V2025

විචාර

සිරිසේන යනු ජාතික පරපීඩාකාමියෙකි

ගිය සතියේ ජනාධිපතිවරයා සතියකින් ප‍්‍රශ්නය විසඳන බව කීවේය. මෙය ලියන මොහොත (13) වන විටත් ඔහුගේ ඒ විජ්ජා බලය ක‍්‍රියාත්මක වී නැත. ඇත්තෙන්ම ගත වූ සතිය තුළ, ඔහුගේ තත්වය තවත් දුෂ්කර අඩියකට ඇද වැටී ඇත. මන්ත‍්‍රීවරුන් 117 දෙනෙකුගේ වැඩි ඡුන්දයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි විශ්වාසය පළ කෙරෙන යෝජනාවක් ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත විය. මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාම එක් වී එවැනි යෝජනාවක් සම්මත කර ගත්තත් තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති තනතුරට පත් නොකරන බව කියන සිරිසේනට, ‘ප‍්‍රශ්නය විසඳීම’ දැන් තවත් අවුල් වනු ඇත. 

අද සවස 4 ට අධිකරණයේ මතය ප‍්‍රකාශයට පත්වීමට නියමිතයි. එයින් ලැබෙන විනිශ්චය තමන්ට අවාසිදායක එකක් වෙතොත්, ඒ කාරණයම, එනම් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය යුතුද නැද්ද යන්න පිළිබඳ කාරණය අරභයා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට ඔහු අදහස් දක්වා ඇතැයි අද මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබුණි. එහි අදහස වන්නේ, මේ දක්වා මේ ජනාධිපතිවරයා කර ඇති සෑම ව්‍යවස්ථා උල්ලංඝණයක් සඳහාම, එනම්, අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ එම ධුරයෙන් පහ කිරීම, මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති ධුරයේ පිහිටුවීම සහ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම යන ප‍්‍රශ්න තුන සඳහාම ජනමත විචාරණ තුනක් පැවැත්වීමට අපට සිදු වනු ඇති බවයි. ඒ සියල්ලම එක ඡුන්දයකින් විනිශ්චය කර ගැනීමේ තවත් අවකාශයක් ඇති බව ඔහු කියන්නේ නැත. එනම්, මේ පුද්ගලයා ජනාධිපති තනතුරේ තවදුරටත් සිටීමට සුදුසු ද නැද්ද යන්න දැන ගැනීම සඳහා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීමයි.          සිරිසේන යනු, වචන රාශියක් බිනීමෙහි දක්ෂ, එහෙත් බුද්ධිමය පරිචයකින් ඒ වචන පාලනය කර ගැනීමට නොදන්නා ආලවට්ටම් දේශපාලඥයෙකි. සන්සන්දනයක් වශයෙන් ගත්තොත්, මහින්ද රාජපක්ෂට ලොකු වචන මල්ලක් නැත. එහෙත් ඔහු පාවිච්චි කරන වචන කිහිපය යම් හීලෑවක් ඇතිව ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමට දක්ෂ ය. එය කපටිකමක් වෙතත්, දක්ෂකමකි. 2015 සහ ඒ ආසන්නයේ සිරිසේන කතා කෙළේ වචන ස්වල්පයකි. ඒ නිසා, ඔහුගේ කතාවේ යම් සංයමයක් දක්නට ලැබුණි. එහෙත්, මහින්ද රාජපක්ෂ සමග අංශක 180 කරණම ගැසූ දිනවල පටන් සිරිසේන පොරොප්පය ගලවා වචනවලට නිදහසේ ගලා යන්නට ඉඩ හැර තිබේ. කොකාගේ සුද පෙනෙන්ට ගත්තේ එතැන් පටන් ය. 
 

මන්ත‍්‍රීන් 225 දෙනාම සම්මත කර ගත්තත් තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයට පත් නොකරන්නේය යන, දෝෂාභියෝගයකට පවා නිමිත්තක් විය හැකි ඒකාධිපති සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී මුග්ධ ප‍්‍රකාශය කිරීමෙන් අනතුරුව ඔහු තවත් එවැනිම ප‍්‍රකාශයක් කෙළේය. එනම්, මහින්ද රාජපක්ෂට 113 ක් සොයා ගත නොහැකි වුණේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ මිල ගණන් කෝටි 50 දක්වා වැඩි වූ නිසා බව කියා සිටීම ය. මෙයින් පෙනී යන එක කාරණයක් වන්නේ, ඔහු මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති තනතුරේ පිහිටුවා ඇත්තේ, මුල පටන්ම මන්ත‍්‍රීවරුන් යම් ප‍්‍රමාණයක් මිලට ගැනීමේ හොර වැඩ පිළිවෙලක් යටතේ බවයි. අනෙක් කාරණය වන්නේ, ඊට අඩු මුදලකට මන්ත‍්‍රීවරුන් මිල දී ගැනීමට තරම් මන්ත‍්‍රී වෙළඳපොළ මිළ අඩු මට්ටමක පැවතියේ නම්, තමාගේ ව්‍යවස්ථා විරෝධී තේරීම පවා ව්‍යවස්ථානුකූල කර ගැනීමට තිබුණේය යන විශ්වාසයකින් ඔහු මුල සිටම ක‍්‍රියා කරන්නට ඇති බවයි. රටේ පළමු පුරවැසියා ව්‍යවස්ථානුකූලත්වය සහතික කර ගැනීමට උත්සාහ කොට ඇත්තේ අල්ලස මගින් වන බව එයින් කියැවේ.     බලහත්කාරයෙන් බලය අත්පත් කර ගත් හෝ බලහත්කාරයෙන් බලය භාවිත කළ ලෝකයේ කිසි නායකයෙකු, තමන් එසේ කරන්නේ තමාගේ හෝ තම පවුලේ අභිවෘද්ධියට යැයි කියා නැත. ඒ සෑම දෙනාම කියා ඇත්තේ, තමන් එසේ කරන්නේ රටේ, ජනතාවගේ, සමාජයේ හෝ ආගමේ සුභසිද්ධියට බවයි. ඉතා ඈත අතීතයේ කලිගුලා වැනි ඒකාධිපතියන් සම්බන්ධයෙන් බැලූවත්, ඊට මෙහා ගෙන්ගිස් කාන් වැනි ඒකාධිපතියන් හෝ ඊටත් මෙහා ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් වැනි ඒකාධිපතියන් සම්බන්ධයෙන් සලකා බැලූවත් මේ තත්වය අපට දැක ගැනීමට ලැබේ. සිරිසේන එවැනි ඒකාධිපතියෙකු නොවේ. එසේ නොවන්නේ, ඔහුගේ විශේෂ යහගුණයක් නිසා නොව, ලංකාව ඒ තරම් මහා රංගනයක් කිරීමට තරම් සුවිසල් වේදිකාවක් නොවන නිසාත්, ඒ කුඩා වේදිකාවේ පවා ඔහු ඊටත් වඩා කුඩා චරිතයක් වන නිසාත් ය.      සිරිසේන දැන් මාස දෙකකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ ගෙන යමින් තිබෙන බලහත්කාරී රාජ්‍ය අවපාලනය යුක්ති සහගත කර ගැනීමට දැන් අවසානයේ ඉදිරිපත් කරන්නේ අර ඉහතින් කී බලඅපයෝජකයන් පොදුවේ පාවිච්චි කළ හේතුවාචකයකි. එනම්, මෙතැන ඇත්තේ තමා සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර ප‍්‍රශ්නයක් නොව, ජාතික සහ විජාතික බලවේග අතර ප‍්‍රශ්නයක් බවයි. මේ හේතු දැක්වීම, ඔහු මුලින් කළ හේතු දැක්වීම්වලට දළ වශයෙන් වෙනස් නැත. තමා රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ‘අකමැති’ නිසා ඔහුව ඉවත් කරන ලද බව කීමේදීත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ‘අවපාලනය’ වැලැක්වීම සඳහා තමා කටයුතු කරන්නේ යැයි කී අවස්ථාවේදීත්, පාර්ලිමේන්තුවේ 225 දෙනාගේම අත්සන සහිතව රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි විශ්වාසය පළවීමක් සිදුවුවත් ඔහුව නම් අගමැති ධුරයේ පිහිටුවන්නේ නැතැයි කීමේදීත්, මේ කියන ‘ජාතික’ සහ ‘විජාතික’ ද්විවිධය පිළිබඳ ව්‍යාජ රෝග නිධානයේ සෙවනැල්ල පසුබිමේ තිබුණි. ඔහු සංස්කෘතික වෙනස යැයි වරක් කීවේ එයයි.

බලහත්කාරයෙන් බලය අත්පත් කර ගත් හෝ බලහත්කාරයෙන් බලය භාවිත කළ ලෝකයේ සිටි කිසි නායකයෙකුට කර ගත නොහැකි වූ දෙයක් ද තිබේ. එනම්, මේ කියන පොදු අභිලාෂය, එනම්, ජනතාව සඳහා, රට සඳහා, ජාතියක් හෝ ආගමක් සඳහා තමා කටයුතු කළ බව කී හැම නායකයෙකුම තමන් එසේ කටයුතු කළ බව ඔප්පු කිරීමට අවසානයේදී අසමත් වීමයි. ඉතා පහසු සහ සරළ උදාහණයක් පමණක් ගන්නේ නම්, හිට්ලර් තමන්ගේ ‘උත්කෘෂ්ට අරමුණ’ අවසන් කරන විට මුළු ලෝකයක්ම විනාශ වී තිබුණි. අනිත් පැත්තෙන් ගත් විට, මේ සියලූ නායකයන් තමන්ට කලින් පැවති පාලනය තුළ තමන්ගේ විවේචනයට ලක්වූ කටයුත්ත හෝ ක‍්‍රියාවලිය නිශ්චිතව සහ සංයුක්තව දැක්වීමට අපොහොසත්ව ඇති බව පෙනේ. හිට්ලර් ‘යුදෙව් කුමන්ත‍්‍රණයක්’ ගැන කතා කෙළේය. එය තමාගේ අරමුණ සඳහා ඔහු පාවිච්චියට ගත් ව්‍යාජයක් බව අවසානයේ ඔප්පු විය. නැවතත්, ලංකාවෙන් පහසු සහ සරළ උදාහරණයට සිරිසේන ගතහොත්, තමා අයත් නොවන ‘විජාතිකත්වය’ හෝ තමා අයත් වන ‘ස්වදේශිකත්වය’ කුමක්දැ යි ඔහු නිශ්චිතව රටට පැහැදිළි කරන්නේ නැත. හම්බන්තොට හෝ වෙනත්  ඕනෑම දේපළක් හෝ ආයතනයක් පසු ගිය වසර තුන හමාරක කාලය තුළ, තමාගේ අනුදැනුමකින් සහ අනුමැතියකින් තොරව, ‘විජාතිකකරණයට’ ලක්කිරීමට වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව කටයුතු කෙළේ කෙසේදැයි ඔහු කියන්නේ නැත. කාන්තාවන්ට බාර්වල වැඩ කිරීම පිළිබඳව පැවති ආදිකාලීන ඉංග‍්‍රීසි නීතිය අහෝසි කිරීමට තැත් කිරීම සහ ස්වීප් ටිකට් එකේ මිල සම්බන්ධයෙන් ඒ ආණ්ඩුව කටයුතු කළ ආකාරය පවා, ඔහුගේ සහභාගීත්වයකින් සහ අනුදැමකින් තොරව ක‍්‍රියාවේ යෙදැවීමට තැත් කළ දේවල් නොවේ. එහෙත් දැන්, පසු ගිය වසර තුනකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ යහපාලන ආණ්ඩුව කරන ලද සියලූ යහපත් ක‍්‍රියා පමණක් තමන්ගේ අයිතියට පවරා ගන්නා අතරේ, ජනතා අප‍්‍රසාදයට පත් පියවර ගැන ‘තමන් දන්නේ පුවත්පත්වලින්’ පමණක් යැයි ඔහු කියා සිටින්නේය. 

මෙවැනි නිශ්චිත කාරණාවන්ගෙන් බැහැරව, ජාතික සහ විජාතික හෝ බටහිර කුමන්ත‍්‍රණ සහ අධිරාජ්‍යවාදය වැනි ‘මහා න්‍යාය’ තුළ තමන්ගේ චෝදනාව පදනම් කරන තැනැත්තා (විශේෂයෙන් එම තැනැත්තා එසේ කරන්නේ සටකපට චේතනාවකින් වන විට* තර්කණයේ විශේෂ වාසියක් භුක්ති විඳියි. එනම්, තමන්ගේ චෝදනාව සංයුක්තව පැහැදිළි කිරීමේ බරෙන් ඔහු නිදහස් වීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, යමෙකුට බෙදුම්වාදියෙකු හෝ එන්.ජී. ඕ. කාරයෙකු යැයි කී විට, ලංකාවේ වර්තමාන සමාජ අවකාශය තුළ ඉබේ ඇති කෙරෙන ‘අවබෝධය’, චෝදනාවට ලක්වන තැනැත්තා මොන තරම් කරුණු ගෙනහැර පෑවත් ඛණ්ඩනය කිරීම පහසු නොවන බව පෙන්වා දිය හැකිය. මන්ද යත්, සමාජයක් වශයෙන් අර කියන පහසු සහ වෙහෙසකර නොවන තනි වචනයකින් හෝ යෙදුමකින් යමක් ‘තේරුම් ගැනීමට’ සමාජයේ බහුතරය කැමැත්තක් දක්වන බැවිනි. උදාහරණයක් වශයෙන්, ‘සිංහල ජාතිය අනිත් ජාතීන්ට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ‘ යැයි සිතින් ගත් විට, උපතේ සිට මරණය දක්වා සිංහලයෙකු වන ඔබට එය ‘ඔප්පු’ කිරීම සඳහා කිරීමට ඇත්තේ, එසේ නොකියන තැනැත්තා ‘විජාතිකයෙකු’ හෝ ‘එන්.ජී. ඕ. කාරයෙකු’ හෝ ‘බෙදුම්වාදියෙකු’ යන වචනයකින් හැඳින්වීම පමණි.              

ඉදිරියේ ඇති ජනාධිපති සිරිසේනගේ ඉතා කෙටි දේශපාලනික ආයු කාලය තුළ ඔහු අනුගමනය කිරීමට නියමිතව ඇත්තේ හරියටම ඒ ප‍්‍රතිපත්තියයි. මේ දක්වා ඔහු කළ සෑම අවකල් ක‍්‍රියාවක්ම, ජාතියේ නාමයෙන් සහ අනාගත පරපුරේ නාමයෙන් කළ කී දේවල් බවට එවිට භෞතීස්ම වනු ඇත.

ආපසු හැරී බලන විට, අද සිරිසේන මුළු රටක්ම එක මිටට ගෙන දූෂණය කරමින් සිටින සල්ලාලයෙකුගේ තත්වයට පත්ව ඇත. එය උමතුවකි. රටක ජනාධිපතිවරයාගේ මොළය පරීක්ෂා කළ යුතු යැයි ඉල්ලා පුරවැසියෙකු අධිකරණයක් ඉදිරියට ගිය වෙනත් රටක් ගැන මා අසා නැත. මුළු රටම පීඩාවට පත්ව සිටීම දකිමින්, එසේ රටක් අල්ලේ නැටවීමට තරම් තමාට හයියක් ඇතැයි සිතා ඉන් වින්දනයක් ලැබීම පරපීඩාකාමයක් වශයෙන් අපට හඳුනා ගත හැක. 18/19 සියවසේ ප‍්‍රංශයේ විසූ සාද් නම් වූ ආදිපාදවරයා මේ කියන පරපීඩාකාමය පිළිබඳ ලෝ ප‍්‍රකට පුද්ගලයා ය. ඇත්තෙන්ම, අප සිංහලෙන් භාවිත කරන මේ වචනයට (පරපීඩාකාමය) සමාන ප‍්‍රංශ සහ ඉංග‍්‍රීසි ඇතුළු වෙනත් යුරෝපා භාෂාවල සඳහන් වචනය උපන්නේ ඔහුගේ නමිනි. ඔහු ගැහැනුන්ගෙන් වින්දනය ලැබුවේ සම්මත ආකාරයෙන් නොව, එම ගැහැනුන් අසීමිත වධ බන්ධනයට පත්කිරීමෙනි. ඉන් සමහර ගැහැනු කැමැත්තෙන් ඒ පීඩාවට ලක්වූවෝය. තවත් අය බලහත්කාරයෙන් ඒ සඳහා යොදවා ගනු ලැබුණි. මේ සෙල්ලම සඳහා අපූරු මෙවලම් පවා ඔහු පාවිච්චියට ගත්තේය. එසේ පාවිච්චියට ගත් ආම්පන්න කෞතුකාගාරයක්ම අදටත් පැරිසියේ පිහිටා තිබේ. 

