතියත් ලැබූ පරාජයකි. එය පහසුවෙන් ගොඩ ආ හැකි උපායික පරාජයක් වෙතත්, එය පරාජයකි. මේ විශ්වාස භංගය ජයගත හැකි වෙතැයි ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය විශ්වාස කෙළේය. ඒ මගින් ආණ්ඩුවේත්, රටේත් පැවැත්ම අවදානමට තල්ලූ කළ හැකි වෙතැයි එය විශ්වාස කෙළේය.  එක්සත් ජාතික පක්ෂය කෑලිවලට කැඞීමට සේම, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන් (දැඩි මතධාරී කිහිප දෙනෙකු හැරුණු විට) එක කුට්ටියට තමන් වෙනුවෙන් ඡන්දය පාවිච්චි කරතැයි එය විශ්වාස කෙළේය.
 
එහෙත් ඒ සියලූ සැලසුම් ආපස්සට කැරකුණි. එයින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය දෙකඩ වුණේ නැත. එහෙත් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය කැඩුණි. එම පක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ගෙන් බහුතරය ඡන්දය දීමෙන් වැළකුණි. (සංඛ්‍යාත්මක සෙල්ලමේ ස්වභාවය අනුව බලන විට, එය ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයට සහාය පෑමක් නොව, එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහාය පෑමකි), ඒ අනුව, ආණ්ඩුව අස්ථාවර කිරීමට සහ රට අස්ථාවර කිරීමට ඔවුන් තබාගෙන සිටි අපේක්ෂා භංග වුණි. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කර ගත්තේ, තමන් මතම අනවශ්‍ය පරාජයක් පවරා ගැනීමයි. එපමණක් නොව, මෑතකදී පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් ලද ජයග‍්‍රහණයේ කීර්තියත් කා ගත්තේය.
 
ඒ අනපේක්ෂිත සහ නින්දනීය පරාජයෙන් පසු, රාජපක්ෂලා තමන්ගේ  ඕනෑම පරාජයකින් පසුව ගන්නා සුපුරුදු ස්ථාවරයට පැමිණ තිබේ. එනම්, එම පරාජය, දෙමළ-මුස්ලිම්-බටහිර කුමන්ත‍්‍රණයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් හුවාදැක්වීමයි. 2015 ජනාධිපතිවරණයේ පරාජය ඔවුන් අර්ථ ගැන්වූයේ ද එලෙසිනි. ජනාධිපති ධුරය අතහැර හම්බන්තොටට පල්ලම් බැස්ස මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා, එදා එහි රැස්ව සිටි තම අනුගාමිකයන් අමතා පවසා සිටියේ, සිරිසේන මහතාගේ ජයග‍්‍රහණය දෙමළ සහ මුස්ලිම් සහයෝගයෙන් ලබා ගත් එකක් වන බැවින් එය සුජාත ජයක් නොවන බව ය.
 
සුළුජාති-විරෝධී උන්මාදයක් උසි ගැන්වීමට ඒ ආකාරයෙන්ම දැනුත් ඔවුහූ කැසකවති. ඊට අගනා උදාහරණයක්, හෑගොඩ විපස්සී නැමැති භික්ෂූන් වහන්සේ නමකගේ ප‍්‍රකාශයකින් සැපයෙයි. ඔහුට අනුව, දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ ආධාරයෙන් විශ්වාස භංගය පරාජය කරනු ලැබීම, ආලවක කතාව පිළිබඳ කියැවෙන සිංහල- බෞද්ධ අර්ථ නිරූපණයට සමාන ය. එම අර්ථකථනයට අනුව, අලව් රජු තමාගේ ජීවිතය බේරා ගැනීම සඳහා ආලවක යක්ෂයාට දිනපතා මිනිස් බිල්ලක් දීමට පොරොන්දු වෙයි. අවසානයේ මේ රජතුමාව සහ ඔහුගේ අවාසනාවන්ත රටවැසියන්ව බේරා ගන්නේ බුදුන් වහන්සේ ය.
 
එහෙත් ත‍්‍රිපිටකයේ එන බෞද්ධ අර්ථකථනය ඊට ඉඳුරා වෙනස් ය. ආලවක සූත‍්‍රයේ, අලව් රජ කෙනෙකු ගැන හෝ ආලවක යක්ෂයෙකු සමග ඔහුගේ ගනුදෙනුවක් ගැන හෝ නොකියැවෙයි. එසේම ආලවකගේ කෑම ආශාවන් ගැන කිසිවක් ද නොකියයි. එය ඇරඹෙන්නේ මෙසේ ය: ‘‘මෙසේ මා අසා තිබේ. වරක් බුදුන් වහන්සේ ආලවක යක්ෂයාගේ විමනේ වැඩ විසුහ. එහිදී බුදුන් වහන්සේ වෙත පැමිණි ආලවක මෙසේ කීය: ‘ශ‍්‍රමණ, මෙතනින් එළියට බහින්න.’ එය ඇසූ බුදුන් වහන්සේ, ‘හොඳයි මිත‍්‍රයා’ යි කියමින් එළියට ගියහ.’’ අනතුරුව ආලවක බුදුන් වහන්සේගෙන් අසා ඇති ප‍්‍රශ්න අනුව පෙනී යන්නේ, ඔහු (අපේ බොහෝ සිංහල-බෞද්ධ භික්ෂූන්ට වඩා) බුද්ධිමත් වූත්, ප‍්‍රත්‍යක්ෂ ඥානයෙන් යුක්ත වූත් කෙනෙකු වන්නට ඇති බව ය.
 
දෙමළ ජාතික සන්ධානය යනු, ලංකාවේ තිබෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්ෂයකි. එවැනි පක්ෂයක් මිනී මස් කන යක්ෂයෙකුට සමාන කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ, බුද්ධාගම පිළිබඳ අගතිගාමී අර්ථකථනයක්, සිංහල-බෞද්ධයන් විනාශ කරලීම සඳහා සැදී පැහැදී සිටින ‘අනෙකා’ වශයෙන් සුළු ජාතිකයන්ව වෙස්ගැ න්වීම සඳහා පාවිච්චියට ගෙන ඇති ආකාරයයි. මේ ඝෝර භාවිතය පටන් ගැනුණේ මහාවංශ කර්තෘ මහානාම භික්ෂුවගෙනි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ බහුත්වවාදී සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය උරුමය විපතට හෙලූ මිථ්‍යාවන් තුනක් මහානාම හිමියන්ගෙන් සමාජගත වුණි. ඒවා නම්, පූජණීය භූමියක්, තෝරා ගත් ජනතාවක් සහ පුණ්‍ය යුද්ධයක් ය.
 
රාජපක්ෂලා සහ බොදුබල සේනා නඩ එල්ලෙන්නේ මේ පෞරාණික මිථ්‍යාවන්වල ය. තම විචක්ෂණ බුද්ධිය සහ මානවවාදය හැකි තාක් බෞද්ධයන් පිරිසකගෙන් දුරලීම සඳහා ඔවුහූ ඒවායේ එල්ලෙති. සිංහලයන්ට, දෙමළ ප‍්‍රජාව සමග මෙන් නොව, මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව සමග භාෂා ප‍්‍රශ්නයක්වත්, ඓතිහාසික ප‍්‍රශ්නයක්වත් තිබී නැත. ඔවුන් වෙනම රාජ්‍යයක් දැන් ඉල්ලන්නේවත්, කිසි දවසක ඉල්ලා තිබුණේවත් නැත. චම්පිත රණවක, උදය ගම්මන්පිල සහ ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර වැන්නන්ගේ අවුල් වූ ඔළුවල වැඩුණු කල්පිතයන් වශයෙන් මිස මුස්ලිම් ජනතාව අතර එවැනි හැඟීමක් තිබී නැත. වහබිවාදයේ සීග‍්‍ර ව්‍යාප්තිය තුළ ගතානුගතික මුස්ලිම්වරුන් කෙරෙහි වන සංස්කෘතික කොන් කිරීමේ ප‍්‍රවණතාවක් හටගෙන තිබේ. එහෙත් සමස්ත සිරුර වැසෙන කාන්තා කළු ඇඳුම් හෝ ඔවුන්ගේ මුහුණු ආවරණ නිසාම නුවර කලබල ඇති වුණේ යැයි කෙනෙකුට කිව නොහැක. නුවර සිද්ධි හටගැනුණේ, පැරණි මිථ්‍යාවන් සමග නව සංස්කෘතික වෙනස්කම්, දේශපාලනික අවශ්‍යතා මත, සාර්ථකව එකට මූට්ටු කිරීම නිසා ය. මේ සිද්ධි සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට පත් පුද්ගලයන් අතර ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයේ ප‍්‍රාදේශීය නායකයන් ද සිටීම අහම්බයක් නොවේ.
 
 ආණ්ඩුවේ සංහිඳියා ප‍්‍රයත්නයේ එක් ප‍්‍රධාන කුළුණක් වශයෙන්, ජනතාව අතරේ ගැටුම් ඇති කෙරෙන මිථ්‍යාවන් ඉවතලීම සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ පාලනයෙන් අපේක්ෂා කළ එක් කාර්යයකි. එහෙත් අවාසනාවට ඒ කාර්ය සාධනයෙහි ලා ආණ්ඩුව අසමත්ව ඇත. එම අසමත් කම, ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රයේ අසතුටුදායක තත්වයක් සමග එක්ව නිර්මාණය කරනු ලැබ ඇත්තේ, අන්තවාදය වපුරන සහ අනෙකා නොඉවසන පරිසරයකි. එම පරිසරය තුළ, සිංහල-බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී කොන්දේසි මත ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය අර්ථ ගැන්වීමට රාජපක්ෂලාට අවකාශ සලසමින් වාර්ගික-ආගමික ජාතිවාදයට යළි නම්බුකාර කමක් ලබා දී තිබේ.
 
රටක් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී වන්නේ සහ අනෙකා ඉවසන සුළු වන්නේ එරටේ බහුතරයේ හැටියට ය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ අනෙකා ඉවසීම නොනැසී පැවතිය හැක්කේ ආර්ථික සාධාරණත්වයේ පදනම් ගලක් මත පමණි. මේ තුන, එනම්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, අනෙකා ඉවසීම සහ ආර්ථික සාධාරණත්වය අනෝන්‍ය වශයෙන් සහසම්බන්ධී ය. පෞරාණික මිථ්‍යාවන් සහ වෑරෙන ආර්ථික ව්‍යාධිය එකට මුසු වූ තැන, රටක් පහසුවෙන්ම වර්ගවාදයේ සහ ආගමික අන්තවාදයේ තෝතැන්නක් විය හැකිය. ඒ මෙඟ් එළැඹෙන ඊළඟ නොවැළැක්විය හැකි අදියර වන්නේ, සිතින් මවා ගත් බලපුළුවන්කාරයෙකුගේ-ගැලවුම්කරුවෙකුගේ ස්වේච්ඡා ඉත්තන් බවට රටක ජනතාවක් පත්වීමයි. 
 
මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මධ්‍යස්ථවාදී ජනතාවකගේ සන්ධානයකට එක්ව නායකත්වය සැපයූ මොහොතක ඔවුන්ට ජයග‍්‍රහණය හිමි විය. ඔවුන්ට පැවතිය හැක්කේ, ඒ දේශපාලනික එක්සත් භාවය පුනර්ජීවනය කරමින්, ඔවුන්ගේ මධ්‍යස්ථවාදී වටිනාකම්වලට ඒකාබද්ධව නායකත්වය සැපයීමෙන් පමණි. එහිදී ඔවුන් අසාර්ථක වෙතොත් ඒ අසාර්ථකත්වය ඔවුන්ගේ අසාර්ථකත්වයක් පමණක් වන්නේ නැත. ඒ අසාර්ථකත්වය හේතුවෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ අනෙකා ඉවසීමත් වැළලෙනු ඇත. ගෝඨාභය රාජපක්ෂව මුදුනේ තබාගෙන රාජපක්ෂලා යළි බලයට පැමිණෙනු ඇත. ඊජිප්තුවේදී මෙන් එවිට අපත්, නරක ස්වෛරී බලධාරියෙකුගේ පාලනයෙන් අතිශය අන්ත ඒකාධිපතියෙකුගේ අත්අඩංගුවට පත්වෙනු නියති.
 
තිසරණී ගුණසේකර
 
2018 අපේ‍්‍රල් 8 වැනි දා ‘ශ‍්‍රී ලංකා ගාර්ඩියන්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sri Lanka: Beyond No-Confidence Motion, Is Sanity Possible? නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.
Comment (0) Hits: 51

ගොඩෝ වෙනුවට ගෝඨා සොයා ගැනීම

පසුගිය දිනක ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනමාධ්‍යවේදියෙක් කළ විමසුමකට පිළිතුරු වශයෙන් කීවේ තමා දේශපාලනයට ඒමට ලොකු සැලසුමක් සකස් කරමින් නොසිටියත් ඉදිරියේදී උද්ගතවිය හැකි අවශ්‍යතාවන් අනුව ඒ පිළිබඳව සැලකිල්ල දක්වන්නට අපේක්ෂා කරන බවය.

මේ වනවිට සමාජයේ කතිකාවට ලක්වෙමින් තිබෙන කාරණයක් වන්නේ ගෝඨාභය මීළඟ ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වනු ඇතිය යන්නය. ලංකාවේ ජන සමාජයේ ගති ස්වභාවය පිළිබිඹු කරන වැකි දෙකක් මෙහිදී සිහිපත් වෙයි. එකක් වන්නේ මඩ සෝදා ගත් කල ගොවියා රජකමට සුදුසුය යන්නය.

අනෙක වන්නේ නාවලා ගෙට ගත් විට පිරිමියෙකුගේ ඕනෑම ගඳ ගහන වැඩක් අකා මකා දැමිය හැකිය යන්නය.

ලංකාවේ සමාජය මේවා රුවන් වැකි ලෙස භාවිත කළත් මේ තරම් තුට්ටු දෙකේ, ආත්ම වංචනික වැකි ලෝකයේ තවත් තිබිය නොහැකිය. මඩසෝදා ගත් විට ඕනෑම ගොවියකු රජකමට සුදුසු නොවනවා සේ ම ගෝඨාභය අපුල්ලා රජකමෙහි තිබ්බත් ඔහු මහින්ද පරයා යන අත්තනෝමතික පාලකයකු බවට පත් වනවා විනා ඉන් මෙහා තැනක නම් නොනවතිනු නියතය.

බන්දුල ගුණවර්ධනට චීන විශ්වවිද්‍යාලයකින් උපාධියක් පිරිනැමුණු උත්සවයට පැමිණි ගෝඨාභය එහිදී “අවශ්‍ය වුණොත් එනවා” යන උත්තරය දුන්නේ අතිශයින්ම ජයග්‍රාහී ඉරියව්වක් පළකරමිනි. මෙවර සිදුවන්නට යන්නේ ඛේදවාචකය විගඩමක් ලෙස නොවේ. මේ තත්ත්වයට ඊට වඩා වෙනස් යෙදුමක් සොයාගත යුතු වෙයි.

 ගොඩෝ එනකං

2015 ජනවාරි 08 පටන් මේ දක්වා ගෙවී ගිය වසර තුනක කාලය තුළ ආශ්චර්යමත් තත්ත්වයකට පත්ව ඇත්තේ රාජපක්ෂලා බව ඔවුන් අත්කර ගනිමින් සිටින බල ව්‍යාප්තියෙන් පෙනෙයි. එසේ වූයේ කෙසේද? සැමුවෙල් බෙකට් නම් නාට්‍යකරුවාගේ Waiting for Godot යනුවෙන් නාට්‍යයක් තිබේ. ‘ගොඩෝ එනකං යන්න’ එහි තේරුම වන අතර ගොඩෝ යනුවෙන් සංඥා වනුයේ කිසියම් ගැලවුම්කරුවකු පිළිබඳවය.

එහෙත් මේ කියන ගැලවුම්කරුවාණෝ කිසි දිනක නොඑති. මෙම නාට්‍යයේ ප්‍රධාන චරිත දෙකකි. එකක් ඊස්ට්‍රජන්ය. දෙවැන්නා වැල්ඩිමීර්ය. මෙම චරිත දෙක ආශ්‍රයෙන් ගොඩනගන නාට්‍යය ගැන බෙකට් මෙසේ පවසයි.

“මට අවශ්‍ය ප්‍රේක්ෂකාගාරය තෘප්තිමත්ව ගෙදර යවන්න නෙවෙයි. කනස්සල්ලෙන් ගෙදර යවන්න.” යහපාලනය කනස්සල්ල වර්ධනය කරන විට රාජපක්ෂලාට එහි වාසිය අත්වී තිබෙන බව පැහැදිලිය.

සැබැවින්ම යහපාලන ආණ්ඩුව වසර තුනක් ගතවන තුරුම ගොඩනැගුවේ කණස්සල්ල මිස අන් යමක් නොවේ. ඊස්ට්‍රජන් හා වැල්ඩිමීර් යන චරිතයෝ කුමක් හෝ සිදුවනතුරු බලා සිටිති. කොටින්ම තම තමා වෙනුවෙන් ගැලවුම්කරුවකු එනතුරු කිසිවක්ම නොකර කල් මරති.

ජනාධිපතිත් අගමැතිත් ගතහොත් ගොඩෝ එනකං නාට්‍යයේ කිසිවක්ම නොකර කල් මරන ඊස්ට්‍රජන් හා වැල්ඩිමීර් සේ නොවෙතිද? ප්‍රශ්නය වන්නේ ඔවුන් දෙදෙනා කල් මරන ලද වසර තුන තුළ සමාජයේ ඉස්මත්තට පැමිණි මහජන කණස්සල්ල මගින් ගොඩෝ වෙනුවට ගෝඨා සොයා ගැනීමය.

බෙකට්ගේ ගොඩෝ එනකං නාට්‍යය අරාජිකත්වයේ කෙළවර ලෙස ඇතැම්හු සලකති. ජනපතිත්, අගමැතිත් ඉකුත් වසර තුන තුළ රඟදක්වා ඇත්තේ එවැනි අරාජික නාට්‍යයක් බව පෙනීයන්නේ රටේ ජනයා විකල්පය ලෙස සක්‍රීය හිට්ලර් කෙනෙකු වුව ඉල්ලා සිටින තත්ත්වය සලකා බැලීමේදීය.

තීරණ ගැනීමේ හැකියාව

මාර්තු 20 වැනිදා දිනපතා පුවත්පතක සිරස්තලයක් වූයේ ජනපතිගේ නියෝගයට පිටින් වයඹ පොල් ඉඩම් කට්ටි කර ඇති බවකි. ජනපති මෙම නියෝගය 2018 මාර්තු 07දා ප්‍රකාශයට පත්කර ඇති අතර ඊට පෙර දින යොදා ව්‍යාජ ලෙස සකස් කළ ලියකියවිලි උපයෝගී කරගෙන වයඹ පළාත් සභාවේද සහයෝගය ඇතිව මෙම ක්‍රියාව සිදුකර ඇති බව පුවත්පත් වාර්තාව දක්වයි.

ජනපති වැරදි කරන අය කඩුවෙන් කපනවා කීවාට එම කඩුවෙන් වඳ පීදුණු කෙසෙල් කඳක්වත් නොකැපූ එකේ පාඩුව පොල් ඉඩම් කට්ටි කිරීමේ සිද්ධියෙන්ද පැහැදිලි වෙයි. ඊට සාපේක්ෂව බලන කල ගෝඨාභය තීරණ ගැනීමේදී හා ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ආපසු නොහැරෙන බව ජනමතයයි.

එහෙත් නාගරික ජනයාගේ නිවාස මතින් ඩෝසරය ගමන් කරවන විටත් ගෝඨාභය ආපසු හැරී නොබැලූ බව ජනතාවට තැන් අමතකද යන්න විමසිය යුතුය. ඒ තත්ත්වය තුළ රාජපක්ෂගේ කාලයේ පොල් ඉඩම් කට්ටි කරන්නට එපා යනුවෙන් නියෝගයක් දී තිබෙන විටක යම් කිසිවකු කට්ටි කළා නම් ඒ පුද්ගලයාට කට්ටි වන්නට සිදුවන බවත් සැබෑවකි.

එසේ නම් මේ රටේ ජනයාගේ අපේක්ෂාව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවට තද පාලනයක්ද? මහින්දටත් වඩා දැන් දැන් ගෝඨාභයට පාර කපා දෙන්නට දත කන තත්ත්වයක් දක්නට ලැබෙන්නේ ඒ නිසාද? මේ සිදුවන්නට යන ව්‍යසනකාරී තත්ත්වයට තිබෙන පිළිතුර කුමක්ද?

පොදු අපේක්ෂකයෙක්

සාමාන්‍යයෙන් පොදු අපේක්ෂකයෙක් මතුවන්නේ විපක්ෂයේ පක්ෂවල පොදු එකඟතාවක් ඔස්සේය. එහෙත් 2020ජනාධිපතිවරණය වනවිට එම යථාර්ථයෙහි වෙනසක් සිදුවිය හැකිය.

ඉකුත් පළාත් පාලන ඡන්ද ප්‍රතිඵලයෙන් පසුව ඒ පිළිබඳ ඉඟියක් ලැබුණි. පළාත් පාලන ඡන්දයේ වැඩි වාසි පොදු ජන පෙරමුණ අත්පත් කරගත් අවස්ථාවේ ආණ්ඩු බලය තිබෙන පක්ෂ දෙකට සහාය දෙන පිරිස් ගමේ ඡන්දයේදී පිළිමල්ව තරග වැදී සීසීකඩව සිටි පක්ෂ ලබාගත් ඡන්ද එකතු කර ඒ ගොඩ පොහොට්ටුවේ ඡන්ද ගොඩට වඩා ලොකු බව පෙන්වන්නට වෙර දැරූහ.

සාමාන්‍යයෙන් වෙනදාට සිදුවන්නේ ආණ්ඩු බලය ඇති පිරිසට විපක්ෂයේ එකමුතුවක බලය පෙන්වීමට යත්න දැරීමය. මේ ආකාරයට ආණ්ඩු බලය ඇති පිරිස යළිත් පොදු අපේක්ෂකයකු ඉදිරිපත් කිරීමේ ඉඩක් 2020දීත් දැකගත හැකිවනු ඇත. ගෝඨාභය වැනි නායකයකුට ඔටුනු පළඳනවාට වඩා පතෝල පොදු අපේක්ෂකයකු හෝ දිනවීම යෙහෙකැයි මධ්‍යස්ථ මතධාරීන් කල්පනා කරන්නට පුළුවන. ප්‍රශ්නය වන්නේ මේ ක්‍රමයට ගියහොත් රටේ ප්‍රගතියට කිසිම වැඩක් සිදු නොවී රට අරාජිකත්වයට පත්වීම බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත.

2015දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ජනාධිපති කරවන වැඩපිළිවෙළ තුළ සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් ඉලක්ක කැරිණි. යහපාලන වැඩපිළිවෙළ තුළ රටට සාපේක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ඇතිවුණි.

එහෙත් සමස්තයක් ලෙස රට වැඩ නොකෙරෙන අකර්මණ්‍ය රටක් බවට පත්වීම සිරිසේන මහතාට හෝ වික්‍රමසිංහ මහතාට වැළැක්විය නොහැකි විය. ඔවුන් දෙදෙනාට වැඩ කිරීමට ඉඩ නොදෙන බලවේග රට තුළ හිස එසවූ බවද අප අමතක නොකළ යුතුය.

නිදසුනක් ලෙස අඩුපාඩුකම් සහිතව වුව නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමට නොහැකි විය. යෝජනාවලිය පවා සංඝ සමාජයේ විරෝධයට ලක්විය. නව ව්‍යවස්ථාවේ දැන්ම අනවශ්‍ය බවද ඔවුහු කීහ. ගෝඨාභය අත්අඩංගුවට ගැනීමට එරෙහිව සංඝ සමාජය විරෝධය පෑහ.

කෙළින්ම ජනපති හමුවූ ඔවුහු ගෝඨා අත්අඩංගුවට නොගන්නා ලෙස ජනපතිට බලපෑම් කළහ. ජනපති සඟවාගෙන සිටින බව කියන කඩුව ඒ වේලාවේදී හෝ එළියට ගත්තා නම් ඔහුට බුදුන්ගෙන් නම් සමාවක් මිස අවුලක් නොවන බව සහතිකය. ජනපති මෛත්‍රීගේ ප්‍රධාන දුබලකමක් වන්නේ සංඝ සමාජයට ඕනෑවට වඩා බයපක්ෂපාතවීමය. මහින්ද සංඝ සමාජයට පක්ෂපාතය. එහෙත් බිය නැත. ඔහුට අවශ්‍ය දේට ඔහුට සංඝ සමාජයත් පාවිච්චි කිරීමට තරම් සූක්ෂ්ම වූයේය. මෛත්‍රී රට ගැන සිතා, සමාජ යුක්තිය පතා තීරණ ගන්නා නායකයෙකු බවට පත්වූවා නම් සංඝ සමාජයේ අන්තවාදීන්ගේ ව්‍යාජ සහාය නැතත් රටේ පොදු ජනයාගේ සහයෝගය ලබන නායකයකු වන්නට තිබිණි. හොරුන්ට පැනයන්නට ඉඩදෙන රාජපක්ෂලාගේ දූෂණ නොසොයන ඒ පිටට යහපාලනයේ ඇතැම් දූෂණත්, වියදමත් පටවන ආණ්ඩුවක නායකයන් ලෙස මෛත්‍රීට හා රනිල්ට තම තමාගේ ඉදිරි දේශපාලනය වෙනුවෙන්වත් කිසිවක් කරගත නොහැකි විය. ගොඩෝ එනකං නාට්‍යයේ පරිදිම මෙම නායක දෙපළ ප්‍රේක්ෂක සමාජය කණස්සල්ලට පත් කළේ එලෙසය.

 සර්වපාක්ෂික යෝජනාවලිය

 ගොඩෝ එනකං කල් මරන ඊස්ට්‍රජන් හා වැල්ඩිමීර්ගේ ලෝකයට හෙවත් මෛත්‍රීගේ හා රනිල්ගේ ලෝකයට වෙනස් වැඩ විධි ක්‍රමයක් අවශ්‍යව ඇත. සමාජය තිබෙන්නේ කණස්සල්ලට පත්වය. ඒ හැරුණු විට නායකයන් සිටින්නේ ඉදිරියට යා නොහැකි ඝර්ෂණකාරී අවස්ථාවකය. මේ අවුලට විසඳුමක් ලෙස සර්වපාක්ෂික වැඩපිළිවෙළක් ඇති කරගත යුතු බව මුලින්ම ලිව්වේ රාවය උපදේශක කර්තෘවරයාය. එම යෝජනාව දුටුමනතින්ම අප තුළ මතුවූ එක් ප්‍රශ්නයක් වූයේ ඒ සඳහා මධ්‍යස්ථානයක අවශ්‍යතාව සපුරා ගන්නේ කෙසේද යන්නයි. කැඳවුම්කාර භූමිකාවද ඊට අදාළ බැවින් මෙම යෝජනාව පුළුල් තලයක සාකච්ඡාවට බඳුන් විය යුතුව තිබේ. ඉකුත් සතියේ රාවයට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ලබා දුන් එජනිස ලේකම් මහින්ද අමරවීර කියා තිබුණේ එවැනි කර්තව්‍යයකට දේශපාලනඥයකුට වඩා බුද්ධිමතුන් පෙරමුණ ගත යුතු බවය. දේශපාලනඥයන් පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය බිංදුවටම වැටී ඇති අවධියක ඔහු මෙම යෝජනාව කෙරෙහි පෙරළා දක්වන අදහස බුද්ධිමතුන්ගේ සමාජය සැලකිල්ලට බඳුන් කළ යුතුව ඇත. ඒ අනුසාරයෙන් ගතහොත් ඇතැම්විට 2020දී බහුතරයකගේ විශ්වාසය දිනාගන්නා තැනැත්තා දේශපාලනඥයෙක් නොවීමටද පුළුවන. බොහෝවිට ජවිපෙ වැනි පක්ෂයක් එවැනි අදහසකට පළමුව එකඟවීමටද පුළුවන. ජවිපෙ නායක අනුර දිසානායක පුද්ගලික මන්ත්‍රී යෝජනාවක් ලෙස අනුෂාංගික කරුණුද සැලකිල්ලට ගෙන විධායකය අහෝසි කිරීමේ යෝජනාවක් ඉදිරියේදී ගෙන එන බව ප්‍රකාශ කර තිබීමද නව දේශපාලන වැඩපිළිවෙළකට සවියක් සපයන යෝජනාවකි.

බලයට කෑදර කිසියම් පිරිසක් සර්වපාක්ෂික යෝජනාවකට අකමැත්ත පළ කළ හැකිය. එහෙත් රට විනාශකාරී මාවතක ඇදගෙන යනවාට වඩා සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ දිනාගැනීමේ වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාවට නගන සර්වපාක්ෂික දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් ඕනෑම සමාජ ස්ථරයක ගෞරවයට හේතුවන්නකි. දේශපාලනඥයන් සේ ම රටේ බුද්ධිමත් කොටස් මේ පිළිබඳව සිතා බැලීම ගොඩෝ වෙනුවට ගෝඨා සරණ යනවාට වඩා ප්‍රශස්ත බව අවධාරණය කළ යුතුය.

 විමලනාත් වීරරත්න

රාවය

Comment (0) Hits: 127

සමාප්ත කාලයන් සහ 'ඉරණමේ මිනිසුන්' ඉදිරියේ වමේ අභියෝග

කොමියුනිස්ට් ප්‍රකාශනය ආරම්භ වන්නේ ''අවතාරයක් යුරෝපයේ හොල්මන් කරයි'' යනුවෙන් පවසමිනි. මාක්ස් සහ එංගල්ස් අදහස් කළ අවතාරය කොමියුනිස්ට්වාදයයි. නමුත් ඉන් වසර 170කට පසුව අද වන විට යුරෝපයේ නවතම අවතාරයක් හොල්මන් කරමින් සිටී. ඒ ජනප්‍රියවාදයයි (populism). මේ අවතාරය පසුගිය දශක කිහිපය පුරා ලතින් අමෙරිකාවේ සැරිසැරීය. එය දැන් ආසියාකරයේද සැරිසරන්නට පටන්ගෙන තිබේ. මේ අප කතා කරමින් සිටින්නේ ලංකාවේද දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයේ ප්‍රමුඛතම ප්‍රකාශණයක් ලෙස රාජපක්ෂ හෙජමොනිය දෙවන වටයකින්, සහ එනයින් වඩා ප්‍රබලව, රට තුළ තහවුරු වන්නට ආසන්න කාල වකවානුවක් තුළය. ඉදිරියේදී අපට වැඩ කරන්නට සිදුවන රාජපක්ෂ හෙජමොනිය තුළ වමේ දේශපාලනයේ උපායික ප්‍රවේශයන් පිළිබඳව සාකච්ජා කිරීමට අප තවදුරටත් ප්‍රමාද විය යුතු නැත.

මෙහිදී මෑතකදී පැවති සම්මුඛ සාකච්ජාවකදී ෆ්‍රෙඩ්රික් ජෙම්සන්ගෙන් විමසන ලද ප්‍රශ්නයක් ඔබට සිහිපත් කරන්නට මම කැමතිය. එම ප්‍රශ්නය නම් ''1970 දශකයේ මුල් භාගයේ ධනවාදයේ අර්බුදය පැමිණෙන විට එයට ප්‍රතිචාර දක්වන්නට හයෙක්, ෆ්‍රීඩ්මාන් යනාදී දක්ෂිණාංශික බුද්ධිමතුන්ගේ නායකත්වයෙන් නව-ලිබරල් ධර්මය සූදානමින් සිටියද, 2008 මූල්‍ය අර්බුදයට ප්‍රතිචාර දක්වන්නට වම සූදානමින් නොසිටියේ මන්ද'' යන්නයි. ජාතික සංධර්භයක් තුළ දැන් අප ඉදිරියේ ඇති ප්‍රශ්නයද එවැන්නකි. දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයේ අභියෝගය පිළිබඳව වාම ප්‍රවේශයකින් සංවාදයක් ඇති කිරීම මගේ දේශනයේ දේශපාලනික එල්ලයයි.

බටහිර ලෝකයේ දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදය

හොඳයි. කුමක්ද මේ 'අවතාරය'? අපි ආසන්නම නිදසුනකින් ආරම්භ කරමු. 2017 මැයි මසදී ප්‍රංශ දේශපාලනයේ අනපේක්ෂිත සිදුවීමක් සිදුවිය. ප්‍රංශයේ ප්‍රධාන ධාරාවේ පක්ෂ දෙකම ජනාධිපතිවරණයේ අවසන් වටයට නොතේරිණ. සමාජවාදී අපේක්ෂකයාට ලැබුණේ සියයට 10%ටත් අඩු ජන්ද ප්‍රතිශතයකි. ප්‍රංශයේ වාම-ලිබරල් සිවිල් සමාජය සන්ත්‍රාසයට පත් කළ සිද්ධිය වූයේ අන්ත-දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී අපේක්ෂිකාව -ෂොන් මරීන් ල පෙන්- අවසන් වටයට පැමිණීමයි. ඇය 2012දී ලබාගත් ජන්ද ප්‍රතිශතයට (17%) වඩා ආසන්න වශයෙන් දෙගුණයක් ලබාගන්නට මෙවර සමත් විය. ඇයගේ 'ජාතික පෙරමුණ' පක්ෂය පදනම් වූයේ සංක්‍රමණ විරෝධය, යුරෝ-කලාපයෙන් ඉවත් වීම, යුරෝපීයකරණ විරෝධය සහ යම් ආකාරයක ගෝලීයකරණ-විරෝධයක් මතය. දේශපාලන විමතිය තීව්‍ර කළ දෙවන සංසිද්ධිය වූයේ ප්‍රධාන ධාරාවේ පක්ෂවලට පිටතින් පැමිණි අපේක්ෂකයෙකු වූ ඉමානුවෙල් මැක්‍රෝන් ජනපතිවරණය ජය ගැනීමයි. ඔහු පැමිණියේ වාම-දක්ෂිණ බෙදුම්කඩණය ප්‍රශ්න කරමිනි. ඔහු යුරෝපීයකරණයට පක්ෂ සහ ගෝලීයකරණයට පක්ෂ අපේක්ෂකයෙකු ලෙස හඳුනා ගැනිණ. නමුත්, ඔහුගේ උදෘතයද ''ක්‍රම විරෝධයයි.'' නිශ්චිතව අර්ථකථනය නොවූ ක්‍රම-විරෝධය පිලිබඳ වියුක්ත සහ නොපැහැදිලි සටන් පාඨය ලොව පුරා ජනප්‍රියවාදයේ පොදු උරුමයකි. (මෑතකදී ලංකාවේ පැවති ටෙලි සම්මාන උළෙලකදීද ටෙලි නාට්‍යයක් තුළ රැඩිකල්වාදියෙකු වීමේ අනුහසින් එක්තරා ජනප්‍රිය නළුවෙකු පැවසුවේ ''සිස්ටම් එක අප්සෙට්'' කියාය!)

