V2025

විචාර

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ණය-බර නිදහස !

ලබන පෙබරවාරි 4 වැනි දාට බි‍්‍රතාන්‍යයන්ගෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව නිදහස ලබාගෙන වසර 71 ක් වන්නේය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන වාර්ෂික දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ මුළු වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 87 කි. එය, සංඛ්‍යා ලේඛනවලින් කියැවෙනවාට වඩා විශාල ආර්ථිකයකි. කෙසේ වෙතත්, ඒ ඩොලර් බිලියන 87 ආර්ථිකය පවා, දරා ගත නොහැකි ණය බරකින් පෙළෙයි. 2019-2022 අතර කාලය තුළ අප ආපසු ගෙවීමට නියමිත ණය වාරික සහ පොලී ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 21 ක් පමණ වන බව මේ වන විට ගණන් බලා තිබේ.

විදේශයන් වෙත ලංකාව ණය වී ඇති ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 55 කි. එයින් සියයට 14 ක් චීනයට ය. සියයට 12 ක් ජපානයට ය. සියයට 14 ක් ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවට ය. සියයට 11 ක් ලෝක බැංකුවට ය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ණය ප‍්‍රමාණය ගත් විට එය, රටේ සමස්ත දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ වටිනාකමින් සියයට 78 කට සමාන වන්නේය. ‘කලාපීය සහයෝගීතාව සඳහා වන දකුණු ආසියාතික සංවිධානයට’ අයත් රටවල් සහ ‘අග්නිදිග ආසියානු ජාතීන්ගේ සංගමයට’ අයත් රටවල් අතරේ එය සැලකෙන්නේ ඉතා ඉහළ ණයගැති භාවයක් ඇති රටක් වශයෙනි.

2010-2015 අතර කාලය තුළ චීනය ඩොලර් බිලියන 5 ක ණය ප‍්‍රමාණයක් ලංකාවට පොම්ප කෙළේය. ඒ, මත්තල ගුවන් තොටුපොළ, හම්බන්තොට වරාය සහ ගල්අඟුරු බලාගාරයක්, සන්නිවේදන කුළුණක් සහ අධිවේග මාර්ග පද්ධතියක් ගොඩනැගීම සඳහා ය. 2018 වන විට ශී‍්‍ර ලංකාව චීනයෙන් ලබාගෙන ඇති මුළු ණය ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 8 ක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ. එහෙත් අවාසනාව වන්නේ, මේ ණයවලින් සෑහෙන ප‍්‍රමාණයක් යොදවා ඇත්තේ, ජනතාවට සෙතක් නැති නිසුරු ව්‍යාපෘතිවලට ය.

එවැනි අවාසනාවන්ත තත්වයකට පත්ව සිටින අපේ ජංගම ගිණුමේ හිඟයත් දිනෙන් දින උග‍්‍ර වෙමින් තිබේ. එසේ තිබියදී, ඊළඟ මාස 15 තුළ අප විසින් ආපසු ගෙවීමට නියමිත ණය ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 6 ක් පමණ වෙතැයි ගණන් බලා තිබේ. ලබන සතියේ යෙදෙන 71 වැනි නිදහස අප සමරන්නේ එවැනි දොම්නස් සහගත වටපිටාවක ය.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ අවාසනාව එතෙකින් නිමා නොවේ. අපේ වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාගෙන් 94 දෙනෙකු අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ අසමත් පිරිසකි. රටේ ආර්ථිකය තුළ සිදුවෙමින් ඇත්තේ කුමක්ද යන්න ඔවුන්ට නොවැටහෙයි. වැටහෙන පිරිස පවා ඊට ඇස් කන් පියාගෙන සිටිති.

ණය ආපසු ගෙවීම

2019 ජනවාරිය වන විට ශ‍්‍රී ලංකාවේ රුපියලේ අගය පෙර නොවූ විරූ අයුරින් පහළ වැටුණේය. ඒ, ඇමරිකානු ඩොලරයට රුපියල් 182.80 ක් වශයෙනි. ඉන් පසු එය තරමක් ස්ථාවර විය. කෙසේ වෙතත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය පිළිබඳ අනාගත චිත‍්‍රය අඳුරු ය. එහෙත්, මහා ව්‍යාපාරික ධම්මික පෙරේරා මෑතකදී එක්තරා රූපවාහිනි සාකච්ඡුාවකදී පෙන්වා දුන් පරිදි, එය කළමනාකරණය කර ගැනීමට බැරි කමක් නැත. වර්තමාන වෙළඳපොළ මූලාශ‍්‍ර දක්වා සිටින පරිදි, ජනවාරි මාසයේ ලංකාව සිය විදේශ ණයවලින් ඩොලර් බිලියන 1.2 ක් ගෙවා දමා තිබේ. එසේ කොට ඇත්තේ, ජාත්‍යන්තර බැªම්කර වෙළඳපොළෙන් අවශ්‍ය කරන මුදල් සොයා ගැනීමට ගත් උත්සාහය මුළුමණින් සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වීම නිසා, අපේ විදේශ විනිමය සංචිතයේම ඉතිරි කරගෙන තිබූ මුදල් පාවිච්චියට ගැනීමෙනි.

2018 අප මුහුණදුන් ඒ ආර්ථික අහේනිකර තත්වය, අපම ඇති කර ගත් දේශපාලනික අර්බුදයක් හේතුකොට ගෙන තවත් උග‍්‍ර විය. 2018 අවසාන භාගයේ ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහා අර්බුදයක් ඇති කෙළේය. මුලින්ම ඔහු හිටපු අගමැතිවරයා ඉවත් කොට මහින්ද රාජපක්ෂව එම අගමැති තනතුරට පත්කෙළේය. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය ඔහුට ලබාගත නොහැකි වීම නිසා ඔහුට ඉල්ලා අස්වීමට සිදු විය. ඊළඟට ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේය. එහෙත් එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ආපසු හරවන ලදි. ඒ සියල්ලේ ප‍්‍රතිවිපාකයක් වශයෙන්, ලෝකයේ රටවල ආර්ථික ස්ථාවරයත්වයේ මට්ටම පිළිබඳ ඇස්තමේන්තු කරන ප‍්‍රධාන පෙළේ ජාත්‍යන්තර ආයතන දෙකක් වන ‘ෆිෂ්’ සහ ‘ස්ටැන්ඩර්ඞ් ඇන්ඞ් පුවර්’ විසින් ශ‍්‍රී ලංකාවේ තත්වය පහළ දැම්මේය. එසේ වන විට, ජාත්‍යන්තරයෙන් අපට ලබා ගැනීමට තිබෙන ණය සඳහා දැරිය යුතු වියදම නිතැතින් ඉහළ යන්නේය. එපමණක් නොව, මේ කාලයේ රට තුළ ඇති වූ දේශපාලනික අස්ථාවරත්වය හේතු කොටගෙන, ලංකාවේ කොටස් වෙළඳපොළේ සහ බැªම්කර වෙළදපොළේ තිබූ ඩොලර් මිලියන 900 ක පමණ වටිනාකමින් යුත් මුදලක් ලංකාවෙන් ඉවත් කර ගැනුණි. මේ කාලය තුළ විශාලතම පාඩුව ලැබුවේ සංචාරක ව්‍යාපාරයයි. එම ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රශස්ත වාරයේ ලංකාවට පැමිණීමට නියමිතව තිබුණු බොහෝ සංචාරක අවස්ථා මේ අර්බුදය නිසා අවලංගු වී ගියේය.

2018 වසර තුළ රුපියලේ අගය සියයට 15 කින් පමණ අවප‍්‍රමාණ විය. විශේෂයෙන්ම ඊට හේතු වූයේ, අපේ අසතුටුදායක ආර්ථික ක‍්‍රියාකාරීත්වයත්, ලෝකයේ දේශපාලනික නොසන්සුන්තාවත්, ඇමරිකාවේ පොලී අනුපාතිකය ඉහළ යාම සහ ලංකාවේ දේශපාලනික අර්බුදයත් ය. ලංකාවේ විදේශ ණය ප‍්‍රමාණයෙන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් සමන්විත වන්නේ, ලංකා රජය මගින් ඩොලර් වටිනාකමින් නිකුත් කළ බැªම්කර හරහා ලබා ගත් ණය මුදල්වලිනි. අපේ ණය ප‍්‍රමාණයෙන් සියයට 50 ට ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් ඊට අයත් වෙයි. එසේ හෙයින් අභියෝගය බරපතල ය. මන්ද යත්, ඇමරිකාවේ පොලී අනුපාතිකය ඉහළ යන තරමට අප ගෙවීමට ඇති ඩොලර් ණය ප‍්‍රමාණයේ බරත් වැඩි වන බැවිනි.

ඉදිරිය

මේ නිසා ආණ්ඩුව තමන්ගේ ප‍්‍රාග්ධන ගිණුම ශක්තිමත් කර ගත යුතුව තිබේ. ඒ, තව තවත් විදේශ සෘජු ආයෝජන ලංකාවට හැකි තාක් ගෙන්වා ගැනීමෙන් සහ අපේ අපනයනයන් උපරිමයෙන් වර්ධනය කර ගැනීමෙනි. මේ අංශ දෙකම අද පවතින්නේ දුෂ්කර මට්ටමක ය. අපේ ණය ආපසු ගෙවීමට ඇත්තේ ඩොලර්වලින් නිසා, වැඩි වැඩියෙන් ඩොලර් මේ රටට ගෙන්වා ගන්නා ක‍්‍රමයක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. මේ ආණ්ඩුවට තවමත් ලෝකයේ ප‍්‍රසාදය තිබේ. ඒ වාසිය පාවිච්චියට ගෙන ආර්ථිකයට වහා තල්ලූවක් දීම ආණ්ඩුවේ වගකීමයි.

මීට අවුරුදු 20 කට පෙර, අපේ අපනයනයන්හි වටිනාකම අපේ දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ වටිනාකමින් සියයට 33 ක අගයක් ගත්තේය. අද එය සියයට 13 දක්වා පහළ වැටී තිබේ. ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල’, පසුගිය කාලයේ අපේ අර්බුදය තුළ නවතා දැමූ ආධාර වැඩපිළිවෙල යළි සලකා බැලීමට මේ වන විට එකඟ වී ඇත. ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ’ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂිකා ක‍්‍රිස්ටීන් ලගාර්ද් මෙසේ කියා ඇතැයි මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. ‘‘ශ‍්‍රී ලංකාවේ බලධාරීන්ගේ කර්තව්‍යයන් සාධනය කර ගැනීමෙහිලා ආධාර වීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සූදානමින් සිටී. ඒ වැඩපිළිවෙලවල් ගැන සාකච්ඡා කිරීම සඳහා පෙබරවාරි මැද හරියේ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ නියෝජිත කණ්ඩායමක් ලංකාවට ඒමට නියමිතයි.’’

මේ වන විට ලංකාවට ලොකුම ණය සපයන්නන් වන්නේ ‘චීන සංවර්ධන බැංකුව’, ජපාන ආණ්ඩුව සහ ඉන්දීය ආණ්ඩුවයි. ඒ සමගම ‘ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව’ සහ ලෝක බැංකුවත් විශාල වශයෙන් අපට ණය සපයන ආයතන වන්නේය. කෙසේ වෙතත්, අපේ ගෙවුම් ශේෂ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් වශයෙන්, අප වඩ වඩාත් ප‍්‍රධාන ආසියාතික රටවල් කෙරෙහි යොමු වීමේ ප‍්‍රවණතාවක් තිබේ. වෙළඳපොළ ආරංචි මාර්ග දක්වන පරිදි, විදේශ ණය පියවා ගැනීමේ පෙර නොවූ විරූ ප‍්‍රශ්නයක් මතුවුණොත්, ඒ සඳහා ආධාර ලබා ගැනීම අරභයා ඉන්දියාව සහ චීනය සමග මේ අවස්ථාවේ ලංකාව සාකච්ජා කරමින් සිටී. ඩොලර් මිලියන 400 ක වටිනාකමින් යුත් මුදල් හුවමාරුවකට, ඉන්දියාවේ මහ බැංකුව සහ අපේ මහ බැංකුව පසුගිය මාසයේ එකඟත්වය ඇති කොටගෙන තිබේ. මේ අතර චීනයේ මහ බැංකුවත් ඩොලර් මිලියන 300 ක් ණයක් ලංකාවට දීමට එකඟ වී තිබේ. දැනට ලංකාවේ යහපත් බලාපොරොත්තුවකට ඇත්තේ චීනයේ මහ බැංකුව සහ ඉන්දියාවේ මහ බැංකුව ලංකාවට ආධාර කිරීමට වැඩි උනන්දුවක් පෙන්නුම් කරමින් සිටීමයි. එය සමහර විට ලංකාවේ භූ-දේශපාලනික වැදගත්කම සලකාගෙන විය හැකිය.

මේ අතර, කෙටිම කාලයක් තුළ සෘජු විදේශ ආයෝජන ලංකාවට අද්දා ගැනීමටත්, ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ප‍්‍රමාණවත් (ණය නොවන) දීමනා ලබා ගැනීමටත්, ඒ සමගම අපේ අපනයනයන් වර්ධනය කර ගැනීමටත් ආණ්ඩුව කටයුතු කළ යුතුව තිබේ. අවාසනාවකට, අශ්වයාට කලින් කරත්තය යන ඉතිහාසයකි අපට ඇත්තේ.

image 9013036f80දිනේෂ් වීරක්කොඩි

2019 පෙබරවාරි 1 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ Sri Lanka's Debt-Ridden Independence නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 65

අතුරු සම්මත ගිණුම ගෙනෙමින් මංගල කියපු කතාව

මුදල් හා ජනමාධ්‍ය අමාත්‍ය මංගල සමරවීර මහතා විසින් 2019 මුල් මාස 04 සඳහා අදාළ වන පරිදි අතුරු සම්මත ගිණුම අද (21) දින පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය.

රුපියල් බිලියන 1765 ක වටිනාකමකින් යුතු මෙම අතුරු සම්මත ගිණුම මගින් රුපියල් බිලියන 795 ක් රජයේ පුනරාවර්තන වියදම් ලෙසත්, රුපියල් බිලියන 965 ක් මූලධන වියදම් ලෙසත් වෙන්කර ඇති බව මුදල් අමාත්‍යවරයා, මෙම අතුරු සම්මත ගිණුම් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරමින් පැවසීය.

එහිදී අමාත්‍යවරයා සිදුකල සම්පූර්ණ ප්‍රකාශය පහත දැක්වේ.

mangala athuru

Comment (0) Hits: 126

දේශපාලනික සහ ආර්ථික දෘෂ්ටිවාද යල්පැන ගොසිනි !

දේශපාලන පක්ෂවල ඇති දේශපාලනික දෘෂ්ටිවාදයන් කවරේ ද? හංසයා (නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ), පොහොට්ටුව (ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ), නැත්නම් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පවතින එක්සත් ජාතික පක්ෂය හෝ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය වැනි ඒකරාශීවීම් පෙනී සිටින්නේ කුමන දෘෂ්ටිවාදයක් වෙනුවෙන් ද?

දේශපාලනික සීමා මායිම් බොඳ වී යාම

එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සැලකෙන්නේ වඩාත් වමට බර, පෞද්ගලික අංශය සහ විදේශ ආයෝජන කෙරෙහි අඩුම ලැදියාවක් ඇති පක්ෂයක් වශයෙනි. එසේ නම්, පුද්ගලික ව්‍යාපාර සඳහා වන බදු අඩු කෙළේ සහ කොළඹ ඉතා වටිනා ඉඩමක් ෂැන්ග‍්‍රි ලා වැනි ව්‍යාපාරයකට විකුණා දැමුණේ ඒ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන ආණ්ඩුවෙන් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද?

එක්සත් ජාතික පක්ෂය සැලකෙන්නේ වඩාත් දකුණට බර, පෞද්ගලික අංශයට වැඩි ලැදියාවක් ද, රාජ්‍ය අංශයට අඩු ලැදියාවක් ද ඇති පක්ෂයක් වශයෙනි. එහෙත් ලංකා ඉතිහාසයේ රාජ්‍ය අංශයේ සේවකයන්ගේ වැඩිම වැටුප් වර්ධක යෝජනා කෙරුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවකින් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද? පෞද්ගලික ව්‍යාපාරවලින් ‘සුපිරි ප‍්‍රතිලාභ බද්දක්’ අය කර ගත යුතු බවට නීති පැනවූයේ එම පක්ෂයේ ආණ්ඩුවකින් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද? එහෙමත් නැත්නම්, මේ පක්ෂය බලයේ සිටි කාලය මුළුල්ලේම පාහේ කොටස් වෙළඳපොළ තුළ ගරා වැටීමක් පෙනෙන්ට තිබීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද?

ඇත්ත කතාව වන්නේ, මේ පක්ෂ අතර සීමා ඉරි බොඳ වී ගොස් ඇති බව ය. ඒ එකිනෙක පක්ෂය ඇත්තෙන්ම නියෝජනය කරන්නේ නිශ්චිතවම කවරක් ද යන්න පැහැදිලි කර ගැනීම දුෂ්කර කටයුත්තකි.

පුද්ගලතාවන් නැගී සිටීම

අලූත්ම ප‍්‍රවණතාව වශයෙන් පෙනෙන්ට තිබෙන්නේ පුද්ගලයන් වටා දේශපාලනික ඇඟෑලූම් කම් වර්ධනය වන බවකි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, දේශපාලනික සන්ධානයන් ගොඩනැගෙන්නේ දේශපාලනික හෝ ආර්ථික දෘෂ්ටිවාදයන් මුල් කොටගෙන නොවේ. නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ හෝ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ඊට අගනා සාක්ෂියකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය පැත්තෙන් බැලූවත් ඒ කාරණය සම්බන්ධයෙන් බරපතල වෙනසක් පෙනෙන්ට නැත.
යම් කිසි ඡුන්ද පදනමක් මත පක්ෂ බිහි වන අතර, නළු නිළියන් සහ ක‍්‍රීඩා තාරකා ආදීහූ දේශපාලනයට පිවිසෙති. කිසිවක් පිළිබඳ ඔවුන්ට මෙලෝ අදහසක් නැති වුවත් වැඩිම ඡුන්ද ප‍්‍රමාණයක් ලබා ගැනීමට ඔවුහූ සමත් වෙති. පුද්ගලයන් වශයෙන් එසේ ඉස්මතු වීම එයාකාරයෙන්ම වරදක් නොවූවත්, ආර්ථිකය අරභයා වන නිශ්චිත සහ පැහැදිලි අදහසක් හෝ දැක්මක් මොවුන්ට නොමැති වීම ප‍්‍රශ්නයකි.

පිරිසුදු වමක් හෝ පිරිසුදු දකුණක් කියා දෙයක් ලොවේ නැත

මෑතකදී පැවති එක්තරා දේශපාලනික සාකච්ඡුාවකදී එය මෙහෙයවන්නා, ඊළඟට පැවැත්වෙන ජනාධිපතිවරණයටත් ඉදිරිපත් වීමට බලාපොරොත්තු වන, වැඩි ප‍්‍රසිද්ධියක් නැති එක් සාකච්ඡුාකරුවෙකුගෙන්, ඔහු රටට යෝජනා කරන ආර්ථික න්‍යාය කුමක්දැ යි ප‍්‍රශ්න කෙළේය. ප‍්‍රශ්නයෙන් තරමක් අන්දමන්ද වූ මේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා උඩින්පල්ලෙන් දුන් පිළිතුර වුණේ ‘මිශ‍්‍ර’ යන්නයි. ආර්ථික ක‍්‍රමයක් මිශ‍්‍ර බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ලෝකයේ කිසි සාර්ථක ආර්ථිකයක, තනිකර ‘දක්ෂිණාංශික’ හෝ තනිකර ‘වාමාංශික’ ආර්ථිකයක් දක්නට තිබේ ද?

ධනපති ලෝකයේ ප‍්‍රමුඛ රට වන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, 2009 මහා මූල්‍ය අර්බුදය නිසා කඩා වැටුණු යෝධ පෞද්ගලික බැංකු, බදු ගෙවන්නන්ගේ ඩොලර් බිලියන ගණන් වැය කොට ගලවා ගැනීම ධනපති විරෝධී කි‍්‍රයාවකට කියාපු උදාහරණයකි. එයාකාරයෙන්ම, සමාජවාදී සහ වාමවාදී චීනය සහ රුසියාව තමන්ගේ ආර්ථිකයන් මොන තරම් පුළුල්ව විවෘත කොට ඇත්ද යත්, බොහෝ ක්ෂේත‍්‍රවල ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික ව්‍යාපාර සමාගම් ලෝකයේ ප‍්‍රධාන පෙළේ ව්‍යවසායන් බවට අද පත්ව ඇති බව දැක්විය හැකිය.

කොටින් කිවහොත්, ශක්තිමත් ආර්ථික වර්ධනයක් අත්කර ගැනීම සඳහා ඒ ඒ රටවල් පාවිච්චියට ගෙන ඇති ආර්ථික ආකෘති කිසියම් අන්තවාදී ක‍්‍රමයකට ගොස් නැති අතර ඒවායේ විවිධ ආකෘතිවල සම්ම්ශ‍්‍රණයක් දැක ගැනීමට ලැබෙන බව කිව යුතුය.

සාර්ථකත්වයන් තුළ භාවිතයට ගෙන ඇති එකිනෙකින් වෙනස් ආකාරයේ ආකෘති

මෑත දශක කිහිපය තුළ ලෝකයේ සාර්ථකම ආර්ථිකයන් වශයෙන් ගැනෙන්නේ ජපානය, සිංගප්පූරුව, හොංකොං, තායිවානය සහ දකුණු කොරියාවයි. ඒ අතර චීනයත් මේ වන විට ඉතා වේගවත් ආර්ථික වර්ධනයක් සනිටුහන් කරමින් සිටී. කෙනෙකු මේ එකිනෙක රට කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කළොත් පෙනෙන කාරණය වන්නේ, ඒ එකිනෙක රට තම තමන් සතු ශක්තීන් සහ ඉඩ ප‍්‍රස්ථාවන්ට අනුකූල වන පරිදි තමන්ටම ගැළපෙන ආර්ථික ආකෘතීන් සකසාගෙන ඇති බව ය. මේ කිසි රටවල් දෙකක්, ආර්ථික සහ දේශපාලනික ප‍්‍රවේශයන් සම්බන්ධයෙන් සපුරා සමානත්වයක් නොපෙන්වන බව එහිදී පෙනී යයි.

දකුණු කොරියාව තමන්ගේ මහ පරිමාණ පෞද්ගලික ව්‍යවසායන්ට ආණ්ඩුවේ ආධාර උපකාර ලබා දුන්නේය. හයුන්දායි සහ සැම්සුං වැනි ජගත් පරිමාණ යෝධ සමාගම් බිහි වී ඇත්තේ එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. තායිවානය වැඩි වැදගත්කමක් දුන්නේ කුඩා පරිමාණ ව්‍යවසායන්ට ය. ඒ කුඩා සමාගම් සතුව පැවති නිසග ශක්තීන් ඔවුන්ගේ කාර්යක්ෂමතාව වර්ධනය කර ගැනීමට තුඩුදුන් අතර, ඒ හේතුවෙන් අඩ-සන්නායක සහ කොම්පියුටර් ක්ෂේත‍්‍රවලට සාර්ථක ආකාරයෙන් විසිරී පැතිරීමට එම පෞද්ගලික සමාගම්වලට අවස්ථාව පාදා දුන්නේය. සිංගප්පූරුව වැඩි අවධානය යොමු කෙළේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් කෙරෙහි ය. අද දක්වාමත් එරටේ සිංගප්පූරු ගුවන් සමාගම සහ ඞී.බී.එස්. බැංකුව පවතින්නේ රාජ්‍ය ආයතන වශයෙනි.

මේ සියලූ අත්දැකීම් පසුපස පොදු සාධක ගණනාවක් තිබේ. එසේම එකිනෙකට පටහැනි සාධක ගණනාවක් ද දක්නට ලැබේ.

න්‍යායවාදීන්ගේ ආකෘති

ආර්ථික න්‍යායන් බොහෝ විට ගොඩනගනු ලබන්නේ න්‍යායවාදීන් විසිනි. එහෙත් ඉහත සඳහන් රටවල සීග‍්‍ර සංවර්ධනයට නායකත්වය සැපයුණේ න්‍යායවාදීන්ගෙන් නොව, ප‍්‍රායෝගික ව්‍යපාරික වෘත්තිකයන්ගෙනි. කීර්තිමත් ආර්ථික න්‍යායචාර්යවරුන් විසින් නිර්දේශ කරන ලද ඇතැම් න්‍යායන් මොවුන් විසින් ප‍්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබ තිබේ.

මේ නිසා යම් ආර්ථික ආකෘතියක් න්‍යායවාදීන් කියන නිසාම අන්ධානුකරණය කළ යුතු නැත. රටේ ආර්ථිකය ඉබාගාතේ විවෘත කිරීම නිසා ශ‍්‍රී ලංකාව පසුගිය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකට (විදේශයන්ගෙන් ලංකාවට ලැබෙන විදේශ ආදායම සහ ලංකාවෙන් විදේශයන්ට ගලා යන වියදම අතර පරතරයකට* ගොදුරු වී සිටින අතර එය අද අප මුහුණදෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නයක් බවට පත්ව තිබේ. ශක්තිමත් ආර්ථික සැලැස්මක් සඳහා සැබෑ ලෝකයේ සාර්ථක අත්දැකීම්වලින් පාඩම් උගත යුතු නමුත්, ඒ අතරේම ලෝක සන්දර්භය තුළ අපේ සුවිශේෂී ශක්තීන් සහ ඉඩප‍්‍රස්ථා පිළිබඳ සාරගර්භ හැදෑරීම් ද ඊට පාදක කර ගත යුත්තේය.

දේශපාලනික සන්ධානයන් නොව, ප‍්‍රායෝගික සැලැස්මක් ඉල්ලා සිටින්න

අවසාන වශයෙන් බලන විට, අන්තවාදී ආර්ථික න්‍යායන් සහ දේශපාලනික දෘෂ්ටිවාදයන් නූතන ලෝකය තුළ අදාළත්වයක් නැති තත්වයට පත්ව ඇති බව කිව යුතුය. දේශපාලන පක්ෂ සහ සන්ධාන ගොඩනැගෙන්නේ, විශේෂිත ජන වර්ග සහ සමාජ පංතිවල සහාය මුල් කර ගත් පුද්ගලයන් සහ පාර්ශ්ව පදනම් කර ගනිමිනි. එහෙත් ඒ ඒකරාශී වීම් සඳහා සංයුක්ත දේශපාලනික සහ ආර්ථික සැලසුම් ඇති බවක් පෙනෙන්ට නැත. ඡුන්දදායකයන් අද ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ එයයි.

මැතිවරණ ප‍්‍රකාශන නමින් සුරංගනා කතා මාලාවක් ඉදිරිපත් කෙරේ. එහෙත් ඒවා සාක්ෂාත් කර ගන්නේ කෙසේද යන්න ඒ ප‍්‍රකාශන මගින් පැහැදිළි කෙරෙන්නේ නැත. එවැනි ප‍්‍රකාශන ඡුන්දදායකයා ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේය. මෙසේ ඉදිරිපත් කොට ඇති මැතිවරණ ප‍්‍රකාශනවල අවසාන ප‍්‍රතිඵලය බොහෝ විට හිස් වචන මාලාවක් පමණක් වී ඇති බව ඉතිහාසය අපට පෙන්වා දෙයි. වෙනත් පක්ෂ ගැන විවේචනය කිරීම, කිසි පක්ෂයක් පිළිගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් හේතුවක් කර ගත යුතු නැත.

මේ ඇරඹෙන්නේ තීරණාත්මක මැතිවරණ වසරකි. ඒ නිසා ප‍්‍රායෝගික සැලසුම් ඡුන්දදායකයන් විසින් ඉල්ලා සිටිය යුතුය. ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට තරම් ශක්තිමත් නායකයන් ඇත්දැ යි සොයා බැලිය යුතුය. හුදෙක් දේශපාලඥයන්ගේ අභිවෘද්ධිය තකා ගොඩනැගෙන සන්ධාන ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය.

2019 ජනවාරි 29 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී’ පුවත්පතේ පළවූ Irrelevance of Political & Economic Ideologies නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 65

සිරිසේන යනු ජාතික පරපීඩාකාමියෙකි

ගිය සතියේ ජනාධිපතිවරයා සතියකින් ප‍්‍රශ්නය විසඳන බව කීවේය. මෙය ලියන මොහොත (13) වන විටත් ඔහුගේ ඒ විජ්ජා බලය ක‍්‍රියාත්මක වී නැත. ඇත්තෙන්ම ගත වූ සතිය තුළ, ඔහුගේ තත්වය තවත් දුෂ්කර අඩියකට ඇද වැටී ඇත. මන්ත‍්‍රීවරුන් 117 දෙනෙකුගේ වැඩි ඡුන්දයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි විශ්වාසය පළ කෙරෙන යෝජනාවක් ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත විය. මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාම එක් වී එවැනි යෝජනාවක් සම්මත කර ගත්තත් තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති තනතුරට පත් නොකරන බව කියන සිරිසේනට, ‘ප‍්‍රශ්නය විසඳීම’ දැන් තවත් අවුල් වනු ඇත. 

අද සවස 4 ට අධිකරණයේ මතය ප‍්‍රකාශයට පත්වීමට නියමිතයි. එයින් ලැබෙන විනිශ්චය තමන්ට අවාසිදායක එකක් වෙතොත්, ඒ කාරණයම, එනම් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය යුතුද නැද්ද යන්න පිළිබඳ කාරණය අරභයා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට ඔහු අදහස් දක්වා ඇතැයි අද මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබුණි. එහි අදහස වන්නේ, මේ දක්වා මේ ජනාධිපතිවරයා කර ඇති සෑම ව්‍යවස්ථා උල්ලංඝණයක් සඳහාම, එනම්, අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ එම ධුරයෙන් පහ කිරීම, මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති ධුරයේ පිහිටුවීම සහ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම යන ප‍්‍රශ්න තුන සඳහාම ජනමත විචාරණ තුනක් පැවැත්වීමට අපට සිදු වනු ඇති බවයි. ඒ සියල්ලම එක ඡුන්දයකින් විනිශ්චය කර ගැනීමේ තවත් අවකාශයක් ඇති බව ඔහු කියන්නේ නැත. එනම්, මේ පුද්ගලයා ජනාධිපති තනතුරේ තවදුරටත් සිටීමට සුදුසු ද නැද්ද යන්න දැන ගැනීම සඳහා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීමයි.          සිරිසේන යනු, වචන රාශියක් බිනීමෙහි දක්ෂ, එහෙත් බුද්ධිමය පරිචයකින් ඒ වචන පාලනය කර ගැනීමට නොදන්නා ආලවට්ටම් දේශපාලඥයෙකි. සන්සන්දනයක් වශයෙන් ගත්තොත්, මහින්ද රාජපක්ෂට ලොකු වචන මල්ලක් නැත. එහෙත් ඔහු පාවිච්චි කරන වචන කිහිපය යම් හීලෑවක් ඇතිව ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමට දක්ෂ ය. එය කපටිකමක් වෙතත්, දක්ෂකමකි. 2015 සහ ඒ ආසන්නයේ සිරිසේන කතා කෙළේ වචන ස්වල්පයකි. ඒ නිසා, ඔහුගේ කතාවේ යම් සංයමයක් දක්නට ලැබුණි. එහෙත්, මහින්ද රාජපක්ෂ සමග අංශක 180 කරණම ගැසූ දිනවල පටන් සිරිසේන පොරොප්පය ගලවා වචනවලට නිදහසේ ගලා යන්නට ඉඩ හැර තිබේ. කොකාගේ සුද පෙනෙන්ට ගත්තේ එතැන් පටන් ය. 
 

මන්ත‍්‍රීන් 225 දෙනාම සම්මත කර ගත්තත් තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයට පත් නොකරන්නේය යන, දෝෂාභියෝගයකට පවා නිමිත්තක් විය හැකි ඒකාධිපති සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී මුග්ධ ප‍්‍රකාශය කිරීමෙන් අනතුරුව ඔහු තවත් එවැනිම ප‍්‍රකාශයක් කෙළේය. එනම්, මහින්ද රාජපක්ෂට 113 ක් සොයා ගත නොහැකි වුණේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ මිල ගණන් කෝටි 50 දක්වා වැඩි වූ නිසා බව කියා සිටීම ය. මෙයින් පෙනී යන එක කාරණයක් වන්නේ, ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරේ පිහිටුවා ඇත්තේ, මුල පටන්ම මන්ත‍්‍රීවරුන් යම් ප‍්‍රමාණයක් මිලට ගැනීමේ හොර වැඩ පිළිවෙලක් යටතේ බවයි. අනෙක් කාරණය වන්නේ, ඊට අඩු මුදලකට මන්ත‍්‍රීවරුන් මිල දී ගැනීමට තරම් මන්ත‍්‍රී වෙළඳපොළ මිළ අඩු මට්ටමක පැවතියේ නම්, තමාගේ ව්‍යවස්ථා විරෝධී තේරීම පවා ව්‍යවස්ථානුකූල කර ගැනීමට තිබුණේය යන විශ්වාසයකින් ඔහු මුල සිටම ක‍්‍රියා කරන්නට ඇති බවයි. රටේ පළමු පුරවැසියා ව්‍යවස්ථානුකූලත්වය සහතික කර ගැනීමට උත්සාහ කොට ඇත්තේ අල්ලස මගින් වන බව එයින් කියැවේ.     බලහත්කාරයෙන් බලය අත්පත් කර ගත් හෝ බලහත්කාරයෙන් බලය භාවිත කළ ලෝකයේ කිසි නායකයෙකු, තමන් එසේ කරන්නේ තමාගේ හෝ තම පවුලේ අභිවෘද්ධියට යැයි කියා නැත. ඒ සෑම දෙනාම කියා ඇත්තේ, තමන් එසේ කරන්නේ රටේ, ජනතාවගේ, සමාජයේ හෝ ආගමේ සුභසිද්ධියට බවයි. ඉතා ඈත අතීතයේ කලිගුලා වැනි ඒකාධිපතියන් සම්බන්ධයෙන් බැලූවත්, ඊට මෙහා ගෙන්ගිස් කාන් වැනි ඒකාධිපතියන් හෝ ඊටත් මෙහා ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් වැනි ඒකාධිපතියන් සම්බන්ධයෙන් සලකා බැලූවත් මේ තත්වය අපට දැක ගැනීමට ලැබේ. සිරිසේන එවැනි ඒකාධිපතියෙකු නොවේ. එසේ නොවන්නේ, ඔහුගේ විශේෂ යහගුණයක් නිසා නොව, ලංකාව ඒ තරම් මහා රංගනයක් කිරීමට තරම් සුවිසල් වේදිකාවක් නොවන නිසාත්, ඒ කුඩා වේදිකාවේ පවා ඔහු ඊටත් වඩා කුඩා චරිතයක් වන නිසාත් ය.      සිරිසේන දැන් මාස දෙකකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ ගෙන යමින් තිබෙන බලහත්කාරී රාජ්‍ය අවපාලනය යුක්ති සහගත කර ගැනීමට දැන් අවසානයේ ඉදිරිපත් කරන්නේ අර ඉහතින් කී බලඅපයෝජකයන් පොදුවේ පාවිච්චි කළ හේතුවාචකයකි. එනම්, මෙතැන ඇත්තේ තමා සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර ප‍්‍රශ්නයක් නොව, ජාතික සහ විජාතික බලවේග අතර ප‍්‍රශ්නයක් බවයි. මේ හේතු දැක්වීම, ඔහු මුලින් කළ හේතු දැක්වීම්වලට දළ වශයෙන් වෙනස් නැත. තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ‘අකමැති’ නිසා ඔහුව ඉවත් කරන ලද බව කීමේදීත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ‘අවපාලනය’ වැලැක්වීම සඳහා තමා කටයුතු කරන්නේ යැයි කී අවස්ථාවේදීත්, පාර්ලිමේන්තුවේ 225 දෙනාගේම අත්සන සහිතව රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි විශ්වාසය පළවීමක් සිදුවුවත් ඔහුව නම් අගමැති ධුරයේ පිහිටුවන්නේ නැතැයි කීමේදීත්, මේ කියන ‘ජාතික’ සහ ‘විජාතික’ ද්විවිධය පිළිබඳ ව්‍යාජ රෝග නිධානයේ සෙවනැල්ල පසුබිමේ තිබුණි. ඔහු සංස්කෘතික වෙනස යැයි වරක් කීවේ එයයි.