සිරිසේනගේ මාස එක හමාරක පැටිකිරිය තුළ, රටක් පීඩාවට පත් කිරීම සඳහා ඔහු අවභාවිතයට ගෙන ඇති මෙවලම් කිහිපයක් අපට හමු වෙයි. ඉන් එකක් වන්නේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවයි. අනෙක වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවයි. ඊළඟට, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සම්ප‍්‍රදායයි. ඊයේ වන විට ඔහු අධිකරණයත් ඊට ඈඳාගෙන තිබුණි. එනම්, මේ රටේ යුක්තිය සහ ව්‍යවස්ථා නෛතිකත්වය ඉල්ලා පුරවැසියන් අධිකරණයට යෑම නිසා ප‍්‍රශ්නය දිග් ගැස්සුණු බව කීමෙනි. අධිකරණය ඉදිරියේ දැනට මේ සම්බන්ධයෙන් ඇති සියලූ නඩු විභාග අවසන් වන තෙක් තමන් තීරණයක් නොගන්නා බවත් මේ වන විට මොහු කියා තිබේ. 

විශේෂයෙන් පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට මේ පුද්ගලයා හැසිරුණු ආකාරයත්, පොදුවේ ගත් විට, ඊට සෑහෙන කාලයකට ඉහතදී පටන් ඔහු කර කියා ඇති දේ ගැනත් මදක් විමසිල්ලෙන් සොයා බලන්න. ඔහු සහසුද්දෙන්ම පරපීඩාකාමියෙකු බව එවිට ඔබට වැටහෙනු ඇත. අවාසනාව වන්නේ, සාද් ආදිපාදවරයා ගැහැනු සිය ගණනක් පමණක් ස්වකීය පරපීඩක වින්දනය සඳහා පාවිච්චි කරද්දී සිරිසේන ආදිපාදයා දෙකෝටියක් ජනතාව ඒ නපුරු වින්දනය සඳහා යොදා ගනිමින් සිටීමයි.  

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 31

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ඉරණම සිරිසේනගේ ගිලටීනය අභියස

 ‘‘දේශපාලනය තුළ සදාකාලික මිතුරන්වත්, සදාකාලික හතුරන්වත් නැත. ඇත්තේ සදාකාලික අවශ්‍යතා පමණි’’ යන්න ප‍්‍රචලිත කියමනකි. එහි අන්තර්ගත වුණේ දේශපාලඥයා සම්බන්ධයෙන් බලපවත්වන බාහිර චර්යා ධර්ම ස්වභාවයකි. එසේ වෙතත්, දේශපාලඥයා ද මනුෂ්‍යයෙකු වන බැවින් මේ කියමන කෙරෙහි ඇතැම් කොන්දේසි බලපවත්වන බවට විශ්වාසයක් අප තුළ විය. ඊළඟට, මනුෂ්‍යයා සංස්කෘතික ජීවියෙකු ද වන බැවින් තවත් කොන්දේසියක් හෙවත් ශිෂ්ටත්වයක් යම් මට්ටමකින් හෝ ඉහත කී පාඨය කෙරෙහි සීමා පනවන බවට විශ්වාසයක් ද අප තුළ විය. එහෙත් ඒ සියල්ල බොරුවක් විය හැකි බව, සති දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ සිරිසේන අපට පෙන්වා දුනි. මනුෂ්‍යත්වය සහ ශිෂ්ටත්වය අළුයම ලූ කෙල පිඩක් සේ ඉවත ලමින්,  ඕනෑම මොහොතක,  ඕනෑම තත්වයක් යටතේ, ස්වාර්ථය පමණක්ම හඹා යාමටත්, එහිදී ලජ්ජා බය, ප‍්‍රතිපත්ති සහ සම්ප‍්‍රදායයන් පමණක් නොව, නීතිරීති සහ ව්‍යවස්ථා අණපනත් පවා අමු අමුවේ ¥ෂ්‍ය කිරීමට මනුෂ්‍යයෙකු සතු හැකියාව මේ යැයි ඒ කෙටි කාලය තුළ අපට පෙන්වා දීමටත් සිරිසේන සමත් විය. ‘‘මිනිස් සම්බන්ධතා තුළ සදාකාලික මිතුරන්වත් සදාකාලික හතුරන්වත් නැත, ඇත්තේ කුපාඩි කම පමණි’’ යන්න, මේ කෙටි කාලය තුළ ඔහු ආදර්ශයෙන් පෙන්නුම් කළ පාඩමයි.

යහපාලනය අසාර්ථක වුණේ සහ රාජපක්ෂවාදය යළි හිස එසැවූයේ, විමල් වීරවංශ සහ ගම්මන්පිල වැනි දූෂිත සහ උසාවි ඉදිරියේ කප්පරක් නඩු වැටී සිටින අවස්ථාවාදී දේශපාලඥයන්ගේ විරෝධතා දේශපාලනයේ නිපුණත්වයක් හෝ ඔවුන් නොනවත්වා ගෙන ගිය අරගලයක් නිසා හෝ නොව, ඔවුන් ගෙන ගිය අරගලයේ ආත්මය සමග මුල පටන්ම සිරිසේන අන්‍යාකාරයෙන් අනන්‍ය වී සිටි නිසා බව දැන් පැහැදිළියි. එදා, සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත හෝ ඩිලාන් පෙරේරා යහපාලන පාර්ශ්වකරුවන් සම්බන්ධයෙන් ඉතා ප‍්‍රකෝපකාරී ප‍්‍රකාශ නිකුත් කරමින් සිටි අවස්ථාවේ අප එය වටහා ගත්තේ, යහපාලනික විනය උල්ලංඝණය කිරීමක් සහ ඊට එරෙහිව පක්ෂ නායකත්වය විසින් විධිමත් විනය පියවර නොගැනීමක් වශයෙන් පමණි. වරක් මේ කාරණය මා මතු කළ අවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයා මට කීවේ, ‘‘මම ඩිලාන්ට හොඳටම බැන්නා’’ කියා ය. එහෙත්, ඇත්තෙන්ම සිදුව තිබෙන්නේ, එදා පටන්ම ඔවුන්ගේ ශබ්දය පසුපස ජනාධිපතිවරයාගේ අප‍්‍රකාශිත අරගලය සටහන්ව තිබී ඇති බවයි. ඒ නිසා ඔවුන්ගේ අරගලයේ විශාල වීරත්වයක් නැත. ‘වීරත්වය’ ඇත්තේ, සිරිසේනගේ ද්‍රෝහීත්වය තුළ ය.

මා කිසි සම්මත ආගමක් අදහන්නෙකු නොවන නිසා සිරිසේනට මනුෂ්‍යයෙකු වශයෙන් පල දීමක් ගැන කිසිවක් කීමට පුළුවන් කමක් නැත. එහෙත්, දේශපාලනික සහ නෛතික වශයෙන් රටට වගවීමට ඔහුට අනිවාර්යයෙන් සිදු වන බව නම් ඉඳුරා කිව හැකිය. ඒ තරමට, ඔහු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහ ව්‍යවස්ථානුකූල නෛතිකත්වයේ අතිමූලික ප‍්‍රමිතීන් මේ වන විට සාපරාධී අන්දමින් දූෂ්‍ය කරමින් සිටින නිසා ය.

ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට ඔහු රටේ ව්‍යවස්ථාව දෙවරක් සෘජුව උල්ලංඝණය කොට තිබේ. ඒ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා සහ ඔහුගේ කැබිනට් මණ්ඩලය අස් කිරීමෙන් සහ පසුගිය සිකුරාදා (9* පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමෙනි. ඒ අතරේ, එක් වරක් ඔහු ආනුෂංගිකව ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කොට තිබේ. එනම්, වෙනත් උල්ලංඝණයක් හේතු කොටගෙන (අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීම හේතු කොටගෙන* තවත් උල්ලංඝණයක් සිදු වීමට ඉඩ හැරීමෙනි. ඒ, තවත් අගමැතිවරයෙකු පත්කිරීමෙනි. තව ද, ඒ අලූත් අගමැතිවරයා කෙරෙහි තිබිය යුතු පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය පෙන්වීමේ වගකීමෙන් මගහැරීම සඳහා ඔහු පාර්ලිමේන්තුව වාරාවසාන කෙළේය. එය ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කිරීමක් නොවෙතත්, පාර්ලිමේන්තු සම්ප‍්‍රදාය තුළ තිබිය යුතු සදාචාර ප‍්‍රමිතිය උල්ලංඝණය කිරීමකි.

   පසුගිය දා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ විභාගයට ගැනුණේ ඉහතින් කී දෙවැනි ව්‍යවස්ථා උල්ලංඝණය හෙවත් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ ක‍්‍රියාවයි. දැනට, එම ක‍්‍රියාව හෙවත් ජනාධිපතිවරයාගේ නියෝගය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මගින් දෙසැම්බර් 7 වැනි දා දක්වා අත්හිටුවා තිබේ. එහි සෘජු ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඊයේ (14* දිනයේ පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවුණි. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කොට මහින්ද රාජපක්ෂ අලූත් අගමැතිවරයා වශයෙන් පත්කිරීම එහිදී සාර්ථකව අභියෝගයට ලක්කෙරුණි. ඒ අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් අලූත් අගමැතිවරයාට නැති බව ඔප්පු වුණි. මේ ඔප්පුව වැළැක්වීම සඳහා රාජපක්ෂ-සිරිසේන සන්ධානය හූ කියමින් පාර්ලිමේන්තු පරිපාටිය අඩාල කිරීමට සහ කඩාකප්පල් කිරීමට හැම ප‍්‍රයත්නයක්ම ගත්තත්, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගෙනා යෝජනා සම්මතයක් මගින් රාජපක්ෂගේ අගමැති භාවය ව්‍යවස්ථානුකූලව අවලංගු කෙරුණි. අද වන විට, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පෙර පරිදිම අගමැති වන්නේ ද, නැත්නම් ජනාධිපතිවරයා විසින් නැවත අගමැතිවරයෙකු සහ කැබිනට් මණ්ඩලයක් පත්කළ යුතුව ඇත් ද යන්න තවම නිශ්චිත නැත. 

කෙසේ වෙතත්, ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඇති කර ගන්නා ලද යෝජනා සම්මතය කතානායකවරයා විසින් ජනාධිපතිවරයා වෙත දන්වන ලදුව, ජනාධිපතිවරයා විසින් කතානායකවරයා වෙත අද දැනුම් දීමක් කර තිබේ. එහි මෙසේ සඳහන් වෙයි: 

 ‘‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන පරිදි මවිසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයෙකු පත්කිරීමේදී මාගේ මතය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට විධිවිධාන ඇති නමුත්, අග‍්‍රාමාත්‍යවරයාට හෝ ආණ්ඩුවට බහුතරයක් ඇති බව හෝ නැති බව පෙන්වීමේ අවශ්‍යතාවක් හෝ පාර්ලිමේන්තු සම්ප‍්‍රදායක් නොමැති බව දැනුම් දෙනු කැමැත්තෙමි.’’ 
   හිතවත් පාඨකය, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව, නීතිය, සම්මතය හෝ සම්ප‍්‍රදායය මොහොතකට පසෙකින් තබන්න. සිරිසේන කියන ඉහත සඳහන් වාක්‍යය පමණක් සැලකිල්ලට ගන්න. එම වාක්‍යය තුළ, ‘‘පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති’’ යන්න ඉවත් කරන්න. එවිට ඔහුගේ සමස්ත වාක්‍යයට තාර්කික අර්ථයක් ලැබෙයි. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පුද්ගලයා යැයි එහි සඳහන් වන නිසාත්, ජනාධිපතිවරයාගේ ‘මතය’ ඒ උපරිම විශ්වාසයට යටත් විය යුතු නිසාත්, අදාළ විශ්වාසය උරගා බැලීම අනිවාර්ය කෙරේ. මන්ද යත්, එය එසේ නොවන්නේ නම්, ඒ වාක්‍යය ලියැවිය යුතුව තිබුණේ මෙසේ බැවිනි:

 ‘‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන පරිදි මවිසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයෙකු පත්කිරීමේදී මාගේ මතය අනුව... පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට විධිවිධාන ඇති හෙයින්, අග‍්‍රාමාත්‍යවරයාට හෝ ආණ්ඩුවට බහුතරයක් ඇති බව හෝ නැති බව පෙන්වීමේ අවශ්‍යතාවක් හෝ පාර්ලිමේන්තු සම්ප‍්‍රදායක් නැති බව දැනුම් දෙනු කැමැත්තෙමි.’’

 වෙනස පැහැදිළි ද? දැන්, පාර්ලිමේන්තුවේ ‘උපරිම විශ්වාසය ඇති’ කෙනා යන්නෙන් අදහස් කෙරෙන්නේ, වැඩිම විශ්වාසය ඇති කෙනා ය. පාර්ලිමේන්තුවක් යනු මිනිස් ඒකකවලින් සමන්විත ස්ථානයක් නිසා, ඒ ‘උපරිම විශ්වාසය’ ගණන් බැලිය හැකිව සහ ගණන් බැලිය යුතුව තිබේ. යමෙකු ඒ ගණන් බැලීම  ඕනෑකමින්ම ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නම් හෝ කඩාකප්පල් කරන්නේ නම් (මේ මොහොතේ පවා පාර්ලිමේන්තුවේ සිදුවන පරිදි*, උපරිම විශ්වාසය ඇති පුද්ගලයා පිළිබඳ ජනාධිපතිවරයාගේ ‘මතය’ ශූන්‍ය වන්නේය. 

ඊළඟට, කතානායකවරයාට ලියූ එම ලිපියේම මෙසේ ද සඳහන් වෙයි:

‘‘2015 ජනවාරි මස 09 වැනි දින එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නියෝජනය කරමින් ගරු දි. මු. ජයරත්න මැතිතුමාට පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 162 ක් තිබියදී එතුමා ඉවත් කර, පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 41 ක් පමණක් හිමිව තිබූ එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක ගරු රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මැතිතුමා අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයට පත්කරන ලද්දේ ඔබ නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂයේ ඉල්ලීම මත බව ද මතක් කරමි.’’

මේ කියන දවසේ ලංකාවේ ක‍්‍රියාත්මකව පැවතියේ වෙනත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවකි. එහි 47 (අ* වගන්තියේ සඳහන් පරිදි, ‘ජනාධිපතිවරයාගේ අත්සන යටතේ යවන ලිපියක් මගින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ඉවත් කරනු ලැබිය හැකි‘ ය. එබැවින් එදා දි.මු. ජයරත්න අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථානුකූල ක‍්‍රියාවකි. එහෙත්, අද පවතින 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ඉහත කී 47 (අ* වගන්තිය මුළුමණින් ඉවත් කර තිබේ. වර්තමාන ව්‍යවස්ථාව තුළ අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමේ කිසි බලයක් ජනාධිපතිවරයාට දී ඇති බවක් ව්‍යවස්ථාවේ කිසි තැනක සඳහන් නොවේ. මේ නිසා, 2015 ජනවාරි 9 වැනි දා දි. මු. ජයරත්න අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කොට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයේ පිහිටුවීම සහ 2018 ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කොට මහින්ද රාජපක්ෂ අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයේ පිහිටුවීම වූ කලී, වෙනස් ව්‍යවස්ථාමය සන්දර්භයන් දෙකක් යටතට ගැනෙන වෙනස් කාරණා දෙකකි. එදා ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථා-විරෝධී නොවන අතර, අද ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථා-විරෝධී වන්නේය.