මගේ දෙවන නිදසුන ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ය. ට්‍රම්ප් ඉතාලියේ සිල්වියෝ බර්ලුස්කෝනිගේ එක්සත් ජනපද සාම්‍යය ලෙස සැලකිය හැකිය. ඒ ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අශ්ශීල අතිරික්තය මූර්තිමත් කිරීම යන අරුතිනි. ද්වි-පක්ෂ ක්‍රමය තදින්ම මුල් බැසගෙන ඇති එක්සත් ජනපදයේ ජනප්‍රියවාදය මතු වූයේ පවත්නා සංස්ථාපිත පක්ෂ ව්‍යුහයන් තුළින්මය. එසේම අපේක්ෂකයා කේන්ද්‍ර කොටගත් එක්සත් ජනපද මැතිවරණ ක්‍රමය තුළ ජනප්‍රියවාදයේ නැගීමකට අවශ්‍ය තත්ත්වයන් නිර්මාණය වීමේ ඉඩ කඩක් තිබේ. ට්‍රම්ප් 2016දී ලැබූ ජයග්‍රහණය විශ්ලේෂණය කරන එක්සත් ජනපද ලිබරල් පර්යේෂණ කණ්ඩායම් පෙන්වා දෙන්නේ ඔහුගේ ජන්දදායක පදනම අසාමාන්‍ය ලෙස විෂමජාතීය බවය. නිදසුනක් ලෙස 'Voter Study Group' පෙන්වාදෙන පරිදි ඒ අතර ඇමෙරිකා සුරක්ෂාවාදීන්, ගතානුගතික කොන්සර්වේටිව්වාදීන්, ප්‍රභූ-විරෝධීන්, නිදහස් වෙළඳපලවාදීන් සහ සුළුතරයක් නිශ්චිතව නිර්වචනය කළ නොහැකි පිරිස් වූහ. ට්‍රම්ප්ද සංකේතාත්මකව පෙනී සිටියේ ක්‍රම-විරෝධය සහ සංස්ථාපිතයට දක්වන විරෝධය මතය. (ජෙහාන් මෙන්ම ට්‍රම්ප්ද කීවේ ''සිස්ටම් එක අප්සෙට්'' කියාය!) මීට ප්‍රතිපක්ෂව, හිලරි ක්ලින්ටන් සේම බැරක් ඔබාමාද හඳුනාගනු ලැබූයේ සංස්ථාපිතයේ (වොෂින්ටන් දේශපාලන ප්‍රභූත්වයේ) නියෝජිතයන් ලෙසය. ට්‍රම්ප් ඇමෙරිකාව යළිත් ශේෂ්ඨත්වයට පත් කළ යුතු ("make America great again") යැයි කියන විට ඔබාමා කීවේ "ඇමෙරිකාව දැනටමත් ශ්‍රේෂ්ඨයි" කියාය. මීට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස ශීෂෙක් උපහාසාත්මකව අසන්නේ "ට්‍රම්ප් වැන්නෙකු ජනාධිපතිවරණයක් ජය ගත හැකි රටක් ශ්‍රේෂ්ඨ වන්නේ කෙසේදැ"යි කියාය!

මීට අමතරව යුරෝපය තුළ පසුගිය දශක දෙක තුළ තවත් දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී පක්ෂ හා ව්‍යාපාර රැසක් හිස ඔසොවමින් තිබේ. ඒ අතුරින් කිහිපයක් කෙටියෙන් සඳහන් කරන්නට මට ඉඩ දෙන්න.

ජර්මනියේ 2013දී ආරම්භ වූ 'ජර්මනියට විකල්පයක්' (Alternative for Germany) පක්ෂය 2016දී 25%ක ජන්ද ප්‍රතිශතයක් දිනා ගන්නට සමත් විය.

නෙදර්ලන්තයේ 'නිදහස සඳහා වූ පක්ෂය' (Party for Freedom) පාර්ලිමේන්තු ආසන 15කට හිමිකම් කියයි. එය දැඩි මුස්ලිම් විරෝධී වර්ගෝත්තමවාදී පක්ෂයකි.

ස්වීඩනයේ 'ස්වීඩන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්' පක්ෂය, එහි නමින් කුමක් කියැවුනද, සුදු වර්ගෝත්තමවාදී පක්ෂයකි. එය මෑතකදී ස්වීඩන් පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 349න් 49ක් දිනා ගන්නට සමත් විය.

පෝලන්තයේ 'නීතිය හා යුක්තිය පක්ෂය' (Party of Law and Justice) වේගයෙන් තම බලය වර්ධනය කර ගනිමින් සිටී.

ඔස්ට්‍රියාවේ 'නිදහස් පක්ෂය' (Freedom Party) 2016 මැතිවරණයේදී 35%ක් ජන්ද දිනා ගත්තේය.

හංගේරියාවේ 'යොබ්බික් පක්ෂය' (Jobbik Party) 2014දී 20%ක් ජන්ද දිනා ගන්නට සමත් විය.

ස්ලෝවැකියාවේ 'අපේ ස්ලෝවැකියාව' නොහොත් ජනතාවගේ පක්ෂය (People's Party) සතු ජන්ද ප්‍රතිශතය 8කි.

යුරෝපීය ලිබරල් පර්යේෂණ කණ්ඩායම්වල දත්ත දෙස බලන විට මෙම ප්‍රවණතාව කොතරම් බිහිසුණුදැයි වටහා ගැනීම අපහසු නොවේ. නිදසුනක් ලෙස 'ගෝලීය වෙනසක් සඳහා වන ටෝනි බ්ලෙයාර් ආයතනය' (Tony Blair Institute for Global Change) පවසන පරිදි වසර 2000 සිට 2017 දක්වා කාලය තුළ යුරෝපීය රටවල් 39ක ජනප්‍රියවාදී පක්ෂ 102ක් හඳුනාගෙන ඇත. ඉන් 74ක්ම දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයන්ය. සමස්තයක් ලෙස යුරෝපීය ජනප්‍රියවාදී පක්ෂවල ජන්ද ප්‍රමාණය පසුගිය දශක දෙක තුළදී තෙගුණයකින් වර්ධනය වී තිබේ. අන්ත-දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයන්ගේ නැගීම හමුවේ මාධ්‍යමික ලිබරල් පක්ෂද විශේෂයෙන්ම සංක්‍රමණ ගැටළුවේදී වඩාත් අන්තවාදී ස්ථාවරයන්ට විතැන් වෙමින් තිබේ. අනෙක් කැපී පෙනෙන ප්‍රවණතාව නම් ඩෙන්මාකය, ස්වීඩනය වැනි පැරණි සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී පක්ෂවල වේගවත් වර්ධනයයි

. ලතින් ඇමෙරිකාවේ සහ ආසියාවේ ජනප්‍රියවාදී ප්‍රවණතා

මීළඟට මතුවන ගැටළුව නම් සමකාලීන ජනප්‍රියවාදී රැල්ල යුරෝපයට සහ උතුරු ඇමෙරිකාවට පමණක් සීමා වූවක්ද යන්නයි. ජනප්‍රියවාදයේ අවතාරය සැරිසරන්නේ යුරෝපයේ පමණක්ද? මගේ පිළිතුර 'නැත' යන්නයි.
ලතින් ඇමෙරිකාවේ 'මධ්‍ය-වාමාංශික' යැයි කිව හැකි ජනප්‍රියවාදය ඇරඹුණේ ඊට පෙරය. බොලීවියාවේ ඊවෝ මොරාලෙස්, වෙනිසුවෙලාවේ හියුගෝ චාවේස්, බ්‍රසීලයේ ලූලා ද සිල්වා, ආජන්ටිනාවේ නෙස්ටර් කර්ච්නර් යනාදීන් ගැන ඔබ දනී. ඔවුන් ''සංස්ථාපිතයට එරෙහිව ජනතාව'' යන සටන් පාඨය මත බලයට පත් වූ සහ උතුරු ඇමෙරිකාවේ ආධිපත්‍යයටත් ගෝලීය මූල්‍ය ආයතනවල බලපෑම්වලටත් යම් දුරකට අභියෝග කළ ජනප්‍රියවාදී නායකයින්ය. කෙසේ වුවත්, මේ ජනප්‍රියවාදයට ලතින් ඇමෙරිකානු දේශපාලන ඉතිහාසය සහ මහාද්වීපික නිදහස් අරගල සම්ප්‍රදායන් තුළින් ගලා එන සුවිශේෂී උරුමයක් ඇති බව මෙහිදී අමතක නොකළ යුතුය. සයිමන් බොලිවාර් සහ යොසේ මාටින්ගේ අසහාය නායකත්වයන් යටතේ දියත් කළ ජාතික විමුක්ති අරගලයන්ගේ මතකය යළි අවදි කරන්නට පසුගිය සියවසේ මැද භාගයේදී රැඩිකල් වාමාංශය සමත් වූයේ යම් සේද, සියවසේ අග භාගයේදී මධ්‍ය-වාමාංශික ජනප්‍රියවාදය එසේ කරන්නට සමත් විය. චාවේස් තම ව්‍යාපෘතිය නම් කළේම 'බොලිවේරියානු විප්ලවය' ලෙසයි.

මම දැන් අපට සමීප ආසියාව දෙසට ඔබේ අවධානය යොමු කරන්නට කැමතියි.

ජපානයේ 2012දී බලයට පත් වත්මන් අගමැති ෂින්සො අබේ යම් ආකාරයක ජනප්‍රියවාදී දේශපාලනයක යෙදෙන්නේ යැයි කිව හැකි ආසියාතික නායකයෙකි. ඔහු බලයට ආවේ ආර්ථිකමය අසංතෘප්තියට හා දූෂණයට එරෙහි ජනතා විරෝධය පවුරක් කොට ගනිමිනි. ඔහුගේ ආර්ථික ප්‍රවේශය ඇතැමුන් හඳුන්වන්නේ 'Abenomics' යන යෙදුමින්ය. වොෂින්ටන්-ටෝකියෝ උපාය මාර්ගික අක්ෂය ශක්තිමත් කිරීම පිලිබඳ ට්‍රම්ප්ගේ යෝජනාවට ඔහු සාධනීය ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වමින් සිටින්නේ ජපානයේ මිලිටරි බලය ගොඩ නැගීමේ භයානක ප්‍රයත්නයක්ද සමගය.

පිලිපීනයේ 2016දී බලයට පත් ජනාධිපති රොද්‍රිගෝ ඩුටාටේ අනුයන්නේ ට්‍රම්ප් ආදර්ශයට වඩා තායිලන්තයේ හිටපු අගමැති තක්සින් ෂිනවත්‍රාගේ ජනප්‍රියවාදයේ ආදර්ශය බව කිව හැකිය. ඔහු මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරමට එරෙහිව ප්‍රකාශයට පත් කොට තිබෙන යුද්ධය එයට නිදසුනකි. කලක පටන් ස්වාධීනතා අරගල දියත් වූ මින්දනාවෝ දූපත ඔහු යටතේ දැන් පාලනය කෙරෙන්නේ යුද නීතිය මගිනි.

ඉන්දුනීසියාවේ හිටපු ලුතිනන් ජනරාල් ප්‍රබෝවෝ සුබියන්තෝ 2019 දී බලයට පත් වීමේ විභවතාවක් තිබෙන දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී නායකයෙකි. ඔහු චීන-ඉන්දුනීසියානුවන් අනෙකා කර ගත් ජනවාර්ගික ජාතිකවාදයක් පෝෂණය කරමින් සිටියි.

මියන්මාරයේ තත්ත්වයද මීට සමානය. අවුං සාං සූකීගේ සිවිල් ආණ්ඩුව පෙරළා දමා බලයට පත් වන්නට අර අදින මිලිටරි කොටස් අන්ත ආගමික ජාතිකවාදීන්ගේ සහාය ලබමින් සිටී. මෑතකදී රෝහින්ග්‍යා සුළුතරයට එරෙහිව එල්ල වූ ප්‍රහාරයට බහුතර වර්ගවාදීන්ගේ ආශීර්වාදය හිමිවෙමින් ඇත.

චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂ පාලනය තුළින්ම ඒකාධිපති ලක්ෂණ සහිත ජාතිකවාදී ජනප්‍රියවාදයක් ගොඩ නගන්නට අගමැති ෂී ජින්පින් කටයුතු කරමින් සිටින බව පෙනේ. ඔහු තම ධූර කාලය සම්බන්ධයෙන් පැවති ව්‍යවස්ථාමය සීමාවන් මෑතකදී ඉවත් කර ගත්තේය.

අපට වඩාත් ආසන්න නිදසුන ඉන්දියාවයි. අගමැති නරේන්ද්‍ර මෝඩිගේ ජනප්‍රියවාදය අතීත භාරතීය උරුමය වෙත කරන රොමාන්තික ආයාචනයක සහ ආර්ථිකමය නවීකරණය පිලිබඳ අදහසක සංකලනයකි. සංස්කෘතිකමය ගතානුගතිකත්වය සමග අතිනත ගත් ආර්ථික ජීවිතයේ නවීකරණය පිලිබඳ අදහස නේරුවියානු සම්ප්‍රදාය තුළින් ගලා එන්නකි. ලංකාවේ රාජපක්ෂ-ජනප්‍රියවාදය ඇතැම් ලක්ෂණවලින් මෝඩි ආදර්ශය අනුයන බවක් නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. (අපි එතැනට පසුව එමු).

වාමාංශික ජනප්‍රියවාදය

අප මෙතෙක් සාකච්ජා කළේ බොහෝ දුරට දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදය ගැනයි. ලොව පුරා දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී ප්‍රවණතා විසින් දේශපාලන අවකාශය අත්පත් කර ගනිමින් සිටින තත්ත්වයක් තුළ වාමාංශයට කළ හැක්කේ කුමක්ද? අප දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය මුළුමනින්ම ආධිපත්‍යයට ගන්නට ඔවුනට ඉඩ දී බලා සිටිය යුතුද? පොදු ජනයා සංවිධානය කර ගැනීමට අසමත් ඉපැරණි සූත්‍ර ඒකාකාරී ලෙස මතුරමින් අප මේ නව දේශපාලන මොහොත අත් හැර දැමිය යුතුද?

සැබවින්ම වාම-ජනප්‍රියවාදයක් පිලිබඳ න්‍යායික සාකච්ජාව ආරම්භ වූයේ වත්මන් දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී රැල්ල ගොඩ නැගීමට වසර ගණනාවකට පෙරයි. අර්නෙස්ටෝ ලැක්ලාවූ එය කතා කළේ ඔහුගේ ප්‍රථම කෘතිය වූ 'මාක්ස්වාදී න්‍යායේ දේශපාලනය සහ දෘෂ්ටිවාදය' (Politics and Ideology in Marxist Theory -1977) කෘතිය තුළදීය. ඔහුට ඔහුගේ මව් රට වූ ආජන්ටිනාවේ පෙරොන්වාදය පිලිබඳ අත්දැකීමද ඒ සඳහා බලපෑ බවට සැකයක් නොමැත. ලැක්ලාවූ තම ජීවිතයේ අවසන් වසරවලදී ජනප්‍රියවාදය පිලිබඳ තේමාවට නැවත පැමිණියේය. 2005 දී ඔහු ලියූ 'ජනප්‍රියවාදයේ තර්කණය ගැන' (On Populist Reason) කෘතියේදී වාමාංශික ජනප්‍රියවාදයක න්‍යාය හා උපාය මාර්ග සූත්‍රගත කරන්නට ලැක්ලාවූ ප්‍රයත්න දැරීය. 'ජනතාව' නමැති 'හිස් හැඟවුම්කාරකය' නොහොත් මධ්‍ය-ලක්ෂ්‍යය වටා බහු විධ ඉල්ලීම් ඒකරාශී කොට සමාජය පුනර්-දේශපාලනීකරණයට ලක් කිරීමක් ඔහු යෝජනා කළේය. ලැක්ලාවූගේ සහ ෂන්තාල් මූෆ්ගේ න්‍යායික ආභාෂය වත්මන් යුරෝපීය වාමාංශික ජනප්‍රියවාදයට මෙන්ම ඇතැම් ලතින් ඇමෙරිකානු ජනප්‍රියවාදී ව්‍යාපාරවලට නිසැකවම ලැබී තිබේ. ග්‍රීසියේ දැන් බලයේ සිටින වාමාංශික ජනප්‍රියවාදී සිරිසා පක්ෂය මේ සඳහා ප්‍රධාන නිදසුනකි. සිරිසා ආණ්ඩුවට පසුකාලීනව යුරෝපීය මධ්‍යම බැංකුව සහ යුරෝපීය සංගමය ඉදිරියේ තම ස්ථාවරයන් සම්මුතිගත කරන්නට සිදු වූ බව සැබෑය. නමුත්, සිරිසා ආණ්ඩුවේ හිටපු මුදල් අමාත්‍ය යානීස් වරෆකිස් එයින් ඉවත් වී දැන් පොදු යුරෝපීය වාමාංශික ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගීමේ ව්‍යාපෘතියක් අරඹා තිබේ. ඒ 'විකල්ප යුරෝපයක්' පිලිබඳ තේමාව යටතේය. වරෆකිස් පැහැදිලිවම ලැක්ලාවියානු න්‍යායේ ආභාෂය ලබා ඇත.

අනෙක් නිදසුන ස්පාඤ්ඤය තුළ ආණ්ඩු බලය අත්පත් කර ගැනීමට යම් විභවයක් තිබෙන පොඩෙමොස් පක්ෂයයි. එහි නායක පැබ්ලෝ ඉග්ලෙයසිස් ලැක්ලාවියානු ජනප්‍රියවාදී උපාය මාර්ගික චින්තාව අනුයන්නෙකි. පොඩෙමොස් ''(පාලක) කුලයට එරෙහිව ජනතාව'' යන පසමිතුරුතා අක්ෂය ගොඩ නගමින් සිටී. ඔවුනට අනුව 'පාලක කුලය' සමන්විත වන්නේ ජන්දයෙන් පත් නොවූ නිලධාරී තන්ත්‍රය, ජර්මානු ආණ්ඩුව සහ යුරෝපීය මධ්‍යම බැංකුව යන 'ට්‍රොයිකා'වෙනි. එම ට්‍රොයිකාව ජනතා සහ ජාතික ස්වාධිපත්‍යය කොල්ල කා තිබේ. ඉග්ලෙයසිස් තමන්ව හඳුන්වා ගන්නේ දේශප්‍රේමියෙකු ලෙසයි.

ඉතාලියේ 'Five Stars' ව්‍යාපාරය ඇතැම් ප්‍රශ්න අරභයා යම් වාම නැඹුරුවක් ඇති ජනප්‍රියවාදී ව්‍යාපාරයකි. නමුත් එහි ඇතැම් ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රවේශයන්හි දක්ෂිණාංශික අඩංගුවක් තිබෙන බව පිළිගන්නට සිදුවේ.

ප්‍රංශයේ ෂෝන් මෙලෙෂොo තරුණ පරපුර අතර විශාල ජනප්‍රියත්වයක් සහිත වාමාංශික ජනප්‍රියවාදී නායකයෙකි. ඔහුද ෂන්තාල් මූෆ්ගේ දේශපාලන දර්ශනයේ ආභාෂය ලබා ඇත.

තරුණ පරපුර වාමාංශික ජනප්‍රියවාදය වෙතට ආකර්ෂණය වීම ප්‍රංශයට, ග්‍රීසියට සහ ස්පාඤ්ඤයට සීමා වූ තත්ත්වයක් නොවේ. එක්සත් ජනපදය සහ බ්‍රිතාන්‍ය තුළ තරුණ තරුණියන් ආකර්ෂණය වෙමින් සිටින්නේ අධිපති දේශපාලන කතිකාව තුළ ගතානුගතික යැයි සැලකෙන පැරණි පරපුරේ වාමාංශික නායකයන් වෙතය. සැබවින්ම ජනප්‍රියවාදී දේශපාලන තලය තුළ ට්‍රම්ප්ගේ සැබෑ ප්‍රතිපාක්ෂිකයා වූයේ බර්නි සැන්ඩර්ස්ය. ඔහු ලැබූ තරුණ ජන්ද ක්ලින්ටන් සහ ට්‍රම්ප් ලැබූ තරුණ ජන්දවල එකතුවටත් වඩා වැඩිය. ජෙරමි කෝබින් කම්කරු පක්ෂයේ නායකත්වයට ගෙන ඒමේ බලවේගය වූයේ පක්ෂයට අළුතින් බැඳුනු තරුණ ජනතාවයි. මේ අනුව වත්මනෙහි උතුරු අමෙරිකාව තුළත් යුරෝපය තුළත් තරුණ පරපුර මාක්ස්වාදී වාමාංශික නායකත්වයන් වෙත ආකර්ෂණය වීම පොදු ප්‍රවණතාවක් බවට පත්වී තිබේ. නමුත්, එම වාමාංශික දේශපාලනයේ නව නැග්ම ජනප්‍රියවාදී ආකෘතියක් තුළය, සිදුවෙමින් පවත්නේ.

සංකල්පීය ගැටළු සමහරක්

ඉහත මා ඉදිරිපත් කළ නිදසුන් අතර ඉමහත් වෙනස්කම් සහ සුවිශේෂතා තිබෙන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ඒ ඒ රටේ සහ ජන සමාජයේ ඓතිහාසිකත්වය අනුව, දේශපාලන සම්ප්‍රදායන් හා සංස්කෘතීන් අනුව, ධනවාදී සංවර්ධනයේ අදියරයන් අනුව, සහ නොයෙක් භූගෝලීය සහ සමාජමය තත්ත්වයන් අනුව ජනප්‍රියවාදී යැයි මා හැඳින්වූ දේශපාලන ප්‍රවණතාව වෙනස් ගති ලක්ෂණ වලින් යුතුව හැඩ ගැසීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. නමුත් මෙම සුවිශේෂතා හඳුනා ගන්නා අතරම එම දේශපාලන ප්‍රවණතා එක් ප්‍රවර්ගයකට ඇතුළත් කරනු ලබන්නේ ඒවායෙහි පවතින පොදු ආකෘතික ලක්ෂණ කිහිපයක් මත පදනම් වෙමිනි. මෙහිදී මට දීර්ඝව පැහැදිලි කරන්නට ඉඩක් නොමැති වුවත් එම ලක්ෂණ කිහිපයක් සංක්ෂිප්තව ඉදිරිපත් කරමි.

1. 'ජනතාව' යන මධ්‍ය ලක්ෂ්‍යය (නොහොත් න්‍යායික අරුතින් 'හිස් හැඟවුම්කාරකය') වටා විවිධ ඉල්ලීම් සුසම්බන්ධ කිරීමෙන් ජනප්‍රියවාදී කතිකාවක් ගොඩ නැගීම.

2. ජනතාව නම් කතිකාමය සමස්තයේ 'අනෙකුන්' (others) ලෙස යම් යම් අනන්‍යතා හඳුනා ගැනීම සහ ඒවා බහීෂ්කරණය කිරීම (එම අනෙකුන් සංක්‍රමණිකයන්, සුළු ජනවාර්ගික ප්‍රජාවන්, ප්‍රභූන් නොහොත් සංස්ථාපිතය හෝ අන් යමක් විය හැකිය).

3. මෙම කේන්ද්‍රීය පසමිතුරුතා අක්ෂය මගින් දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය දෙකට පැලීම.

4. 'ජාතික-ජනතා සාමූහික අධිෂ්ඨානයක්' ගොඩ නැගීම මගින් එතෙක් නිර්-දේශපාලනීකරණයට ලක්ව සිටි බහුජන ප්‍රජාවන් පුනර්-දේශපාලනීකරණය කිරීම.

5. වම-දකුණ යන සම්ප්‍රදායික දෘෂ්ටිවාදී බෙදුම්කඩනය ඉක්මවා යන්නට ඇරයුම් කිරීම.

6. ඇතැම්විට, අතීතකාමී රොමාන්තික ආමන්ත්‍රණයන් ඔස්සේ දේශපාලන හැඟීම් සහ ආවේග සංවිධානය කිරීම.

7. පවත්නා සංකේත යථාර්තය තුළ 'විය නොහැක්කක්' ලෙස පෙනෙන ඓතිහාසික නිෂ්ටාවන් (නොහොත් මනෝ විශ්ලේශණීය අරුතින් 'වඩා දෙය') හඹා යාමට ඇරයුම් කිරීම.

මීළඟට මතුවිය හැකි ප්‍රශ්නයක් නම් ජනප්‍රියවාදය දක්ෂිණාංශික සහ වාමාංශික යනුවෙන් වර්ග කළ හැක්කේ කුමන පදනමක් මතද යන්නයි. න්‍යායික ස්වභාවයක් ගන්නා මෙම ප්‍රශ්නයට දීර්ඝ පිළිතුරක් ගොනු කළ යුතු වුවත් ඒ සඳහා අප සතු කාල වේලාව කොහෙත්ම ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැත. නමුත්, කෙටියෙන් සහ සරලව කිවහොත් දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදය සංක්‍රමණිකයන්, සුළු-ජනවර්ග හෝ වෙනත් පීඩිත ප්‍රජාවක් අනෙකා කර ගනිමින් ධනවාදී වෙළඳපලවාදය ආරක්ෂා කරන අතර වාමාංශික ජනප්‍රියවාදය ධනපති ප්‍රභූ තන්ත්‍රය සහ ගෝලීය මූල්‍ය අධිකාරීන් අනෙකා කොට ගනී; එනයින් ආර්ථික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ කාරණය යළි දේශපාලන කතිකාවේ මධ්‍යයට ගන්නට අරගල කරයි.

අප ඉහත සාකච්ජා කළ ජනප්‍රියවාදී ව්‍යාපාර පැන නැගීමෙහිලා බලපෑ යම් පොදු මූල හේතුවක් තිබේද යන ප්‍රශ්නය විමසා බැලීමට මම දැන් කැමැත්තෙමි. ඒවා හුදෙක් අහඹු සමපාතවීම් නොව යම් පොදු දේශපාලන ආර්ථික තත්ත්වයක් කෙරෙහි දැක්වූ වෙනස් ප්‍රතිචාරය යන්න මගේ තර්කයයි. එසේනම් එම පොදු තත්ත්වය නොහොත් මූල හේතුව කුමක්ද?

සම්මුතිවාදය තුළින් ජනප්‍රියවාදයට..,

මෙයට පිළිතුර සොයා ගැනීමේ යතුර ඇත්තේ ජනප්‍රියවාදයේ මෙම ප්‍රචණ්ඩ පැන නැගීමට පසුබිම් වූයේ කවරාකාර දේශපාලන සමතුලිතතාවක්ද යන කාරණය තුළය. අපි යුරෝපීය සමකාලීන ජනප්‍රියවාදය වෙත යළිත් හැරෙමු. එය පැන නැගෙන්නට පෙර එහි පැවතියේ කවර නම් සංධර්භයක්ද? තනි වචනයකින් කිව හොත් ඒ සම්මුතිවාදී දේශපාලන සංධර්භයයි. එකී සම්මුතිවාදයේ පදනම වූයේ කුප්‍රසිද්ධ 'ඉතිහාසයේ අවසානය'යි. ඉන් අදහස් වූයේ 1989 බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටීමෙන් පසුව නව-ලිබරල් ධනවාදය සම්බන්ධයෙන් සහ පාර්ලිමේන්තු දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධ සහ රහසිගත සම්මුතියක් ප්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලන පක්ෂ අතර ඇති වීමයි. ශිෂෙක් ගේ පැහැදිලි කිරීම වන්නේ බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටීමට පෙර මිනිස් වර්ගයාගේ අනාගත ආර්ථික ජීවිතය සංවිධානය විය යුත්තේ කෙසේද සහ අනාගත දේශපාලන ක්‍රමය විය යුත්තේ කුමක්ද යන මූලධාර්මික ප්‍රශ්න අරභයා විවාදයක් පැවතුනු බවයි. එම විවාදය අවසාන වී තිබේය යන අරුතින් දැන් අප ෆ්‍රැන්සිස් ෆුකුයාමාගේ 'ඉතිහාසය අවසානයි' යන ප්‍රවාදය ව්‍යවහාරිකව එනම් අපගේ ජනාවබෝධය (common sense) තුළ භාරගෙන තිබේ. එනම් මිනිස් වර්ගයාට නිපදවා ගත හැකි උසස්ම සහ ප්‍රශස්තතම ආර්ථික ක්‍රමය නිදහස් වෙළඳපළවාදය බවත් දේශපාලන ක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු නියෝජන ක්‍රමය බවත් සියලුම ප්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලන නියෝජනයන් විසින් පිළිගෙන තිබේ. මේ සම්මුතියේ දේශපාලන ආර්ථික පදනම අන් කිසිවක් නොව නව-ලිබරල් හැරවුමයි.

ඉන් පසුව, යුරෝපයේ දක්ෂිණාංශික පක්ෂ මධ්‍ය-දක්ෂිණාංශික පක්ෂ බවටත්, වාමාංශික පක්ෂ මධ්‍ය-වාමාංශික පක්ෂ බවටත් පරිවර්තනය විය. පක්ෂ අතර දෘෂ්ටිවාදීමය වෙනස වඩ වඩාත් මැකී ගියේය. මාධ්‍යමික සහමිතිය -consensus at the centre- නව දේශපාලන සදාචාරය බවට පත් විය. ටෝනි බ්ලෙයාර් යටතේ බ්‍රිතාන්‍ය කම්කරු පක්ෂයටත් ක්ලින්ටන් යටතේ එක්සත් ජනපද ප්‍රජාතාන්ත්‍රික පක්ෂයටත් සිදු වූයේ එයයි. ප්‍රංශයේ සමාජවාදී පක්ෂයද නව-ලිබරල් සහමිතියට අනුගත විය. 1981දී ෆ්‍රන්සුවා මිතරෝන් බලයට පත්වූ විට පැරිස් නගරයේ ඇතැම් ධනපතියන් තම මූල්‍ය ධනය රැගෙන අග නගරයෙන් පළා ගිය බැව් කියැවේ. නමුත්, දැන් එසේ වීමට හේතුවක් නොමැත. දැන් වම-දකුණ අතර වෙනස කොතරම් මැකී ගොස් තිබේද කිව හොත් මධ්‍ය-වාමාංශික පක්ෂ නව-ලිබරල් ප්‍රතිසංස්කරණවල නියාමකයන් බවට පත්ව සිටී. ස්පාඤ්ඤයේ බලවත්ව සිටි සමාජවාදී කම්කරු පක්ෂයද මාධ්‍යමික සම්මුතිවාදයට අවනත විය. නෝර්වේ, ඩෙන්මාකය සහ ස්වීඩනය යන ස්කැන්ඩිනේ වියානු රටවල දශක ගණනාවක් බලයේ සිටි සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂවලටද මෙම රැල්ලෙන් මිදී සිටිය නොහැකි විය. ඉතිහාසයේ අවසානයේ දේශපාලනික ගම්‍යය වූයේ මෙයයි.

1990 දශකයේදී ප්‍රචලිත වූ පශ්චාත් නූතනවාදී සංවාදය තුළ තවත් අවසානවාදයන් රැසක් ප්‍රකාශයට පත් වූ බව ඔබ දනී. ''දේශපාලනයේ අවසානය'', ''දෘෂ්ටිවාදයේ අවසානය'' සහ ''මහා ආඛ්‍යානයන්හි අවසානය'' යනාදී වශයෙනි. මාක්ස් ''ශුද්ධ වූ පවුලේ රහස ලෞකික පවුල තුළින් සොයා ගත යුතු'' යැයි පැවසූ සේම මෙම පශ්චාත්-නූතන අවසානවාදයන්ගේ රහස සොයා ගත හැක්කේ නව-ලිබරල්වාදය පසුබිම් කොටගෙන පැන නැගුනු මධ්‍ය-දක්ෂිණාංශික සහ මධ්‍ය-වාමාංශික සම්මුතිකවාදය තුළය. එනම් පසමිතුරුතා අරගලයේත් දෘෂ්ටිවාදී බෙදීම්වලත් අවසානය දේශපාලන ව්‍යවහාරය මගින් පිළිගැනීම තුළය. කෙසේ වුවත් මෙම සම්මුතික දේශපාලනය තුළ ක්ෂය වී යන්නේ වාමාංශික පක්ෂයි.

රූපාන්තරණවාදය සහ අක්‍රිය විප්ලවය

මෙය අපට ග්‍රාම්ස්චිගේ රූපාන්තරණවාදය (transformism) සහ අක්‍රිය විප්ලවය (passive revolution) යන සංකල්ප මගින් පැහැදිලි කළ හැකිය. ග්‍රාම්ස්චි මේ සංකල්ප ඉදිරිපත් කළේ 1861දී ඉතාලිය එක්සත් කිරීමෙන් පසුව, එනම් නූතන ඉතාලි ජනරජය ගොඩ නැගීමෙන් පසුව, 1920 ගණන් වලදී ෆැසිස්ට්වාදය බලයට පත් වනතෙක් කාල වකවානුවේ දේශපාලන ක්‍රියාවලිය තේරුම් කිරීම සඳහාය. එකල ඉතාලියේ ප්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලන පක්ෂ දෙකක් විය; රාජාණ්ඩුවාදී මධ්‍යස්ත පක්ෂය (Moderate Party) සහ ධනපති ජනරජවාදී ක්‍රියාකාරී පක්ෂය (Action Party) ලෙසයි. ඉතාලිය පාලනය කෙරුණේ මෙම පක්ෂ දෙක අතර ඇති වූ සභාග ආණ්ඩු මගින්ය. සභාග තුළ ඇතිවන අභ්‍යන්තර ගැටුම් සහ නොඑකඟතා විසඳා ගැනීමේ උපක්‍රමය වූයේ අතරමැද එකඟතාවලට එළඹීමයි. නමුත් එම එකඟතාවල ලක්ෂණය වූයේ නිතරම පාහේ ක්‍රියාකාරී පක්ෂයට තම ප්‍රතිපත්ති සම්මුතිගත කරන්නට සිදුවීමයි. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් එම පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරීන් අවශෝෂණය කොටගෙන එය දියාරු බවට පත් කරන්නට මධ්‍යස්ත පක්ෂය සමත් විය. 1914 පළමු ලෝක යුද සමය වනවිට පක්ෂ දෙක අතර වෙනස කොතරම් මැකී ගොස් තිබිණිදැයි කිවහොත් ක්‍රියාකාරී පක්ෂය ඉතාලියේ යුද ව්‍යාපෘතියේත්, අධිරාජ්‍යවාදී උවමනාකම්වලත්, එකල දක්ෂිණාංශික යැයි සැලකුණු ප්‍රතිපත්තිවලත් ප්‍රමුඛ ප්‍රකාශකයෙකු බවට පත්ව සිටියේය. එය ඉතාලියේ ධනපති සමාජ ප්‍රතිසංස්කාරක පක්ෂයක භූමිකාව ඉටු කරන්නට අසමත් විය. ඉතාලියේ ගොවීන් ඇතුළු බහුජනයා සක්‍රීයව දේශපාලන ක්‍රියාවලියට සහභාගී කර ගැනීමටත් එනයින් ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ජනරජ සම්ප්‍රදායක් ගොඩ නැගීමටත් යම් අවකාශයක් පැවතිණි නම් එය වැසී ගියේය. ග්‍රාම්ස්චි මෙය අක්‍රීය විප්ලවය නොහොත් 'විප්ලවයකින් තොර විප්ලවයක්' යන රොබෙස්පියර්ගේ යෙදුමින් හඳුන්වයි.

1990 දශකයේදී එනම් 'ඉතිහාසයේ අවසානයෙන්' පසුව යුරෝපයේත් උතුරු ඇමෙරිකාවේත් ලෝකය පුරාමත් සිදුවෙමින් පැවතියේ මෙවැන්නකි. ග්‍රාම්ස්චි කතා කළේ ජාතික මට්ටමේ අක්‍රීය විප්ලවයක් නම් අප පසු කරමින් සිටියේ ගෝලීය අක්‍රීය විප්ලවයකි. ඒ තුළ දේශපාලනය කළමනාකරණ තාක්ෂණයක් බවට හැරිණ; බහුජන ශ්‍රේණීන් නිර්-දේශපාලනීකරණය කෙරිණ; පවත්නා සංකේත යථාර්තය රැඩිකල් ලෙස විපරිවර්තනය කිරීමේ ආශයන් දේශපාලනයෙන් පළවා හරිනු ලැබිණ. පශ්චාත්-මාක්ස්වාදී පාරිභාෂිකය අනුව, දේශපාලනයෙන් එහි රැඩිකල් මානය නොහොත් දේශපාලනිකය (the political) පලවා හැරිණ. ඒ ලිබරල් ගෝලීයකරණයේ සහ 'ඉතිහාසයේ අවසානයේ' දශකයයි. පශ්චාත්-නූතනවාදයේ දශකයයි. සියලු ආකාරයේ අවසානවාදයන්ගේ දශකයයි.