බලහත්කාරයෙන් බලය අත්පත් කර ගත් හෝ බලහත්කාරයෙන් බලය භාවිත කළ ලෝකයේ සිටි කිසි නායකයෙකුට කර ගත නොහැකි වූ දෙයක් ද තිබේ. එනම්, මේ කියන පොදු අභිලාෂය, එනම්, ජනතාව සඳහා, රට සඳහා, ජාතියක් හෝ ආගමක් සඳහා තමා කටයුතු කළ බව කී හැම නායකයෙකුම තමන් එසේ කටයුතු කළ බව ඔප්පු කිරීමට අවසානයේදී අසමත් වීමයි. ඉතා පහසු සහ සරළ උදාහණයක් පමණක් ගන්නේ නම්, හිට්ලර් තමන්ගේ ‘උත්කෘෂ්ට අරමුණ’ අවසන් කරන විට මුළු ලෝකයක්ම විනාශ වී තිබුණි. අනිත් පැත්තෙන් ගත් විට, මේ සියලූ නායකයන් තමන්ට කලින් පැවති පාලනය තුළ තමන්ගේ විවේචනයට ලක්වූ කටයුත්ත හෝ ක‍්‍රියාවලිය නිශ්චිතව සහ සංයුක්තව දැක්වීමට අපොහොසත්ව ඇති බව පෙනේ. හිට්ලර් ‘යුදෙව් කුමන්ත‍්‍රණයක්’ ගැන කතා කෙළේය. එය තමාගේ අරමුණ සඳහා ඔහු පාවිච්චියට ගත් ව්‍යාජයක් බව අවසානයේ ඔප්පු විය. නැවතත්, ලංකාවෙන් පහසු සහ සරළ උදාහරණයට සිරිසේන ගතහොත්, තමා අයත් නොවන ‘විජාතිකත්වය’ හෝ තමා අයත් වන ‘ස්වදේශිකත්වය’ කුමක්දැ යි ඔහු නිශ්චිතව රටට පැහැදිළි කරන්නේ නැත. හම්බන්තොට හෝ වෙනත්  ඕනෑම දේපළක් හෝ ආයතනයක් පසු ගිය වසර තුන හමාරක කාලය තුළ, තමාගේ අනුදැනුමකින් සහ අනුමැතියකින් තොරව, ‘විජාතිකකරණයට’ ලක්කිරීමට වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව කටයුතු කෙළේ කෙසේදැයි ඔහු කියන්නේ නැත. කාන්තාවන්ට බාර්වල වැඩ කිරීම පිළිබඳව පැවති ආදිකාලීන ඉංග‍්‍රීසි නීතිය අහෝසි කිරීමට තැත් කිරීම සහ ස්වීප් ටිකට් එකේ මිල සම්බන්ධයෙන් ඒ ආණ්ඩුව කටයුතු කළ ආකාරය පවා, ඔහුගේ සහභාගීත්වයකින් සහ අනුදැමකින් තොරව ක‍්‍රියාවේ යෙදැවීමට තැත් කළ දේවල් නොවේ. එහෙත් දැන්, පසු ගිය වසර තුනකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ යහපාලන ආණ්ඩුව කරන ලද සියලූ යහපත් ක‍්‍රියා පමණක් තමන්ගේ අයිතියට පවරා ගන්නා අතරේ, ජනතා අප‍්‍රසාදයට පත් පියවර ගැන ‘තමන් දන්නේ පුවත්පත්වලින්’ පමණක් යැයි ඔහු කියා සිටින්නේය. 

මෙවැනි නිශ්චිත කාරණාවන්ගෙන් බැහැරව, ජාතික සහ විජාතික හෝ බටහිර කුමන්ත‍්‍රණ සහ අධිරාජ්‍යවාදය වැනි ‘මහා න්‍යාය’ තුළ තමන්ගේ චෝදනාව පදනම් කරන තැනැත්තා (විශේෂයෙන් එම තැනැත්තා එසේ කරන්නේ සටකපට චේතනාවකින් වන විට* තර්කණයේ විශේෂ වාසියක් භුක්ති විඳියි. එනම්, තමන්ගේ චෝදනාව සංයුක්තව පැහැදිළි කිරීමේ බරෙන් ඔහු නිදහස් වීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, යමෙකුට බෙදුම්වාදියෙකු හෝ එන්.ජී. ඕ. කාරයෙකු යැයි කී විට, ලංකාවේ වර්තමාන සමාජ අවකාශය තුළ ඉබේ ඇති කෙරෙන ‘අවබෝධය’, චෝදනාවට ලක්වන තැනැත්තා මොන තරම් කරුණු ගෙනහැර පෑවත් ඛණ්ඩනය කිරීම පහසු නොවන බව පෙන්වා දිය හැකිය. මන්ද යත්, සමාජයක් වශයෙන් අර කියන පහසු සහ වෙහෙසකර නොවන තනි වචනයකින් හෝ යෙදුමකින් යමක් ‘තේරුම් ගැනීමට’ සමාජයේ බහුතරය කැමැත්තක් දක්වන බැවිනි. උදාහරණයක් වශයෙන්, ‘සිංහල ජාතිය අනිත් ජාතීන්ට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ‘ යැයි සිතින් ගත් විට, උපතේ සිට මරණය දක්වා සිංහලයෙකු වන ඔබට එය ‘ඔප්පු’ කිරීම සඳහා කිරීමට ඇත්තේ, එසේ නොකියන තැනැත්තා ‘විජාතිකයෙකු’ හෝ ‘එන්.ජී. ඕ. කාරයෙකු’ හෝ ‘බෙදුම්වාදියෙකු’ යන වචනයකින් හැඳින්වීම පමණි.              

ඉදිරියේ ඇති ජනාධිපති සිරිසේනගේ ඉතා කෙටි දේශපාලනික ආයු කාලය තුළ ඔහු අනුගමනය කිරීමට නියමිතව ඇත්තේ හරියටම ඒ ප‍්‍රතිපත්තියයි. මේ දක්වා ඔහු කළ සෑම අවකල් ක‍්‍රියාවක්ම, ජාතියේ නාමයෙන් සහ අනාගත පරපුරේ නාමයෙන් කළ කී දේවල් බවට එවිට භෞතීස්ම වනු ඇත.

ආපසු හැරී බලන විට, අද සිරිසේන මුළු රටක්ම එක මිටට ගෙන දූෂණය කරමින් සිටින සල්ලාලයෙකුගේ තත්වයට පත්ව ඇත. එය උමතුවකි. රටක ජනාධිපතිවරයාගේ මොළය පරීක්ෂා කළ යුතු යැයි ඉල්ලා පුරවැසියෙකු අධිකරණයක් ඉදිරියට ගිය වෙනත් රටක් ගැන මා අසා නැත. මුළු රටම පීඩාවට පත්ව සිටීම දකිමින්, එසේ රටක් අල්ලේ නැටවීමට තරම් තමාට හයියක් ඇතැයි සිතා ඉන් වින්දනයක් ලැබීම පරපීඩාකාමයක් වශයෙන් අපට හඳුනා ගත හැක. 18/19 සියවසේ ප‍්‍රංශයේ විසූ සාද් නම් වූ ආදිපාදවරයා මේ කියන පරපීඩාකාමය පිළිබඳ ලෝ ප‍්‍රකට පුද්ගලයා ය. ඇත්තෙන්ම, අප සිංහලෙන් භාවිත කරන මේ වචනයට (පරපීඩාකාමය) සමාන ප‍්‍රංශ සහ ඉංග‍්‍රීසි ඇතුළු වෙනත් යුරෝපා භාෂාවල සඳහන් වචනය උපන්නේ ඔහුගේ නමිනි. ඔහු ගැහැනුන්ගෙන් වින්දනය ලැබුවේ සම්මත ආකාරයෙන් නොව, එම ගැහැනුන් අසීමිත වධ බන්ධනයට පත්කිරීමෙනි. ඉන් සමහර ගැහැනු කැමැත්තෙන් ඒ පීඩාවට ලක්වූවෝය. තවත් අය බලහත්කාරයෙන් ඒ සඳහා යොදවා ගනු ලැබුණි. මේ සෙල්ලම සඳහා අපූරු මෙවලම් පවා ඔහු පාවිච්චියට ගත්තේය. එසේ පාවිච්චියට ගත් ආම්පන්න කෞතුකාගාරයක්ම අදටත් පැරිසියේ පිහිටා තිබේ. 

සිරිසේනගේ මාස එක හමාරක පැටිකිරිය තුළ, රටක් පීඩාවට පත් කිරීම සඳහා ඔහු අවභාවිතයට ගෙන ඇති මෙවලම් කිහිපයක් අපට හමු වෙයි. ඉන් එකක් වන්නේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවයි. අනෙක වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවයි. ඊළඟට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සම්ප‍්‍රදායයි. ඊයේ වන විට ඔහු අධිකරණයත් ඊට ඈඳාගෙන තිබුණි. එනම්, මේ රටේ යුක්තිය සහ ව්‍යවස්ථා නෛතිකත්වය ඉල්ලා පුරවැසියන් අධිකරණයට යෑම නිසා ප‍්‍රශ්නය දිග් ගැස්සුණු බව කීමෙනි. අධිකරණය ඉදිරියේ දැනට මේ සම්බන්ධයෙන් ඇති සියලූ නඩු විභාග අවසන් වන තෙක් තමන් තීරණයක් නොගන්නා බවත් මේ වන විට මොහු කියා තිබේ. 

විශේෂයෙන් පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට මේ පුද්ගලයා හැසිරුණු ආකාරයත්, පොදුවේ ගත් විට, ඊට සෑහෙන කාලයකට ඉහතදී පටන් ඔහු කර කියා ඇති දේ ගැනත් මදක් විමසිල්ලෙන් සොයා බලන්න. ඔහු සහසුද්දෙන්ම පරපීඩාකාමියෙකු බව එවිට ඔබට වැටහෙනු ඇත. අවාසනාව වන්නේ, සාද් ආදිපාදවරයා ගැහැනු සිය ගණනක් පමණක් ස්වකීය පරපීඩක වින්දනය සඳහා පාවිච්චි කරද්දී සිරිසේන ආදිපාදයා දෙකෝටියක් ජනතාව ඒ නපුරු වින්දනය සඳහා යොදා ගනිමින් සිටීමයි.  

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 169

සෝභිත හිමියන්ගේ ‘දරුවා’ තවමත් අනාථයි

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම දැන් අම්මෙක් අප්පෙක් නැති ගානට වැටී ඇත. මේ සටන් පාඨය හදාවඩා ගත් විවිධ පියවරු සහ මව්වරු උන්හ. මුලින්ම මේ ගැන රටට කියා දුන්නේ ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා ය. ඔහු එදා බොහෝ දුර දැක්කේය. අනතුරුව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඡන්ද ඉල්ලීමකට යටත්ව චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මේ සටන් පාඨය අතට ගත්තාය. ඉන් පසුව, මහින්ද රාජපක්ෂ ඒ කාරිය පවරා ගත්තේය. එහෙත් එය හැම දාමත් වේදිකා සරසන සටන් පාඨයකට පමණක් සීමා වී තිබුණි. අවසානයේ පූජ්‍ය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියෝ එය තනි සටන් පාඨයක් වශයෙන් සමාජගත කොට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ඒ කාරිය පැවරූහ.

ඒ දෙන්නාම අද හොරගල් අහුලති. මොවුන් දෙන්නාගේ නූල් සූත්තර සාර්ථක වී යම් හෙයකින් මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය තවදුරටත් මෙරටේ පැවතුණොත්, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයකදී ඒ තනතුරට වැඩියත්ම නුසුදුස්සන් වන දෙපළ වශයෙන් අප සැලකිය යුත්තේ ඔවුන් දෙන්නා ය. මන්ද යත්, එය අහෝසි කිරීමේ සෑම අඩුවැඩියක්ම තමන් අතේ තබාගෙනත් එය අහෝසි නොකර සිටීමේ වංචනික පාප කර්මයට ඔවුන් දෙන්නා මේ මොහොතේත් සම්බන්ධ වෙමින් සිටින බැවිනි.

සිරිසේනව පැත්තකින් තියන්න. ඔහු ඒ පුටුවේ දැන් වාඩි වී සිටින පුද්ගලයා වශයෙන්, මීට පෙර ඒ පුටුවේ වාඩි වූ වෙනත් සෑම පුද්ගලයෙකුටම වැළඳුණු රෝගයට ඔහුත් ගොදුරු වී ඇතැයි අපි සිතමු. එහෙත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සම්බන්ධයෙන් අද ගෙන ඇති ක‍්‍රියාමාර්ග කවරේද? රටේ අගමැතිවරයා වශයෙන් ඔහුගේ පක්ෂයේ දේශපාලනික නායකත්වය මෙය අහෝසි කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කෙරෙන බව කාටත් පැහැදිලි කාරණයකි. එසේ නොකොට, අදාළ සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡුා කොට විසªමකට එළැඹීම නැමැති සූත‍්‍රයක් ඔහු බොහෝ විට වරනගනු දක්නට ලැබේ. බැලූ බැල්මට ඒ ආස්ථානයේ තද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආටෝපයක් තිබේ. එහෙත් එය ප‍්‍රශ්නවලින් පලා යාමේ කූට ක‍්‍රමයක් බව දැන් දැන් හෙළිවෙමින් තිබේ.

සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡුා කළ යුතු බව ඇත්ත. එහෙත් සාකච්ජා ඇරැඹීමට කලින් කෙනෙකුට තමන්ගේ මතයක් තිබිය යුතුය. ‘ඔව්, මම ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට එකඟයි’ නැත්නම්, ‘මගේ පක්ෂය ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට එකඟයි’ කීම ඊට කොහෙත්ම නොසෑහේ. එවැනි වාචික සහතිකයක් දීමෙන් සෑහීමකට පත්විය හැක්කේ රාජ්‍ය බලයෙන් පිටස්තරව සිටින පාර්ශ්වවලට පමණි. රාජ්‍ය බලය හොබවන පාර්ශ්වය වශයෙන්, එම මතය වෙනුවෙන් ප‍්‍රායෝගිකව උරදීම අත්‍යාවශ්‍ය කෙරේ. වෙනත් පාර්ශ්ව සමග ඒ ගැන සාකච්ඡුා කළ යුත්තේ, ඒ මූලික අධිෂ්ඨානය ඇති කර ගැනීමෙන් පසුව ය. එසේ නැති වුවහොත් සිදුවන්නේ, වෙනත් ඕනෑම පාර්ශ්වයක් ගෙන එන ඊට පටහැනි ඕනෑම යෝජනාවකට මුල් වටයේදීම යට වී, ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ නාමයෙන්’ මේ ඉල්ලීම ඉවතලීමට කටයුතු කිරීමයි.

අගමැතිවරයාගේ පැත්තෙන් දැන් ගම්‍යමාන වන්නේ, ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කර්තව්‍යය මගහරින ඉතා සූක්ෂම දේශපාලනයකි. ‘සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡා කොට තීරණයකට පැමිණීමේ’ අර කී ලිච්ඡුවි සම්ප‍්‍රදායට එය සාකල්‍යයෙන් සමාන ය. ඒ වනාහී, මේ වන විට පාර්ලිමේන්තුව තුළ සාකච්ඡාවට ගැනෙන සහ එක්තරා ආකාරයකින් ව්‍යවස්ථා ක‍්‍රියාවලියක් වශයෙන් යම් දුරක් පැමිණ ඇති, බලය බෙදාහදා ගැනීමේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජය වෙනුවෙන් තමන් පෙනී සිටින බව ඇඟවීමයි. එහිදී පවා, ඒ වෙනුවෙන් සද්භාවයෙන් කැපවන බවක් රනිල් වික‍්‍රමසිංහගෙන් විද්‍යමාන වන්නේ නැත. පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රියාවලිය තුළ ඊට අවශ්‍ය ප‍්‍රතිපාදන සැලසීමට අමතරව ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් යමක් සිදුකොට ඇත්නම් ඒ ඉතා අල්පයකි. විශේෂයෙන්, මේ සා දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ එය දිග් ගැස්සීම නිසා ඇති වී තිබෙන හානිය විශාල ය. විවිධ පාර්ශ්වවල අදහස් සහ යෝජනා ලබා ගැනීම, මෙහෙයුම් කමිටු සහ අනුකමිටු පිහිටුවීම, විශේෂඥ වාර්තා ලබා ගැනීම සහ ඒවා ගැන වාද විවාද කිරීම ආදිය පමණක්, ඒ සා දීර්ඝ කාලයක් ගත කිරීමට හේතු විණැයි පිළිගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් නොවේ.

කෙසේ වෙතත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යනු පාර්ලිමේන්තු සභා ගර්භය තුළ පමණක් සාක්ෂාත් කර ගත හැකි ගනුදෙනුවක් නොවේ. එවැනි බලය බෙදාහදා ගැනීමේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙලක් සමාජගත කිරීම සඳහා රනිල් වික‍්‍රමසිංහවත්, ඔහුගේ පක්ෂයවත් මේ දක්වා රට ‘ඇතුළට’ ගොස් නැත. තවත් විදිහකින් කිවහොත් බිම් මට්ටමට ගොස් නැත. පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටට විත්, රට ‘ඇතුළට’ ගිය පසුගිය කාලයේ අවස්ථා කිහිපයකදීම ඔහු කියා ඇත්තේ, ‘සංඝ සාසනය කියන දෙයකට පිටස්තරින් තමන් කිසිවක් නොකරන’ බවයි. සංඝ සාසනය නියෝජනය කරන ත්‍රෛනිකායික නායක හිමිවරු එකී ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ යෝජනාවලියට තමන් එකඟ නැති බව මේ වන විට දේශනා කොට ඇත. ඒ අනුව, රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ හේතුපාඨයටම අනුව, ඒ කාරිය සඳහා අවසාන විග‍්‍රහයේදී ඔහු උර නොදෙන බව අපට උපකල්පනය කළ හැකිය. ගිය සතියේ තවත් අවස්ථාවකදී, මේ කියන ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙල සාර්ථක කර ගැනීමේ ඉඩක් වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව තුළ නැති බවත්, එය කර ගැනීමට සිදුවන්නේ ඊළඟට පත්කර ගන්නා පාර්ලිමේන්තුවකදී බවත් ඔහු කියූ බවක් වාර්තා විය.

‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාව’ වශයෙන් අදහස් කෙරෙන යම් දෙයක් තිබේ. එහිදි සිදුවන්නේ, ප‍්‍රගතිශීලී යැයි සම්මත දෙයකට හානියක් වන ප‍්‍රකාශ කිරීමෙන් හෝ ක‍්‍රියා කිරීමෙන් හෝ වැළකී සිටීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, ධනපති පංතියේ මිනිසුන්ට වඩා, කම්කරු පංතියේ මිනිසුන් ජාතිවාදී විය හැකි බව කීම, ‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාව’ උල්ලංඝණය කිරීමක් වශයෙන් ප‍්‍රගතිශීලී කඳවුරරේදී සැලකේ. තවත් උදාහරණයක් ගත්තොත්, කාන්තා විමුක්තිය නැති කරන්නේ පිරිමියා විසින් ය යන්න අර්ධ සත්‍යයක් පමණක් බවත්, ඇත්ත වශයෙන්ම කාන්තා විමුක්තිය නැති කර ගැනීමේ විශාල පදාසයක් ව්‍යුත්පන්න වන්නේ කාන්තාවගෙන්ම බවත් කීම, ‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාවට’ පිටුපෑමක් වශයෙන් සැලකේ. එනිසා, බොක්කෙන් ‘ප‍්‍රගතිශීලී’ බව පෙන්වීමට කැමැත්තක් දක්වන බොහෝ දෙනා මෙවැනි දේවල් විහිළුවටවත් කීමෙන් වැළකී සිටිති. සරළව කිව්වොත්, ‘‘හා හා, එහෙම කියන්න හොඳ නැහැ’’ යන්නයි.

ජාතික ප‍්‍රශ්නයට දේශපාලනික විසඳුමක් සැපයීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේදීත්, මේ කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ ගැන ප‍්‍රගතිශීලීහූ විශේෂයෙන් පරිස්සම් වෙති. එහිදී, දේශපාලනික විසඳුමක් සඳහා ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජයක් මේ අවස්ථාවේ සාර්ථක කර ගැනීමේ ඉඩක් නැති බව කීම, අර කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ උල්ලංඝණය කිරීමක් සේ සැලකෙනු ඇත. විවිධ ජාතීන් වෙසෙන, විවිධ භාෂා කතා කරන ජනතාවක් වෙසෙන රටක බලය බෙදහදා ගැනීමේ ක‍්‍රමයක් ඇති කර ගැනීම අත්‍යාවශ්‍ය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ඊට අදාළ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වෙනසක්, මිනිසත් බව සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, රටක ඒකීය/එක්සත් භාවය සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, ප‍්‍රගතිගාමී පරිවර්තනයකි. එහෙත් 364 දවසක් තිස්සේ ඊට අවශ්‍ය බිම් මට්ටමේ කොන්දේසි සම්පාදනය නොකරන පාලක පිරිසක්, 365 වැනි දවසේදී බලය බෙදාහදා ගැනීමේ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ යෝජනාවලියක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ උරදෙන බවක් පෙන්වීම ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රියාවක් වශයෙන් දැකීමට, අර කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ නැමැති තහනම අපට බාධාවක් කර ගත යුතු නැත.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඉල්ලා සිටින්නේ, බලතල බෙදාහදා ගැනෙන, පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජයකි. ඊට අඩු, ‘විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම’ නැමැති කේවල සටන් පාඨයට ඔවුන්ට උරදිය නොහැක. විශේෂයෙන්, උතුරේ හිටපු මහඇමති විග්නේෂ්වරන් සහ සිවාජිලිංගම් වැනි දැඩි ජාතිකවාදීන් විසින් දෙමළ ජනතාව වඩාත් ජාතිකවාදී තලයකට තල්ලූ කරමින් සිටින අවස්ථාවක, බලතල බෙදාහදා ගැනෙන පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීම පසෙක ලා ‘ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ’ දකුණේ ඒකල සටන් පාඨයට ගාල් වීම, දෙමළ ජාතික සන්ධානයට, දේශපාලනික ව්‍යපාරයක් වශයෙන් කළ නොහැකි දෙයකි. අනිත් අතට, යුද්ධයෙන් බැටකෑ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත දෙමළ ජනතාවකගේ දෛනික ප‍්‍රශ්න (ඉඩම් ප‍්‍රශ්නය, අතුරුදහන් වූවන් පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය සහ යුද අපරාධවලට අදාළ ප‍්‍රශ්න ආදිය) ගැන ප‍්‍රමාණවත් පරිද්දෙන් මැදිහත් වී නැති දකුණේ චූල දේශපාලනයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම එම පක්ෂයට, මැතිවරණමය අර්ථයකින් ගත් විට, අන්තරායකාරී ය.

දැන් බිහිවන්නේ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ගැළපෙන පසුබිමකි. දෙමළ ජනතාවගේ ඉල්ලීම එක පැත්තක තිබේ. දකුණේ සංඝ සමාජය ඇතුළු සිංහලයන්ගේ ප‍්‍රතික්ෂේපය තවත් පැත්තක තිබේ. නිදහසේ පටන් අප මුහුණදුන් පූර්ණ අවහිරය එයාකාරයෙන්ම නැවතත් කරළියට විත් ඇත. එහෙත් අද එදාට වෙනස්ව අලූත් සාධකයක් ඊට එක්ව තිබේ. එනම්, මේ පූර්ණ අවහිරය තුළ, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යන කාරණය ප‍්‍රාණඇපයට ගත හැකිව තිබීමයි. එසේ කරන්නේ දෙමළ ජාතික සන්ධානය විසින් නොව, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඇතුළු එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින් වීම මෙහි ඇති විශේෂත්වයයි.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය, මීට දශක කිහිපයකට පෙර පැවති ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවාහයේ වෙනත් දෙමළ දේශපාලනයන්ගෙන් වෙනස්ව, දකුණේ ප‍්‍රශ්න ගැන සංවේදී වන ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කොට තිබේ. ඔවුන් ඒකීය රාජ්‍ය සංකල්පය සහ බුද්ධාගමට මුල් තැන දීම ගැන විරෝධයක් නොදක්වන්නේ එබැවිනි. ඒ ආකාරයෙන්ම, ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉල්ලීම, තමන්ගේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීම හේතුකොටගෙන මේ මොහොතේ ඉවතලීමට සිදුවන්නේ නම් සහ ඒ මගින් තමන්ගේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීමට වුව අබමල් රේණුවක සුගතියක් අත්කර නොදෙන්නේ නම්, මේ කියන ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය ගැන වඩාත් ප‍්‍රායෝගික අර්ථයකින් සලකා බැලීමට දෙමළ ජාතික සන්ධානය නොපසුබට වන බවට සැකයක් නැත. විශේෂයෙන්, තමන්ගේ පිටින් දමා දකුණේ දේශපාලඥයන් ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ප‍්‍රතිඥාව නැවත වරක් කුණු කූඩයට දැමීමට සැරසෙන්නේ නම් ඔවුන් ඒ ගැන බරසාරව සලකා බලනවාට සැකයක් නැත.

දැනට පාර්ලිමේන්තුවේ සාකච්ඡාවට ලක්වන පුළුල් ව්‍යවස්ථා ව්‍යාපෘතිය තව මාස දෙක තුනක් ඉදිරියට ඇදගෙන යති යි අපි සිතමු. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයට එවිට ඉතිරි වන්නේ මාස කිහිපයක් පමණි. ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමක් ගැන කතා කිරීමේ කිසි ඉඩක් එවිට ඉතිරිව නොතිබෙනු ඇත. ඉතිං, ඒ ජනාධිපතිවරණයට ‘පොදු අපේක්ෂකයා’ වශයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉදිරිපත් වනු ඇත. ඔහු විසින් මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය ඊළඟ පාර්ලිමේන්තුව හරහා අහෝසි කරනු ඇතැයි යළිත් වරක් පිළිගැනීමට එවිට අපට බල කෙරේවි.

දොඩම් ගෙඩි පහක් එක විට අතින් ගැනීමට බලන්න. එක දොඩම් ගෙඩියක්වත් ඔබේ අතේ ඉතුරු නොවනු ඇත. යමෙකු හිතමතා එය කරන්නේ නම් එහි අදහස වන්නේ, අල්ලා ගත හැකි දොඩම් ගෙඩියත් මග හැරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඔහුට ඇති බවයි. සරළ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් මගින් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කර ගත හැකිව තිබියදී, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඊට වඩා පුළුල් ව්‍යාපෘතියක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිතැ යි බොරුවට හෝ ඇඟවීම අප තේරුම් ගත යුත්තේ ඒ අර්ථයෙනි. අවසානයේදී පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජය දෙමළ ජනතාවට ලැබෙන්නේත් නැත, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සාධනය වන්නේත් නැත.

ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය උතුරට ඇඟිල්ල දිග් කරමින් පසෙකලා ගැනීමේ එකී ප‍්‍රයත්නයට අමතරව, දකුණේ ප‍්‍රධාන විපක්ෂය වන ‘පොහොට්ටුව’ සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ඊට විරුද්ධ බව කාලයක් තිස්සේ මේ පිරිස් පෙන්වා දෙමින් සිටි කාරණයකි. දැන් ‘පොහොට්ටුවේ’ නායක හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ගිය සතියේ ප‍්‍රසිද්ධ නිවේදනයක් නිකුත් කරමින්, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට තමන් විරුද්ධ නැති බව පැහැදිළිවම කියා තිබේ. ඉතිං, රනිල් වික‍්‍රමසිංහට තවත් අවශ්‍ය කරන්කේ කුමක් ද?

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 65

සිරිසේන අව ලකුණ (Sirirsena Syndrome) !

ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට ලංකාවේ දිග හැරෙමින් පවතින ක‍්‍රියාවලිය රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අද්විතීය තත්වයකි. මීට පෙර කිසි විටෙක, ජනතාව තෝරා පත්කර ගත් ආණ්ඩුවකින් තොරව කෙනෙකු රට කරවා නැත. 
 
විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් සහිත ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් හඳුන්වා දුන් දා සිට මේ දක්වා කිසි විටෙක ජනාධිපතිවරයෙකුගේ එකම තාර්කිකත්වය අතාර්කිකත්වය බවට පත්ව නැත. 
 
මේ දක්වා කිසි විටෙක, දෙමළ ජාතික සන්ධානය, මුස්ලිම් කොන්ග‍්‍රසය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වැනි කුඩා පක්ෂ අනාගත පරම්පරාවන් වෙනුවෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා දෛවෝපගතව මෙසේ එක්සත් කරනු ලැබ නැත. රටේත්, රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහ ආර්ථිකයේත්, ඒ සියල්ලටමත් වඩා රටේ ජනාධිපතිවරයාගේත් ඉරණම ගැන බලා කියා ගැනීම සඳහා රටේ අධිකරණයේ විනිශ්චයක් එන තෙක් මේ ආකාරයෙන් ජනතාවක් හූල්ලමින් මීට පෙර කිසි විටෙක මග බලාගෙන සිට නැත. 
 
පොලොන්නරුවේ ඓතිහාසික ගමරාළ කෙනෙකු වන ජනාධිපති සිරිසේන යම් දවසක තනතුරෙන් ඉවත් වන අවස්ථාවක, සමහර විට, කිසිවෙකුගේ කඳුළක්, ගෞරවයක් හෝ ස්තෝත‍්‍ර ගායනාවකින් තොරව තනතුරෙන් ඉවත් වන අවස්ථාවක, ඔහු විසින් සදාතනික මතකයක් වශයෙන් රටට ඉතිරි කර යන දායාදය එයාකාර ය.
 
රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි තමන් තුළ පවතින පුද්ගල ක්‍රෝධයක් වෙනුවෙන් ජනාධිපතිවරයා මුළු රටක්ම බිල්ලට ගෙන තිබේ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ අකාර්යක්ෂමතාව සහ අදක්ෂතාව ගැන පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී ජනතාව තීන්දුවක් දී ඇතත්, ඔහු ජනතාව තෝරා පත්කර ගත් අගමැතිවරයා ය. ඔහුගේ පක්ෂ සාමාජිකත්වය විසින් තෝරා පත්කර ගත් නායකයා ය. එසේ තිබියදී, ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය කරන්නේ තමාට පි‍්‍රයමනාප පුද්ගලයෙකු පත්කර ගැනීම ය. එසේ කර ගත නොහැක්කේ නම්, කිසිවෙකු පත්කර නොගෙන සිටීම ය. ‘රාජ්‍යය යනු මමයි’ කී ප‍්‍රංශයේ 14 වැනි ලූවී රජු මෙන් මේ ජනාධිපතිවරයා ‘‘මමයි ආණ්ඩුව’’ යනුවෙන් උද්ධච්ච ප‍්‍රකාශයක් කොට ඇත්තේ එබැවිනි. ලූවි රජුගේ ප‍්‍රකාශයේ අවසානය වුණේ රටේ විප්ලවයක් හට ගැනීමයි. සිරිසේනගේ ප‍්‍රකාශයේ අවසානය කෙසේ වේදැ යි ඉදිරියට බලා ගැනීමට තිබේ.
 
මේ අතර ශී‍්‍ර ලංකාවේ විවෘත ආර්ථිකය, ඊළඟට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි නොදැන, කරකියාගත හැකි දෙයක් නැතිව, ඇණහිට තිබේ. ඒ විවෘත ආර්ථිකයේ ඉතා වැදගත් අංගයක් වන සංචාරක ව්‍යාපාරයත්, රැුකියා සම්පාදනය බොහෝ කොට වර්ධනය කරන පෞද්ගලික ආයෝජනයත්, ජනාධිපතිවරයාගේ මේ අභාවවාචක දේශපාලනික කල්ක‍්‍රියාව ඉදිරියේ මරු පහරකට ලක්ව තිබේ. ඒ අතරේ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව ඉතා නොසැලකිලිමත් ආකාරයෙන් නොතකා හල ජීවන වියදම වේගයෙන් තවදුරටත් ඉහළ යමින් තිබේ.
 
මේ අවස්ථාවේ ප‍්‍රංශයේ සිදුවන්නේ කුමක් දැ යි සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා මොහොතක් කල්පනා කළොත් යෙහෙකි. එරටේ කම්කරුවන්, ශිෂ්‍යයන් සහ සාමාන්‍ය ජනතාව අද මහ පාරට පැමිණ එරට ජනාධිපතිවරයාට ගෙදර යන ලෙස බල කර සිටින්නේ, මේ කියන ජීවන වියදම් ප‍්‍රශ්නය නිසා ය. ඒ ඉරණමට භාජනය නොවනු වස්, රට කරවන්නේ තමා යැයි කියන සිරිසේන යමක් කරනු ඇත් ද? මිනිසුන් කන්නේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා නොව, ආහාර බව ජනාධිපතිවරයා දැනගත යුතුය. තමන් නිරාහාරව පසු වන බවට පැමිණිලි කිරීමට දරුවන් පොලිස් ස්ථානයකට යන සැටි බලා සිටීම අබෞද්ධ වැඩකි. 
 
සිරිසේනගේ ව්‍යවස්ථා ඔල්මාද අනුමත කරමින් අධිකරණය තීන්දුවක් දුන්නත්, ඔහුට එසේ කිරීමට අවකාශ සපයා දුන් ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව බරපතල වෙනසකට ලක්කළත්, මේ දක්වා ඔහු සිදු කර තිබෙන විනාශය ඓතිහාසික වනු ඇත. මේ ව්‍යවස්ථාවේ පියා වන ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මැරෙන්ට කලින් රජෙකු වන්නට සිතුවේය. ජාතියකම රූපයක් තමන්ට රිසි ආකාරයෙන් පෙළ ගස්වා ගත හැකි ආකාරයේ සර්ව බලධාරී විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් ඔහුට අවශ්‍ය කෙළේ එබැවිනි. එදවස පැවති ආර්ථික සහ දේශපාලනික වාතාවරණය තුළ, ඔහුගේ දේශපාලනික ජ්‍යෙෂ්ඨත්වයට අභියෝග කළ හැකි වෙනත් ප‍්‍රපංචයක් නොතිබුණු තත්වයක් තුළ, ඔහුට ඒ වරය අත්පත් කර ගත හැකි විය. වර්තමාන ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය කරන්නේ ඔහු අනුකරණය කිරීමටයි. එහෙත් කාලයත්, වාතාවරණයත් අද වෙනස්ව ඇති බව සිහි තබා ගත යුතුය. ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ විවෘත ආර්ථිකයේ රුදුරු ප‍්‍රතිවිපාකවල ස්වභාවයත්, ආර්ථික සහ පරිපාලනමය ගනුදෙනු සියල්ල ඒ ආර්ථිකය තුළ දූෂණයට ලක්විය හැකි ආකාරයත්, ඒ සියල්ලටමත් වඩා, වැරදි පුද්ගලයෙකු අතට පත්විය හැකි විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් මොන තරම් නොසන්ඩාල විය හැකි ද යන්නත්, පසුගිය රාජපක්ෂ රාජ්‍ය කාලය තුළ මොනවට ඔප්පු විය.
 
වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා යටතේ ඒ කිසිවක් වෙනස්ව නැත. වහාම ඒ වෙනස්කම් කිරීමට කාලයයි, මේ.
 
ආචාර්ය අමීර් අලී   
 
2018 දෙසැම්බර් 9 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sirirsena Syndrome  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය -‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි
 
 
 
 
Comment (0) Hits: 151

සුභද්‍රගේ අභද්‍ර වචන නොහොත් පදලංගල සංස්කෘතික විලාපය !

2019 වර්ෂය තවත් තීරණාත්මක මැතිවරණ වර්ෂයක් වන බව නොඅනුමාන ය. ලාංකික සමාජය මෑතක සිට තීරණාත්මක මැතිවරණ කාලයන් ගැන උනන්දු වේ. 2014 වර්ෂය උදාවන විට ද බොහෝදෙනෙක් කල්පනා කළේ එළඹෙන්නේ තීරණාත්මක මැතිවරණ වර්ෂයක් බව ය. 2015 ජනවාරී 08 දින ඒ තීරණාත්මක මැතිවරණය උදා විය. බොහෝදෙනෙක් කල්පනා කළ පරිදිම ඒ මැතිවරණයේ දී මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කරන්නට හැකිවිය.

මහින්ද රාජපක්ෂ හුදු පුද්ගල චරිතයක් ලෙස පරාජය කිරීම ජනවාරී 08 දා මහජන අභිලාශය නොවීය. එදා සමාජය බලාපොරුත්තු වූයේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ දේශපාලනය පරාජය කිරීම ය. ගෙවී ගිය සිව් වසර තුළ ඒ විකල්ප මාවතේ යම්කිසි දුරක් ගමන් කිරීමට අපට හැකිවිය. එහෙත් මුළුමනින්ම රාජපක්ෂ දේශපාලනයට විකල්ප මගක යන්නට අපට හැකිවූයේ නැත. නමුත් පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 සිදු කළ දේශපාලන ප්‍රති විප්ලවය ජය ගන්නට ලාංකික සමාජයට හැකිවීමම 2015 දී රාජපක්ෂ දේශපාලනය පරාජය කිරීමේ ප්‍රතිඵලයකි.

රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආකෘතියට හා සංස්කෘතියට හානිකර යමක් විධායකයෙන් සිදුවූ කිසිම මොහොතක ඒවා වැළැක්වීමට එකල නොහැකි විය. පිළිගත් ආචාරධර්මයන්ට පටහැනිව දේශපාලන අවශ්‍යතා සදහා රටේ අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා ඉවත් කළ අදුරු සිදුවීම හොදම උදාහරණයකි. එහිදී මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේග කෙතරම් වැරවීරිය දැරුවත් ඒ කළු පැල්ලම ඇතිවීම වලක්වන්නට නොහැකි විය. නමුත් ඔක්තෝබර් 26 වැනි ප්‍රති විප්ලවය පරාජය කරන්නට ලාංකික සමාජයට හැකිවීම මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංස්කෘතියේ ශක්තිය නැවතත් තහවුරුවීම පිළිබද සාක්ෂියකි.