ව්‍යවස්ථාමය තත්වය එසේ වෙතත්, ආසන 162 ක් තිබූ දි. මු. ජයරත්න ඉවත් කොට ආසන 41 ක් පමණක් තිබූ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයට පත්කිරීම සදාචාර විරෝධී ක‍්‍රියාවක් නොවේද යන සාධාරණ ප‍්‍රශ්නය මෙහිදී පැන නැගේ. එහිදී අප කරුණු දෙකක් සැලකිල්ලට ගත යුතුය. එකක් නම්, 2015 ජනාධිපතිවරණයට සිරිසේන ඉදිරිපත් වන අවස්ථාවේ, තමන් ජනාධිපතිවරණය ජයගත්තොත් අගමැතිවරයා වශයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්කරන බවට සිරිසේන එදා ඡුන්දදායකයාට පොරොන්දුවක් දී තිබීමයි. එබැවින් ඔහු ලැබූ ජනවරම තුළ ඒ අංගයත් ඇතුළත් විය. ඊළඟට, මේ සදාචාරාත්මක ප‍්‍රශ්නය (දි. මු. ජයරත්න ඉවත් කිරීම සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්කිරීම* එදා මතුකොට ඊට එරෙහිව නැගී සිටිමේ හැකියාව තිබූ 162 ක් මන්ත‍්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තුවේ සිටියහ. එහෙත් ඒ එක් කෙනෙකු හෝ දි. මු. ජයරත්න ඉවත් කිරීම සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්කිරීම ගැන කිසි විරෝධයක් පෑවේ නැත. එහි අදහස වුණේ, අසාධාරණයක් හෝ සදාචාරය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක්, ඒ අලූත් පත්කිරීමේ වින්දිතයන් විණැයි සිතිය හැකි පිරිස තුළ පවා එදා නොතිබුණු බවයි. හෙවත්, 2015 ජනවාරි 8 ජයග‍්‍රහණයේ සුජාත භාවය ඒ 162 ක් වූ සියල්ලන් විසින් පිළිගත් බවයි.

ඉතා පහසුවෙන් ඒ ආකාරයෙන් ඔවුන් ඒ සුජාත භාවය පිළිගත්තේ ඇයි? එසේ නොවුණි නම්, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම හැර වෙනත් විකල්පයක් ඉතිරි නොවන බව දැන සිටි බැවිනි. ඊටත් වඩා, එදාම පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර මැතිවරණයකට ගියේ නම් තමන්ට අන්ත පරාජයක් අත්වන බව ඒ කවුරුත් හොඳින් දැන සිටි බැවිනි. එය, පසු අවස්ථාවක සිරිසේන විසින්මත් ඔවුන්ට පෙන්වා දී තිබූ කාරණයකි. එයින් පෙනී යන්නේ, ව්‍යවස්ථාමය සදාචාරය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය රාජපක්ෂලා විසින්ම, එදා තමන්ගේ පටු දේශපාලන වාසි තකා ඉවත ලා තිබුණු බවයි. මෙය, ඉහත ලිපිය කතානායකවරයාට අද ලියන සිරිසේන නොදන්නවා නොවේ.     ඉහත සඳහන් පාඨය ලිවීමේදී සිරිසේන තවත් කරුණක් හිතමතා වසං කරයි. එනම්, තමා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමේදී, අගමැති වශයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්කරන බවට පොරොන්දුවක් රට ඉදිරියේ තැබීමට තමාට සිදුවුණේ මන්ද යන්නයි. එය, හුදෙක් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ඉල්ලීම නිසා ද? කොහෙත්ම නැත. එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්ගේ ඡුන්දයෙන් බලයට පත්වීම සඳහා ඒ අගමැති ‘වරය’ දිය යුතුව තිබුණු බැවිනි. අද සිරිසේන ජනාධිපති පුටුවේ වාඩි වී සිටින්නේ, එම ‘අල්ලස’ එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයාට දීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. දේශපාලනික සහ සදාචාර ‘අල්ලසක්’ එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයාට දීමෙන් ජනාධිපති පුටුවට එදා පැන ගත් ඒ අසත්පුරුෂයා, ‘රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයට පත්කරන ලද්දේ ඔබ නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂයේ ඉල්ලීම මත’ යැයි කතානායකවරයා අමතා අද කියන්නේ, තවත් වාරයක් ජනාධිපති පුටුවට පැන ගැනීම සඳහා මෙවර එම අල්ලසම රාජපක්ෂලාට දීමෙන් පසුව වීම, ඉතිහාසයේ අපූරු සරදමකි. 

සිරිසේනගේ ගිලටීනය දැන් ලෙළදෙයි. ඒ ඉදිරියේ මාරක පරදුවට වැටී ඇත්තේ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ එක්සත් ජාතික පක්ෂය හෝ නොවේ. මේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ ශිෂ්ටත්වයයි. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 82

සිරිසේන අව ලකුණ (Sirirsena Syndrome) !

ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට ලංකාවේ දිග හැරෙමින් පවතින ක‍්‍රියාවලිය රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අද්විතීය තත්වයකි. මීට පෙර කිසි විටෙක, ජනතාව තෝරා පත්කර ගත් ආණ්ඩුවකින් තොරව කෙනෙකු රට කරවා නැත. 
 
විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් සහිත ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් හඳුන්වා දුන් දා සිට මේ දක්වා කිසි විටෙක ජනාධිපතිවරයෙකුගේ එකම තාර්කිකත්වය අතාර්කිකත්වය බවට පත්ව නැත. 
 
මේ දක්වා කිසි විටෙක, දෙමළ ජාතික සන්ධානය, මුස්ලිම් කොන්ග‍්‍රසය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වැනි කුඩා පක්ෂ අනාගත පරම්පරාවන් වෙනුවෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා දෛවෝපගතව මෙසේ එක්සත් කරනු ලැබ නැත. රටේත්, රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ සහ ආර්ථිකයේත්, ඒ සියල්ලටමත් වඩා රටේ ජනාධිපතිවරයාගේත් ඉරණම ගැන බලා කියා ගැනීම සඳහා රටේ අධිකරණයේ විනිශ්චයක් එන තෙක් මේ ආකාරයෙන් ජනතාවක් හූල්ලමින් මීට පෙර කිසි විටෙක මග බලාගෙන සිට නැත. 
 
පොලොන්නරුවේ ඓතිහාසික ගමරාළ කෙනෙකු වන ජනාධිපති සිරිසේන යම් දවසක තනතුරෙන් ඉවත් වන අවස්ථාවක, සමහර විට, කිසිවෙකුගේ කඳුළක්, ගෞරවයක් හෝ ස්තෝත‍්‍ර ගායනාවකින් තොරව තනතුරෙන් ඉවත් වන අවස්ථාවක, ඔහු විසින් සදාතනික මතකයක් වශයෙන් රටට ඉතිරි කර යන දායාදය එයාකාර ය.
 
රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙරෙහි තමන් තුළ පවතින පුද්ගල ක්‍රෝධයක් වෙනුවෙන් ජනාධිපතිවරයා මුළු රටක්ම බිල්ලට ගෙන තිබේ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ අකාර්යක්ෂමතාව සහ අදක්ෂතාව ගැන පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී ජනතාව තීන්දුවක් දී ඇතත්, ඔහු ජනතාව තෝරා පත්කර ගත් අගමැතිවරයා ය. ඔහුගේ පක්ෂ සාමාජිකත්වය විසින් තෝරා පත්කර ගත් නායකයා ය. එසේ තිබියදී, ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය කරන්නේ තමාට පි‍්‍රයමනාප පුද්ගලයෙකු පත්කර ගැනීම ය. එසේ කර ගත නොහැක්කේ නම්, කිසිවෙකු පත්කර නොගෙන සිටීම ය. ‘රාජ්‍යය යනු මමයි’ කී ප‍්‍රංශයේ 14 වැනි ලූවී රජු මෙන් මේ ජනාධිපතිවරයා ‘‘මමයි ආණ්ඩුව’’ යනුවෙන් උද්ධච්ච ප‍්‍රකාශයක් කොට ඇත්තේ එබැවිනි. ලූවි රජුගේ ප‍්‍රකාශයේ අවසානය වුණේ රටේ විප්ලවයක් හට ගැනීමයි. සිරිසේනගේ ප‍්‍රකාශයේ අවසානය කෙසේ වේදැ යි ඉදිරියට බලා ගැනීමට තිබේ.
 
මේ අතර ශී‍්‍ර ලංකාවේ විවෘත ආර්ථිකය, ඊළඟට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි නොදැන, කරකියාගත හැකි දෙයක් නැතිව, ඇණහිට තිබේ. ඒ විවෘත ආර්ථිකයේ ඉතා වැදගත් අංගයක් වන සංචාරක ව්‍යාපාරයත්, රැුකියා සම්පාදනය බොහෝ කොට වර්ධනය කරන පෞද්ගලික ආයෝජනයත්, ජනාධිපතිවරයාගේ මේ අභාවවාචක දේශපාලනික කල්ක‍්‍රියාව ඉදිරියේ මරු පහරකට ලක්ව තිබේ. ඒ අතරේ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව ඉතා නොසැලකිලිමත් ආකාරයෙන් නොතකා හල ජීවන වියදම වේගයෙන් තවදුරටත් ඉහළ යමින් තිබේ.
 
මේ අවස්ථාවේ ප‍්‍රංශයේ සිදුවන්නේ කුමක් දැ යි සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා මොහොතක් කල්පනා කළොත් යෙහෙකි. එරටේ කම්කරුවන්, ශිෂ්‍යයන් සහ සාමාන්‍ය ජනතාව අද මහ පාරට පැමිණ එරට ජනාධිපතිවරයාට ගෙදර යන ලෙස බල කර සිටින්නේ, මේ කියන ජීවන වියදම් ප‍්‍රශ්නය නිසා ය. ඒ ඉරණමට භාජනය නොවනු වස්, රට කරවන්නේ තමා යැයි කියන සිරිසේන යමක් කරනු ඇත් ද? මිනිසුන් කන්නේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා නොව, ආහාර බව ජනාධිපතිවරයා දැනගත යුතුය. තමන් නිරාහාරව පසු වන බවට පැමිණිලි කිරීමට දරුවන් පොලිස් ස්ථානයකට යන සැටි බලා සිටීම අබෞද්ධ වැඩකි. 
 
සිරිසේනගේ ව්‍යවස්ථා ඔල්මාද අනුමත කරමින් අධිකරණය තීන්දුවක් දුන්නත්, ඔහුට එසේ කිරීමට අවකාශ සපයා දුන් ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව බරපතල වෙනසකට ලක්කළත්, මේ දක්වා ඔහු සිදු කර තිබෙන විනාශය ඓතිහාසික වනු ඇත. මේ ව්‍යවස්ථාවේ පියා වන ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මැරෙන්ට කලින් රජෙකු වන්නට සිතුවේය. ජාතියකම රූපයක් තමන්ට රිසි ආකාරයෙන් පෙළ ගස්වා ගත හැකි ආකාරයේ සර්ව බලධාරී විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් ඔහුට අවශ්‍ය කෙළේ එබැවිනි. එදවස පැවති ආර්ථික සහ දේශපාලනික වාතාවරණය තුළ, ඔහුගේ දේශපාලනික ජ්‍යෙෂ්ඨත්වයට අභියෝග කළ හැකි වෙනත් ප‍්‍රපංචයක් නොතිබුණු තත්වයක් තුළ, ඔහුට ඒ වරය අත්පත් කර ගත හැකි විය. වර්තමාන ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය කරන්නේ ඔහු අනුකරණය කිරීමටයි. එහෙත් කාලයත්, වාතාවරණයත් අද වෙනස්ව ඇති බව සිහි තබා ගත යුතුය. ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ විවෘත ආර්ථිකයේ රුදුරු ප‍්‍රතිවිපාකවල ස්වභාවයත්, ආර්ථික සහ පරිපාලනමය ගනුදෙනු සියල්ල ඒ ආර්ථිකය තුළ දූෂණයට ලක්විය හැකි ආකාරයත්, ඒ සියල්ලටමත් වඩා, වැරදි පුද්ගලයෙකු අතට පත්විය හැකි විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් මොන තරම් නොසන්ඩාල විය හැකි ද යන්නත්, පසුගිය රාජපක්ෂ රාජ්‍ය කාලය තුළ මොනවට ඔප්පු විය.
 
වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා යටතේ ඒ කිසිවක් වෙනස්ව නැත. වහාම ඒ වෙනස්කම් කිරීමට කාලයයි, මේ.
 
ආචාර්ය අමීර් අලී   
 
2018 දෙසැම්බර් 9 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sirirsena Syndrome  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය -‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි
 
 
 
 
Comment (0) Hits: 72

විශ්වාස භංගත්වයේ ඇවිලෙන ගින්නට ඉන්ධන යෙදීම

අප මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් සිහිකරන්නේ, අප රටේ දේශපාලනය තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකට ප්‍රවේශ වී ඇති මොහොතය. මේ සතියේ ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය පවතින්නේ මීට සති දෙකකට පෙර පැවති තත්ත්වයෙන් නොවේ.ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් තත්ත්වයකය. 

එහි මුඛ්‍ය ලක්ෂණය වන්නේ, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේත්, එතුමන් නායකත්වය දුන් සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ජනතා ව්‍යාපාරයේත් අනුප්‍රාණ ලැබ සිදු වූ ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පුනර්ජීවන ක්‍රියාදාමය නොසිතූ විරූ සහ ඛේදනීය පසුබෑමකට ලක්වීමයි. 

නිර්ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ දේශපාලන අන්ධකාරය නැවත අප වෙත පියමන් කරමින් සිටියි. එම පසුබෑමේ සහ අන්ධකාරයේ කර්තෘකයන් වී සිටින්නේ 2015 දේශපාලන පුනර්ජීවනයේ නායකයින්ම වීම එම ඛේදනීයභාවය තවත් තියුණු කරයි. මේවා ඇසින් දකින්නට පෙර මෙලොව හැර යාමට අවස්ථාව ලැබීම ගැන සමහරවිට බොහෝ බෞද්ධයින් විශ්වාස කරන ආකාරයෙන් දේවතාවෙකු වී සිටින සෝභිත ස්වාමීන් වහන්සේ සැනසුම් සුසුමක් හෙළනවා විය හැකිය.

සෝභිත ස්වාමීන් වහන්සේ මා පුද්ගලිකව දැන හඳුනාගෙන සිටි කෙනෙකු නොවේ. එහෙත් අසම්මතවාදී සහ අයුක්ති විරෝධී ධර්ම දේශකයෙකු බව, 1970 ගණන්වල මුල් භාගයේ සිට උන්වහන්සේ ගැන මා දැනගෙන තිබිණ. 

1971 තරුණ කැරැල්ලෙන් පසුව එම කැරැල්ලේ තිබුණ සමාජ සාධාරණත්වවාදී අර්ථය ගැන උන්වහන්සේ ප්‍රසිද්ධියේම තම අදහස් පළ කළහ. 1977න් පසුව ඇති වූ නිර්ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රභූතාන්ත්‍රික ආණ්ඩුකරණය ගැන ද උන්වහන්සේ ප්‍රසිද්ධියේම විවේචනය කළහ. 

1994 ඇති වූ ආණ්ඩු වෙනස සඳහා ද සෝභිත හිමියන් කළේ වැදගත් දායකත්වයකි. උන්වහන්සේගේ වැදගත්ම දේශපාලන මැදිහත්වීම වූයේ පසුගිය දශකයේ ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තියුණු පසුබෑමකට පත් වූ අවධියක, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ දේශපාලන අපේක්ෂාව පුනර්ජීවනය කරමින්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනයකට අවශ්‍ය සමාජ ප්‍රතිරෝධය ගොඩනගන සිවිල් සමාජ ව්‍යාපාරයකට නායකත්වය දීමයි. 

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමේ වගකීම ඉටුකිරීමට දේශපාලන පක්ෂවලට නොහැකි වූ විට සහ දේශපාලන පක්ෂ අධිකාරවාදී, නිර්ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලව්‍යාපෘතිවල පහර ඉදිරියේ දුබල වී සිටි වකවානුවක, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යාපාරයක් දේශපාලන පක්ෂවලට පිටින් ගොඩනැගීමේ පුරෝගාමියා වූයේ උන්වහන්සේයි.

සෝභිත හිමියන් මුහුණට මුහුණ ලා හමුවීමට මට ලැබුණේ එක් අවස්ථාවක පමණි. ඒ 2015 අප්‍රියෙල් මාසයේ, යහපාලන ආණ්ඩුව පිහිටුවා තුන් මසකට පසු යහපාලන පරිවර්තනයේ අත්දැකීම සමාලෝචනය කිරීමට, කොළඹ ශ්‍රී ලංකා පදනම් ආයතනයේ පැවති සම්මන්ත්‍රණයේදීය. 

සෝභිත හිමි සහ මාද එම සම්මන්ත්‍රණයේ කථික මඬුල්ලේ සිටියෙමු. මේ සම්මන්ත්‍රණයේ කථා පැවැත් වූ 2015 දේශපාලන වෙනසට සෘජුව දායක වූ සිවිල් සමාජ සහ බුද්ධි ශ්‍රේණිවල නියෝජිතයන් පොදුවේ ඉදිරිපත් කළ අදහසක් නම්, යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයින්ට තමන් ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටියා වූත්, ජනතාවගෙන් ලැබුණා වූත් ජනවරම ගැන නිසි අවබෝධයක්වත්, එය සාක්ෂාත් කරලීමට අවශ්‍ය දේශපාලන කැපවීම හෝ අධිෂ්ඨානය හෝ ප්‍රමාණවත් ලෙස නොතිබුණේය යන්නයි. 