නමුත්, වැඩිකල් යාමට මත්තෙන් එම අවසානවාදයන් අවසාන කරමින් 2008 මූල්‍ය අර්බුදය පැමිණියේය. 1990 දශකයේදී දේශපාලනයෙන් පිටමං කර දමන ලද දේශපාලනිකය තම පලිය ගැනීමට ආවේය! ඒ ජනප්‍රියවාදයේ වේශයෙනි. දිගු කතාවක් සංක්ෂිප්ත කොට කිවහොත් යුරෝපීය ජනප්‍රියවාදයේ මෑතකාලීන පැනනැගීම සිදු වූයේ එසේය. එය යුරෝපයට සීමා නොවූ ගෝලීය ප්‍රවණතාවක් වන්නේ 1970 දශකයේදී ඇරඹි නව-ලිබරල් හැරවුම හෙජමොනික (එනම් කැමැත්තෙහි පාලනය) තත්ත්වයක් හිමි කර ගැනීම 1990 දශකයේදී සටහන් වන බැවින්ය. 1980 දශකයේ අග භාගයේදී නැගෙනහිර යුරෝපීය 'පැවති සමාජවාදී' රාජ්‍ය පද්ධතිය බිඳ වැටීම එම පරිවර්තනයෙහි දේශපාලන පසුබිමයි. මෙය ගෝලීය සංසිද්ධියකි. නව-ලිබරල් හැරවුමට සමගාමීව ප්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලන පක්ෂ අතර ගොඩ නැගුණු සම්මුතිවාදයද තනි ජාතික රාජ්‍යයකට හෝ කලාපයකට සීමා වූ ප්‍රවණතාවක් නොවේ. අප 1950 දශකයේ සිට '70 ගණන් දක්වා පැවති සුභසාධක රාජ්‍යවාදය තේරුම් කරන්නේ එකල ලෝක ධනවාදය සංවිධානය වී තිබූ කේන්සියානු ආර්ථික මොඩලය තුළ වියහැක්කක් ලෙස නම්, සමකාලීන ප්‍රධාන ධාරාවේ පක්ෂ අතර ගොඩ නැගෙන සම්මුතිවාදයද වියහැක්කක් වන්නේ (ගෝලීයව) නව-ලිබරල්වාදයේ හෙජමොනික මොහොත තුළ බව පිළිගන්නට සිදුවේ. ගෝලීය ධනවාදයට යම් යම් රාජ්‍යයන් සම්බන්ධ වී තිබෙන ආකාරය සහ ඒවා අතර පවත්නා කේන්ද්‍ර-පරිවාර සම්බන්ධකම් අනුව (සහ තවත් බොහොමයක් සාධක අනුව) මෙම සම්මුතිවාදයේ ගති ලක්ෂණයන් හා ගම්‍යයන් වෙනස් වන බව සැබවි. නමුත්, එම සුවිශේෂතා පැවතියදීම ජනප්‍රියවාදයේ සමකාලීන ප්‍රවණතා අතර පවත්නා පොදුභාවය අප නොතකා හළ යුතු නැත. ජාතික තලයේ දේශපාලන ක්‍රියාවලීන් ගෝලීය සංධර්භයක තබා වටහා ගැනීම මාක්ස්වාදී බුද්ධිමය සම්ප්‍රදායේ විශිෂ්ට උරුමයකි.

ලිබරල් විග්‍රහයේ දරිද්‍රතාව

මීට වෙනස්ව, ඇතැම් ලිබරල්වාදීන් යුරෝපීය ජනප්‍රියවාදයේ මූල හේතුව ලෙස 'ගෝලීයකරණයේ පරාජිතයන්' යන සංකල්පය නිපදවා ඇත. නිදසුනක් ලෙස ඔවුනට අනුව ග්‍රීසිය සහ ස්පාඤ්ඤය වමට හැරීම ගෝලීයකරණයේ සහ යුරෝපීය සංගම් ව්‍යාපෘතියේ අසමතුන් ලෙස එම රටවල සුවිශේෂ තත්ත්වය නිසා සිදුවන්නකි. නමුත්, සෙසු ලිබරල්වාදී න්‍යායන් සේම මෙයද සමකාලීන ගෝලීය දේශපාලන ක්‍රියාවලීන් තේරුම් කරන්නට බරපතල ලෙසම අසමත්ය. ගෝලීයකරණයේ ඊනියා ජයග්‍රාහකයන් ලෙස සැලකෙන එක්සත් ජනපදය සහ බ්‍රිතාන්‍යය තුළ තරුණ ජනයා වාමාංශික ජනප්‍රියවාදයට දෙසට හැරෙන්නේ මක් නිසාද යන්න ඉහත ප්‍රවාදයෙන් තේරුම් කළ නොහැකිය. වාමාංශික මෙන්ම දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයද තම ශක්තිය උකහා ගන්නේ නව-ලිබරල්වාදයේ ප්‍රහාරය හමුවේ පැතිර යන විරැකියාව, සමාජ අසමානතාවය සහ අසංතෘප්තිය දේශපාලනිකව සංවිධානය කිරීම මගින්ය. නව-ලිබරල් ගෝලීයකරණයේ අසමතුන් නොහොත් පරාජිතයන් වනාහි ලෝක ජනගහණයෙන් සියයට 99%ක් වන අතිමහත් බහුතර ජනතාවයි. වෝල් වීදිය අල්ලාගැනීම, ලන්ඩන් මහජන නැගී සිටීම සහ සමස්ත 99% විරෝධතා ව්‍යාපාරය දෙස බලන්න. වාමාංශික ජනප්‍රියවාදයේ එකම ප්‍රකාශණය මැතිවරණ ප්‍රතිඵල පමණක් නොවන බව ඔබට පෙනෙනු ඇත.

රාජ-පක්ෂය සහ ලාංකීය දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදය

දැන් අපි මේ විශ්ලේෂණය සමකාලීන ලංකාවට අදාල කළ හැක්කේ කෙසේදැයි විමසා බලමු. 1990 දශකයේ ලංකාව ගැන සිහිපත් කරන්න. ලංකාවේ '90 දශකය ආරම්භ වූයේ 1994දීය. එය 2004 වන තෙක් පැවතිණ. 1994-2004 දශකය වනාහි රනිල්-චන්ද්‍රිකා දශකයයි (නැතහොත්, චන්ද්‍රිකා-රනිල් දශකයයි). එම දශකය තුළ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක සන්ධාන ආණ්ඩුවලට ප්‍රවේශ නොවුණද, ප්‍රධාන ආර්ථිකමය සහ දේශපාලනික ගැටළු අරභයා ප්‍රතිපත්තිමය එකඟතාවලට එළැඹිණ. එය ඇරඹුණේ චන්ද්‍රිකාගේ ''විවෘත ආර්ථිකයට මානුෂික මුහුණුවරක්'' යන සටන් පාඨය සමගය. ඉන් සංකේතවත් වූයේ වෙළඳපල සහ රාජ්‍යය අතර සම්බන්ධතාව අරභයා ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක අතර එතෙක් පැවති දෘෂ්ටිවාදීමය වෙනස අවසන් වූ බවයි. මෙම පාලක පංති සම්මුතිවාදය නව-ලිබරල් ගෝලීයකරණය සමග සම්බන්ධ බවට අප තර්ක කරන්නේ එබැවිනි. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ලංකාවේ නව-ලිබරල් ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපෘතියේ අධිෂ්ඨාන සහගත නියාමකවරියකි.

දෙවනුව, ලංකාවේ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයේ කේන්ද්‍රීය ගැටළුව වන ජනවාර්ගික ගැටළුව විසඳීම අරභයාද ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක සමාන ස්ථාවරයකට පැමිණෙනු දක්නා ලදී. ඒ නෝර්වේ රාජ්‍යයත් ගෝලීය මූල්‍ය ආයතනත් අනුග්‍රහය දැක්වූ ලිබරල්-සාම ව්‍යාපෘතිය එළි දැක්වුණු කාලයයි. ලිබරල්-සාමය යන්නෙන් අදහස් වූයේ සාමය ගොඩ නැගීමත් වෙළඳපල ප්‍රසාරණය සහ ධනවාදී සංවර්ධනයත් සමාන්තරව ගමන් කළ යුතු බවයි. එය නව-ලිබරල් පැරඩයිමය තුළින් නිර්මාණය වූ ගැටුම් නිරාකරණ ප්‍රවේශයකි.

මෙම සම්මුතිකවාදී ප්‍රවේශය හමුවේ එතෙක් කලක් ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ නායකත්වය සාම්ප්‍රදායිකව පිළිගත් යම් යම් සමාජ ශ්‍රේණීන් එම පක්ෂ වලින් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ගිලිහී යාමට අවශ්‍ය තත්ත්වයන් නිර්මාණය විය. නමුත්, මෙය ග්‍රාම්ස්චියානු අරුතින් සමස්ත ඓන්ද්‍රීය අර්බුදයක් යැයි මම නොකියමි. එය පාර්ශවීය අර්බුදයක් යැයි කීම සාධාරණය.

මෙම ප්‍රවණතාව නිරීක්ෂණය කළ හැකි එක් නිර්ණායකයක් නම් 1994 සහ 2004 අතර කාල පරිච්ජේදය තුළ තුන්වන ධාරාවේ දේශපාලන පක්ෂ (මා කතා කරන්නේ දකුණ ගැනයි) ක්‍රම ක්‍රමයෙන් තම ජන්ද පදනම වර්ධනය කර ගන්නට සමත් වීමයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 1994 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී ලබා ගත්තේ ජන්ද 90,000ක් පමණි. එය ප්‍රතිශතයක් ලෙස සියයට එකකි. 2000 වන විට එය 518,000 (එනම් 6%) ඉක්මවීය. 2001දී ජවිපෙ මෙතෙක් තනි පක්ෂයක් ලෙස ලැබූ වැඩිම ජන්ද ප්‍රතිශතය එනම් 9.10%ක් ලැබීය; ලැබූ ජන්ද ප්‍රමාණය 815,000කට වඩා වැඩිය; ආසන 16කි. 2004දී ජවිපෙ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ හවුල්කාර පක්ෂයක් ලෙස තරඟ කොට ආසන 39ක් දිනා ගන්නට සමත් විය. පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය තුළ ජවිපෙ කොතරම් ධනවත් වූවාද කිවහොත් තම එක් ආසනයක් පරිත්‍යාග කිරීමට තරම් ත්‍යාගශීලි විය! නමුත්, ජවිපෙ දක්ෂිණාංශික ප්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලනය සමග සන්ධානගත වූ 2004දීම තවත් වැදගත් සංසිද්ධියක් සිදු විය. එනම්, ක්ෂණිකව දේශපාලන පිටියට පිවිසුණු ජාතික හෙළ උරුමය ජන්ද 554,000කට වඩා එනම් 5.97%ක් ලබා ගන්නට සමත් වීමයි. එය ලැබූ ආසන සංඛ්‍යාව 9කි. ජවිපෙ මැතිවරණ සම්මුතිකවාදයට පිවිසුණේම අන්ත-දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී පක්ෂයකට දේශපාලන අවකාශය විවර කර දෙමිනි.

මීළඟට මෙම ලාංකීය ජනප්‍රියවාදයේ පංතිමය නැතහොත් සමාජමය මූලයන් මොනවාද යන්න කෙටියෙන් විමසා බැලීමට මම ඔබට ඇරයුම් කරමි. වත්මන් දේශපාලන විශ්ලේෂණ තුළ දක්නට ලැබෙන ප්‍රධාන ගැටළුවක් නම් යම් යම් දේශපාලන ප්‍රවණතා ඒවායෙහි දෘෂ්ටිවාදී ප්‍රකාශණයන්ට ඌනණය කොට තේරුම් කරන්නට ප්‍රයත්න දැරීමයි. ඒ අනුව, රාජපක්ෂ ව්‍යාපෘතිය අතිසරල ලෙස සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදය ලෙස නාමකරණය කොට වටහා ගනු ලැබේ. මා මිත්‍ර නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මේ ක්‍රමවේදීමය වරද නිතරම පාහේ කරයි. නමුත් අප දේශපාලන විශ්ලේෂණයේදී දේශපාලන ව්‍යාපාර වටහාගත යුත්තේ ඒවායින් නියෝජනය වන සමාජ ශ්‍රේණීන් සහ ඔවුනගේ දේශපාලන අභිලාෂයන් පිළිබඳව අවධානය යොමු කරලමින් වන අතර ඒවායෙහි දෘෂ්ටිවාදී ප්‍රකාශණ විචාරය කළ යුත්තේ එම සංයුක්ත දේශපාලන විග්‍රහය තුළ ස්ථානගත කරමින් යැයි මම යෝජනා කරන්නට කැමැත්තෙමි.

ලාංකීය මෑතකාලීන දේශපාලන ජනප්‍රියවාදයේ සමාජමය මූලයන් තේරුම් ගැනීම සඳහා ප්‍රයෝජනවත් විය හැකි එක් නිරීක්ෂණයක් නම් 1994 සහ 2004 අතර කාල පරිච්ජේදය තුළ ජවිපෙ සහ හෙළ උරුමය වෙත ආකර්ෂණය වූ නව ජන්දවල සමාජමය පසුබිම කුමක්ද යන්නයි. ජවිපෙට යම් සාම්ප්‍රදායික පසුබිමක් තිබෙන තිස්සමහාරාමය, තංගල්ල වැනි දකුණේ ඇතැම් ප්‍රදේශ හැරුණු කොට ඔවුනට නව ජන්ද ලැබුණු ප්‍රදේශ වූයේ නාගරික හා අර්ධ-නාගරික මධ්‍යම පංතික නොහොත් අතරමැද සමාජ ශ්‍රේණීන්ය. 2004 මහා මැතිවරණයේදී හෙළ උරුමය පදනම් වූයේ මුළුමනින්ම මෙම සමාජ ස්ථරය මතය. මහරගම, පිළියන්දල, කැස්බෑව, පානදුර, හෝමාගම වැනි මධ්‍යම පංතික සමාජ ස්ථරය වේගයෙන් ප්‍රසාරණය වන ප්‍රදේශවල හෙළ උරුමය අනපේක්ෂිත ජයග්‍රහණයක් අත්පත් කර ගත්තේය. මෙම නව ස්ථරය සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදයේ 1950 දශකයේ ප්‍රකාශකයන්ගෙන් ඉතාම වෙනස්ය. 1950 ගණන්වලදී ප්‍රධාන ධාරාවේ ජාතිකවාදය රාජ්‍ය-කේන්ද්‍රීය සුභසාධනවාදය පිළිගත් නාගරික හා ග්‍රාමීය බුද්ධිමය ශ්‍රේණියක් තුළින් පැන නැගුණි නම්, 2000 ගණන්වලදී එහි නියාමක බලවේගය වී ඇත්තේ බොහෝ විට පුද්ගලික ව්‍යවසායන් සමගද සම්බන්ධ, වේගයෙන් ධනවාදීකරණය වෙමින් සිටින නාගරික සහ අර්ධ-නාගරික අතරමැද සමාජ පංති ස්ථරයන්ය. ඔවුන් ආර්ථික විවෘතකරණයේ පල නෙලා ගත් 1977 දරුවන්ය. 1950 ගණන්වලදී සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදය ධනවාදය කෙරෙහි 'පැරණි සමාජයේ' දෘෂ්ටියෙන් විරෝධයක් දැක්වී නම්, දැන් එය පෙනී සිටින්නේ වඩ වඩාත් ධනවාදීකරණය වෙනුවෙනි. නමුත්, ගෝලීය ප්‍රාග්ධනය සමග තරඟ කිරීමට හෝ ඒ සමග අනුගත වන්නට තමන් අසමත් වන තත්ත්වයන්හිදී ඔවුන් ආර්ථික ජාතිකවාදය දෙසටත්, ඇතැම්විට ගෝලීයකරණ-විරෝධය දෙසටත් හැරෙන්නට හැකිය. අභ්‍යන්තරික වෙළඳපල තුළ මුස්ලිම් ව්‍යාපාර සමග තරඟ කිරීමට සිදුවන තත්ත්වයන් තුළදී මුස්ලිම්-විරෝධය දෙසට හැරෙන්නාක් සේමය.

සමකාලීන ලංකාවේ නැග එන දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදී පක්ෂය (එනම් රාජ-පක්ෂය) වටහා ගැනීම සඳහා ප්‍රයෝජනවත් විය හැකි ඇතැම් කරුණු මම මෙතෙක් ගෙන හැර දැක්වූයෙමි. 'රාජපක්ෂ ජනප්‍රියවාදය' බලයට පත් කිරීමේත් එය පෝෂණය කිරීමේත් පළමු නියාමකයන් වූයේ ජවිපෙ සහ හෙළ උරුමයයි. 2004-2005 කාල වකවානුවේදී ඔවුන් දේශපාලනීකරණය වෙමින් සිටි ලාංකීය නාගරික සහ අර්ධ-නාගරික අතරමැද සමාජ ශ්‍රේණීන්ගේ දේශපාලන නායකයා බවට මහින්ද රාජපක්ෂව ඔසවා තැබීය. ඉන්පසුව එම පක්ෂ දෙකටම සිදු වූයේ ඉතාලියේ පුනර්ජීවනය (රිසෝජිමෙන්තෝව) තුළ ක්‍රියාකාරී පක්ෂයට වූ දේමය. ජවිපෙ සහ හෙළ උරුමය සතු සටන් පාඨ සහ වැඩ පිළිවෙලවල් පමණක් නොව ඒවායෙහි මුල් පෙළේ සාමාජිකයන්වද තම හෙජමොනික ව්‍යාපෘතියට අවශෝෂණය කර ගන්නට රාජ-පක්ෂය සමත් විය. එය ජවිපෙන් විමල්වද හෙළ උරුමයෙන් උදය ගම්මන්පිලවද ඩැහැගත්තේය. ඉන්පසුව ජවිපෙට සිදු වූයේ කුමක්ද? 2004න් පසුව එයට කිසිදු සැලකිය යුතු වර්ධනයක් අත්පත් කරගත නොහැකි විය. 2010දී 5%ක් ද, 2015දී තමන්ම වක්‍රව සහය දුන් 'යහපාලනය' යටතේ 4.8%ක් ද ලැබූ ජවිපෙ පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී ලබා ගත්තේ ආසන්න වශයෙන් 2000දී ලබා ගත් ජන්ද ප්‍රතිශතයට සමාන ජන්ද සංඛ්‍යාවකි. ජවිපෙ දැන් පැමිණ සිටින්නේ මැතිවරණ දේශපාලනය තුළ තමන් වසර 18කට පෙර සිටි මට්ටමටය. එද තමන්ම පෝෂණය කළ දක්ෂිණාංශික ජනප්‍රියවාදයක අභියෝගයට මුහුණ දෙමිනි.

අනාගත වියහැකියාවන්

කෙසේ වුවත්, අපි දැන් රාජපක්ෂ හෙජමොනිය දෙවන වටයකින් තහවුරු වීමට විශාල විභවතාවක් ඇති තත්ත්වයකට අවතීර්ණ වී සිටිමු. එය හුදෙක් සිංහල බෞද්ධ ජාතිකවාදයේ ප්‍රකාශණයක් පමණක් ලෙස හඳුනා ගැනීම දේවල් බරපතල ලෙස අතිසරල කිරීමකි. අධිපති ජාතිකවාදයක පුනරාගමනයක් සහ ඒකාධිපතිවාදයට ඇද වැටීමක් පිළිබඳව කොළඹ-කේන්ද්‍රීය ලිබරල් 'සිවිල් සමාජ' කණ්ඩායම් පතුරුවමින් සිටින දෘෂ්ටිවාදීමය භීතිය මගින් අපට සමකාලීන දේශපාලනයේ කිසිදු පැතිමානයක් වටහාගත නොහැකිය. අනාගත රාජපක්ෂ ව්‍යාපෘතියක් ඇතැම්විට 'සංවර්ධනවාදී රාජ්‍යය' පිලිබඳ ආදර්ශකය සැලකිල්ලට ගන්නට ඉඩ තිබේ. වැදගත්ම කාරණය රාජ-පක්ෂය තම ඉදිරි ප්‍රයානය ආරම්භ කරනු ඇත්තේ දකුණේ බහුජන ප්‍රජාවන් තුළින් ගලා එන සක්‍රීය කැමැත්තක් මත වීමයි. (ග්‍රාම්ස්චි නිතර අවධාරණය කළ පරිදි කැමැත්ත නිතරම මර්දනයේ නොහොත් බලහත්කාරීත්වයේ සන්නාහයෙන් ආරක්ෂා කරනු ලැබ පවතී). තවද රාජ-පක්ෂය විසින් දේශපාලනීකරණය කරනු ලබන්නේ ග්‍රාමීය ගොවිජන ප්‍රජාව නොව එය මත අනුග්‍රාහක සබඳතා පවත්වා ගන්නා ව්‍යවසායක ස්ථරයක් බවද දැනට නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. එනයින් එය ලාංකීය දේශපාලනයේ සංස්ථාපිත අනුග්‍රාහක-සේවාදායක සබඳතා ජාලය පුනර්-ජනනය කරනු විනා එයට බාධාකාරී වන්නේ නැත. රාජ-පක්ෂය දෙවන වටයකින් මතු වීමට 2015දී පිහිටුවන ලද සන්ධාන ආණ්ඩුවේ සම්මුතිවාදී ප්‍රවේශය විශාල වශයෙන් දායක වී තිබෙන බව දැනට සටහන් කර තබමි. (මෙය ඉදිරියේදී සවිස්තරාත්මකව විමසා බැලීමට බලාපොරොත්තු වෙමි).

වමේ උපාය මාර්ග

අවසන් වශයෙන් මේ පසුබිම තුළ වමට (නැතහොත් ඇතැමුන් අපව හඳුන්වා දීමට කැමති අයුරින් 'රැඩිකල් වමට') කළ හැක්කේ කුමක්ද? ග්‍රාම්ස්චි බටහිර යුරෝපයේ වාමාංශයට 1930 ගණන්වලදී පෙන්වූ උපායික ප්‍රවේශය මගින් මේ ගැටළුවට එක් පිළිතුරක් ගොනු කරගත හැකිය. එනම් සිවිල් සමාජය තුළ ධනපති හෙජමොනිය ශක්තිමත් ලෙස ස්ථාපිතව ඇති තැන්වලදී වම දිගුකාලීන ස්ථානික යුද උපායකට (war-of-position) මාරු විය යුතු බවයි. එහි අදහස සමාජය මත විකල්ප බුද්ධිමය සහ සදාචාරමය නායකත්වයක් ස්ථාපිත කර ගනිමින් සිවිල් සමාජය තුළ එනම් දෘෂ්ටිවාදීමය ක්ෂේත්‍රයේ කරන පුළුල් අරගලයකට සූදානම් වීමයි.

ඉහත ප්‍රශ්නයට ගොනු කළ හැකි දෙවන පිළිතුරක්ද තිබේ. එනම් ලැක්ලාවූගේ 'ජනප්‍රියවාදී තර්කනය ගැන' කෘතිය මගින් ඉදිරිපත් කෙරෙන වාමාංශික ජනප්‍රියවාදී උපායයි. යුරෝපයේ සහ වෙනත් තැන්වල දැනට ගොඩ නැගෙමින් තිබෙන වාමාංශික ජනප්‍රියවාදී ආදර්ශයන් තුළින් අපට ඉගෙනගත හැක්කේ කුමක්දැයි විමසා බැලීම වැදගත්ය. එහිදී ධනවාදී ලෝක ක්‍රමයේ අප සිටින ප්‍රදේශය තුළ එම ආදර්ශයන් කොතෙක් දුරට අදාල කළ හැකිදැයි සොයා බැලිය යුතු බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. කෙසේ වුවත්, ජනප්‍රියවාදයේ ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් වන එතෙක් නිර්-දේශපාලනීකරණයට ලක්ව සිටි ප්‍රජා සාමූහිකයන් පුනර්-දේශපාලනීකරණය කිරීමේ ක්‍රමවේද සෙවීම ලංකාවේ වමටද කළ හැකි දෙයකි. මේ සඳහා ඇතැම්විට ගතානුගතික වාමාංශික න්‍යායික ප්‍රවේශයන්ගෙන් ඔබ්බට යාමටද සිදුවනු ඇත. (ඉදිරියේදී ඉහත කී ග්‍රාම්ස්චියානු උපායික ප්‍රවේශය ගැනත්, ලැක්ලාවියානු ප්‍රවේශය ගැනත් සවිස්තරාත්මකව ලියන්නට මම බලාපොරොත්තු වෙමි).

අධිෂ්ඨානමය ලෙස සර්ව-සුභවාදී නමුත් කරුණුමය ලෙස සර්ව-අසුබවාදී තත්ත්වයක් ගැන සිහිපත් කරමින් මගේ දේශණය සමාප්ත කරන්නට ඉඩ දෙන්න. ස්ලෙවෝයි ශිෂෙක් තම 'සමාප්ත කාලයන් තුළ ජීවත්වීම' (Living in the End Times - 2010) කෘතියේ මතු කරන වැදගත් ප්‍රශ්නයක් මෙසේය. ''අප ජීවත්වන යුගයේ ධනවාදයෙන් පසුව සමාජවාදය පැමිණීමට නියමිතයි යන විශ්වාසය බරපතල ලෙස බිඳ වැටී ගොස් තිබේ. නමුත් ධනවාදයෙන් පසුව සමාජවාදය නොවේ නම් පැමිණීමට නියමිත කුමක්ද?'' ශිෂෙක් දෙන පිළිතුර ඒ අන් කිසිවක් නොව ලෝක විනාශය බවයි. ධනවාදය දැන් අපව රැගෙන යමින් තිබෙන්නේ ඒ දිශාවටය. පරිසර විනාශය, ජාන තාක්ෂණය, පෙර නොවූ විරූ සමාජ අසමානත්වය යනාදිය මේ ලෝක විනාශයේ මූල හේතූන්ය. අපි සිසිෆස් සේ ඉමහත් ප්‍රීතියෙන් අපගේත් සමස්ත ජෛව ගෝලයේත් විනාශය කරා පිය නගමින් සිටිමු. ඒ ධනවාදී සංවර්ධනයේ නාමයෙනි. එබැවින් "ධනවාදයේ විනාශයද, නැතහොත් සමස්ත ජෛව ගෝලයේ විනාශයද'' යන සාංදෘෂ්ටිකවාදී ප්‍රශ්නය දැන් අප හමුවේ ඇත. මේ තත්ත්වය තුළ ධනවාදයේ අවසානය තවදුරටත් කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ සහ කම්කරු පංතියේ අපේක්ෂාවක් පමණක් විය යුතු නැත. එය සමස්ත මිනිස්, සත්ත්ව සහ සොබාවික පැවැත්ම පිලිබඳ ප්‍රශ්නයකි. මේ පණිවිඩය පොදු ජන ප්‍රජාවන් වෙත රැගෙන යාමේ නව බුද්ධිමය සහ සදාචාර නායකත්වයක් දැන් අපට උවමනාය. ඒ සඳහා යම් දායකත්වයක් සපයන්නට 'අවතාරය' සඟරාවට හැකි වේවා යැයි මම ඉමහත් ආදරයෙන් ප්‍රාර්ථනා කරමි. ස්තුතියි!

සුමිත් චාමින්ද
('අවතාරය' සඟරාව එළිදැක්වීමේ සම්මන්ත්‍රණයේදී කළ කතාව)

Comment (0) Hits: 44

මේ දේශපාලනයට 2020 මොන ජනාධිපතිවරණද?

සිරිසේනගේ සූදානම

මෝඩයාගේ දිනය යැයි සැළකෙන අප්‍රේල් පළමු දින මෙවැන්නක් ලිවීම ඇතැම්විට විහිළුවක් විය හැකිමුත් මේ දිනය නොතකා ඇත්තටම අපේ රටේ මහ ධාරාවේ දේශපාලනය දැන් අන්ත බංකොලොත් යැයි කිව යුතුව ඇත. එහි ප‍්‍රධාන නායකයින් දෙදෙනෙකුටම ආත්ම විශ්වාසයක් සහ ජවයක් ඇති ජනාධිපතිවරණ ඡන්ද ව්‍යාපාරයකට බැසිය නොහැක. තෙවැන්නාට 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හේතුවෙන් තෙවන වරට තරග කළ නොහැකිය. ජනාධිපති සිරිසේන 2015 ජනවාරියේ පැමිණියේ විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කිරීමේ පොරොන්දුව පිට ය. එහෙත් ඔහු දැන් දෙවන වරටත් විධායක ජනාධිපති ධූරය සඳහා තරග කරන්නට සූදානම්වන බව පැහැදිලිය. ඔහුට ජනාධිපතිවරණය දිනීමට නම් මහින්ද රාජපක්ෂගේ පූර්ණ සහාය ලැබිය යුතුය. එය මේ කපේ සිදුවන්නක් නොවන හෙයින්, 2020 ජනාධිපතිවරණයට මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන ඉදිරිපත්වීම අතිශය සුන්දර හීනයක් පමණකි.

රනිල්ගේ හෙයියම්මාරුව

ඔහුගේ ‘‘යහපාලන’’ ආණ්ඩුවේ හවුල්කරු වන එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉන්නේද එවැනිම හෙයියම්මාරුවකය. ඔහු 2005 ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂට පරාජය වූ පසු, ජනාධිපතිවරණ 02 දීම පොදු අපේක්ෂකයින් පසුපස සැඟවුණි. පළමු පොදු අපේක්ෂකයා අසාර්ථක වැරදි තේරීමක් වූ අතර, දුර්වල පොදු අපේක්ෂකයෙකු සෙවූ වික‍්‍රමසිංහ එකඟවූ දෙවන පොදු අපේක්ෂකයා ජනාධිපතිවරණය දිනීමෙන් පසු දැන් වික‍්‍රමසිංහට අගමැති වශයෙන් බරපතල ප‍්‍රශ්නයකි. ඒ සියලූ අර්බූද ඇත්තේ ඔහුගේ එ.ජා.ප.ය ජනාධිපතිවරණයක් දිනීමට ඔහු ගැන විශ්වාසයක් නොතිබීමෙහිය. එය ඉදිරියටද වර්ධනය වන්නකි. එබැවින් ජනාධිපතිවරණයක් සඳහා ඉදිරිපත්විය හැකි මහ ධාරාවේ අපේක්ෂකයින් කිසිවකු නොමැති තරමට අපේ දේශපාලනය බංකොලොත්ව තිබෙන්නකි.

පාලන වාර ගණන් නොකර ජනාධිපතිවරණයට තරග කිරීමේ අවස්ථාව ලැබේ නම්, ඉන් උපරිම ප‍්‍රයෝජනය ගනු ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ ය. එනමුත් එවැන්නක් සඳහා අවශ්‍යවන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකට අගමැති වික‍්‍රමසිංහ පමණක් නොව, ජනාධිපති සිරිසේනද කිසි දිනෙක එකඟ නොවනු ඇත. එවගේම, මේ රටේ දැනුවත් ජනතාවද එවැන්නකට නැවත එකඟ නොවනු ඇත.

මහින්දගේ සහ ගෝඨාභයගේ වෙනස

කොළඹ මැද පංතික සිංහල බෞද්ධයින් දෙතුන් දෙනෙක් හමුදාවේ හිටපු ඉහළ නිලධාරීන් තුන් හතර දෙනෙකු සමග එකතුවී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ 2020 ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස කර තබාගෙන එන්නට අසාර්ථක උත්සාහයක් දැරුවේ ඒ හිඩැස පිරවීමට සිතා ගෙනය. ගෝඨාභයගේ වාසනවාට ඔහුට ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු ලෙස නාමයෝජනා දෙන ප‍්‍රධාන ධාරාවේ පක්ෂ කිසිත් නැත. ඔහුගේ වාසනාවේ තරම, සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද ගොනු වන්නේ ‘‘රාජපක්ෂ’’ නාමයට නොව, මහින්ද රාජපක්ෂ නම් ඉතා ජනපි‍්‍රය සිංහල බෞද්ධ චරිතය වටා ය. එබැවින් ගෝඨාභයට පවුලේ කැමැත්තවත් නැත. ඔහුගේ ප‍්‍රතිරූපය ගොඩ නැගීමට ‘‘වියත් මග’’ සහ ‘‘එළිය’’ නමින් ආරම්භ කළ ව්‍යාපෘති දෙකම ලත් තැනම ලොප් විය. අත්අඩංගුවට පත්වීමේ මරණීය බියකින් පෙළෙන ගෝඨාභය, බැසිල් හා නාමල් මෙන් නොව, අත්අඩංගුවට ගැනීම් වළකා ගැනීමට දිගින් දිගටම අධිකරණ පිහිට පතන්නේය. එබැවින් මහින්ද රාජපක්ෂ ඔහු සමග දේශපාලනයේ යෙදෙන්නට සූදානම් නැත. කෙතරම් චෝදනා තිබුණත් තවමත් මහින්ද තම ජනපි‍්‍රය දේශපාලනයේ සංවිධායක ලෙස තබා ගන්නේ බැසිල් රාජපක්ෂව ය. මහින්දගේ මැනීම නිවැරදි බැව් ඔප්පු කරමින් බැසිල්ු සිව් මසක් ඇතුළත පොහොට්ටුව පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී පළමු ස්ථානයට ගෙනාවේ ගෝඨාභය රටේවත් නොසිටියදී ය. ගෝඨාභයගේ ඒ සියලූ නොහැකියාවන් හා දුර්වලකම් වලට අමතරව, ඔහු කර ගසා ඇති කටු මල්ල සමගින් ඔහුව සාමාන්‍ය ජනයා දකින්නේ බලය ඇතිවිට, විශ්වාස කළ නොහැකි භයානක සත්වයෙකු ලෙසය.

මහින්දාලය

ඉතා කෙටියෙන් කියන්නේ නම්, රාජපක්ෂවාදයක් නැති රාජපක්ෂ පෙනුමක්ද නැති මැතිවරණ භූමියේ ඇත්තේ ‘‘මහින්ද’’ ආලයකි. එය වෙනත් ‘‘රාජපක්ෂ’’ කෙනෙකුට ආරූඨ කළ නොහැක. එබැවින් කොළඹ මැද පංතිකයින් අතලොස්සකගේ සිල්ලර කතා කවරක් වූවත් සිංහල බෞද්ධ බහුතරයට බලය ගැනීමට ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ පමණි. ඒ වෙනුවෙන් මහින්ද රාජපක්ෂට 2020 ජනාධිපතිවරණයට කලින් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් අවශ්‍ය වන්නේය. ඔහුට තේරීම් දෙකක් ඇත. එකක් වනුයේ පාර්ලිමේන්තුවේ තුනේ දෙකේ බහුතර ඡුන්දයකින් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් සඳහා යෝජනාවක් සම්මත කිරීමය. එය දැනට, අබ්බාගාත වූ සිහිනයකි. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය තවමත් අගමැතිට විරුද්ධව අප්‍රේල් 04 වන දින ඉදිරිපත් කෙරෙන විශ්වාස භංග යෝජනාව සඳහා අවශ්‍ය වැඩි ඡන්දයවත් සහතික කර ගෙන නැත. එය තවමත් ගණන් හැදීමක් පමණි. හැමවිටම ඉතා පහසු කෙටි මාර්ග වාගේම සැකයකින් තොරව තම ඉලක්කයට යා හැකි මාවතක් තෝරා ගැනීමට කල් මැරීම පුරුද්දක් කරගෙන ඉන්නා මහින්ද රාජපක්ෂ, පාර්ලිමේන්තුවේ යෝජනා සම්මත කිරීම වෙනුවෙන් තුනෙන් දෙකක මන්තී‍්‍ර සංඛ්‍යාවක් හැදීමට මහන්සි නොගන්නා බැව් විශ්වාස භංග යෝජනාවට උර දෙන ආකාරයෙන් පැහැදිලි වන්නකි.

එජාපයේ උපසම්පදා ප්‍රශ්නය

මහින්ද රාජපක්ෂගේ දේශපාලනය මට කියැවෙන අයුරු ඇත්තේ දෙවන තේරීම සමගය. එය අගමැති වික‍්‍රමසිංහ ඔහුගේ ආරක්ෂාවට ගැසූ ව්‍යවස්ථාමය ගැටයක් ඔහුම ලිහන තෙක් කල් මැරීමේ තේරීමය. යහපාලන ඒකාබද්ධ ආණ්ඩුව ගැට ගසා තැබීමට සම්මත කරගත් 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුල පාර්ලිමේන්තුව අවුරුදු 04 කුත් මාස 06 ක් යන තෙක් විසුරුවා හැරීමට නොහැකිවන සේ වාක්‍යයක් ලියා ගෙන ඇත. ඒ අනුව ඊළග මහ මැතිවරණය පැවත්වෙන්නේ 2020 ජනවාරියේ පැවැත්විය යුතු ජනාධිපතිවරණයෙන් දෙමසකට පසුවය. එය අගමැති වික‍්‍රමසිංහට කලින් නොසිතූ බරපතල ගැටළුවක් මතුකර ඇත.