ඔක්තෝබර 26 ප්‍රති විප්ලවයට එරෙහිව කදවුරු බැද ගැනීම සිදුවූයේ අරලිය ගහ මන්දිරය මූලික කරගෙන බව බොහෝ අය පවසති. එහෙත් අරලිය ගහ මන්දිරයේ පවුරු පදනම් විසින් ශක්තිමත් කළේ රනිල් වික්‍රමසිංහව නැවත අගමැති ධූරයේ පිහිටුවීමේ අරගලයයි. නමුත් ඊට වඩා ශක්තිමත් අරගලයක් දියත් වූයේ මේ රටේ ව්‍යවස්ථාදායකය මූලික වූ පාර්ලිමේන්තුව කේන්ද්‍ර කර ගනිමිනි. ඊට නායකත්වය දුන්නේ කතානායක කරු ජයසූරිය ය. ඔහු නොබියව හා අඛණ්ඩව ද කෙනහිළිකම් හා පක්ෂ දේශපාලනික අපහාසයන් මධ්‍යයේ ද කළ අරගලය අගය කළ යුත්තකි.

රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආකෘතිය ශක්තිමත්ව පවතින්නේ ඒ රටේ සමාජ දේශපාලන බලවතුන් ඊට දක්වන ගෞරවය මත ය. නායකයන් සංස්කෘතික වටිනාකම් තුට්ටුවට මායිම් නොකර ඉවත දමයි නම් ඒ රටේ පොදු ජනතාව ද ඒ වටිනාකම් වලට නිසි ගෞරවය දක්වන්නේ නැත. පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා ලාංකික සමාජයේ සිදුවන්නට ගියේ එවැනි අකරතැබ්බයකි. එහෙත් ව්‍යවස්ථාදායකය මූලිකව ගොඩනැංගූ සටන්කාමීත්වය නිසා යළි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත්වීම සතුටට කරුණකි.

එහෙත් පසුගිය සතියේ දී පදලංගල ධම්මදේව නම් භික්ෂුව විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂව අගයමින් කරන ලද කතාව මේ රටේ සමාජ සංස්කෘතික වටිනාකම් වලට නැවතත් එල්ල කළ තියුණු අභියෝගයක් බව කිව යුතුව ඇත. පදලංගල ධම්මදේව රූපවාහිනී මාධ්‍යයේ ආකර්ශනීය ලෙස ජනප්‍රිය වූ ධර්ම භාෂක භික්ෂුවකි. එම භික්ෂුවට විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් දේශපාලනික පක්ෂපාතීත්වයක් තිබීම කිසිම ගැටළුවක් ඇති නොකරන්නකි. එහෙත් ඒ පක්ෂපාතීත්වය ප්‍රකාශ කිරීම රටේ සංස්කෘතික සමාජ වටිනාකම් වලට නිගරුවක් විය යුතු නැත.

නමුත් පදලංගල භික්ෂුව විපක්ෂ නායකවරයා අගයමින් අග්‍රාමාත්‍යවරයාට සියුම් මඩ පහරක් ඉල්ල කළේ ය. අග්‍රාමාත්‍යවරයාට සියුම් මඩ පහරක් එල්ල කරමින් මේ රටේ සිංහල ශිෂ්ඨාචාරයට විශාල කළු පැල්ලමක් එක් කළේ ය. යම් පුද්ගලයකුට දරුවන් නොමැතිවීම අපහාසාත්මක කරුණකට හේතුවක් නොවන බව ශිෂ්ඨ සමාජයේ පිළි ගැනීමයි. එසේම දරුවන් සිටීම හෝ දරුවන් ජනනය කර ගන්නට හැකියාවක් තිබීම හෝ විශේෂ දේශපාලනික වටිනාකමකට ද හේතුවක් නොවේ. අවාසනාකවට පදගංගල ධම්මදේව භික්ෂුවට අනුව අග්‍රාමාත්‍යවරයාට දරුවන් නොවීම දේශපාලනික දුර්වලතාවකි. විපක්ෂ නායකවරයාට දරුවන් සිටීම පමණක් නොව දරුවන් අවශ්‍ය නම් හදාගන්නට හැකියාවක් ඇතැයි පදලංගල භික්ෂුව විසින් කල්පනා කිරීම ද මංගල දේශපාලනික කරුණු ය.

පදලංගල භික්ෂුව විළිලැජ්ජා නැතිව ප්‍රසිද්ධ සභාවක් අමතමින් අවශ්‍ය නම් මහින්ද රාජපක්ෂට මේ මොහොතේ වුවද දරුවන් තනන්නට හැකි පුරුෂ ශක්තියෙන් යුක්ත නායකයකු යැයි අභිමානයෙන් පවසයි. ඊට සභාවෙන් ද යහපත් ප්‍රතිචාර ලැබේ. කෝටියක් සංවර සීලය රැකිය යුතු බෞද්ධ භික්ෂුවක් අවම වශයෙන් සම්මා වාචා ශීලයවත් නොරැකීම කෙතරම් නම් අප්‍රසන්න සිදුවීමක් ද? පදලංගල භික්ෂුවගේ ප්‍රකාශය සුභද්‍රගේ අභද්‍ර වචන මෙන් පිළිකුල් සහගත වුවත් මේ වනතුරුත් පදලංගල භික්ෂුව අයත් නිකායේ කාරක සංඝ සභාව මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් දක්වා නොමැත. බෞද්ධ භික්ෂූත්වයට තමන් විසින්ම කර ගන්නා වූ මේ අගතිය පිටු දැක සිල්වත් විනය ගරුක භික්ෂු සමාජයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට නිකාය කාරක සංඝ සභාවන් උනන්දු නොවීම කනගාටුවට කරුණකි.

පදලංගල භික්ෂුවගේ අශ්ලීල වචන භාවිතයෙන් වැඩිම හානිය වන්නට ඇත්තේ විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂටත් ඔහුගේ බිරිද ශිරන්ති රාජපක්ෂටත් විය හැකිය. වයස හැත්තෑව ඉක්ම වූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ලිංගික හැකියාව උස්සර්ජනයට නැංගවීම ලාංකික ගැමි සමාජය තුළ නොමනා හැසිරීමකි. ඊටත් වඩා කාන්තාවකගේ නම සදහන් කරමින්ම ලිංගිකත්වය ගැන උජාරු කතා පැවැත්වීම අශ්ලීල ය. නාමල් රාජපක්ෂ වැනි තරුණ දරුවන් සිටින එසේම ඒ දරුවන් රටේ සමාජයේ කැපී පෙනෙන ස්ථාන වල සිටීම වැනි කරුණු මහින්ද රාජපක්ෂගේ ලිංගිකත්වය ගැන කතා කිරීමට පදලංගල භික්ෂුවට බාධාවක් වී නොමැත. නමුත් මේ වනරුත් රාජපක්ෂ පවුලෙන් කිසිම විරෝධයක් පදලංගල භික්ෂුවට එල්ල වී නොමැත.

රාජපක්ෂ පවුලේ ඒ නිහඩතාවයෙන් කියවෙන්නේ පදලංගල භික්ෂුවගේ හැසිරීම ගැන කතා කරන්නට ගොස් ඒ භික්ෂුව තරහ කර ගන්නට ඇති නොකැමැත්ත විය හැකිය. එහෙත් තම ආත්ම ගෞරවයට වඩා භික්ෂුවකගේ අමනාපවීම වැඩි හානිදායක බව ඔහුට සිතෙන්නට ඇත. එසේත් නැත්නම් පදගලංගල භික්ෂුවගේ අශ්ලීල හැසිරීම මගින් තමන්ට එල්ල කරන සංස්කෘතික පාදඩකම තේරුම් ගන්නට මහින්ද රාජපක්ෂට හැකියාවක් නොමැතිවීම විය හැකිය. එහෙත් ඔහුට නැති ඒ ලැජ්ජාව ශිරන්ති රාජපක්ෂට හෝ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී නාමල් රාජපක්ෂ ඇතුළු තරුණ දරුවන් තිදෙනාටම හෝ නොතිබීම පුදුමයට කරුණකි.

ඕස්ත්‍රේලියානු ආර්තික සගරාවක් උපුටා දක්වමින් එවකට අමාත්‍යවරයකු වූ ඩියු ගුණසේකර 2013 වර්ෂයේ දී පාර්ලිමේන්තුවේ දී ප්‍රකාශ කළේ රටේ ආර්ථිකයෙන් 50%ක් කළු ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් වලින් ගහන බව ය. රටේ ආර්ථිකයට කළු ආර්ථිකය සම්බන්ධ වෙන්නට පටන් ගත්තේ 1978 ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයන්ගෙන් පසුව ය. එතෙක් කෘෂිකාර්මික හා කාර්මික අංශයන්ට යටත්ව තිබූ ආංශික ආර්ථික බෙදී යෑම සේවා අංශයටත් ව්‍යාප්ත වූයේ 1978 න් පසුව ය. එනිසා සමස්ත ආර්ථිකය කළු ආර්ථිකය විසින් ගිලගනිමින් පැවතුණි.

එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ඊට සමාන්තරව සමාජයේ පාදඩ ස්ථරය පුළුල්වීම ය. පාදඩ සමාජ බලවේගය තවදුරටත් වෙළෙද පළ තුළට සීමා නොවූ අතර සමාජයේ පරමාදර්ශී මිනිස් කුළකයන් ද පාදඩකරණයට නතුවිය. වෛද්‍ය, ලේඛක, සාහිත්‍ය වැනි ක්ෂේත්‍ර පමණක් නොව පූජ්‍ය පක්ෂය පවා පාදඩකරණයට ලක්වීම නිසා ඒ සමාජ කුලක වල සංස්කෘතික වටිනාකම් හෑල්ලුවට ලක්විය. ඇත්තටම ඔවුන් තුළ සමාජ ගෞරවයට හේතුවන වටිනාකම් ක්‍රමයෙන් ගිළිහී යමින් තිබුණි. පදලංගල ධම්මදේව භික්ෂුව ද එවැනි චරිතයක් බව පෙනෙන්නට තිබේ.

1978 ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයන්ගෙන් පසුව නිර්මාණය වූ පාදඩ සමාජ ස්ථරය කලක් දේශපාලනිකව සේවය කළේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ය. තවමත් ඒ ස්ථරයේ යම්කිසි කොටසක් එක්සත් ජාතික පක්ෂය වටා සිටින බව ඇත්තකි. නමුත් රාජ්‍ය බලය සමග ඒ පාදඩ සමාජ ස්ථරය රාජපක්ෂ දේශපාලනය හා සම්මුතික විය. රාජපක්ෂ දේශපාලනය මේ පාදඩ ස්ථරය සුරතල් කරමින් ඔවුන්ගේ කළු සල්ලි වලින් දේශපාලනය ශක්තිමත් කර ගන්නා විට ඒ පාදඩ ස්ථරය රාජපක්ෂගේ දේශපාලනය තුළ ශක්තිමත්ව ලේ උරා බොමින් වැඩුණි. ඒ දෙපාර්ශ්වය එකිනෙකා මත යැපෙමින් සහ ජීවනයක් ඇති කර ගත්හ. ඒ ශක්තිමත් සහජීවනය ලාංකික දේශපාලනයට කළ හා කරමින් පවතින අගතිය අතිමහත් ය.

සමාජයක සංස්කෘතික වටිනාකම් ඒ සමාජයේ ගමන් මග තීරණය කරයි. පාදඩ සමාජයක පාදඩ සංස්කෘතිය විසින් තීරණය කරන සමාජ ගමන් මග රටක් විනාශයට ඇද දමයි. රාජපක්ෂ දේශපාලනය වටා එක බුරුත්තට රොක්වී සිටින සමාජ පාදඩ බලවේග විනාශ කිරීම ජනවාරී 08 වැනි දා මහජන අභිලාශයන්ට සාක්ශාත් කර ගැනීමට නොහැකි වූ කාරණාවකි. එය පහසු කරුණක් ද නොවේ.

කේ.ජී.පිලිප් ශාන්ත
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Comment (0) Hits: 127

මහින්ද ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියවලා නෑ : බොරු කිව්ව මහින්දට රනිල්ගෙන් ප්‍රතිචාර ! 

පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වෙනිදා ගාල්ලේ පැවති උත්සවයකට සහභාගි වී ආපසු පැමිණෙන අතරතුරදී, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට දැරූ උත්සාහය පිළිබදව මට දැනගැනීමට ලැබුණා. මේ කටයුත්ත ව්‍යවස්ථා විරෝධී බව එදා මම ප්‍රකාශ කළා. ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 122 කුගේ එකඟත්වයෙන් අපි අධිකරණයට ගොස් මේ සම්බන්ධයෙන්  ක්වෝ වොරොන්ටෝ රීට් ආඥාවක් නිකුත් කරන ලෙස ඉල්ලීමක් කළා. ලතින් භාෂාවෙන් ක්වෝ මොරොන්ටෝ කියන්නේ කෝ ඔබේ නිත්‍යානූකුල පත්වීම යන්නයි. අද දිනයේ මා ගාල්ලට එන අතරතුර අභියාචනාධිකරණය විසින් අදාල අතුරු තහනම් නියෝගය නිකුත් කර තිබෙනවා. දැන් ඉතින් තවත් රට අස්ථාවර නොකර සතර වරම් දෙවිවරුන්ගේ නාමයෙන් අපි ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ වහාම ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වන ලෙසයි.

අධිකරණය විසින් අද ලබාදුන් තීන්දුව ආණ්ඩුවකට විරුද්ධව නොව, පුද්ගලයින්ට එරෙහිව ලබාදුන් තීන්දුවක්. එම තීන්දුවෙන් අදහස් කරන්නේ නිත්‍යානුකඣල අගමැතිවරයෙක්, කැබිනට් මණ්ඩයක් අදාල බලධාරියා විසින් පත් කළ යුතු බවයි. ඒ සඳහා සුදුසු වන්නේ අගමැතිවරයා ලෙස මමත් අපේ කැබිනට් මණ්ඩලයත් බව කිව යුතුයි.

පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසකගේ දිවුරුම් ප්‍රකාශයන් මේ වන විට අපි ලබාගෙන ඇති අතර ඊට අදාළ ප්‍රති ඥාවන් අපි ඉදිරියේදී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට ලබාදීමට කටයුතු කරනවා. මේ රටේ  තවත් අස්ථාවරභාවයක් ඇතිකිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැහැ.

මේ වන විට සංචාරක කර්මාන්තය බිඳවැටිලා. රුපියල කඩා වැටිලා. දිනෙන් දින බඩු මිල ඉහල යනවා. පාසල් දරුවන් සදහා නිල ඇඳුම් ලබා දී නැහැ. ලෝකයේ තෙල් මිල අඩු වුනත් ඒ සහනය මිල සූත්‍රය අනුව ජනතාව ලබාදී නැහැ. මෙවැනි බරපතල ගැටළු රාශියකට මුහුණදීමට මේ වන විට සිදුවී තිබෙනවා. ඒ නිසා තවත් රට අස්ථාවර නොකර සතර වරම් දෙවියන්නේ නාමයෙන් යන්න කියලයි අපි මේ අයට කියන්නේ.

මහින්ද ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියවලා නෑ !

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් උසාවියේ කරනවා මෙන් දේශනයක් ඊයේ දින මාධ්‍ය හමුවේ පැවැත්වූවා. කොසෝවේ, ලිතුවේනියා යන රටවල ව්‍යවස්ථා සම්බන්ධයෙන් ඔහු එහිදී අදහස් පළ කළා. නමුත් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව එතුමා නිවැරදිව කියවා නැති එකයි එකම ප්‍රශ්නේ.  අද අපට ඇත්තේ මහ මැතිවරණයක් පිළිබඳව සටහනක් නොව මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පිළිබඳ සටනක්. ජනතාවගේ පරමාධිතපත්‍ය ආරක්ෂා වන ආකාරයට ව්‍යවස්ථාවට අනුකඣලව මහ මැතිවරණයක් පවත්වා ඒ අනුව කටයුතු කරන්නේ නම් අපට එහි කිසිදු ගැටළුවක් ඇත්තේ නැහැ. නමුත් මේ සටන අපි ගෙනියන්නේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය ආරක්ෂා කිරීමටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඔබේ ඡන්දය පාවිච්චි කර මහජන නියෝජිතයින් තෝරා ගැනීම, එම මහජන නියෝජිතයින්ගේ මාර්ගයෙන් අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කරගැනීම හා අමාත්‍යවරුන් තෝරා පත් කර ගත හැකියි. පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩු පක්ෂය මෙන්ම, විපක්ෂයද එකග වන්නේ නම් ඒ මගින් මැතිවරණයක් පැවැත්විය හැකි ක්‍රමයක් අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුලින් ඉදිරිපත් කර තිබෙනවා. එය අපි දුන් පොරොන්දුවක් සහ ඔබ අපට දුන් වරමක්. එය ඉටුකර තිබෙන නිසා අද යහපාලනය රට තුල ජයග්‍රහණය කර තිබෙනවා.
මීට පෙර පැවති රාජපක්ෂ පාලනය රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු කිරීමට අසමත් වුණා. නමුත් අපි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන ශක්තිමත් කළා. ඔබේ ඡන්දයට අපි වටිනාකමක් ලබාදී තිබෙනවා. මෙහිදි අප කාරණා දෙකක් සදහන් කරනවා. එකක් ව්‍යවස්ථාව අනුව ආණ්ඩුවක් ඇති කළ යුතුයි. අනෙක පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් සහිත මන්ත්‍රිවරයාට අග්‍රාමාත්‍යධූරය ලබාදිය යුතුයි. 1947 වර්ෂයේ සිට පැවති ආණ්ඩුවල අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කර ගනු ලැබුබේ එම ක්‍රමවේදය අනුවයි. මේ පිළිබඳව මම එක් උදාහරණයක් ප්‍රකාශ කරන්න කැමතියි.

පාර්ලිමේන්තු බහුතරය ගැන චන්ද්‍රිකාගේ ආදර්ශය !

2004 වර්ෂයේ මහ මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජයග්‍රහණය කළා. එහිදී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලාපොරොත්තු වුයේ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමටයි. නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට ඇය කටයුතු කළා.  ඉන් මාසයකට පමණ පසු මම චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ජනාධිපතිනියගෙන් මේ පිළිබදව විමසීමක් කළා. එතුමිය ඊට පිළිතුරු ලබා දෙමින් ප්‍රකාශ කළේ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතා අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට ජාතික හෙළ උරුමය ඇතුළු තවත් මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසක් සිය විරෝධය පළකල නිසා එතුමාට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය අහිමි වී ගිය බවයි.

නමුත් එහිදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර කැමැත්තක් තිබූ බැවින් එතුමාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට කටයුතු කළ බව 2004 අප්‍රේල් මාසයේදී චන්ද්‍රිකා මැතිනිය මට පැවසුවා. මේ පිළිබදව වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් ඇය මා සමග ප්‍රකාශ කළේ 2001 වර්ෂයේදී අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස මාද 2004 වර්ෂයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාද අග්‍රාමාත්‍ය ධූරයට පත්කරන ලද්දේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර මතය සැලකිල්ලට ගනිමින් බවයි.

B37A8098
රටේ ව්‍යවස්ථාවට අනුව ජනතාව මහජන නියෝජිතයින් තෝරා පත්කර ගනු ලබනවා. එම මහජන නියෝජිතයිගේ් බහුතරය ඇති පුද්ගලයා අගමැතිවරයා බවට පත්කර ගනු ලබනවා. ඒ පුද්ගලයා ඇමතිවරු තෝරනවා. මේ සියල්ල සිදු කිරීමේ සෘජු අයිතිය පවතින්නේ ඔබට බව මා සදහන් කිරීමට කැමතියි.

පාර්ලිමේන්තු බහුතරය නැතුව සිරිසේන කොහොමද ආණ්ඩු හදන්නේ !

යම් ලෙසකින් පවතින ආණ්ඩුව රටට නොගැලපෙන්නේ නම් ඉදිරි මහ මැතිවරණයකදී නව ආණ්ඩුවක් තෝරා පත්කර ගැනීමේ හැකියාව මහජනතාවට තිබෙනවා. ඒ අයිතිය ඇත්තේ මහජනතාව මිස ජනාධිපතිවරයාට නොවෙයි. ඒ අයිතිය ලබාදී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවටයි. ඉන්දියානු ව්‍යවස්ථාවට එම අයිතිය නැහැ. ඒත් සම්ප්‍රදායක් ලෙස ඔවුන් ඒ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරනවා.

අපි ජනතා පරමාධිපත්‍ය ආරක්ෂා කරනවා. ඒ ජනතා පරමාධිපත්‍ය ඔබත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. අධිකරණයත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. විධායකයත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. විධායකයට නොමැති බලතල ලබාදීමට අපි සූදානම් නැහැ. පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර එකඟතාවය මත කටයුතු කළ යුතු බව හිටපු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මැතිතුමා විධායක ජනාධිපති ලෙස කටයුතු කරන විටත්  ප්‍රකාශ කළා. එනම්, ජනාධිපතිවරයා නියෝජනය කරන්නා වූ දේශපාලන පක්ෂය මහමැතිවරණයකින් ජයග්‍රහණය කළ විට ඔහුට අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කර කර ගත හැකියි.  නමුත් ඒ හැකියාව සෑම අවස්ථාවකදීම ඔහුට ලැබෙන්නේ නැහැ. එසේ කරන්නේ නම් ඊට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර එකඟතාවය තිබිය යුතුයි.

දැන් ජනාධිපතිවරයා කළ යුත්තේ පළමුව නිත්‍යානුකූලව ආණ්ඩුවක් ඇතිකර ඉන් පසු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70/1 වැනි වගන්තියට අනුව මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට කටයුතු කිරීමයි. පාර්ලිමේන්තුමේ නිල කාලය වසර 05යි. 19 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව වසර හතරහමාරක් යනතුරු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ හැකියාවක් නොමැති අතර එසේ විසුරුවා හරින්නේ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතර කැමැත්තක් පැවතිය යුතුයි. එංගලන්තයේ ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රමවේදය සැලකිල්ලට ගනිමින් මේ යෝජනාව අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ඇතුලත් කළා. කැමරන් අග්‍රාමාත්‍යවරයා යටතේ 2010 දී නියමිත ස්ථාවර කාලයට පාර්ලිමේන්තුවක් ඇති කිරීමට කැබිනට් මණ්ඩලය තීරණය කළා. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ නියමිත කාලය වසර පහයි. වසර 05ක් පාර්ලිමේන්තුව පැවතිය යුතුයි. ඊට පෙර මැතිවරණයක් පවත්වන්නේ නම් ඊට පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3 ක බහුතර කැමැත්තක් තිබිය යුතුයි.  ඡන්දය පැවැත්වීම පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩ කටයුත්තක් බැවින් ඒ සඳහා ආණ්ඩු පක්ෂයේ මෙන්ම විපක්ෂයේ ද 2/3ක බහුතර කැමැත්තක් තිබිය යුතු බවට ඔවුන් එදා තීරණය කළා.

19 සංශෝධනය පැහැදිළියි !

නියමිත කාලයට අනුව 2011 දී බි්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ එම පනත සම්මත කළා. අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ඇතුලත් කළේ ඒ යෝජනාවයි. 19 වන සංශෝධනයෙන් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ කාලය අපි වසර 05ක් නොව වසර 4 1 /2 ක් බවට තීරණය කළා.  

එංගලන්තයේ පවතින ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඔවුන්ට වසර පහක් යනතුරු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමේ හැකියාවක් නොමැති අතර 2015 වර්ෂයේ එරට පැවති මහමැතිවරණයෙන් පසු 2017 වර්ෂයේදී ඩේවිඩ් කැමරන් මහතා අග්‍රාමාත්‍යධූරයෙන් ඉවත් වුණා. පසුව තෙරේසා මේ අග්‍රාමාත්‍යවරිය ලෙස පත්වුණා. 2017 වර්ෂයේ අපේ‍ර්ල් 19 වනදා ඇය විසින් විරුද්ධ පක්ෂය නියෝජනය කළ එරට කම්කරු පක්ෂය සමග එකතු වී බහුතර කැමැත්තෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ ධූර කාලය වසර දෙකකින් අඩු කරනු ලැබුවා.

අද මේ රට තුළ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට අවශ්‍ය නම්, එක්සත් ජාතික පෙරමුණ, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, දෙමළ ජාතික සන්ධානය යන සියළුම දේශපාලන පක්ෂ සාකච්ඡා කර තීරණයකට එළóය යුතුයි.  දැනට 2019 වර්ෂයේ මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා.  සියළු පක්ෂ වල එකගත්වය සහිතව  මහ මැතිවරණයක් පවත්වන්නේ නම් අපි කිසිසේත්ම ඊට විරුද්ධ වන්නේ නැහැ. නමුත් සුළුතර බලයක් පමණක් පවතින එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට මහ මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට තනිව තීරණය කිරීමේ කිසිදු හැකියාවක් නොමැති බව මා මෙහිදී සදහන් කළ යුතුයි.

රූපවාහිනියෙන් උසාවි දේශනා කරලා හරියන්නේ නෑ !

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දැන් කළ යුතුව ඇත්තේ රූපවාහිනී නාලිකාවන් වල උසාවි දේශණ පැවැත්වීම නොව, අනෙකුත් දේශපාලන පක්ෂ සමඟ සාකච්ඡා කර යම් එකඟතාවයකට පැමිණීමයි. දැන් අතුරු නඩු තීන්දු දෙකක් ලබාදී තිබෙනවා. හොරෙන් ඡන්ද පැවැත්වීමට නොහැකි බවට අතුරු තහනම් නියෝගයක් ලබාදී තිබෙනවා. කෝ ඔබේ පත්වීම් වරෙන්තුව යන්න විමසා අනෙක් නඩු තීන්දුව ලබාදී තිබෙනවා.

2015 වර්ෂයේදී අපි මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාව ජනාධිවරයා ලෙස පත්කර අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස මා දිවුරුම් දී රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත් කිරීමට කටයුතු කළා. මේ වෙලාවේ මම ඔබට පැහැදිලිව යමක් ප්‍රකාශ කරන්න කැමතියි. ඔබ ලබාදුන් ජනවරම පාවලා දීමට අපි කිසිසේත් කටයුතු කරන්නේ නැහැ. ඒ වගේම ව්‍යවස්ථාව දූෂණය කිරීමට කිසිවෙකුටත් ඉඩ ලබාදෙන්නේ නැහැ. අපි ඔබේ අයිතිය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැහැ. අපි මේ සටන ජයග්‍රහණය කරා ගෙන යනවා. ඔබ අපිට ලබාදුන් ජනවරමට අනුව යලිත් රට තුළ නිත්‍යානුකූල ආණ්ඩුවක් ස්ථාපිත කර, ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තුව එකඟ වන දිනයක අපි මහමැතිවරණය පැවැත්වීමට කටයුතු කරනවා.

මේ වන විට එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නියෝජනය කළ ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් වන මනුෂ නානායක්කාර මහතා පියසේන ගමගේ මහතා මෙන්ම හිටපු අමාත්‍යවරයෙකු වන ගුණරත්න වීරකෝන් මහතා එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමඟ එකතු වී සිටිනවා. අපි සියළුම දෙනා එකට එක්වී නැවතත් මේ රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීමට කටයුතු කරනවා.

අවසාන වශයෙන් මේ ජනහමුව සංවිධානය කළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් වන වජිර අබේවර්ධන, ගයන්ත කරුණාතිලක, බන්දුලාල් බණ්ඩාරිගොඩ, විජේපාල හෙට්ටිආරච්චි යන මහත්වරුන් ඇතුළු සියළුම පක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්හට ස්තුති කිරීමට මා මෙය අවස්ථාවක් කරගන්නවා.  

(2018.12.03 දින ගාල්ල නගරයේ පැවති යුක්තියේ ජනහඬ විරෝධතා ව්‍යාපාරයට එක්වෙමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කළ කතාව.)

Comment (0) Hits: 189

2019 ජනාධිපතිවරණය - සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජයක්

මුලින් පවත්වන්නේ පළාත් සභා මැතිවරණය විය හැකි වුවත් ලබන නොවැම්බරයට පෙර ජනාධිපතිවරණයක් අනිවාර්යෙන් පැවැත්විය යුතුය. ඒ ජනාධිපතිවරණයෙන් තෝරා පත් කර ගන්නා ජනාධිපතිවරයා වෙනදා තරම් බලසම්පන්න වන්නේ නැත. ඊට හේතුව 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ජනාධිපති ධූරයේ සමහර තටු කපා දමා ඇති බැවිනි.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස කවුරුන් තෝරා පත් කර ගන්නේ දැයි පැහැදිලි නැත. අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා යැයි එක එල්ලේ එම පක්ෂය විසින් නිවේදනය කර නොමැත. පසුගිය දේශපාලන අර්බූදයේ දී කියවුනේ අමාත්‍ය සජිත් ප්‍රේමදාස එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් කරන බවයි. අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ කෙරෙහි සිංහල බෞද්ධ ජන්ද පදනමේ ආකර්ශනයක් නැති අතර සජිත් ප්‍රේමදාසට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජ කොටස් අතර ආකර්ශනයක් නොමැත. සිංහල ඡන්ද පදනමේ ස්ථාවරයක් ඇති එහෙත් අනෙකුත් ජන කොටස් අතර ආකර්ශනයක් ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකයකු මේ අවස්ථාවේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා විය යුතු වුවත් එවැන්නෙක් එම පක්ෂය තුළින් මේ අවස්ථාවේ සොයා ගැනීම දුෂ්කර ය.

නමුත් සිංහල බෞද්ධ සමාජ ස්ථරය තුළ ශක්තිමත් පිළිගැනීමක් ඇති කතානායක කරු ජයසූරිය මෙතෙක් නිහඩ පිළිවෙතක් අනුගමනය කළත් පසුගිය දේශපාලන අර්බූදයේ දී ඔහු ශක්තිමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියකු ලෙස ස්ථාවර විය. ඊට හේතුව එල්ල වූ දේශපාලන කුමන්ත්‍රණ හමුවේ පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔහුගේ තිබූ අගය කළ යුතු කැපවීමයි. කුමන්ත්‍රණකාරීන් ඔහුගේ නම සදහන් කරමින්ම බරපතල චෝදනා එල්ල කළත් කතානායක කරු ජයසූරිය නොබියව නිශ්චිතව පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ ය. එනිසා ඔහු නායකයකු ලෙස ද ජනප්‍රසාදයක් ඇති කර ගත්තේ ය.

කෙසේ වුවත් එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයේ දී බරපතල අර්බූදයකට මුහුණ දෙන්නේ වත්මන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනයි. ඔහුට පවුරු පදනම් සකස් කරන්නට ශක්තිමත් දේශපාලන ස්ථාවරයක් නොවීම ඔහු මුහුණ දෙන අභියෝගයයි. මෙවර කිසිවිටෙකත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහාය ඔහුට නොලැබෙන බව ස්ථිරය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකඩ වී ඇති නිසා සම්ප්‍රදායික ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය මහජන ප්‍රසාදයෙන් ඈත් වී ඇත. රාජපක්ෂවරුන් විසින් සාදා ගත් ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට තම පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් ගෙන නොමැත.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ යම් යම් ස්ථර විසින් දැනටමත් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට තම පක්ෂයේ සහාය ජනාධිපතිවරණයක දී ලබාදීමට තමන් එරෙහි බව ය. මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ නියෝජනය කරන එක්සත් ජනතා නිදහස් පක්ෂයෙන් තේරී පත්වූ ශ්‍රීලනිප පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් කිසිවිටෙකත් ජනාධිපතිවරණයක දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට සහාය නොදෙන බව දැනටමත් තීන්දු කර තිබේ. කළුතර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කුමාර වෙල්ගම ද එවැනි විරෝධයක් කල් ඇතිවම ප්‍රකාශයට පත් කළේ ය. කොහොම වුනත් කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයක ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා පවතින දේශපාලන ගතිකයෙන් බැහැරව තෝරා පත් කර ගනීවි යැයි කිව නොහැකිය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ හිටපු ලේකම් ගෝටාභය රාජපක්ෂ පසුගිය දා රැස්වීමක් අමතමින් එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයට "මම සූදානම්, ඔබත් සූදානම්දැයි" විමසීම සාකච්ඡාවට ලක් කළ යුතු කරුණක් වන්නේ මේ පසුබිම තුළ ය. ගෝටාභය රාජපක්ෂට ජනාධිපතිවරණයට තරග කර තේරී පත්වීමට අවශ්‍ය වූයේ අදක ඊයේක නොවේ. පසුගිය වර්ෂයේ මැද භාගය වන තුරුම ඔහු සිටියේ එවැනි සිහිනයක් දකිමිනි. ඔහුට සහාය ලබාදෙන විවිධ මිලිටරි නායකයන් හා සමාජයේ සිටින ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන කොටස් සමග පිහිටුවාගෙන ඇති සංවිධාන හරහා ඔහු තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය පුම්බා ගනිමින් සිටියේ ය. එහෙත් හිටි හැටියේ ඒ සිහිනය බොදවූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ගෝටාභය රාජපක්ෂට ඇගිල්ලෙන් ඇන්න නිසා යැයි වටින් ගොඩින් ආරංචි විය.

කොහොමටත් ඊළග ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා කවුරු විය යුතුදැයි රාජපක්ෂ පවුල තුළ එකගතා තීන්දුවක් මේ වනතුරුත් ගෙන ඇති බවක් පැහැදිලි නොවේ. මහින්ද රාජපක්ෂට ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධනයකින් මෙහා ජනාධිපතිවරණයකට තරග කළ නොහැක. ගෝටාභය, බැසිල් හා චමල් රාජපක්ෂවරුන් සම්බන්ධයෙන් එකිනෙකට වෙනස් ප්‍රති විරෝධතා පවතී. අනාගත නායකත්වය සදහා මහින්ද රාජපක්ෂගේ සිතැගියාව විය යුත්තේ නාමල් රාජපක්ෂ බවට තර්කයක් නොමැත. එහෙත් ඒ සදහා තරග කරන්නට ඔහුට තවමත් නීතිමය වශයෙන් නොහැක. එතෙක් විකල්පයක් සොයා ගැනීමට රාජපක්ෂවරුන්ට බල කෙරී ඇත.

උගත් පාඩම් තුළින් ඒ සදහා විශාල දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් සිදු කර ගනිමින් තරගයට එන්නට සාර්ථක සූදානමක නිරත්වෙමින් සිටින්නේ හිටපු අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ ය. සිංහලබෞද්ධ ඡන්ද පදනම මත පමණක් ශක්තිමත්ව විශ්වාසය කිරීම රාජපක්ෂ දේශපාලනයේ දුර්වලතාව වූ අතර බැසිල් රාජපක්ෂ එය තේරුම් ගනිමින් අවශ්‍ය වෙනස්කම් කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටී. එහෙත් ගෝටාභය රාජපක්ෂ එවැනි කිසිම දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණයකින් හා තේරුම් ගැනීමකින් පුළුල් මහජන පදනමක් සකසා ගන්නට සූදානමක ඇති බවක් පෙනෙන්නට නොමැත.
දස වසරකට ආසන්න රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ අදේශපාලනිකම බලධාරියා වූයේ ගෝටාභය රාජපක්ෂයි. ඔහුට දේශපාලනික සියුම් ඥාණයක් හා උපක්‍රමයක් නොතිබූ අතර තම චරිතයට ආවේනික මිලිටරිමය භාවිතයන් තුළින් දේශපාලනය සාර්ථක කර ගන්නට මහන්සි විය. ඔහුගේ නම කියවෙනවාත් සමග සියොළග සියුම් වෙව්ලීමක් මෙරට මැද පාන්තික සංවේදී සමාජ කොටස තුළ ඇතිවූයේ ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් ලෙස සිදුකළ අත්තනෝමතික හා ෆැසිට්වාදී පාලනය නිසා ය. රටේ සිදුවූ බොහොමයක් ඝාතනයන් සම්බන්ධයෙන් චෝදනාව එල්ල වූයේ ඔහුට ය.

රටේ වාසනාවට ඔහු ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා වන්නට පෙරුම් පුරන්නේ ද ආ මග ගැන නැවත සිතා බැලීමකින් තොරව පරණ පුරුදු ෆැසිට්වාදී ස්වරූපය එලෙසම පවත්වා ගනිමිනි. කොළඹ කේන්ද්‍රීය නාගරික මැද පන්තිය ගෝටාභය රාජපක්ෂට ආකර්ශනය වී තිබුණේ යුද්දයට නායකත්වය ලබාදුන් පෞර්ෂ ලක්ෂණ සැලකිල්ලට ගනිමිනි. එහෙත් සිවිල් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයකට සූදානම් වන්නට තරම් ගෝටාභය රාජපක්ෂට සියුම් හා තීක්ෂණ නුවණක් නොමැත. ඔහු අද ද සූදානම් වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන අන්දමින් කටයුතු කරන පාලනයක් ඇති කරන්නට ය.