ලිප ගිනි මොළවා දීම, තාච්චිය රත්කර දීම, පිටි අනා දීම සහ එහෙත් රොටිය පුළුස්සා බිමට නොගැනීම පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ ප්‍රසිද්ධ දෘෂ්ටාන්තය නැතහොත් උපමාකථාව ඉදිරිපත් කළේ මෙම සම්මන්ත්‍රණයේදීය. අද සිදුවන සිදුවීම් දෙස වෙන ලොවක සිට බලා සිටින උන්වහන්සේ කියනු ඇත්තේ ‘මේ ගොල්ලෝ ලිපේ ගින්දරත් නිවලා නේ’ යන්න යැයි මට සිතේ.

මේ නිරීක්ෂණය වනාහී වර්තමාන ලංකාවේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික පරිවර්තනය මුහුණ දෙන මහා අර්බුදයේ පරිමාව කියාපාන්නකි. මෙම අර්බුදයේ මූලික ලක්ෂණ කිහිපයක් අපට පහත සඳහන් පරිදි ඉදිරිපත් කළ හැකිය. 

ඉන් පළමුවැන්න නම්, ප්‍රතිසංස්කරණවාදී පොරොන්දුවක් සහිතව මහජන සහයෝගය ලබාගෙන බලයට එන දේශපාලන නායකත්වය එම පරිවර්තනයේ කර්තෘක කාර්යය අතරමගදී අතහැර දැමීම පමණක් නොව, එය ආපසු හැරවීමේද කර්තෘකයන් වීමේ අනතුර නිරන්තරව තිබෙන්නේය යන්නයි. එය වැළැක්විය හැක්කේ කෙසේද යන්න ගැන පැහැදිලි අදහසක් තවමත් අප අතර නැත. 

දෙවැන්න නම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තන ක්‍රියාවලිය බිඳ දැමීම සඳහා දූෂණය විසින් ඉටුකරනු ලබන සෘජු කාර්යභාරයයි. අප රටද, ඉන්දියාවද ඇතුළුව බොහෝ රටවල දේශපාලනඥයින් සහ ආණ්ඩු සම්බන්ධ දූෂණය දෙයාකාරයකින් සිදු වන බව පෙනේ. පළමුවැන්න ආර්ථික ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ දූෂණයයි. දෙවැන්න දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ දූෂණයයි. පසුගිය සති දෙක තුළ අප රටේ අපට නිරීක්ෂණය කළ හැකි වූයේ දේශපාලන දූෂණය ඉතා ඉහළ මට්ටමෙන් ප්‍රසිද්ධියේ සහ දෛනිකව සිදුවන ක්‍රියාවලියක් බවයි. 

මෙම ක්‍රියාවලියේ ප්‍රධාන ප්‍රවණතා තුනක් පවත්නා බව කෙනෙකුට නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. පළමුවැන්න ආණ්ඩුකරණයේ ඉහළම බලධරයන්ගේ අවශ්‍යතාව, අනුදැනුම සහ ආශිර්වාදය ඇතිව දේශපාලන දූෂණ සිදුවීමයි. දෙවැන්න දේශපාලන දූෂණය ආණ්ඩුකරණ, එනම් ආණ්ඩු පිහිටුවීමේත්, ආණ්ඩු බිඳ දැමීමේත් ක්‍රියාවලියේ අනිවාර්ය සහ සුජාත අංගයක් ලෙස අපගේ දේශපාලන පංතිය විසින් සලකනු ලැබීමයි. තුන්වැන්න දේශපාලන දූෂණය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාවලිය සමඟ සම්බන්ධ කිරීමයි. 

‘ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් තොරව දූෂණය පැවතිය හැකි වුවත්, දේශපාලන දූෂණයෙන් තොරව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකියි’ යන නව දේශපාලන න්‍යායික මූලධර්මය අප රටේ දේශපාලන නායකයින් ලෝක දේශපාලන චින්තාවට එකතු කරමින් සිටින නවතම ප්‍රවාදය බව පෙනේ. 

දේශපාලන දූෂණය ලැජ්ජා විය යුතු නැති, ආඩම්බර විය යුතු දේශපාලන යහගුණයක් ලෙසත්, එය ‘යහපාලනය’ යන සංකල්පයේ අලුත් අර්ථය වී ඇති බවත් ඔවුහු මෙරට පුරවැසියන්ට කියති.

තුන්වැනි නිරීක්ෂණය නම්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් යනු කුමක්ද?, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක කාර්යභාරය කුමක්ද?, පුරවැසියන් මෙන්ම වෘත්තීය දේශපාලනඥයින්ද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට දැක්විය යුත්තේ කවර සැලකිල්ලක්ද? යන්නයි. 

ඡන්ද අයිතියවත් තවමත් නොලැබූ උසස්පෙළ පන්තිවල ඉගෙනගන්නා පාසැල් දරු දැරියන්ට දේශපාලන විද්‍යාව යන විෂය යටතේ උගන්වන පාඩමක තේමාව ‘ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව’ යන්නයි. එම පාඩම යටතේ අපේ ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් ඉගෙන ගන්නා අදහසක් නම් ‘ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් යනු රටක මූලික සහ උත්තරීතර නීතිය වන්නේය’ යන්නයි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට භක්තිමත්ව, එය ආරක්ෂා කරන බවට රජයේ රැකියා ලබා ගන්නා සෑම පුරවැසියෙක්ද, ජනාධිපති, අගමැති, ඇමති, මන්ත්‍රී, ප්‍රාදේශීය සභා සභික ආදී දේශපාලන තනතුරු ලබා ගන්නා සෑම වෘත්තීය දේශපාලනඥයෝද  දිවුරා පොරොන්දු වෙති. 

එහෙත් මෙරට පුරවැසියන් ඔක්තෝබර් 26 දා සැන්දෑවේ හදිසියේම දුටුවේ කුමක්ද? අප රටේ මූලික උත්තරීතර නීතියට භක්තිමත්ව, එය ආරක්ෂා කිරීමට ශපථ වී ඇති ඉහළම පිරිසෙන් කොටසක් එම උත්තරීතර නීතිය හිතුමතේ උල්ලංඝනය කිරීමයි. 

ඊට පසුව පුරවැසියන් දුටුවේ කුමක්ද? ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්ති විවෘතව උල්ලංඝනය කිරීමම ව්‍යවස්ථානුකූල ක්‍රියාවක් යැයි නීති විශාරදයින් යැයි කියාගන්නා පුද්ගලයින් මහජනතාව හමුවේ කියාපෑමයි. 

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් යනු රාජ්‍ය බලය හිමි පාලකයින් විසින් තම කෙටිකාලීන දේශපාලන ස්වාර්ථය සඳහා සිතැඟි ලෙස උල්ලංඝනය කළ හැකි ලියවිල්ලක් නම්, අප රටේ නායකයින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සළකන්නේ රටේ මූලික සහ උත්තරීතර නීතිය ලෙස නොවේ. තම තනතුරුවල දිවුරුම් දෙන විට ඔවුන් දැන් කියවිය යුත්තේ අලුත් ප්‍රකාශයකි. “ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරමින් බලයේ රැඳී සිටීමටත්, දේශපාලන බලය අයුතු ලෙස සහ සදාචාර විරෝධී ලෙස අවභාවිතා කිරීමටත්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ පවත්නා සීමා පවතින්නේ නම් ඒවා නොසලකා හැරීමටත් මම දිවුරා පොරොන්දු වෙමි.” යනු ඒ සඳහා දැනට යෝජනා කළ හැකි විකල්ප දිවුරුම් ප්‍රකාශයකි. අප දැන් පිවිස සිටින්නේ ආණ්ඩුක්‍රමව්‍යවස්ථාමය පාලනය බිඳවැටී නොව බිඳදමා ඇති පශ්චාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවධියකටය. එහි විනාශකාරීමය බැරෑරුම්කම තවමත් පටන්ගෙන නැත. එහි පළවිපාක විවෘතව ප්‍රකාශ වීමට පටන්ගත් විට අප සමාජය තුළ නැවත වරක් දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වය, දරුණු මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කිරීම්, ලේ වැගිරීම් සහ දේශපාලන අස්ථාවරභාවය පිළිබඳ නව අවධියකට අප පත් වී සිටින බව අපට පෙනෙනු ඇත.

සිව්වැනි නිරීක්ෂණය අපට කළ හැක්කේ ‘දේශපාලන විශ්වසනීයත්වය යන සංකල්පය යටතේය. 2015 ජනවාරි මාසයේ සිදු වූ ආණ්ඩු වෙනසෙහි සන්දර්භයේ තිබුණු එක් ලක්ෂණයක් වූයේ දේශපාලන ආයතන සහ දේශපාලන නායකයින් පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය බිඳවැටී තිබීමයි. 0එම බිඳවැටුණ මහජන විශ්වාසය යළි ගොඩනැගීම යහපාලනය පිළිබඳ දේශපාලන පොරොන්දුවේ එක් අංගයක් විය. එහෙත් 2015 වසරේ මැද භාගයේ සිට 2018 ඔක්තෝබර් මස අවසන් සතිය දක්වා ආණ්ඩුවේ නායකයින් ක්‍රියාත්මක කළ ආණ්ඩුකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ, පුරවැසි විශ්වසනීයත්වය යළි ගොඩනැගීමේ පොරොන්දුවට ලබා දී තිබුණේ මඳ සැලකිල්ලකි. 

සභාග ආණ්ඩුවේ එක් පාර්ශ්වයක නායකයින් කළේ ආර්ථික දූෂණය තම දේශපාලන පැවැත්මේ අංගයක් බවට පත්කර ගැනීමයි. එම ක්‍රියාවලිය එළිදරව් වූ විට ඔවුන් කළේ ඒවා වසා ගැනීමට තම දේශපාලන කූඨ බුද්ධිය උපරිම ලෙස යොදා ගැනීමයි. 

ඒ අතර ආණ්ඩුවේ සිටි අනෙක් පාර්ශ්වය කළේ, ආණ්ඩුව ඇතුළත දේශපාලන බලතුලනය තමන්ට වාසිදායක ලෙස හරවා ගැනීමට තම එදිරිවාදී පාර්ශ්වයේ ආර්ථික දූෂණය පිළිබඳ සිදුවීම් දේශපාලනිකව පාවිච්ච් කිරීමයි. මෙම පසුබිම තුළ පුරවැසියන් මුහුණ දෙන උභතෝකෝටිකය මෙයයි. 

දේශපාලන ජීවිතය පිරිසිදු කිරීමට ශපථ කරමින් ආණ්ඩුබලය ලබා ගන්නා දේශපාලන නායකයින්ට ආර්ථික සහ දේශපාලන දූෂණයේ යෙදෙන විට, මෙම දේශපාලන නායකයින් ගැන අපට තව දුරටත් දේශපාලන විශ්වාසයක් තැබිය හැකිද? දේශපාලන ජීවිතය පිරිසිදු කිරීමට තරම් අප රටේ ආයතන ශක්තිමත් නැත්නම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආණ්ඩුකරණ ආයතන ගැන අපට විශ්වාසයක් තැබිය හැකිද? මෙම උභතෝකෝටිකයට විසඳුම් පුරවැසියන් ඉදිරියේ දැනට නැත. දැනට ඉදිරිපත් වී තිබෙන දේශපාලන විකල්පයට කළ හැක්කේ එම උභතෝකෝටිකය තියුණු සහ උග්‍ර කිරීම පමණි.

‘දේශපාලන නායකත්වය පිළිබඳ විශ්වාසය බිඳවැටීම’ යන ඉහත අප කළ නිරීක්ෂණය තරමක් දුරට විභාග කළ යුතු කාරණයකි. 

මේ විභාගය ආරම්භ කිරීම සඳහා 2014 අග කාලයේ අප රටේ පැවති දේශපාලන වාතාවරණය ගැන මඳක් සිහිපත් කර ගනිමු. 2014 වන විට අප රටේ තියුණු දේශපාලන අර්බුදයක් පැවතිණ. එහි එක් ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් වූයේ ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යටපත් කරගෙන දේශපාලන අධිකාරවාදය පෙරට පැමිණ තිබීමයි.

ඒ අනුව 2014 වන විට ලංකාවේ දේශපාලනය තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ තිබිණි. එය වූ කලී දෙමං සන්ධිස්ථානයකි. 

දෘඪ අධිකාරවාදයක් කරා  පරිවර්තනය වන්නේද? ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි ස්ථාපනය  කරන්නේද? යනු මෙම එකිනෙකට විරුද්ධ මාවත් දෙක විය.  

2014 වසරේ අවසාන කාර්තුව පැමිණෙන විටද රටේ දේශපාලන බල තුලනය පැවතියේ දෘඪ අධිකාරවාදයේ  මාවතට ප්‍රවිෂ්ඨ වීමේ විකල්පයකය. නැවතත්  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමේ විකල්පයට මහජන සහයෝගය ගොඩනැ‍ඟෙමින් තිබිණ. 

අද අප ගුණ සමරන මාදුලුවාවේ සෝභිත හිමි සහ උන්වහන්සේ නායකත්වය දුන් සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ජාතික ව්‍යාපාරය මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමේ මහජන අභිලාෂය ශක්තිමත් කිරීමේ කාර්යයේ පුරෝගාමී වැඩ කොටස ඉටු කර තිබිණි. එහෙත් මෙම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විකල්පය ශක්තිමත් මැතිවරණ විකල්පයක් වී නොතිබුණු අතර, එය එම මොහොතේ ලංකාවේ දේශපාලනයේ තිබුණු මූලිකම හිඩැසද විය. 

ජනාධිපතිවරණ මැතිවරණයක් ළඟ එමින් තිබුණු සන්දර්භය තුළ දේශපාලන වෙනසක් ඇති කිරීමේ ක්ෂණික කර්තෘක කාර්යය හිමිව තිබුණේ දේශපාලන පක්ෂ සන්ධානයකට සහ විකල්ප ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු වෙතය. එවකට ශ්‍රීලනිපයේ මහ ලේකම්ව සිටි සහ ආණ්ඩුවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ ඇමතිවරයෙකුව සිටි මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ශ්‍රීලනිපය අතහැර විරුද්ධ පක්ෂ සන්ධානය වෙතට පැමිණීම නිසා 2014 ඔක්තෝබර් මාසයේ තුන්වැනි සතිය තෙක් පැවති දේශපාලන බල තුලනය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යළි ස්ථාපිත කිරීමේ විකල්පයට වාසිදායක ලෙස මාරු විය. 

2018 ජනවාරි 08 දින සිදු වූ ජනාධිපති මැතිවරණයේ දී දේශපාලන පක්ෂ හා සිවිල් සමාජ ව්‍යාපාර අතර පුළුල් දේශපාලන සන්ධානයක් ගොඩනැගී තිබීමත්, එම සන්ධානයේ නියෝජිතයා වූ පොදු අපේක්ෂකයා ජයග්‍රහණය කිරීමත් ඒ මත ආණ්ඩු වෙනසක් ඇතිවීමත්, ලංකාවේ දේශපාලනයේ අධිකාරවාදී පරිවර්තනය ආපසු හැරවීමට අවශ්‍ය දේශපාලන අවකාශය විවෘත කළ සිදුවීම් දෙකයි.

එයින් අවුරුදු තුනහමාරකට පසු, ජනවාරි 08 දායින් පසුව සිදු වූ ක්‍රියාවලිය දෙස ආපසු හැරී බලන පුරවැසියන්ට පෙනෙන්නේ, තම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අනාගතයේ ඉරණම භාර දුන් දේශපාලන නායකත්වය එම වගකීම ඉටුකර  නැති බවයි. ප්‍රධාන නායකයින් දෙදෙනාගේම දේශපාලන චර්යාව දෙස විචාරාත්මකව පසු විපරමක යෙදෙන පුරවැසියන්ට එම නායකයින්ගේ දේශපාලන අසාර්ථකත්වයට තුඩු දුන් විවිධ සාධක හඳුනාගත හැකිය. ඒ අතර එක් සාධකයක් වූයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කේන්ද්‍ර කොටගත් පුළුල් දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ සහ පරිවර්තනීය පෙරොන්දු සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙන යාමට අවශ්‍ය කැපවීම, දේශපාලන පරිණත බව, දේශපාලන අධිෂ්ඨානය සහ මහජන විශ්වාසය දිනා ගැනීමේ හැකියාව නව නායකත්වය සතු නොවීමයි. 