එ.ජා.පට නැවත වරක් පොදු අපේක්ෂකයෙකු සමග ජනාධිපතිවරණයට යා නොහැක. එනමුත් පක්ෂයක් ලෙස එ.ජා.පය වික‍්‍රමසිංහ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස තබාගෙන තරගයට යන්නට සූදානම්ද නැත. ඔහු සමග ජනාධිපතිවරණයක් දිනීමේ කිසිදු විශ්වාසයක් පක්ෂයට නැත. ජනාධිපති තරගයකට හයියක් ඇති එකම එ.ජා.ප අපේක්ෂකයා විය හැක්කේ මංගල සමරවීරය. එහෙත් එ.ජා.ප නායකත්වය විසින් ඔහුව එ.ජා.ප නායකයෙකු ලෙස පිළිගැනීම සඳහා උපසම්පදා කර නැත. එනිසා වික‍්‍රමසිංහට මෙන්ම එ.ජා.පට වඩා වාසිදායක මැතිවරණයක් වන්නේ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකි. ඒ වෙනුවෙන් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිට ඔහු ගැසූ ව්‍යවස්ථාමය ගැටය දැන් ලිහන්නට සිදුවන්නේය. එය ලිහා දැමිය හැක්කේ විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කිරීමේ සංශෝධනයක් මගින්ය. එමගින් ඉන්දියානු පන්නයේ ජනාධිපතිවරයෙකු පාර්ලිමේන්තුවෙන් පත්කර ගැනීමට සංශෝධනය ලියා ගැනීමෙන් මහින්ද රාජපක්ෂගේ සහාය මත පමණක් වික‍්‍රමසිංහට එය තුනෙන් දෙකේ ඡන්දයකින් සම්මත කරගත හැකිය.

මහින්දගේ උප්පරවැට්ටිය

එවැන්නක් මහින්ද රාජපක්ෂටද කදිමට ගැලපෙන්නකි. තෙවන වරට ජනාධිපතිවරයෙකු වන්නට නොහැකි ඔහුට වැඩි මහන්සියක් නැතිව පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් ලබා ගැනීම අතිශය වාසිදායක වූවකි. එබැවින් ඔහු අගමැතිට එරෙහි විශ්වාස භංගයට තම රූපය මිස අත්සන එකතු කර නැත. ඒ ජනාධිපති සිරිසේන වඩ වඩා අසීරුවට පත් කිරීම වෙනුවෙන් මිස අගමැති පැරදවීමට නොවේ. මහින්ද රාජපක්ෂ විශ්වාස භංගය සියතට නොගන්නේද එබැවින්ය. රාජපක්ෂගේ මේ උප්පරවැට්ටිය විසින් ජනාධිපති සිරිසේන වඩ වඩාත් අගමැති විරෝධියකු ලෙස ආණ්ඩුවෙහි දැන් හැසිරෙන්නේ ඔහුගේ එ.ජා.ප විරෝධී ශී‍්‍ර.ල.නි.ප බලය ඉස්මතුකර ගැනීමටය. ඔහු හදිස්සියේම අගමැති යටතේ තිබූ මහ බැංකුව ඇතුලූ විෂයන් ඉවත්කර මුදල් ඇමතිට බාර දෙන්නේද ශී‍්‍ර.ල.නි.ප නිල් පාට තවරා ගැනීමටය. එය එනමුත් වැඩ කරන්නේ මහින්දගේ වාසියට ය. ඉන් අවසානයේ සිදුවන්නේ මහින්දගේ මන්තී‍්‍ර 53 ගේ ඒකාබද්ධයේ සංඛ්‍යාව වැඩිවීම පමණි.

රනිල් - මහින්ද එකම පිටුවක

අගමැති වික‍්‍රමසිංහ සහ මහින්ද රාජපක්ෂ එබැවින් ඉන්නේ එකම පිටුවක ය. දෙදෙනාම ගණන් හදන්නේ පාර්ලිමේන්තු බලය දිනා ගැනීමටය. ආර්ථිකයේ විජ්ජා පෙන්වමින් සුළුතර ජනතාවගේද සහාය මත සිරිසේන-මහින්ද බෙදීම සමගින් තමන්ට ආණ්ඩුවක් හදන්නට හැකි යැයි අගමැති වික‍්‍රමසිංහ කල්පනා කරන්නේය. බහුතර සිංහල බෞද්ධ බලය දැන් ශී‍්‍ර.ල.නි.පයෙන් ගලවා තමන්ගේ අලූත් පක්ෂයට ගාල් කරගෙන ඇතැයි මහින්ද රාජපක්ෂද ආණ්ඩු බලයකට සුදානම් වන්නෙකි. මේ සූත‍්‍රය සඳහා එනමුත් ජනමත විචාරණයක්ද ඇත. විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කිරීම ජනමත විචාරණයකින් සහතික විය යුතු හෙයින්ය. එය මේ රටේ ජනතාවගෙන් අලූතින් ඉල්ලා සිටිය යුතු වරමක් නොවන හෙයින් වික‍්‍රමසිංහද මහින්ද රාජපක්ෂද ඒ මාවතට වඩා කැමති වීමත් ස්වභාවිකය.

ඊළඟ සටනට නියමිත දෙන්නා මෙන්න

මෙහි විශේෂත්වය වන්නේ ජනතාව කාලාන්තරයක් තිස්සේ ඉල්ලමින් තිබූ විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කිරීම ඔස්සේ නැවත වික‍්‍රමසිංහ හා මහින්ද රාජපක්ෂ දෙදෙන ආණ්ඩු බලයට තරග වැදීමේ ඉඩකඩ මෝදු වීමය. දෙවන වරටත් ජනාධිපතිවීමේ සිරිසේන ජනාධිපතිගේ හීනය 2015 ඔහු විසින්ම දුන් ජනාධිපතිවරණ පොරොන්දුව අනෙකුන් ඉටු කිරීම හේතුවෙන් ඔහුට අහිමි වීමේ අවාසනාවය. මේ අලූත් දේශපාලන වටපිටාව සකසා ගැනීමට මේ දෙදෙනට තවත් වසරක පමණ කාලයක් ඉදිරියට තිබීමත් වෙනත් සූත‍්‍ර වෙනුවෙන්ද කාලය ලබා දෙන්නක් විය හැක. එබැවින් මේ වසර ගෙවී යනු ඇත්තේ ජනාධිපතිවරණයකට අපේක්ෂකයින් හැදීමට වඩා මහ මැතිවරණයකට බිම තලා ගැනීම වෙනුවෙනි.

කුසල් පෙරේරා

ඉරිදා ලක්බිම
2018 අපේ‍්‍රල් 01 වන දින

Comment (0) Hits: 107

මිනිස්සුන්ට තමන් පෙලන පාලකයන් අවශ්‍ය වෙන්නේ ඇයි?

සුගතපාල සිල්වා මහත්මයා කියනවා වගේ ගොඩක් අය කියන එකක් තමයි පාලනයකට සොඳුරු ආඥාදායකයන් අපට අවශ්‍යයි කියලා. ඒ කියන්නේ මහජනයාව හරියට පොඩි ළමයි වගේ. නිකන් අර කොටු අරන් පාලනය කරනව වගේ. හැබැයි මෙහෙම දෙයක් තියෙනවා. ගෝලීය ධනවාදයේ ඇතුලේ මේ තියෙන විශේෂ අර්බුද ගොඩක් හමුවේ යම්කිසි ආකාරයක සර්වාධිකාරයන් ඒ කියන්නේ යම් ආකාරයක අනුන් ගැන අහන්නේ නැතුව අනම් මනම් ප්‍රශ්න අහන්නේ නැතුව ලොව පාලනය කරන ප්‍රවණතාවයක් පැතිරෙමින් යනවා.

උදාහරණයකට ගත්තොත් ඇමරිකාවේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ගත්තත් තුර්කියේ අර්ඩර්ගාන් ගත්තත් ඊලඟට අපි ගත්තොත් පූටින් සහ උතුරු කොරියාව ගත්තත් මේ වගේ රටවල් විශාල ප්‍රමාණයක Authoritarian කියන තත්තවයක් බිහිවෙලා තියෙනවා. ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නේ ඇයි මෙහෙම බිහිවෙන්නේ, ඇයි මිනිස්සුන්ට තමන්ව පෙළන පාලකයො අවශ්‍ය වෙන්නේ, ඒ කියන්නේ පීඩාවට පත්කරන පාලකයන් අවශ්‍ය වෙන්නේ.

කෙටියෙන් කිවුවොත් මෙන්න මේ වගේ දෙයක් තියෙන්නේ අපි දැන් ජීවත්වන සමාජයේ හැම වෙලාවෙම හැමදේකටම ඉඩ දෙනවා නේද කැමැති විදිහට ජීවත්වෙන්න. ඒ කියන්නේ කිසිම පාලනයක් නැහැනේ. ස්වයං පාලනයක් නෙ තියෙන්නේ. දැන් අපි දන්නවා අපි ෆේස් බුක් එකට ගියහම අපි කියනවා self govern ඒ කියන්නේ මාව බාහිර කෙනෙක් පාලනය කරන්නේ නැහැ. මට කැමති විදිහට යන්න පුලුවන්. දැන් ෆේස් බුක් එකට වුනෙත් එකමයිනේ.

ඒ කියන්නේ ආණ්ඩුවෙන් වත් ඒක පාලනය කරීමට මැදිහත් වුනේ නැහැ. ඒගොල්ලොමයි පාලනය කරගෙන ගියේ. හැබැයි පාලනයේ අවසාන වුනු තැන තමයි අපි පහුගිය දවස්වල දැක්කේ. ඉතින් ඒ වගේ අපි මේ ජීවත්වන මේ ගෝලීය ධනවාදය තුල ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් තමයි අපිව ස්වයං පාලනයකට අතහරිනවා. අපේ සිතුම් පැතුම්, අපේ ක්‍රියාකාරීත්වය, අපිටම පාලනය කරගන්න දෙනවා. පාලනය කරගන්න දුන්නම මීට ඉස්සර තත්තවයට වඩා වෙනස තමයි, බාහිරින් කෙනෙක් අපිට පාලනය කරනකොට අපි ඊට විරුද්ධව යනවනේ, ඒ කියන්නේ අපි කැමැති දේ නෙවෙයි මේ වෙන්නේ කියලා.

දැන් ස්වයංපාලනය ආවම මොකද වෙන්නේ අපේ ආශාව මැරෙනවා. ඒ කියන්නේ මිනිහෙක්ගෙ ආශාවක් ඇතිවෙන්නේ තහනම් දේකට. අපි හිතමු කවුරුහරි කෙනෙක් කියනවා අහවල් කෙනාගේ පුටුවේ වාඩිවෙන්න එපා. එතකොට අපි හිතමු මෙතන කාමරයක් තියෙනවා. මේකෙ ඉන්නවා ඉහල නිලධාරියෙක් එයාගෙ පුටුවත් තියෙනවා. කවුරුහරි කිවුවොත් ඒ පුටුවේ වාඩිවෙන්න එපා කියලා අපිට ඇතිවෙනවා නේද නිකන් හරි ඒ කෙනා නැති වෙලාවට හරි හොරෙන් හරි ගිහින් ඒ පුටුවේ වාඩිවෙන්න ආසාවක්, ඔන්න ඔය ආසාවල් දැන් නැහැ. දැන් මේ කාලේ වාඩිවෙන්න කිවුවොත් ඕන කෙනෙක් ඕන තැනක වාඩිවෙනවා. එතකොට වෙන්නේ අපිට මේ සවයංපාලනය ලැබිල තියෙන නිසා අපේ ආශාව මැරෙනවා. මැරුණම වෙන්නේ අපිට පෙරලා ඒක කවුරුහරි හදල දෙන්න ඕන.

ඒ කියන්නේ අපි දැන් ෆුල් ජොලියෙන් ඉන්නේ, ජොලියෙන් සතුටෙන් ඉන්නකොට මේ ජොලිය අපිට එපා වෙලා තියෙන්නේ දැන්. ඒ ජොලිය එපා වුණාම තමයි පූටින්ල වගේ අය එන්නේ. පූටින්ල ඇවිල්ල මොකද කරන්නේ? කියනවා ඔහොම ඉන්න එපා මෙන්න මෙහෙම ඉන්නවා කියල කියනවා.

මේ ලඟදි දවසක පූටින් බස් එකක නැගල මිනිස්සුත් එක්ක වාඩිවෙලා යනකොට පිටිපස්සේ දෙන්නෙක් ටිකක් හයියෙන් කතාකර කර යනවා. එතකොට පූටින් අත දික් කරලා තරවටු කරල වගේ කියනවා. ඔහොම කෑගහන්න එපා බස් එකක යනකොට හෙමින් කතාකරන්න කියනවා. මෙයා ජනාධිපතිකෙනෙක්. ඇත්තටම මේක පිස්සු තත්ත්වයක් මම කියන්නේ. අර මිනිස්සු එකපාරටම පුදුමයෙන් වගේ බලනවා, ජනාධිපතිතුමා විදුහල්පතිවරයෙක් වගේනේ. මේ පාලකයො අපිව පොඩි ළමයි කරනවා. ඉතින් අපේ රටෙත් මේ ප්‍රශ්නෙම තමයි තියෙන්නේ. ඒ කියන්නේ අපේ රටේ තියෙන්නේ සංකීර්ණ ප්‍රශ්න. ආර්ථිකය නන්නත්තාරවෙලා, ලක්ෂ 14 ක විශාල රජයේ සේවකයො ඉන්නවා. ඒ අයට පඩි ගෙවාගන්න බැහැ. මේ වගේ ප්‍රශ්න තියෙන අස්සේ ජනාධිපති නගිනවා බස් එකට, නැගලා ඉවරවෙලා හයියෙන් කෑගහන්න එපා කියලා කියනවා. එතකොට අපි හිතනවා අම්ම! ජනාධිපතිතුමා නේ හරි ෂෝක් ආ බස්එකට නැගල අපිට තරවටු කරා අපිට බස් වල හයියෙන් කතාකරන්න එපා කියලා! හරි හොඳයි ආ!.අන්න ඔය වගේ පිස්සුවක් ලෝකෙ පුරාම යනවා. ඉතින් ඔන්න ඕක තමයි එවැනි පාලකයො අපි ඉල්ලන මානසික හේතු.

දීප්ති කුමාර ගුණරත්න
(සටහන- සුජීවා බණ්ඩාර )

 මුලාශ්‍රය - voicetube.lk වෙබ් අඩවියෙනි

Comment (0) Hits: 101

මහින්ද, රනිල් සහ මහ චිත්‍රය

අතුරු කතාවක එල්ලීමෙන් මහ කතාව මගහැරෙන බවට

පැරණි චීන කතාවක් තිබේ. මේ ලිපිය ඒ මහ කතාව ගැන ය.

මහින්ද රාජපක්ෂ පිළිබඳ සංසිද්ධිය අපට පමණක් විශේෂිත නැත. මානව ඉතිහාසය තුළ මෙවැනි කොතෙකුත් මිනිස්සු උන්හ. ප්‍රංශ දේශපාලනික දාර්ශනික එතියන් දෙ ලා බොඑතී සිය ජීවිත කාලයම ගතකොට ඇත්තේ, මහින්ද රාජපක්ෂ පන්නයේ ප්‍රජා පීඩකයන් පිළිබඳ අධ්‍යයනයන් සඳහා ය. මෙවැනි ප්‍රජා පීඩකයන්ගේ විශේෂත්වය වන්නේ, ඔවුන් ප්‍රජා පීඩනයේ යෙදෙන්නේ, ප්‍රජාවගේ කැමැත්තෙන්ම වීමයි. ඒ අරභයා, ඉහත කී ප්‍රංශ දේශපාලනික දාර්ශනිකයා, “අවනත භාවයේ දේශපාලනය: ස්වේච්ඡා දාස භාවය පිළිබඳ කතිකාව” මැයෙන් අග්‍රගන්‍ය කෘතියක් සම්පාදනය කෙළේය.

ජී. ඇල්. පීරිස්, ඩලස් අලහප්පෙරුම, උදය ගම්මන්පිල හෝ දිනේෂ් ගුණවර්ධන කියන දේවල් ටිකක් අහන්න: මේ අය, ‘රත්තරං’ රෝහිත හෝ ‘එතනෝල්’ අරුන්දික වැනි මැරවර තක්කඩියන්ගෙන් වෙනස් ය. ඔවුන්, සෑහෙන අධ්‍යාපනයක් සහ යම් පරිචයක් සහිත පිරිසකි. 1550 දී මේ ගැන ලියන ඉහත කී ප්‍රංශ දාර්ශනිකයා ඔවුන්ගේ පරපුටු සනුහරය ගැන මෙසේ විස්තර කරයි:

“ප්‍රජා පීඩකයන් රටවැසියන්ව යටත් කරගෙන සිටින අතර ඔහු ඉන් සමහරෙකු යටත් කරගන්නේ තවත් අය මාර්ගයෙනි. මේ ආකාරයට, යමෙකු විනීත මිනිසෙකු වීම නිසා යම් විටෙක තමාට තර්ජනයක් වීමට ඇති ඉඩකඩ, මේ ප්‍රජා පීඩකයා මගහරවා ගන්නේ එම විනීත මිනිසුන් මාර්ගයෙන්මයි. එය හරියට, ලී කොටයක් පලා ගැනීමට ලී කූඤ්ඤයක්ම පාවිච්චි කරන්නාක් මෙනි. ඔහුගේ දුනුවායෝ ඔවුහූ ය. ඔහුගේ රැකවල්ලු ඔවුහූ ය. ඔහුගේ පොරෝ-භටයෝ ඔවුහූ ය. ඔවුනුත් මේ ප්‍රජා පීඩකයාගෙන් ඉඳහිට නොවිඳවනවා නොවේ. එහෙත්, දෙවියන් විසින් සේම මනුෂ්‍යයන් විසින් ද අත්හරින ලද මෙවැනි රොඞ්ඩු, නපුර යෙදවෙන්නේ තමන්ට එරෙහිව නොව, තමන් සේම ඊට අවනත වන සහ කිසිවක් කරකියාගත හැකි දෙයක් නැති වෙනත් අයට එරෙහිව නම්, ඒ නපුර ඉවසා දරා සිටීමට නම්මවා ගත හැකිය.”

ඒ කාලයේ මකියාවෙල්ලිගේ නරුම යථාර්ථවාදය සේම, සමහර විට අපේ කාලයේ ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක වැන්නන්වත් ප්‍රශ්න කරන ප්‍රංශ දාර්ශනිකයා, අපේ අසමත් වූ හෝ අසමත් වෙන ගානට වැටී ඇති යහපාලන චාරිකාවට මගහැරී ඇති නෛතික පරමාදර්ශවාදයේ ලුණු ඇඹුල අපට කියාදෙයි.

සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් කැමැත්තක් දක්වන්නේ සාධාරණ අන්දමින් පාලනය වීමට ය. තනි මිනිසෙකු හෝ ඔහුගේ සහෝදරයන් හෝ පවුල් සාමාජිකයන් විසින් හිතුමතේට පාලනය වනු ලැබීමට මිනිසුන්ගේ කැමැත්තක් නැත. එහෙත් විටෙක යුද්ධයක් නිසා ඇති විය හැකි අස්ථාවර භාවයන් හේතුකොටගෙන, එවැනි ආපදාවක් ජය ගැනීමට හැකියාවක් ඇතැයි තමන් විශ්වාස කරන තනි මිනිසෙකුගේ නායකත්වයක් ඔවුන් අපේක්ෂා කළ හැකිය. ඊළඟ ප්‍රශ්නය පැන නගින්නේ එම පුද්ගලයාගෙන් නිදහස් වීමට යාමේදී ය. ඊශ්‍රායල් වැසියෝ සාවුල්ව තෝරා ගත්හ. අපි මහින්ද රාජපක්ෂව තෝරා ගත්තෙමු.

මෙවැනි යුද කාලීන හදිසි තත්ත්වයන් යටතේ ජනතාවක් විසින් ඒකාධිපතියන් සේ තෝරා පත්කර ගන්නා ඇතැම් පුද්ගලයන්ට, ජනතාව කෙරෙහි වන තම බලය සනාතන කර ගැනීමට ලැබෙන අවස්ථාව තුළ, රැවටිල්ලත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මහා කොල්ලයත් බිහි වන්නේය. පීල්ලට වැටුණු සැණින් යකඩ යකා ඉදිරියට ඇදෙයි. ජන-තන්ත්‍රය මියැදෙයි. සියල්ල ස්වාමියාට අයත් වෙයි. කලිග්‍යුලා නැමැති රෝම අධිරාජයා, ඉන්කිටාටුස් නැමැති සිය අශ්වයාව රාජ-ධූතයෙකු බවට කෙළේය. කලිග්‍යුලාට පිස්සු යැයි ඇතැම්හු සිතූහ. නැත, ඔහුට තිබුණු පිස්සුවක් නැත. අශ්වයාව එම තනතුරට පත්කිරීමෙන් ඔහු කෙළේ, සෙනේට් සභාවට දේශපාලනික නිවේදනයක් නිකුත් කිරීමයි. තමා ආශා කරන ඕනෑම දෙයක් තමාට කළ හැකි බව, එම නිවේදනය තුළ අඩංගු පණිවිඩයයි.

කාලයක් බලයේ සිටින පිරිසක් කෙරෙහි ජනතාව තුළ සාමාන්‍යයෙන් හටගන්නා අමිහිරි භාවයත්, ඊටත් උඩින් ජනතා අපේක්ෂා භංගත්වය කෙමෙන් වැඩීමත් දක්නට ලැබෙන තෙවසරක යහපාලන අත්දැකීම තුළ, කලිග්‍යුලා වැන්නෙකු අපටත් යම් දවසක සිටි බව දැන් අපට අමතකව තිබේ. රෝම අධිරාජයාට වඩා හොඳට ඔහු ඒ කෙරුවාව කෙළේය. ඔහු උදයංග මස්සිනාව රුසියාවේ තානාපති කෙළේය. ජාලිය මස්සිනාව වොෂින්ටනයට යැව්වේය.

සත්‍යයේ පුංචි පතුරකට අපේ චින්තනය අරක් ගැනීමට ඉඩ හැරියොත්, මහා චිත්‍රය අපෙන් ගිලිහෙනු ඇත. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංගය වැනි ගසක් ගැන ලෝලයෙන් අප කැලෑවට අන්ධ විය යුතු නැත. මහා චිත්‍රයේ ඓක්‍යයත්, සාරයත් වන්නේ, මහින්දගේ අගමැති ධුරයක් යටතේ හෝ ගෝඨාභයගේ ජනාධිපති ධුරයක් යටතේ පවුල්-මූලික චෞර තන්ත්‍රය යළි ප්‍රාදුර්භූත වීමයි.

2015 ජනවාරි 8 වෙනසේ අභිප්‍රාය වුණේ, නීතියේ ආධිපත්‍යය යළි පිහිටුවීමයි. අප එසේ කොට ඇත් ද? ඒ ගැන පුහුදුන් ජනයා සිටින්නේ මහත් විචිකිච්ඡාවක ය. එදා ජෙනරාල්වරයෙකු සිරගත කෙරුණි. අනතුරුව ඔහුව ෆීල්ඞ් මාර්ෂල්වරයෙකු බවට පත්කෙරුණි. නීතියේ ආධිපත්‍යය පිළිබඳ අර්ථයෙන් අප එය විග්‍රහ කරන්නේ කෙසේද? ඔහුට එරෙහිව එදා පැවති හමුදා අධිකරණය, ස්වාභාවික යුක්ති ධර්මය පිළිබඳ ප්‍රතිපත්තිය අනුගමනය කෙළේද? යුද අධිකරණයක් යනු, ලංකාවේ අධිකරණ පද්ධතියේම කොටසක් බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ මතයයි. රාජපක්ෂලා පැණි හට්ටිය අතට ගත්තොත්, අපේ පළමු ෆීල්ඞ් මාර්ෂල්වරයාට යළිත් ජම්පරය අන්දවයිද? අපි තවමත් නීතියේ ආධිපත්‍යය ස්ථාපිත කොට තිබේද? ඒ ගැන ඇත්තේ සියුම් සැකයකි. අප යම් ප්‍රගතියක් ඇති කරගෙන සිටින බව සැබෑව. එහෙත් අවශ්‍ය දුර අප ගොස් තිබේද?


පරීක්ෂණ පැවැත්වෙයි. ඒ පරීක්ෂණවලට ලක්වන අයට, අධිකරණය හරහාම තම මූලික අයිතිවාසිකම් හුවාදක්වමින් තමන්ව අත්අඩංගුවට ගැනීම වළක්වන තහනම් නියෝග ලබා ගැනීමට නිදහස තිබේ. තවත් චූදිතයෝ නඩු වැටී බලා සිටිති. ඉස්සර මෙන් නොව, මේ චූදිතයෝ දැන් ඇප මත නිදහස්ව සිටිති. ඉන් ඇතැමෙක් අසනීප වෙති. ඒ අසනීපවලට ප්‍රතිකාර ගත හැක්කේ පිටරටින් පමණක් බව කියති. සාධාරණ සැකයකින් තොරව වැරදිකරුවෙකු යැයි ඔප්පු කෙරෙන තෙක් කිසිවෙකු වැරදිකරුවෙකු නොවේ. මේ සාධාරණ සැකය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය කෙරේ.

තමාගේ සේවාදායකයා විසින් ඝාතනය කළා යැයි කියන පුද්ගලයා දැන් උසාවිය තුළට එන බව විත්තියේ නීතිඥයා වරක් ජූරියට කීවේය. ඝාතනයට ලක්වූ පුද්ගලයාට සමාන කමක් ඇති මෙම පුද්ගලයා දැකීමෙන් ජූරිය තිගැස්සුණි. විත්තියේ නීතිඥයා අනතුරුව තර්ක කළ පරිදි, ජුරිය එක මොහොතකට හෝ එසේ ව්‍යාකූලත්වයට පත්වීමෙන් ඔප්පු කෙරුණේ, ඝාතනය පිළිබඳ යම් සැකයක් පැවති බවකි. ඒ අනුව, තමන්ගේ සේවාදායකයා නිදොස් විය යුතු බව ඔහු පෙන්වා දුනි. අපේ නීතිඥ සංගමයේ සභාපතිවරයාට මෙය සතුට දනවන්නක් වනු ඇත.

වොෂින්ටනයට සහ මොස්කව් නුවරට මහින්ද යැවූ ඔහුගේ මස්සිනාලා දෙන්නාම රජයට වංචා කිරීම පිළිබඳ චෝදනාවට ලක්ව සිටින අතර, ඒ දෙන්නාම මේ මොහොතේත් අත්අඩංගුවට ගත නොහැකි අයුරින් පිටරට සැඟව සිටිමින්, නීතියට වෙට්ටු දාති. විදේශ සම්බන්ධතා පිළිබඳ ද්වි-ද්‍රැවීය ලෝකයේ යථාර්ථයන් නොතකා හැරීම ගැන මහින්දට දොස් කිව නොහේ. ඔහුගේ අතිජාත ක්ෂාමාලාපකයා සහ විදේශ කටයුතු පිළිබඳ අනුශාසකයෙකු වන ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක, වොෂින්ටනය කෙරෙහි සේම මොස්කව් කෙරෙහිත් සමාන ආකාරයෙන් සැලකීම අරභයා හිටපු ජනාධිපතිවරයාව මුරුංගා අත්තේ තබා වර්ණනා කරනවාට සැකයක් නැත. මාධ්‍යවේදයේ මහ පඬිවරයා වන එච්. එල්. මෙනකන්ගේ සුලභ කතාවක් එයින් සනාථ කෙරේ. “සෑම කෙනෙකුම තමන්ගේ නෑදැයන් තුළ, විශේෂයෙන් ඥාති සොහොයුරන් තුළ, තමාගේම අපරූපී විකට ආකෘති පෙළක් දකී” යන්න ඒ කියමනයි. අධිකරණයට බයෙන් ලංකාවට පැමිණීම ප්‍රතික්ෂේප කරන මේ දෙමස්සිනන්ව එම තනතුරුවලට පත්කෙළේ මන්ද යන්නත්, එම පත්කිරීම්වලින් රටට ලැබුණු සුගතිය කුමක්ද යන්නත් මහ මිනිසා අපට පැහැදිළි කළ යුතුය. මහින්දට දොස් නොකියන්න. මේ ගැන ඔහුගෙන් කිසිවෙකු මෙතෙක් අසා ද නැත. ඔහු විශ්වාස භංගයට අත්සන් නොකිරීම, තමාට යම් ණයක් ගෙවීමට ඇති බව පිළිගැනීමකි.

හොරුන්, බැංකුකරුවන් සහ දේශපාලඥයන් අතරේ යම් බහුමානයක් සහ පොදු සාධකයක් තිබේ. ඔවුන් ගනුදෙනු කරන්නේ අපට අයිති දේවල් සමග ය. අප සියල්ලන් මොට්ටයන් බවට විශ්වාසයක් ඔවුන් අතර තිබේ. රනිල් වැටී ඇති තත්වය වෙනස් ය. බැඳුම්කර ගැන ඔහු පැහැදිළි කළ යුතුව ඇතැයි කවුරුත් සිතති. ඊට උඩින්, නුවර ජාතිවාදී කලකෝලාහල නතර කිරීමට ප්‍රමාණවත් පියවර නොගැනීම ගැනත් ඔහුට චෝදනා කරති. මෙහිදීත්, වඩාත් ශූර උපාය ඥානයක් ඇත්තේ තමාට බව මහින්ද පෙන්වා දී තිබේ. සදාචාර උච්චාසයනයෙන් බිමට බැස ඇති ඔහු දැන් සිටින්නේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ජාතිකත්වයේ ඉස්මත්තේ ය.

ජාතික රාජ්‍යයක් වශයෙන්, නිදහසේ පටන්, මුලින්ම, එක් අනිවාර්ය සරළ සත්‍යයක් අප නොතකා හැර තිබේ. ඊළගට, එම සත්‍යයට මුරණ්ඩු ලෙස විරෝධය දක්වා තිබේ. මේ රට ජාතික රාජ්‍යයක් සේ වැඩිහිටි වීමට නම්, පශ්චාත්-නිදහස් රාජ්‍යයේ ඇති ගෝත්‍ර මැල වී යා යුතුය. නැත්නම් වඳ වී යා යුතුය. ඒ වෙනුවට අප කර ඇත්තේ කුමක්ද? ‘එකෙකුට’ විශේෂ ස්ථානය ප්‍රදානය කොට, සෙස්සන්ව ඔවුනොවුන්ගේ ගාල්වලට කොටු කොට අමාරුවේ දැමීමයි.

විපක්ෂයේ සිටියත්, ආණ්ඩුවේ සිටියත්, නර්තන වින්‍යාසය තීන්දු කරන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂයි. විශ්වාස භංගය ගැන, “ටිකක් ඉඳලා බලන්නකෝ” යැයි ඔහු කියන්නේ යම් විශ්වාසයකිනි. මහින්ද යනු, වියරු ජාතිවාදියෙකු නොවේ. එසේම, ගෝත්‍රික අශිෂ්ටයෙකුත් නොවේ. වැඩිම වුණොත් ඔහු කරන්නේ, භාරදූර සහ සිල්ලර මෙන්ම, නිස්සාර සහ අපූර්ව දේවල් ද අරභයා තමන් ලෙලවන දේශපාලනික අවියේ තරම පිළිබඳ අවතක්සේරුවක සිටීමයි. මහින්දගේ අවිය වන ජාතිකවාදයේ සිංහල-බෞද්ධ වට්ටෝරුව, ඊට ඇඟෑලෙන ඕනෑම කෙනෙකු මහත් ආශාවෙන් සහ අභිරුචියෙන් තලුමරන පෞද්ගලික සහ පුද්ගලමය අනුරාගයකි. එහි සාමූහික නිරූපණය එළිදකින්නේ, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකත්වයේ විසකුරු ආකෘතියක් වශයෙනි.

මේ ඩිජිටල් සන්නිවේදන යුගයේ, අභිප්‍රාය, අරමුණ සහ අවසාන ප්‍රතිඵලයට පවා ඉහළින් සිටින්නේ, දෘෂ්‍ය රූපකයයි. අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහට එරෙහි විශ්වාස භංගයට මහින්ද රාජපක්ෂ අත්සන් කෙළේ නැත. එහෙත් කතානායකවරයාට එම විශ්වාස භංගය භාර දෙන පිරිසේ මුදුනේම, ඔහුත් විශ්වාසය උතුරන සිරික්කියක් දාගෙන සිටියේය.

මේ මිනිසා, ඔහු සිතන මිනිසා නොවේ. මහින්ද යනු, ඔහු සඟවනු ලබන දෙය තුළ වෙසෙන මිනිසා ය. තමා කවුදැයි සැඟවීමේ සහජ හැකියාවක් ඔහුට තිබේ. සමාජයක වෙසෙන යම් මිනිස් කණ්ඩායමක දෛනික දිවිය බවට කොල්ලකාරීත්වය පත්වීමේදී, කාලයක් යන විට එම කොල්ලකාරීත්වයට අවසර සපයන නෛතිකත්වයක් සහ එම කොල්ලකාරීත්වය උත්කෘෂ්ටත්වයට පත්කරන සදාචාර ශාස්ත්‍රයක් එම කණ්ඩායම විසින්ම නිර්මාණය කරගනු ලැබේ.

රටට ආදරය කරන ගමන්ම, යුක්ති ධර්මයටත් ආදරය කිරීමට, ඇත්තෙන්ම අපට බැරිද?

 - සරත් ද අල්විස්

2018 මාර්තු 25 වැනි දා ‘සන්ඩේ ඔබ්සර්වර්’ පුවත්පතේ පළවූ Mahinda, Ranil and the Big Picture නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 103

ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය කෙළෙසලා - පුබුදු

මීට කලින් අරගෙන තිබූ කැබිනට් මණ්ඩල තීරණය අනුව ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය මැයි පළවැනිදා පැවත්වීම වෙනස් කර ඇති බවත් ඊට අදාල නීතිමය නිවේදනය 11 වනදා දිනයේ අංක 2066/17 කියන අති විශේෂ ගැසට් නිවේදනය හරහා නිකුත් කර ඇති බවත් වාර්තා වෙයි.

ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍ය වජිර අබේවර්ධනගේ අත්සනින් යුතුව නිකුත්ව තිබෙන එම ගැසට් නිවේදනය පිළිබඳ සඳහන් කරන එම පක්ෂය එය ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය කම්කරුවන්ට ලංකාවේ වෘතීය සමිති ව්‍යාපාරයට තියෙන අයිතිය අහිමි කිරීමක් බවද සඳහන් කරයි.

එහිදී ඔහු මෙසේද පවසා ඇත.

බත්තරමුල්ලේ පිහිටි පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂ කාරයාලයේදී අද (11) දින පැවැත් වූ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවදී මැයි මාසයේ පළමු වැනිදා ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය සඳහා රජයේ නිවාඩුවක් සහ බංකු නිවාඩුවක් ලෙස නම්කරලා තිබුන බවත් නපුත් මේ නිකුත් වූ ගැසට් නිවේදනයට අනුව, මැයි 01 නිවාඩුව පළවැනිදා ලබා නොදී හත්වැනිදා ලබා දෙන සඳහන් වනවා. ඒ අනුව පළවැනිදා නිවාඩුව අවලංගුවෙනවා. දැනට දින දර්ශන වල මැයි 01 රජයේ සහ බැංකු නිවාඩුවක් ලකුණු කරලතිබෙනවා. ඒ අනුව එම නිවාඩුව ඉවත්වෙනව බව සඳහන් වනවා.