ගෝටාභය රාජපක්ෂට වඩා සියුම් නුවණක් බැසිල් රාජපක්ෂට තිබීම නිසා සිංහලබෞද්ධ ජන කොටස මත පදනම් වී ජනාධිපතිවරණ ජයක් ලබන්නට අපහසු බව ඔහු තේරුම් ගෙන තිබේ. එනිසා සිංහල නොවන ජන කොටස් වල අභිලාශයන් දෙස සංවේදීව බලන්නට බැසිල් රාජපක්ෂ යොමුවෙමින් තිබේ. ඔහු දේශපාලකයකුවීම ඊට හේතුව වන්නට පුළුවන. එහෙත් තවමත් ගෝටාභයගේ අවිඥාණය මිලිටරිමය නිසා ඒ ආකල්පමය වෙනස ඇති කර ගන්නට ඔහු අසමත් ය.

2015 ජනාධිපතිවරණයේ දී පවා මුළුමනින්ම සිංහලබෞද්ධ ජන කොටස මත රදා පැවතීම සාර්ථක දේශපලන උපක්‍රමයක් නොවීය. යුද්දය අවසන් වී දස වසරක් ගෙවී යන 2019 දී සිංහලබෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී අදහස් මත පමණක් සමාජය පදනම් වේ යැයි විශ්වාස කළ නොහැක. සියළු ජන කොටස් වල සහායෙන් ආර්ථික අරමුණු ජය ගැනීම දැන් කළ යුතු දේශපාලනික ඉලක්කයයි. ඒ සදහා සිංහල සමාජය සූදානම් වෙමින් පවතින මොහොතක වඩා සාර්ථක වන්නේ ගෝටාභයගේ දේශපාලන ප්‍රවේශය නොව බැසිල්ගේ දේශපාලන ප්‍රවේශයයි. බැසිල් ශ්‍රී ලාංකික ඡන්ද ප්‍රජාවට අමතන විට ගෝටාභය අමතන්නේ සිංහලබෞද්ධ ඡන්ද ප්‍රජාවටයි. ගෝටාභයගේ පරාජය එතැනම ලියවී තිබේ.

පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා ලාංකික පාලක පන්තියේ නොමේරුම්කම ලොවටම පෙන්නුම් කළ අතිශය පිළිකුල්සහගත දිනය බව නොඅනුමානය. දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරණ හා වෙනස්කම් කරන්නට ලාංකික සමාජයට එක්තර සංස්කෘතික ගති ස්වභාවයක් ඇතත් එදා ඒ වෙනස්කම් කළේ අශ්ලීල සහගත ලෙස ය. එදා සමහර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් පවා ලැජ්ජාවට පත්විය. ඒ තවමත් ශිෂ්ඨත්වය අල්පමාත්‍රයකින් හෝ ඔවුන් තුළ තිබූ නිසා ය. ඒ පිළිකුල් සහගත දින 51 වෙනුවෙන් සමාජයට ගෙවන්නට වූ බරපැන අති විශාල ය. එහෙත් අවසානයේ ඒ වරද ආපිට නිවැරැදි කරන්නට සිදුවීමෙන්ම පෙන්නේ මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාමුවේ ශක්තිමත්භාවයයි.

එනිසා පැහැදිලිවන වැදගත්ම කාරණාව වන්නේ ලාංකික සමාජයට මේ මොහොතේ අවශ්‍යව ඇත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක් බවයි. දීර්ඝ කාලයක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංස්කෘතිකයක කටයුතු කළ ජන ප්‍රජාව ඉන් බැහැර සංස්කෘතියකට ඇල්මක් දක්වාවි යැයි කිව නොහැක. එනිසා මිලිටරිමය දේශපාලනයකින් තොරව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජ වටිනාකම් අගයන ශක්තිමත් වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කරන නායකයකුට 2019 ජනාධිපතිවරණය සුභ ලකුණු පෙන්වන මැතිවරණයක් බව නොකියාම බැරිය.

 

කේ.ජී.පිලිප් ශාන්ත
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Comment (0) Hits: 117

ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිව යක්ෂාවේශව සිටින ජනාධිපතිවරයෙක් 

රටේ පවතින ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව නොව, රටේ විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ ආශාවන්ට සහ රුචිකත්වයන්ට අනුව රාජ්‍ය පාලනයක් පවත්වාගෙන යන නිදහස් ලංකාවේ ප‍්‍රථම අවස්ථාව මෙයයි. ජනාධිපතිවරයා විසින් ඉවත් කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුවක් සහ ජනාධිපතිවරයා විසින් පත්කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුවක් වශයෙන් ආණ්ඩු දෙකක් මේ අවස්ථාවේ රටේ  පවතින බවක් පෙනේ. ආණ්ඩු දෙකක් එක විට රටක පැවතීම තාර්කික නැත. ව්‍යවස්ථානුකූල නැත. එනිසා, දැනට රටේ කිසි ආණ්ඩුවක් නොපවතින බව කතානායකවරයා ප‍්‍රකාශයට පත්කොට තිබේ. එවැනි තත්වයක් හැඳින්වෙන්නේ අරාජකත්වයක් වශයෙනි. 

ඉවත් කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තුවේ සිටී. පත්කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුව, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත සිට රට මෙහෙයවයි. ඒ පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටස්තර ආණ්ඩුව විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ මනදොළ අනුව පත්කර ගත් ‘ආණ්ඩුව’ වන නිසා, පොලීසිය සහ අමාත්‍යාංශ ඇතුළු රාජ්‍ය පාලනයේ මර්මස්ථාන ඔවුන් අත්කරගෙන සිටී. ඇඟට දැනෙන ආණ්ඩුව ඔවුන්ගේ ය. ඒ නිසාම, විධායකය සතු ව්‍යවස්ථා-විරෝධී එකී පාලනය ‘ආණ්ඩුව’ වශයෙනුත්, ව්‍යවස්ථානුකූල පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුව ‘විපක්ෂය’ වශයෙනුත්, බහුතරයක් මාධ්‍ය තුළ සහ සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරය තුළ, මේ අවස්ථාවේ හැඳින්වෙනු දක්නට ලැබේ.    තමන් ආණ්ඩුව යැයි කියා ගන්නා පක්ෂයක් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකයේ එකම රටත් ලංකාවයි. සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නේ, විපක්ෂ කණ්ඩායම් සහ සුළුතර කණ්ඩායම් විසින් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරනු ලැබීමයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකයේ හැම තැනකම පාහේ පාර්ලිමේන්තු බහුතරයකින් ආණ්ඩුවක් සමන්විත වන්නේ වුවත්, සුළුතරයේ ආණ්ඩු රටවල් කරවන අවස්ථා ද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකය තුළ නැතිවා නොවේ. එහෙත් ඒ, පාර්ලිමේන්තුවේ වෙනත් පාර්ශ්ව සහ පක්ෂවල නිල නොවන සහයෝගය මත ය. මන්ද යත්, රාජ්‍ය පාලනය සඳහා සෑම කටයුත්තකටම පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය අවශ්‍ය කරන බැවිනි. එනිසා, තනි පක්ෂයකට බහුතරයක් නැතත්, වෙනත් පක්ෂවල සහයෝගයෙන් සුළුතර ආණ්ඩුවක් කරගෙන යාමට පුළුවන් කමක් තිබේ. 

එහෙත් ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයාගේ වර්තමාන ‘ආණ්ඩුව’, ඒ දෙකෙන් එකකටවත් නොගැනෙන පාලනයකි. එය, බහුතර ආණ්ඩුවක් වන්නේත් නැත. සුළුතර ආණ්ඩුවක් වන්නේත් නැත. බහුතර ආණ්ඩුවක් නොවන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව තුළ තමන් කෙරෙහි වන බහුතරයක් පෙන්වීමට මේ දක්වා එය අසමත්ව ඇති බැවිනි. සුළුතර ආණ්ඩුවක් නොවන්නේ, එවැනි සුළුතර ආණ්ඩුවක් වශයෙන් පවා පාර්ලිමේන්තුව තුළ පෙනී සිටීම ඔවුන් ස්වේච්ඡුාවෙන්ම මේ මොහොතේ අතහැර දමා ඇති බැවිනි. එය අද හුදෙක්, විධායක බලය දරණ එක පුද්ගලයෙකුගේ ආශාවක් සහ රුචිකත්වයක් මත කටයුතු කිරීම සඳහා, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටස්තරව පවත්වාගෙන යන රංචු ගැසීමකි. මේ කාරණය, හුදෙක් දේශපාලන සංවාදයක් තුළ සාමාන්‍යයෙන් කෙරෙන ආකාරයේ ‘අනෙකා’ හෙලාදැකීමක් වශයෙන් නොගන්න. එය ඔබටම වාස්තවික පරීක්ෂාවට ලක්කළ හැකිය. 

දැන් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කර සිටින මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව කීයද? එය ගණන් බැලිය හැකි එක ක‍්‍රමයක් වන්නේ, දැන් පාර්ලිමේන්තුවට සහභාගී වන මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව ගණන් බැලීමෙනි. ඒ ප‍්‍රමාණය, (අර, සේනානායක පවුලෙන් පැවත එන්නේ යැයි කියන ‘භාණ්ඩය’ මේ මොහොතේ සිටින ස්ථානය අනුව ගත් විට* 123 කි. පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව 225 කි. ඒ අනුව, පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරන්නේ 102 කි. (ඒ අතරේ, වර්ජනය කිරීමට නොව, වෙනත් හේතු නිසා පාර්ලිමේන්තුවට නොඑන පිරිසකුත් සිටිති.* ඒ කෙසේ වෙතත්, මේ සමස්තය, මොන පැත්තකින් ගත්තත් සුළුතරයක් මිස බහුතරයක් නොවේ. පසු ගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට, ජනාධිපති සිරිසේන ගණිත පටලැවිල්ලක සිරව සිටී. ගණිතය තරම් නිශ්චිත දෙයක් විද්‍යාව තුළ නැත. ඒකක දෙකට, ඒකක දෙකක් එක් කළ විට, එය ඒකක හතරක් බව ව්‍යවහාරික ලෝකය ඒකමතිකව පිළිගනී. එහෙත් එතරම් නිශ්චිත නැති මුත් සාමාන්‍ය ඇසට පැහැදිළිව පෙනෙන තවත් කප්පරක් දේවල් ගැන කිසි ලැජ්ජාවකින් තොරව මේ වන විට බොරු කරන සහ බොරු කියන සිරිසේන, මේ අංකගණිතය ගැනත් දැන් මාසයකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ බොරු කරමින් සිටී. ඔහු කියන්නේ, 102 යනු පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය බවයි.

මේ මගින් රාජපක්ෂලා සැක හැර ඔප්පු කොට පෙන්වා ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් තමන්ට නොමැති බවයි. 

පසුගිය 25 වැනි දා විදේශ මාධ්‍යවේදීන් සමග පැවැත්වූ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාවේදී මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන කියා සිටියේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයකගේ කැමැත්ත තිබුණත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහට හෝ සරත් ෆොන්සේකාට තමා අගමැති ධුරය නොදෙන බවයි. මේ ගැන අපේ රටේ උත්තරීතර ලියවිල්ල වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියන්නේ කුමක් ද?

‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිමයෙන් ඇති මන්තී‍්‍රවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබිය යුත්තේය.’’ (ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 42 (4* වගන්තිය*.    එහෙත් ඉහත කී පරිදි, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ සරත් ෆොන්සේකා වෙත පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය පෙන්නුම් කළත් තමා ඒ දෙන්නාගෙන් කිසි කෙනෙකු අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයට පත්කරන්නේ නැතැයි ජනාධිපතිවරයා කියන විට, ඉහත කී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්තිය අපට කියැවීමට සිද්ධ වන්නේ මෙසේය: 

   ‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිමයෙන් ඇති, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ සරත් ෆොන්සේකා නොවන, මන්ත‍්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබිය යුත්තේය’’.    මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා අවබෝධ කරගෙන ඇති පරිදි, රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව යනු, තමාගේ අභිමතයට අනුගතව, තමාට පහළින් සහ තමාට යටත්ව සිටින ලියවිල්ලක් විය යුතුය. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන නැමැති පුද්ගලයා මේ රට කරවන්නේ 1815 ට කලින් දවසක විණි නම්, ඔහුගේ මේ කල්ක‍්‍රියාව අපට යුක්ති සහගත කර ගැනීමට ඉඩ තිබුණි. එදා ලංකාවේ පැවති රජ ක‍්‍රමයට අනුගත සම්ප‍්‍රදාය යටතේ, රජුට බලය පැවරුණේ දළදා ස්වාමීන් වහන්සේගෙන් ය. දළඳා ස්වාමීන් වහන්සේ අත්පත් කර ගත් තැනැත්තා ලංකාවේ රජ කමට සුදුස්සා බවට සම්මතයක් එදා තිබුණි. ඊට තරමක් ඈත කාලයක, එනම් 18 වැනි සියවසේ අවසාන කාලයට ඉහතින් යුරෝපයේ රාජ්‍ය ක‍්‍රමයේ සම්මත සම්ප‍්‍රදායත් එයම විණි. ඔවුන්ගේ රජවරුන්ට රාජ්‍යත්වයේ බලය ලැබුණු බව විශ්වාස කෙළේ දෙවියන් වහන්සේගෙනි. එනම්, ලෝකයේ හැම තැනකම රජුගේ හෝ නායකයාගේ බලයේ උල්පත වුණේ ලෝකෝත්තර ප‍්‍රභවයක් බවයි. මේ ලෝකෝත්තර මූලාශ‍්‍රය හෙවත් බලයේ ප‍්‍රභවය සාමාන්‍ය ජනතාවට පරීක්ෂාවට ලක්කළ නොහැකි විය. ඒ රාජකාරිය එදා ඉෂ්ට කෙළේ, පූජක පංතියයි. යුරෝපයේ නම් පල්ලිය ය. ලංකාවේ නම්, පන්සල ය.    ලෝකයා, එම රාජ්‍ය ක‍්‍රමයෙන් ප‍්‍රජානත්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍ය ක‍්‍රමයට සංක‍්‍රමණය වූ පසු, මේ බල මූලාශ‍්‍රය උඩුයටිකුරු විය. එය, ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ යන වචනය තුළම ගැබ්ව තිබේ. ප‍්‍රජාව යනු ජනතාවයි. තන්ත‍්‍රය යනු පාලනයයි. එනම් ජනතාවගේ පාලනයක් බව ය. එහිදී, බලය උත්පාදනය වන්නේ හෙවත් බලයේ තිඹිරිගෙය වන්නේ, දෙවියන් වහන්සේ හෝ ආගමක් හෝ නොව, ජනතාව ය. එය අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 වැනි වගන්තියේ මෙසේ සඳහන් කොට තිබේ: 

 ‘‘ශ‍්‍රී ලංකා ජනරජයේ පරමාධිපත්‍යය ජනතාව කෙරෙහි පිහිටා ඇත්තේය.’’

ඒ පරමාධිපත්‍යයේ ස්වභාවය සහ එය ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය දන්වා ඇති ලියවිල්ල ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවයි. දෙවියන් වහන්සේගෙන් එදා රජුට ලැබුණු බලය පාලනය කිරීමට දෙවියන් වහන්සේ මහ පොළොවේ වැඩ සිටියේ නැත. මහ පොළොවේ පය ගසා සිටි මහජනතාවට දෙවියන් වහන්සේව ප‍්‍රශ්න කිරීමට බලයක් තිබුණේ නැත. අද එය මුළුමණින් අනිත් පැත්තට හරවමින්, බලයේ අයිතිකාරයා වන මහජනතාව, තමාව පාලනය කිරීමට පාලකයාට බලය පවරන්නේ, පාලකයා විසින් එම බලය ජනතාව වෙනුවෙන්, ජනතාවගේ අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් යොදවන්නේ ද යන්න බලාකියා ගැනීමට මාර්ගයක් වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ද සකසා එය රටේ රාජ්‍යකරණයේ මුල්ගල වශයෙන් ස්ථාපිත කර ඇති තත්වයක් තුළ ය. එතැන් පටන් පාලකයා කටයුතු කළ යුත්තේ, ඒ ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් ආකාරයට මිස, හිතුවක්කාරීව හෝ අත්තනෝමතිකව හෝ නොවේ.

   රාජ්‍යකරණයට අදාළව රටක ව්‍යවස්ථාවක අඩංගු ඒ මූලික නියාමය සිරිසේන මුලින්ම අවබෝධ කර ගත යුතුය. ඔහු කියන ‘සම්ප‍්‍රදාය’ අයත් වන්නේ රජ කාලයට බව එවිට ඔහුට වැටහෙනු ඇත. රජ වෙන්නට සිටි මහින්ද රාජපක්ෂට 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා අත්වූ ඉරණම, මේ රටේ වෙනත්  ඕනෑම පුද්ගලයෙකුටත් අනාගතයේ වලංගු වන බව, අවසාන වශයෙන්, මේ අවස්ථාවේ සිරිසේනට සිහිකැඳවීමට කැමැත්තෙමි.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 168

සිරිසේන ඉල්ලා අස්විය යුත්තේ ඇයි !

ජනාධිපති හා මහින්ද රාජපක‍ෂ කුමන්ත්‍රණකාරී ලෙස ආණ්ඩු බලය ලබා ගැනීම සඳහා ගත් ක්‍රියා මාර්ගය සිවිල් යුධ තත්වයකින් කෙළවරවීමේ අවදානමට පත්ව තිබිය දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් දුන් තීන්දුව හේතුකොට ගෙන එම අර්බුදය සමනය වී ඇති නමුත්, එම ක්‍රියාවලිය තුලින් මතුවූ දේශපාලන අර්බුදය සමනය වී නොමැත.

පාර්ලිමේන්තුවක් පත් වීමෙන් පසු පළමුවන වසර 4 1/2 තුල එම පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරීමට ජනාධිපතිට බලයක් නොමැති බවට හා පාර්ලිමේන්තුව එම කාලය තුල විසිරුවා හැරිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3ක බහුතරයකින් සම්මත කරනු ලබන යෝජනාවක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව ඉල්ලා සිටි අවස්ථාවක දි පමණක් බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අදාල විධි විධාන අර්ථ නිරූපණය කරමින් නිගමනය කර ඇත.

ජනාධිපති විසින් රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ධූරයෙන් ඉවත් කිරීම, මහින්ද රාජපක‍්ෂ අගමැති වශයෙන් පත් කිරීම, පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීම හා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කරමින් සිදු කර ඇති අනෙකුත් ක්‍රියාවලීන් වේ. ජනාධිපති තම ධූරයට පත් වීමේදී දෙන ලද ප්‍රතිඥාව වන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක‍්ෂාකොට අනුගමනය කරන බවටය.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 1
------------------------------
ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයාට අගමැති ඉවත්කිරීමේ බලයක් පවරා නොමැත. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 42 (4) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කළ යුතුව ඇත. මෙහි ජනාධිපතිවරයාගේ මතය යන්න මනස්කල්පිත මතයක් විය නොහැකි අතර එය පාර්ලිමේන්තුවේ යථා තත්වය මත පදනම් වූ වාස්තවික මතය විය යුතුය. එමගින් ජනාධිපතිවරයාට පරම අභිමතයක් නොපැවරේ. කෙසේ වෙතත් එම අභිමතය භාවිතා කිරීමෙන් පසුව එම අභිමතය අවසන් වන අතර එසේ පත් කරනු ලබන අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිට බලයක් පැවරී නොමැත.

අග්‍රාමාත්‍යවරයෙකු පත් කිරීමෙන් පසුව එම තැනැත්තාගේ අගමැති ධූරය අවසන් වන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අවස්ථාවලදී පමණකි.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 46(2)(අ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ අගමැතිවරයා සිය ධූරයෙන් ඉල්ලා අස්වුවහොත් හා 46)(2)(ආ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් පමණක් අගමැති ධූරය අහිමිවන අතර එම ව්‍යවස්ථාව අනුව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධි විධාන යටතේ යම්තාක් කල් එම ධුරය දරන්නේය. අගමැතිවරයාගේ ධූරය අහිමිවිය හැකි අනෙක් විධි විධානය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 48(2) ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අන්දමට පාර්ලිමේන්තුව විසින් ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය හෝ විසර්ජන කෙටුම්පත හෝ ප්‍රතික්ශේප කළහොත්, එවිටද ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත කළහොත් පමණි. ඒ අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ධූරයෙන් ඉවත් කිරිම හා මහින්ද රාජපක‍්ෂ අගමැති ලෙස පත් කිරීම ද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 2
------------------------------
ජනාධිපතිවරයාගේ මෙම ක්‍රියාවලියේ මීළඟ පියවර වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ භාවාර්ථය උල්ලංඝණය කිරීමකි. පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමේ බලය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 33(2)(ඇ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා ඇත. එය පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම සඳහා පවරා ඇති මූලික බලය වේ. එහෙත් එම බලය භාවිතා කිරීමේදී පිළිගත් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේ සම්ප්‍රදායන් වලින් පාලනය වේ. ලෝකයේ පිළිගත් දියුණු පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් ඇති බ්‍රිතාන්‍යයේ පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම පිළිබඳ සම්ප්‍රදායන් පිළිගැනීම අපගේ ද සම්ප්‍රදාය වී ඇත. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුව කල් තබනු ලබන්නේ පර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ට දීර්ඝ සැසිවාරයකින් පසුව විවේකයක් අවශ්‍ය විටකදි හා පාර්ලිමේන්තුවේ න්‍යාය පුස්ථකය සාකච්ඡාවට ගෙන නොමැති නොයෙකුත් යෝජනාවලින් පිරී ඇති විටකදී එම න්‍යාය පුස්ථකය හිස් කර නව සැසිවාරයක් තුලින් අලුත් න්‍යාය පුස්ථකයක් මත ආරම්භ කිරීමය. ඒ අනුව බ්‍රිතාන්‍යයේ, ඉන්දියාවේ මෙන්ම අප රටේද පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදාය වී ඇත්තේ එම හේතු මත පාර්ලිමේන්තුව කල් තබන අවස්ථාවක දී අගමැති ගේ උපදෙස් මත කථානායක වරයා ද විමසීමෙන් පසුව එය සිදු කිරිමය.

එසේ නොමැතිව ඔ්නෑම අවස්ථාවක දී ජනාධිපතිගේ අභිමතය පරිදි පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයා වෙත පැවරී ඇති බවට පළල් අර්ථ නිරූපණයක් පිළිගතහොත් 'ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීමේ බලය භාවිතා කර පාර්ලිමේන්තුව ක්‍රියා කිරීම අඩපණ කරනු ලැබිය හැකිය'. එවැනි අර්ථකථනයක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් පිළිගෙන ඇති ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය උල්ලංඝණය කිරීමය.

නීතියේ 'බාර සිද්ධාන්තය'
------------------------------
අපගේ පොදු නීතිය යටතේ කිසිදු බලධරයෙකු වෙත පරම අභිමතයක් පැවරෙන්නේ නැත. බලධරයෙක් මත පවරා ඇති අභිමතය ඔහු වෙත එම අභිමතය පැවරීමේදී බලාපොරොත්තු වූ අරමුණ ඉටු කර ගැනීම සඳහා පමණක් භාවිතා කරනු ඇතැයි යන විශ්වාසය මත පවරනු ලබන අභිමතයකි. එම අභිමතය වෙනත් අරමුණු ඉෂ්ඨ කර ගැනීම සඳහා භාවිතා කළ නොහැක. මෙය අපගේ නීතියේ 'බාර සිද්ධාන්තය' ලෙස සැලකේ. ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව කල්තබන ලද්දේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් ඉතා වැදගත් පනතක් වන විසර්ජන කෙටුම්පත සාකච්ඡාවට ලක් කිරීමට ආසන්නව තිබියදීය. පාර්ලිමේන්තුව මෙම අවස්ථාවේදී කල් තබන ලද්දේ මහින්ද රාජපක‍ෂ ආණ්ඩුව ගෙනයෑම සඳහා අවශ්‍ය මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව වන මන්ත්‍රීවරුන් 113 ක් සොයා ගැනීම සඳහා අවස්ථාව සැලැස්වීමට බවට සැකයක් නොමැත. මහින්ද රාජපක‍්ෂ ආණ්ඩුවට මන්ත්‍රීවරුන් 113ක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වූයේ මන්ත්‍රීවරුන් තමන්ගේ මිල රුපියල් මිලියන 500 දක්වා ඉහළ දැමීම බවට ජනාධිපතිවරයා කළ ප්‍රකාශයෙන් මෙය පැහැදිලි වේ.

එහෙයින් පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම නීති විරෝධී ක්‍රියාවක නිරතවීම සඳහා ලබාදුන් අවස්ථාවක් බව පැහැදිලිය. මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විරෝධී, බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීමකි.

මහින්ද රාජපක‍්ෂ ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය මන්ත්‍රීවරුන් සොයාගත නොහැකි බව පෙනී ගිය විට ජනාධිපතිරයා පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරියේය. මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නඩු තීන්දුවෙන්ද මෙය සනාථ වේ.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 3
------------------------------
රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ලෙස පත් කරන ලෙස මුළු පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරුන් 225 දෙනා ඉල්ලා සිටියත් තමන් රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති වශයෙන් පත් නොකරන ලෙසට ජනාධිපතිවරයා විසින් කළ ප්‍රකාශය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතාම උල්ලංඝණය කරන බවට කළ තර්ජනයකි. මෙම ක්‍රියාව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කිරීමේ බරපතල ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකිය යුතුව ඇත.

ගැටුම් සහිත තනතුරු දෙකක් එකවර දැරීම
------------------------------
එපමණක් නොව ජනාධිපතිවරයා එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයේ නායකයා බව ප්‍රකාශ කර සිටී. මහින්ද රාජපක‍්ෂ විපක‍්ෂ නායක ලෙස පත් කරන ලෙසට ද ඉල්ලා සිටී. එයට අමතරව ජනාධිපතිවරයා යටතේ අමාත්‍යංශ 3ක් එනම් පරිසර, මහවැලි සංවර්ධන හා ආරක‍්ෂක අමාත්‍යංශ පවතී. ජනාධිපති ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රධාන විපක‍්ෂයේ නායකයා, කැබිනට් ඇමති ධූර දරන්නෙකු මෙන්ම කැබිනට් මණ්ඩයේ සභාපති ද වේ. මෙම තනතුරු දැරීම පැහැදිළිවම ගැටුම් සහිත තත්වයකි. එහෙයින් මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි.

ඉහත කරුණු හේතුවෙන් ජනාධිපතිවරයාට එම තනතුරේ රැඳී සිටීමේ සදාචාරාත්මක අයිතියක් නොමැත. මේ ආකාරයට ජනාධිපති ධූරයේ රැඳී සිටීම රට තුළ යහපත් පාලනයක් ගෙන යෑමට බාධාවක් වේ. එහෙයින් ජනාධිපතිවරයා සිය තනතුරෙන් ඉවත් වී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ගරු කරනු ලබන පාලනයක් ගෙන යෑම සඳහා අවස්ථාව සැලසිය යුතුය.

අධිනීතිඥ ලාල් වි‌ජේනායක
ප්‍රධාන ලේකම් - එක්සත් වාමාංශික පෙරමුණ

Comment (0) Hits: 137

මහින්දගේ කෘෂි බදු සහන ගැන මංගලගෙන් නිවේදනයක් !

කෘෂිකර්මාන්තයට ලබා දී ඇති බදු විරාම ජනහිතවාදී ලෙස පෙනෙන නමුත් එම කර්මාන්තයේ සැබෑ ගැටළු විසදීමට නොහැකි ක්‍රියාමාර්ග වේ.
 
මුදල් අමාත්‍යංශය විසින් කෘෂිකාර්මික අංශය සදහා බදු සහන වැඩසටහනක් නොබෝදා නිවේදනය කරන ලදී. නමුත් මෙම ඉදිරිපත් කර ඇති සහන මගින් එම කර්මාන්තයට ඇති කිසිදු බලපෑමක් නැත. බොහෝ සුළු පරිමාණ ගොවීන් අදායම් බදු ගෙවනන්ගේ කාණ්ඩය අතරට වැටෙන්නේ නැති අතර පසු ගිය වසර වල දත්ත සලකා බැලීමේ දී පෙනෙන්නේ කෘෂිකර්මය පදනම් කරගත් අදායම් බදු රජයේ බදු අදායමින් 0.03% වැනි ඉතාමත් සුළු ප්‍රතිශතයක් වන බවයි. ඒ මගින් කෘෂි කර්මාන්තයට හෝ එහි ඵලදායිතාවයට කිසිදු බලපෑමක් නොවන බව ඒ අනුව පැහැදිලි වේ.

දැනට සත්‍ය ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ කෘෂිකර්මාන්තයට අවශ්‍යව ඇත්තේ දැරිය හැකි මුල්‍ය පහසුකම්, හොඳ තත්වයේ වාරියමර්ග, නිසි ගබඩා පහසුකම් සහ වෙළඳපොළට ප්‍රවේශ වීමේ අවස්ථාව වැනි පහසුකම් වේ.  එන්ටර්ප්‍රයිස් ශ්‍රී ලංකා වැඩසටහන මගින් අප රන් අස්වැන්න (පොලී අනුපාතිකය 6.8%), ගොවි නවෝදා  (පොලී අනුපාතිකය 3.4 %) වැනි මුළු කෘෂිකාර්මික අංශයම ආවරණය වන ආකාරයට ණය යෝජනා ක්‍රම හඳුන්වා දුන් අතර ගම්පෙරළිය වැඩසටහන මගින් පසු ගිය වසර දෙක තුල ගොවීන් නියඟය නිසා ඇති වූ ගැටළු වලට ලක් කරමින් නොසලකා හැර තිබු රට වටා ඇති  කුඩා පරිමාණයේ වාරි වැව් පිළිසකර කිරීමේ කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී. තවද අප විසින් 2018 අයවැය මගින් පොලොන්නරුව, රත්නපුර හා කිලිනොච්චි යන නගර හා තවත් ප්‍රදේශවල කෘෂිකාර්මික ගබඩා ස්ථාපනය කිරීමේ වැඩසටහන් හදුන්වා දෙනු ලැබූ අතර එමගින් ගොවීන්ගේ අදායම් ස්ථාවර කර ගැනීමට ඔවුනට හැකි විය.

අපගේ කෘෂිකාර්මික නවීකරණ වැඩසටහන යටතේ සුළු පරිමාණ ගොවීන් දේශීය හා ගෝලීය වටිනාකම් දාමයකට සම්බන්ධ කිරීම සඳහා විවිධාකාර වැඩසටහන් ආරම්භ කළහ. මෙම වැඩසටහන් සියල්ලම 2019 අයවැය මඟින් පුළුල් කිරීම සඳහා අප විසින් ඉලක්ක කර තිබිණි.

දැනට යෝජිත බදු විරාම කෘෂිකර්මයේ මෙවැනි බරපතල ගැටළු වලට විසදුම් නොදෙනු ඇත. ඒ නමුත් එමගින් අදායම් බදු ගෙවීමට හැකියාව ඇති විශාල වැවිලි සමාගම් හා වාණිජමය කෘෂි කර්මාන්තකරුවන්හට ප්‍රතිලාභ හිමි වේ. ඒ අනුව මෙම බදු විරාම මගින් ගොවීන්ට කෙසේ වෙතත් වාසි අත්වන්නේ වාණිජ සමාගම් සදහාය. එයින් කුඩා පරිමාණයේ ගොවීන්ට කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් නැත. කෘෂිකාර්මාන්තයට ලබා දී ඇති බදු විරාම ජනහිතවාදී ලෙස පෙනෙන නමුත් එම කර්මාන්තයේ සැබෑ ගැටළු විසදීමට නොහැකි ක්‍රියාමාර්ග වේ.

කෙසේ වෙතත්, කෘෂිකර්මාන්තය සඳහා බදු නිදහස් කිරීම් වෙනත් ප්‍රශ්න මතු කරයි. අනෙකුත් සුළු පරිමාණ කර්මාන්ත සඳහා සහයෝගයක් නැත්ද? කුඩා හා මාධ්‍ය පරිමාණයේ වඩුවන්, සිල්ලර වෙළෙන්දන්, නිෂ්පාදනකරුවන්, ඉදිකිරීම්කරුවන්, ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන්නන්ට නැත්ද? ඔවුන්ට බදු සහන අකැප ද? කෘෂිකර්මය පමණක් විශේෂ ඇයි? සමහර විට ඒ විශාල පුද්ගලයින් ප්‍රමාණයක් යෙදෙන කර්මාන්තයක් වුවත් මෙම බදු සහනයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන සුළු පිරිසක් ඇති නිසා විය හැක. මෙම බදු සහන කෘෂිකාර්මික සැකසුම් සදහා ද අදාළ වන අතර එමගින් මහා පරිමාණ සහල් මෝල් හිමිකරුවන්ට විශාල බදු වාසි අත්වනු ඇත.
 ආණ්ඩුවේ බදු ප්‍රතිපත්තිය ලාභ මට්ටම් මත පදනම් වූ අතර එය සමහර කර්මාන්ත හෝ අංශ සදහා පමණක් හිතකර වුයේ නැත. ඒ අනුව ඔබ කෘෂිකර්මාන්තයේ හෝ තොරතුරු තාක්ෂණ අංශයේ නිරත වුවත් ඔබ එක් සීමාවක් ඉක්මවා ලාභ ලැබුවහොත් බදු 14% අනුපාතිකයක් අනුව ගෙවිය යුතු වූ අතර ඔබ ලාභ නොලැබුවහොත් ඔබ කුමන අංශයට අයත් වුවත් බදු ගෙවීමට අවශ්‍ය නොවන ලෙස බදු ප්‍රතිපත්තිය සකස් කර තිබුණි.

අපගේ අදායම් බදු ප්‍රතිපත්තිය සාධාරණත්වය හා යුක්තිය මත පදනම් වූ අතර ලාභ ලබන ආයතන, නිදහස් අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය හා යටිතල පහසුකම් වැනි ඔවුන් විසින් ද ලාභ ඉපයීමට භාවිතා කල සේවා වැඩි දියුණු කිරීම වෙනුවෙන් රජයේ ආදායමට දායක වීමේ  අවශ්‍යතාව හදුනා ගන්න ලදී.

නමුත් දැන් පවතින මුදල් අමාත්‍යංශය මගින් යෝජිත බදු සහන නිසා මහා පරිමාණ වැවිලි සමාගම් හා කෘෂිකාර්මික අංශයේ ලාභදායි බහුජාතික සමාගම් විසින් කිසිදු බදු ගෙවීමක් සිදු කිරීමට අවශ්‍ය නොවන අතර දේශීය ඉදිකිරීම් සමාගම් තම ලාභයෙන් 28% ක් බදු වශයෙන් ගෙවිය යුතුය. ඒ අනුව, මෙය කෘෂිකර්මාන්තයේ නියුතු බොහෝ දෙනාට වාසිදායක නොවන ඉතාමත් අසාධාරණ යෝජනාවක් ලෙස දැක්විය හැක.
 
පා.ම. මංගල සමරවීර
කොළඹ
2018.11.26

Comment (0) Hits: 130

අවසාන අනතුරු ඇඟවීමයි

අවසාන අනතුරු ඇඟවීමයි

කලණී කුමාරසිංහ

ලෝකයේ ප‍්‍රමුඛ පෙළේ දේශගුණ විද්‍යාඥයන් අවසාන අනතුරු ඇඟවීම නිකුත් කොට තිබේ. ලෝකය වෙනස් විය යුතු බව පෙන්වා දෙන ඔවුහූ වසර දොළහක කාලයක් තුළ එම වෙනස සිදු කර ගත යුතුව ඇති බව පෙන්වා දෙති. අප සිතන පතන ආකාරය, කන බොන ආකාරය සහ කොටින් කිවහොත් අප ජීවත් වන ආකාරය මේ කාලය තුළ අප වෙනස් කර ගත යුතුව තිබේ.


මේ දොළොස් වසරක කාලය තුළ, ගෝලීය උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක 1.5 ක උපරිමයකට යටත් කොට තබා ගැනීම අපේ ඉලක්කය විය යුතුය. ඉන් එහා අංශක භාගයකින් හෝ සිදුවන සුළු වෙනසක් වුව ඉතා ව්‍යසනකාරී විපර්යාසයන් ඇති කිරීමට හේතුකාරක වනු ඇත. ගංවතුර, නියඟ, අධික උෂ්ණත්වය සහ අවසානයේ ඒ සියල්ලේ ප‍්‍රතිවිපාකයක් වශයෙන් ලෝකය පුරා දසලක්ෂ ගණන් ජනතාවක් අන්ත දරිද්‍රතාවට පත්වීම ආදිය ඊට ඇතුළත් ය. එය මෙතෙක් ශ‍්‍රී ලංකාව අත්දැක නැති ව්‍යසනකාරී තත්වයකි.