පක්ෂ කිහිපයක සන්ධානයක් වූ එම සභාග ආණ්ඩුවට සහ එහි ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාමාර්ගයට සාමූහික නායකත්වය දීමට එම නායකයෝ අසමත් වූහ. ඒ සමගම දූෂණය පිටුදැකීමේ පොරොන්දුව රහසේ කඩකරමින් නව ආණ්ඩුවේ සදාචාරාත්මක පදනම දෙදරා හැරීමට එක් නායකයෙකු සමත් විය. 

සභාග ආණ්ඩුව තුන්වැනි වසරට පා තබන විට නායකයින් දෙදෙනා එකිනෙකාහට නොගැළපෙන මාවත් දෙකකට තනි තනිව පිවිස ඇති බව පෙණිණ. ඔවුන් අතර වර්ධනය වූ සමනය කළ නොහැකි පුද්ගලික ප්‍රතිවිරෝධතා පසමිතුරු දිසාවන් කරා ගමන් කිරීමේ පළවිපාක දැන් අප ඉදිරියේ දිගහැරෙන දේශපාලන අර්බුදයේ එක් පැත්තක් පමණි.

මෙම ආණ්ඩුව පිළිබඳ අත්දැකීම පුරවැසියන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් බලනවිට අප රටේ පුරවැසියන් මුහුණ දෙන බැරෑරුම් උභතෝකෝටික' නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයක් තුළ පුරවැසියන්ට කළ හැක්කේ තම දේශපාලන අපේක්ෂා ඉටුකරනු ඇත යන විශ්වාසය මත දේශපාලන නායකත්වයකට ආණ්ඩුකිරීමේ  වරපත්‍රය ලබා දීමයි. බලය පැවරීමයි. එහෙත් එසේ බලය පවරනු ලැබූ නායකයින් තම වගකීම පැහැර හරින විට ඒ වෙනුවට තෝරා ගත හැකි විකල්ප ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකත්වයක් ඇත්තේද නැත. 

අධිකාරවාදී පරිවර්තනයකට නායකත්වය දිය හැකි දේශපාලන නායකයන් ලංකාවේ පහසුවෙන් සොයා ගත හැකියි. එහෙත් එක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායක පරපුරක් අසාර්ථක වන විට ඒ හිඩැස පිරවිය හැකි නව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන නායකත්වයක් අප සමාජය විසින් බිහිකරනු නොලැබීම යන යථාර්ථයට අප රටේ පුරවැසියන් ළඟදීම මුහුණ දෙනු ඇත. මේ දිනවල සීමාවක් නොමැතිව සිදු කෙරෙන දේශපාලන දූෂණය, අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන නව නායකත්වයක් බිහිවීමට ඇති අවකාශය විනාශ කිරීමේ අලුත් සාධකයක්ව පවතී. 

කෙටිකාලීන බල ව්‍යාපෘතීන් සහ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රවලට ගැළපෙන ලෙස දේශපාලන දූෂණ මෙහෙයුම්වල යෙදෙන ජ්‍යෙෂ්ඨ දේශපාලන නායකයින තමන් අලුතෙන් බිහිවන දේශපාලන නායක පරපුරද දූෂණය කරන බව සහ විනාශ කරන බව කල්පනා නොකරති. මෙම ජ්‍යෙෂ්ඨ මෙන්ම කණිෂ්ඨ දේශපාලන නායකයින් පිළිබඳ අප රටේ තරුණ පරපුරේ විශ්වාසය බිඳවැටීම කොතරම් තියුණු ලෙස සිදුවෙමින් පවතින්නේද යන්න සමාජ මාධ්‍යය තුළ මේ දිනවල සිදුවන සාකච්ඡා, පළකෙරෙන උපහාස සහ කාටූනවලින් ප්‍රබල ලෙස ප්‍රකාශ වේ.

‘දේශපාලන නායකත්වය සහ දේශපාලන විශ්වාසනීයත්වය’ පිළිබඳ ගැටලුව දැන් ගුණාත්මක වශයෙන් නව අවධියකට ළඟා වී තිබෙන බව මේ දිනවල අපට පහසුවෙන් නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. එම නව අවධියේ ලක්ෂණය නම් උගත් තරුණ පරපුර ප්‍රතිෂ්ඨාපිත දේශපාලන නායකත්වය පිළිබඳ දක්වන විශ්වාසභංගත්වයයි. 

ප්‍රතිපත්ති විරහිත, අත්‍යන්තයෙන්ම අවස්ථාවාදී, දේශපාලන සහ ආර්ථික ස්වාර්ථය පමණක් තම දේශපාලන ජීවිතයේ අරමුණ කරගෙන ඇති සහ දේශපාලන බලය යනු තම ආත්මාර්ථකාමී දේශපාලන වුවමනාවන් සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ ඵලදායී මාර්ගයක් ලෙස සලකන ප්‍රතිෂ්ඨාපිත දේශපාලන නායකත්වය පිළිබඳ මෙම උගත් තරුණ පරපුර සමාජ මාධ්‍යය වෙතින් ප්‍රකාශ කරන  උපහාසය සහ අවඥාව, මේ දිනවල ලංකාවේ සිදුවන දේශපාලන වශයෙන් ඉතාම නිර්මාණාත්මක එකම දෙයද වෙයි. අනපේක්ෂිත සහ පිළිකුල් සහගත දේශපාලන සිදුවීම් දෙස බලා සිත කළකිරීමට පත්වන ප්‍රජාතාන්ත්‍රික දේශපාලන විඥානයක්ද, සංවේදී දේශපාලන මනසක්ද ඇති පුරවැසියන්ට යහපත් දේශපාලන අපේක්ෂා පිළිබඳ සුළු හෝ බලාපොරොත්තුවක් ජනිත කරන්නේ මෙම නිර්මාණශීලී තරුණ පෙළ ප්‍රකාශයට පත් කරන විචාරාත්මක දේශපාලන සංවේදීතාවය විසිනි.

‘දේශපාලන බලාපොරොත්තුව’ පිළිබඳ මෙම අදහස්, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් පිළිබඳ දේශපාලන ස්මරණයට කරන ගෞරවයේ සංකේතයක් ලෙස අවධාරණය කරන්නට මම කැමැත්තෙමි. 

ඉතාම අන්ධකාර ආගාධයක වැටී සිටියදී පවා මනුෂ්‍යයන්ට නොනැසී පැවතිය හැක්කේ ආලෝකයේබලාපොරොත්තුව තිබෙන විටය. දේශපාලන අන්ධකාරය මැද සිටින මනුෂ්‍යයින්ට අවශ්‍ය වන්නේ දේශපාලන ආලෝකයේ බලාපොරොත්තුවයි. ලංකාවේ දේශපාලනය අර්ධ අන්ධකාරයේ පැවති වකවානුවක දේශපාලන බලාපොරොත්තුවේ පහන්සිළුව  දැලුවූයේ මාදුලුවාවේ සෝභිත ස්වාමීන් වහන්සේය. 

සමාජය වෙලාගන්නා දේශපාලන අන්ධකාරය ඉදිරියේ, අන්ධකාරය වෙතටම ආපසු පැන දුවන්නේ නැතිව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන පරිවර්තනයක් සිදු කළ හැකිය යන බලාපොරොත්තුවේ කුඩා ගිනිසිළුව දැල්වීමේ ගිණිකූර පත්තුකර දේශපාලන ඉදිරි ගමනේ මාවත වසාගෙන සිටි අන්ධකාරය දුරු කිරීමට අවශ්‍ය අරගලයට අනුප්‍රාණය සපයමින් උන්වහන්සේ දුන් ආදර්ශය වෙන කවරදාටත් වඩා ඉදිරි කාලය තුළ අප සැමට අදාළ වනු ඇත.

මෙම කතාව අවසන් කිරීමට පෙර වර්තමාන අර්බුදය ගැන කෙටියෙන් අදහසක් පළ කළ යුතු වේ. අද අප රට මුහුණ පා සිටින අර්බුදය බහුමානීය, එනම් පැතිකඩ කිහිපයකින් සමන්විත අර්බුදයකි. එය ආර්ථික, දේශපාලනික, ආණ්ඩුක්‍රමව්‍යවස්ථාමය, ආයතනික සහ දේශපාලන සදාචාරාත්මක යන පැති සහිත මහා අර්බුදයකි. 

අප රටේ සිටින දේශපාලන ප්‍රභූතන්ත්‍රයේ ප්‍රධාන කණ්ඩායම් තුන අතර පසුගිය අවුරුදු කිහිපය තුළ වර්ධනය වූ ප්‍රතිවිරෝධතා දැන් විවෘත බල අරගලයක් සහ රාජ්‍ය බලය සඳහා විවෘත සටනක් බවට පත් වී තිබේ. කලින් තුන්කොන් අරගලයක්ව පැවති එය දැන් දෙකොන් බල අරගලයක් බවට පරිවර්තනය වී ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුළ ස්වාධිපත්‍ය බලය ඇතැයි සැලකෙන මහජනතාව මෙම බල අරගලය දෙස හුදෙක් බලරහිත බලාසිටින්නන් බවට ලඝුකරනු ලැබ සිටිති. 

මහජන නියෝජිතයින්ගෙන් සමන්විත පාර්ලිමේන්තුවේ දොර අගුලු ලා වසා තැබීම නිසා සිදුවී තිබෙන්නේ, නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුළ මහජන පරමාධිපත්‍යයේ ඉහළම ආයතනික ප්‍රකාශනය වන ව්‍යවස්ථාදායකය විධායකයේ අණසක යටතට ගැනීමයි. විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ‘සම්පූර්ණයෙන් අහෝසි කිරීම’ යන දේශපාලන ඉලක්කය සූත්‍රගත කිරීමෙන් මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් 2013-2014 වසරවල මෙරට ජනතාව ඉදිරියේ තැබූ දේශපාලන පරිකල්පනය වෙතට නැවත හැරීමට දැන් කාලය එළඹ ඇත.

ඉදිරි දින කිහිපය තුළ සිදුවීමට බොහෝවිට ඉඩකඩ තිබෙන බව පෙනෙන්නේ, දැනට දෙපාර්ශ්වයක් අතර ද්‍රැවීකරණය වී තිබෙන දේශපාලන බල අරගලය, විධායකය හා ව්‍යවස්ථාදායකය, එනම් ජනාධිපති ධූරය සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර විවෘත සටනක් බවට පත්වීමයි. දැනට බල අරගලයේ යෙදී සිටින එක් පාර්ශ්වයකට ව්‍යවස්ථාදායකයේ බහුතරය තිබෙන බව පෙනේ. අනෙක් පාර්ශ්වයට රාජ්‍ය බලයේ කේන්ද්‍රීය ආයතනවල පාලනය සතුව තිබේ. මෙම පසුබිම තුළ මේ දිනවල අප රටේ මෝරමින් පවතින්නේ ද්වන්ධ බල සටනකි. 

රාජ්‍ය බලය සඳහා පවත්නා අරගල ගැන අවබෝධයක් ඇති කෙනෙකුට මෙම තත්ත්වය පෙනෙනු ඇත්තේ භයානක ප්‍රතිඵල ඇති කිරීමේ විභවතාව ඇති ද්වන්ධ බල අරගලයක් ලෙසයි. සාමකාමීව විසඳුමක් ඇති නොවුවහොත් එය නග්න ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා ගැනීමෙන් පමණක් විසඳිය හැකි රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ අර්බුදයක් බවට තියුණු වීමේ අනතුර අද අප සැම දෙනාම ඉදිරියේ ති‍බේ.

දිනෙන් දින උග්‍ර සහ තියුණු වන මෙම බල අර්බුදය සාමකාමීව විසඳීමට ඇති මාර්ග ගැන සිතීම පරිණත දේශපාලන විඥානයක් සහිත මෙරට පුරවැසියන්ගේ ක්ෂණික කාර්යභාරය වී තිබේ. එය මොහොතක් හෝ ප්‍රමාද කළ නොහැකිය. එය ප්‍රමාද නොකිරීම, මාදුළුවාවේ නායක හිමියන් පිළිබඳ දේශපාලන ස්මරණයට මේ මොහොතේ අප කළ යුතු ගුණ පූජාවද වෙයි. 

සිය බලය රැක ගැනීමේ දේශපාලන අරගලයේ දී ලේ වැගිරීම්වලටත්, අරාජිකත්වයටත්, ඒකාධිපතිවාදයටත් මග විවෘත නොකරන දේශපාලන මැදිහත්වාදී බව; ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යවස්ථාවාදයේ ප්‍රතිමානීය මූලධර්මවලට ගරු කිරීම, ස්වාර්ථයට නොව පොදු ජන යහපතට කැප වී දේශපාලන යහගුණය වර්ධනය කර ගැනීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ඉවසීමෙන් සහ පරිණතතාවයෙන් සිතීම, කතා කිරීම, සහ ක්‍රියා කිරීම යන සතර ශීලයේ පිහිටන ලෙස අපේ දේශපාලන නායකයින්ගෙන් ඉල්ලා සිටීම, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් වෙනුවෙන් අප රටේ පුරවැසියන් වහාම කළ යුතු එක් කාර්යයකි.

JayadevaJPG ‘දේශපාලන අන්ධකාරය සහ දේශපාලන අපේක්ෂාව‘ යන මැයෙන් මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ විසින් කරන ලද 
මාදුලුවාවේ සෝභිත හිමි සමරු දේශනය ඇසුරිනි

Comment (0) Hits: 80

මහින්ද ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියවලා නෑ : බොරු කිව්ව මහින්දට රනිල්ගෙන් ප්‍රතිචාර ! 

පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වෙනිදා ගාල්ලේ පැවති උත්සවයකට සහභාගි වී ආපසු පැමිණෙන අතරතුරදී, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට දැරූ උත්සාහය පිළිබදව මට දැනගැනීමට ලැබුණා. මේ කටයුත්ත ව්‍යවස්ථා විරෝධී බව එදා මම ප්‍රකාශ කළා. ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 122 කුගේ එකඟත්වයෙන් අපි අධිකරණයට ගොස් මේ සම්බන්ධයෙන්  ක්වෝ වොරොන්ටෝ රීට් ආඥාවක් නිකුත් කරන ලෙස ඉල්ලීමක් කළා. ලතින් භාෂාවෙන් ක්වෝ මොරොන්ටෝ කියන්නේ කෝ ඔබේ නිත්‍යානූකුල පත්වීම යන්නයි. අද දිනයේ මා ගාල්ලට එන අතරතුර අභියාචනාධිකරණය විසින් අදාල අතුරු තහනම් නියෝගය නිකුත් කර තිබෙනවා. දැන් ඉතින් තවත් රට අස්ථාවර නොකර සතර වරම් දෙවිවරුන්ගේ නාමයෙන් අපි ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ වහාම ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වන ලෙසයි.

අධිකරණය විසින් අද ලබාදුන් තීන්දුව ආණ්ඩුවකට විරුද්ධව නොව, පුද්ගලයින්ට එරෙහිව ලබාදුන් තීන්දුවක්. එම තීන්දුවෙන් අදහස් කරන්නේ නිත්‍යානුකඣල අගමැතිවරයෙක්, කැබිනට් මණ්ඩයක් අදාල බලධාරියා විසින් පත් කළ යුතු බවයි. ඒ සඳහා සුදුසු වන්නේ අගමැතිවරයා ලෙස මමත් අපේ කැබිනට් මණ්ඩලයත් බව කිව යුතුයි.

පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසකගේ දිවුරුම් ප්‍රකාශයන් මේ වන විට අපි ලබාගෙන ඇති අතර ඊට අදාළ ප්‍රති ඥාවන් අපි ඉදිරියේදී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට ලබාදීමට කටයුතු කරනවා. මේ රටේ  තවත් අස්ථාවරභාවයක් ඇතිකිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැහැ.

මේ වන විට සංචාරක කර්මාන්තය බිඳවැටිලා. රුපියල කඩා වැටිලා. දිනෙන් දින බඩු මිල ඉහල යනවා. පාසල් දරුවන් සදහා නිල ඇඳුම් ලබා දී නැහැ. ලෝකයේ තෙල් මිල අඩු වුනත් ඒ සහනය මිල සූත්‍රය අනුව ජනතාව ලබාදී නැහැ. මෙවැනි බරපතල ගැටළු රාශියකට මුහුණදීමට මේ වන විට සිදුවී තිබෙනවා. ඒ නිසා තවත් රට අස්ථාවර නොකර සතර වරම් දෙවියන්නේ නාමයෙන් යන්න කියලයි අපි මේ අයට කියන්නේ.

මහින්ද ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියවලා නෑ !