දිගු කාලයක් තිස්සේ ලංකාවේ ජනතාවත් වසර 150 ට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ ලෝකයේ ජනතාවත් බුක්තිවිඳිමින් සිටින අයිතියක්, කම්කරු ජනතාවගේ අයිතියක් මුලූමනින්ම උදුරාගැනීමක් මෙම ආණ්ඩුව කරමින් තිබෙන්නේ. මේකට අදාල විවිධ හේතු මේ වෙද්දී පැවසනවා. ඒ අතර වෙසක් පොහොය දිනය හේතුවක් ලෙස ගැනෙනවා. නමුත් වෙසක් පොහොය දින දෙක පේ‍්‍රල් 29 සහ 30 දින වලයි තිබෙන්නේ. පළවැනිදාට වෙසක් පොහොය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් එන්නේ නෑ. සිල්ගැනීම වැනි ආගමික කටයුතු නියමවෙලා තිබෙන්නේ 29 වැනිදට. 30 වැනිද කියන්නේ අමතර දවසක්. ඉන් පසු දවසක දවල් වරුවේ හෝ සවස් වරුවේ පැවැත්වෙන කුමණ ආකාරයක රැුස්වීම් , පෙලපාලි, උත්සව වෙසක් උළෙල එක්ක සම්බන්ධයක් නෑ. වෙසක් එකට එයින් බලපෑමක් වෙන් නෑ. දැන් මේ කරමින් යන දේ හොදින්ම පැහැදිලියි. වෙසක් උළෙල ගැන තාක්ෂණික කරුණක් කියමින්, එම තාක්ෂණික කරුණ මත සිටිමින් කම්කරු ජනතාව මෙතක් කල් බුක්ති විඳපු අයිතියක් උදුරාගනිමින් තිබෙනවා. ප‍්‍රශ්නයක් තිබෙන්නේ තාක්ෂණික කාරණය නොවේ. මේ පිටුපස තිබෙන දේශපාලන උවමනාවයි.

මේ ආණ්ඩුවත් කලින් ආණුඩුව වගේම දියත් කරමින් ඉන්නවා කම්කරු විරෝධී වැඩපිළිවෙලක්. එක පැත්තකින් රාජ්‍ය අංශ සේවකයන්ගේ විශ‍්‍රාම වැටුප අහෝසි කිරීම, පෞද්ගලික අංශ සේවකයන්ගේ පැය 8 වැඩ දිනය අහෝසිකිරීම. වතු කම්කරුවන් සඳහා කිසිදු නීතිමය අයිතියක් වරප‍්‍රසාදයක් ලබා නොදීම විතරක් නොවේ, ඔවුන්ට සිවිල් පුරවැසියකුගේ අයිතියවත් ලබා නොදීම. මේ සියලූම දේවල් විවිධ අංශ වල කම්කරුවන්ට අදාලව කරමින් යනවා. ගොවීන්ට අදාලව ඉඩම් ජලය, බීජ අයිතීන් උදුරාගැනීම, පොහොර සහනාධාරය උදුරාගැනීම. ධීවරයන්ට අදාලව , විදේශික සමාගම්වලට මුහුද බදුදීම, වරාය නගරය වැනි ව්‍යාපෘති හරහා ධීවර කර්මාන්තය විනාශ කිරීම. ශිෂ්‍යන්ට අදාලව ගත්තොත්, අධ්‍යාපනය වෙළඳ භාණ්ඩයක් කිරීම. මේ සියල්ල වැඩපිලිවලක්ලෙස කි‍්‍රයාත්මක කරමින් සිටිනවා. මේ වැඩපිළිවලේ අදියරක් විදිහට තමයි කම්කරු අයිතීන් අහොසිකිරීම සිදුකරන්නේ.

මේ ආණ්ඩුව මුලදීමත් ප‍්‍රකාශකළා යල්පැනපු කම්කකරු නීති ලංකාවේ තිබෙන්නේ ඒවා වෙනස්කරනවා කියලා. යල් පැනපු කම්කරු නීති ලෙස ඔවුන් හදුන්වන හැම එකක්ම කම්කරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම්. එනිසා තමා ආණ්ඩුව අනපනත් 14ක් සංශෝධය කරන්න උත්සහ කරමින් ඉන්නේ. වෘතිය සමිතිආඥා පණත, කාර්මික ආරවුල් පනත ඇතුලූ කම්කරු නීති 14ක් සංශෝදනය කරන්න උත්සහ කරන්නේ. මෙන්න මේ වගේ වෙලාවක ඒකට එරෙහිව කම්කරුවන්ගේ බලය කම්කරුවන්ගේ ශක්තිය කම්කරුවන්ගේ එක්සත්කම මතුවන ජාත්‍යන්තර කම්කරු දිනය තමයි දැන් මොවුන් නවත්වන්න හදන්නේ. බි‍්‍රතාන්‍යන් ඉන්න කාලෙ ඉඳල ලංකාවේ නීතියකින් සම්මත කරල තිබුණු මැයි පළමුවැනිදා නිවාඩු දවස කම්කරුවන්ගෙන් උදුරගන්නයි මේ විවිධ හේතු ගෙනආවේ.

ඉතිහාසයේ වෙදිකාවේ විවිධ අය රඟදක්වන්න පටන් අරන්. මෙකේ හොරු රඟදක්වනවා. මංකොල්ලකාරයෝ ඉතිහාසියේ වේදිකාවේ රගදක්වනවා වංචනිකයෝ, මිනීමරුවෝ, මේ හැම කෙනාම ඉතිහාසයේ වේදිකාවේ රගදක්වනවා. ඉතිහාසයේ දේදිකාවට ප‍්‍රවිස්ඨවෙලා නැත්තේ කම්කරු පන්තිය. කම්කරුවෝ ඉතිහාසයේ වේදිකාවේ නෑ. ගොවියෝ ධීවරයෝ, ශිෂ්‍යයෝ තරුණයෝ ඉතිහාසයේ වේදිකාවේ නෑ. ඒ වේදිකාවේ නැති එක පාවිච්චි කරමින් තිබෙන්නේ කොහොමද කියල ඉතාම හොදින් කම්කරු දිනය අවංගු කිරීමේ සිදුවීමෙන් ඉතාම පැහැදිලියි. කම්කරුවෝ කරන්න ඕන මොනවද? කම්කරුවෝ නොකරන්න ඕන මොනවද?, කම්කරුවෝ ගන්න ඕන අයිතීන් මොනවද? කම්කරුවෝ අතහරින්න ඕන අයිතීන් මොනවද? කම්කරුවෝ දණගහන්න ඕන කොතනද? කම්කරුවන්ගේ දින කවදද සමරන්නේ? ඒ දින ගැන තීරණ ගන්නේ කවුද? අරගල කරන්නේ කවුද අරගල වල සටන්පාඨ තීරණය කරන්නේ කවුද? ඒ සියලූම දේවල් කම්කරුවන්ගෙන් උදුරගෙන ඒවා පාලක පන්තිය අතට අත්කරගැනීමේ ගැනීමේ උත්සහයක් තමා මේ සිද්ධවෙන්නේ.

අපි දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස ඉතාම වගකීමෙන් කියනවා අපි මේ නියොගය ඉස්සරහා දණගහන්නේ නෑ. පෙරටුගාමී සමාජවාදීපක්ෂය ලෙස කම්කරු දින රැස්වීම සහ පෙළපාලිය කලින් තීරණය කරගත් ආකාරයටම මැයි මාසේ පළමුවැනිදා පවත්වනවා. ඒ වගේම මේ ස්ථාපිතයේම කොටස් බවට පත්වෙලා තිබෙන දක්ෂිනාංශික සහ සුළුධනේශ්වර දේසපාලන ව්‍යාපාර අතලොස්සක් ඇරෙන්න ඉතිරි සියලූ වෘත්තිය සමිති ඉතිරි සියලූම වෘත්තිය සමිති වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ මැයිමාසේ පළම්වැනිදා තමන්ගේ කම්කරුදින පෙළපාලිය සහ රැුලිය පවත්වන්න තීරණය කරල තිබෙනවා. කම්කරු දින රැලිය නිශචිත වශයෙන්ම කොළඹ පවත්වනවා. නුවරට, ගාල්ලට, පොලොන්නරුවට, යාපනයට, කිලිනොච්චියට, පැනල යන්න අපේ බලාපොරොත්තුවක් නෑ. ආණ්ඩුව මේ ගේන මර්දනය, මේ තහනමට එරෙහිව නිශ්චිත වශයෙන්ම අපේ පෙළපාලිස සහ රැලිය කොළඹදී පවත්වනවා.

අනෙකුත් සියලූම වාමාංශික පක්ෂවලින් වෘත්තිය සමිතිවලින්, ඉල්ලා සිටිනවා මැයි මස පළමු වැනිදාම ජාත්‍යන්තර කම්කරු දින සැමරුම පවත්වන්න කියල. ඒ වගේම මේ අයිතිය පාවාදෙමින් මැයි මස පළමු වැනිදා කම්කරු දිනය කම්කරුවන්ට අහිමිකිරීම සඳහා එකතුවෙලා ඉන්න සියලූ පාර්ශව හෙලිදරව් කරගන්න කියලත් අපි ජනතාවගෙන් ඉලිලනවා. මේ ගැසට් නිවේදනය හරහා නිකුත්තකරල තිබෙන රජයේ ස්ථාවරය අපි මුලූමනින්ම ප‍්‍රතිෂේප කරනවා. අපි කම්කරු ජනතාවන්ට කියනවා කම්කරුවන් ඉතිහාසයේ වේදිකාවේ නොමැතිවීමේ වන්දිය තමා මේ ගෙවන්න වෙලා තිබෙන්නේ. එනිසා තමයි කම්කරුවන්ගේ අයිතීන් පාගන්නේ. කම්කරුවන්ට අවමවන් කරන්නේ, කම්කරුවන් සඳහා තිබෙන දිනය පවා උදුරග්නනේ. එනිසා කම්රුවන් ඉතිහාසයේ වේදිකාවට පැමිණේන දිනයක් බවට 2018 මැයි 1 කම්කරු දිනය පත්කරගමු.'''''

Comment (0) Hits: 35

මහා පාවාදීම

2015 ජනවාරි 8 වැනි දා, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනතාව රටේ අනාගතය ගැන, නිදහසින් පසු උද්ගත වූ අතිශය බරපතල ප‍්‍රශ්නයකට මුහුණදුන්හ. එනම්, තනි පවුලක් සහ එහි සහායකයන්ගෙන් පාලනය වෙමින් පැවති ඒකාධිපති තන්ත‍්‍රය සඳහා සහාය පළ කරන්නේ ද, නැතහොත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී, දයාබර, සාමකාමී, නීතිගරුක, ස්වෛරී රාජ්‍යයක් සඳහා විවිධ දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සංවිධානවල සහාය ලබන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී නායකයෙකුට සහාය පළ කරන්නේ ද යන්නයි. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්. බර්ගර් සහ මැලේ ආදී ජාතීන්ට අයත්, බෞද්ධ, හින්දු, මුස්ලිම්, කතෝලික සහ ඇන්ග්ලිකන් ආදී ආගමික ප‍්‍රජාවන්ට අයත්, හැට දෙලක්ෂයක ජනතාවක්, ඉහත කී දෙවැනි කඳවුරේ පොදු අපේක්ෂකයා වූ මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනව, ශ‍්‍රී ලංකා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ හත්වැනි විධායක ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් පත්කර ගත්හ. ඉන් පසු, ඇති කර ගත් සභාග රජයේ අගමැතිවරයා වශයෙන්, එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහව පත්කර ගැනුණි. රට ඉදිරියේ ඇති අභියෝග, මේ ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා එක්ව ජය ගනු ඇති බවටත්, ශිෂ්ට සම්පන්න සාමකාමී සමාජයක් රටේ ඇති කර ගැනීම සඳහා එතෙක් පැවති දේශපාලනික සංස්කෘතිය වෙනස් කර ගැනීම වෙනුවෙන් ජනාධිපතිවරණයේදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී දෙන ලද පොරොන්දු ඔවුන් ඉටු කරනු ඇති බවටත් විශ්වාසයක් සහ අපේක්ෂාවක් එම ජනතාව තුළ විය.

දිළිඳු කාර්ය සාධනය සඳහා වන සමාභජනය

බොහෝ තීරණාත්මක ප‍්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් මන්දගාමී ප‍්‍රගතියක් සහිත තුන් වසරක් ඇවෑමෙන් පැවති පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් අන්ත පරාජයට පත්විය. ඒ වන විට ගතව තිබූ තෙවසරක කාලය තුළ කරන ලද වැරදි හේතුවෙන් තම පක්ෂය ලද පරාජය ගැන ජාතියෙනුත්, පක්ෂ ආධාරකරුවන්ගෙනුත් අගමැතිවරයා සමාව අයැද සිටියේය. ඔහු සහ ඔහුගේ පක්ෂයේ කැබිනට් සගයන් විසින් කරන ලද වැරදි හදා ගැනීම සඳහා, එතෙක් ආ ගමන් මග වෙනස් කරමින් නිශ්චිත පියවර ගැනීමට කටයුතු කරන බවට සහතිකයක් ඔහු රටට දුන්නේය. පවතින අමාත්‍ය මණ්ඩලය තුළ පැහැදිළි වෙනසක් කිරීමට අගමැතිවරයා අපොහොසත් වුවත්, ඔහු එක් වැදගත් වෙනසක් යෝජනා කෙළේය. එනම්, නීතිය හා සාමය ඇමතිවරයා වශයෙන් ෆීල්ඞ් මාර්ෂල් සරත් ෆොන්සේකාව නිර්දේශ කිරීමයි. මහජන සුභසිද්ධියට අදාල බරපතල ප‍්‍රශ්න කළමනාකරණය කරගත නොහැකි වීම නිසා බොහෝ කාලයක් තිස්සේ එම අමාත්‍යාංශය පිළිබඳ දරුණු විවේචනයක් රටේ තිබුණි. එහෙත් අගමැතිවරයාගේ එම ඉල්ලීම, පැහැදිළි හේතුවක් නොදක්වා, ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රතික්ෂේප කෙළේය. එසේ කිරීමට හේතු කවරේදැ යි දැන ගැනීමේ අයිතියක් රටේ ජනතාවට ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි.

ගත වූ වසර තුන තුළ තමන් අතින් සිදු වූ වැරදි ගැන, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ලේකම් දුමින්ද දිසානායකත් ප‍්‍රසිද්ධියේ සමාව ඉල්ලා තිබුණි. එහෙත් මා දන්නා තරමින්, තම පක්ෂයේ අන්ත පරාජය ගැන රටේ ජනතාවගෙන්වත්, පක්ෂයේ ආධාරකරුවන්ගෙන්වත් ජනාධිපතිවරයා සමාව ඉල්ලා නැත. එසේ කරනවා වෙනුවට ඔහු උත්සාහ කෙළේ, අගමැතිවරයාව අයින් කොට තමන්ගේ පක්ෂයේ කෙනෙකු එම තනතුරට පත්කර ගැනීමටයි. හරියට, පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී ලද අන්ත පරාජය එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ වරදක් වශයෙන් ගැනීමක් මෙනි.

වෙනත් බොහෝ දෙනා මෙන්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අන්ත පරාජය පසුපස ඇති සැබෑ හේතු ගැන සොයා බලනවා වෙනුවට ඔහු වැළඳ ගත්තේ ‘අනිකා මත වරද පැටවීමේ සංස්කෘතියයි’. එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායකයා වශයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහව, පක්ෂය විසින් සිය නායකත්වයෙන් ඉවත් කරනු නොලැබෙන්නේ නම්, සන්ධාන ආණ්ඩුවේ අගමැතිවරයා වශයෙන් සිටීමට සෑම අයිතියක්ම ඔහුට ඇත්තේය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ එවැනි අභ්‍යන්තර ප‍්‍රශ්නයකට මැදිහත් වීමට අයිතියක් ජනාධිපතිවරයාට හෝ වෙනත් පිටස්තරයන්ට හෝ ඇත්තේ නැත. අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීම සඳහා ඉදිරිපත් වීමට කලින්, තමා සහ තම පක්ෂයේ කැබිනට් සගයන්ගේ තුන් වසරක කෙරුවාවේ ප‍්‍රගතිය පිළිබඳ සමාලෝචනයක් ජනාධිපතිවරයා කෙළේ නම් එය මීට වඩාතාර්කික වන්නට තිබුණි. ඵලදායී වන්නට තිබුණි.

කණාපල්ලන් වැඩ

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත‍්‍රීවරුන් 96 දෙනාම තමන්ට සහයෝගය දෙන්නේ නම් තනිකර ශ‍්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවක් හැදීමට තමාට හැකි බව වරක් ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රසිද්ධියේ කියා සිටියේය. එවැනි ක‍්‍රියාවක් සඳහා වර්තමාන ව්‍යවස්ථාව යටතේ ඉඩක් නැති බව අවබෝධ කර නොගෙන, යම් වැරදි උපදේශයක් මත පිහිටා ජනාධිපතිවරයා එම ප‍්‍රකාශය කළ බව පෙනේ. එසේම, තමාගේ ධුර කාලය වසර පහේ සිට හය දක්වා දීර්ඝ කර ගැනීමේ හැකියාවක් ඇත්දැයි ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් විමසා සිටියේය. හේතු දෙකක් නිසා එවැනි විමසීමක් කළා විය හැකිය. එක්කෝ, එවැනි ධුර කාලයක් සඳහා කිසි ඉඩක් ඉතිරි නොකළ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තමන් විසින්ම ගෙනා බව ඔහුට අමතක වී තිබුණා විය හැකිය. නැත්නම්, එම ධුරයේ තත්වය, බලය සහ වරප‍්‍රසාදවල ස්වභාවය අනුව තවත් අවුරුද්දක් වැඩිපුර ඒ රස විඳීමේ ආශාවක් ඔහුට ඇති වුණා විය හැකිය. ඒ සමගම, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ දෙණ ඉදිරියේ සපථ කරමින්, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට තමන් පොරොන්දු වූ ආකාරය ඔහුට අමතක වී තිබීම කණගාටුවට කරුණකි.

මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත්වූ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ සාමාජිකයන්ව ඇමතිවරුන් වශයෙන් ජනාධිපතිවරයා විසින් පත්කරනු ලැබීමේදී, ජනාධිපතිවරයා ඒ සදාචාර-විරෝධී තීරණය ගන්නට ඇත්තේ සමහර විට, ජනාධිපතිවරණයේදී සහ මහ මැතිවරණයේදී තමා විසින් දෙන ලද පොරොන්දු ඉටු කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකේ බලය ලබා ගැනීම සඳහා විය හැකි යැයි ඡන්දදායකයෝ අකමැත්තෙන් වුවත් හිත හදා ගත්හ. එහෙත් ඡන්දදායකයන්ගේ ඒ අවංක අපේක්ෂාවට ජනාධිපතිවරයා පිටුපා ඇත. මන්ද යත්, මේ දක්වා ඒ කී පොරොන්දුවලින් බහුතරයක් ඉටු කොට නැති බැවිනි. ඒ තත්වය තුළ, එක පැත්තකින් ජනතාව විසින් මැතිවරණය තුළින් ප‍්‍රතික්ෂේප කළ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ දේශපාලඥයන්ව කැබිනට් අමාත්‍ය තනතුරුවලට පත්කරන අතරේම, අනිත් පැත්තෙන් අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයා කැසකැවීම, මොනම තර්කයකටවත් හසු වන්නක් නොවේ.

ජනාධිපතිවරයාගේ මේ ඉවක්බවක් නැති ක‍්‍රියාවන්ගෙන් පෙනී යන්නේ, මහ බලගතු හිටපු ජනාධිපතිවරයාව පරාජය කිරීම සඳහා ඉතා දුෂ්කර තත්වයන් යටතේ පෙරට එමින්, ඔහුව ජයග‍්‍රහණය කැරැවීම සඳහා ඉදිරිපත් වූ අවංක ජනතාවට ඔහු දුන් පොරොන්දු ඔහුට දැන් අමතකව ඇති බවකි.

ස්වාර්ථය නොතැකූ ආධාරකරුවෝ

පැවති රජයම ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගත්තේ නම් අත්විඳිය හැකිව තිබූ වධ බන්ධන, අතුරුදහන් කිරීම් සහ ජීවිත අවදානම් පවා දරමින්, ස්වාර්ථය පසෙක ලා ආධාරකරුවන් විසින් ඔහුව ආරක්ෂා කළ සැටි ජනාධිපතිවරයාට මේ අවස්ථාවේ මතක් කර දීම වැදගත් ය. කුලියට ගත් හෙලිකොප්ටරයක ඔහුව නංවාගෙන, වෙඩි නොවදින ආරක්ෂක වැඩපිළිවෙලවල් ඔහු වෙනුවෙන් සකස් කරමින්, ඔහුගේ අවසාන මහජන රැලිවලදී ඔහුගේ ආරක්ෂාව සඳහා පෞද්ගලික ආරක්ෂක සේවා පවා ලබා දෙමින් ඔහු වටා එදා ආධාරකරුවන් රැස් වූ සැටි ජනාධිපතිවරයාට දැන් අමතකව ගොසිනි. අවසානයේ ඔහුට ශ‍්‍රී ලංකාවේම නායකත්වය ලබා දුන්නේ, සෝභිත හිමියන්ගේ, හිටපු ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංගගේ, එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ එහි නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අතලොස්සකගේ සහ ‘පුරවැසි බලය’ වැනි සිවිල් සංවිධාන ගණනාවක ඇපකැප වීම සහ ස්වාර්ථකාමී නොවූ ක‍්‍රියාදාමයක් විසින් මිස, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ සාමාජිකයන් විසින් නොවන බව ජනාධිපතිවරයා අද අමතක කොට තිබේ.

පැවති රජය සමග දැමූ ‘ඞීල්’

තමාගේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ පතුර සහ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අතර යළි සමාදානයක් සඳහා ජනාධිපතිවරයා බැසිල් රාජපක්ෂට කිට්ටු කළ බව මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. හිටපු ආර්ථික කටයුතු අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ මේ වන විට කිහිප වරක් අත්අඩංගුවට පත්ව තිබේ. මහජන මුදල් අපයෝජනය සහ මුදල් විශුද්ධිකරණය පිළිබඳ චෝදනාවන්ට ලක්ව අද ඔහු සිටින්නේ ඇප මත ය. මහින්ද රාජපක්ෂගේ දස අවුරුදු පාලන කාලය තුළ මහජන දේපළ අපයෝජනය සහ දූෂණය සම්බන්ධයෙන් තවත් රාජපක්ෂ පවුල් සාමාජිකයෝ චෝදනාවන්ට ලක්ව සිටිති. මෑතකදී ජනාධිපතිවරයා නුවරට ගිය අවස්ථාවේදී, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂව ඔහු හමු වූ බවටත් මාධ්‍ය වාර්තා කොට තිබුණි. රාජපක්ෂ පවුලේ සාමාජිකයන් විසින් කරන ලදැයි කියන දූෂණ ක‍්‍රියා සහ මහජන දේපළ අපයෝජනය පිළිබඳ පරීක්ෂණ පවත්වන බවට එක පැත්තකින් පොරොන්දු දෙමින්, අනිත් පැත්තෙන් එම පවුලේ සාමාජිකයන් සමග යළි හාද වීමට ජනාධිපතිවරයා යත්න දැරීම අතිශය උපහාසාත්මක ය.

අගමැතිවරයාගේ වැරදි විනිශ්චයන්

අගමැතිවරයා ගත් වැරදි තීන්දු ගණනාවක් තිබේ. ඇතැම් රාජ්‍ය ආයතනවල උසස් තනතුරුවලට වැරදි පුද්ගලයන් නම් කිරීම සහ පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ මැදිහත් වීම ඒ අතර දක්නට ලැබේ. මේ අයගෙන් සමහරුන්, ඇතැම් රාජ්‍ය ආයතන තුළ මහ වින්නැහියක් කොට තිබේ. අගමැතිවරයාගේ වඩාත් බරපතල වැරදි විනිශ්චය දැක ගත හැක්කේ, හිටපු මහ බැංකු අධිපතිවරයා පත් කිරීම සහ බැඳුම්කර වංචාව පිළිබඳ තොරතුරු හෙලිවීමෙන් පසුව බොහෝ කාලයක් යනතෙක්මත් ඔහුව එම තනතුරේම තබා ගැනීම තුළිනි.

හිටපු මුදල් අමාත්‍ය රවී කරුණානායක සම්බන්ධයෙන් නැගුණු විෂමාචාර චෝදනා නින්දනීයයි. ඊට අදාළ හරස් ප‍්‍රශ්න කිරීම්වලදී ඔහු දුන් නිදහසට කරුණු සිනාගන්වන සුළුයි. එම රවි කරුණානායක සමග අගමැතිවරයා ප‍්‍රසිද්ධියේ ඇයිහොඳයි කම් පෑම කෙනෙකුට අදහා ගත නොහැකියි. කටින් බතල සිටුවීම නතර කොට, පක්ෂයේ සිටින දූෂිතයන්ට එරෙහි නිශ්චිත දැඩි පියවර අගමැතිවරයා වහා ගත යුතුව තිබේ. මන්ද යත්, දැනටමත් පක්ෂ ආධාරකරුවන් සහ ඡන්දදායකයන් නායකත්වයේ ඇති අකර්මණ්‍ය භාවය ගැන බලවත් කලකිරීමට පත්ව සිටින බැවිනි. එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායකයා වශයෙන්, පක්ෂ සාමාජිකත්වයට සවන්දීමට ඔහු දැන්වත් පටන්ගත යුතුව තිබේ. වැඩිහිටි තලතුනා මිනිසුන්ට බණ කීමෙන් පලක් නැත. එබැවින් එක්ටැම් ගෙයි කල් මරන්නේ නැතිව, මහජන සුභසිද්ධියට අදාළ වන වැදගත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් තමන්ගේ හැසිරීම සහ අකාර්යක්ෂමතාව ගැන ඡන්දදායකයන් සිතන්නේ කෙසේදැ යි ඔහු දැනගත යුතුව තිබේ.

සිදු වූ වැරදි පිළිබඳව අගමැතිවරයා ජාතියෙන් සමාව ඉල්ලා සිටීමට තරම් නිහතමානී වීම අගේ කළ යුතුය. එසේ නම් ඒ සමාව භාරගෙන, වෙනස්කම් ඇති කරන්නැයි ඉල්ලමින්, පොරොන්දු ඉටු කිරීම සඳහා නිශ්චිත කාල වකවානු යොදාගෙන ඉදිරියට යන්නැයි ජනාධිපතිවරයා ඉල්ලා නොසිටීම අභිරහසකි. ඡන්දදායකයාගේ පැත්තෙන් බලන විට ප‍්‍රමුඛ වැදගත් කමක් ගන්නේ දුන් පොරොන්දු ඉටු කිරීම පිළිබඳ කාරණයයි. පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් පරාජයට පත්වීම සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ හෝ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අභ්‍යන්තර අර්බුද ජනතාවට වැඩි වැදගත් කමක් ඇති දෙයක් නොවේ.

විශ්වාස භංග යෝජනාව

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ සහ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංග යෝජනාවක් කතානායකරවරයා වෙත භාර දී තිබේ. මාධ්‍ය වාර්තා කරන අන්දමට, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සමහර මන්ත‍්‍රීවරු ඊට සහාය දක්වති. මේ දක්වා ජනාධිපතිවරයා ඒ ගැන කිසිවක් කියා නැත. එසේ වෙතත්, අමාත්‍ය මණ්ඩලය තුළ සිටින ඔහුගේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් තේරී පත්වූ සහ පත් කළ ඇමතිවරුන්ගෙන් බහුතරයක් ඊට සහාය පළකොට ඇති බව පෙනේ. දැනට ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ මන්ත‍්‍රීවරුන් තුන් දෙනෙක් ඊට අත්සන් තබා ඇති බව වාර්තා වෙයි. මේ අතර, ජනතා විශ්වාසය දිනා ගත නොහැකිව පසුගිය ඡන්දයෙන් පැරදුණු එක්තරා බලගතු ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ඇමතිවරයෙකු, ප‍්‍රසිද්ධියේ මේ විශ්වාස භංගයට සහාය දක්වයි.

විශ්වාස භංගය ගෙන ඒමට කලින් අගමැතිවරයාව අස් නොකරන්නේ නම්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ඇමතිවරුන් විශ්වාස භංගයට සහාය දක්වන බව අමාත්‍ය දයාසිරි ජයසේකර ජනාධිපතිවරයාට දැනුම් දී ඇති බව මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. වර්තමාන ව්‍යවස්ථාව යටතේ එසේ කිරීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිවරයාට නැති බව මේ උගත් ඇමතිවරයා වටහාගෙන නැති පාටයි. මෙවැනි ඇතැම් ඇමතිවරුන් සහ රාජ්‍ය ඇමතිවරුන් මේ සන්ධාන ආණ්ඩුවට එක්ව සිටින්නේ, පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී මේ ජනාධිපතිවරයා දුන් පොරොන්දු ඉටු කරලීමට නොව, බදු ගෙවන්නන්ගේ වියදමින් ඇමති තනතුරු ලබාගෙන, මූල්‍ය ප‍්‍රතිලාභ සහ වෙනත් සුඛ විහරණ, මේ අවස්ථාව ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන, භුක්ති විඳීමටයි. තමන්ගේ පෞද්ගලික වාසි තකා පක්ෂ පාට වෙනස් කරන දේශපාලඥයන්ට, සාරධර්ම කියා දෙයක් හෝ ප‍්‍රතිපත්ති සහ ආචාර ධර්ම කියා දෙයක් හෝ තමන්ට ඇතැයි කීමට පුළුවන් කමක් නැත.

මහජන ඡන්දයෙන් ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරුණු ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ඇමතිවරුන්, මහජන ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූ අගමැතිවරයෙකුට එරෙහිව විශ්වාස භංගයක් ගෙන ඒම කුහක කමකි. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංගයක් ගෙන ඒමට කලින්, මහජනතාව විසින් පසුගිය ඡන්දයේදී ප‍්‍රතික්ෂේප කරන ලද ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ඇමතිවරුන්ට එරෙහිව විශ්වාස භංගයක් ගෙන ආ යුතු නැත් ද? ඒ ගැන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සිතා බැලිය යුතුව තිබේ.

මහා පාවාදීම

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මහින්ද පාර්ශ්වය සහ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සමග සන්ධානගත වීමේ අවකාශයක් ජනාධිපතිවරයා විසින් සොයා බලනු ලැබීම ඇදහිය නොහැකි තරමි. රට තුළ සමාජ, ආර්ථික, ආගමික, සංස්කෘතික සහ තාක්ෂණික දියුණුවක් ඇති කර ගන්නා අතරේම, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී, දයාබර, සාමකාමී, නීතිගරුක සහ ස්වෛරී රාජ්‍යයක් යළි ගොඩනගා ගැනීමේ ප‍්‍රයත්නයක් ජනාධිපතිවරයා විසින් දියත් කරනු ඇතැයි රට බලා සිටියේය. 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා ලැබූ ජනවරමට ජනාධිපතිවරයා පස්ස හරවනු ඇතැයි, වෙනසක් අපේක්ෂා කළ කිසිවෙක් නොසිතූහ. දුෂ්කර තත්වයන් පාලනය කර ගනිමින්, පටු පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට යමින්, ජාතිය, ආගම, ලිංගිකත්වය සහ සමාජ තරාතිරම නොබලා, සියල්ලන්ට සාමයෙන් සහ සංහිඳියාවෙන් එකට විසිය හැකි නීතිගරුක රටක් යළි ගොඩනැගීමේ හයිය සහ හැකියාව ජනාධිපතිවරයාට ඇතැයි ඔවුහූ අවංකවම විශ්වාස කළහ.

විවිධ හේතු නිසා, දෙන ලද පොරොන්දු සියල්ල ඉටු කරලීමේ හැකියාවක් ආණ්ඩුවකට නොලැබෙන බැවින්, ජනතාවක් තුළ ඇති විය හැකි අපේක්ෂා-භංගත්වය දේශපාලනයේම ආනුශංගික අංගයක් බව මම දනිමි. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා තමන් ලද ජනවරමට පස්ස හැරවීමට සැරසෙන බවට පළවෙන මාධ්‍ය වාර්තා සත්‍ය නම්, එය සාමාන්‍ය දේශපාලනික අපේක්ෂා-භංගත්වයක් නොවන අතර, එය සැලකෙනු ඇත්තේ, ශ‍්‍රී ලාංකේය දේශපාලනික රංගභූමි ඉතිහාසයේ මහා පාවා දීම වශයෙනි.

ගාමිණී ජයවීර

2018 මාර්තු 23 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ The Great Betrayal නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 271

සිරිසේන දේශපාලනය තුළ පවතින මහා අනියමාර්ථයන්

මහා විශ්වාස භංගය ඉවරයි. දැන් පැමිණ ඇත්තේ මහා අනියමාර්ථයේ කාලයකැයි පෙනේ. විශ්වාස භංගයට පක්ෂව ඡන්දය පාවිච්චි කළ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ කැබිනට් ඇමතිවරුන් සිය ඇමති තනතුරුවලින් ඉල්ලා අස්වන්නේ ජනාධිපතිවරයා ඉල්ලා සිටියොත් පමණ ලූ.

මාර වැඩක් නේ? මහත්මා චර්යාවක් වශයෙන් පිළිගැනෙන යමක් කිරීමටත් ඔවුන්ට ජනාධිපති නියෝගයක් අවශ්‍ය ලූ. මෙසේ කියන්නේ, තමන් ද කොටස්කරුවන් වන කැබිනට් මණ්ඩලයේ අගමැතිවරයාට එරෙහිව ඡන්දය පාවිච්චි කළ අයවළුන් ය. විනීත භාවය පිළිබඳ කිසි නිශ්චිත පිළිවෙතක්වත්, එවැනි විනීත භාවයක් පිළිබඳ වැටහීමක්වත් මේ පුද්ගලයන්ට නැත. එසේ තිබුණි නම්, උත්තුංග පාර්ලිමේන්තුවේ මෙවැනි ක‍්‍රියාවක නිරත වීමෙන් පසු තමන්ගේ තනතුරුවලින් ඔවුන් ඉල්ලා අස්විය යුතුව තිබේ. වරප‍්‍රසාදිත සහ ශිෂ්ඨත්වයේ මන්දිරයක් වන පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාන්‍ය සම්ප‍්‍රදාය එයයි. එහෙත් අද එම ස්ථානය වරප‍්‍රසාදිත රස්තියාදුකාරයන්ගේ ගුබ්බෑයමක් බවට පත්වීම හේතුකොටගෙන එවැනි හැසිරීමක් ඔවුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු විය නොහේ.

මේ පිරිස, සහතික වශයෙන් දන්නා එක දෙයක් තිබේ. එනම්, 19 වැනි සංශෝධනය යටතේ බලතල කප්පාදු කොට සිටින ජනාධිපතිවරයාගෙන් එවැනි ශිෂ්ඨ හැසිරීමක් පිළිබඳ ආදර්ශයක් නොසැපයෙන බව ය. පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ඡන්ද ප‍්‍රතිඵල අනුව, එක්සත් ජාතික පක්ෂය දෙවැනි තැනට ඇද වැටෙද්දී, තමන්ගේ තත්වය අන්ත තුන්වැනි තැනකට ඇද වැටුණු තත්වයක් තුළත්, රනිල් වික‍්‍රමසිංහට පමණක් ඉල්ලා අස්වීමට කී ජනාධිපතිවරයා, මේ විශ්වාස භංගය හරහා එම රනිල් වික‍්‍රමසිංහවම එළියට ඇද දැමීමට වලිකෑ තම සගයන්ව තවදුරටත් එම තනතුරුවලම තියාගන්නවා මිසක් ඔවුන්ට ඉල්ලා අස්වීමට කියතැයි කෙසේ නම් සිතන්න ද?

ජනාධිපති ධුරය අද විගඩමක් වී තිබේ. එවැනි තත්වයක් තුළ ජනාධිපතිවරයාගේ හෙංචයියන්ට, විශේෂයෙන් මැතිවරණවලින් පරාජයට පත්ව ඇති මුත් ජනාධිපතිවරයා විසින්ම කැබිනට් ඇමති ධුරවලින් පිදුම් ලත් දේශපාලඥයන්, ජනාධිපතිවරයා මොනම හෝ විනීත ක‍්‍රියාවකට තමන්ට අත වනතැ යි අපේක්ෂා කිරීම, හාස්‍යජනක ය.