පසුගිය ඔක්තෝබරයේ නිකුත් කරන ලද ‘දේශගුණික විපර්යාස පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ අන්තර්-රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ වාර්තාව’, පෙර නොවූ විරූ විපර්යාසයන් පුරෝකථනය කොට ඇති අතර මිහිකත ඉන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ගත යුතු ක‍්‍රියාමාර්ග පෙන්වා දෙයි. මේ වාර්තාවත් සමගම 2019 වසරේ ‘ගෝලීය දේශගුණික අවදානම් ශූචිය’ ද නිකුත් විය. දේශගුණයට අදාළ කාරණා හේතුවෙන් විවිධ රටවල් සහ කලාප ආශ‍්‍රයෙන් සිදුව ඇති අහිතකර බලපෑම් ඒ වාර්තාවෙන් පෙන්වා දෙයි. ඉතා මෑතකදී, එනම් 1998-2017 අතර කාලය සඳහා ගණනය කොට ඇති දත්තවලට අනුව, 2017 තුළ වඩාත් හානිකර බලපෑමකට ලක්ව ඇති රටවල් අතරින් ශ‍්‍රී ලංකාව දෙවැනි ස්ථානයට වැටී තිබේ. පළමු ස්ථානය ගෙන ඇත්තේ පුවෙර්තෝ රිකෝ රාජ්‍යයයි. 2018 වසර සඳහා ශ‍්‍රී ලංකාව හතරවැනි ස්ථානයට පත්ව ඇතත්, දේශගුණික විපර්යාසයන්ගෙන් වඩාත් පීඩාවට පත්වන්නේ කාර්මිකරණයට ලක්වූ දියුණු රටවල්වලට වඩා අර්ධ සංවර්ධිත රටවල් බව එම වාර්තාව පෙන්වා දෙයි.

කාලය සීමිත ය

හඩර්ස්ෆීල්ඞ් විශ්ව විද්‍යාලයේ ‘ගෝලීය ව්‍යසන ප‍්‍රතිවර්තනීය කේන්ද්‍රයේ’ ප‍්‍රධානී, මහාචාර්ය දිලන්ති අමරතුංග පෙන්වා දෙන පරිදි ගෝලීය විපර්යාසය අප සිතනවාට වඩා වේගයෙන් කඩාගෙන පැමිණෙයි. ඒ නිසා, වෙනස් වන දේශගුණික තත්වයන් සහ ගෝලීය උෂ්ණත්වයේ වර්ධනයන් සම්බන්ධයෙන් කඩිනම් සහ කාර්යක්ෂම පියවර ගැනීමේ ඇති වැදගත්කම ඈ අවධාරණය කරයි. එහිදී ඈ මෙසේ කියන්නීය: ‘‘ලෝකයේ රටවල් 195 ක් විසින් 2015 දී ‘සාමුහික පැරිස් ගිවිසුම’ පිළිගනු ලැබීම ඉතා වැදගත් සංසිද්ධියකි. ඒ ගිවිසුමේ 2 වැනි වගන්තියට අනුව එහි මුඛ්‍ය අරමුණ වන්නේ, මේ ශත වර්ෂයේ ගෝලීය උෂ්ණත්වයේ ඉහළ යාම මැඩගෙන, එය සෙල්සියස් අංශක 2 ට අඩු මට්ටමකින් පවත්වා ගැනීම හරහා දේශගුණික විපර්යාසය කෙරෙහි දක්වන ලෝක ප‍්‍රතිචාරය තව තවත් ශක්තිමත් කර ගැනීමයි. එහි අදහස වන්නේ, ඊටත් වඩා අඩු මට්ටමකින්, එනම් සෙල්සියස් අංශක 1.5 සීමාව තුළ උෂ්ණත්වය පාලනය කර ගැනීමට හැකි සෑම පියවරක්ම අප ගත යුතුව ඇති බවයි.’’

දේශගුණික වෙනස්කම් පාලනය කර ගැනීමේ ප‍්‍රතිපත්තිමය පියවර පමණක් ගෝලීය ඌෂ්ණත්වය අඩු කර ගැනීමට නොසෑහෙයි. බිම් මට්ටමේ ක‍්‍රියාකාරකම් රාශියක් ද ඊට අවශ්‍ය කරයි. ‘‘උදාහරණයක් වශයෙන්, ආපදා අවදානම් අවම කර ගැනීමේ ප‍්‍රධාන පියවරක් වන ප‍්‍රති-වනරෝපණය ඒ ඒ ප‍්‍රජාවන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් යුතුව දියත් කිරීම ඒ ඒ කලාපවල ඌෂ්ණත්වය දීර්ඝ කාලීන වශයෙන් පාලනය කර ගැනීම සඳහා වැදගත් වෙයි. එය ගෝලීය ඌෂ්ණත්වය සෑහෙන දුරකට පාලනය කර ගැනීමටත් ඉවහල් වනු ඇත.’’ ආපදා අවදානම් අවම කර ගැනීමේ පියවර සමග දේශගුණික විපර්යාසවලට මුහුණදීමේ පියවර එකට යා කර ගැනීමෙන්, දේශගුණික විපර්යාසයන් සහ ගෝලීය ඌෂ්ණත්වය පාලනය කර ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලිය කඩිනම් කළ හැකි බව මහාචාර්ය අමරතුංග පෙන්වා දෙයි.

‘දේශගුණික විපර්යාස පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ අන්තර්-රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ’ විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දෙන පරිදි, සෙල්සියස් අංශක 2 ට අඩු මට්ටමකින් ගෝලීය ඌෂ්ණත්වය පවත්වා ගැනීම සඳහා ඒ ඒ රටවල් ප‍්‍රගාමී ක‍්‍රියාමාර්ගයන්ට සංයුක්තව අවතීර්ණ විය යුතුව තිබේ. එම කි‍්‍රයාකාරකම්, පහසුවෙන් කළ හැකිව ඇති, මිල අධික නොවන වැඩපිළිවෙලවල් වන්නේය. මේ අතර, එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර වැඩපිළිවෙල යටතේ ප‍්‍රකාශයට පත් ‘සම්පත් වාර්තාවේ’ මූලික නිරීක්ෂණයන්ට අනුව, සමස්තයක් වශයෙන් ගෝලීය ඌෂ්ණත්වය ලෝකය පුරා ඉහළ යමින් පවතින අතරේ, ඒ ඉහළ යාම නිසා සමහර රටවල් සතු ජලය, පිරිසුදු වාතය, වනගහනය සහ ජෛව විවිධත්වය වැනි පාරිසරික සම්පත් විනාශ මුඛයට ඇද වැටීමේ තර්ජනයට මුහුණදී සිටී. විශාල පරිසර හානියක් කර ගනිමින් සංවර්ධනයක් ඇති කර ගැනීමට බලන ශ‍්‍රී ලංකාව නිසැකවම ඒ රටවල් අතරින් එකකි.

‘‘ආර්ථිකයේ සෞඛ්‍ය සම්පන්න භාවය උපදින්නේ පරිසරයේ සෞඛ්‍ය සම්පන්න භාවයෙන්’’ යැයි, එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ආර්ථික උපදේශක සහ ඉහත වාර්තාවේ සම්බන්ධීකාරක පුෂ්පම් කුමාර් කියයි. ‘‘නඩත්තු කළ හැකි තිරසාර මාවතක යමින් නිවැරදි තේරීම් කිරීම සඳහා අපේ ප‍්‍රගතිය නිසියාකාරයෙන් තක්සේරු කිරීමේ හැකියාවක් අපට තිබිය යුතු’’ බව ඔහු එහිදී පෙන්වා දෙයි.

කතාවේ හැටියට වැඩ කිරීම

පරිසරයට කාබන්ඩයොක්සයිඞ් නිකුත් වීමෙන් සිදුවන හානියට විශාල වශයෙන් වගකිව යුත්තේ චීනය වැනි යෝධ කාර්මික රටවල් ය. ලංකාව වැනි රටක කාබන් විෂ වායුව පරිසරයට එක් කිරීම විශාල වශයෙන් සිදුවන්නේ මෝටර් රථවලින් නිකුත් කෙරෙන දුමාරයෙනි. යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව ලංකාව හදිසි ආර්ථික සංවර්ධනයක් අත්කර ගනිමින් සිටියදී එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් රටේ නාගරික යටිතලය දැරිය නොහැකි මෝටර් රථ සංඛ්‍යාවකින් ඔද්දල් වී ගියේය. එය මහා අවදානමකි. මේ අභියෝගය ඉදිරියේ ශ‍්‍රී ලාංකීය නවෝත්පාදකයෙක් රටේ මහාමාර්ග පද්ධතිය පරිසර හිතකාමී ආකාරයකින් කළමනාකරණය කර ගැනීමේ එක් මාවතක් එළිපෙහෙලි කරමින් සිටී.

ඔහුගේ නම සිසිරංග ද සිල්වා ය. මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ කථිකාචාර්යවරයෙකු වන ඔහු, ත‍්‍රීවීලර් රථ සඳහා පාවිච්චියට ගත හැකි විදුලි අනුවර්තන කට්ටලයක් නිර්මාණය කොට තිබේ. ‘‘ත‍්‍රීවීලර් රථවල දැනට තිබෙන බල සංයුතිය වෙනුවට විදුලි මෝටරයක් සහ ලිතියම් බැටර් කට්ටලයක් සවි කිරීම ඊට විසඳුමක්’’ බව ඔහු කියයි. තම කණ්ඩායමත් සමග එක්ව මේ කට්ටලය ත‍්‍රීවීලර් අයිතිකරුවන්ට ලබා ගත හැකි මට්ටමක මිලකින් නිෂ්පාදනය කිරීමට ඔහු උත්සාහ කරමින් සිටී. ඒ මගින්, පරිසරයට මේ වාහනවලින් මුදා හැරෙන අපවිත‍්‍ර දාහය මුළුමණින් ඉවත් කළ හැකි බව කියැවේ. එය මේ රටේ දැනට වාහනවලින් නිකුත් කෙරෙන අපවිත‍්‍ර දාහය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට ඉතා ප‍්‍රඥාගෝචර පියවරක් බව ඔහුගේ අදහසයි. කොළඹ නගරයේ පමණක් දැනට තී‍්‍රවීලර් 300,000 කට අධික ප‍්‍රමාණයක් තිබේ. ‘‘අපේ පරිසරයට විෂ වායුව එක් කරන ප‍්‍රධාන මාර්ගයක් තමයි ප‍්‍රවාහණ අංශය. එය ක‍්‍රමවත්ව පාලනය කරගන්න පුළුවන්. මගේ අරමුණ වෙන්නේ, මේ වාහනවලින් යැපෙන්නන්ගේ ජීවිකාවට ප‍්‍රශ්නයක් නොවී, පරිසර ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් සෙවීමයි.’’

මේ වන විට ඔහු සිය නවතම සොයා ගැනීම තවත් අංගසම්පූර්ණ කර ගැනීමට වෙහෙසෙමින් සිටී. ‘‘තවම අපි මේ ක‍්‍රමය පාරේ අත්හදාබලලා නැහැ. දැනට ඒක කරලා තියෙන්නේ විශ්ව විද්‍යාල පරිශ‍්‍රයේ විතරයි. ආරක්ෂාව පිළිබඳ කාරණාත් සැලකිල්ලට අරගෙන, වාහනේකට මේ ක‍්‍රමයෙන් දුවන්න පුළුවන් දුරත් සැලකිල්ලට අරගෙන කටයුතු කරන්න සිද්ධ වෙනවා. පාරට දාන්න වෙන්නේ ඊට පස්සේ.’’ ඔහු කියයි.

ලොකුම ප‍්‍රශ්නය වන්නේ මේ කට්ටලය නිර්මාණය කිරීමට වඩා, එය ප‍්‍රායෝගිකව භාවිතයේ යෙදවීමට යාමේදි මුහුණදීමට සිදුවන ඉහළ බදු වියදම් පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය බව ඔහු කියයි. ‘‘බැටරි කෝෂ, යාන්ත‍්‍රික අංගෝපාංග ආදිය සඳහා වන බදු ඉතා විශාලයි. ඒ නිසා යම් ආකාරයක සහනාධාර හෝ වෙනත් අනුග‍්‍රහයන් නැතිව, සාධාරණ මිලකට මේක නිර්මාණය කරන එක ප‍්‍රශ්නයක්. අලූත්ම ත‍්‍රීවීලර් රථයක් දැනට රුපියල් 700,000 ක් වෙනවා. මේ අලූත් ක‍්‍රමයට මාරු වීම සඳහා අමතර රුපියල් 300,000-400,000 ක් අතර මුදලක් වැය වෙන්න පුළුවන්. ඊටත් වඩා, ලිතුනියම් බැටරිය හුඟාක් මිලයි. ඒක නිසා, පරිවර්තන වියදම අලූතෙන් ත‍්‍ර‍්‍රීවීලර් එකක් ගන්න තරමටම වියදමක් වෙන්න පුළුවන්. ඒක තමයි, තියෙන ලොකුම ප‍්‍රශ්නය.’’

මේ අතර, නව ක‍්‍රමය භාවිත කරමින්, පෙට‍්‍රල්වලින් ධාවනය වන දුර ප‍්‍රමාණයම දිවීමට ඇති හැකියාව ඔහු පරීක්ෂාවට ලක්කරමින් සිටී. ‘‘බැටරි චාජ් කරගන්න තැන් ලංකාවේ වැඩිපුර නැති නිසා, මේ බැටරිය චාජ් කරගන්න කෙනෙකුට ගෙදරට එන්න වෙනවා. ඒක නිසා, අඩු ගානේ කිලෝ මීටර් 100 ක්වත් එක බැටරි චාජ් එකකින් දුවන්න පුළුවන් වෙන තත්වයක් ඇති කරගන්න ඕනේ.’’ ඔහු කියයි. ඔහුගේ කණ්ඩායම මගින් කරන ලද එක්තරා සමීක්ෂණයකට අනුව, වරක් බැටරිය චාජ් කර ගත් පසු, මේ ක‍්‍රමය යටතේ කිලෝ මීටර් 100-120 අතර දුර ප‍්‍රමාණයක් ධාවනය කළ හැකි බව සොයාගෙන තිබේ.

මේ වසරේ මාර්තු මාසයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ පරිසර වැඩපිළිවෙල යටතේ, ‘ආසියා-ශාන්තිකර අඩු-කාබන් ජීවන ශෛලීන් පිළිබඳ අභියෝග’ මැයෙන් වැඩ සටහනක් දියත් කෙරුණි. බලශක්ති කාර්යක්ෂමතාව සහිත, අඩු නාස්තියෙන් යුත්, අඩු කාබන් ජීවන ශෛලීන් කෙරෙහි අනුබල දෙන ආකාරයේ තරුණයන්ගේ ව්‍යපාරික අදහස් සහ යෝජනා සමීක්ෂණය කිරීම එහි කාර්යය විය. ඒ ආකාරයේ පරිසර හිතකාමී විසඳුම් ඉදිරිපත් කළ ආසියාවේ හොඳම නවෝත්පාදක ව්‍යවසායකයන් දොළොස් දෙනා අතරට සිසිරංග ද සිල්වා තේරී තිබේ. ‘‘මේ වැඩපිළිවෙල යටතේ ඉදිරිපත් වෙච්ච 180 දෙනෙකුගේ යෝජනා අතරින් අවසානයේ තෝරා ගත් දොළොස් දෙනා අතරට මාව තේරුණා’’ ඔහු කියයි.

සති දෙකක් තිස්සේ දිග් ගැස්සුණු මතභේද අවසානයේ, ‘පැරිස් රීති පොතට’, පසුගිය සතියේ ලෝකයම එකඟ විය. ගෝලීය උෂ්ණත්වය මැඩලීම සඳහා වන රීති පද්ධතියක් ඇති කර ගැනීම එහි අරමුණ විය. පෝලන්තයේ කැටොවිට්ස් නගරයේ පැවති ‘එක්සත් ජාතීන්ගේ දේශගුණික විපර්යාස පිළිබඳ 2018 සමුළුවේ’ දී එකඟත්වයට පැමිණි මේ අවස්ථාව, ලෝක දේශගුණික රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකත්වය සම්බන්ධයෙන් තැබූ වැදගත් පියවරකි. විශේෂයෙන් මුහුදට කෙමෙන් බිළි වන ලංකාව වැනි කුඩා ¥පත් රාජ්‍යයන් එම සම්මුතියට එකහෙලා එකඟ විය.

කෙසේ වෙතත්, දේශගුණික විපර්යාසය පොදු සංසිද්ධියකි. ඒ අභියෝගය ජය ගැනීම සඳහා ලෝකයාගේම සාමූහික සහභාගීත්වය අවශ්‍ය කෙරේ. මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩු පස්ස ගසමින් සිටියත්, විශාල සහ කුඩා පරිමාණයේ ව්‍යපාරික අංශ ඒ කෙරෙහි තත්පර වෙමින් සිටී. සමහර විට, සිසිරංග ද සිල්වා වැනි තරුණ ව්‍යවසායකයන්, මේ සම්බන්ධයෙන් වන කඩිනම් පියවර ගැනීමේ ඇති වැදගත් කම අපේ ආණ්ඩුවල අවධානයට යොමු කිරීමේ විභවය සහිත පුද්ගලයන් විය හැකිය.

2018 දෙසැම්බර් 25 වැනි දා, ‘ඩේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ, කලණී කුමාරසිංහ ලියූ, ‘‘අවසාන අනතුරු ඇග’වීමයි’’ නැමැති මේ සමග අමුණා ඇති ලිපිය සිංහලට පරිවර්තනය කෙළේ ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 150

ඡන්දයක් ඇයි? කුමන ඡන්දයක් ද? කුමක් සඳහා ද?

මෙහිදී මුලින්ම, ජනතා ඡන්දයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූ ජනතා නියෝජිතයන්ගේ ඡන්ද අයිතිය ගැන කතා කළ යුතුය. පසුගිය දින කිහිපයේ සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල කටයුතු කෙළේ ඒ ඡුන්ද අයිතිය බලහත්කාරයෙන් අහිමි කරමිනි. ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ හැසිරුණු සහ තවමත් හැසිරෙමින් සිටින ආකාරය පෙන්නුම් කෙළේ, මහජන නියෝජිතයන්ගේ ඡන්දයකට තමන් ඉඩ හරින්නේ, වැඩි බලයක් තමන්ට ප‍්‍රදර්ශනය කිරීමේ හැකියාවක් ඇති තත්වයකදී පමණක්ම බවයි. එය කොක්කෙන් බැරි නම් කෙක්කෙන් හෝ ලබා ගැනීම ඔවුන්ගේ අරමුණ විය. එසේ කළ නොහැකි වන වෙනත්  ඕනෑම අවස්ථාවකදී, පාර්ලිමේන්තුවේ සියලූ කටයුතු කඩාකප්පල් කරමින්, ඒ ජනතාවගේ අයිතිය අහිමි කිරීම සඳහා  ඕනෑම අශීලාචාර ක‍්‍රියාවක නිරත වීමට තමන් පසුබට නොවන බව ඔවුන් මේ වන විට පෙන්වා දී ඇත.        ජනතාවට ඡන්ද අයිතියක් ලැබී ඇත්තේ, තමන්ගේ පළාත්බද ජනතා නියෝජිතයන් ද (පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන), තමන්ගේ පරමාධිපත්‍යය බලය තමන් වෙනුවෙන් අභ්‍යාස කරන පාර්ලිමේන්තු නියෝජිතයන් ද, විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු ද පත්කර ගැනීම සඳහා ය. පළාත් පාලන නියෝජිතයන් සම්බන්ධයෙන් පසුගිය පෙබරවාරි 10 වැනි දා ජනතාවගේ ඒ අයිතිය ඔවුන්ට ලැබුණු අතර, ඒ අනුව ඔවුන් තමන්ගේ නියෝජිතයන් තම තමන්ගේ ප‍්‍රදේශ පාලනය කර ගැනීම සඳහා පත්කර ගත්හ. ඊළඟට, පළාත් සභා සඳහා තමන්ගේ නියෝජිතයන් පත්කර ගැනීමට ඔවුන්ට මේ දක්වා අවස්ථාව ලැබී නැත. එය ඉදිරියේදී ජනාධිපතිවරයාගේත්, ආණ්ඩුවේත් අවධානයට ලක්විය යුතු බරපතල කාරණයකි. 

මේ මොහොත වන විට, සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල ඉල්ලා සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකි. 

මතක තියාගන්න: මීට සති කිහිපයකට පෙර, ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු රාජපක්ෂ කඳවුර තමන්ගේ ‘අගමැතිවරයා’ වන මහින්ද රාජපක්ෂ සඳහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඇතැයි කියන බහුතරය පෙන්වීමේ ඡුන්ද අභියෝගයට ලක්විය. ව්‍යවස්ථා විරෝධීව සහ නීති විරෝධීව ජනාධිපතිවරයා විසින් මේ ‘අගමැතිවරයා’ පත්කරන ලද්දේ ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා ය. ඔහු කෙරෙහි ඇතැයි කියන යම් ජනතා විශ්වාසයක් උරගා බැලීමේ එකම ක‍්‍රමය වන්නේ, ජනතා පරමාධිපත්‍යය නියෝජනය කරන සාමාජිකයන්ගෙන් සැදුම්ලත් පාර්ලිමේන්තුවේදී එම කාරණය පරීක්ෂාවට ලක්කිරීමයි. එනම් පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඡන්ද විමසීමක් කිරීමයි. 

 සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා එය හිතාමතා මගහැරියේය. තමා පත්කරන ලද ‘අගමැතිවරයා’ කෙරෙහි වහාම පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය ලබා ගත යුතුව තිබියදී ඔහු කෙළේ, පාර්ලිමේන්තුව වාරාවසාන කිරීමයි. ඊළඟට අලූත් සැසිවාරය සඳහා නියම කරන ලද දිනය පැමිණීමටත් කලින් ඔහු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේය. ඒ, තමාට අවශ්‍ය අගමැතිවරයෙකු තෝරාපත් කර ගැනීමට ඔහුට නොහැකි වූ අවස්ථාවේදී ය.  

අගමැතිවරයෙකු පත්කර ගත හැකි ක‍්‍රම දෙකක් තිබේ. එකක් වන්නේ, පාර්ලිමේන්තු මහ මැතිවරණයකින් පසු වැඩිම මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාවකගේ විශ්වාසය දිනාගත හැකි කෙනෙකු අගමැති වශයෙන් පත්කිරීමයි. දෙවැනි ක‍්‍රමය වන්නේ, මහ මැතිවරණයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් දැනට කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් පවතින පාර්ලිමේන්තුවක් තුළ සිටින අගමැතිවරයෙකු වෙනුවට වෙනත් අගමැතිවරයෙකු පත්කර ගැනීමයි. ඒ සඳහා ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළ ඉඩ ඇත්තේ, මහ මැතිවරණයක් හරහා නොව, පාර්ලිමේන්තුව තුළ පැවැත්වෙන ඡුන්දයක් හරහා කෙනෙකු පත්කර ගැනීමටයි. පසුගිය සති තුනකට අධික කාලයක් තිස්සේ ජනාධිපති සිරිසේනත්, රාජපක්ෂ කඳවුරත් කටයුතු කෙළේ, ජනතාවගේ ඒ පරමාධිපත්‍යය අයිතිය ජනතා නියෝජිතයන්ගෙන් උදුරා ගනිමිනි.    එසේ ජනතා පරමාධිපත්‍යයේ අයිතිය උදුරා ගත් ඔවුහූ දැන් මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටිති. එවැනි මහ මැතිවරණයක් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නන් ඔවුන් හඳුන්වන්නේ ජනතාවගේ ඡන්ද අයිතිය ජනතාවට ලබා දීමට ප‍්‍රතික්ෂේප කරන, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර-විරෝධී පිරිසක් වශයෙනි.

 මෙය සත්‍යයක් ද?

සෑම මැතිවරණයක්ම- පළාත් පාලන මැතිවරණයක් වේවා, පළාත් සභා මැතිවරණයක් වේවා, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් වේවා, ජනාධිපතිවරණයක් වේවා- ඒ සෑම ඡුන්දයක් අරභයාම අනුගමනය කළ යුතු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ක‍්‍රමවේදයක් සහ පිළිපැදිය යුතු නීතිරීති පද්ධතියක් තිබේ. අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සහ වෙනත් අණපනත්වල ඒවා පැහැදිළිව සඳහන් කොට තිබේ. යම් පිරිසක්, විශේෂයෙන් පාර්ලිමේන්තුව තුළ සිටින සුළුතරයක් විසින් ඉල්ලා සිටි පමණින් මහ මැතිවරණයක් පවත්වන ක‍්‍රමයක් ලෝකයේ කොහේවත් නැත. එසේ සුළුතරයක් විසින් ඉල්ලා සිටි පමණින් මහ මැතිවරණ පැවැත්විය නොහැකි බවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සම්මතයක් ඇති වී තිබෙන්නේ, සෑම මැතිවරණයකින්ම පත්කර ගන්නා යම් පාලන ආයතනයකට, ඊට අදාළ ජනතා වරම අනුව කටයුතු කරගෙන යාම සඳහා යම් සාධාරණ කාලයක් අවශ්‍ය කරන බැවිනි. උදාහරණයක් වශයෙන්, පළාත් පාලන හෝ පළාත් සභා හෝ පාර්ලිමේන්තු ආදී ආයතන සඳහා අවුරුදු පතා හෝ මාස් පතා හෝ සතිපතා හෝ මැතිවරණ පැවැත්විය නොහැක්කේය. එසේම, තනි බලධාරියෙකුට, එනම් ජනාධිපතිවරයා වැනි කෙනෙකුට, එවැනි මැතිවරණයක් පැවැත්වීම හෝ නොපැවැත්වීම, තනි මතයට කළ නොහැක්කේය. (19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය*. 

ජනතා පරමාධිපත්‍ය බලය අභ්‍යාස කරන ප‍්‍රධාන මැතිවරණ දෙකක් තිබේ. එකක්, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයයි. අනික, ජනාධිපතිවරණයයි. අවසාන වරට ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වුයේ 2015 ජනවාරියේ ය. අවසාන වරට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් ලංකාවේ පැවැත්වුයේ 2015 අගෝස්තුවේ ය. වර්තමාන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ මේ ආයතන දෙකේ වාර කාලය අවුරුදු පහකි. ඒ අනුව, වර්තමාන ජනාධිපති ධුරය 2020 ජනවාරිය දක්වා වලංගුයි. වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව 2020 අගෝස්තු දක්වා වලංගුයි. 

කල් පිරීමට මත්තෙන් මේ වලංගු භාවය අවසන් කර ගැනීමට අවශ්‍ය ප‍්‍රතිපාදනත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන්ව තිබේ. සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල ඉල්ලා සිටින පරිදි, පාර්ලිමේන්තුවේ වලංගු භාවය එසේ කල් ඉකුත් වීමට මත්තෙන් ඉවරයක් කර ගත හැකි එකම ව්‍යවස්ථානුකූල මාර්ගය වන්නේ, ‘‘පාර්ලිමේන්තුව විසින් එහි නොපැමිණි මන්ත‍්‍රීවරයන් ද ඇතුළුව මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන්ගේ සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරනු ලබන්නේ නම්’’ හෝ ‘‘පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රථම රැුස්වීම සඳහා නියම කර ගනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක කාලයක් අවසන් වීමෙන් පසුව හෝ..’’ පමණි. (ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 17 (1* වගන්තිය). 

පසුගිය 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ප‍්‍රකාශයට පත්කෙළේ, ඉහත කී ක‍්‍රම දෙකෙන් එකක්වත් අනුගමනය කරමින් නොවේ.      දැන් අපි, මේ නීතිරීති සහ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිපාදන සියල්ල මොහොතකට පැත්තකින් තියමු. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අවසාන සාරය වන ජනතා අභිමතයේ සදාචාරය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට යොමු වෙමු. එහිදී කෙනෙකුට මෙසේ තර්ක කළ හැකිය: ‘වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව වෙත 2015 අගෝස්තුවේ පවරන ලද සුජාත භාවය මේ වන විට අහෝසි වී ඇත. ඒ බව, 2018 පෙබරවාරි 10 වැනි දා පැවති පළාත් පාලන ඡුන්දයෙන් ඔප්පු කොට තිබේ. එබැවින්, එසේ වෙනස් වී ඇති ජනමතය වහාම පාර්ලිමේන්තුව තුළ යථා පරිද්දෙන් නිරූපණය විය යුතු නිසා මහ මැතිවරණයකට යා යුතුය’.

ඉහතින් කී පරිදි, නීතිරීති සහ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිපාදන සියල්ල මොහොතකට පැත්තකින් තිබ්බොත්, ඔවුන්ගේ එම තර්කය මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඒ එක කොන්දේසියකට යටත්ව ය. ජනතා පරමාධිපත්‍යය උරගා බලන ප‍්‍රධාන ආයතන දෙක වන ව්‍යවස්ථාදායකය (පාර්ලිමේන්තුව* සහ විධායකය (ජනාධිපතිවරයා* අරභයා වන ජනතා අභිලාෂයන් දෙක සම්බන්ධයෙන් ඉහත කී අවශේෂ පෙබරවාරි ජනමතය එක හා සමානව ආදර්ශයට ගෙන ආදේශ කළ යුතු බවයි. ඒ අනුව, සියයට 13 ක් වැනි ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගත් සිරිසේන, සියයට 33 ක ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට වඩා ජනතාවගෙන් ඒ පෙබරවාරියේදී ප‍්‍රතික්ෂේප විය.    දෙවැනුව, 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා සිරිසේන ලද මුල් ජනවරම, 2019 ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති ධුරයේ පිහිටුවීම හරහා ඔහු මුළු රට ඉදිරියේ ඇස්පනාපිට අහිමි කරගෙන තිබේ. මේ අනුව, 2015 ජනවාරියේ මේ රටේ ජනතාව කළ එක ‘වරදක්’ සහ 2015 අගෝස්තුවේ මේ රටේ ජනතාව කළ තවත් ‘වරදක්’ නිවැරදි කර ගැනීම සඳහා ජනතාවට (ඉහත කී සියලූ නීතිරීති පැත්තකින් තබා* අයිතිය පැවරිය යුතු නම්, මුලින් නිවැරදි කර ගැනීමට ඇත්තේ ජනවාරියේ වරද මිස අගෝස්තුවේ වරද නොවේ. අප භාවිත කරන කැලැන්ඩරයේ ජනවාරි මාසය එන්නේ අගෝස්තුවට කලිනි. එබැවින්, අප මුලින් යා යුත්තේ ජනාධිපතිවරණයකට මිස මහ මැතිවරණයකට නොවේ.

මේ සියලූ කරුණුවලින් මා කීමට උත්සාහ කෙළේ, ජනවරම උරගා බැලීමට කිසි අකමැත්තක් අප තුළ නැති බවත්, එය උරගා බැලිය යුත්තේ, ව්‍යවස්ථානුකූලව, නීතියට යටත්ව බවත් ය. ඊට පිටින් හුදු සදාචාරමය පදනමක් උඩ යුක්ති සහගත කර ගත හැකි යැයි සිතෙන වෙනත් ක‍්‍රමවේදයකට අප යන්නේ නම්, එය පටන්ගත යුත්තේ ජනාධිපතිවරණයකින් බවත් ය.  

දැන්, ඉහතින් කී කල් ඉකුත් වීමට කලින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සම්බන්ධයෙන් පවතින ව්‍යවස්ථාමය හෝ නීතිමය බාධක කිසිවක්, කල් ඉකුත් වීමට කලින් ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් අපට අභිමුඛ නොවන බව ඊළඟට මතක් කර ගත යුතුය. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 38 (1* (ආ* වගන්තිය ප‍්‍රකාරව, ‘‘කතානායකවරයා වෙත තමාගේ අත්සනින් යවනු ලබන ලිපියකින් ජනාධිපතිවරයාට තම ධුරයෙන් අස් විය හැකි’’ ය. ජනමතයට කන්දීම උත්තුංග කාරණයක් වශයෙන් ගෙනහැර දක්වන මහත්තුරු ජනාධිපතිවරයාට මේ බව කියා දිය යුතුව තිබේ. ජනතා මතය, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන දෙකක ඡන්දයකින් තොරව, තනි පුද්ගලයෙකුගේ තීරණයක් මගින් පමණක්, කල් ඉකුත් වීමකට මත්තෙන් පවා, උරගා බැලිය හැකි එකම ව්‍යවස්ථාමය මාර්ගය වන්නේ, ජනාධිපතිවරයා ‘තමාගේ අත්සන යටතේ ඉල්ලා අස්වී’ ජනාධිපතිවරණයකට යාමයි. ජනතාවගේ ඡුන්ද අයිතිය පාවිච්චි කිරීම සඳහා අවස්ථාවක් සොයමින් සිටින, එය වළක්වන්නේ යැයි අනෙක් පාර්ශ්වවලට අවලාද නගමින් සිටින ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීන්’ මේ සරළ සූත‍්‍රය ජනාධිපති සිරිසේනට මතක් කර නොදෙන්නේ ඇයි?

සරළ පිළිතුරු කිහිපයක් තිබේ. එකක්, රාජපක්ෂ පවුලේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු පිළිබඳ පවතින අවුලයි. දෙවැන්න, ඒ ජනාධිපති පුටුවට කෙල හලාගෙන මුළු රටක්ම ප‍්‍රපාතයට ඇද හෙලා ඇති ‘සතාගේ’ තරම රාජපක්ෂ කඳවුර වටහාගෙන සිටීමයි. සිරිසේන දැන් සිටින්නේ ඉතා දුර්වල කඩුල්ලක ය. 2015 ජනවාරියේ ඔහු කවුදැ යි යහපාලන පේ‍්‍රමී ජනතාව දැනගෙන සිටියේ නැත. ඒ අව්‍යාජ ජනතාවගේ අහිංසක නොදැනුමේ පූර්ණ වාසිය සිරිසේන ගත්තේය. අද ඔහු භුක්ති විඳින තාවකාලික මනෝමය සුවය එහි ප‍්‍රතිඵලයකි. ඒ ‘ලොතරැුයිය’ රාජපක්ෂලාගෙන් කිසි දවසක සිරිසේනට නොලැබෙන්නකි. මන්ද යත්, රාජපක්ෂලා පමණක් නොව, සිරිසේන ප‍්‍රපංචය පිළිබඳ යථා දැනුම අද මුළු රටක්ම සතුව පවතින අතැඹුලක දැනුමක් බවට පත්ව ඇති බැවිනි.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 156

ශීලාචාර මනුස්ස සමාජයක් සඳහා !

(මෙය මීට වසර 02 කුත් මාස 02 ට ඉහතින් 2016 ඔක්තෝම්බර 16 වන දින මගේ බ්ලෝග් ගිණුමෙහි සටහනක් ලෙස ඉංග්‍රීසියෙන් ලියූවකි. මෙය අදට වලංගුවන අයුරින් අලුත් කරනු ලැබූවකි)

ශ්‍රී ලාංකිකයින් ලෙස අපි මේ වනවිට බරපතල අර්බූදයක හසුව සිටිමු. එනමුත් එහි සියලු සාධක හා කාරණා පිළිබඳව අපි අවධානය යොමු නොකරන්නෙමු. මෙය “රාජ්‍ය” නැවත ගොඩ නැගීම වෙනුවෙන් විකල්ප ඉල්ලා සිටින අර්බූදයකි. ඒ හා සමගම, සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනය වෙනුවෙන්ද විකල්ප විසඳුම් ඉල්ලා සිටින්නකි. සමාජය ප්‍රජාතන්ත්‍රීය කිරීම වෙනුවෙන්ද එය විසඳුම් ඉල්ලයි. කෙටියෙන් කියන්නේ නම්, පවතින සමස්ථය එක ගොනුවට ගෙන ඉවත දා අලුතෙන් සියල්ල හැදීමේ අභියෝගය හමුවේ අපි නතරව සිටිමු.

 මෙයද අප පිළිගත යුතුව ඇත. රාජපක්ෂ ජනාධිපති පරාජය කෙරුණු 2015 ජනවාරි 08 ජනාධිපතිවරණයෙන් මේ අර්බූදයට කිසිදු විසඳුමක් ලබා දුන්නේ නැත. ඉන් “වෙනසක්” සිදුවිනැයි කීම මහා ප්‍රලාපයකි. එහි කිසිදු වෙනසක් නොතිබුණි. ඉන් ලබා ගනු ලැබූයේ රාජපක්ෂ පාලනයෙන් පසු ඉතිරිවූ අතිශය දූෂිත, අකාර්යක්ෂම හා දේශපාලනීකරණය වූ රාජ්‍ය පාලනය වෙනුවෙන් වෙනත් මුහුණු පත්කර ගැනීම පමණි. දැන් ඇත්තේ මේ “යහපාලන” ජාතික ආණ්ඩුවේ ආරම්භක පාර්ශවයන් අතර බරපතල ප්‍රතිවිරෝධ රැගත් අර්බූදයේ දිග පළල තේරුම් ගැනීමට හැකියාවක් නොමැති, සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනය වෙනුවෙන් සැළසුම් සකසා ඉදිරිපත් කළ නොහැකි අංගවිකල ආණ්ඩුවකි.