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා විසින් උසාවියේ කරනවා මෙන් දේශනයක් ඊයේ දින මාධ්‍ය හමුවේ පැවැත්වූවා. කොසෝවේ, ලිතුවේනියා යන රටවල ව්‍යවස්ථා සම්බන්ධයෙන් ඔහු එහිදී අදහස් පළ කළා. නමුත් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව එතුමා නිවැරදිව කියවා නැති එකයි එකම ප්‍රශ්නේ.  අද අපට ඇත්තේ මහ මැතිවරණයක් පිළිබඳව සටහනක් නොව මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව පිළිබඳ සටනක්. ජනතාවගේ පරමාධිතපත්‍ය ආරක්ෂා වන ආකාරයට ව්‍යවස්ථාවට අනුකඣලව මහ මැතිවරණයක් පවත්වා ඒ අනුව කටයුතු කරන්නේ නම් අපට එහි කිසිදු ගැටළුවක් ඇත්තේ නැහැ. නමුත් මේ සටන අපි ගෙනියන්නේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය ආරක්ෂා කිරීමටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඔබේ ඡන්දය පාවිච්චි කර මහජන නියෝජිතයින් තෝරා ගැනීම, එම මහජන නියෝජිතයින්ගේ මාර්ගයෙන් අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කරගැනීම හා අමාත්‍යවරුන් තෝරා පත් කර ගත හැකියි. පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩු පක්ෂය මෙන්ම, විපක්ෂයද එකග වන්නේ නම් ඒ මගින් මැතිවරණයක් පැවැත්විය හැකි ක්‍රමයක් අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුලින් ඉදිරිපත් කර තිබෙනවා. එය අපි දුන් පොරොන්දුවක් සහ ඔබ අපට දුන් වරමක්. එය ඉටුකර තිබෙන නිසා අද යහපාලනය රට තුල ජයග්‍රහණය කර තිබෙනවා.
මීට පෙර පැවති රාජපක්ෂ පාලනය රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු කිරීමට අසමත් වුණා. නමුත් අපි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන ශක්තිමත් කළා. ඔබේ ඡන්දයට අපි වටිනාකමක් ලබාදී තිබෙනවා. මෙහිදි අප කාරණා දෙකක් සදහන් කරනවා. එකක් ව්‍යවස්ථාව අනුව ආණ්ඩුවක් ඇති කළ යුතුයි. අනෙක පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් සහිත මන්ත්‍රිවරයාට අග්‍රාමාත්‍යධූරය ලබාදිය යුතුයි. 1947 වර්ෂයේ සිට පැවති ආණ්ඩුවල අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කර ගනු ලැබුබේ එම ක්‍රමවේදය අනුවයි. මේ පිළිබඳව මම එක් උදාහරණයක් ප්‍රකාශ කරන්න කැමතියි.

පාර්ලිමේන්තු බහුතරය ගැන චන්ද්‍රිකාගේ ආදර්ශය !

2004 වර්ෂයේ මහ මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජයග්‍රහණය කළා. එහිදී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය බලාපොරොත්තු වුයේ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමටයි. නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට ඇය කටයුතු කළා.  ඉන් මාසයකට පමණ පසු මම චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ජනාධිපතිනියගෙන් මේ පිළිබදව විමසීමක් කළා. එතුමිය ඊට පිළිතුරු ලබා දෙමින් ප්‍රකාශ කළේ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මහතා අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට ජාතික හෙළ උරුමය ඇතුළු තවත් මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසක් සිය විරෝධය පළකල නිසා එතුමාට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය අහිමි වී ගිය බවයි.

නමුත් එහිදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර කැමැත්තක් තිබූ බැවින් එතුමාව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කිරීමට කටයුතු කළ බව 2004 අප්‍රේල් මාසයේදී චන්ද්‍රිකා මැතිනිය මට පැවසුවා. මේ පිළිබදව වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් ඇය මා සමග ප්‍රකාශ කළේ 2001 වර්ෂයේදී අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස මාද 2004 වර්ෂයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාද අග්‍රාමාත්‍ය ධූරයට පත්කරන ලද්දේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර මතය සැලකිල්ලට ගනිමින් බවයි.

B37A8098
රටේ ව්‍යවස්ථාවට අනුව ජනතාව මහජන නියෝජිතයින් තෝරා පත්කර ගනු ලබනවා. එම මහජන නියෝජිතයිගේ් බහුතරය ඇති පුද්ගලයා අගමැතිවරයා බවට පත්කර ගනු ලබනවා. ඒ පුද්ගලයා ඇමතිවරු තෝරනවා. මේ සියල්ල සිදු කිරීමේ සෘජු අයිතිය පවතින්නේ ඔබට බව මා සදහන් කිරීමට කැමතියි.

පාර්ලිමේන්තු බහුතරය නැතුව සිරිසේන කොහොමද ආණ්ඩු හදන්නේ !

යම් ලෙසකින් පවතින ආණ්ඩුව රටට නොගැලපෙන්නේ නම් ඉදිරි මහ මැතිවරණයකදී නව ආණ්ඩුවක් තෝරා පත්කර ගැනීමේ හැකියාව මහජනතාවට තිබෙනවා. ඒ අයිතිය ඇත්තේ මහජනතාව මිස ජනාධිපතිවරයාට නොවෙයි. ඒ අයිතිය ලබාදී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවටයි. ඉන්දියානු ව්‍යවස්ථාවට එම අයිතිය නැහැ. ඒත් සම්ප්‍රදායක් ලෙස ඔවුන් ඒ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරනවා.

අපි ජනතා පරමාධිපත්‍ය ආරක්ෂා කරනවා. ඒ ජනතා පරමාධිපත්‍ය ඔබත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. අධිකරණයත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. විධායකයත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි. විධායකයට නොමැති බලතල ලබාදීමට අපි සූදානම් නැහැ. පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර එකඟතාවය මත කටයුතු කළ යුතු බව හිටපු ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මැතිතුමා විධායක ජනාධිපති ලෙස කටයුතු කරන විටත්  ප්‍රකාශ කළා. එනම්, ජනාධිපතිවරයා නියෝජනය කරන්නා වූ දේශපාලන පක්ෂය මහමැතිවරණයකින් ජයග්‍රහණය කළ විට ඔහුට අග්‍රාමාත්‍යවරයා තෝරා පත්කර කර ගත හැකියි.  නමුත් ඒ හැකියාව සෑම අවස්ථාවකදීම ඔහුට ලැබෙන්නේ නැහැ. එසේ කරන්නේ නම් ඊට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර එකඟතාවය තිබිය යුතුයි.

දැන් ජනාධිපතිවරයා කළ යුත්තේ පළමුව නිත්‍යානුකූලව ආණ්ඩුවක් ඇතිකර ඉන් පසු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70/1 වැනි වගන්තියට අනුව මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට කටයුතු කිරීමයි. පාර්ලිමේන්තුමේ නිල කාලය වසර 05යි. 19 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව වසර හතරහමාරක් යනතුරු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ හැකියාවක් නොමැති අතර එසේ විසුරුවා හරින්නේ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතර කැමැත්තක් පැවතිය යුතුයි. එංගලන්තයේ ක්‍රියාත්මක වන ක්‍රමවේදය සැලකිල්ලට ගනිමින් මේ යෝජනාව අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ඇතුලත් කළා. කැමරන් අග්‍රාමාත්‍යවරයා යටතේ 2010 දී නියමිත ස්ථාවර කාලයට පාර්ලිමේන්තුවක් ඇති කිරීමට කැබිනට් මණ්ඩලය තීරණය කළා. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ නියමිත කාලය වසර පහයි. වසර 05ක් පාර්ලිමේන්තුව පැවතිය යුතුයි. ඊට පෙර මැතිවරණයක් පවත්වන්නේ නම් ඊට පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3 ක බහුතර කැමැත්තක් තිබිය යුතුයි.  ඡන්දය පැවැත්වීම පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩ කටයුත්තක් බැවින් ඒ සඳහා ආණ්ඩු පක්ෂයේ මෙන්ම විපක්ෂයේ ද 2/3ක බහුතර කැමැත්තක් තිබිය යුතු බවට ඔවුන් එදා තීරණය කළා.

19 සංශෝධනය පැහැදිළියි !

නියමිත කාලයට අනුව 2011 දී බි්‍රතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ එම පනත සම්මත කළා. අපි 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ඇතුලත් කළේ ඒ යෝජනාවයි. 19 වන සංශෝධනයෙන් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ කාලය අපි වසර 05ක් නොව වසර 4 1 /2 ක් බවට තීරණය කළා.  

එංගලන්තයේ පවතින ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඔවුන්ට වසර පහක් යනතුරු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමේ හැකියාවක් නොමැති අතර 2015 වර්ෂයේ එරට පැවති මහමැතිවරණයෙන් පසු 2017 වර්ෂයේදී ඩේවිඩ් කැමරන් මහතා අග්‍රාමාත්‍යධූරයෙන් ඉවත් වුණා. පසුව තෙරේසා මේ අග්‍රාමාත්‍යවරිය ලෙස පත්වුණා. 2017 වර්ෂයේ අපේ‍ර්ල් 19 වනදා ඇය විසින් විරුද්ධ පක්ෂය නියෝජනය කළ එරට කම්කරු පක්ෂය සමග එකතු වී බහුතර කැමැත්තෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ ධූර කාලය වසර දෙකකින් අඩු කරනු ලැබුවා.

අද මේ රට තුළ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට අවශ්‍ය නම්, එක්සත් ජාතික පෙරමුණ, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, දෙමළ ජාතික සන්ධානය යන සියළුම දේශපාලන පක්ෂ සාකච්ඡා කර තීරණයකට එළóය යුතුයි.  දැනට 2019 වර්ෂයේ මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා.  සියළු පක්ෂ වල එකගත්වය සහිතව  මහ මැතිවරණයක් පවත්වන්නේ නම් අපි කිසිසේත්ම ඊට විරුද්ධ වන්නේ නැහැ. නමුත් සුළුතර බලයක් පමණක් පවතින එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට මහ මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට තනිව තීරණය කිරීමේ කිසිදු හැකියාවක් නොමැති බව මා මෙහිදී සදහන් කළ යුතුයි.

රූපවාහිනියෙන් උසාවි දේශනා කරලා හරියන්නේ නෑ !

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දැන් කළ යුතුව ඇත්තේ රූපවාහිනී නාලිකාවන් වල උසාවි දේශණ පැවැත්වීම නොව, අනෙකුත් දේශපාලන පක්ෂ සමඟ සාකච්ඡා කර යම් එකඟතාවයකට පැමිණීමයි. දැන් අතුරු නඩු තීන්දු දෙකක් ලබාදී තිබෙනවා. හොරෙන් ඡන්ද පැවැත්වීමට නොහැකි බවට අතුරු තහනම් නියෝගයක් ලබාදී තිබෙනවා. කෝ ඔබේ පත්වීම් වරෙන්තුව යන්න විමසා අනෙක් නඩු තීන්දුව ලබාදී තිබෙනවා.

2015 වර්ෂයේදී අපි මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාව ජනාධිවරයා ලෙස පත්කර අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස මා දිවුරුම් දී රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත් කිරීමට කටයුතු කළා. මේ වෙලාවේ මම ඔබට පැහැදිලිව යමක් ප්‍රකාශ කරන්න කැමතියි. ඔබ ලබාදුන් ජනවරම පාවලා දීමට අපි කිසිසේත් කටයුතු කරන්නේ නැහැ. ඒ වගේම ව්‍යවස්ථාව දූෂණය කිරීමට කිසිවෙකුටත් ඉඩ ලබාදෙන්නේ නැහැ. අපි ඔබේ අයිතිය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැහැ. අපි මේ සටන ජයග්‍රහණය කරා ගෙන යනවා. ඔබ අපිට ලබාදුන් ජනවරමට අනුව යලිත් රට තුළ නිත්‍යානුකූල ආණ්ඩුවක් ස්ථාපිත කර, ඉන්පසු පාර්ලිමේන්තුව එකඟ වන දිනයක අපි මහමැතිවරණය පැවැත්වීමට කටයුතු කරනවා.

මේ වන විට එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නියෝජනය කළ ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් වන මනුෂ නානායක්කාර මහතා පියසේන ගමගේ මහතා මෙන්ම හිටපු අමාත්‍යවරයෙකු වන ගුණරත්න වීරකෝන් මහතා එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමඟ එකතු වී සිටිනවා. අපි සියළුම දෙනා එකට එක්වී නැවතත් මේ රට තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීමට කටයුතු කරනවා.

අවසාන වශයෙන් මේ ජනහමුව සංවිධානය කළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් වන වජිර අබේවර්ධන, ගයන්ත කරුණාතිලක, බන්දුලාල් බණ්ඩාරිගොඩ, විජේපාල හෙට්ටිආරච්චි යන මහත්වරුන් ඇතුළු සියළුම පක්ෂ ක්‍රියාකාරීන්හට ස්තුති කිරීමට මා මෙය අවස්ථාවක් කරගන්නවා.  

(2018.12.03 දින ගාල්ල නගරයේ පැවති යුක්තියේ ජනහඬ විරෝධතා ව්‍යාපාරයට එක්වෙමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කළ කතාව.)

Comment (0) Hits: 96

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ගැන.......

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ගැ

ජනාධිපති නීතිඥ ආචාර්ය ජයම්පති වික‍්‍රමරත්න

(මෙය, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට කලින් ලියන ලද්දකි) 

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින බවට කතාබහක් තිබේ. ජනාධිපතිවරයාට තම අභිමතය පරිදි කැමති වෙලාවක පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට බලයක් තිබෙන බවට සහ නැති බවට තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් කෙරේ.

ව්‍යවස්ථාවක් අර්ථ නිරූපණය කිරීමේදී අනුගමනය කරන ස්වර්ණමය රීතිය වන්නේ, එහි අඩංගු තනි විධානයක් හුදෙකලාව නොගෙන, ව්‍යවස්ථාව දෙස සමස්තයක් වශයෙන් බැලිය යුතු බවයි. ප‍්‍රශ්නයක් පැනනැගී ඇත්තේ ව්‍යවස්ථාවට කරන ලද යම් සංශෝධනයක් ආශ‍්‍රයෙන් නම්, එම සංශෝධනය කිරීමට මත්තෙන් ඊට අදාලව ව්‍යවස්ථාවේ පැවති විධිවිධාන සලකා බැලිය යුතුය. සංශෝධනය ගෙන ඒමට බලපෑ අභිලාෂය සැලකිල්ලට ගත යුතුය. සංශෝධනය ගෙන එන ලද්දේ, මැතිවරණයකදී දෙන ලද පොරොන්දුවක් ප‍්‍රකාරව නම්, එම මැතිවරණයේ පසුබිම සැලකිල්ලට ගත යුතුය. ව්‍යවස්ථාමය විධිවිධාන, හුදෙකලාව ගෙන, රික්තයක බහා කියැවිය නොහැකිය. 

2015 මැයි 15 වැනි දා 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන ඒමට පෙරාතුව, තමාගේ අභිමතය පරිදි පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ පරම බලයකට ආසන්න බලයක් ජනාධිපතිවරයාට තිබුණි. මේ සම්බන්ධයෙන් වන ව්‍යවස්ථාවේ 70 වැනි වගන්තිය තුළ මේ බලය සීමා වී තිබුණේ එක කොන්දේසියකින් පමණි. එනම්, කලින් පැවති පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර තිබුණේ වසර හයක් වන එහි පූර්ණ කාලය අවසන් වීමට පෙර නම්, අලූත් පාර්ලිමේන්තුව ජනාධිපතිවරයාට විසිරවිය හැක්කේ අවුරුද්දකින් පසුව පමණක් බව ය. 