කෙසේ වෙතත්, විශ්වාස භංගයෙන් පරාජයට පත්වුණේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය බව ලියා තැබිය යුතුය. මන්ද යත්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ තවත් ඇමතිවරුන් 4 දෙනෙකුත් සමග මේ විශ්වාස භංගය ගෙනාවේ ඔවුන් වන බැවිනි. එහෙත් ලොකුම පරාජිතයා, ජනාධිපති සිරිසේනගේ සභාපතිත්වයෙන් යුත් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයයි. දැන් අප සිටින්නේ ඒ පක්ෂයේ තවත් නාඩගම් රාශියක් මධ්‍යයේ ය. විශ්වාස භංගයෙන් ලත් නින්දිත පරාජයේ ලජ්ජාව වසා ගැනීම සඳහා විවිධ පාර්ශ්වවලට වරද පැටවීම එහි ලක්ෂණයයි. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංගයට පක්ෂව ඡන්දය දෙන ලෙස ජනාධිපතිවරයා තමන්ට කී බව එක් පාර්ශ්වයක් ප‍්‍රසිද්ධියේම කියයි. ඡන්දය දීමට නොපැමිණි නිල් පාර්ශ්වය වෙනත් කතාවක් කියයි. ඔවුන් කියන්නේ, ජනාධිපතිවරයාගේ මූලිකත්වයෙන් පැවති එක් රැස්වීමකදී, මේ විශ්වාස භංගයට ඡන්දය දීමෙන් වැළැකී සිටීමට ඒකමතිකව තීරණය කළ බවයි.

මේ පාර්ශ්ව දෙකෙන් ඇත්ත කියන්නේ කුමන පාර්ශ්වයදැ යි ජනාධිපතිවරයා හෙළි කරතියි අපට අපේක්ෂා කළ හැකි ද? එසේ කිරීමේ හැකියාවක් නැත. මන්ද යත්, අප මේ කතා කරන්නේ, තවත් වතාවක් තමන් ජනාධිපතිවරණයකට ඉදිරිපත් නොවන බවට මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ දේහය ඉදිරියේ සපථ කළ මුත් එසේ නොකළ, රාජපක්ෂ පාලන තන්ත‍්‍රය තුළ සිදුවූ සියලූ දූෂණ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරන බවට 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා මේ රට ඉදිරියේ ප‍්‍රතිඥා දුන් මුත් එසේ නොකළ පුද්ගලයෙකු සම්බන්ධයෙන් වන බැවිනි.

දැන් මේ රටේ තිබෙන්නේ බරපතල ලෙස භේදභින්න වූ ආණ්ඩුවකි. යහපාලන ආණ්ඩුවේ මුල් කාලයේ දක්නට ලැබුණු එක්සත් භාවය පිළිබඳ හාංකවිසියක්වත් දැන් ඉතිරිව නැත. දැන් ඒ යහපාලනය, යමපාලනයක් වී ඇත. ඊට විශේෂ අනුග‍්‍රාහකත්වයක් සැපයුනු පොලොන්නරුවේ රෝයල් කොලීජිය, කොළඹ රෝයල් කොලීජියෙන් මේ විශ්වාස භංගය තුළ පරාජයට පත්කොට ඇත.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂයත්, ජනාධිපතිවරයාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සමහර දේශපාලඥයනුත් දස අතේ හඬතැලූ දේශපාලනයෙන් පසු දැන් තවත් විශ්වාස භංගයක හාහෝවක් පටන්ගෙන තිබේ. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංගයට පක්ෂව ඡන්දය පාවිච්චි කළ කැබිනට් අමාත්‍යවරුන්ට එරෙහිව විශ්වාස භංගයක් ගෙන ඒමට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සූදානමක් තිබේ. පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන සංඛ්‍යාව පිළිබඳ අංකගණිතය අනුව, එවැනි විශ්වාස භංගයක් දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ ආධාරයකින් තොරව සම්මත කර ගත හැකි වන්නේය. මෙවර රනිල්ට සහාය දැක්වූ මුස්ලිම් මැති ඇමතිවරුන් එහිදී කෙසේ ක‍්‍රියා කරනු ඇත්දැ යි සිතාගත නොහැක. ඔවුන් සියල්ලන් එදාට පාර්ලිමේන්තුවට නොපැමිණ සිටීවි ද? එවිට, ඉතා පහසුවෙන් රනිල්ට එයත් ජය ගත හැකි වනු ඇත.

මේ රාජ්‍යකරණයේ නාඩගම තව කොච්චර කාලයක් අප බලා සිටින්න ද? අලූත් ඇමති මණ්ඩලයක් පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් සහ අමාත්‍ය විෂයයන් පවරා දීම සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට කමිටුවක් පත්කරන බවට ජනාධිපති කාර්යාලය ප‍්‍රකාශයක් නිකුත් කොට ඇත. සිරිසේනටත්, හැම දේටම කමිටු පත් කරන වික‍්‍රමසිංහගේ රෝගයම වැළඳී ඇතිවාවත් ද? කැබිනට් ඇමතිවරුන් සහ ඔවුන් සතු විෂයයන් පිළිබඳ සොයා බැලීමට සහ ඒ සම්බන්ධයෙන් උපදෙස් දීමට කමිටුවක් පත් කිරීමෙන් ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රදර්ශනය කරන්නේ තමන්ගේම නොහැකියාව නොවේද? ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය රාජ්‍යකරණයක තිබිය යුතු සාරය සහ රීතිය පිළිබඳ අවබෝධයක් ලංකාවේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය තුළ දක්නට නැත. දැන් එය, කමිටු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් වෙත පල්ලම් බසිමින් තිබේ. එය සිංහල බෞද්ධත් වේ දැයි සැකයකි. දූෂණය සහ වංචාව ආරක්ෂා කිරීමේ සහ සකලවිධ තක්කඩි දේශපාලනය ආරක්ෂා කිරීමේ සහතිකය එවැනි ක‍්‍රමයක් හරහා අත්කර ගැනීම අපහසු නොවේ.

සිරිසේන සහ වික‍්‍රමසිංහ යන දෙදෙනාම යටතේ ශ‍්‍රී ලංකාව අද වන විට ආපදාවට පත්ව ඇත. 2015 ජනතාවට දෙන ලද ප‍්‍රතිඥා ඔවුන්ට දැන් අමතක ය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ මේ නාඩගම තව කොපමණ කලක් යා හැකි ද? එය තවදුරටත් මෙසේම පැවතියහොත්, රාජපක්ෂලාට නැවත බලයට පත්වීමේ අවකාශය ඒ මගින් ඉතා පහසුවෙන්ම විවර කෙරෙනු නොඅනුමානයි. එසේ වුණොත් කෙසේ වේවි ද? එය, සිරිසේනගේ නායකත්වයෙන් තොරව ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යළි නැගී සිටීමක් විය හැකි ද? මෑත අනාගතයේ දේශපාලනය තුළ දිග හැරෙන එවැනි අනියමාර්ථයන් ගැන සොයා බැලීමට තවත් කමිටුවක් පත් කළොත් නරක ද?

ලූෂන් රාජකරුණානායක

2018 අපේ‍්‍රල් 6 වැනි දා ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ පළවූ The Big Ifs in Sirisena Politics නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 81

පාර හරිද? : චරිත හේරත්

මැතිවරණයට පෙර ශ්‍රීලනිපය කිව්ව කතාව

අගමැතිවරයාට විරුද්ධව විශ්වාසභංග යෝජනාවක් ගෙනෙන කථාව යලිත් වතාවක් කරලියට පැමිනියේ මීට සති කීපයකටම පෙර පටන්මය. එය එසේ වුවත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා ඉවත් කළ යුතුයැයි යන මතවාදය මේ රටේ තියෙන්නේ අද ඊයේ සිට නොව මහ බැංකු හොරකම සිදුවූ දිනවල පටන්මය. ඒ කියන්නේ ඔහු දින සීයේ අගමැතිකම කාලයේ පටන්මය. පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණ වේදිකාවේ ශ‍්‍රීලනීපයේ ප‍්‍රධාන පටන් පාඨයක් වූයේ මේ අගමැතිත් එක්ක ඉදිරියට යන්න බැරි බවත් මැතිවරණයෙන් පසුව ඔහුව ඉවත්කරන්නේ නැතිනම් සමගි සන්ධාන ආණ්ඩුවේ සිටින ශ‍්‍රීලනීපයේ අය තවදුරටත් ඉන්නේ නැති බවත්ය. ‘කියද්දි එහෙම වුනාට කරද්දි මෙහෙමයි කියන්නා සේ’ එසේ කීවත් පළාත් පාලන මැතිවරණයේන් පස්සේ අගමැතිව අයින් කරන්නට ශ‍්‍රීලනීපයේ අයට හැකියාවක් තිබුණේ නැති බව නම් දැන් කාටත් පෙනී ගොස් හමාරය.

මෛත‍්‍රීට හා රනිල්ට පිටින් මහින්දගේ ආණ්ඩුවක් රටේ තියෙනවා

මේ පළාත් පාලන ජන්දය තිබුනේ ගමේ ආණ්ඩුව දෙන්නේ කාටදැයි තෝරා ගැනීමට බව සැබෑය. එහෙත් ජන්දයේ ප‍්‍රතිඵලවලින් පෙන්නුම් කළේ ගමේ ආණ්ඩුව කෙසේ වෙතත් කොළඹ මහ ආණ්ඩුව දැන් තියෙන්නේ කාගේ අතේදැයි කියන කාරණය යැයි පැවසීමේ වැරුද්දක් නැත. මේ මැතිවරණය පුරාවටම ආණ්ඩුවේ සිටින ශ‍්‍රීලනීපයේ අය කීවේ ‘එජාපයේ ඉන්නේ හොරු’ බවත් ඒ නිසා ඒ හොරුන්ට විරුද්ධව ශ‍්‍රීලනීපයට ජන්දය ලබා දෙන ලෙසත්ය. ආණ්ඩුවේ සිටින එජාපයේ අය කීවේ ශ‍්‍රීලනීපය කියන්නේ බොරු බවත් ‘එජාපය ඉන්නේ හොරු නොවන’ බවත්ය. දැන් ආණ්ඩුවට තවදුරටත් මේ කියන සමගි සන්ධාන ආණ්ඩුව ලෙසින් පවතින්නට හැකියාවක් තියෙන්නේ දෙගොල්ලෝ එකිනෙකාට හොරු කියමින් සහ එකිනෙකා කියන්නේ බොරු යැයි කියමින් ඒ ඒ පක්ෂ වෙන වෙනම ලබා ගත් ජන්ද ටික එකට එකතු කරන්නට පුලූවන් කමක් තිබෙනවා නම් මිස වෙනත් කිසිම ආකාරයකින් නොවන බව ඉතාමත් පැහැදිලිය. මේ ආණ්ඩුවේ සිටින ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙකම ජනාධිපතිකමත් අගමැතිකමත් පාවිච්චි කරමින් සිදු කළ සියලූ බලපෑම් මධ්‍යයේ අලූතින්ම තරගයට එක්වූ ශ‍්‍රීලංකා පොදු ජන පෙරමුණ සියයට හැත්තෑවක් පමණ පලාත් පාලන ආයතන ජයග‍්‍රහනය කිරීම හරහා රටේ ගොඩ නැගී ඇත්තේ මෛත‍්‍රීට හා රනිල්ට පිටින් මහින්දගේ ආණ්ඩුවක් රටේ තියෙනවා වැනි හැගීමක්ය. ආණ්ඩුවේ දෙගොල්ලෝම ‘දැක්කේ නෑ වගේ හිටියාට ’ රටේ ගොඩ නැගී ඇත්තේ මේ වගේ තත්වයක්ය.

ආණ්ඩුවේ සුජාතභාවය සම්බන්ධව ප්‍රශ්නයක් තියනවා

පසුගිය පලාත් පාලන මැතිවරණයේ ප‍්‍රතිඵල පිටවූ දවසේ සිට අද දක්වාම රටේ දේශපාලනයේ කිසිම ස්ථාවර භාවයක් නොපෙන්වන්නේ ආණ්ඩුවේ සුජාතභාවය පිලිබදව ගොඩ නැගී ඇති මේ ගැටුලුව නිසාමය. මහබැංකුවේ වර්තමාන අධිපතිතුමා මේ සතියේ කියා තිබුනේ දේශපාලන ස්ථාවරභාවයක් රටේ නැති නිසා මුල්‍ය ස්ථාවරභාවයක් ගොඩනගා ගත නොහැකි තත්වයට රට වැටී ඇති බවය. දැන් අගමැතිවරයාට එරෙහිව විශ්වාශභංග යෝජනාවක් ඇවිත් තියෙන්නේ මේ කියන අස්ථාවරභාවයේම තවත් එක් ප‍්‍රකාශයක් ලෙසින් යැයි පැවසීමේ වැරුද්දක් ද නැත. රටේ මහජනතාවගේ පැත්තෙන් බලන විට නම් ආණ්ඩුවේ සිටින ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙක ගැනම ඒ අයගේ තිබූ විශ්වාසය භංග වී ඇති බව පැහැදිලිය. ඒත් දැනට ශ‍්‍රීලනීපයේ අය කරන කියන දේවල්වලින් පෙනී යන්නේ ‘ආණ්ඩුව කියන්නේ රනිල්ට’ වැනි දෙයක් නිසා අගමැතිට එරෙහිව විශ්වාසභංගක් ගෙන ඒම සංකේතාත්මකව කියන්නේ මෙය ආණ්ඩුවටම එරෙහිව එන විශ්වාසභංගයක් යැයි සිතීමේ වැරුද්දක්ද නැත.

රැවටුනේ ආණ්ඩුවේ ශ්‍රීලනිප ඇත්තෝ : පැරදුනේ අපි

මේ අගමැතිවරයා පැමිනි හැම වතාවේම වගේ මෙවරත් ඔහු කටයුතු කරන්නේ විදේශිකයින්ට හා විජාතිකයින්ට ගැලපෙන ආකාරයට බව ශ‍්‍රීලනීපයේ සිටි පැරනි පාක්ෂිකයින්ට හෙවත් පොහොට්ටුවේ වර්තමාන පාක්ෂිකයන්ට නම් කිසිදු සැකයක් තිබුනේ නැත. 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු කාලයේ කවර විටකවත් ඒ ජනතාව රනිල් කවුදැයි කියා රුවටුනේවත් තමන්ව රවට්ටවා ගත්තේවත් නැත්තේ ඒ නිසාය. ඒත් මේ දක්වාම ශ‍්‍රීලනීපයේ ආණ්ඩුවේ ඇත්තෝ නම් ඔහුට දිගටම රුවටුනු බව නොකියාම බැරිය. 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද පරාජයට පත්වෙද්දි අපි හිතුවේ දිනන්නේ මෛත‍්‍රී කියාය” ඒත් පසුදින අපි දුටුවේ මෛත‍්‍රී ජනාධිපතිතුමන් දිවුරුම් දෙනවා පමණක් නොව එවකට පාරලිමේන්තුවේ මන්ත‍්‍රීවරුන් 46 පමණක් සිටි රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාද අගමැති ලෙසින් දිවුරුම් දිමය. වැඬේ වරදින්නට පටන් ගත්තේ මෙතැන සිටන්ය. එපමණක් ද නොවේ. 2015 අප‍්‍රියෙල් මාසයේ ඒ පැරනි පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් තිබූ මහින්ද කණ්ඩායම විසින් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිවරයාට එරෙහිව ගෙනා විශ්වාසභංග යෝජනාව ජයග‍්‍රහනය කරන්නට නොහැකි වූයේ ජනාධිපතිතුමන් විසින් හදිස්සියේම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිම නිසාය. දෙවැනි වරට අපි කාටත් වැරදුනේ ඒ වෙලාවේය. මේ වැරුද්ද එතැනින් නිමා වුයේ ද නැත. මෛත‍්‍රී මහින්ද එකතු කර ඒ අප‍්‍රියෙල් මහ මැතිවරණය තරග කරන්නට (සමහරුන්ගේ විරෝධතාවන් මැද වුවත්) අපි පෙරට ආවේ ඒ හරහාවත් වික‍්‍රමසිංහ මහතාව පරාජයට පත් කරන්නට හැකිවේයැයි සිතූ නිසාය. ඒ ආකාරයෙන්වත් ඔහුගේ අගමැතිකම ගලවන්නට හැකියාවක් ලැබෙවි යැයි අප සිතු නිසාය. රනිල්ව අගමැතිකමෙන් ගලවන්නට අපි ගත් ඒ උත්සාහයත් නිමා වූයේ ඔහුව යලිත් වරක් ඒ පුටුවේ වාඩිකරවමින් පමණක් නොවේ. ඒ වැඬේ කෙළවර වූනේ අපේ පක්ෂයේ ලේකම් හා සන්ධානයේ ලේකම්ගේ පට්ටම් ගැලවී යාමෙන් බව මතක් කරන්නේ පසුගිය වැරදි යලි කියවමින් මෙවරවත් ඔහු පරදවන්නට හැකියාවක් වෙතොත් එය වලක්වන්නට නොව මේ වැඬේ බොරුවට කරන්නට නොයා යුතු බව පැහැදිලි කරන්නටය. තුන්වෙනි වතාවටත් අපි පරාජයට පත්වූ අතර රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා යලිත් අගමැති විය. ඒ නිකම්ම නොව නිමල් සිරිපාලලා සුසිල් ප්‍රෙමජන්ත්ලා මහින්ද අමරවීරලා ඇමති මණ්ඩලය ලෙසින් දෙපැත්තෙන් පිරිවරාගෙනය” තුන්වෙනි වතාවටත් අපි පැරදුනේ ඒ ආකාරයෙන්ය.

විශ්වාසභංගය ජයගන්නට නම් ආණ්ඩුවේ ජන්දත් අවශ්‍යයි

දැන් යලිත් අගමැතිවරයාට එරෙහිව විශ්වාසභංගයක් භාරදි තිබෙන අතර ඒ සදහා ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ හැමෝම පාහේ මේ වනවිටත් අත්සන් යොද ඇති බව ආරංචිය. මේ විශ්වාසභංගය ජයගන්නට නම් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ අයට අමතරව ආන්ඩුවේ සිටින ශ‍්‍රීලනීපයේ අයත් එජාපයේ හෝ වෙනත් පක්ෂයක කීපදෙනෙකුත් ජන්දය ලබාදිය යුතුව ඇත. ඒ සියල්ල ඒ ආකාරයෙන් සිදුවෙනවාදැයි මා දන්නේ නැත. එසේ සිදුවේවා යැයි පැතීම හැර අපිට කළ හැකි වෙනත් දෙයක්ද මට පෙනෙන්නේ නැත.

දැන් මේ විශ්වාසභංගය ජයගැනීමට නම් කළමනාකරණය කරගත යුතු සාධක අතර වැදගත්ම එකක් වන්නේ මේ කාරණය පිළිබදව ජනාධිපතිතුමන් සිතන්නේ කෙසේදැයි හරියට තක්සේරු කරගැනීමය. එතුමන්ගේ සහාය නොලැබෙන යෝජනාවකින් මේ රජයේ අගමැති මේ මොහොතේ අස්කළ හැකි යැයි මා සිතන්නේ නැත. එතුමන් මේ යෝජනාවට පක්ෂ වන්නේ යැයි සිතුවහොත් ඒ පක්ෂ වන්නේ දැන් සිටින අගමැති අයින් කර එජාපයෙන් වෙනත් කෙනෙක් පත්කර ගැනීමටද එසේත් නැතිනම් ශ‍්‍රීලනීපයේ කෙනෙක් සුලූතර ආණ්ඩුවක් ලෙසින් පත්කර ගැනීමටද කියන කාරණයද තවම පැහැදිලි නැත. ජනාධිපතිතුමන් විසින් මේ දෙකෙන් කොයි එක කළත් ඒ වැඬේට ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සම්බන්ධ විය යුත්තේ කෙසේද යන කාරණය මෙහිදි කළමනාකරණය කර ගත යුතු දෙවැනි කාරණයය. මම නම් සිතන්නේ ඒකාබද්ධයේ අය මේ මොහොතේ සිතිය යුත්තේ එලියේ සමාජයේ පොරකමින් තමන්ට සහයෝගය පළකරන පෙහොට්ටුවේ පාක්ෂිකයින්ගේ අභිලාෂයන් හොදට කිරා මැන බැලීමෙන් පසුව බවය.

විශ්වාසභංගය ජයගත යුත්තේ ඇයි ?

මට තේරෙන දේශපාලනයට අනුව නම් අපේ පාක්ෂිකයින් රනිල්ට වගේම රනිල්ගේ කැබිනට් එකේ ඇමතිකම් දරන ශ‍්‍රීලනීපයේ කණ්ඩායමටත් එකවගේම විරුද්ධය. ඒ අර්ථයෙන් නිමල් සිරිපාල අගමැති කිරීමෙන් හෝ කරු ජයසූරිය අගමැති කිරීමෙන් පොහොට්ටුවේ පාක්ෂිකයන්ගේ අභිලාෂයට කිසිදු පිලිගැනීමක් ලැබෙන්නේ නැති බව සැබෑය. එහෙත් රනිල් ඉවත් කිරීමෙන් ලැබිය හැකි ජයග‍්‍රනයන් රටේ පැත්තෙන් වඩාත් පළදයක වන්නේ රනිල් නොවන අලුත් අගමැකි යටතේ ඉක්මන් ජන්දයක් ලබා ගැනීමේ එකගතාවයක්වත් ගොඩනගා ගැනීමට ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ කණ්ඩායමට හැකියාව ලැබුනෝතින් පමණක් ය. අපි මේ විශ්වාසභංගයෙන් ලැබිය යුතු ජයග‍්‍රහනය වන්නේ මහ මැතිවරණයක් ලබා ගැනීමේ සටනට ශක්තියක් ලබා ගැනීමය.

පරිවාස ආණ්ඩුවක් !

අනෙක් අතට එජාපයේ නිල නායකත්වයත් (රනිල්) සහ පොහොට්ටුවේ නොනිල නායකත්වය (මහින්ද) එළියේ තියාගෙන ආණ්ඩුවක් කිරීම මේ පාර්ලිමේන්තුවේ යථාර්ථයක් වන්නේ පරිවාස කාලයකට පමණක්ම බව තේරුම් ගැනීමත් මෙතැනදි ඉතාමත් වැදගත්ය. එසේ නොවන්නේ යැයි කියන්නෝ කරන්නේ දේශපාලන විහිලූ සැපයීම පමණක් බව මගේ අදහසය.

මෛත්‍රීගේ කැමැත්ත ජනාධිපතිවරණයකට

ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව මීලගට යෙදෙන ජාතික මැතිවරණය වන්නේ ජනාධිපතිවරණයක් බව කවුරුත් දන්නා කාරණයක්ය. එහෙත් පොහොට්ටුවට (ඒකාබද්ධයට) වඩාත් වැදගත් වන්නේ ඒ පටිපාටයේ තියෙන ජනාධිපතිවරණය නොව එයට පෙර මහ මැතිවරණයක් කැදවා ගැනීමය. අනෙක් අතින් ශ‍්‍රීලනීපයේ දැන් ඉන්න ඇමතිවරුන්ට කෙසේ වෙතත් මෛත‍්‍රී ජනාධිපතිතුමන් වුවත් කෙළින්ම ජනාධිපතිවරණයකට ගමන් කිරිමට නොව මහ මැතිවරණයකට පසුව එන ජනාධිපතිවරණයකට මුහුණදිමට කැමති විය හැකි බව මගේ අදහසය. මහින්ද ජනාධිපතිතුමන්ගේ පැත්තෙන් සහ පොහොට්ටුවේ පාක්ෂිකයින්ගේ පැත්තෙන් නම් දේශපාලනය න්‍යාය පත‍්‍රයේ පළමුවත් දෙවනුවත් තෙවනුවත් තිබෙන්නේ මහ මැතිවරණයක් දක්වා බලවේග මෙහෙයවීමය. ඒ සදහා ව්‍යවස්ථාවේ ඉඩක් නැතැයි කියා කල් මැරිමෙන් සිදුවෙන දේශපාලන යහපතක් නැත. ඒ සදහා ව්‍යවස්ථාවේ ඇති ඉඩ පාවිච්චි කරමින් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක යෝජනා සම්මතයක් හරහා මෙ වැඬේ කරන්නට දේශපාලනමය මැදිහත්වීමක් කිරීම අත්‍යාවශ්‍යය. අද මුලු රටම අක‍්‍රීය කරන කුප‍්‍රකට 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට පාරල්මේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයක් ගත්තේ ඒ ආන්ඩුවේ අගමැතිට හෝ ජනාධිපතිට තුනෙන් දෙකක ජනවරමක් පාරලිමේන්තුවේ තිබී නොවන බව අපගේ මතකයේ තබා ගැනීම මෙහිදි ඉතාමත් වැදගත්ය. බලවේග මෙහෙයවන ආකාරයට අනුව මිස නිශ්චිතව තියෙන තුනෙන් දෙකක ජනවරමක් මේ කාලයේ කාටවත් ලැබෙන්නේ නැත. සෝභිත හිමිගේ කුඩා බලවේගය දෙතුන් සියයක ජනතාවක් සමග පාර්ලිමේන්තු වට රවුමේ සිටියා පමණය. නැති තුනෙන් දෙකක් පාරලිමේන්තුව ඇතුළේ අපුරුවට ගොඩ නැගුනේය. ඒ නිසා මේ විශ්වාසභංගය ජයගන්නේ නම් ඒ ජයග‍්‍රහනයෙන් ජනතාවට ලබා දිය යුතු කොටස වන්නේ ඒ අයගේ කැමැත්තට ගැලපෙන ආණ්ඩුවක් හා අගමැතිවරයෙක් තෝරා ගැනීමට ඉඩ ලබා දිමය.

යන එනමං නැති ශ්‍රීලනිප නායකයන්

මේ එකක්වත් වෙන්නේ නැතිව මේ විශ්වාසභංගය පරාජයට පත්වී හෝ අවසාන මෙහොතේ ශ‍්‍රීලනීපයේ සහාය නොලැබී යාමේ ඉඩක්ද මේ තුළ තිබෙන බව අපි අමතක කළ යුතු නැත. එවැනි තත්වයක් නිසා නැවත වරක් රනිල්ගේ එජාපයත් ජනාධිපතිතුමන්ගේ ශ‍්‍රීලනීපයත් අතර භංගවී ඇති විශ්වාසය අලූතින් හදගැනීමටද ඒ අය මෙය පාවිච්චි කරන්නට ඉඩ ඇත. එවැනි දෙයකට ‘පාවිච්චිවීමට’ හෝ යන එනමං නැතිව සිටින ශ‍්‍රීලනීපයේ නායකයෝ කීපදෙනෙකු යලිත් අපේ ජන්දයෙන් පාරලිමේන්තු යැවිමකට මේ විශ්වාසභංගය යොද ගැනීමේ කිසිදු ඉඩක් අපි දිය යුතු නැත.

දුවන මුවන් දැක නොදමව් නෙලූ පලා

අවසාන වශයෙන් කිව යුත්තේ ‘දුවන මුවන් දැක නොදමව් නෙලූ පලා’ කියා කීවාක් මෙන් කොහේවත් නැති විහ්වාසභංගයක් නිසා ඒකාබද්ධය හා පොදුජන පක්ෂය සතු ජනතා ශක්තිය බිම දැමිය යුතු නැති බවය. අපේ සටන ඇත්තේ මේ ආණ්ඩුව ගෙදර යැවීමට මිස ඒ වැඩෙන් ‘එක කෑල්ලක් ගලවන්නට ගොස් අපේ ලොකු කෑල්ලක් ගලවා ගැනීමට’ නොවන බව තේරුම් ගැනීම ඉතාමත් වැදගත්ය. මේ විශ්වාසභංගය යනු දිනේශ් විමල් වාසු උදය ඩලස් වැනි ඒකාබද්ධයේ නායකයින් සහ බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි පොදුජන පක්ෂයේ නායකියන් කරන අවසාන සටන නොවිය යුතු බව කියන්නේ ඒ සියලූ දෙනාගේ මැදිහත් විම්වලට ගරු කිරිමක් ද වශයෙනි.

 පේරාදේනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ දර්ශන අධ්‍යයන අංශයේ අංශාධිපති

ආචාර්ය චරිත හේරත්
(ලංකාදීප තීරු ලිපිය)

Comment (0) Hits: 141

විශ්වාසභංගයේ "හොරබාල්දු" මාට්ටු කළ : විජේදාසගේ "ලොජික්" එක

මුල අමතක දේශපාලනය

යහපාලන ආණ්ඩුව පිහිටුවා ගන්නා ලද්දේ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ දී ආසන 106 ක් ජයග්‍රහණය කළ එ.ජා.ප.ය සහ එ.ජ.නි.ස. ජයග්‍රහණය කළ 95 දෙනාගෙන් ජනාධිපතිගේ පාර්ශ්වය නියෝජනය කළ මන්ත්‍රීවරු 43 ක ප්‍රමාණයක් එක් වෙමිනි. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ අගමැතිධුරය යටතේ ආණ්ඩුව ගෙන ගිය බොහෝ වැඩපිළිවෙලවල් පිළිබඳ ජනාධිපති සහ ඔහුගේ පාර්ශ්වයේ මැති ඇමතිවරු අප්‍රසිද්ධියේ මෙන් ම ප්‍රසිද්ධියේ ද ඉතා දැඩි විවේචන එල්ල කළහ. එහෙත් එ.ජා.ප.ය නොමැති ව ආණ්ඩුවක් සැදීම සඳහා බහුතර මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව එකතු කර ගැනීමට ජනාධිපතිට කිසිදු ක්‍රමවේදයක් නොවුනි. පසුගිය දෙසැම්බර් මාසයේ අයවැය ලේඛනය සම්මත කිරීමේ දී අගමැති වෙනස් කොට වෙනත් අගමැතිවරයකු යටතේ ආණ්ඩුවක් සාදන බවට ජනාධිපතිවරයා දැඩි ස්ථාවරයක සිටියේ ය. එ.ජ.නි.ස.යේ 95 දෙනා එකට හිටගත්තේ නම් හෙට වුව ද ශ්‍රි.ල.නි.ප. ආණ්ඩුවක් පිහිටුවන බවට ජනාධිපති මැතිවරණ වේදිකාවල මහ ඉහළින් අභියෝගාත්මක ප්‍රකාශ කළේ ය.

එජාප සීතල යුද්ධය

පසුගිය දෙසැම්බර් මස අයවැය විවාදය අතරතුර එ.ජා.ප.ය තුළ පැවතියේ සීතල යුද්ධයකි. රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා ඉවත් කොට කරු ජයසූරිය අගමැති ලෙස පත් කිරීමට ගෙනගිය උත්සාහයට ජනපතිගේ නොමඳ ආශිර්වාදය ලැබුණි. එහෙත් අවසානයේ දී කරූ එය භාර ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. ඉන් අනතුරුව මහ බැංකු බැඳුම්කරය පදනම් කරගෙන අගමැතිට එරෙහි විශ්වාසභංගය කරළියට පැමිණියේ ය. ජනපති පාර්ශ්වයේ මන්ත්‍රීවරු සහ සුළු පක්ෂ වල සහාය නොමැති ව එය ජයග්‍රහණය කළ නොහැකි බවට සැකයක් නොවීය. ජනාධිපති පාර්ශ්වය ඊට සහාය දෙන බව තහවුරු කිරීම පිණිස සංකේතවත් ලෙස එම පාර්ශ්වයේ හතර දෙනෙකු විශ්වාසභංගයට අත්සන් කළහ. රවුෆ් හකීම් සහ මනෝ ගනේෂන් පැවසුවේ රනිල් සමඟ තවදුරටත් ගමනක් යා නොහැකි හෙයින් විශ්වාසභංගයේ දී දැඩි තින්දූවක් ගන්නා බවයි. එහෙත් ඔහුත් ජනාධිපති පාර්ශ්වයේ තීන්දුව ලැබෙන තෙක් ඔවුන්ගේ තීන්දුව ගැනීම කල් දමමින් ප්‍රමාද කළේ ය.

තනි අශ්වයාගේ තරගයට පිටිය සැකසීම

අගමැති ස්ථාවර ව සිටියහොත් විස්සයි-විස්ස ජනාධිපති මැතිවරණයේ දී ජනපතිට පොදු අපේක්ෂකයකු විය නොහැකි හෙයින් ඔහු ඉවත් කර එ.ජා.ප.යේ දුර්වල තැනැත්තකු අගමැතිවරයා බවට පත්කර ගතහොත් ජනපතිට ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයේ දී එ.ජා.ප.ය හරහා පොදු අපේක්ෂකයකු වීමට බලාපොරොත්තුවක් තිබූ බව තතු දන්නෝ පවසති. එම උපාය මාර්ගය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා මාධ්‍ය ආයතනයක හිමිකරුවකු ද ප්‍රබල සහයෝගයක් ලබා දුනි. දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය තුළ මෙන් ම පොදුජනතාවගේ අති බහුතර මතය වූයේ විශ්වාසභංගය මගින් රනිල්ගේ දේශපාලන ගමනේ අවසානය සනිටුහන් වන බව ය. ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රකාශයක් නිසාවෙන් නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා අමාත්‍යවරයා අගමැති සිහිනය දකිමින් සිටියේ ය. එස්.බී. දිසානායක, තිලංග සුමතිපාල වැන්නන් විශ්වාසභංගයට ප්‍රබල දායකත්වයක් ලබා දුන්නේ රනිල් ඉවත් කිරීමේ සටනට ජනාධිපති පුද්ගලික ලෙස ම අවතීර්ණ වී ඇති බව පවසමිනි.

මාර්තු 26 සලකුණ

එහෙත් ඒ සියල්ල ජනපති ඇතුළු කණ්ඩායමට පාරාවලල්ලක් වේ යැයි ඔවුන් කිසිවිටකත් නොසිතූහ. මාර්තු 26 වන දින හිරු නාළිකාවේ විකාශය කළ සලකුණ වැඩසටහන එහි හැරවුම් ලක්ෂය විය. ඊට සහභාගී වූයේ අමාත්‍ය මණ්ඩල සාමූහික වගකීම කඩ කළ බවට චෝදනා කරමින් අමාත්‍ය ධුර වලින් ඉවත් කළ විජයදාස රාජපක්ෂ මන්ත්‍රීවරයා ය. ඔහු අපක්ෂපාතී ලෙස බොහෝ පාර්ශ්වයන්ට රිදෙන ලෙස ප්‍රකාශ කළ අදහස් නිසා මෛත්‍රී පාර්ශ්වය කම්පනයට පත් විය. ඊට හේතු වූයේ ඔහු ඉදිරිපත් කළ පහත සඳහන් තර්කයන් ය.

එනම්;

1. විශ්වාසභංගයේ සඳහන් ප්‍රධාන චෝදනා අතර මහ බැංකුව අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ අමාත්‍යංශයට ගැසට් කිරීම සහ අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් මහ බැංකුවේ අධිපති ලෙස පත් කිරීම යන කාරණා දෙකෙන් අගමැතිවරයා දැරිය යුත්තේ 25% ක වගකීමක් පමණක් බවත්, ඉතිරි 75% වගකීම පැවරෙනුයේ ජනාධිපතිවරයාට බවත් ඔහු පැවසුවේ ය.

එම චෝදනා අගමැතිට එරෙහි ව විශ්වාසභංගයක් ලෙසට මතුපිටින් පෙනුනත් ජනාධිපතිවරයාට එරෙහි ව දෝෂාභියෝගයක් බව ද ඔහු පැවසී ය.

2. විශ්වාසභංගයෙන් අගමැති ඉවත් කරනු ලබන්නේ නම් ඊළඟට පත්වන පුද්ගලයා එම තනතුරට ගැලපෙන්නේ ද නැද්ද යන්න තීරණය කළ හැක්කේ එකී යෝජිත අනුප්‍රාප්තිකයා කවුරුන්දැයි යන්න හඳුන්වා දුනහොත් පමණක් බවට තර්කයක් ඉදිරිපත් කළේ ය. කොරෙක් දී අන්ධයෙන් ලබා ගැනීමෙන් කිසිදු ඵලක් නැතැයි ද යන්න සඳහන් කළේ ය.

ලොජික් එක වැඩකරා

විජයදාස ඉදිරිපත් කළ කරුණු වල බැරෑරුම් කම අවබෝධ කරගත් නිසාවෙන් දින තුනක් ගතවීමට මත්තෙන් මහ බැංකුව අගමැතිගෙන් ඉවත් කොට මුදල් අමාත්‍යංශය යටතට ගැසට් කිරීම ජනාධිපතිවරයා විසින් සිදු කළේ ය.