 විවිධ පැතිකඩ සහිත අර්බූදය දැන් වඩ වඩාත් උග්‍රවෙමින් පවතියි. අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන්ගේ සිට දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් හරහා ග්‍රාම සේවා නිළධාරීන් දක්වාම සමස්ථ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයම දේශපාලනීකරණයට නතුව ජරපත්ව ඇත. එය දූෂණයට හා අකාර්යක්ෂමතාවට ප්‍රබල හේතුවකි. නීතිය ක්‍රියාවට නැගීමත් සාමය පවත්වා ගැනීමත් එවැනිමය. සමාජ විශ්වාසය හා පිළිගැනුමක් ලැබිය හැකි සේ පොලිසිය සිවිල් දෙපාර්තමේන්තුවක් ලෙස නැවත ස්ථාපිත කිරීමට දුර දිග යන ප්‍රතිංස්කරණ අවශ්‍ය වන්නේය. අධිකරණයේ “ස්වාධීනත්වය” යනු දේශපාලන පත්වීමක් ලද අගවිනිසුරුවරයෙකු එවැනිම සාවද්‍ය පිළිවෙතකින් ඉවත්කර වෙනකකු එළෙසින්ම පත් කිරීම නොවේ. අධිකරණය දූෂණයෙන් තොර කාර්යක්ෂම ආයතනයක් බවට පත් කිරීම හා කිසිදු සම්බන්ධයක් එවැන්නෙහි නැත. සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනය විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයට බාර දීමෙන් අතිශය යෝධ දූෂණ හා වංචා වලටද නාගරික හා ග්‍රාමීය සමාජ අතර විශාල වශයෙන් වර්ධනය වන විෂම පරතරයකටද හේතු වී ඇත. එමගින් අති බහුතරයකගේ ජීවන තත්ත්වය බිඳ වැටීමටද හේතුවී ඇත. අවශ්‍ය සියලු වැදගත් සේවා ඇත්තේ ඛේදනීය ලෙස ගරා වැටෙන තත්ත්වයකය.

 පත් කරනු ලැබූ ස්වාධීන කොමිසම් වලට රාජ්‍යයේ මේ පිරිහීම නතර කළ නොහැක. ඔවුන්ට රාජ්‍ය සේවා ගොඩ දැමිය හැකි ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා අවසරයක් නැත. එනිසා ඔවුන්ට සිදුව ඇත්තේ මේ දූෂිත, අකාර්යක්ෂම, අළස ගොහොරුව මත වාඩි වී සිටින්නට පමණි. වැඩි කල් නොගොසින් මේ කොමිසම් සතු යම් පිළිගැනුමත් තිබේ නම්, එයද දියවී යනු ඇත.

 ඉතිරිව ඇති “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” ජීවයක් නොමැති හුදු පටිපාටික (Procedural) ක්‍රියාවලියක් පමණි. දේශපාලන පක්ෂ දන්නා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක්ද නැත. ඔවුන් පවතින්නේ ජාවාරම්කාර හඩු සල්ලිකාරයින්ගේ ග්‍රහණයෙහිය. විනයක්ද නැති මේ පක්ෂවල අන්ත දූෂිතයෝ කිසිදු බාධාවකින් තොරව නිල ධරති. එවැනි දේශපාලන පක්ෂ අතිශය වැදගත් කාරණා සම්බන්ධයෙන් වූවත් ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු ගැනීමට කාලය වැය නොකරති. මැතිවරණ ජයග්‍රහණ පමණක් ගණන් හදන ඔවුන්ගේ තීන්දු හැම විට ජනප්‍රිය තේරීම්ය. දෙමළ ජාතික ගැටළුව මෙතෙක් විසඳා ගැනීමට නොහැකිව ඇත්තේද දේශපාලන විනයක් හා වගකීම් බාර ගැනීමට සූදානම් නොවන නායකයින් නිසාවෙනි. එබැවින් ජනතා පරමාධිපත්‍යයට හා සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මැතිවරණ සතු කිසිදු සක්‍රීය සම්බන්ධයක් නැත. මේ රෝගාතුර සමාජයෙහි බිඳ වැටීම් සඳහා අවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ දේශපාලන පක්ෂ විසින් ඉදිරිපත් කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවීමත් එබැවින් මහා මුලාවකි.

 අප මුහුණ දෙන අර්බූදය එතරම්ම ගැඹුරුය. එතරම්ම සංකීර්ණය. කැපූ රෙදි කෑලි වලට අණ්ඩ දමනවා මෙන් නොව, සමස්ථය ආවරණය කෙරෙන ඉතා දියුණු, පුළුල් මැදිහත්වීමක් මේ අර්බූදය ඉල්ලා සිටින්නේ එබැවින්ය. ඒ අනුව මේ අර්බූදය සමාජයෙන් ඉතා දැඩිව ඉල්ලා සිටින්නේ,

01. ඉදිරි දසක කිහිපයකට අදාලව හා අවශ්‍ය ආකාරයෙන් “සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනය” අලුතින් නිර්වචනය කිරීමටත්

02. පළාත්වාසී ජනතාවගේද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශය ශක්තිමත්වන අයුරින් රාජ්‍ය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමටත්ය.

 සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනය යනු...

 අපි 1978 සිට අවුරුදු 40 ක් විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයක ජීවත් වන්නෙමු. විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයෙහි පදනම වන්නෙ රාජ්‍ය පාලනයකින් තොරව වෙළඳපල පවත්වා ගැනීමය. ඒ අනුව රජයේ කාර්ය භාරය වෙනස්වී ඇත. දැන් රජයේ වගකීම වනුයේ වෙළඳපල නිදහස පුළුල් කිරීමෙන් ආනයන හා අපනයන වෙළඳාම සීමා තහංචි වලින් තොරව පවත්වා ගෙන යාමට සහායකු වීමය. මේ විවෘත වෙළඳපල තුල රැකියා සහ ආදායම් සොයා යෑමේ නිදහසත් තමන්ගේ බඩු මල්ල තීන්දු කිරීමට ඇති නිදහසත් “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” ලෙස ඒ වෙනුවෙන් අර්ථ ගන්වනු ලැබේ. රටේ “සංවර්ධනය” ඒ විවෘත වෙළඳපල සතු පාරිභෝගික නිදහස සමගින් සිදුවන “ආර්ථික වර්ධනය” මත ගණන් හැදුනකි.

 ආර්ථික වර්ධනය “ආයෝජක වුවමනාවන්” අනුව තීන්දු වන්නකි. වඩා පැහැදිලිව කියන්නේ නම්, මෙරටට පැමිණ නිෂ්පාදනය කරන්නේ කුමක්දැයි තීන්දු කරනු ලබන්නේ ආයෝජකයා විසින්ය. ඔහුට හෝ ඇයට ලැබිය හැකි ලාභය අනුව එය තීන්දු වන්නේය. රටක් වශයෙන් එය කෙතරම් අපට අපගේ අනාගතයට වාසිදායකද නැතිද යන්න තීන්දු කිරීමේ අයිතියක් අපට නැත. ආණ්ඩු ඒ වගකීම බාර ගන්නේද නැත. ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලයත් නිදහස් වෙළඳ කලාපත් පිහිටුවනු ලැබූයේ එවැනි සෘජු විදේශ ආයෝජන සඳහාය. ඒ වෙනුවෙන් කම්කරු හා කාර්මික නීති අකර්මන්‍යකර තැබීමත් ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ නිදහස් වෙළඳ කලාප 02 අවට පොලිස් බල ප්‍රදේශයන්හි නීතිය හා සාමය රැකීමත් රජයේ ආයතනවල ක්‍රියාකාරිත්වයත් බොහෝ සෙයින් ආයෝජකයින්ගේ අවශ්‍යතා මත තීන්දු වෙති. දූෂණයේ එක් ආරම්භයක් ඇත්තේ එතැනය.

 එවන් පසුබිමක වුව, පොදු පිළිගැනුම බවට පත්ව ඇත්තේ අපනයන නිෂ්පාදනය සඳහා වන සෘජු විදෙස් ආයෝජන රටේ ආර්ථික වර්ධනයට හේතු වූ බවය. එහෙත් අවුරුදු 40 ක කාලයක් පුරා එවැනි විදෙස් ආයෝජන වෙනුවෙන් රටේ ජනතාවට අත හරින්නට සිදුවූ බදු අය කිරීම් හා ආයෝජකයින් සඳහා ඉදි කෙරුණු යටිතල පහසුකම් සඳහා වූ රුපියල් ප්‍රකෝටි ගණන් වන මුලු වියදම සහ ඒ වෙනුවෙන් රටක් හැටියට ලද වාසි සම්බන්ධව මෙතෙක් කිසිදු විගණනයක් සිදුව නැත. එවගේම එවන් යෝධ වියදමකට සරිලන වාසි ජනතාවට ලැබුණි යැයි දැනෙන්නටද නැත.

 අවුරුදු 40 ක් ආයෝජකයින් මත රැඳුනු මේ “සංවර්ධනය” කිසිදු මූලික සමාජ අවශ්‍යතාවක් සඳහා විසඳුම් ලබා දී නැත. යතාර්ථය නම්, විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකය ඉතිරි කර ඇත්තේ රෝගාතුරව හතිලන සමාජයකි. එවන් සමාජයේ පාරිභෝගිකයින් ලෙස ජීවත් වන්නට පොර බදන සංඛ්‍යාත්මකව වර්ධනය වන මැද පංතිය “සංවර්ධනයේ” සාධකයක් ලෙස ඉස්මතුකර පෙන්වනු ලැබේ. එහි දිළිඳුකම ගණන් හැදීම අසික්කිත ගණන් හැදීමකි. දරිද්‍රතා රේඛාව 2016 සැප්තැම්බරයේදී අඳිනු ලැබූයේ මාසික ඒක පුද්ගල ආදායම රුපියල් 4,038 ක් ලෙසිනි. ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ දිළිඳු ප්‍රතිශතය සියයට 6.7 ක් යැයි ගණන් හැදුනි. මාසික ඒක පුද්ගල ආදායම රුපියල් 4,038 ට ඉහළින්වූ කිසිවකු දුප්පතෙකු නොවුනි. දුප්පත්කම එළෙස තීන්දු කිරීම කෙතරම් ප්‍රෝඩාවක්දැයි දරිද්‍රතා රේඛාව රුපියල් 4,038 ක් යැයි තීන්දු කළ ජන හා සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවම ඔප්පු කරන්නේය. ඔවුන්ගේම 2012/13 ගෘහස්ථ ආදායම් හා වියදම් පිළිබඳ සමීක්ෂණයට අනුව, සිව් දෙනෙකුගෙන් යුත් නාගරික පවුලකට මූලික අවශ්‍යතා පමණක් සපුරමින් මාසයක් ජීවත් වන්නට රුපියල් 58,830 ක් අවශ්‍ය විය. ග්‍රාමීය සමාජයේ ඒ සඳහා රුපියල් 38,274 ක් අවශ්‍ය විය. 2018 අවසන් වන තෙක්ම ඒ යෝධ පරතරය හා ඒ සංඛ්‍යා ලේඛන ප්‍රෝඩාව එළෙසින්ම පැවතුනකි.

 පසුගිය දසක කිහිපයේ සංවර්ධනය යැයි නම් කෙරුණු විවෘත වෙළඳපල ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් විසින් වත්කම් හා ආදායම් බෙදී යාමේ බරපතල විෂමතාවක් වර්ධනය කරනු ලැබිණ. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ සාමාන්‍ය ගෘහස්ථ ආදායම 2013 දී රුපියල් 77,723 ක් විය. යුද්ධයෙන් අවුරුදු 04 ට පසුවද මුලතිවූ දිස්ත්‍රික්කයේ එය ඉන් අඩකටත් වඩා අඩු රුපියල් 23,697 ක් විය. කිලිනොච්චියේ එය රුපියල් 30,643 කි. මොණරාගල රුපියල් 34,804 ක් වන විට, මාතලේ රුපියල් 35,004 ක් වූ අතර, අනුරාධපුරයේ එය රුපියල් 35,460 ක් විය. අනෙක් දිස්ත්‍රික්ක ඊට වඩා යහපත් නොවූ අතර, එම පරතරය හා විෂමතාව 2018 දක්වාම වර්ධනය වෙමින් පවතින්නකි.

 අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය, පොදු මගී ප්‍රවාහනය, පාරිභෝගික පැවැත්ම සහ සංස්කෘතික හා බුද්ධිමය ජීවිතයකට ඇති අවස්ථා හා නිදහස යන සියල්ල තීන්දු වන්නේ මේ බරපතල විෂමතාව ඇතුළත ය. එහි “සංවර්ධනය” යන්නෙහි “දියුණුව” යනු වඩ වඩා සල්ලිකාර පාරිභෝගිකයෙකුවීමට නගරයේ ඇති ආර්ථික අවකාශය පමණි. වර්තමාන “සංවර්ධනය” යනු නගරයට සීමා වූ රටේ ජනගහනයෙන් සියයට 20 ක් ජාතික ආදායමෙන් සියයට 52 6 ක් බුක්ති විඳීමය. අති බහුතරයකට සාමාන්‍ය අත්‍යාවශ්‍ය පහසුකම් සඳහා ස්ථාවර අවකාශයක් නැත. එබැවින් “සංවර්ධනය” යන්න අප අලුතෙන් අර්ථගන්වා ගත යුත්තකි. ඒ අලුත් අර්ථගැන්වීමෙහි දියුණුව යනු රටේ ආර්ථික වර්ධනය විසින් ජන ජීවිතයට එකතු කරන්නාවූ නවීන කාර්යක්ෂම සේවා පහසුකම් වලට අමතරව, විවේකය හා දියුණු සංස්කෘතික පැවැත්මකට සැමට ඇති අවකාශයද එකතු විය යුතුය. සරළව කිවහොත් “සංවර්ධනය” යැයි ක්‍රියාත්මක විය යුත්තේ තෘප්තිමත්, නිරෝගී, දියුණු සංස්කෘතික මිනිසකු නවීන ලෝකයට ලබාදීමේ සැමට පොදු සමාජ ආර්ථික ක්‍රියාවලියකි.

 සංවර්ධනය සම්බන්ධ එවැනි නිර්වචනයකට සැබෑ ජීවයක් ලබා දීමට නම්, අප සමාජ, ආර්ථික හා දේශපාලන එකතුවෙහි සමස්ථය මූලික වෙනසකට යොමු කළ යුතුව ඇත. එයට කෙටි කාලීන පියවරද ඇතුළත් දසක දෙකක දිගු කාලීන “ජාතික සංවර්ධන වැඩපිළිවෙලක්” අවශ්‍ය වන්නේය. එයට (අ) අධ්‍යාපනය (ආ) සෞඛ්‍ය (ඇ) පොදු මගී ප්‍රවාහනය (ඈ) ග්‍රාමීය හා ජාතික ආර්ථිකය (ඉ) කෘෂිකර්මාන්තය (ඊ) සංස්කෘතික ජීවිතය සහ (ඔ) ජනමාධ්‍ය ඇතුලු විය යුතුය.

 (අ) අධ්‍යාපනය සැළසුම් විය යුත්තේ “නිදහස් අධ්‍යාපනය” පිළිබඳ පැහැදිලි ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දුවක පිහිටා ය. එය දිළිඳු සහ ආර්ථික අපහසුතා මත පූර්ණ අධ්‍යාපනයක් ලැබිය නොහැකි දරුවන්ට වැඩි අවධාරණයක් හා අවකාශයක් ඇතිව සියලු දරුවන්ට එක හා සමාන අවස්ථා ලබාදීම වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක විය යුත්තකි. ඒ අනුව ජාතික අධ්‍යාපන සැළසුමෙහි පෙර පාසලේ සිට විශ්ව විද්‍යාල, තෘතියික අධ්‍යාපනය හා වැඩිහිටි අධ්‍යාපනය දක්වා ආවරණය විය යුතුය. එහි “ආගම” ඉගැන්වීම විධිමත් අධ්‍යාපනයට ඇතුලු නොවන, එක් එක් ආගමික ආයතන විසින් බාර ගත යුතු අධ්‍යාපනයක් ලෙස තීන්දු විය යුතුය. ගුරු පුහුණු අධ්‍යාපනය වරින්වර දැනුම දියුණු කර ගැනීමට නිත්‍ය අවකාශයක් සහිත ආයතනගත පුහුණුවක් විය යුතුය. එය ඉහළ සමාජ ඇගයුමක් ඇති වැදගත් ඉහළ වැටුප් සහිත වෘත්තියක් ලෙස ව්‍යුහගත කළ යුතුය.

 (ආ) සෞඛ්‍යයද මුලුමනින් ප්‍රතිසංවිධානය කළ යුත්තකි. රෝහල් කේන්ද්‍රීය ඇඳන්, රෝගීන් හා වෛද්‍යවරුන් මත ජාතික සෞඛ්‍ය සැළසුම් කිරීමේ අතිශය දෝස සහිත පුරුද්ද අත හැරිය යුතුය. එම පුරුද්ද විසින් විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් ප්‍රමුඛ අතිශය ලාභදායි පෞද්ගලික සෞඛ්‍ය කර්මාන්තයකට ඉඩ ලබාදී ඇත්තේ සෞඛ්‍ය පිළිබඳ රජයේ වගකීම බාල්දු කරමින්ය. ඒ වෙනුවට ප්‍රතිකාර ලබන රෝගීන් සංඛ්‍යාව වාර්ෂිකව අඩු කෙරෙන නිරෝගී සමාජයක් වර්ධනය කිරීම වෙනුවෙන් ප්‍රජා සෞඛ්‍යයට ලබා දෙන වැදගත් අවධාරණය සමග ජාතික සෞඛ්‍ය සැළැස්මක් සකසා ගත යුතුව ඇත. වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය වෛද්‍යවරුන් හැදීමට පමණක් නොව, දියුණු ප්‍රජා සෞඛ්‍ය සේවක සේවිකාවන් හැදීම අවධාරණය කරන්නක් ලෙස අලුතින් සංවිධානය විය යුතුය. ප්‍රජා සෞඛ්‍ය සේවාව පෙර පාසලේ සිට ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය අවසන් වන තෙක් සියලු පාසල් ආවරණය කෙරෙන ලෙස සැළසුම් කළ යුතුය. ඒ අනුව දරුවකු පිළිසිඳ ගැනීමේ සිට වයස අවුරුදු 10 ක් වන තෙක් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ සෞඛ්‍ය පිළිබඳ වගකීම රජය සතු වන්නකි.

 (ඇ) පොදු මගී ප්‍රවාහනයේ වගකීම ආණ්ඩුව බාර ගත යුත්තකි. ආණ්ඩුව ඒ වගකීම වැදගත් අයුරින් බාර නොගන්නා හෙයින් අද මගී ප්‍රවාහනය පෞද්ගලික වාහන මත තනි තනිව විසඳ ගන්නා තැනට සමාජය තල්ලුවී ඇත. එය නොඉසිළිය හැකි මාර්ග තද බදයකටද ඉතාම අප්‍රසන්න මාර්ග භාවිතයකටද හේතු වූවකි. දෛනිකව මහ මග අපතේ පුළුස්සා දමන ඉන්ධන ප්‍රමාණය ධාවනයේදී දැවෙන ඉන්ධන ප්‍රමාණයෙන් සැළකිය යුතු විශාල ප්‍රතිශතයකි. සමාජයක් ලෙස මහ මග නාස්ති කෙරෙන කාලයටද වටිනාකමක් ඇතැයි කිසිවකු කල්පනා කරන්නේද නැත. එනිසා ඉතා කාර්යක්ෂම, සුව පහසු පොදු මගී සේවාවක් සැළසුම්කර පවත්වා ගැනීමේ වගකීම ආණ්ඩුව බාරගත යුතුව ඇත. ඒ සමග ප්‍රධාන නගර වලට ඇතුලුවන පෞද්ගලික වාහන සඳහා ගාස්තු අය කිරීමද සළකා බැලිය යුතුය.

 (ඈ) ජාතික ආර්ථිකය කේන්ද්‍රගත විය යුත්තේ අද මෙන් විදේශ ආයෝජකයින්ගේ අභිමතය හා කේරීම අනුව නොව, ජනතා අවශ්‍යතා සහ සමාජීය අභිවෘද්ධිය අනුවය. එය අද මෙන් වෙළඳාම සඳහා අසීමිත නිදහසක් ඇතිව වාණිජ ලාභ ඉලක්ක කර විවෘත කෙරෙන ආර්ථිකයක් නොව, ජාතික අවශ්‍යතා සඳහා නියාමනය කෙරෙන වෙළඳපල ආර්ථිකයක් විය යුතුය. එහි ග්‍රාමීය ආර්ථිකයත් කෘෂි නිෂ්පාදනයත් නවීකරණය විය යුතු වැදගත් ක්ෂේත්‍ර ය. මේ ජාතික ආර්ථිකයේ පරිසරය ප්‍රධාන සාධකයක් විය යුතුය. අපගේ සංවර්ධනය පිළිබඳ ඉදිරි දැක්මෙහි ගෝලීය වෙළඳපලට වඩා දකුණු ආසියානු වෙළඳපල නැඹුරුවක් තිබිය යුතුය. විශේෂයෙන් ඉන්දියාව වෙත බර තැබීම වාසි සහගත බැව් අප තේරුම් ගත යුතුය. ගෝලීය ආර්ථිකයේ ආසියානු යෝධයින් දෙදෙනාගෙන් අපට වඩාත් ලාභදායි වෙළඳපල ඇත්තේ ඉන්දියාවෙහිය.

 (ඔ) කෘෂිකර්මය අලුතින් සැළසුම් විය යුතු ඉතා වැදගත් ක්ෂේත්‍රයකි. එය පසුගිය දසක කිහිපයේ අයාලේ යැවුනු සුපුරුදු සාම්ප්‍රදායික කෘෂිකර්මය නොවිය යුතුය. කෘෂි සහනාධාර දේශපාලන වාසි වෙනුවෙන් යොදා ගන්නා බාල පුරුද්දෙන්ද අප ඉවත් විය යුතුය. වියළි කලාපයේ සහනාධාර මත නඩත්තු කෙරෙන වී ගොවි තැන ආර්ථික වශයෙන් කෙතරම් පලදායි දැයි සිතිය යුත්තකි. වී ගොවි තැනෙහි ශ්‍රමය අවුරුද්දකින් අඩක් අර්ධ කාලීන කුලී ශ්‍රමිකයින් ලෙස ජීවත් වන්නේ දිළින්දන් ලෙසය. එවගේම එම භූමියද අවුරුද්ද පුරා පූර්ණ වශයෙන් නිෂ්පාදනයට නොගැනේ. පසු අස්වනු තාක්ෂණය දියුණු නොකිරීමේ හේතුවෙන් වෙනත් ආර්ථික භෝග ප්‍රවර්ධනයෙහි අනිසි සීමා වෙළඳපල විසින් ඇති කෙරෙන්නේය. ග්‍රාමීය ආර්ථිකයෙහි මේ සියල්ලට විසඳුම් සෙවිය යුතු වන්නේය.

 (ඕ) අවසාන වශයෙන් ආර්ථික වර්ධනයක් සහිත “සංවර්ධනය” යනු දියුණු සංස්කෘතික මිනිසකු අනාගතය වෙනුවෙන් හැදීම පිළිබඳ අභියෝගය වන්නේය. එම අභියෝගය ජය ගැනීමේදී ආර්ථික වර්ධනය සමග දෛනික වැටුප හා ආදායම සේවකයින්ගේ සංස්කෘතික ක්‍රියාකාරකම් සඳහාද ප්‍රමාණවත් විය යුතු අතර, ඒ වෙනුවෙන් විවේක කාලයක් ඉතිරි කෙරෙන සංවර්ධනයක්ද විය යුතුය. වැටුප් ශ්‍රමිකයින්ගේ වැඩ සතිය දින 05 ට සහ වැඩ දිනය පැය 07 ට සීමා විය යුත්තේද එබැවිනි. එනිසා දියුණු නවීන පුස්තකාල, විවිධ විෂයන් සම්බන්ධ නවීන කෞතුකාගාර, සියලු පහසුකම් සහිත කලාගාර හා නෘත්‍යාගාර, සම්මක්ත්‍රණ ශාලා, ළමුන්ට හා වැඩිහිටියන්ට නිදහස බුක්ති විඳිය හැකි අයුරු උද්‍යාන හා ක්‍රීඩා පිටි සෑම පළාත්බද සැළසුමකමද ඇතුලු විය යුතුය.

 (ඉ) අධ්‍යාපනයෙහි සහ සංස්කෘතික ජීවිතයේදීත් දැනුවත් සමාජයක් ලෙස පැවතීමේදීත් ජනමාධ්‍ය නිදහස් ස්වාධීන මාධ්‍යයක් ලෙස පමණක් නොව, සමාජීය වගකීමක් ඇති වෘත්තිකයින්ගේ මාධ්‍යයක් ලෙසින්ද පැවතිය යුතුය. ඒ වෙනුවෙන් රජයේ මාධ්‍ය ආයතන අමාත්‍යවරයෙකුගේ හා ආණ්ඩුවේ පාලනයෙන් මුදවා ස්වාධීන පාලන අධිකාරයක් යටතේ තැබිය යුතු වන්නේය. එවගේම විශේෂයෙන් විද්‍යුත් මාධ්‍ය සඳහා රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අයිතිය පිළිබඳ වෙනසක් නොමැති නෛතික බලයක් සහිත අධීක්ෂණ යාන්ත්‍රණයක් ස්ථාපිත කළ යුතුව ඇත. ඩිජිටල් සංඛ්‍යාත මහජන දේපළක් ලෙස ලොව පිළිගන්නා හෙයින් පෞද්ගලික මුද්‍රිත මාධ්‍යයට වඩා විද්‍යුත් මාධ්‍ය සතු සමාජ වගකීම සම්මුති ගැසිය නොහැකි වගකීමකි. ප්‍රධාන වශයෙන් ඩිජිටල් සංඛ්‍යාත කෙටි කාලීනව කුලියට දෙන ස්වභාවික සම්පතක් විය යුතු සේම, ඒ හා පැනවෙන කොන්දේසි කවරේදැයි සමාජය හමුවේ ප්‍රකාශයට පත් කිරීම අදාල බලධාරි ආයතනයේ වගකීම විය යුතුය.

 රාජ්‍ය බලය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාකාරිත්වයක් වෙනුවෙන් ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම

 බරපතලම අභියෝගය වනුයේ මේ කතා කරන ඉතා සංකීර්ණ හා පුළුල් “සංවර්ධනය” සියලුම “රටවැසියනට” (මේ විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකය විසින් “පුරවැසියා” යන්න පැරණි අරුතෙන් තේරුම් ගැනීම සමච්චලයට පත් කෙරුවකි. එවැනි අගයක් අද කොළොම් පුර මැද පංතික වැසියනට මිස ග්‍රාමීය සමාජයේ අති බහුතර වැසියනට නැත) ආගමික හා වාර්ගික බෙදුම් නොමැතිව සමානයින් ලෙස පරස්පර හා විෂමතා වලින් තොරව බුක්ති විඳිය හැකිවන අයුරු වගකීම් බාරගත හැකි ස්වාධීන නව රාජ්‍ය ව්‍යුහයක් නිර්මාණය කර ගන්නේ කෙසේද යන්නය.

 මෙතෙක් අත්දැකීම වන්නේ 1947 සෝල්බරි හා 1972 සහ 1978 ජනරජ ව්‍යවස්ථා විසින් ස්ථාපිත කර ඇති ඉතා පැහැදිලිව කොළඹට “මධ්‍යගත” කෙරුණු “ඒකීය රාජ්‍ය” මගින් පසුගිය අවුරුදු 70 පුරා අපට වාර්ගික හා ආගමික බෙදුම් නොමැති බහු වාර්ගික හා බහු ආමික සංස්කෘතික අනන්‍යතා සමගින් වන දියුණු නවීන රාජ්‍යක් තහවුරු කර ගැනීමට නෙහැකිවීම පිළිබඳව වැදගත් සංවාදයක් නොවීමය.

 වාර්ගික හා ආගමික බෙදීම් මත තරග වදින දේශපාලනය හේතුවෙන් සිංහල බෞද්ධ ඒකීය රාජ්‍යක් තහවුරු කෙරුණද ඉන් අත හරිනු ලැබූයේ දෙමළ ජනතාව පමණක් නොවේ. ඉන් අත හැරුණු කිසිදු දියුණුවක් නොලබන බහුතර සිංහල බෞද්ධ ග්‍රාමීය ප්‍රජාවක්ද ඇත. ඔවුන්ද සමාජීය ආර්ථික ක්‍රියාවලියෙන් අත හැර දැමුණු ප්‍රජාවකි. යුද්ධයෙන් බරපතල ලෙස සුණු විසුණු වූ උතුරු හා නැගෙනහිර ප්‍රදේශ වාගේම මෘග ලෙස නොවුනත්, මුලුමනින්ම සිංහල බෞද්ධ දිස්ත්‍රික්කයක් වන මොණරාගල හැමදා ඉතා දිළිඳු දිස්ත්‍රික්කයකි. හම්බන්තොට, අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව, රත්නපුර, කෑගල්ල වැනි දිස්ත්‍රික්කද මේ අවුරුදු 70 ක නිදහස් ලංකාවේ ලැබූ වැදගත් දියුණුවක් නැත. ග්‍රාමීය සමාජයේ මුස්ලිම් ජනතාවගේ ඉරණමද ඊට වෙනස් නැත. අසීමිතව විවෘත කෙරුණු මේ වෙළඳපල ආර්ථිකයෙහි ග්‍රාමීය සමාජය අත හැර දැමීමේදී වාර්ගික හෝ ආගමික තේරීමක් නැත. එවගේම කොළඹ ඇතුලු ප්‍රධාන නගරයන්හි ආදායම් හා වත්කම් ඒකරාශිවීමේදී මේ විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයට වාර්ගික හා ආගම් භේද ඇත්තේ නැත. විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයෙහි අවුරුදු 40 ක කාලයේ හැදුනු හඩු ජාවාරම්කාරයින් අතරද එවැනි බෙදීම් නැත. එහි භේද ඇත්තේ කුඩා නගර ආශ්‍රිත පහළ තලයේ වෙළඳුන් අතරය. වෙළඳාමේ වැඩි පංගුව ඔවුන් ඉල්ලා සිටින්නේ තරගයක් තුල නොව, වාර්ගික අයිතිය මතය.

 එබැවින් සිංහල බෞද්ධ ආණ්ඩු හැදීම වෙනුවෙන් සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ ඡන්දය අවුරුදු 70 ක් පුරා ලබා ගන්නා දේශපාලනයෙන් හදා ගත් සිංහල බෞද්ධ ඒකීය රාජ්‍ය විසින් බහුතර සිංහල බෞද්ධ ජනතාවටද දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාවට සැළකෙන ආකාරයට වඩා වෙනස් ආකාරයකින් සළකා නැත.

 “ඒකීය” රාජ්‍යයේ සිංහල බෞද්ධ පරිනාමය

 දීර්ග පැරණි ලාංකීය ඉතිහාසයේ “ඒකීය” රාජ්‍ය නම් සංකල්පයක් නොවුනි. එහි වූයේ සිංහල රජෙකු යටතේ රට එක්සේසත් කිරීමේ අවස්ථා කිහිපයකි. ඉතිහාසයේ වැඩි කාලයක් ලංකාව පැවතියේ රජවරුන් කිහිප දෙනෙකු යටතේ පාලනය වූ කැබලි රාජ්‍යයන් ලෙසිනි. පෘතුගීසින් 1505 දී අහම්බයෙන් ලංකාවට ගොඩ බසින විට, බස්නාහිර පළාතේ රජවරුන් තිදෙදෙනකු යටතේ කෝට්ටේ, සීතාවක හා රයිගම්පුර යැයි පාලන 03 ක් වූ අතර, කන්ද උඩරට හා යාපනය වෙනම රාජ්‍ය විය.

 බි‍රතාන්‍ය යටත් විජිත පාලකයින් විසින් සමස්ථ රටම ඔවුන්ගේ පාලනයට නතුකර ගත් පසුව 1815 කන්ද උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කර වර්තමාන “ඒකීය රාජ්‍ය” සංවිධානය කර තහවුරු කෙරුවකි. එය අවුරුදු 130 ක පමණ කාලයක් පුරා ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් මත කෝල්බෲක් හා ඩොනොමෝර් කොමිසම්ද සමගින් නීති රෙගුලාසි ඇතිව වර්ධනය කර ස්ථාපිත කෙරුවකි. සුහද ගනුදෙනු වලින් පසු ලංකාවට 1948 නිදහස ලබා දෙන විට, කොළඹ මධ්‍යගත කෙරුණු ඔවුන්ගේ ඒකීය රාජ්‍ය රට පුරා ආණ්ඩුවේ ඒජන්තයින් හා කච්චේරි සමග මනාව ස්ථාපිතව තිබුණකි. කිසිදු විවාදයකින් තොරව කොළඹ සිංහල ප්‍රභූ පැලැන්තිය ප්‍රමුඛව සිංහල වෙළඳ ප්‍රජාව ඒ නිදහස අප වෙනුවෙන් බාර ගනු ලැබූයේ “නිදහස් ඒකීය රාජ්‍යක්” සඳහා ලියූ සොල්බරි ව්‍යවස්ථාවද සමගින්ය. 1947 පළමු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් දේශපාලන බලය ලබාගත් ඉඩම් හිමි සිංහල ප්‍රභූ පැලැන්තිය සමග සිංහල වෙළඳ ප්‍රජාව, අනතුරුව මේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය මධ්‍යගත ඒකීය රාජ්‍ය ඔවුන්ගේ සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍ය ලෙස තහවුරු කර ගැනීමට වහා පියවර ගත්හ. සොල්බරි ආණඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි සුළුතර ප්‍රජාවගේ ආරක්ෂාව සඳහා වූ 29 වන වගන්තියද නොතකා වැවිලිකරයේ දෙමළ ජනතාවගේ පුරවැසි අයිතිය හා ඡන්ද බලය අහෝසි කිරීමට පළමු පාර්ලිමේන්තුවේ බලය යොදා ගැනීම එහි ආරම්භ විය.

 නාගරික සිංහල ප්‍රභූවරුන් සමග සිංහල වෙළඳ පැලැන්තිය දේශපාලන බලය තමන් අත තහවුරු කර ගැනීමේ මැදිහත්වීම් නතර නොකළහ. නිල නොවුනත් සිංහල ප්‍රභූ හා වෙළඳ පැලැන්තියේ අනුමැතිය හා අනුග්‍රහය ඇතිව සිංහල හා බෞද්ධ සංවිධාන එකතුවකින් 1954 අප්‍රේල් 02 වන දින “බුද්ධ ශාසන කොමිසම” පිහිට වූහ. එහි බලපෑම්ද ඇතිව 1956 බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමත් ඒ ආණ්ඩුව විසින් බුද්ධ ශාසන කොමිසමේ වාර්තාව ක්‍රියාත්මක කිරීමට බාර ගැනීමත් සිංහල භාෂාව පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමත් නිදහසින් අවුරුදු 08 ක් ඇතුළත සුද්දන් හදා දුන් ඒකීය රාජ්‍ය සිංහල බෞද්ධ ඒකීය රාජ්‍යක් කිරීමට හේතු වුනි. විශ්ව විද්‍යාලයය දක්වා උසස් අධ්‍යාපනය මව් බසින් ලබා ගැනීමේ වාසිය සිංහල ප්‍රජාවට විශේෂ වූයේ රාජ්‍ය භාෂාව සිංහල පමණක් වූයෙනි. එබැවින් රාජ්‍ය සේවාවන් සියල්ල සිංහලෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ ඔවුන්ට සීමා වූනි. බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ හවුල් ආණ්ඩුවේ සිටි ප්‍රධාන වාමාංශිකයින්ද සමග කෙටුම්පත් කර 1972 දී සම්මත කරගත් පළමු ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් ඒකීය රාජ්‍ය තවදුරටත් මධ්‍යගත කෙරුවා පමණක් නොව, බුද්ධ ශාසනයටද ඉන් විශේෂ තැනක් දෙනු ලැබිණ. එහි දෙවන පරිච්ඡේදයේ 09 වන ව්‍යවස්ථාවට අනුව, “....10 වැනි ව්‍යවස්ථාවෙන් සහ 14 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ (1) වැනි අනු ව්‍යවස්ථාවේ (ඉ) ඡේදයෙන් සියලුම ආගම්වලට පිරිනැමෙන අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කර දෙන අතර ‘බුද්ධ ශාසනය’ සුරක්ෂිත කොට පෝෂණය කිරීම රජයේ වගකීම විය යුත්තේ ය.” ඉන් මේ රටේ “බුද්ධ ධර්මය” ප්‍රගුණ කිරීමක් ගැන නොකියවුනි. ඉන් සහතික වූයේ “සංඝ ශාසනය” සුරක්ෂිත කොට පෝෂණය කිරීමටය. භික්ෂුන් සමග සෘජු සම්බන්ධකම් පැවැත්වීමට කොළඹ දේශපාලන නායකයින්ට හා ආණ්ඩුවට එමගින් නිල අවසරයක් ලබාදුන් අතර, බෞද්ධ භික්ෂුව, සිංහල බෞද්ධ සමාජයේ විවෘත දේශපාලන සාධකයක් බවටද පත් කෙරුණි.

 ඒකීය රාජ්‍යයෙහි ග්‍රාමීය සිංහල බෞද්ධයා

 සිංහල බෞද්ධ දේශපාලන ආධිපත්‍ය සහතික වූ නිදහසින් පසු අවුරුදු 70 ක කාලයේ කොළඹට මධ්‍යගත කෙරුණු ඒකීය රාජ්‍ය “සිංහල-බෞද්ධකරණය” කෙරුණද, සංවර්ධන කාර්යන් වෙනුවෙන් ගනු ලැබූ කිසිදු පියවරකින් සිංහල බෞද්ධ ග්‍රාමීය බහුතරයට ලැබුණු වැදගත් වාසියක් ප්‍රගතියක් නැත. දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව ඉලක්ක කෙරුණු හා දෙමළ ප්‍රදේශ ඉලක්ක කෙරුණු විශේෂ සංවර්ධන උත්සාහ නොතිබුණද, බහුතර සිංහල ප්‍රදේශ වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක කළ කිසිදු සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියකින් ග්‍රාමීය සිංහල සමාජයෙහි විශේෂ ප්‍රගතියක් ඇති නොවුනි. එයට නිදසුන් වන්නේ රාජ්‍ය අරමුදල් සමගින් නිදහසින් පසු පත්වූ ආණ්ඩු විසින් ගනු ලැබූ මෙවැනි උත්සාහයන් ය.