ඉතා පහසුවෙන් ජයගත හැකි යැයි සිතූ විශ්වාසභංගය එවක් පටන් වෙන ම දිශානතියකට හැරුණේය. විශේෂයෙන් ම එ.ජා.ප.යේ ප්‍රතිපත්ති දැඩි ලෙස විවේචනය කරමින් සිටි විජයදාස වැනි කෙනෙක් එවැනි බරපතල ප්‍රකාශයක් කිරීම තුළ එ.ජා.ප. පාක්ෂිකයන්ට නව ජවයක් සේ ම විශ්වාසභංගය ගෙන ආ පාර්ශ්වයන් විශාල අර්බුදයකට මුහුණ පෑවේ ය. ඒ නිසාවෙන් ම එ.ජා.ප. නායකයා ඉවත් කළ යුතු යැයි දැඩි මතධාරී ලෙස සහ විප්ලවකාරී ලෙස කටයුතු කළ මැති ඇමතිවරු ද අඩියක් දෙකක් පස්සට ගත්හ.

ස්ථාවරය අස්ථාවරවූ විට

ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයේ දී එ.ජා.ප.ය හරහා පොදු අපේක්ෂකයා වීමේ සිහිනය බොඳ වීමත් සමඟ කෙසේ හෝ අගමැතිට ඇටවූ මර උගුලෙන් තමන් බේරෙන්නේ කෙසේදැයි යන්න ජනාධිපතිවරයා කල්පනා කරන්නට විය. විශ්වාසභංගය ජයග්‍රහණය කරනවා ද නැද්ද යන්න පිළිබඳ ව තීරණාත්මක සාධකය වූයේ සුළු පක්ෂ නිසාවෙන් ඔවුන් තවදුරටත් විශ්වාසභංගයට පක්ෂ වීම වැළැක්වීමේ අරමුණින් ජනාධිපති පාර්ශ්වයේ තීරණය අප්‍රේල් 04 උදේ වරුව දක්වා කල් දැමීය. ජනාධිපති පාර්ශ්වයේ ස්ථාවරය පිළිබඳ සුළු පක්ෂ වලට එමගින් ලැබුණ ඉඟියත් සමඟ රවුෆ් හකීම්, රිෂාඩ් බදියුදීන්, දිගම්බරන් සහ මනෝ ගනේෂන් නායකත්වය දරන සුළු පක්ෂ මන්ත්‍රීවරු සිය ජාමය බේරගනු පිණිස ගතයුතු හොඳ ම ක්‍රියාමාර්ගය විශ්වාසභංගයට එරෙහි වීම බවට තීරණය කළහ.

අනපේක්ෂිත ලෙස සිදු වූ එම තීරණයත් සමඟ ජනපති පාර්ශ්වය නැවතත් කොටස් දෙකකට බෙදුනි. ඉන් 16 දෙනෙකු ඊට පක්ෂ ව ඡන්දය දුන් අතර 23 දෙනෙකු ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටියහ. ඡන්දය දුන් පාර්ශ්වය වෙනුවෙන් තිලංග සුමතිපාල පැවසුවේ එය ජනපතිගේ තීරණයක් අනුව සිදු වූ බවයි. අනෙක් අතට ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටි අය පැවසුවේ පරස්පර විරෝධී අදහස් ය. ඒ අනුව දෙකඩ වී තිබූ ශ්‍රි.ල.නි.ප. ය දැන් තුනකට කැඩී ඇත.

 අනෙක් අතට දෛවයේ සරදමකට මෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහට සහ එ.ජා.ප.යට එය වෙස්වලාගත් ආශිර්වාදයක් බඳු විය. පූජ්‍ය රතන හිමි හැර පක්ෂයේ අන් සියලු මන්ත්‍රීන් එක ස්ථාවරයක සිට විශ්වාසභංගය පරාජය කළහ.

ප්‍රතිඵල පැහැදිළියි

විශ්වාසභංගය සම්මත වූයේ නම් ඒ තුළ ගැබ් ව තිබූ චෝදනා මත ජනාධිපතිට එරෙහි ව දෝෂාභියෝගයකට ශක්තිමත් ආකාරයෙන් කරුණු පෙළගැසී තිබීම හේතුවෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ ස්ථාවරය දෙදරීමත්, විශ්වාසභංගය ජයගතහොත් ඊට උරණ වන එ.ජා.ප. පාක්ෂිකයන් නිසැක ව ම ජනපතිට එරෙහි ව දෝෂාභියෝගයක් ගෙන ඒමට ඇති ශක්‍යතාව කිසිසේත් බැහැර කළ නොහැකි බව ජනපතිට ද අවබෝධ විය. එවැනි දෝෂාභියෝගයක් එන්නේ නම් මහින්ද රාජපක්ෂ පාර්ශ්වයේ මන්ත්‍රීවරු 55 දෙනා ඉතා සතුටු සිතින් ඊට සහාය දක්වන බව හොඳාකාර ලෙස දන්නා නිසාවෙන් විශ්වාසභංගයේ අරමුණු සී සී කඩ විසිර ගියේ ය. යම් හෙයකින් මාර්තු 26 හිරු සලකුණු නොවුනේ නම් ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය වෙනස් ම අයුරකින් ලිවීමට අවකාශය තිබුණි.

ඒ. ජයලත්

Comment (0) Hits: 233

විමර්ශන කොමිෂන් සභා පිළිබඳ ලංකාවේ ගැටළුකාරී අතීතය : අපි පරණ වැරදිම නැවතත් කරමින් සිටිමු ද?

2015 ඔක්තෝබර් මාසයේ අංක 30/1 යටතේ සම්මත කරගන්නා ලද්දා වූ ද, 2017 මාර්තු මාසයේ අංක 34/1 යටතේ දීර්ඝ කරගන්නා ලද්දා වූ ද, ශ‍්‍රී ලංකාව පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනාව තුළ අඩංගුව පැවති ඉටු කළ යුතු පොරොන්දු සම්බන්ධයෙන් සහ ශ‍්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන මානව හිමිකම් තත්වය සම්බන්ධයෙන්, එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස්වරයා 2018 මාර්තු 21 වැනි දා එම කවුන්සිලය වෙත වාචික යාවත්කාල කිරීමක් ඉදිරිපත් කරනු ඇත. ‘අතුරුදහන් වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලය’ මෑතක දී ක‍්‍රියාන්විත කිරීමත්, බලහත්කාරී අතුරුදහන් කිරීම් අපරාධ සේ සැලකෙන නීති පනවා ගැනීමත්, උතුරු නැගෙනහිර යම් සීමිත ඉඩම් ප‍්‍රමාණයක් ඒවායේ අයිතිකරුවන්ට නිදහස් කිරීමත් ඇතුළුව යම් ප‍්‍රගතියක් ඒ කරුණු සම්බන්ධයෙන් මේ ආණ්ඩුව ඇති කරගෙන තිබුණත්, තව බොහෝ පොරොන්දු ඉටු කිරීමට තිබේ. එසේම, වගවීම සම්බන්ධයෙන් වන තවත් දේවල් තවම පටන්ගෙන පවා නැත.

මහ කොමසාරිස්වරයාගේ කරුණු ඉදිරිපත් කිරීම සිදුවන්නේ, මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව ඉලක්ක කර ගනිමින් මෑතක ඇති වූ ප‍්‍රචණ්ඩකාරී ක‍්‍රියාවලියෙන් අනතුරුව දක්නට ලැබෙන ආරක්ෂාව පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න ගණනාවක් ඇති පසුබිමක් ය. නුවර දිස්ත‍්‍රික්කයේ සහ ශ‍්‍රී ලංකාවේ වෙනත් පළාත්වල ඇති වූ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය මගින් කියාපෑවේ, මුස්ලිම් ප‍්‍රජාව ඉලක්ක කොට දියත් කෙරුණු වාර්ගික සහ ආගමික වෛරය සහ හිංසනය ඇවිල වූ සැහැසි ජනයා මෙල්ල කිරීමට ආණ්ඩුව දැක්වූ නොහැකියාවයි. අවාසනාවකට, මේවා හුදෙකලා සිදුවීම් නොවන අතර, මෑත වසර කිහිපය මුළුල්ලේ එක දිගට දිග හැරුණු යම් මාදිලියක නිශ්චිත කොටසක් වන්නේය. සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදයේ වාගාලංකාර මගින් අවුස්සන ලද සැහැසි ජන කල්ලිවල ප‍්‍රහාරයන්ට සංඛ්‍යාත්මක සුළුතරයන් ලක්වීම ඒ මාදිලිය තුළ කැපී පෙනුණි. ඒවාට අදාළ අපරාධකරුවන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීම සඳහා අවශ්‍ය සැබෑ පියවර, පැවති ආණ්ඩුව මෙන්ම වර්තමාන ආණ්ඩුවත් විසින් නොගැනීම තුළ, ඒ සැහැසි ව්‍යාපාරය තවත් ශක්තිමත් වී තිබේ.

මේ සන්දර්භය තුළ, නුවර සහ වෙනත් පළාත්වල ඇති වු ප‍්‍රචණ්ඩකාරී ක‍්‍රියාවන් ගැන සොයා බැලීම සඳහා ජනාධිපති විමර්ශන කොමිසමක් පත්කරන ලෙස ආණ්ඩුවේ සමහරෙකු ඉල්ලා ඇති බව වාර්තා විය. හිතාගත නොහැකි කඩිනමින් ඊට ප‍්‍රතිචාර දැක්වූ ජනාධිපතිවරයා, එවැනි ත‍්‍රිපුද්ගල කොමිසමක් තමා පත්කරන බව ප‍්‍රකාශයට පත්කොට තිබේ. ආණ්ඩුව පැත්තෙන් එවැනි කඩිනම් ප‍්‍රතිචාරයක් දැක්වීම, නුවර හිංසනකාරී තත්වයක් ඇතිව තිබෙන බව පිළිගැනීමට පවා සහ අනතුරුව එය හෙලාදැකීමට පවා මේ ආණ්ඩුව සුනංගු වූ ආකාරය සමග එකට ගෙන බලන විට, කෙනෙකුව පුදුමයට පත්කරවයි. ප‍්‍රචණ්ඩකාරී හිංසනය සිදුවන අවස්ථාවේ සහ එම දිනවල එය මැඩලීම අරභයා ආණ්ඩුව පැත්තෙන් දකින්ට ලැබුණු ප‍්‍රමාදය, නොහැකියාව සහ ඇල්මැරුණු ගතියට අමතරව, අතීතයේ කොපමණ නම් මෙවැනි විමර්ශන කොමිෂන් සභා පත්කොට තිබේද යන්න ගැනවත්, තවත් එවැන්නක් දැන් ඉල්ලා සිටින අය දැනුවත්ද යන්න ප‍්‍රශ්නයකි. එවැනි කොමිෂන් සභා සඳහා අතීතයේ ගත කොට ඇති කාලය, ඒවා සඳහා වැය කොට ඇති මුදල් කන්දරාව සහ අවසානයේ එවැනි කොමිෂන් සභා විසින් යෝජනා කරන ලද නිර්දේශ සම්බන්ධයෙන් බලයේ සිටි ආණ්ඩු කටයුතු කොට ඇති දියාරු ආකාරය ගැන මේ අය සිතා ඇත්ද යන්න ප‍්‍රශ්නයකි.

කොමිෂන් සභා පිළිබඳ අතීත උරුමය

‘උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිසම’ සහ ‘පරණගම කොමිසම’ ඇතුලූ තවත් එවැනි කොමිෂන් සභා, වින්දිතයන්ගේ අපේක්ෂා එදා දල්වාලීය. එහෙත් ඒවායේ ප‍්‍රකාශිත අභිප‍්‍රායන් ප‍්‍රකාරව අවසානයේ කටයුතු සිද්ධ නොවන විට, වින්දිතයන් තුළ නැවත නැවතත් ඇති කෙළේ කෝපයත්, අපේක්ෂා භංගත්වයත් ය. ‘උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිසම’ ඇතුලූ වෙනත් එවැනි කොමිෂන් සභා ඉදිරියට පැමිණි කිසිවෙකුට, අතීත අපයෝජනයන් සම්බන්ධයෙන් යුක්තියක් ඉෂ්ට වුණේ නැත. ඒ ආකාරයෙන්ම, ‘පරණගම කොමිසම’ ඉදිරියට ගිය අයට, තවමත් තමන්ගේ අතුරුදහන් වූ ආදරණීයයන් පිළිබඳ පිළිතුරක් ලැබී නැත. මේ කොමිෂන් සභා දෙක මගින් උතුරේ පවත්වන ලද සැසි වාරවලට පැමිණි බොහෝ වින්දිතයන් දුරුකතර ගෙවා, තමන්ගේ දෛනික ආදායම පවා අහිමි කරගෙන එහි ගියේ විනාඩියකට දෙකකට හෝ තමන්ගේ දුක්ගැනවිලි කියාපෑමට ය. ඒ දුක්මුසු අත්දැකීම් කියාපෑමේදී ඉන් බොහෝ දෙනා භාෂා ප‍්‍රශ්නයටත් මුහුණදුන්හ. ඊට හේතුව, ඒවායේ භාෂා පරිවර්තන පහසුකම්. විශේෂයෙන් දෙමළ භාෂා පරිවර්තන පහසුකම් නොතිබීමයි. තවත් සමහරු තර්ජනවලට මුහුණදුන් අතර, මේ කොමිෂන් සභා ඉදිරියට පැමිණෙන අවස්ථාවේදි සහ ඉන් පසුවත් ආරක්ෂක අංශවල නිරන්තර සෝදිසියට ඔවුහූ ලක්වූහ. සමහර කොමසාරිස්වරුන් සහ කොමිසමට සහාය වන්නන් මතු කළ අසංවේදී ප‍්‍රශ්නවලින් තවත් අය බලවත් පීඩාවටත්, නිගරුවටත් පත්වූහ. බිහිසුණු ප‍්‍රචණ්ඩත්වය අත්දුටු හෝ අත්විඳි වින්දිතයන් පත්ව සිටි කම්පිත ක්ෂතිය ගැන මේ බලධාරීන් දැන සිටියේ නැත. නැත්නම් තැකුවේ නැත. එහෙත් පිළිතුරු සොයමින් සහ යුක්තිය අපේක්ෂාවෙන් ඔවුන් පත්ව සිටි අසරණ තත්වය කෙතෙක් දුක්ඛිත වී ද යත්, බොල් පොරොන්දු මැද්දේ පවා ඔවුහූ නැවත නැවතත් මේ කොමිෂන් සභා ඉදිරියට ආහ.

යෝජනා වී ඇති පරිදි තවත් කොමිෂන් සභාවක් පත්කළොත් මේ කටුක පාඩම නැවත දිග හැරෙනු ඇත. වැඩියත්ම එසේ වන්නේ, වින්දිතයන් වාර්ගික/ආගමික සුළුතරයකට අයත් වන බැවිනි. පසුගිය ප‍්‍රචණ්ඩකාරී ක‍්‍රියාවලිය තුළ විවිධ ආකාරයෙන් සහ විවිධ මට්ටම්වලින් රාජ්‍යය එම ප‍්‍රචණ්ඩකාරීත්වයේ සහායකයන් වී තිබුණු තත්වයක් තුළ, රාජ්‍ය ආයතන ගැන සැක කිරීමට තරම් හේතු කාරණා එම ජනතාවට කොපමණවත් ඇත. විවිධ කොමිෂන් සභා පිළිබඳ ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාස උරුමය වින්දිතයන් සම්බන්ධයෙන්වත්, යුක්තිය සම්බන්ධයෙන්වත් සාධනීය එකක් නොවීම කණගාටුවකි. එසේ නම්, තවත් දිග් ගැස්සෙන එවැනිම ක‍්‍රියාවලියක් පිළිබඳව, වින්දිතයන්ව නැවතත් පීඩාවට පත්කළ හැකි එවැනිම ක‍්‍රියාවලියක් පිළිබඳව සහ එම විමර්ශන අවසානයේ නිකුත් කෙරෙන පතරංග වාර්තා කිසිවෙකු නොකියවන සහ වැඩි කල් නොගොස් ඒ සියල්ල අමතක වන ක‍්‍රියාවලියක් ගැන මෙතරම් උනන්දුවක් කුමට ද? අතීතයේ පැවති කොමිෂන් සභා සේම මේ කොමිෂන් සභාවත් කිසිවෙකුට එරෙහිව නඩු පැවරීමකට තුඩුදෙතැයි සිතිය නොහැක. එය තවදුරටත් ශ‍්‍රී ලංකාවේ දණ්ඩමුක්ති සම්ප‍්‍රදායට (දඬුවම් නොවිඳ වැරදි කිරීමට ඇති හැකියාවට* තවත් දායකත්වයක් පමණක් සපයනු ඇත.

දණ්ඩමුක්තිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය විසඳා ගැනීම

මේ දණ්ඩමුක්ති සංස්කෘතිය වර්තමාන ආණ්ඩුවට අතීතයෙන් උරුම වූවකි. වගවීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීම ඇතුළු පොරොන්දු ගණනාවක් මේ ආණ්ඩුව 2015 දී මේ රටේ ජනතාව ඉදිරියේ තැබුවත්, ඒවායින් බොහොමයක් තවම සාර්ථක කරගෙන නැත. දූෂණයට එරෙහිව කටයුතු කිරීමටත්, ඒවාට සම්බන්ධ පුද්ගලයන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමටත් මේ ආණ්ඩුව එදා පොරොන්දු වුව ද, එවැනි දූෂිතයන් බොහොමයක් දෙනා තවමත් නිදැල්ලේ සිටින අතර, අත්අඩංගුවට ගත් කිහිප දෙනෙකුත් ඇප මත නිදහස් කර හැර තිබේ. මේ අතර තවත් නඩු ගණනාවක් පමා වෙමින් තිබේ. මේ රජය බලයට පත්වූ දා සිට අද වන තෙක්, ආගමික හෝ වාර්ගික වෛරය වැපිරීමේ වරදට නඩු අසා කිසිවෙකු හිරේ යවා නැත. අපරාධකරුවන්ව නීතිය තුළ කොටු කර ගැනීමට අසමත් වන එවැනි තත්වයක් තුළ, මේ ආණ්ඩුව යටතේමත් වාර්ගික සහ ආගමික වෛරය උසිගැන්වීම් ඉහළ ගොස් තිබේ. ඒ සමගම, අපරාධකරුවන්ට එරෙහිව නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරමින්, නීතියේ බලය පාවිච්චි කොට හිංසනයේ ව්‍යාප්තිය මැඩලිය යුතු බවට, දැනුවත් පිරිස් විසින් පොලීසියෙන්, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවෙන් සහ වෙනත් අදාළ බලධාරී ආයතනවලින් කෙරෙමින් පවතින ඉල්ලීම් ද අනන්තවත් ය.

මෙවැනි අඳුරු තත්වයක් ඇති වී තිබෙන්නේ එවැන්නක් මැඩලීමට තරම් ප‍්‍රමාණවත් නීතිරීති සමුදායක් රටේ පවතිනද තත්වයක් තුළ ය. පොලිස් ආඥාපනත, අපරාධ නීති සංග‍්‍රහය සහ ‘සිවිල් සහ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රඥප්තිය’ මෙහිදී රටේ සේවයට ගත හැකිව තිබේ. එසේම ඉහත කී ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සම්බන්ධයෙන් වන අවශ්‍ය තරම් සාක්ෂි ද නොඅඩුව තිබේ. එබැවින් තවත් ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් ඉල්ලා උදක්ම හඬ නගන අයවළුන්, ඊට කලින්, මේ කියන මාර්ග ඔස්සේ නීතිය පසිඳලීමට බැඳී සිටින ආයතනවලින් සහ පුද්ගලයන්ගෙන් ඔවුන්ගේ රාජකාරි නිසියාකාරයෙන් ඉටු කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිය යුතුව තිබේ. තවත් දීර්ඝ පරීක්ෂණ ක‍්‍රියාවලියක් සඳහා, අවසානයේ කිසි සුගතියක් අත් නොවන පරීක්ෂණ ක‍්‍රියාවලියක් සඳහා, නැවත වරක් රටේ බදු මුදල් නාස්ති කරනවාට වඩා එය ප‍්‍රයෝජනවත් ය.

නායකත්වය සහ ප‍්‍රතිසංස්කරණ සඳහා ඇති අවශ්‍යතාව

අමතක වීමේ බරපතල රෝගයකින් මේ ආණ්ඩුව පෙලෙන්ට ඇති ඉඩකඩ සැලකිල්ලට ගෙන, 2015 ප‍්‍රතිසංස්කරණ න්‍යාය පත‍්‍රය ඔවුන්ට නිරන්තරයෙන් සිහිකැඳවීමේ වගකීම පුරවැසියන්ට පැවරේ. මේ ආණ්ඩුවට ජනවරම ලැබුණේ දේශපාලන සංස්කෘතියේ වෙනසක් ඇති කිරීම සඳහා ය. පිරිසුදු ආණ්ඩුකරණයක් සහ යහපාලනයක් ඇති කිරීම සඳහා ය. ඥාති සංග‍්‍රහය ඉවරයක් කිරීම සඳහා ය. වගවීමෙන් බැඳී සිටීම සඳහා ය. එසේම සුළුතර ප‍්‍රජාවන්ගෙන් අතිබහුතරයකගේ සහාය ලැබුණේ ජාතික ප‍්‍රශ්නයට දේශපාලනික විසඳුමක් සෙවීම සඳහා ය. අතීතයේ සිදු වු ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා සම්බන්ධයෙන් වගවීමේ යාන්ත‍්‍රණයක් සකසා ගැනීම සඳහා ය. එහෙත් ඒ කිසිවක ප‍්‍රගතියක් දක්නට නැත. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ක‍්‍රියාවලියත්, සංක‍්‍රාන්ති යුක්ති ක‍්‍රියාවලියත් මේ වන විට ඉතා සීග‍්‍රයෙන් පල්ලම් බසිමින් තිබේ. මෑතකදී ඇති වු ප‍්‍රචණ්ඩකාරී රැල්ල නිසා, හිංසනය තවදුරටත් පැතිරීම වැලැක්වීමේ සහ සුළුතර ප‍්‍රජාවන්ට ආරක්ෂාව සැලසීමේ හැකියාවක් මේ ආණ්ඩුවට ඇත් ද යන්න පිළිබඳව ඇත්තේ බරපතල කුකුසකි.

යුද්ධයෙන් පසුව ශ‍්‍රී ලංකාවේ අතිශය විනාශකාරී හිංසනයක් ඇති වී සති දෙකකට ආසන්න කාලයක් ගත වී ඇති තත්වයක, රටේ ආරක්ෂාව සහ ස්ථාවරත්වයත්, එවැනි සිදුවීම් යළි ඇති නොවීමට වගබලා ගත හැකි ශක්තිමත් සහ තීරණාත්මක නායකත්වයක් සඳහාත් ඇති අවශ්‍යතාව බොහෝ පුරවැසියන්ට දැනෙමින් තිබේ. මේ අවස්ථාවේ තමන්ගේ විවේචකයන් වැරදි බව ආණ්ඩුව ඔප්පු කළ යුත්තේ, එවැනි නායකත්වයක් ආදර්ශයෙන්ම රටට පෙන්වීමෙනි. මොනම තත්වයක් යටතේවත් ඉහත කී ආකාරයේ හිංසනයක් නොඉවසන සහ අපරාධකරුවන් වහා නීතිය ඉදිරියට පමුණුවන නායකත්වයකට උර දීමෙනි. හුදෙක් පුද්ගලයන්ව අත්අඩංගුවට ගැනීම් පමණක් ඊට නොසෑහේ. පවතින නීති ප‍්‍රකාරව ඔවුන්ට එරෙහිව නඩු පවරා වරදකරුවන් කළ යුත්තේය.

ශ‍්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවේ නියෝජිත පිරිස මේ සතියේ පැවැත්වෙන එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ඉදිරියේ තමන්ගේ සාර්ථක වැඩ කටයුතු ගැන පැහැදිළි කරලීමටත්, ඉතිරි කාර්යයන් ඉදිරියේ දී කරන බව සපථ කිරීමටත් නියමිත ය. එහෙත්, සුළු ජන ප‍්‍රජාවන් බියෙන් වෙසෙන, අපරාධකරුවන් තවමත් නඩු විභාග කොට වැරදිකරුවන් කොට නැති රටක් ඉදිරිපත් කරන එවැනි වාර්තා හුදෙක් වාගාලංකාර පමණක් වනු ඇත. තමන් පොරොන්දු වූ කාර්යයන් ඉෂ්ට කිරීමේ වගකීම ආණ්ඩුවට තිබේ. කිසි වැදගැම්මකට නැති තවත් ජනාධිපති කොමිෂන් සභා පත්කරමින්, යුක්තිය මගහැරීමේ ව්‍යාජ අවසර අස්සේ හැංගෙනවා වෙනුවට, දුන් පොරොන්දු දැන්වත් ආණ්ඩුව ඉටු කළ යුතුව තිබේ. මේ තීරණාත්මක මොහොතේ එසේ කිරීමට මේ ආණ්ඩුව අසමත් වෙතොත් එයම ඔවුන්ගේ ඉරණම තීන්දු වීමට හේතු වනු ඇති අතර, ශ‍්‍රී ලංකාවේ අතීතයෙන් පාඩම් උගෙනීමට තිබූ වටිනා අවස්ථාවක් නාස්ති කර ගත්තා ද වන්නේය.

භවානී ෆොන්සේකා

 2018 මාර්තු 19 වැනි දා ‘ග‍්‍රව්න්ඞ්වීව්ස්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sri Lanka's Problematic Past with Commissions of Inquiry: Are We Repeating Mistakes?නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය - ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 77

සිරිසේන: හිස සුන් කුකුළෙක් ද, පස්සෙන් සිට පිහියෙන් අනින්නෙක් ද?

(සිරිසේන හෙංචයියාගෙන් තල්ලූවලත් රාජපක්ෂලාට එරෙහිව යු.එන්.පී සහ එහි හවුල්කරුවෝ)

මේ කොලමේ පාත‍්‍ර වර්ගය වන්නේ, කල් ඉකුත් වූ පතෝලයෙකු සහ බොරු පණ්ඩිතයෙකු, කුමන්ත‍්‍රණකාරී සහ මොළේ කචල් ග‍්‍රාම සේවකයෙකුත්, ඒ පස්සෙන් හොල්මන් කරන ප‍්‍රජාපීඩකයෙකුගේ සෙවනැල්ලකුත් ය. මෙය, ‘මැක්බත්’ රචනයකට ගැලපෙන පිටපතකි. ‘‘නිවැරැද්ද වැරැද්ද ය. වැරැද්ද නිවැරැද්ද ය. මීදුම් පටලය සහ දූෂිත වා ගැබ අස්සෙන් සුනංගු වීම.’’

‘දෙමළ ජාතික සන්ධානය’ සමග ‘ගේම් ගහන්න එපා’ යැයි කී ජාතිවාදී කුණකටුවා කවුද?

ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාස භංගයක් සම්මත වී තිබේ. මට වලිගේ පෑගී ඇතැයි දැන් ඔබ එක පාරටම කියාවි. අගමැතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංගයක් අන්ත පරාජයට පත්කොට ඇතැයි ඔබ මට පෙන්වා දේවි. අප දෙන්නාම නිවැරදි ය. ඔබ කරන්නේ දත්තමය සිද්ධියක් වාර්තා කිරීමයි. මා කරන්නේ දේශපාලනය කතා කිරීමයි. විශ්වාස භංගය ගෙනා ඒකාබද්ධයට වැඩි පරාජයක් සිරිසේන ලැබුවේය. එය පසුපසින් සිට නොව, ඉදිරියෙන්ම සිට එම විශ්වාස භංගය මෑනුවේ ඔහු ය. ඒ අනුව, එක්තරා අර්ථයකින් ලී කොටය උඩ තිබුණේ ඔහුගේ මිස රනිල්ගේ හිස නොවේ. එය දැන් සිඳී ගොසිනි. සිරිසේන ඔල්මාද ගතියකින් පෙලෙන සෙයකි. හිස සුන් කුකුළෙකු සේ ඔහු දඟලයි. එහෙත් ඒ පිස්සුවට තර්කයක් තිබේ. ඇස්පනාපිට ඇති දෙය අප එයාකාරයෙන් දැකිය යුතුය. මීදුම් පටලයේ සහ දූෂිත වා ගැබ අරක්ගත් එවුන් සමග ඇති කර ගත් තීන්දුවක් මත ඔහු තමන්ගේ කොටස ඉටු කෙළේය. ‘දෙමළ ජාතික සන්ධානය’ සමග ‘ගේම් ගහන්න එපා’ යැයි කී ජාතිවාදී කුණකටුවා කවුද?

අසීරු පිම්මක් අපි පැන ගත්තෙමු : දැන් අපි මීදුම කපාගෙන යමු!

අසීරු පිම්මක් අපි පැන ගත්තෙමු. දැන් අපි මීදුම කපාගෙන යමු. කෙනිහිලිකම් පැත්තකින් තියමු. අලූත් භූමි දර්ශනය ඇඳ ගනිමු. ඉදිරි වසර දෙක, ප‍්‍රධාන පිල් දෙකක අරගලයකි. එක් පැත්තක, සිරිසේන කූටාලියා සමග රාජපක්ෂ වර්ගය සිටී. ඔවුන් සමග ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහ පරණ වමේ මළකඳ ගාටාවි. අනිත් පැත්තේ, එක්සත් ජාතික පක්ෂය, සුළුතර ප‍්‍රජාවන් සහ සුළුතර පක්ෂ (දෙමළ ජාතික සන්ධානය, මුස්ලිම් පක්ෂ, ලංකා දෙමළ සහ වතුකරේ දෙමළ) සහ චම්පික වැනි සිංහල සුළු පක්ෂ සිටීවි. මේ සන්ධානයේ ආකෘතින්, සිද්ධියෙන් සිද්ධියට වෙනස් වෙනු ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන්, ජනාධිපතිවරණයක්, නිතරඟ ගිවිසුම් මත ගොඩනැගිය හැකි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකින් වෙනස් වෙනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, සමස්ත චිත‍්‍රය දෙස බැලූ විට ප‍්‍රධාන කඳවුරු දෙක තිබේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නිත්‍ය අවුලක සහ සම්මෝහයක දිගටම ගැලී සිටිනු ඇත.

පුස් වෙඩිල්ලක් ව්‍යවස්ථාමය කුමන්ත්‍රණයක !

ඒකාබද්ධ විපක්ෂය වෙනුවෙන් මේ ආණ්ඩුව අවුල් කිරීමේ න්‍යාය පත‍්‍රය සිරිසේන අතට ගෙන තිබේ ය යන මගේ කියැවීම නිවැරදි නම්, ඔහුගේ ඉලක්කය විය යුත්තේ 2010-21 දී එක්සත් ජාතික පක්ෂය පරාජයට පත් කිරීමයි. එක්සත් ආණ්ඩුවේ එක් පාර්ශ්වකරුවෙකු එම ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රධාන හතුරාගේ ඉත්තෙකු වන්නේ නම්, ඒ ඉත්තා රටේ ජනාධිපතිවරයාත් වන්නේ නම්, ලංකාවේ ගමන් මග හරිම අවිනිශ්චිත ය. ජනතා දේශපාලන පරාසය තුළ ඔහු පුස් වෙඩිල්ලක් පමණක් විය හැකි වුවත්, ජනාධිපතිවරයෙකුට ව්‍යවස්ථාවෙන්ම හිමි වන යම් බලයක් තිබේ. ඒ බලය හරහා විශාල අවුලක් ඔහුට ඇති කළ හැකිය. එසේම හමුදාව අපයෝජනය කිරීමටත් පුළුවන. පාර්ලිමේන්තු සහායක් හෝ ජනතා බලයක් හෝ නැති ඔහු දැන් තටමන්නේ තම අභිමතාර්ථ ඉෂ්ට කර ගැනීම සඳහා ව්‍යවස්ථාමය කුමන්ත‍්‍රණයක යෙදීමටයි.

විශ්වාසභංගය : දුෂ්‍ය කෙරෙන නව අවධියක ආරම්භයකි!

විශ්වාස භංගය යමක අවසානයක් නොවේ. එය, ඊළඟ තෙවසරක කාලය දූෂ්‍ය කෙරෙන නව අවදියක ආරම්භයයි. රනිල් තම බලය දිගටම ආරක්ෂා කර ගනී ද නැද්ද යන්න අදාළ නැත. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ වෙනත් ඕනෑම නායකයෙකු වුව, මේ තත්වය තුළ අර්බුදයට යනු ඇත. විශ්වාස භංගයේ අරමුණ වුණේ ද, රනිල් එලවීම නොවේ. මොකක් හෝ මස් කට්ටක් භාර ගැනීමට කැමති සිරිසේන සමග කවුරු හෝ රාජපක්ෂ කෙනෙකුට ආපසු බලයට පැමිණීමට පාර කපා ගැනීමයි. බියකුරු අලූත් අවදියක්.. අස්ථාවරයත්වය රජයන අවදියක්.. පෙබරවාරියේ ජයග‍්‍රහණය සමග විපක්ෂයේ මූලිකත්වයෙන් එය ඇරැඹිණ. කෙසේ වෙතත්, ඒකාබද්ධ විපක්ෂය පෙබරවාරියේ ලද ජයග‍්‍රහණය දැන් කුරුවල් කරගෙන තිබේ. ඒ, 122 ට 76 ක් වශයෙනි. එහෙත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය අද සමන්විත වන්නේ තමන්ගේ කණට ඇසෙන දේවල් තේරුම් ගැනීමට හෝ ඇසට පෙනෙන දේවල් දැක ගන්නට හෝ හැකියාවක් නැති පිරිසකගෙනි. එක්සත් ජාතික පක්ෂ ඉතිහාසය තුළ ගොබ්බම නායකත්වයක් පැවති යුගය මෙයයි. එය ඉතිහාසයේ කුණු කූඩයට වීසි වෙනවා දකින්ට මට ඇත්තේ නොතිත් ආශාවකි. එහෙත්, ඊට විකල්පය රාජපක්ෂ කල්ලිය වන තත්වය තුළ ඒ ගැන තරමක් සිතා බැලීමට සිදු වෙයි.

සදාචාරමය ප්‍රේහේලිකාවක් !

සිරිසේනගේ පැත්තෙනුත් අපි බලමු. මොන යම් හෝ මාර්ගයකින් අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයා ඉදිරිපත් වීමට තරම්, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ජනාධිපතිවරයා කෙරෙහි විසකුරු සර්පයෙකු වී ද? දෙදෙනාගේ ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණා අතර තිබිය හැකි වෙනස්කම් නිසා එවැනි පියවරක් කෙනෙකුට ගැනීමේ හැකියාවක් නැත. ඇරත්, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හොබවන පක්ෂය වන්නේත් රනිල්ගේ පක්ෂයමයි. එහෙත් ජනාධිපතිවරයාගේ සැලකිල්ල යොමු වන්නේ සදාචාරය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් කෙරෙහි නම් එහි යුක්ති සහගත භාවයක් තිබේ. මහේන්ද්‍රන්ගේ දූෂිත කල්ක‍්‍රියාව ගැන රනිල් නොදැන සිටියේ යැයි මම නොසිතමි. ඔහු කෙළේ අහක බලාගෙන සිටීමයි. එසේ වුණේ මන්දැයි තමන් දන්නා බව දේශපාලනික පණ්ඩිතයෝ කියති. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පොහොසත් නැත. ජනවාරි 8 වැනි දා වන විට සිරිසේන හිටියේත් පස්ස කසාගන්න පිච්චියක් නැතිවයි. රාජපක්ෂලාගේ කොල්ලයට අහලකින්වත් නැති සොච්චමක් මහේන්ද්‍රන් මොවුන්ට දුන්නේ යැයි කියති. ඒවා ආපසු ගෙවීමේ ක‍්‍රමය වුණේ, මහබැංකු බැඳුම්කරය බව කියැවේ. එය සැබෑවක් නම්, සදාචාරමය ප‍්‍රහේළිකාවක් ඒ මගින් ඇති කෙරේ.

මිණිය නොහැකි නපුර : රාජපක්ෂගේ තුන්වෙනි ආගමනය !

රාජපක්ෂගේ තුන්වැනි ආගමනයක් ඉතා බරපතල නපුරක් වන්නට තිබුණි. එය, මිණිය නොහැකි නපුරකි. එසේ වෙතත්, ඉහත කී ගනුදෙනුවේ ප‍්‍රධාන ප‍්‍රතිලාභියා සිරිසේන වුවත්, ඒ ඔස්සේ පැනනගින සදාචාර බර හේතුවෙන්, රනිල්ව ඉවත් කිරීමට සිරිසේන ඉදිරිපත් වීම තුළ යම් සදාචාරමය තර්කයක් තිබේ. තමාගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය සඳහා මුදල් පැමිණියේ කොහෙන්දැ යි ඔහු දැනගෙන සිටියත්, ඒවා ආපසු ගෙවන්නේ කෙසේද යන දැනුමක් ඔහුට නොතිබුණා විය හැකිය. මේ කරුණු සම්බන්ධයෙන් මතු විය හැකි සදාචාර ප‍්‍රහේළිකාව විසඳා ගැනීම මම ඔබට භාර කරමි. එසේ වෙතත්, බැªම්කර වංචාවට වඩා රාජපක්ෂගේ නැවත පැමිණීමක් ඉතා හානිකර විය හැකිව තිබුණු බව පමණක් මම කියමි.

ඉදිරි දෙවසරක කාලය තුළ කළ හැකි කෙංගෙඩියක් නැත

කෙසේ වෙතත්, රනිල් විශ්වාස භංගය බේරා ගත්තේය. එහෙත් ඔහු දැන් පලූදු වූ භාණ්ඩයකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂයට දැක්මක් නැත. රනිල්-මංගල-මලික් ආර්ථික උපාය මාර්ගය අසාර්ථකව තිබේ. මුල පටන්ම ගත්තත්, එය කාලයට නොගැලපෙන, පරණ මාදිලියේ ලිබරල්වාදයක් විය. අභ්‍යන්තර ආරාවුල්වලින් හෙම්බත්ව සිටින ආණ්ඩුවකට ඉදිරි දෙවසරක කාලය තුළ කළ හැකි කෙංගෙඩියක් නැත. කළ හැකි එකම දෙය වන්නේ, ඉදිරි මැතිවරණය දිනා ගැනීම සඳහා පුළුවන් තරම් පාරිතෝෂික ලබා දීම පමණි.

පච්චතානි UNP

යහපාලනයේ ආර්ථික අපේක්ෂා බිඳ වැටී ඇතිවා පමණක් නොව, එකාට එකා නැති ආණ්ඩුවකට අනාගත දැක්මක් හෝ යම් උන්නතිකාමයක් හෝ තිබීමටත් පුළුවන් කමක් නැත. එක්සත් ජාතික පක්ෂය, දෙමළෙන් කියතොත්, පච්චතානී පක්ෂයකි. ඉතිහාසය තුළ එය පාද සටහනක් වශයෙන්වත් නොපවතිනු ඇත. එය අත්කරගෙන ඇති එකම සාර්ථකත්වය වන්නේ, යළි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ජනවාරි 8 ව්‍යාපාරයට නායකත්වය සැපයීම පමණි. එදා මගේ එකම අරමුණු වුණේත් එය පමණි. ඒ සඳහා වන පොදු අපේක්ෂකත්වය සුරුබුහුටි වෙතත්, පාවිච්චියෙන් පසු ඉවත දැමිය හැකි අතරමැදි ගනුදෙනුවකි. එහෙත් සෙස්සන්ගෙන් තව බොහෝ දේවල් බලාපොරොත්තු විය.

හුස්ම ගැනීමේ සුළු ඉඩක් !

බුද්ධිමත් එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයෝ (එවැනි අය කිහිප දෙනෙක් තවමත් සිටිති) දැන් සිටින්නේ සසල සිතිනි. ‘මොන තරම් වාසනාවක් ද අපි නිරපරාදේ නාස්ති කරගෙන තියෙන්නේ? මොන තරම් අගනා අවස්ථාවක් ද අපි මගහැරගෙන තියෙන්නේ? බලයට පත්වුණු මුල් අවුරුද්දේම අපි ප‍්‍රධාන කරුණුවලට උරදිය යුතුව තිබුණා. දැන් පරක්කු වැඩියි/’’ ඒ ඔවුන්ගේ අදෝනාවයි. අනිත් පැත්තෙන් මහින්ද, උන්නතිකාමය පොදි බැඳගෙන සිටී. තරමක් ඔළුව උදුම්මාගෙන සිටිනවා ද විය හැකියි. එහෙත් ඔහු තම පාක්ෂිකයන් සහ පිරිවර ජනයා ප‍්‍රබෝධයෙන් තබා ගැනීමට වගබලා ගනී. එසේ තිබියදී, විශ්වාස භංගය තුළ ඒ විපක්ෂය ලැබූ අන්ත පරාජය නිසා, දැන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට හුස්ම ගැනීමේ සුළු ඉඩක් ලැබී ඇත. එහෙත් ඒ අවසරය පාවිච්චියට ගනිමින් ඔවුන් මේ සටන ඉදිරියට ගෙනයති යි මම නොසිතමි. තුන්වැනි විකල්පයක් පිළිබඳ මගේ තීසිසය විටින්විට මම ඉදිරිපත් කරමි. මෙය, ඊට අවස්ථාව නොවේ.

ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රධානියා ආණ්ඩුකරණයට නොගැළපෙන බව කී විවිධ වර්ගයේ මැතිඇමතිවරුන් තවදුරටත් මේ ආණ්ඩුවේම සිටිමින් වරදාන භූක්ති විඳීමට යන්නේද? ඔව්, ඔවුන් සැබවින්ම එසේ කරනු ඇත. ආණ්ඩුවේම ඇමතිවරුන් සහ මන්ත‍්‍රීවරුන් තමන්ගේ ආණ්ඩුව සම්බන්ධයෙන් මෙතරම් ප‍්‍රතිපත්ති විරහිත, අවස්ථාවාදී ස්ථාවරයන් ගැනීමක් දක්නට ලැබෙන්නේ සමහරවිට මේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ පමණක්ම විය හැකිය.

මහාචාර්ය කුමාර් ඬේවිඞ්

2018 අපේ‍්‍රල් 08 වැනි දා ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ පළවූ Sirisena: Headless-Chicken or Back-Stabber? - (UNP and Allies versus the Rajapaksas Abetted by Underling Sirisena ) නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය යහපාලනය ලංකා අනුග්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 87

ගැටුමෙන් ඉතිරි වූ අති දුෂ්කර උරුමය අද දක්වාම අප වසා පැතිර තිබේ - විදේශ ඇමති ජිනීවා හිදී කියයි

ශ්‍රී ලංකාවේ ගැටුමෙන් ඉතිරි වූ උරුමය අති දුෂ්කර එකක් වනවා මෙන්ම එය අද දක්වාම අප සමාජය වසා පැතිර තිබෙන බවත් දේශපාලන වාසි ලබාගැනීම සඳහා මේ තත්ත්වයෙන් ප්‍රයෝජන ලැබීමට අන්තවාදීහූ නිරතුරු ප්‍රයත්න දරමින් සිටින බව විදේශ අමාත්‍ය තිලක් මාරපන සඳහන් කරයි.

අමාත්‍යවරයා මෙසේ සඳහන් කර ඇත්තේ ඊයේ (21) ජිනීවාහි එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ 37 වැනි සැසිවාරය අමතමින්ය.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් අමාත්‍යවරයා සඳහන් කර ඇත්තේ ලංකාවේ සංහිඳියා ක්‍රියාවලිය නොසැලකිල්ලෙන් කරන හුදු නිල ක්‍රියාවලියක් නොවන බවත් නීතියේ ආධිපත්‍යය ඉහළට ඔසවා තැබීමට සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් සහතික වී ඇති පරිදි කිසිදු වෙනස්කම් කිරීමකින් තොරව සෑම පුද්ගලයකුටම නීතියේ සමාන ආරක්ෂාව ලැබෙන බවට වග බලාගැනීමට ලංකා ආණ්ඩුව දැඩි ලෙස කැප වී සිටින බවය.

එසේම දිගුකල් පවත්නා සාමයෙන් සහ සංහිඳියාවෙන් පමණක් උදාකර ගත හැකි සාධාරණ සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනයක් රටේ පුරවැසියන්ට ලබාදීමට ලංකා ආණ්ඩුව බැඳී සිටින බව සඳහන් කර ඇති අමාත්‍යවරයා රට මුහුණ දෙන සමාජ-දේශපාලන සහ ආර්ථික අසීරුතා මධ්‍යයේ වුවත් පුරවැසියන් සියලු දෙනා වෙත සංහිඳියාවෙන් සැනහුණු, සාමකාමී, ස්ථාවර සහ සෞභාග්‍යවත් ශ්‍රී ලංකාවක් ගොඩනැගීම පිළිබඳ ආණ්ඩුවේ දැක්ම යථාර්ථයක් කරගැනීම උදෙසා සියළු ප්‍රයත්න දරන බවද සඳහන් කර ඇත.

ජිනීවාහි එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ 37 වැනි සැසිවාරය අමතා මෙරට නියෝජිත කණ්ඩායමේ නායක විදේශ අමාත්‍ය තිලක් මාරපන සිදුකල සම්පුර්ණ කතාව පහත දැක්වේ.

සභාපතිතුමනි, නියෝජ්‍ය මහකොමසාරිස්තුමියනි, සම්භාවනීය නියෝජිතයිනි, ශ්‍රී ලංකා රජය නියෝජනය කරමින් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ 37 වැනි සැසිවාරයට අද දින සහභාගීවීමට ලැබීම ගෞරවයක් කොට සලකමි.

මගේ අමාත්‍ය මණ්ඩලීය සගයන් වන විශේෂ කාර්යභාර අමාත්‍ය ගරු ආචාර්ය සරත් අමුණුගම සහ පළාත් සභා හා පළාත් පාලන අමාත්‍ය ගරු ෆයිසර් මුස්තාපා යන මහත්වරු අද දින මා සමග මෙම සැසිවාරයට සහභාගී වෙති. මගේ අමාත්‍ය මණ්ඩලීය සගයන් සහ මම සම්මුතිවාදී රජයේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙක නියෝජනය කරන්නෙමු. 2015 ජනවාරියේදී ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා තේරී පත්වූ දින සියයේ වැඩසටහන මත පදනම්ව, සංහිඳියාව, නීතියේ ආධිපත්‍යය, යහපාලනය, මානව හිමිකම්, යුක්තිය, සමානාත්මතාව සහ අපගේ සියලු පුරවැසියන්ගේ අභිමානය අභිවර්ධනය කිරීමට රජයේ ඇති කැපවීම ප්‍රදර්ශනය කරමින් එකම හඬකින් මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ඉදිරියේ කතා කිරීමට අපි මෙහි පැමිණ සිටින්නෙමු.

ජාත්‍යන්තරය ලබාදෙන සහයට ස්තුතියි !

සභාපතිතුමනි, ශ්‍රී ලංකාව සමඟ ස්ථාවර සහ ඵලදායි ලෙස අන්තර්ක්‍රියා කිරීම සම්බන්ධයෙනුත්, අපට ලබාදුන් මිල කළ නොහැකි තාක්ෂණික සහය වෙනුවෙනුත්, සෑම විටෙකම අප වෙත ලබා දෙන්නා වූ සහයෝගය සහ දිරිය වෙනුවෙනුත්, මානව හිමිකම් පිළිබඳ මහකොමසාරිස්වරයාට, නියෝජ්‍ය මහකොමසාරිස්වරියට, සහ මහකොමසාරිස් කාර්යාලයේ කාර්ය මණ්ඩලයට අපගේ අවංක ස්තුතිය පිරිනැමීමට කැමැත්තෙමු.

සංහිඳියාවෙන් සැනහුණු, සාමකාමී, ස්ථාවර සහ සෞභාග්‍යවත් ශ්‍රී ලංකාවක් !

සභාපතිතුමනි, අප රටෙහි සංහිඳියා ක්‍රියාවලිය නොසැලකිල්ලෙන් කරන හුදු නිල ක්‍රියාවලියක් ලෙස අපි නොසලකමු. නීතියේ ආධිපත්‍යය ඉහළට ඔසවා තැබීමටත් ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් සහතික වී ඇති පරිදි කිසිදු වෙනස්කම් කිරීමකින් තොරව සෑම පුද්ගලයකුටම නීතියේ සමාන ආරක්ෂාව ලැබෙන බවට වග බලාගැනීමටත් අපි දැඩි ලෙස කැප වී සිටින්නෙමු. දිගුකල් පවත්නා සාමයෙන් සහ සංහිඳියාවෙන් පමණක් උදාකර ගත හැකි සාධාරණ සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනයක් අපගේ පුරවැසියන්ට ලබාදීමට අප බැඳී සිටින බවද අපි දනිමු. සභාපතිතුමනි, එබැවින්, අප මුහුණ දෙන සමාජ-දේශපාලන සහ ආර්ථික අසීරුතා මධ්‍යයේ වුව, අපගේ පුරවැසියන් සියලු දෙනා වෙත සංහිඳියාවෙන් සැනහුණු, සාමකාමී, ස්ථාවර සහ සෞභාග්‍යවත් ශ්‍රී ලංකාවක් ගොඩනැගීම පිළිබඳ අපගේ දැක්ම යථාර්ථයක් කරගැනීම උදෙසා අපි සියලුම ප්‍රයත්න දරන්නෙමු. මේ සන්දර්භය තුළත්, මෙතෙක් කල් ශ්‍රී ලංකාව විසින් අත්පත් කරගෙන ඇති ප්‍රගතිය සම්බන්ධයෙන් මහකොමසාරිස්වරයා විසින් කරන ලද නිරීක්ෂණවලට ප්‍රතිචාර වශයෙනුත්, ශ්‍රී ලංකාව 2017 පෙබරවාරි 28 වැනිදා මෙම කවුන්සිලයේ 34 වැනි සැසිවාරය ඇමතූ තැන් පටන් අප විසින් අත්කරගෙන ඇති සුවිශේෂීම ජයග්‍රහණ මෙහිලා දැක්වීමට කැමැත්තෙමු. සත්‍යය, යුක්තිය, හානිපූරණය සහ ගැටුම් යළි ඇති නොවීම ගැන සහතික වීම ප්‍රවර්ධනය කරන්නට ශ්‍රී ලංකාව තුළ ඇති තිර කැපවීම, කැමැත්ත සහ හැකියාව ප්‍රදර්ශනය කරමින් පසුගිය වසර තුළත්, ඊට පෙරත් විශාල ප්‍රගතියක් අත්පත් කරගෙන ඇත.

සංහිඳියා, අධිකරණ සහ හානිපූරණ ක්‍රියාදාමයන් ජාති, ආගම් හෝ පුමතිරි භේදයකින් තොරව ගැටුම්වලින් හානියට පත් සියලු ජනකොටස් වෙනුවෙන් බවත්, අතුරුදන් වූ ආරක්ෂක හමුදා සාමාජිකයන්ගේ පවුල්වල අයද ඊට ඇතුළත් බවත් අපි හොඳාකාරවම දනිමු.

2015 පෙබරවාරියේ නිදහස් දින පොරොන්දුව

ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා තේරීපත් වී සති කිහිපයකට පසු 2015 පෙබරවාරි මාසයේදී පැවැති නිදහස් දින සමරුවේදී රජය විසින් විධිමත් සාම ප්‍රකාශනයක් කරන ලදී. “ත්‍රස්තවාදය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය අවසන් වී ඇත. සුවපත්වීමටත් තිරසර සාමය හා සියලු දෙනාගේ ආරක්ෂාව ගොඩනැංවීමටත් අවශ්‍ය කරන කාලය හා අවකාශය අප වෙත පැමිණ තිබේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ සහ පුරවැසිභාවයේ ඵල සියලු දෙනාම සමාන ලෙස භුක්ති විඳීම සහතික වනු වස් මේ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීම දැන් අප කළ යුතු” යැයි එහි සඳහන් විය. සභාපතිතුමනි, අපගේ සියලු පුරවැසියන් එක්සත්ව, ජාති සහ ආගම් භේදවලින් තොරව, දුක්ඛදායක ගැටුම්වල උරුමය මැඬලා අපගේ ජාතිය තිරසර සාමය සහ සෞභාග්‍යය කරා කැඳවාගෙන යන මේ දැක්ම අපි අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

සභාපතිතුමනි, ඔබ දන්නා පරිදි, ගැටුම් අතරතුරදී ශ්‍රී ලාංකික ආරක්ෂක හමුදා විසින් ගන්නා ලද ක්‍රියාමාර්ග, අපගේ රටෙහි සිටින කිසියම් හෝ ජනකොටසකට එරෙහිව නොව රටවල් රාශියක් විසින් ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයකැයි නම් කරනු ලැබූ කණ්ඩායමකට එරෙහිව ගත් ඒවා විය. මෑත ඉතිහාසයේදී පළමු වරට සිතා මතාම සාමාන්‍ය වැසියන් ඉලක්ක කරගත් එම ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමේ ක්‍රියා පිළිවෙත දැන් ලොව පුරා සෙසු ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම් විසින්ද භාවිතයට ගෙන තිබේ. අපගේ රටෙහි වූ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකාවේ සියලු ජනකොටස් ඒකරාශී වූ අතර, දැන් ත්‍රස්තවාදය පරාජය කොට ඇති බැවින්, ඒ සියලු ජනකොටස් සංහිඳියාව සහ රටේ ආර්ථික ප්‍රගතිය උදෙසා ඒකාත්මිකව කටයුතු කරති.

ලංකා ආණ්ඩුවේ ප්‍රගතිය

සභාපතිතුමනි, 2015 ජනවාරි සිට මේ දක්වා මානව හිමිකම් ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ ආරක්ෂා කිරීම, සංහිඳියාව සහ යහපාලනය විෂයෙහි ශ්‍රී ලංකාව විසින් අත්පත් කරගනු ලැබූ ප්‍රගතිය විදහා පෙන්වන විස්තරාත්මක ලැයිස්තුවක් කවුන්සිලයේ සියලුම සාමාජිකයක් අතර බෙදා හැර තිබේ. එබැවින්, අප විසින් ගනු ලැබූ ඉතාම වැදගත් පියවර කිහිපයක් මෙහිලා දක්වමි.

අතුරුදහන්වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලය

* 2016 අගෝස්තු මාසයේදී බලාත්මක කරනු ලැබ 2017 ජූලි මාසයේදී සංශෝධනයට ලක් කෙරුණු අතුරුදන්වූවන් පිළිබඳ කාර්යාල පනත ප්‍රකාර, 2017 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ජනාධිපතිවරයා විසින් අතුරුදන්වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලය විධිමත් ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. ව්‍යවස්ථාදායක සභාව විසින් කරන ලද නාමයෝජනා මත පදනම්ව 2018 පෙබරවාරි 28 වැනි දින ජනාධිපතිවරයා විසින් එම කාර්යාලයේ සභාපතිවරයා සහ සාමාජිකයන් පත් කරනු ලැබිණි. පෙබරවාරි මස 28 වැනි දින සභාපතිවරයා සහ සාමාජිකයන් සමඟ පැවැති රැස්වීමකදී, එම කාර්යාලයේ සාධනීය ක්‍රියාකාරීත්වය සහතික වනු පිණිස රජයේ පූර්ණ සහයෝගය ලබා දෙන බවට ජනාධිපතිවරයා ඔවුන්ට සහතික විය. මෙම කාර්යාලය සඳහා 2018 ජාතික අයවැයෙන් ශ්‍රී ලංකා රුපියල් බිලියන 1.4 ක් එනම් ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 9 ක් පමණ වෙන් කර තිබේ. පනතේ විධිවිධාන ප්‍රකාර තෝරාගනු ලැබූ කාර්යාලයේ සාමාජිකයෝ ශ්‍රී ලංකාවේ බහුවිධ සමාජය නියෝජනය කරති. එසේ පත් කරනු ලැබූ සාමාජිකයෝ තමාට පැවරී ඇති කාර්යය ඵලදායි ලෙස ඉටු කරනු වස් දැනට පුහුණුව ලබමින් සිටින අතර ලොව අන් රටවල ඇති මීට සමාන වෙනත් යාන්ත්‍රණ පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරති.

හමුදාව සතු ඉඩම් වලින් 70%ක් ජනතාවට පවරලා දුන්නා

* ගැටුම් පැවති සමයේදී ආරක්ෂක හමුදා සතුව තිබූ පෞද්ගලික ඉඩම්වලින් 70 % කටත් වඩා ඒවායේ මුල් සහ නීත්‍යානුකූල අයිතිකරුවන් වෙත යළි පවරා දීම සඳහා මුදා හැර තිබේ. ඉඩම් මුදාහැරීමේ, වන්දි ගෙවීමේ සහ ඊට අදාල වෙනත් ගැටලු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමේ ක්‍රියාදාමය අධීක්ෂණය කිරීම සහ නිරීක්ෂණය කිරීම පිණිස සියලු අදාල දේශීය පාර්ශ්වකරුවන් සමග අඛණ්ඩව හමුවී සාකච්ඡා කරන, ජනාධිපති ලේකම්වරයාගේ සභාපතිත්වයෙන් යුත් කමිටුවක් 2018 ජනවාරි මාසයේදී ස්ථාපනය කරන ලදී.

* 2017 පෙබරවාරි මාසයේදී ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබූ තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ පනතෙන් මහජනතාව දැනටමත් ප්‍රතිලාභ ලබති. තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ කොමිසම දැනට සාධනීය ලෙස ක්‍රියාත්මක වන අතර එය අභියාචනා විශාල සංඛ්‍යාවක් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කර තිබේ.

* වධහිංසා බිඳකුදු හෝ නොඉවසීමේ ප්‍රතිපත්තියට ඇති සිය තිර කැපවීම විදහා දක්වමින් 2017 දෙසැම්බරයේදී ශ්‍රී ලංකාව වධහිංසාවලට එරෙහි සම්මුතියේ වෛකල්පික මූලලේඛයට එක් විය. ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිසම ජාතික නිවාරණ යාන්ත්‍රණය වශයෙන් නම් කරන ලදී.

* හානිපූරණ කාර්යාලයක් ස්ථාපිත කිරීමට අවශ්‍ය නීති පද්ධතිය නීති කෙටුම්පත් සම්පාදකවරයා ලවා සකස් කරවීමේ කාර්යයට අමාත්‍ය මණ්ඩලය 2018 මාර්තු 06 වැනි දින සිය අනුමතිය ලබා දුන්නේය. එකී නීති පද්ධතිය කෙටුම්පත් කිරීමේ සහ එය දේශීය භාෂාවලට පරිවර්තනය කිරීමේ කාර්යය අවසන් වූ විට එම පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කෙරෙනු ඇත.

* සියලු පුද්ගලයන් බලෙන් අතුරුදන් කරවීමෙන් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා වූ ජාත්‍යන්තර සම්මුතිය දේශීය වශයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය නීති පද්ධතිය මාර්තු 07 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවේදී සම්මත විය.

* විශේෂ කාර්යපරිපාටි හා සමඟ සිය සක්‍රීය කාර්යභාරය ඉදිරියට ගෙනයමින්, 'මානව හිමිකම් ප්‍රවර්ධනය හා සුරක්ෂිත කිරීම සිදු කරන අතරම ත්‍රස්තවාදය මැඩපැවැත්වීම' පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ වාර්තාකරු 2017 ජූලි මස ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය. 2017 ඔක්තෝබර් මාසයේදී සත්‍යය, යුක්තිය, හානිපූරණය හා නැවත ගැටුම් ඇති නොවීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ වාර්තාකරු ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරයක නිරත වූ අතර එම මාසයේදීම අත්තනෝමතිකව රඳවා තබා ගැනීම පිළිබඳ ක්‍රියාකාරී කණ්ඩායම ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය.

* සංහිඳියාව හා ගැටුම් නැවත ඇති නොවීම සහතික කරලීම සඳහා වන අපගේ දැඩි කැපවීම විදහා පෙන්වමින්, ඔටාවා හා ඔස්ලෝ සම්මුතිවලට (පුද්ගල නාශක බිම්බෝම්බ තහනම් කිරීමේ සම්මුතිය හා පොකුරු අවි පිළිබඳ සම්මුතිය) පිළිවෙලින් 2017 දෙසැම්බර් මස 13 වැනි දින හා 2018 මාර්තු මස 01 වැනි දින ශ්‍රී ලංකාව එක් විය. තවද, මෙම මස මුලදී ඔටාවා සම්මුතියේ විශේෂ නියෝජිතවරයා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය.

* 2017 පෙබරවාරි මාසයේදී, කාන්තාවන් වෙනස්කොට සැළකීම මුලිනුපුටා දැමීම සඳහා වන කමිටුවේත්, 2017 ජූනි මාසයේදී ආර්ථික, සමාජ හා සංස්කෘතික අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කමිටුවේත්, 2018 ජනවාරි මාසයේදී ළමා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කමිටුවේත් සිය කාලාන්තර වාර්තා සමාලෝචනවලට ශ්‍රී ලංකාව සහභාගී විය.

* ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අවලංගු කර ඒ වෙනුවට මානව අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂණ හා අනෙකුත් ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතීන්ට අනුකූලවන ත්‍රස්ත විරෝධී නීතියක් රැගෙන ඒමට යෝජිතය. අපගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට සහ නෛතික ක්‍රියාදාමවලට අනුකූලව, නියමිත පාර්ලිමේන්තු ක්‍රියාපරිපාටි අනුගමනය කිරීමෙන් අනතුරුව මෙම නීති පද්ධතිය පරිසමාප්තියට පත්වනු ඇත.

* බිම් මට්ටමේ වැදගත් තීරණ ගැනීමේ ආයතන වන පළාත් පාලන ආයතන සහ පළාත් සභාවලට තේරී පත්වන කාන්තා නියෝජිතයන්ගේ කෝටාවක් ඇති කරනු වස් පළාත් පාලන මැතිවරණ පනතට සහ පළාත් සභා මැතිවරණ පනතට සංශෝධන සිදු කරන ලදී. 2018 පෙබරවාරි 10 වැනි දින පවත්වන ලද පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී කාන්තාවන්ට 25% ක කෝටාවක් ලබාදෙන නීතිය ක්‍රියාත්මක වූ අතර පළමු වරට වාර්තාගත කාන්තාවන් සංඛ්‍යාවක් තේරී පත් විය.

* 2017-2021 මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරී සැලැස්ම ඵලදායී අන්දමින් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අදාල සියලුම රේඛීය අමාත්‍යාංශ සහ නියෝජිතායතන විසින් අත් කරගෙන ඇති ප්‍රගතිය නිරන්තරයෙන් අධීක්ෂණය කොට ඒවාට අවශ්‍ය මඟපෙන්වීම සහ උපදෙස් ලබාදීම පිණිස ස්ථර තුනකින් යුත් යාන්ත්‍රණයක් 2017 දෙසැම්බර් මාසයේදී ස්ථාපනය කරන ලදී.

* 2017 නොවැම්බර් මාසයේදී ශ්‍රී ලංකාව විශ්ව කාලාන්තර සමාලෝචනයේ තෙවැනි චක්‍රයට සහභාගී වූ අතර එහි වාර්තාව මාර්තු 19 වැනි දින සම්මත විය.

* උපදේශන කාර්ය බලකාය මගින් ඉදිරිපත් කරන ලද අදාළ නිර්දේශයන් සැලකිල්ලට ගනිමින් කෙටුම්පත් කරන ලද සත්‍ය හා සංහිඳියා කොමිසම පිළිබඳ කෙටුම්පත් නීතිය, දැනට තවදුරටත් ඉහළ මට්ටමෙන් අදහස් විමසීමකට ලක්ව පවතින අතර අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අනුමතිය සඳහා නොබෝ කලකින් ඉදිරිපත් කෙරෙනු ඇත.

අභියෝගාත්මක ගමනක් !

මේ වැදගත් නමුදු අභියෝගාත්මක ගමනෙහි ඉදිරියට යන අපි, නෛතික සහ පරිපාලනමය මාර්ගවලින් ගනු ලබන මෙම වැදගත් විපරිණාමීය පියවර මනා ලෙස ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහාත් සංස්ථාපනය කිරීම සඳහාත් අප සමාජයේ සියලු කොටස් සහභාගීවීමේ අවශ්‍යතාව ගැන දැනුවත්ව සිටින්නෙමු. තිරසර පදනමක් මත එකඟතාවකට එළැඹීම පිණිස අපි අපගේ කැපවීම සියලු පාර්ශ්වකරුවන් වෙත යළි අවධාරණය කරන්නෙමු.

යළිත් ගැටුමක් ඇතිවීමට ඉඩ දෙන්නේ නෑ !

ගැටුම් යළි ඇති නොවීමට වගබලා ගැනීම සඳහා අප තුළ ඇති තිර අදිටන හරහා සංහිඳියා න්‍යාය පත්‍රය පූරණය කරන්නට අපි ඇපකැප වී සිටිමු. මේ න්‍යාය පත්‍රය පෙර කිසි කලෙක නුවූ විරූ එකකි. ඉතා කෙටි කලක් තුළ සුවිසල් කාර්ය භාරයක් ඉටු කරන්නට අප භාරගෙන ඇත. එවැනි පියවර ක්‍රියාත්මක කරන්නට අනෙක් බොහෝ රටවල්වලට දශක ගණනාවක් ගත වී තිබේ. අභියෝග මධ්‍යයේ වුව අපගේ කැපවීම ස්ථිරසාර ය. මක්නිසාද යත්, සෑම පාර්ශ්වයකම සියලුම වින්දිතයන්ටත්, සෑම ජන කොටසකටමත්, සැමටත් වැඩියෙන් අපගේ අනාගත පරම්පරාවලටත් ස්ථාවර, සාමකාමී, සංහිඳියාවෙන් සැනහුණු සහ සෞභාග්‍යවත් සමාජයක පදනම සකස් කිරීමට වගබලා ගැනීම රාජ්‍යයේ වගකීම බව අප සම්පූර්ණයෙන්ම වටහාගෙන ඇති බැවිනි. අපගේ අතීතයේ අසීරු උරුමය සමග කටයුතු කිරීමේ බර අපගේ අනාගත පරම්පරාවල කර මත නොපැටවිය යුතු යැයි අපි දන්නෙමු.

මුස්ලීම් ප්‍රජාවට එල්ලවූ ප්‍රහාරය හෙළාදකිනවා

සභාපතිතුමනි, ශ්‍රී ලංකාවේ බහුවිධ සමාජයේ අවියෝජනීය කොටසක් නියෝජනය කරන මුස්ලිම් ප්‍රජාවේ සාමාජිකයන් ඉලක්ක කරගෙන රටේ ප්‍රදේශ කිහිපයක මෑතදී සිදුවූ සිදුවීම් පිළිබඳව ජාතියක් වශයෙන් අපි වේදනාවට පත් වී සිටිමු. සියල්ලන්ටම සමාන අයිතිවාසිකම් සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය සහතික කෙරෙන ශ්‍රී ලංකාවක් සඳහා වූ අපගේ පොදු දැක්මට විරුද්ධ එවැනි ක්‍රියාවලට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, බහුවිධ සමාජයක තැනක් නැත. මේ සිද්ධීන්වලට වගකිවයුත්තන්ට එරෙහිව රජය කඩිනම් පියවර රැගෙන ඇති අතර සිදුවන්නට ඇති යම් ප්‍රමාද දෝෂ සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ පවත්වයි. යළි එවැනි සිදුවීම් ඇති නොවීම සඳහා දැඩි පියවර ගැනෙනු ඇත. වින්දිතයන්ට වන්දි පිරිනැමීමේ වැඩසටහනක් දැනටමත් ආරම්භ වී තිබේ. මෙම කවුන්සිලය සිය සැසිවාර පවත්වන සමයේදී අපගේ ප්‍රතිරූපයට හානි කිරීම සඳහා කටයුතු කරන යම් පාර්ශ්ව මෙම සිදුවීම පිටුපස සිටි බව විශ්වාස කිරීමට අපට හේතු ඇත.

ජනතාව උසිගන්වා වෛරී සහ සාවද්‍ය ප්‍රචාර පැතිරවීමට පමණක් නොව ප්‍රහාර සංවිධානය කිරීමටද සමාජ මාධ්‍ය සහ අන්තර්ජාල පණිවිඩ සේවා ප්‍රයෝජනයට ගන්නා බව පරීක්ෂණවලින් හෙළිදරව්වීමෙන් ඉක්බිති සමාජ මාධ්‍ය භාවිතය සම්බන්ධයෙන් තාවකාලික සීමාවන් පනවන්නට රජයට සිදු විය. ඒ සියලු සීමාවන් දැන් ඉවත් කර තිබේ. මෙම අත්දැකීමෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, වෛරී භාෂණය වැලැක්වීමේ අරමුණෙන් රජය සමාජ මාධ්‍ය මෙහෙයවන්නන් සමග ක්‍රියාකාරී ලෙස සම්බන්ධ වී සිටියි. ප්‍රජාවන් ආරක්ෂා කිරීමේ පියවරක් වශයෙන් 2018 මාර්තු 06 වැනි දින රජයට පනවන්නට සිදුවූ හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසි 2018 මාර්තු 17 වැනි දින ඉවත් කරන ලදී.

සභාපතිතුමනි, සංහිඳියා සහ සංවර්ධන න්‍යාය පත්‍රය රජයට පමණක් තනිව වැඩ කිරීමෙන් සාක්ෂාත් කරගත නොහැකිය. දේශපාලන පක්ෂවල, සිවිල් සමාජයේ, විද්වතුන්ගේ, ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවෙහි, ජනමාධ්‍යවල මෙන්ම ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවෙහිද සහභාගීත්වය මෙම වැදගත් ජාතික කර්තව්‍යයෙහිලා අත්‍යවශ්‍ය වෙයි.

සභාපතිතුමනි, අපගේ සියලු පුරවැසියන්ට සාමකාමී, ස්ථාවර, සංහිඳියාවෙන් සැනහුණු සහ සෞභාග්‍යවත් ශ්‍රී ලංකාවක් කරා මාවත සකසන, අප විසින් අපගේ ජනතාවට දෙන ලද ප්‍රතිඥාවන් ඉටුකිරීමෙන් අප වලකාලන්නට කිසිවකුට නුපුළුවන් බව අවංකභාවයෙන් සහ අවබෝධයෙන් යුතුව අවධාරණය කරන්නට අපි කැමැත්තෙමු.

නීතිය සහ අධිකරණය ස්වාධීනයි

ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණ සහ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත්‍රණවලට අදාල සියලු දෙනා වෙනුවෙන් යුක්තිය ඉටුකිරීමේ ක්‍රියාදාමයන් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ පූර්ණ හැකියාව තිබෙන අතර ඒවා ඒ වෙනුවෙන් ඇපකැප වී සිටියි. එම යාන්ත්‍රණ සතුව අවංකභාවයේ සහ වෘත්තීයභාවයේ දිගු ඉතිහාසයක් තිබෙන අතර 2015 ජනවාරියේ සිට ඒවායේ ස්වාධීනත්වය තවදුරටත් ශක්තිමත් කිරීම සඳහා පියවර ගෙන තිබේ. එමෙන්ම, සභාපතිතුමනි, සියලු සංහිඳියා යාන්ත්‍රණ අපගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව ක්‍රියාත්මක කෙරෙන බවද මේ අවස්ථාවේදී ප්‍රකාශ කිරීමට කැමැත්තෙමි.

සභාපතිතුමනි, ශ්‍රී ලංකාවේ ගැටුමෙන් ඉතිරි වූ උරුමය අති දුෂ්කර එකක් වනවා මෙන්ම එය අද දක්වාම අප සමාජය වසා පැතිර තිබේ. දේශපාලන වාසි ලබාගැනීම සඳහා මේ තත්ත්වයෙන් ප්‍රයෝජන ලැබීමට අන්තවාදීහූ නිරතුරු ප්‍රයත්න දරති. එය වටහා ගැනීමෙන් සිදුවන්නේ අතීතයේ ප්‍රචණ්ඩකාරී දින වෙත යළි කිසි දිනෙක පෙරළා නොයන බවට වගබලා ගැනීමේ අපගේ තිර අදිටන තවතවත් ශක්තිමත් වීම පමණකි. අප අරමුණ වන්නේ අපගේ සියලු ජනතාවට දී ඇති ප්‍රතිඥා පූරණය කෙරෙන බවට වග බලා ගැනීමත් අපගේ මෑත ඉතිහාසයේ හටගත් ශෝකජනක සහ කම්කටොලු පිරි කාලපරිච්ඡේදයකට අවසානයක් ළඟා කරදීමත්ය.

ස්තුතියි.

Comment (0) Hits: 74