■ 1952 - මහනුවර ගැමි පුනරුත්ථාපන කොමිසම. එය 2005 දී උඩරට සංවර්ධන අධිකාරිය ලෙස ප්‍රතිසංවිධානය කර, සමස්ථ මධ්‍යම පළාතත් කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයත් ඌව හා උතුරු මැද පළාත්හි කොටසුත් අදාල ප්‍රදේශ ලෙස නම් කෙරුණි.

■ 1990 - දිළිඳුකම පිටු දැකීම සඳහා “ජනසවිය” අරමුදල පනතකින් පිහිටුවනු ලැබිණ. එය පූර්ණ ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම අදියර කිහිපයකින් සිදුවිය යුතුව තිබිණ. ඊට පෙර වූ ආණ්ඩු මාරුව සමග 1995 දී එය “සමෘද්ධි” අධිකාරිය බවට පත් කෙරුණු අතර, 2013 දී “දිවි නැගුම” ලෙස නැවත ප්‍රතිසංස්කරණය කර ව්‍යාප්ත කෙරුණි.

■ 1995 - ගාල්ල, මාතර, හම්බන්තොට සහ මොණරාගල දිස්ත්‍රික්ක විශේෂකොට සළකා “දක්ෂිණ සංවර්ධන අධිකාරිය” පිහිටුවනු ලැබිණ.

 ග්‍රාමීය සංවර්ධනය වෙනුවෙන් ගල්ඔය, උඩවලව, රාජාංගනය වැනි යෝධ ගොවි ජනාවාස පිහිටුවනු ලැබූයේ සොල්බරි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් සහතික කළ ඒකීය රාජ්‍ය යටතේය. ඒවායේ පදිංචි කෙරුණු පිරිසෙහි දෙවන හා තෙවන පරම්පරා සඳහා එම යෝධ ව්‍යාපෘති ඉතිරි කළ කිසිත් නැත. පළමු හා දෙවන ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා මගින් ඒකීය රාජ්‍ය වඩාත් ශක්තිමත් කළ අතර, ඒ යටතේ යෝධ ආධාර හා ණය මත දියත් කළ “සංවර්ධන” ව්‍යාපෘති ගණනාවක් විය.

■ 1972 - ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණය

■ 1973 - වැවිලිකරය ජනසතු කිරීම

■ 1978 සිට උතුරු මැද පළාත ආවරණය කළ කඩිනම් මහවැලි සංවර්ධන වැඩසටහන. එය පසුව උඩවලවටද වලංගු කෙරිණ

■ 1978 සිට නිදහස් වෙළඳ කලාප පිහිටුවීම (කටුනායක, බියගම සහ කොග්ගලට අමතරව දැන් එවැනි කලාප 14 ක් ඇත). මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩල පනත මුලු රටම ආවරණය කරන්නේය.

■ 1986 - උඩවලවට උතුරින් ආරම්භ කළ සමණළ ඔය සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිය

■ 1992 - ඇඟළුම් කර්මාන්ත 200 ව්‍යාපෘතිය (එය 138 කින් අවසන් විය).

 මේ අතර, 1978 සිට විදේශ ආධාර සමග ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ ඉලක්ක කෙරුණු “ඒකාබද්ධ ග්‍රාමීය සංවර්ධන වැඩසටහන්” අවුරුදු 20 ට වැඩි කාලයක් දිස්ත්‍රික්ක 10 ක පමණ ක්‍රියාත්මක කෙරිණ. ඇතැම්වා අදියර 02 කින් ක්‍රියාත්මක කෙරුණි. ඒවා කිසිවක් සාර්ථක නොවුනු හෙයින් පසුව 1997 දී යම් වෙනස්කම් ඇතිව “ග්‍රාමීය ආර්ථික ක්‍රියාකාරී වැඩසටහන්” ලෙස දියත් කෙරිණ. ඒවාද වසර කිහිපයකට පසු අතහැර දැමුණි. මේ සියලු ව්‍යාපෘති සැළසුම් කෙරුණේත් ක්‍රියාත්මක කෙරුණේත් කොළඹ කේන්ද්‍රීය සැළසුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ අමාත්‍යාංශය යටතේය. ප්‍රාදේශීයව ඒවා දිස්ත්‍රික් ලේකම් (ආරම්භක කාලයේ ආණ්ඩුවේ ඒජන්ත) යටතේ තිබිණ. මේවා සමග “ජයිකා, ජී.ටී.ඉසෙඞ්, නොරාඞ්, යූ.එස්.ඒඞ්” වැනි වෙනත් විදේශ රාජ්‍ය ආයතන මගින් ග්‍රාමීයව ක්‍රියාත්මක කළ ප්‍රජා කේන්ද්‍රීය සංවර්ධන ව්‍යාපෘති විශාල සංඛ්‍යාවක් තිබිණ.

 ඒකීය සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍ය යටතේ ඒ සියල්ලට අමතරව, විමධ්‍යගත අයවැය ලෙසින් මන්ත්‍රීවරුන් 225 ට වාර්ෂිකව රුපියල් මිලියන 35 බැගින් ඔවුන්ගේ දිස්ත්‍රික්කයේ සංවර්ධනය සඳහා යැයි මුදල් වෙන් කරනු ලැබිණ. එය 2002 සිට රුපියල් මිලියන 50 දක්වා වැඩි කෙරිණ. ඉතා දූෂිත වැය කිරීම් සමග එම මුදල් මන්ත්‍රීවරුන් විසින් ඔවුන්ගේ ඡන්ද වෙනුවෙන් පාසල් ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම, අතුරු මාර්ග සංවර්ධනය, තෝරාගත් ගම් සඳහා විදුලිය සැපයීම, පානීය ජලය සැපයීම වැනි කටයුතු සඳහා යොදවනු ලැබිණ. අවශ්‍යතා සහ ප්‍රමිතියකින් තොරව කෙරුණු එවැනි කටයුතු විසින් ගමට පෙනෙන්නට යමක් එක් වූ නමුදු ඒවායින් ග්‍රාමීය ජීවිතයට අවශ්‍ය සංවර්ධනය නොලැබුණි. විමධ්‍යගත අයවැය මගින් කෙරුණු එවැනි කටයුතු පිළිබඳව මා පෞද්ගලිකව අත්දුටු බොහෝ නාස්තිකාර වියදම් ඇත. පන්සලේ නායක හාමුදුරුවන්ට විදුලිය අවශ්‍ය වූ හෙයින් යාබද ගමටද විදුලිය ලැබිණ. නමුත් ගමේ මිනිසුන්ට අත්‍යාවශ්‍ය වූයේ පානීය ජල ව්‍යාපෘතියකි. තවත් ගමකට විදුලිය අවශ්‍ය වූවත් ප්‍රාදේශීය සභාවේ මන්ත්‍රීට ඔහුගේ පැජරෝ ගමනට අවශ්‍ය වූයේ තාර දමනු ලැබූ පාරකි. තවත් පාසලක සිසු සිසුවියන්ට ජලය හා වැසිකිළි අවශ්‍ය වූවත් ලැබුණේ ක්‍රීඩා පිට්ටනියකි. විමධ්‍යගත අයවැය එවැනිය. එබැවින් ග්‍රාමීය සමාජයට මේ සිංහල බෞද්ධ ඒකීය රාජ්‍ය යටතේ මෙතෙක් ලැබුණු සංවර්ධනයක් නැත.

 සංවර්ධනයට හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ඇවැසි පෙරළිය

 සමස්ථයක් ලෙස ගත් විට, සිංහල බෞද්ධ ඒකීය රාජ්‍ය යටතේ නිදහසින් පසු පළමු අවුරුදු 30 ගත වූයේ කොළඹින් ලබා දුන් අසාර්ථක ග්‍රාමීය සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සමගින්ය. එවැනි ග්‍රාමීය ව්‍යාපෘති එදා තිබූ සංවෘත ආර්ථිකයෙහි පැල කරන්නට තිබූ අසීරුව වඩාත් බරපතල වූයේ ඒවා ග්‍රාමීය ජීවන සංස්කෘතිය හා සංවර්ධන අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් සැළසුම් කිරීමේ වුවමනාව කොළඹ කේන්ද්‍රීය මධ්‍යගත රාජ්‍ය නිලධරයට තේරුම්ගත නොහැකි වීමය. නිදහසින් පසු ඊළග අවුරුදු 40 ගෙවනු ලැබූයේ කොළඹ කේන්ද්‍රීය මධ්‍යගත රාජ්‍ය විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයෙහි ආයෝජකයින්ගේ පහසුව සඳහා වගකීම් බාර ගැනීමත් සමගය. ඉන් සිදුව ඇත්තේ සියලු වත්කම් හා ආදායම් කොළඹට ගලා ඒමේ ආර්ථික ක්‍රියාවලියක සුව පහසු ජීවිත ගත කරන්නාවූ නාගරික මැද පංතියක් සහ ජාවාරම්කාර ව්‍යාපාරිකයින් සමග දේශපාලන පක්ෂ හැම අතකින්ම අන්ත දූෂිත ඒකාධිකාරි කල්ලි බවට පත්වීමය. මෙය සම්පිණ්ඩනය කෙරෙන්නේ නම්, සුද්දා විසින් හදා වඩා සුහදව බාරදී ගිය ඒකීය රාජ්‍ය සිංහල-බෞද්ධකරණය කෙරුණත් එමගින් අති බහුතරයක් සිංහල බෞද්ධ ජනයාට හා දෙමළ මුස්ලිම් ජනතාවට නිදහසින් පසු අවුරුදු 70 ක කාලයේ වැදගත් ශිෂ්ට ජිවිතයකට අවශ්‍ය ස්ථාවර සංවර්ධනයක් හා සක්‍රීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවකාශයක් නොලැබුණි.

 අවුරුදු 70 ක ඒකීය රාජ්‍ය යටතේ අකාර්යක්ෂමතාව, දූෂණ වංචා සමග වන අවපාලනයෙන් උගෙන ගත යුතු වැදගත්ම පාඩම වනුයේ ජනතා සහභාගිත්වය සමගින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත් නොකළහොත් “සංවර්ධනයේ නාමයෙන්” ආර්ථික වාසි ලබනු ඇත්තේ කොළඹ මැද පංතික හා ජාවාරම්කාර ව්‍යාපාරිකයින් පමණක් බවය. එබැවින් ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේදී පිළිගත යුතු අනිවාර්ය සත්‍යයක් වන්නේ “තෘප්තිමත් ගෞරවනීය ජීවිතයක් සඳහා” රාජ්‍ය හා සමාජ ව්‍යුහයන් ප්‍රජාතන්ත්‍රීයකරණය කිරීම අනිවාර්ය බවය.

 එවන් නිගමන විසින් ඉල්ලා සිටින නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය සමාජ සහභාගිත්වයකින් සිදු කළ යුතු සමාජ වගකීමක් මිස දේශපාලනඥයින්ගේ පොරොන්දු ඉටු කිරීමකට ලඝු නොකළ යුත්තකි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කඩිමුඩියේ නොකළ යුතු නමුත් ඒ සඳහා වසරක පමණ කාල සීමාවක හෝ එකඟතාවක් තිබිය යුතුය. මේ එවැනි කෙටුම්පත් කිරීමකට පාදක විය යුතු යැයි කෙරෙන යෝජනා කිහිපයකි.

 අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව

 1. එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් ප්‍රඥප්තියෙහි සහ ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධානයේ මූලික සම්මුතීන් ඒවායේ පූර්ණ අන්තර්ගතය සමගින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇතුලු කළ යුතය.

2. බුද්ධිමය සංස්කෘතික වින්දනයට සහ සංස්කෘතික භාවිතාව සඳහා ඇති අයිතිය මූලික අයිතියක් ලෙස ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇතුලු කළ යුතුය. ඒ අනුව ආගමක් තෝරා ගැනීම, ඇදහීම හෝ නොඇදහීම සෑම රටවැසියකුගේම පෞද්ගලික අයිතියක් වන අතර, ආගමික කටයුතුවල නිරතවීම පෞද්ගලික හා සාමුහික අයිතියක් ලෙස ව්‍යවස්ථාවට ඇතුලු කළ යුතුය. ඒ අනුවම, රජයේ සහ පෞද්ගලික පාසල්වල විෂයමාලාවෙන් ආගම විෂයක් ලෙස බැහැර කළ යුතු බවටද සඳහන් කළ යුතුය.

3. යුනෙස්කො සංවිධානය විසින් ලෝක උරුමයන් ලෙස නම්කර ඇති සහ නම් කරනු ලබන සියලු ස්ථාන හා ප්‍රදේශ පොදු ජාතික සම්පත් ලෙස කවර ආකාරයකින් හෝ තාවකාලිකව හෝ අන් සතු කළ නොහැකි ලෙසත් ඒවායේ ආරක්ෂාව සෑම කල්හිම රජය සතු බවත් ව්‍යවස්ථාව මගින් සහතික කළ යුතුය.

4. පරිසර සුරක්ෂාව සමග රටේ හරිත ආවරණය (වනාන්තර) 1990 පැවති වර්ග ප්‍රමාණයෙන් වර්ධනයකර ආරක්ෂා කිරීම ජාතික හිමිකමක් ලෙස ව්‍යවස්ථාගත කළ යුතුය.

 සංවර්ධනය හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳව සර්වපාක්ෂික නියෝජිත කමිටුවේ අවසාන වාර්තාව

 (මෙතැනින් බහා ගත හැක - http://www.groundviews.org/wp-content/uploads/July-20-APRC-Final-Report.pdf?x98647) ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය වෙනුවෙන් පාදක කර ගැනීම සඳහා වහා ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ යුතු අතර,

5. පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන ආයතනවල සංවර්ධන සැළසුම් සහ අයවැය ඔවුන්ට අදාල බල ප්‍රදේශයෙහි ජනතා ඡන්දයකින් සම්මත කළ යුතු බැව් ව්‍යවස්ථාගත කළ යුතුය.

6. සියලු දේශපාලන පක්ෂ සහ අපේක්ෂකයින් සෑම මැතිවරණයකදීම තම මැතිවරණ අරමුදල පිළිබඳ සියලු තොරතුරු නොපමාව ප්‍රකාශයට පත් කළ යුතු බැව් ව්‍යවස්ථාගත කළ යුතුය.

7. සියලු මැතිවරණ අපේක්ෂකයින් තමන්ගේ සහ තම පවුලේ වත්කම් හා බැරකම් නාම යෝජනා සමගින් බාරදීම අනිවාර්ය බවත් ඒවා වහා ප්‍රසිද්ධියට පත් කිරීම මැතිවරණ කොමිසම සතු වගකීමක් බවත් ව්‍යවස්ථාගත කළ යුතුය.

8. ජාතික දරිද්‍රතා රේඛාව හා ජාතික අවම වැටුප තීන්දු කිරීමේ ජාතික වැටුප් කොමිසම පිහිටුවීම ව්‍යවස්ථාමය ප්‍රතිපාදනයක් ලෙස ඇතුලු විය යුතු අතර, දරිද්‍රතා රේඛාව ජාතික අවම වැටුපෙන් තුනෙන් දෙපංගුවකට (සියයට 65 ට) වඩා අඩු නොවිය යුතු බවද ව්‍යවස්ථාමය නියමයක් විය යුතුය.

 

කුසල් පෙරේරා

2018 දෙසැම්බර 24 වන දින

Comment (0) Hits: 101

වික‍්‍රමසිංහව අස්කිරීම, රාජපක්ෂව පත්කිරීම සහ  පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි ය ! 

නීතිඥ උපුල් ජයසූරිය ඉදිරිපත් කළ පහත සඳහන් ප‍්‍රශ්න හතරට මගේ පිළිතුරු ඊට පහතින් දැක්වෙයි.

 1. ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලදැයි කියන, රනිල් වික‍්‍රමසිංහව අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 2. ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලදැයි කියන, මහින්ද රාජපක්ෂව අගමැති ධුරයට පත්කිරීම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 3. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට යැයි කියමින් 2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කළ ප‍්‍රකාශය ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 1. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයාට නැත.

 අගමැතිවරයාව පත්කිරීමේ බලය ඇති තැනැත්තාට ඔහුව ඉවත් කිරීමේ බලයත් ඇතැයි යන තර්කය සාවද්‍ය ය. වෙස්ට්මින්ස්ටර් සම්ප‍්‍රදාය යටතේ හෝ ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාව යටතේ හෝ එවැනි බලයක් ජනාධිපතිවරයාට හිමි නොවේ. මේ තර්කය ගොඩනගා ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාගේ කැමැත්ත යටතේ අගමැතිවරයා පවතින්නේය යන වැරදි අවබෝධය මතයි. සාමාන්‍ය පොදු නීතිය යටතේ වුවත්, සේවයට ගන්නා සේවකයෙකු ඉවත් කිරීමට පවා සේවායෝජකයාට අයිතියක් ලැබෙන්නේ, රැුකියා කොන්ත‍්‍රාත්තුවේ සහ ඊට අදාළ නීතිරීතිවලට යටත්ව පමණි.

අගමැතිවරයාගේ ධුර කාලය අපේ ව්‍යවස්ථාවේ 46 (2) යටතේ මෙසේ දැක්වෙයි:

(අ) අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා, ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යවන ලිපියක් මගින් ස්වකීය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වුවහොත් හෝ

(ආ) තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් හෝ මිස, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන යටතේ යම් තාක් කල් අමාත්‍ය මණ්ඩලය පවත්නේ ද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධුරය දරන්නේය.

රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා අගමැති ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වී නැත. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු වීම නතර වී ඇත්තේ ද නැත. මරණය නිසා ඔහුගේ ධුරයේ පුරප්පාඩුවක් සිදුවී ඇත්තේ ද නැත.

දැන් ඉතිරි වන ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, ඇමති මණ්ඩලය පවතින්නේ ද නැත් ද යන්නයි. ඒ කාරණය, අපේ ව්‍යවස්ථාවේ 48 (1* සහ (2* වගන්තිවලින් පැහැදිළි කර දී ඇත.

 48 (1): පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබීමත්, මහ මැතිවරණය අවසාන වීමත් අතර කාලය තුළ හැර, මරණයෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ධුරය දැරීම නතර වූ විට, 70 වැනි ව්‍යවස්ථාව යටතේ ස්වකීය බලතල ක‍්‍රියාත්මක කරමින් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර ඇතොත් මිස, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය...

 (2) පාර්ලිමේන්තුව විසින් ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය හෝ විසර්ජණ පනත් කෙටුම්පත හෝ ප‍්‍රතික්ෂේප කළහොත් එවිට ද, ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත කළහොත් එවිට ද, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය...

යළි සඳහන් කළොත්, මරණය නිසා හෝ ඉල්ලා අස්වීම නිසා හෝ පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත‍්‍රී ධුරය අහිමි වීමක් නිසා හෝ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරය අහිමි වී නැත. 

(අ) ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරුණොත්,
(ආ) විසර්ජණ පනත් කෙටුම්පත ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරුණොත් හෝ
(ඇ) ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත වුවහොත්
පමණි.

ඉහත කී කිසි දෙයක් මෙතෙක් සිදුව නැත. වික‍්‍රමසිංහ මහතාගේ ධුරය අහිමි කෙරෙන කිසි ව්‍යවස්ථාමය සිද්ධියක් ඇති වී නැති තත්වය තුළ ඔහු අගමැති වශයෙන් තවදුරටත් සිටින අතර, ඒ නිසාම අගමැති ධුරයේ පුරප්පාඩුවක් සිදුව නැත.

තව සඳහන් කළ යුතු දෙයක් තිබේ. වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව ව්‍යවස්ථානුකූලව විසුරුවා හැරීමක් සිද්ධ වුවත්, ව්‍යවස්ථාවේ 47(1)  වගන්තියේ සඳහන් පරිදි, වික‍්‍රමසිංහ මහතා සහ ඔහුගේ අමාත්‍ය මණ්ඩලය භාරකාර ආණ්ඩුවක් වශයෙන් එක දිගටම පවතිනු ඇත. එබැවින්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අගමැතිවරයා වශයෙන් පත්කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයාට නැත.

2. ව්‍යවස්ථාවේ සිංහල පඨිතය යොමු වන්නේ ද එම නිගමනයටම ය.

 වික‍්‍රමසිංහ මහතාව අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයා පදනම් කරගන්නේ, ව්‍යවස්ථාවේ 48 (1* වගන්තියේ සිංහල පඨිතයයි. එය වලංගු තර්කයක් නොවේ. අගමැතිවරයා ‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීමෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින්’ යනුවෙන් එම සිංහල පඨිතයෙන් කියැවෙයි. ‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීම’ යන්න අදාළ වන්නේ, ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව ඉවත් කිරීම යන්නටයි. ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සිදුවිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුව හරහා පමණි. ඒ කෙසේද යත්, ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් හෝ ආණ්ඩුවේ විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් හෝ ආණ්ඩුවට එරෙහි විශ්වාසභංගයක් සම්මත කර ගැනීමෙන් හෝ පමණි.

එබැවින්, ව්‍යවස්ථාවේ සිංහල පඨිතයේ සඳහන් යැයි කියන අර්ථයෙන් පවා ජනාධිපතිවරයාගේ ක‍්‍රියාවට වලංගු භාවයක් නොලැබේ. 

3. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලදැයි කීම (උද්දේශිත විසුරුවා හැරීම)

2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයාගේ ප‍්‍රකාශනයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේ යැයි කියැවේ. මේ ප‍්‍රකාශනයට අදාළව ඉදිරිපත් වූ පෙත්සම් ප‍්‍රමාණයක් සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් පසුව, 2018 දෙසැම්බර් 7 වැනි දා දක්වා එම ප‍්‍රකාශනය බලපැවැත්වීම අත්හිටුවීමට 2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය නියෝග කොට තිබේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් වන කරුණු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මගින් සලකා බැලීමට දෙසැම්බර් 4. 5, සහ 6 යන දිනයන් යොදාගෙන තිබේ.

මේ සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කර ඇති ප‍්‍රකාශනය, කෙලින්ම ව්‍යවස්ථාවේ 70 (1* වගන්තිය උල්ලංඝණය කිරීමකි. එහි සඳහන් වන්නේ මෙසේ ය:
 70 (1) : ‘‘ජනාධිපතිවරයා විසින් ප‍්‍රකාශයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම, පාර්ලිමේන්තුවේ වාරාවසාන කිරීම සහ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම කළ හැක්කේය.

එසේ වුව ද, පාර්ලිමේන්තුව විසින් එහි නොපැමිණි මන්ත‍්‍රීවරයන් ද ඇතුලූව මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන්ගේ සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරනු ලබන්නේ නම් මිස, පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රථම රැුස්වීම සඳහා නියම කර ගනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක කාලයක් අවසන් වන තෙක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නොකළ යුත්තේය.’’

තමන්ව විසුරුවා හරින්නැයි පාර්ලිමේන්තුව ඉල්ලීමක් කර නැත.

ව්‍යවස්ථාවේ 33 (2) වගන්තිය ප‍්‍රකාරව, පාර්ලිමේන්තුව ‘කැඳවීමට, වාරාවසාන කිරීම සහ විසුරුවා හැරීමට’ බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාට ය. එහෙත් එය පරම බලයක් නොවන අතර, ඒ බලය ජනාධිපතිවරයා අභ්‍යාස කළ යුත්තේ ව්‍යවස්ථාට අනුකූලව ය. ඒ අනුව, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පනවාගෙන ඇති ආකාරයට ව්‍යවස්ථාවේ ඉහත සඳහන් 70 (1* වගන්තිය අනුව ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කළ යුතුව තිබේ.

මේ ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන්, ව්‍යවස්ථා අර්ථ නිරූපණ පිළිබඳ වැදගත් පූර්වානුමිති දෙකක් අදාළ කර ගත හැකිය.

ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ, සාමාන්‍ය විධිවිධානය විශේෂ විධිවිධානයෙන් නිදහස් වන්නේ නැති බවයි. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, සාමාන්‍ය විධිවිධානය, ඒ විෂයට අදාළ විශේෂ විධිවිධානය මගින් පාලනය කෙරෙන බවයි. ඒ අනුව, ව්‍යවස්ථාවේ 33 (2* සහ 70 වැනි වගන්තිවල සඳහන් පොදු විධිවිධානයන්, 70 (1) විශේෂ විධිවිධානය මගින් පාලනය කොට සීමා කෙරේ.

දෙවැන්න වන්නේ, කලින් තිබූ පටහැනි පැනවුමක්, පසුව ඇති කර ගත් පැනවුමකට යටත් වන බව ය. 70 (1* වගන්තිය, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා පසුව ඇති කර ගත් පැනවුමයි. ඉන් පැහැදිළිවම අපේක්ෂා කරන ලද්දේ, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට එතෙක් තිබූ බලය වෙනත් කොන්දේසියකට යටත් කොට, සීමා කිරීමයි.

 4. නීතිපතිවරයාගේ තර්කයේ හරයක් නැත.

2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා නීතිපතිවරයා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ පහත සඳහන් තර්ක ගොනු කර ඇති බව වාර්තා විය.

‘‘19 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ කිසි විධිවිධානයක් සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකෙළේය. ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් කළ යුතුව තිබුණේ ජනමත විචාරණයක් හරහා ය. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකෙළේ ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් ඒ මගින් සිදු නොවුණු නිසා ය. විධායක බලතල සෝදාපාළු කළ නොහැක. එවැන්නක් සම්මත කර ගත හැක්කේ ජනතාව ඡන්දයක් පාවිච්චි කිරීමෙනි.

ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් නොවීම හේතුවෙන්, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සමස්තයක් වශයෙන් ගත් විට ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකළ තත්වයක් තුළ, ව්‍යවස්ථාවේ 70 (1) වගන්තිය වෙනම ගෙන කියැවිය නොහැක.’’

(2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පත)

මෙය හර සුන් තර්කයකි.

2015 අපේ‍්‍රල් 1, 2 සහ 6 යන දිනයන්හිදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් සලකා බලා සිය තීන්දුව දුන්නේය. මේ කෙටුම්පතේ දීර්ඝ උද්ධෘතය යටතේ එහි සඳහන් වුණේ ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන සංශෝධනය සඳහා වන සංශෝධනයක් යනුවෙන් නිසා, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට තීන්දු කිරීමට තිබූ එකම ප‍්‍රශ්නය වුණේ, ව්‍යවස්ථාවේ 83 වැනි වගන්තිය ප‍්‍රකාරව මේ කෙටුම්පත සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය කරන්නේ ද යන්න පමණි. (129 අතුරු විධානය (අ) වගන්තිය). මේ සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකරන බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කෙළේය.

එදා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ කරුණු දැක්වූ පෙත්සම්කරුවන් ඉදිරිපත් කෙළේ ද අද නීතිපතිවරයා ඉදිරිපත් කරන තර්කයමයි. එනම්, ජනාධිපතිවරයාගේ විධායක බලය, ජනමත විචාරණයකින් තොරව, සීමා කළ නොහැකිය යන්නයි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මේ තර්කය සලකා බැලූවේය. අවසානයේ එම තර්කය ප‍්‍රතික්ෂේප කෙළේය.

ඊට කලින්, 17 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියට පැමිණි අවස්ථාවේ, ‘ව්‍යවස්ථා සභාවක්’ පිහිටුවීම මගින් ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමානුසාරී බලය සීමා වීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය අධිකරණය සැලකිල්ලට ගත්තේය. ඉහළ තනතුරුවලට පත්වීම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමතයට විලංගු ලෑම, ව්‍යවස්ථාවේ 3 සහ 4 වගන්ති මගින් ස්ථාපිත කොට ඇති ජනතා පරමාධිපත්‍යය සමග අනුකූල වන බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එහිදී තීන්දු කෙළේය.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියට පැමිණි අවස්ථාවේ තමන්ගේ තීන්දුව ප‍්‍රකාශයට පත්කරමින් ගරු විනිශ්චයකාරවරු, ව්‍යවස්ථාවේ 42 වැනි වගන්තිය මගින් ස්ථාපිත කොට ඇති, පාර්ලිමේන්තුවට ජනාධිපතිවරයා වගකිව යුතු වීම යන කාරණය අවධාරණය කළහ. එහිදී ඔවුහූ මෙසේ කීහ: ‘‘ව්‍යවස්ථාව කියැවිය යුත්තේ සමස්තයක් වශයෙන් අරගෙන නිසා, 4 (අ* වගන්තිය කියැවිය යුත්තේ ද 42 වැනි වගන්තියේ අර්ථයට අනුගත වෙමිනි. පැහැදිළිවම, ආණ්ඩුවේ වෙනත් ආයතන මගින් පාලනය නොවන, සීමා බන්ධන නැති විධායක බලයක් වශයෙන් ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කිරීම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අභිලාෂය නොවීය.’’

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලය ව්‍යුත්පන්න වන්නේ, පැරණි රාජකීය පරමාධිකාරියෙනි. අතීතයේ එය සීමා කෙරුණේ චාරිත‍්‍ර සම්මතයෙන් පමණි. නූතන විධායක බලයේ ස්වභාවයට එය අයත් නොවේ. එක්සත් රාජධානියේ,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ, නවසීලන්තයේ සහ කැනඩාවේ මේ විධායක බලය සැලකෙනු ලබන්නේ අවශේෂ රාජකීය බලයක් වශයෙනි. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයා සතු බලය සීමා කිරීම සේම, එම බලය පාර්ලිමේන්තුවට පැවරීමම, ජනතා පරමාධිපත්‍යය නංවාලීමකි.

5. නිගමනය 

ඉහත සඳහන් හේතු නිසා,
(අ)  අගමැති ධුරයෙන් වික‍්‍රමසිංහ මහතාව ඉවත් කරනු ලැබූවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
(ආ) රාජපක්ෂ මහතාව අගමැති වශයෙන් පත්කරනු ලැබුවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
(ඇ) 2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා නිකුත් කරන ලද ප‍්‍රකාශනයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබුවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
 මහාචාර්ය සූරි රත්නපාල

(සූරි රත්නපාල,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ ක්වීන්ස්ලන්ඞ් විශ්ව විද්‍යාලයේ නීතිය පිළිබඳ සම්මානිත මහාචාර්යවරයෙකි)

2018 නොවැම්බර් 19 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sacking RW, Appointing MR & Dissolution of Parliament are Unconstitutional නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 231

ගමේ අලි සහිත එජාප ශක්තිය !

ගිය සඳුදා ගාලූ මුවදොර පිටියට පැමිණි ලක්‍ෂ සංඛ්‍යාත ජනතාව රට මවිත කළාට සැක නැත. කලබල නොවන ගමේ අලි උද්දාමයෙන් කොළඹ පැමිණීයහ. ඒ රට මවිත කිරිමට නොවේ. නායකත්වයට තියුණු පණීවිඩයක් දී යාම පිණීසය. ඔවුන් එසේ පැමිණ කී පණිවිඩ රාශියකි. පළමුවැන්න අප ඔබ සමග කියාය. ඒ දෙවැන්න අප මෙතරම් ශක්තිියක් යයි ඔබ දැන සිටියේද? තෙවැන්න ආයෙත් නම් වරද්දා ගන්න එපා යන්නය.

කලූතර රත්තරන් කීවේ මහින්ද පසු බැසීම යනු සුනාමියක් අත ළ`ග බවය. මහින්ද රටට සුනාමියක් බවත් ඒ විනාශය මහින්දට වාසියක් බවත් වඩාත් හොඳීන් දන්නේ එජාපයයි. මහින්දට මුහුණ දීම පිණිස එජාප නායකත්වය ගමේ අලින්ට අවකාශ දිය යුතුවේ. මහින්දගේ සුනාමියට නොව ඕනෑම බලවේගයකට මුහුණ දිමට එජාපය සුදානම් ය. සටන් කිරීමේ මෙන්ම ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සතු ජානගත ශක්තියකි. යූඇන්පී කාරයන් සතු ඒ පන්නරය ලංකාවේ වෙනත් කිසිදු දේශපාලන පක්‍ෂයකටවත් නැත. මේ තත්වය කෙටියෙන් විස්තර කරයි නම් යුඇන්පී කාරයන්ගේ ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව වඩාත් ප‍්‍රගුණ කර ඇත්තේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහ එල්ටීිටීයයි.

2005දී පැමිණි මහින්ද චින්තනය විසින් එජාපයේ ශක්තිය කඩා බිඳ දැමුවේ නැවත නැගිටින්නට බැරි විදියටය. ඊට හේතුවූ අභ්‍යන්තර සහ බාහිර කරුණු කරණා බොහෝය. මහින්දගේ කාලය තුල ගම දිනා පාර්ලිමේන්තු ගිය එජාප මන්තී‍්‍රන් හැට ගණනක් වරින් වර කෝ්ටි ගණනට විකිණෙනු ගමේ අලි බලා සිටියහ. ගමේ අලි තනතුරුවලට ගිජු වුණේ නැත. නාවලපිටිය 2001 බෝම්බ නඩුවේ විත්තිකරුවන් වූ එජාප මන්තී‍්‍රන් දෙදෙනාම මහින්දගේ මුදලට කෑදරව ජන මතය විකුණා ගත්හ. එක් මන්තී‍්‍ර කෙනෙකුට මේ නඩුවට අමතරව තම සේවකයන්ගේ අර්ථ සාධක මුදල් වංචා කිරිම පිළිබඳ නඩු තිස් ගණනක් තිබිණ. පිල් මාරුව හරහා ඒ සියල්ල යටපත් විය. මහනුවර මහාධීකරණයේ විභාගවූ ඉහත කී කුරුඳුවත්ත බෝම්බ නඩුව එසේම පැවතිණ. පාර්ලිමේන්තු යනවා කියමින් ඒ නඩුව අදටත් අවසන්ව නැත. නීතිපති වරයා මේ නඩුවේ පැමිණිල්ල අස්කර ගැනීමට එකග විය. ඉටු කළ යුතු එක් කොන්දේසියකි. එක් චුදිතයෙකු වරද පිළිගත යුතු විය. එවිට කළ අර මන්තී‍්‍රන් දෙදෙනා නිදහස් වේ. සැලැස්මට අනුව පීටර් ගගහගෙදර නම් එජාප කි‍්‍රයාකාරකයා වරද පිළිගත යුතු විය. එහෙත් පීටර් ගගහගෙදර මුදලට විකුණුනේ නැත. මේ එක් උදාහරණයක් පමණකි.

1970දී මහ මැතිවරණ ප‍්‍රතිපලයෙන් සහ 71 කැරැල්ලෙන් එජාප ශක්තිය බිංදුවට ඇද වැටිණ. ඊළ`ග මොහොත උදාවන තෙක් ආසාවෙන් ගමේ අලි බලා සිටියහ. ඩඞ්ලි සේනානායක සමග යු.බී. වන්නිනායක, එම්.ඞී.බණ්ඩා ආදි විසි තිස් ගණනක් එජාප බලකණු ජීවිත වලින් සමු ගත්හ. ඒ සමග ජේ. ආර්. ජයවර්ධන විසින් පෙළ ගැස්වූ එජාපය නැවත සිය ජයග‍්‍රාහි ගමන ආරම්භ කළහ. ගමේ කි‍්‍රයාකාරින් ගෙදර වත්තේ කෙහෙල් කැන විකුණා එජාපය ශක්තිමත් කළහ. ඒ කාලයේ ගම් මට්ටමෙන් කථීක තරග පවත්වා එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය ඡුන්ද රැුස්වීීම්වලට තරුණයන් පුහුණු කළහ. විශාල කරුණ පිරිසක් දේශපාලනයට ඇදි ආවේ එහෙමය. ගිය විසි හතර වසරේ සාමාජික ඉල්ලූම් පත‍්‍රයක්් විකුණ්නාට වඩා ඉඩක් ගමේ අලින්ට නො ලැබිණ. එදා කොල්ලූපිටියේ සිරිකොත පක්‍ෂ මූලස්ථානයට මාසිකව රැුස්වූ සංවිධායකයන් පක්‍ෂයේ වැඩ පිළිවෙල සමාලෝචනය කළහ. අද අසන්නට ලැබෙන කෘත්‍යාධිකාරි මණ්ඩලයට වඩා එකී මාසික රැුස්වීම් බරපතල තීරණ ගත්හ. ඊළග මාසයේ එකී තීරණවලට ගමෙන් ලැබුණ ප‍්‍රතිචාර යළිි සලකා බැලිණ. ගත් තීරණ අලුත් කෙරිණ. ගමනාගමන පහසුකම් හිග ඒ යුගයේ ඞී.බී.විජේතුංග වැනි සංවිධායකයන් කලින් දින සවස සිරිකොතට පැමිණ උත්සව ශාලාවේ බංකු දෙකක් එක් කර රැුය පහන් කළහ. හිමිදිරියේ තුවායක් කරේ දා ගත් විජේතුංග මෙන්ම, සුම්බරයක් ගැට ගසා ගත් ඞී.බී. වෙලගෙදර සාමාන්‍ය දර්ශනයක් විය. එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය නැවත ශක්තිමත් කිරීමට එවැනි පදනමක් ජීව ගුණයක් උවමනාය. ජේ.ආර්. සැකසු නව පක්‍ෂ ව්‍යවස්ථාවේ පළමු එජාප මහා ලේකම් ආනන්ද තිස්ස ද අල්විස් විය. ඔහුට කෝට්ටේ සංවිධායක විමට අවශ්‍ය විය. මේ කාරණය මාසික රැුස්වීමේදී ප‍්‍රසිද්ධ කළ ජේ.ආර්. මෙසේ කීය. ‘‘ මම නම් කැමතියි. හැබැයි. පක්‍ෂ ලේකම් කමින් අස්විය යුතුයි. පක්‍ෂයේ මහා ලේකම් පූර්ණ කාලීනයෙකු විය යුතුයි. පසුදා ආනන්ද තිස්ස මහ ලේකම් කමින් අස්වී කෝට්ටේ සංවිධායක විය. ඔහු විශිෂ්ඨ කතානායකයෙකු ලෙස ඉතිහාස ගතවිය. ආනන්ද තිස්ස ගෙන් දහම් විමලසේනට මාරුවූ මහ ලේකම් ධුරය ඉන්පසුව ලැබුණේ හර්ෂ අබේවර්ධනටය. හර්ෂට ගමේ ශාඛා සභාපති ලේකම්වරු නමින් ඇමතිය හැකිව තිබිණ. පූර්ණ කාලීන මහ ලේකම් වරයෙකුට පක්‍ෂය වෙනුවෙන් කළ හැකි දේ බොහෝය.

ගාමිණි දිසානායක වැනි ආකර්ශනීය තරුණ නායකයන් ගමේ ඉල්ලීම විය. ආර්.පේ‍්‍රමදාස සිය පරිනත දේශපාලන අත්දැකීම් ජනතාවට ගැඹුරෙන් තේරුම් කළහ. සුප‍්‍රකට ටොප් ටෙන් ඡුන්දයෙන් තෝරා ගත්තේ ඉහත කී මාසික රැුස්වීමකදීය. පක්‍ෂය ජය කණුව තෙක් ගෙන ගිය ශක්තිය ගොනු කළේ එහෙමය. මෙකී පාදම මත කි‍්‍රයා කළ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන විවිධ අභියෝග හරහා තුනෙන් දෙකේ ආණ්ඩුව දුර්වල කළේය. ආණ්ඩුව පත්වූ සැනෙන් එහි ප‍්‍රතිපල බෝනස් සමග 1977දී ගමේ අලින්ට ලැබිණ. 1977 ගමේ ශාඛා සභාපති ලේකම්වරු විසි දහසක් විශේෂ සේවා නිලධාරින් වගා නිලධාරින් ලෙස රාජ්‍ය සේවයට එක් විය.

ඒ ගැම්මට එජාපය වසර 17 එක දිගට රට පාලනය කළේය. ඒ 17 වසර තුළ ආර්.පේ‍්‍රමදාස, ගාමිණි දිසානායක, ලලිත් ඇතුලත් මුදලි යන උප නායකයන් තිදෙනා හැම දිස්ත‍්‍රික්කයකට ප‍්‍රධාන රැුස්වීම් දෙකක කතා කළහ. පසුව ජේ.ආර්. ජයවර්ධන පිරිවරා ගත් ප‍්‍රධාන රැුස්වීම ජය සහතික කළහ. පාර්ලිමේන්තු විවාදවලදි ප‍්‍රධාන කතිකයන් දහ දොළොස් දෙනෙකු ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටියහ. මේ තත්වය වහා නිර්මානය විය යුතුය. එජාපය නැවත පවුලක් විය යුතුවේ. ඒ සමීපකම ගමෙන් ගමට බැඳුන පණිවිඩයක් ලෙස ගමන් කළ යුතුවේ.

ආසියාවටම ඇති පදම් නායකයන් එජාපය සතුව ඇති බවට කලක් ලෝකයම විශ්වාස කළහ. ජේ.ආර්.ජයවර්ධන විසින් නිර්මානය කළ පේ‍්‍රමදාස, ගාමිණී දිසානායක, ලලිත් ඇතුුලත් මුදලි, රන්ජන් විජේරත්න ආදි නායකයන් මහමග මරා දැමිණ. ජේ.ආර්.ද අහිමි, එජාපය ඉන් පසුව, ගමන් කළේ බෙහෙවින් දුර්භාග්‍ය මාර්ගයකය. ඉතා අපහසුවෙන් 2001දී ආණ්ඩු බලය අල්ලා ගත්තේය. එහෙත් වසර දෙකක් තුල එකී බලය ගිලිහිණ. 2010 ජනාධිපති මැතිවරණය මෙන්ම 2015 ජනාධිපති මැතිවරණයද මග හැරිමට එජාපයට සිදුවිය. 2001දී 43 ලක්‍ෂයක්වූ ඡුන්ද පදනම 2004 දී 36 ලක්‍ෂය තෙක් පහළ වැටිණ. 2010දී එය 28 ලක්‍ෂයක් බවට පත් විය. 2015 ජනාධිපති මැතිවරණයේදී මහින්ද පරදවා මෛති‍්‍ර දිනුවේ එජාපයට පින් සිද්ද වෙන්නටය. මෛති‍්‍රට වැටුණ ඡුන්ද 62 ලක්‍ෂයෙන් 50 ලක්‍ෂයක් අගෝස්තුවේ එජාපයට ලැබිණ.

එහෙත් තුන් වසරක් ගෙවුණ තැන එළඹී 2018 පෙබරවාරි පළාත් පාලන ඡුන්දයේදී එජාපය නැවත 36 ලක්‍ෂය තෙක් පසුබෑමට ලක්විය. ජනාධිපතිි මෛති‍්‍රපාල සිරිසේන තනිව මුල් වරට පෙබරවාරියේ තනිව මුහුණ දී 14 ලක්‍ෂයක් ඡුන්ද ලබා ගත්තේය. ගෙවුණ එකී වසර 3 තුල අපට අහිමිවූ 14 ලක්‍ෂයක ඡුන්ද ප‍්‍රමාණය සමග මෛති‍්‍ර ලබාගත් ඡුන්ද ප‍්‍රමාණය අප විසින් විශ්ලේෂණය කළ යුතුව ඇත. පෙබරවාරි ප‍්‍රතිපලය ප‍්‍රථමයෙන් විශ්වාස භංගයක් ලෙස එළි දැක්විණ. පසුව එය ව්‍යවස්ථාදායක කුමන්ත‍්‍රණයක් විය. කවුරු කෙසේ විග‍්‍රහ කළද සත්‍ය එයයි.

එජාපය බිංදුවෙන් පටන් ගත යුතුව ඇත.

කාලය ලබාදි ඇත්තේ කෙටි ඉඩකි. එක් වසරක් තුල එළඹෙන මහා මැතිවරණයකට ලංකාවටම එරෙහිව එජාපය මුහුණ දිය යුතුවේ. උතුරටත් නැගෙනහිරටත් ගමන් කළ යුතුව ඇත. ඒ සඳහා කොළඹ ක‍්‍රමයේ දැන්වීම් සමාගම්වල උපදේශන වලට රැුවටිය යුතු නැත. නැවත විනාශ වෙනවාද දිනනවාද යන්න තීරණය කිරීම පක්‍ෂයේ ඉහළ පෙළට භාර කටයුත්තකි. කෝටි ගණන් වැයකර සකසන මැතිවරණ ව්‍යාපෘති වෙනුවට ගමේ මිනිසාගේ ශක්තිය යොදා ගත යුතුවේ.

නීතිඥ චන්ද්‍රසිරි සෙනෙවිරත්න විසිනි.

Comment (0) Hits: 147

ව්‍යවස්ථා අර්බුදයේ වින්නැහිය  

පෞද්ගලික එදිරිවාදිකම් නිසා රට විනාශ මුඛයට යාමට ඉඩ නොදිය යුතුය. ජනතාවගේ ස්වභාවය පාලනය කරනු ලබන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසිනි.

සියල්ල කරළියට පැමිණියේ ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සහ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ අතර පැවති පෞද්ගලික එදරිවාදිකම් කූට ප්‍රාප්තියට පත් වීමත් සමගය. ජනාධිපතිවරයා අගමැතිවරයා බලයෙන් පහකොට, ඔහුගේ ප්‍රබලම දේශපාලන සතුරා වූ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂව එම තනතුරට පත් කිරීම නිසා මුළු රටම අර්බුදයක වෙළාගත් බව සමස්ත ජනතාවම හොදින් දැනගත්තේය. ඔක්තෝම්බර් 26 වෙනිදා නැවත කඩිමුඩියේ අගමැති දිවුරුම් දීම නිසා අර්බුදය නිර්මාණය වූ බව ඉන්දයානු මාධ්‍ය වාර්තා කළේය.
 
ජනාධිපතිවරයා මෙහිදී භාවිතා කළ උපාය වූයේ, පැවති හවුල්කාර ආණ්ඩුවේ එක් පාර්ශ්ව කරුවකු වූ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නිල වශයෙන්, විනාඩි කිහිපයකට පෙර ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීමත් ඉන් පසුව පැවති ආණ්ඩුව තවදුරටත් ව්‍යාවස්ථානුකූල නොවේය යන තර්කයයි.
 
ජාතික ආණ්ඩුවකට 30 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් තබාගත හැකි වුවද එය බිඳවැටුණු විට ව්‍යාවස්ථාවට අනුකූලව කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් සංඛ්‍යාව අඩු කළ යුතු වේ. මෙය වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා සමග සාකච්ඡා කොට උපදෙස් පරිදි කළ යුතු වුවද තම අභිමතය පරිදි ක්‍රියා කිරීමට ව්‍යාවස්ථාවෙන් බලය ඇති බව කියමින් අත්තනෝමතිකව ක්‍රියා කරන්නට ජනාධිපතිවරයා පෙළඹුණේය.
 
ශ්‍රී ලංකාවේ රාජාණ්ඩුවක් තිබුණේ නම් අධිරාජ්‍යයකු මෙන් අභිමතය පරිදි බලය පරිහරණය කරන්නට හැකියාව තිබෙන නමුත් චර්යා ධර්ම පද්ධතියක් යටතේ ඊට සීමා පැනවෙන බව කිහිපවරක්ම ම විසින් සඳහන් කර ඇත. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාව ජනරජයකි. ජන රජයක් යටතේ අභිමතය පරිදි බලය පරිහරණය කිරීම ගැන කතා කිරීම මූලධාර්මික කරුණු වැරදියට වටහා ගැනීමකි. එසේ වන්නේ ජන රජයක ජනාධිපතිවරයා ජනයාගේ පැවැත්ම පාලනය කරන්නා පමණක් වන නිසාය. පැවැත්ම උදෙසා අනෙක් අයට නැති බලයක් ඔහුට හිමි නොවේ.
 
එම නිසා ජනරජ ව්‍යාවස්ථාව යටතේ ජනාධිපති ලෙස දිවුරුම් දී ඇති තැනැත්තා අනෙකුත් වගකිවයුත්තන්ගෙන් නිසි උපදෙස් ලබාගත යුතු වේ. දැනට මතුව ඇති ගැටලුවේදී ඒ සඳහා නිසි වගකීම දරනු ලැබූයේ අග්‍රාමාත්‍ය වික්‍රමසිංහයි.
 
අගමැතිවරයා පත්කළ පසුව බහුතරය සෙවීම:
 
ජනාධිපතිවරයාගේ උපාය වූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ පත්කොට ඉන් පසු ඔහු හා එකතු වී පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය සෙවීමට අවශ්‍ය කටයුතු කිරීමයි. රහසිගතව ලොකු ලොකු ගණන්වලට මන්ත්‍රීවරු විකිණීම ගැන ආරංචි සහ කටකතා පැතිර ගිය අතර රාජපක්ෂ කඳවුරට පනින්නන් සහ මුදලින් ගෙවන අල්ලස් මෙන්ම රිසි රිසි කැබිනට් තනතුරු දෙන බවට ද චෝදනා නැගුනේය. පසුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සාධාරණීකරණය කරමින් මන්ත්‍රීවරුනට මිලක් නියම වීම පිළිබඳව ජනාධිපතිවරයාම කරණු කියා සිටියේය. ඒ ආකාරයට ඔවුනට දඞුවමක් දෙන බව අගවමින් ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය යුතු බව කීවේය.
 
කිහිප වාරයක් ඔහු වරින් වර රාජපක්ෂ රජයට අමාත්‍යවරුන් පත් කළේය. එහෙත් ඒ මගින් අදාළ බහුතරය එකතුකර ගත නොහැකි බව පසුව පෙනී ගියේය. මේ අතර බලයෙන් පහකරනු ලැබූ අග්‍රාමාත්‍ය වික්‍රමසිංහ, තමා තවමත් රටේ නීත්‍යානුකූල අගමැතිවරයා බව කියා සිටිමින් සිය නිල නිවස වූ අරලියගහ මන්දිරයෙන් නික්ම නොයා එහි රැඳී සිටියේය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ආණ්ඩුවක් නැති රටක අගමැතිවරුන් දෙදෙනෙකු පහළ වීමයි. මිනිසා විසින්ම නිර්මාණය කරගනු ලබූ මේ අවස්ථාවේ අර්බුදය නිසා දරුණු ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක අත්විඳින්නට සිදුවන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. එම ගැටලු ඉක්මනින් විසඳා ගත යුතු බව ද පුන පුනා කිව යුතු නැත.
 
එකක් කඩතොලු වසාගන්නට ගොස් බොහෝ කඩතොලු මතුවිය:
 
මෙය සිහිනුවණින් ක්‍රියා නොකොට එක වරදකින් තවත් වරදකට පැනීමකි.  වික්‍රමසිංහ තම බලය ප්‍රදර්ශනය කරන්නට උත්සාහ කළ විට පාර්ලිමේන්තු සභා වාර කල් තැබිණි. ඉන්පසු මතුවූ යෝධ ජනතා විරෝධය සහ අන්තර් ජාතික විරෝධතා හමුවේ පාර්ලිමේන්තුව නැවත රැස්වන දිනය නියමිත දිනට වඩා දින දෙකකින් ඉදිරියට ගැනුණේය. නැවත සභාවාරය ආරම්භ කළ විට රාජපක්ෂ විශ්වාස භංග යෝජනාවෙන් පරදින බව පෙනෙන විට ව්‍යාවස්ථාවේ වෙන්කොට ගත් ප්‍රතිපාදනයකට මුවා වී ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින්නට තීරණය කළේය. මෙහිදී මැතිවරණයකට පවා දින නියම කරන ලදී. මෙහිදී ඔහු කළ වරද වූයේ ව්‍යාවස්ථාව සමස්තයක් සේ නොගෙන තමන්ගේ ක්‍රියාවට උදවුවෙන වගන්ති පමණක් ඉවහල් කර ගැනීමයි. ඔහු විසින් කරන ලද මෙම වරද ඔහුට සහය දෙමින් ඇතැම් නීතිඥවරු පවා අනුමත කළහ.
 
එසේ වුවද ව්‍යාවස්ථාව යනු තමන්ට අදාළ කොට පමණක් පරිශීලනයට ගන්නා පරිශීලන ග්‍රන්ථයක් නොවේ.  එය සමස්ත ජාතියම ඉරණම තීන්දු කරන ලියැවිල්ලකි. එය පියවා ගත යුත්තේ සමස්ථයක් ලෙස සලකාය. එම ව්‍යාවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ඇති සාමාන්‍ය බලතල අවුරා තබන වගන්ති කිහිපයක් ඇත. පාර්ලිමෙන්තුව ප්‍රථම දින සිට අවුරුදු හතර හමාරක් ගත වන තුරු විසුරුවා හරින්නට නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක ඡන්දයකින් සම්මත කරගෙන එය ජනාධිපතිට ඉදිරිපත් කළ යුතු වෙයි.
 
යම් අයකු සමස්ථයක් ලෙස සලකා ව්‍යාවස්ථාව කියවා බලනවිට එවැනි අවුරා තැබීමේ වගන්ති ඊට ඇතුලත් කොට ඇත්තේ මන්ද යන්න පැහැදිළිව අවබෝධ කර ගනු ඇත. එසේ කොට ඇත්තේ යම් තරමක කාලයක් පුරා ප්‍රතිපත්ති සමුදායක් බාධාවකින් තොරව ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රියාත්මක කරලනු සඳහාය. එසේ වූ, පාර්ලිමේන්තු බල කාලය අවම වශයෙන් අවුරුදු හතර හාමාරක් විය යුතුය. තමාට අවශ්‍ය අදාළ වගන්ති පමණක් කියවාගෙන, තමන්ට තහනම් කිරීම් පනවා ඇති කොටස් නොසලකා හැරීම ජනාධිපතිවරයා විසින් නොකළ යුත්තකි. ඔහුට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට අවශ්‍ය නම් ඔහු කළ යුතුව තිබුණේ ව්‍යාවස්ථාව අනුව තුනෙන් දෙකක බහුතරයකින් තමන් හට බලය ඉල්ලා සිටීමය.
 
අත්තනෝමතිකව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමෙන් අර්බුදය දිග්ගැසීමය:
 
පාර්ලිමේන්තුව අත්තනෝමතික ලෙස විසුරුවා හැරීම නිසා, ජනාධිපතිවරයාගේ ක්‍රියාව ව්‍යාවස්ථාවට එකග වේද යන්න විමසමින් එය පිළිනොගත් පාර්ශ්ව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ ඉදිරියට යාම දක්වා අර්බුදය දිග් ගැසුණේය. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ නියෝගය අත්හිටුවමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් අතුරු තහනම් නියෝගයක් නිකුත් විය. දෙසැම්බර් මස මුලදී මීට අදාළව පූර්ණ විභාගයක් පැවැත්වීමට අධිකරණය බලාපොරොත්තු වෙයි.
 
මේ අතර වාරයේදී පාර්ලිමේන්තු සභාවාරය ජනාධිපතිවරයාගේ පෙර නියෝගය මත ඇරඹුණු පසුව, පාර්ලිමේන්තුවේ යම් නීතියක් සම්මත කරන එක්තරා ක්‍රමවේදයක් අනුගමනය කොට, එනම් කථානායකවරයා අසන හඞ අනුව රාජපක්ෂ සහ ඔහුගේ රජය කෙරේ විශ්වාස භංග වී ඇති බව පළ කෙරෙන යෝජනා දෙකක් බහුතරයෙන් සම්මත කරන ලදී. ව්‍යාවස්ථාව අනුව එවැනි විශ්වාස භංග යෝජනාවක් බහුතරයෙන් සම්මත වූ විට පවතින රජය ඉබේම විසුරුවා හැරෙන්නේය. එවිට එම විසුරුවා හැරීමෙන් පාර්ලිමේන්තුව බහුතර විශ්වාසය දිනාගත හැකි තවත් අයකු පත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කෙරේ. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා තවත් වරදක් කරමින්, එම විශ්වාස භංග යෝජනා ප්‍රතික්ෂේප කොට, වඩාත් නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් භාවිතයෙන් එම යෝජනා නැවත සම්මත කරගන්නා ලෙස දන්වා සිටී.
 
වික්‍රමසිංහ කණ්ඩායම ඉන් ජයගත් විට නීතිය නොතකන රාජපක්ෂ කණ්ඩායම පාර්ලිමේන්තු සැසියට බාධා කළහ. මේ හරහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ මතුවුණ අරාජික බව ශ්‍රී ලංකා ජනයා මෙන්ම පිටස්තර ජනයාද සියැසින් දැකගත්හ. බොහෝ විදේශ සේවා නිලධාරීහු ට්වීටර් පණිවුඩ මගින් ඒවා බාහිර ලෝකයාට යැවූහ. මතුවූයේ අතීශය කණගාටු දායක තත්වයකි.
 
මේ සියල්ල රජ්‍ය පාලනය භාරව ඉන්නා ජනාධිපතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංග වීම පල කරන්නක් ලෙස නිගමනය කළ හැකි වේ. වරදේ බරපතල කම පිළිබඳව පුර්ණ අවබෝධයක් නොමැතිව ක්‍රියාකිරීම ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන්නා වූ තවත් වරදකි.
 
වික්‍රමසිංහ අතින් වැරදි කෙරී ඇති හෙයින් ඔහුද වරදින් මිදෙන්නේ නැත.
 
ජනාධිපතිවරයාට වික්‍රමසිංහට නොකැමතිවන්නට ඕනෑ තරම් හේතු ඇත.
 
ප්‍රසිද්ධ මහ බැංකු වංචාව යට ගැසීමට වික්‍රමසිංහ දැරූ නිර්ලජ්ජ උත්සාහය ඉන් එකකි. 2015 පෙබරවාරි 27 වැනිදා මෙය සිදුවන විට ජනාධිපතිවරයා විදේශගතව සිටි අතර, මෙය ඔහු දැනගත් විට මෙම වංචාව පිළිබඳ සොයා බැලීමට කොමිසමක් පත්කරන ලෙස හෙතෙම තම ලේකම්වරයාට නියෝග කළේය. එහෙත් තමාට සමීප නීතිඥවරුන් තිදෙනකු මෙම සිදුවීම පරීක්ෂා කිරීම උදෙසා පත්කොට වික්‍රමසිංහ, ජනාධිපතිවරයාව ඉන් ඉවත් කර තැබුවේය. එම විමර්ශන වාර්තාවෙන් මහ බැංකුවේ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු දැඩි දෝෂ දර්ශනයට ලක් කළ ද, වික්‍රමසිංහගේ හිතවාදියෙකු වූ මහබැංකුවේ අධිපතිවරයාට චෝදනාවලින් මුදවාලන චරිත සහතිකයක් දුන්නේය. ඔහු මහබැංකු අධිපතිවරයා ආරක්ෂා කරමින් අනුගමනය කළේ වරදට ගොළුවත රැකීමේ ප්‍රතිපත්තියකි.
 
ඊට අදාළ කාරණා අතීශය බැරෑරුම් තත්වයක් දක්වා වර්ධනය වූ විට, 2015 අගෝස්තුවේ පැවති මහමැතිවරණයට ටික දිනකට පෙර ජනාධිපතිවරයාට රූපවාහිනියෙන් ජාතිය ඉදිරියට පැමිණ මේ පිළිබඳ කරුණු අනාවරණය කරන්නට සිදු වූයේය. ප්‍රශ්නයට මුහුණ දී සිටින මහබැංකු අධිපතිවරයා දිගින් දිගටම ආරක්ෂා කරන්නට ගොස් තමාගේ “මිස්ටර් ක්ලීන්”යන නම කැත කර ගන්නට එපා යැයි වික්‍රමසිංහට අවංකව අවවාද කරන්නට ඔහුට සිදුවූයේය. එහෙත් ඒ ගැන ඇහුම්කන් දීමක් සිදුවන බව පෙනුණේ නැත. විරුද්ධ පක්ෂය මෙය ජාතික ප්‍රශ්නයක් ලෙස මහමැතිවරණ සමයේ ජාතිය ඉදිරියට ගෙන ආවේය. දූෂණ විරහිත සමාජයක් ගොඩනගන බවට පොරොන්දු දෙමින් බලයට පැමිණි රජයකට එය හිස රදයක්ම විය. බොහෝ අයගේ විශ්වාසය අනුව එජාපයට පාර්ලිමේන්තු බහුතරයට වඩා ආසන පහක් හෝ හයක් අඩුවෙන් ලැබී තනිවම රජයක් පිහිටු වීම වැලකුණේ තමන් නිර්දෝෂී බව ඡන්දදායකයන්ට ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි වූ නිසාය. ඒ අතර විවිධ ඡන්දදායකයෝ සිටියහ.
 
බැඳුම්කර වංචාව වසා ගන්නට දැරූ උත්සාහයන් අතීශය ප්‍රශ්නකාරී වීම:
 
වික්‍රමසිංහගේ අවාසනාවට බැඳුම්කර මගඩිය පිළිබඳ ආන්දෝලනය බරපතළ ලෙද නොකඩවා වර්ධනය වූයේය. කෙතරම් ගරුත්වයට හානි වුවද ඔහුගේ රජයට ඊට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය. ගොඩනැඟුණු අප්‍රසන්න තත්වය පිළිබඳ නොසතුටු සිතින් පසුවූ ජනාධිපතිවරයා මේ පිළිබඳව පාර්ලිමේන්තුවේ කෝප් කමිටුව (මහජන ව්‍යාවසාය පිළිබඳ කමිටුව) හරහා නිවැරදි තොරතුරු සොයා බලන්නට උත්සාහ ගත්තේය. එහෙත් එම කමිටුවේ සිටි එජාප නියෝජිතයෝ කමිටු වාර්තාව අඩපණ කළහ. කමිටුවේ ජවිපෙ සාමාජිකයා ඒ පිළිබඳව අනුකම්පාව දැක්විම ප්‍රතික්ෂේප කළ විට එජප නියෝජිතයෝ වාර්තාවේ සඳහන් පණිවිඩය දියාරු කරන්නට තැත් කළහ. මෙහිදී ඔවුන් කළේ වාර්තාවේ පාද සටහන්  (Footnotes)  ඇතුලත් කොට  එම වාර්තාව පමණක් නොව ඒ සමග වාර්තා දෙකක් එක්ව කියවිය යුතු වග සභාපතිවරයාට මතක් කර දීමයි.
 
මෙහිදී නැවත ඊට මැදිහත් වන්නට ජනාධිපතිවරයාට සිදුවූයේ වික්‍රමසිංහ විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ එජාප නියෝජිතයන් කොප් වාර්තාව වසන් කරන්නට උත්සහ කළ නිසාය. ජනාධිපතිවරයා මැදිහත් වූයේ මේ සඳහා ජනාධිපති විමර්ශන කොමිසමක් පත් කිරීම කිරමිනි. බැඳුම්කර මගඩියට අදාළ එම කමිටුවේ වාර්තාව මේ වන විට නිකුත් වී තිබේ. එම වාර්තාවේ වංචාවට අදාළව වික්‍රමසිංහ ගැන හෝ ඔහුගේ ජ්‍යේෂ්ඨ අමාත්‍යවරුන් පිළිබඳ සඳහන් නොවන්නේ නමුත්, මහබැංකු අධිපතිවරයාත් ඔහුගේ බෑනා ඔහුගේ ජ්‍යේෂ්ඨ නිලධාරීන් විසිනුත් හවුලේ පවත්වාගෙන ගිය මූලික ගැනුම්කාර කොම්පැනියක් වංචාවට සම්බන්ධ වූ ආකාරය ඉන් අනාවරණය කර තිබේ. මහාබැංකු අධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය නිමාවූ විට ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකෝපකරමින් ඔහු නැවත පත් කිරීමට වික්‍රමසිංහ උත්සාහ ගත්තේය. ඔහුගේ කාලය තවදුරටත් දිර්ඝ කිරීම නවතා ජනාධිපතිවරයා, වික්‍රමසිංහගේ උත්සාහය ව්‍යාර්ථ කර දැමුවේය.
 
ආර්ථික පතිපත්ති සම්පාදනයේදී ජනාධිපතිවරයාව පසෙකින් තැබීම:
 
ජනාධිපතිවරයා, වික්‍රමසිංහ නුරුස්සන්නට තවත් හේතුවක් තිබිණි. සියලුම ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ ගනු ලැබුවේ වික්‍රමසිංහ නායකත්වය දැරූ ආර්ථික කළමනාකරණය පිළිබඳ කැබිනට් කමිටුවෙනි (CCEM) ඊට අදාළ සියලුම කරුණු ජනාධිපතිවරයාට දැනගන්නට ඉඩ තැබුවේ නැත. රටට අදාළව ගනු ලැබු බොහෝ තීරණ තමාට දැනගන්නට ලැබුණේ ඒවා කැබිනට් මණ්බල අනුමැතියට ඉදිරිපත් කළ විටදී පමණකැයි ඔහුට ප්‍රසිද්ධියේ මැසිවිළි නඟන්නට සිදුවූයේය.
 
ප්‍රධාන හවුල්කාර පාර්ශ්ව දෙකක් ඇති යහපාලන රජයක් කටයුතු කළ යුත්තේ එසේ නොවේ. එහෙත් ඒ පිළිබඳව ඉදිරිපත් වූ පැමැණිලි නොසලකා ජනාධිපතිවරයාට ප්‍රතිපත්ති තීරණ ගැනීමේදී දිගින් දිගටම නොසලකා හරිනු ලැබිණි. මෙම තත්වය දරාගත නොහැකි මට්ටමට ලංවූ විට  (CCEM) ඉවත දමා අලුත් ජාතික ආර්ථික සභාව (NEC) පිහිටු වන්නට තීරණය කළේය. එහි සභාපතිත්වය ජනාධිපතිවරයා සතු විය.
 
මේ ආකාරයෙන් ජනාධිපතිවරයා සහ වික්‍රමසිංහ අතර ගොඩනැගුණු විරසකය දීර්ඝ ඉතිහාසයක් පුරා පැවත ආවෙකි. එය හදිසියේ ඔක්තෝබර් 26 දින මතුව විත් වික්‍රමසිංහව. ජනාධිපතිවරයා ඉවත් කරන්නට තීරණය කළා නොවේ.
 
පෞද්ගලික එදිරිවාදිකම්, ජාතික තලයේ කාරණාවලට ගාවා ගත යුතු නැත:
 
එහෙත් දැන් පෞද්ගලික විරසකය ජාතික විරසකයක් බවට පත්වී, ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාතික හවුල්කරුවන් ද ඊට මැදිහත් වී දැන් එය ගෝලීය විරසකයක් බවට පත්ව තිබේ.
 
රටේ ආර්ථිකය දැනටමත් දැඩි අර්බුදයකට ලක්වී අතීශය තීව්‍ර ලෙස එය පීඩා විඳින්නට පටන්ගෙන තිබේ. අද වන විට ආණ්ඩුවක් නොමැතිව රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත්‍රණයක් නොමැති තත්වයකට රට පත්ව තිබේ. මෙහිදී පවතින්නේ රාජපක්ෂ හිතවාදීන් ගොඩනගා නිවේදනය කරන ආර්ථිකයට හානිකර වූ දිගුකලක් නොපවතින රසකතා පමණකි. එය දියවැඩියාව උත්සන්න වී මැරෙන්න වැටී ඉන්නා ලෙඩෙකුට ග්ලූකෝස් පෙවීමක් හා සමානය.
 
දියවැඩියා රෝගියා එය ආසාවෙන් පානය කළද ඔහුට නොදැනීම  එයින් එල්ලවන්නේ ජීවිත තර්ජනයකි. වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව බලාපොරොත්තු වූ ලෙස 2019 වර්ෂයට අයවැයක් නොමැත. ඒ නිසා මූල්‍ය ශික්ෂණ ක්‍රියාදාමයක් පවත්වා ගැනීමේ යාන්ත්‍රණයක් පෙනෙන තෙක් මානයේ නැත. රාජපක්ෂ රජයෙන් අතුරු සම්මත ගිණුමක් සඳහා යෝජනාවක් ගෙන යනු ලැබුවොත් එය ඡන්දයකින් පරදින සෙයක් පෙනේ. මන්ද මෙම රජයට බහුතරයක් නොමැති බැවිනි. ඒ නයින් සලකා බැලූ විට ඔහුගේ රජය එසැණින්ම බිඳ වැටෙනු ඇත.
 
අයවැයක් හෝ අතුරු සම්මත ගිණුමක් නොමැතිව ශ්‍රී ලංකාවට, පවතින රාජ්‍ය ණය සඳහා කල් පිරීමට පෙර පොළී ගෙවාගත නොහැකි තත්වයක් දැනට උද්තග වී තිබේ. පෙනෙන ආකාරයට ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට ශ්‍රී ලංකාවට ගත් ණය ගෙවාගත නොහැකිව ළතවන්නට සිදුවේ. ජනාධිපතිවරයා සහ රාජපක්ෂවාදීන් අමු අමුවේ ව්‍යාවස්ථාව උල්ලංඝනය කළ නිසා විදේශ ආයෝජකයෝ දැනටමත් තැතිගෙන සිටිති.
 
දැනටමත් රටේ පවතින රන් ණය උදෙසා 2% සිට 5% දක්වා පරාසයක, අවධානම් දැරීමේ අධිවාරිකයක් මූල්‍ය වෙළෙඳපොළේදී එකතු කොට තිබේ. එහි තේරුම රාජපක්ෂ විසින් මෙහෙයවන රජයක් තිබුණත්, වික්‍රමසිංහ මෙහෙයවන රජයක් තිබුණත් මින් ඉදිරියට මෙතෙක් අප ලැබූ 6.5% පොළියට ණය නොලැබෙන බවයි. අපට ඉදිරියට ණය ලබාගත යුතු වන්නේ 9% සිට 10% දක්වා අධිකතර පොළියකටයි. මෙවැනි පොළියක් යටතේ ණය ලබාගෙන කල් පිරෙන්නට ආපසු ගෙවන්නට බලපොරොත්තු වීම තනිකර අදූර දර්ශී කටයුත්තකි.
 
ශ්‍රී ලංකාවේ අර්ථ විරහිත මාධ්‍ය සාකච්ඡා :
 
ජනාධිපතිවරයා හා වික්‍රමසිංහ අතර පවතින මෙම පෞද්ගලික විරසකය විසින් මුළු ආර්ථිකයම විනාශ කොට තිබේ. එහෙත් මුද්‍රිත සහ ඉලේක්ට්‍රොනික මාධ්‍ය  යන දෙආකාරයේම මධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වන්නේ පක්ෂග්‍රාහී වැරදි තොරතුරුය. එසේ වුවද ජනාධිපතිවරයා විසින් මුදා හරිනු ලැබූ අර්බුධය තුළ ඇති අනියත ප්‍රතිඵල විනිවිද දැකගන්නට ඒ මගින් කිසිදු අවස්ථාවක් උදාවන්නේ නැත.
 
මෙම තත්වය ජනයා විග්‍රහ කර ගත යුතු ආකාරය ඉන්දියාවේ රාජ්‍ය සභා රූපවාහිනියේ පැහැදිළි කර දී ඇති ආකාරය හොඳ උදාහරණයකි. ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දී ඇති තත්වය එම රූපවාහිනී ආයතනය , බුද්ධිමතුන් තිදෙනෙකු ඉවහල් කරගෙන මෙහෙයවූ වැඩසටහනකින් අගතියෙන් තොරව, පක්ෂග්‍රාහී නොවී වැරදි තොරතුරු නැතිව විග්‍රහ කරන ලදී. රාජපක්ෂ රජය දැනට පිළිගෙන ඇත්තේ වැඩි ප්‍රසිද්ධියක් නැති බුරුන්ඩි රාජ්‍යයෙන් සහ කළාපයේ ප්‍රබල චීනයෙන් පමණක් ඔබ ඔවුන්ගේ අවධානයට ලක්විය. රාජ්‍ය නායකයා ලෙස සෙසු ලෝකයාම ඔහුව තනිකර දමා තිබේ. එය ඒ ආකාරයට නරඹන්නන්ගෙන් දැනුවත් බව සැබවින්ම වර්ධනය කොට තිබේ.
 
මේ සියල්ලෙන් ජනාධිපතිවරයා උගත යුතු පාඩම වන්නේ තම පෞද්ගලික වෛරය දියත් කිරීමෙන් රටේ සමාජ, දේශපාලන ආර්ථික රටාව විනාශ කිරීමේ අවධානම නොගත යුතු බවයි. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයකු විසින් තම කටයුතු මෙහෙය විය යුත්තේ ඒ ආකාරයට නොවේ. තමාට ජනාධිපතිවරයා සමග කටයුතු කිරීමේ කිසිදු අපහසුවක් නැතැයි වික්‍රමසිංහ කිහිප විටකදීම ප්‍රකාශ කිරීම ඔහුන්ගේ හොඳ නමට හේතු වී තිබේ. ඔහු රටේ නාමයෙන් අතීතය අමතක කිරීමට සූදානම්ය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා ඊට වෙනස් මගක යමින් වික්‍රමසිංහගෙන් පළිගැනීමේ චේතනාවෙන්ම සිටී.
 
ජනාධිපතිවරයාගේ මේ අකාර මුරණ්ඩු ක්‍රියා කලාපයෙන් සිදුවිය හැකි අවධානම අඩු කරගෙන ඔහු යහපත් රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයකු ලෙස කටයුතු කරන්නේ නම් ඔහු ඔක්තොබර් 26 ට පෙර පැවති තත්වයට ගොස් රටේ නිදහස් සාධාරණ මැතිවරණයක් පවත්වන තුරු බලයේ ඉන්නට අගමැතිවරයකු පත් කරගන්නට පාර්ලිමේන්තුවට ඉඩදිය යුතුය.
 
මේ වන විට රාජපක්ෂවාදීන් පාර්ලිමේන්තුව තුළ විදහා පෙන්වූ ප්‍රචන්ඩ මැර බලය හා භීතිය උපදවන ක්‍රියා කලාපය දුටු මහජනයා ඔහුන් යටතේ වන පරිපාලනයකින් නිදහස් හා සාදාරණ මැතිවරණයක් ලැබෙතැයි නොසිතනු ඇත. 


ආචාර්ය ඩබ්ලිව් ඒ. විජේවර්ධන විසින් දිනපතා ඩේලි එෆ් ටී පත්‍රයට ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන ලද ලිපියක සිංහල පරිවර්තනයකි.

Comment (0) Hits: 168