2015 ජනවාරියේ පැවති ජනාධිපතිවරණයේ දී මතු කෙරුණු එක් ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නයක් වුණේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයයි. පොදු අපේක්ෂකයාට ආධාර කළ බලවේග පැහැදිළිවම පෙනී සිටියේ ජනාධිපති බලතල සීමා කරමින්, පාර්ලිමේන්තුව ශක්තිමත් කිරීමට ය. ඒ ගැන අමුතු විස්තරයක් කිරීම මෙහිදී අවශ්‍ය නොකෙරේ. 
පාර්ලිමේන්තුවේ එක් මන්ත‍්‍රීවරයෙකු හැරුණු කොට සියල්ලන්ගේ එකඟත්වයෙන් සම්මත වූ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පාර්ලිමේන්තු වාර කාලය අවුරුදු පහකට අඩු කරන ලදි. ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය කරති යි ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය කියා සිටි ඇතැම් විධිවිධාන, එක්කෝ නැවතත් සංශෝධනය කරන ලදි. නැත්නම් අතහැර දමන ලදි. මෙහිදී, ඉහත කී 70 වැනි වගන්තිය සංශෝධනය කොට, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය සීමා කරන ලදි. දැන් ඒ 70 වැනි වගන්තියේ සඳහන් වන්නේ මෙසේ ය: ‘‘ජනාධිපතිවරයා විසින් ප‍්‍රකාශනයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම, පාර්ලිමේන්තුවේ වාරාවසාන කිරීම සහ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම කළ හැක්කේය. එසේ වුව ද, පාර්ලිමේන්තුව විසින් එහි නොපැමිණි මන්ත‍්‍රීවරන් ද ඇතුළුව මුළු මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරන්නේ නම් මිස, පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රථම රැුස්වීම සඳහා නියම කර ගැනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක කාලයක් අවසන් වන තෙක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නොකළ යුත්තේය.’’ 

ඒ අනුව, පළමු අවුරුදු හතර හමාරක කාලය ඇතුළත ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරුන් 150 කට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකින් සම්මත කරගන්නා යෝජනාවක් ඇතොත් පමණි. මේ බව සඳහන් කොට ඇති ඉහත වචන ඉතා පැහැදිළි ය. නිශ්චිත ය. 

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයාට අසීමිත බලයක් ඇතැයි පවසන පුද්ගලයන් ඒ සඳහා තර්කයක් වශයෙන් පාවිච්චි කරන්නේ ව්‍යවස්ථාවේ 33 (2* (අ* වගන්තියයි. එහි මෙසේ සඳහන් වෙයි: ‘‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් හෝ වෙනත් ලිඛිත නීතියකින් හෝ ප‍්‍රකාශිතවම ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා හෝ නියම කර ඇත්තා වූ බලතලවලට සහ කාර්යයන්ට අමතරව, ජනාධිපතිවරයාට- (ඇ* පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමට, වාර අවසන් කිරීමට සහ විසුරුවා හැරීමට බලය ඇත්තේය.’’ 

මේ වගන්තිය ඉහතින් කී 70 වැනි වගන්තිය අභිබවා යන්නේ යැයි ඔවුහු තර්ක කරති. මේ (33* වගන්තියෙන් කෙරෙන්නේ ජනාධිපතිවරයා සතු පොදු බලතලවලින් සමහරක් දක්වා සිටීම පමණි. එම බලය (පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය* පාවිච්චි කළ හැක්කේ කෙසේ ද සහ කුමන තත්වයන් යටතේ ද යන්න 70 වැනි වගන්තියෙන් පෙන්වා දෙයි. ඊට අනුව, ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය යුත්තේ ප‍්‍රකාශනයක් මගිනි. ඊළඟට, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයක යෝජනා සම්මතයකින් ඉල්ලා සිටියොත් මිස ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය නොහැකි බවට ඉතා පැහැදිළි සීමාවක් පනවා ඇත. 33 (2* වගන්තිය යටතේ ජනාධිපතිවරයාට හිමි කිසි බලයක්, ව්‍යවස්ථාවේ ප‍්‍රකාශිතවම සඳහන් විධිවිධානයන් උල්ලංඝණය කිරීමකට තුඩු නොදිය යුතුය. ‘‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් හෝ වෙනත් ලිඛිත නීතියකින් හෝ ප‍්‍රකාශිතවම ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා හෝ නියම කර ඇත්තා වූ බලතලවලට සහ කාර්යයන්ට අමතරව..’’ යන්න, ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රකාශිතවම සඳහන් කොට ඇති ව්‍යවස්ථාමය සීමාවන් අභිබවා යාමට පාවිච්චි කළ නොහැක.

උදාහරණයක් වශයෙන්, 33 (2* වගන්තියේ (ඊ* අනුෙඡ්දනය සලකා බලන්න: ‘‘ජනරජයේ රාජ්‍ය මුද්‍රාව භාරයේ තබා ගැනීමට ද, අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ද, අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අනෙකුත් අමාත්‍යවරයන් ද, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අග‍්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අනෙකුත් විනිශ්චයකාරවරයන් ද, අභියාචනාධිකරණයේ සභාපතිවරයා සහ අභියාචනාධිකරණයේ අනෙකුත් විනිශ්චයකාරවරුන් ද පත් කිරීමේ අධිකාර පත‍්‍රවල සහ ජනරජයට අයත් වූ ද, ප‍්‍රදානය කිරීමට සහ පවරා දීමට ජනාධිපතිවරයාට නීතියෙන් නියමව ඇත්තා වූ නැතහොත් බලය පැවරී ඇත්තා වු ද ඉඩකඩම් සහ අනෙකුත් නිශ්චල දේපළ ප‍්‍රදානය කිරීමේදී හෝ පවරා දීමේදී ඒ සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රදාන පත‍්‍රවල සහ පැවරුම් පත‍්‍රවල රාජ්‍ය මුද්‍රාව තැබිය යුතු වෙනත් සෑම ලේඛනයකම රාජ්‍ය මුද්‍රාව තබා අත්සන් කිරීම ද, රාජ්‍ය මුද්‍රාව තැබිය යුතු වෙනත් සෑම ලේඛනයකම රාජ්‍ය මුද්‍රාව තබා අත්සන් කිරීමට ද, ජනාධිපතිවරයාට බලය ඇත්තේය.’’

මේ විධිවිධානය පාවිච්චියට ගනිමින් ජනාධිපතිවරයාට තමන් කැමති පරිද්දෙන් අග‍්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා හෝ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අනෙක් විනිශ්චයකාරවරුන් පත් කළ හැකි ද? කොහෙත්ම නොහැක. මන්ද යත්, 41 (ඇ* වගන්තියට අනුව, එම පත්වීම් කිරීම සඳහා ව්‍යවස්ථා සභාවේ අනුමැතිය ඔහුට අවශ්‍ය කරන බැවිනි.
තව ද, ජනාධිපතිවරයාට විධායක බලය ඇති බව ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 4 වැනි වගන්තියෙන් කියැවේ. එසේ වූ පමණින්, රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවට අදාළ ප‍්‍රකාශිත ව්‍යවස්ථාමය ප‍්‍රතිපාදන නොතකා හරිමින් රාජ්‍ය සේවයේ තනතුරු සඳහා ඔහුට පත්වීම් කළ හැකි ද? 

තමාගේ අභිමතය පරිදි ජනාධිපතිවරයාට  ඕනෑම වේලාවක පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට බලයක් ඇතැයි යන තර්කය නිවැරදි නම්, අලූත් පාර්ලිමේන්තුවක් පත්වී එක දවසකින් පසුව වුවත් ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවක් විසුරුවා හැරිය හැකිය. ඊට කලින් පැවති පාර්ලිමේන්තුවේ වාර කාලය අවසන් වීමට කලින් ඒ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර තිබුණත් ඔහුට එසේ කළ හැකි විය යුතුය. මෙය, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කර ගැනීමට කලින් පැවති ව්‍යවස්ථාව යටතේ පවා ජනාධිපතිවරයාට කළ නොහැකි දෙයකි. එබැවින් ඉහත කී අයවළුන්ගේ තර්කයේ ඇති මුග්ධ භාවය එයින්ම පෙනේ.

2018 නොවැම්බර් 09 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ 2018 නොවැම්බර් 09 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ On Dissolution of Parliamentනැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 82

ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිව යක්ෂාවේශව සිටින ජනාධිපතිවරයෙක් 

රටේ පවතින ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව නොව, රටේ විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ ආශාවන්ට සහ රුචිකත්වයන්ට අනුව රාජ්‍ය පාලනයක් පවත්වාගෙන යන නිදහස් ලංකාවේ ප‍්‍රථම අවස්ථාව මෙයයි. ජනාධිපතිවරයා විසින් ඉවත් කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුවක් සහ ජනාධිපතිවරයා විසින් පත්කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුවක් වශයෙන් ආණ්ඩු දෙකක් මේ අවස්ථාවේ රටේ  පවතින බවක් පෙනේ. ආණ්ඩු දෙකක් එක විට රටක පැවතීම තාර්කික නැත. ව්‍යවස්ථානුකූල නැත. එනිසා, දැනට රටේ කිසි ආණ්ඩුවක් නොපවතින බව කතානායකවරයා ප‍්‍රකාශයට පත්කොට තිබේ. එවැනි තත්වයක් හැඳින්වෙන්නේ අරාජකත්වයක් වශයෙනි. 

ඉවත් කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තුවේ සිටී. පත්කරන ලදැයි කියන ආණ්ඩුව, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත සිට රට මෙහෙයවයි. ඒ පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටස්තර ආණ්ඩුව විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ මනදොළ අනුව පත්කර ගත් ‘ආණ්ඩුව’ වන නිසා, පොලීසිය සහ අමාත්‍යාංශ ඇතුළු රාජ්‍ය පාලනයේ මර්මස්ථාන ඔවුන් අත්කරගෙන සිටී. ඇඟට දැනෙන ආණ්ඩුව ඔවුන්ගේ ය. ඒ නිසාම, විධායකය සතු ව්‍යවස්ථා-විරෝධී එකී පාලනය ‘ආණ්ඩුව’ වශයෙනුත්, ව්‍යවස්ථානුකූල පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුව ‘විපක්ෂය’ වශයෙනුත්, බහුතරයක් මාධ්‍ය තුළ සහ සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරය තුළ, මේ අවස්ථාවේ හැඳින්වෙනු දක්නට ලැබේ.    තමන් ආණ්ඩුව යැයි කියා ගන්නා පක්ෂයක් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකයේ එකම රටත් ලංකාවයි. සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නේ, විපක්ෂ කණ්ඩායම් සහ සුළුතර කණ්ඩායම් විසින් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරනු ලැබීමයි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකයේ හැම තැනකම පාහේ පාර්ලිමේන්තු බහුතරයකින් ආණ්ඩුවක් සමන්විත වන්නේ වුවත්, සුළුතරයේ ආණ්ඩු රටවල් කරවන අවස්ථා ද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ලෝකය තුළ නැතිවා නොවේ. එහෙත් ඒ, පාර්ලිමේන්තුවේ වෙනත් පාර්ශ්ව සහ පක්ෂවල නිල නොවන සහයෝගය මත ය. මන්ද යත්, රාජ්‍ය පාලනය සඳහා සෑම කටයුත්තකටම පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය අවශ්‍ය කරන බැවිනි. එනිසා, තනි පක්ෂයකට බහුතරයක් නැතත්, වෙනත් පක්ෂවල සහයෝගයෙන් සුළුතර ආණ්ඩුවක් කරගෙන යාමට පුළුවන් කමක් තිබේ. 

එහෙත් ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයාගේ වර්තමාන ‘ආණ්ඩුව’, ඒ දෙකෙන් එකකටවත් නොගැනෙන පාලනයකි. එය, බහුතර ආණ්ඩුවක් වන්නේත් නැත. සුළුතර ආණ්ඩුවක් වන්නේත් නැත. බහුතර ආණ්ඩුවක් නොවන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව තුළ තමන් කෙරෙහි වන බහුතරයක් පෙන්වීමට මේ දක්වා එය අසමත්ව ඇති බැවිනි. සුළුතර ආණ්ඩුවක් නොවන්නේ, එවැනි සුළුතර ආණ්ඩුවක් වශයෙන් පවා පාර්ලිමේන්තුව තුළ පෙනී සිටීම ඔවුන් ස්වේච්ඡුාවෙන්ම මේ මොහොතේ අතහැර දමා ඇති බැවිනි. එය අද හුදෙක්, විධායක බලය දරණ එක පුද්ගලයෙකුගේ ආශාවක් සහ රුචිකත්වයක් මත කටයුතු කිරීම සඳහා, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටස්තරව පවත්වාගෙන යන රංචු ගැසීමකි. මේ කාරණය, හුදෙක් දේශපාලන සංවාදයක් තුළ සාමාන්‍යයෙන් කෙරෙන ආකාරයේ ‘අනෙකා’ හෙලාදැකීමක් වශයෙන් නොගන්න. එය ඔබටම වාස්තවික පරීක්ෂාවට ලක්කළ හැකිය. 

දැන් පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කර සිටින මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව කීයද? එය ගණන් බැලිය හැකි එක ක‍්‍රමයක් වන්නේ, දැන් පාර්ලිමේන්තුවට සහභාගී වන මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව ගණන් බැලීමෙනි. ඒ ප‍්‍රමාණය, (අර, සේනානායක පවුලෙන් පැවත එන්නේ යැයි කියන ‘භාණ්ඩය’ මේ මොහොතේ සිටින ස්ථානය අනුව ගත් විට* 123 කි. පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාව 225 කි. ඒ අනුව, පාර්ලිමේන්තුව වර්ජනය කරන්නේ 102 කි. (ඒ අතරේ, වර්ජනය කිරීමට නොව, වෙනත් හේතු නිසා පාර්ලිමේන්තුවට නොඑන පිරිසකුත් සිටිති.* ඒ කෙසේ වෙතත්, මේ සමස්තය, මොන පැත්තකින් ගත්තත් සුළුතරයක් මිස බහුතරයක් නොවේ. පසු ගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා සිට, ජනාධිපති සිරිසේන ගණිත පටලැවිල්ලක සිරව සිටී. ගණිතය තරම් නිශ්චිත දෙයක් විද්‍යාව තුළ නැත. ඒකක දෙකට, ඒකක දෙකක් එක් කළ විට, එය ඒකක හතරක් බව ව්‍යවහාරික ලෝකය ඒකමතිකව පිළිගනී. එහෙත් එතරම් නිශ්චිත නැති මුත් සාමාන්‍ය ඇසට පැහැදිළිව පෙනෙන තවත් කප්පරක් දේවල් ගැන කිසි ලැජ්ජාවකින් තොරව මේ වන විට බොරු කරන සහ බොරු කියන සිරිසේන, මේ අංකගණිතය ගැනත් දැන් මාසයකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ බොරු කරමින් සිටී. ඔහු කියන්නේ, 102 යනු පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය බවයි.

මේ මගින් රාජපක්ෂලා සැක හැර ඔප්පු කොට පෙන්වා ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් තමන්ට නොමැති බවයි. 

පසුගිය 25 වැනි දා විදේශ මාධ්‍යවේදීන් සමග පැවැත්වූ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාවේදී මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන කියා සිටියේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයකගේ කැමැත්ත තිබුණත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහට හෝ සරත් ෆොන්සේකාට තමා අගමැති ධුරය නොදෙන බවයි. මේ ගැන අපේ රටේ උත්තරීතර ලියවිල්ල වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව කියන්නේ කුමක් ද?

‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිමයෙන් ඇති මන්තී‍්‍රවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබිය යුත්තේය.’’ (ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 42 (4* වගන්තිය*.    එහෙත් ඉහත කී පරිදි, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ සරත් ෆොන්සේකා වෙත පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය පෙන්නුම් කළත් තමා ඒ දෙන්නාගෙන් කිසි කෙනෙකු අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයට පත්කරන්නේ නැතැයි ජනාධිපතිවරයා කියන විට, ඉහත කී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ වගන්තිය අපට කියැවීමට සිද්ධ වන්නේ මෙසේය: 

   ‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිමයෙන් ඇති, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෝ සරත් ෆොන්සේකා නොවන, මන්ත‍්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබිය යුත්තේය’’.    මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා අවබෝධ කරගෙන ඇති පරිදි, රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව යනු, තමාගේ අභිමතයට අනුගතව, තමාට පහළින් සහ තමාට යටත්ව සිටින ලියවිල්ලක් විය යුතුය. මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන නැමැති පුද්ගලයා මේ රට කරවන්නේ 1815 ට කලින් දවසක විණි නම්, ඔහුගේ මේ කල්ක‍්‍රියාව අපට යුක්ති සහගත කර ගැනීමට ඉඩ තිබුණි. එදා ලංකාවේ පැවති රජ ක‍්‍රමයට අනුගත සම්ප‍්‍රදාය යටතේ, රජුට බලය පැවරුණේ දළදා ස්වාමීන් වහන්සේගෙන් ය. දළඳා ස්වාමීන් වහන්සේ අත්පත් කර ගත් තැනැත්තා ලංකාවේ රජ කමට සුදුස්සා බවට සම්මතයක් එදා තිබුණි. ඊට තරමක් ඈත කාලයක, එනම් 18 වැනි සියවසේ අවසාන කාලයට ඉහතින් යුරෝපයේ රාජ්‍ය ක‍්‍රමයේ සම්මත සම්ප‍්‍රදායත් එයම විණි. ඔවුන්ගේ රජවරුන්ට රාජ්‍යත්වයේ බලය ලැබුණු බව විශ්වාස කෙළේ දෙවියන් වහන්සේගෙනි. එනම්, ලෝකයේ හැම තැනකම රජුගේ හෝ නායකයාගේ බලයේ උල්පත වුණේ ලෝකෝත්තර ප‍්‍රභවයක් බවයි. මේ ලෝකෝත්තර මූලාශ‍්‍රය හෙවත් බලයේ ප‍්‍රභවය සාමාන්‍ය ජනතාවට පරීක්ෂාවට ලක්කළ නොහැකි විය. ඒ රාජකාරිය එදා ඉෂ්ට කෙළේ, පූජක පංතියයි. යුරෝපයේ නම් පල්ලිය ය. ලංකාවේ නම්, පන්සල ය.    ලෝකයා, එම රාජ්‍ය ක‍්‍රමයෙන් ප‍්‍රජානත්ත‍්‍රවාදී රාජ්‍ය ක‍්‍රමයට සංක‍්‍රමණය වූ පසු, මේ බල මූලාශ‍්‍රය උඩුයටිකුරු විය. එය, ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ යන වචනය තුළම ගැබ්ව තිබේ. ප‍්‍රජාව යනු ජනතාවයි. තන්ත‍්‍රය යනු පාලනයයි. එනම් ජනතාවගේ පාලනයක් බව ය. එහිදී, බලය උත්පාදනය වන්නේ හෙවත් බලයේ තිඹිරිගෙය වන්නේ, දෙවියන් වහන්සේ හෝ ආගමක් හෝ නොව, ජනතාව ය. එය අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 වැනි වගන්තියේ මෙසේ සඳහන් කොට තිබේ: 

 ‘‘ශ‍්‍රී ලංකා ජනරජයේ පරමාධිපත්‍යය ජනතාව කෙරෙහි පිහිටා ඇත්තේය.’’

ඒ පරමාධිපත්‍යයේ ස්වභාවය සහ එය ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය දන්වා ඇති ලියවිල්ල ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවයි. දෙවියන් වහන්සේගෙන් එදා රජුට ලැබුණු බලය පාලනය කිරීමට දෙවියන් වහන්සේ මහ පොළොවේ වැඩ සිටියේ නැත. මහ පොළොවේ පය ගසා සිටි මහජනතාවට දෙවියන් වහන්සේව ප‍්‍රශ්න කිරීමට බලයක් තිබුණේ නැත. අද එය මුළුමණින් අනිත් පැත්තට හරවමින්, බලයේ අයිතිකාරයා වන මහජනතාව, තමාව පාලනය කිරීමට පාලකයාට බලය පවරන්නේ, පාලකයා විසින් එම බලය ජනතාව වෙනුවෙන්, ජනතාවගේ අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් යොදවන්නේ ද යන්න බලාකියා ගැනීමට මාර්ගයක් වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ද සකසා එය රටේ රාජ්‍යකරණයේ මුල්ගල වශයෙන් ස්ථාපිත කර ඇති තත්වයක් තුළ ය. එතැන් පටන් පාලකයා කටයුතු කළ යුත්තේ, ඒ ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් ආකාරයට මිස, හිතුවක්කාරීව හෝ අත්තනෝමතිකව හෝ නොවේ.

   රාජ්‍යකරණයට අදාළව රටක ව්‍යවස්ථාවක අඩංගු ඒ මූලික නියාමය සිරිසේන මුලින්ම අවබෝධ කර ගත යුතුය. ඔහු කියන ‘සම්ප‍්‍රදාය’ අයත් වන්නේ රජ කාලයට බව එවිට ඔහුට වැටහෙනු ඇත. රජ වෙන්නට සිටි මහින්ද රාජපක්ෂට 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා අත්වූ ඉරණම, මේ රටේ වෙනත්  ඕනෑම පුද්ගලයෙකුටත් අනාගතයේ වලංගු වන බව, අවසාන වශයෙන්, මේ අවස්ථාවේ සිරිසේනට සිහිකැඳවීමට කැමැත්තෙමි.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 87

අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමට සහ තව අගමැතිවරයෙකු පත්කිරීමට පක්ෂව මතු කෙරෙන කුතර්ක: 

ජනාධිපතිවරයා මේ කාරණා දෙකම සිදු කොට ඇත්තේ 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ආත්මගත පුරුද්ද යටතේ ය. ලංකාවේ වර්තමාන ව්‍යවස්ථාව තුළ එම 18 වැනි සංශෝධනය අහෝසි කොට 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ඊට ඇතුළත් කොට තිබේ. අගමැතිවරයෙකු පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මිස අගමැතිවරයෙකු ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයාට ඇති කිසි බලයක් ගැන වර්තමාන ව්‍යවස්ථාවේ කිසි තැනක සඳහන් නොවේ. එහි අදහස වන්නේ, අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමේ එකම බලය ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුවට බව ය. අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීම සහ අගමැතිවරයාගේ ධුරය අහිමි වීමට අදාළව ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් වෙනත් සියලූ ප‍්‍රතිපාදන මගින් ද තහවුරු කරන්නේ එයමයි. 

අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලයක් ගැන ව්‍යවස්ථාවේ කිසි තැනක සඳහන් නොවුණත්, අගමැතිවරයෙකු පත් කිරීම ගැන ඔහුගේ මැදිහත් වීම ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් කොට තිබේ. ඒ, ව්‍යවස්ථාවේ 42 (4* වැනි වගන්තිය මගිනි. ඊට අනුව ජනාධිපතිවරයා විසින් අගමැතිවරයාව පත්කළ යුතු ආකාරය දැක්වෙන්නේ මෙසේ ය: ‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත් කරනු ලැබිය යුත්තේය’’ 

දැන් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ මෙයයි: පාර්ලිමේන්තුවක් නැති තත්වයක් තුළ, එනම් ජනාධිපතිවරයා විසින්  ඕනෑ කමින්ම පාර්ලිමේන්තුව වසා තබා ඇති තත්වයක් තුළ, ‘පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයාව’ තෝරා ගත හැක්කේ කෙසේද යන්නයි. (මෙසේ කෙරෙන්නේ, ‘මිල සූත‍්‍රයක්’ ක‍්‍රියාවට නැංවීමට බව ලංකාවේ පෘථග්ජන දේශපාලනයේ සිටින කවුරුත් දනිති. ඒ කාරණය මෙහිදී අපි සාකච්ඡුාවට නොගනිමු*.

ඇත්ත, මෙහි තවත් දෙයක් සඳහන් වෙයි. එනම්, ‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව’ යනුවෙනි. මේ මතය යනු කුමක් ද? එය හිතළු මතයක් විය නොහැක. ඇත්තෙන්ම පාර්ලිමේන්තුවේ උපරිම මන්ත‍්‍රී සංඛ්‍යාවක් ඇතැයි ජනාධිපතිවරයා විශ්වාස කරන කෙනා යන්න ඉන් ගම්‍ය වෙයි. මෙහි දී, 225 ක් සිටින පාර්ලිමේන්තුවක 10 දෙනෙකු පමණක් සිටින පක්ෂයක පුද්ගලයෙකු අගමැති වශයෙන් පත්කිරීමේ අවසරයක් ජනාධිපතිවරයාට නැති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. එහෙත් කෙනෙකුට මෙසේ තර්ක කළ හැකිය. 225 ක් සිටින පාර්ලිමේන්තුවේ කරට කර සිටින පක්ෂ දෙකකට අයත් පුද්ගලයන් අතර වන තේරීමකදී ජනාධිපතිවරයාට ‘තමාගේ මතය අනුව’ කටයුතු කිරීමේ සාධාරණ ඉඩක් ඇති බව ය. උදාහරණයක් වශයෙන්, එක පක්ෂයකට මන්ත‍්‍රීවරුන් 112 ක් ද අනිත් පක්ෂයට මන්ත‍්‍රීවරුන් 113 ක් ද ඇති අවස්ථාවක, සමහර විට, 112 සහිත පක්ෂයේ පුද්ගලයෙකුට ජනාධිපතිවරයා විසින් අගමැති ධුරය පිරිනැමීමේ අවස්ථාවක් උද්ගත විය හැකිය. අපි තවත් පොඞ්ඩක් ඈතට යමු. යම් හෙයකින්, මන්ත‍්‍රීවරුන් 6 දෙනෙකු සිටින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අනුර කුමාර දිසානායක, ‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පුද්ගලයා’ වීමටත් බැරි නැත. සමහර විට, ඔහු අගමැති තනතුරේ පිහිටුවීම ගැන එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ යම් පිරිසකුත්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ යම් පිරිසකුත්, දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ සහ මුස්ලිම් කොන්ග‍්‍රසයේ යම් පිරිසකුත් එකඟ වීමට ඉඩ තිබේ. අවශ්‍ය වන්නේ, නිශ්චිත අවස්ථාවලදී, එනම්, ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය සහ අයවැය වැනි වැදගත් කරුණු සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් අනුර කුමාර දිසානායකට ලබා ගත හැකි තත්වයක් ඇති බවට වගබලා ගැනීමයි. එනම්, පාර්ලිමේන්තු සම්ප‍්‍රදාය සහ අවශ්‍යතා තුළ, ඔහුගේ අගමැති භාවය වහා පරීක්ෂාවට ලක්වන බව ය. මෙයින් පෙනී යන්නේ, ‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව’ යනුවෙන් අදහස් වන්නේ, ප‍්‍රායෝගික කාර්ය පරිපාටියක් කරගෙන යාම සඳහා යොදා ගත හැකි බහුතරයක් සහිත නායකයෙකු මිස, ජනාධිපතිවරයාගේ රුචි අරුචිකම් උඩ හෝ ඔහුගේ කුමන්ත‍්‍රණකාරී සැලසුම්වලට සරිලන අගමැතිවරයෙකු පත් කිරීමට ඔහුට ඇති බලයක් නොවේ.

අවසාන වශයෙන්, මේ කොයි දේ පරීක්ෂාවට ලක් කිරීමටත් පාර්ලිමේන්තුව විවෘතව තිබිය යුතුය. කොටින්ම මෙහිදී සිදුව ඇත්තේ, අගමැතිවරයෙකු ‘පත්කිරීම’ සම්බන්ධයෙන් වන ප‍්‍රතිපාදනයක් (‘ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව, පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයා අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත් කරනු ලැබිය යුතු’ වීම*, දැන් අග‍්‍රාමාත්‍යවරයාව ‘ඉවත් කිරීම’ සඳහා ජනාධිපතිවරයා විසින් යොදාගෙන තිබීමයි. එය ද, ඇත්තෙන්ම ඒ සඳහා වන බහුතරයක් ඔහු අතේ නොතිබියදී ය. 

18 වැනි සංශෝධනය සහිත පැවති ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ 19 වැනි සංශෝධනය සහිත වර්තමාන ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව අතර, මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන්, එනම් අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීම සහ පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පැහැදිළි වෙනසක් ඇති කොට තිබෙන බව අප හඳුනා ගත යුතුය. පැවති ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළ අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීමේ පැහැදිළි බලයක් ජනාධිපතිවරයාට දී තිබුණි. එම ව්‍යවස්ථාවේ 8 වැනි පරිච්ෙඡ්දයේ 47 වැනි වගන්තිය යටත්, ‘‘ජනාධිපතිවරයාගේ අත්සන යටතේ යවන ලිපියක් මගින් අගමැතිවරයාව ඉවත් කළ හැකිය’’. මෙහි අදහස වුණේ, ජනාධිපතිවරයාගේ ධුර කාලය තුළ  ඕනෑම වාර ගණනක් අගමැතිවරුන්ව ඉවත් කිරීමට සහ පත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට අවකාශ තිබූ බවයි. ඊට අවශ්‍ය කෙළේ, ලිපියකින් ඒ බව අගමැතිවරයාට දැන්වීම පමණි. (දැන් අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහව ඉවත් කොට තිබෙන්නේ එවැනි ලිපියකිනි. එය 18 වැනි සංශෝධනයේ ‘පෙර ආත්මයේ’ පුරුද්දට කරන ලද්දක් විය හැකිය*. 

ජනාධිපතිවරයාට පැවරී තිබූ එම බලය 19 වැනි සංශෝධනය සහිත අලූත් ව්‍යවස්ථාව තුළ මුළුමණින්ම ඉවත් කෙරුණි. එම අලූත් ව්‍යවස්ථාව තුළ අගමැතිවරයාව ඉවත් කළ හැක්කේ, 46 (1* වගන්තිය යටතේ ය. ඒ මෙසේ ය: ‘‘අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යවන ලිපියක් මගින් ස්වකීය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වුවහොත් හෝ තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත්’’ පමණි. අගමැතිවරයාට පරිබාහිර හේතුවක් නිසා අගමැති ධුරය ඔහුට අහිමි විය හැකි තවත් අවස්ථාවන් ද දක්වා තිබේ. ඒ, ව්‍යවස්ථාවේ 48 (2* වැනි වගන්තිය ප‍්‍රකාරව ය: ‘‘පාර්ලිමේන්තුව විසින් ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය හෝ විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත ප‍්‍රතික්ෂේප කළහොත් හෝ ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත කළහොත්’’ ය. මෙහිදී අගමැතිවරයා පමණක් නොව, මුළු ඇමති මණ්ඩලයම විසුරුවා හැරියා සේ සැලකේ.

එහෙත් මේ කියන කිසිවක් මෙතෙක් සිදුව නැත.          

මේ තත්වය තුළ පොහොට්ටුකාරයෝ වෙනත් තර්කයක් මතු කරති. එනම්, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මැති ඇමතිවරුන් ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීමෙන් පසු, එතෙක් පැවති ‘ජාතික ආණ්ඩුව’ ඉවත් කෙරුණු හෝ විසිරුවා හරිනු හෝ ලැබු බවයි.  ඕනෑම සභාගයකදී එක් පාර්ශ්වයක් ඉවත් වීමෙන් පසු එම සභාග රජය තවදුරටත් පවතී ද නැද්ද යන්න තීරණය වන්නේ, ඉතිරි පාර්ශ්වවලට ආණ්ඩුව ගෙන යාමට තරම් ශක්තියක් තිබේ ද නැද්ද යන්න මත මිස හුදෙක් එක් පාර්ශ්වයක් ඉවත් වීම යන කාරණය මත නොවේ. 

‘ජාතික ආණ්ඩුවක්’ යන්න ව්‍යවස්ථාවේ විස්තර කොට තිබේ. ඒ මෙසේ ය: 46 (4* වගන්තිය- ‘‘පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාව ලබා ගන්නා පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂය හෝ ස්වාධීන කණ්ඩායම සහ පාර්ලිමේන්තුවේ අනෙකුත් පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂ හෝ ස්වාධීන කණ්ඩායම් එකතුව පිහිටුවනු ලබන ආණ්ඩුවක් වන්නේය.’’ 

මේ කියන ‘අනෙකුත් පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂ’ (එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය* ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීම නිසා ඇති විය යුතුව තිබූ එකම වෙනස වන්නේ, අමාත්‍ය මණ්ඩලය 30 දක්වා අඩු කිරීම පමණි. එසේ නොමැතිව, ඒ හේතුව නිසා, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේ නැත. අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරුවා හැරීමක් සිදුවිය හැකි එකම අවස්ථාවන් වන්නේ, ඉහතින් සඳහන් කළ අගමැතිවරයා ඉවත් වීමට හෝ ඉවත් කිරීමට බලපාන කොන්දේසි පමණි.

මේ දෙස තවත් පැත්තකින් අපට බැලිය හැකිය. ජනාධිපතිවරයා විසින් අගමැතිවරයාව ව්‍යවස්ථාවේ 42.4 වගන්තිය යටතේ පත්කරනු ලැබුවේ, ‘ජාතික ආණ්ඩුවක්’ නොතිබියදී ය. හෙවත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවට, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය එකතු වීමට කලින්, 2015 අගෝස්තු 21 වැනි දා ය. එවිට ‘ජාතික ආණ්ඩුවක්’ හෝ මේ කියන එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයක් ආණ්ඩුව තුළ තිබුණේ නැත. ඊට පසු, මංගල සමරවීර, තිලක් මාරපන සහ විජේදාස රාජපක්ෂ ඇමතිවරුන් වශයෙන් පත් කෙරුණි. ඒ සියල්ලෝම එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයෝ ය. එවිටත්, ‘ජාතික’ ආණ්ඩුවක් තිබුණේවත්, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයක් ආණ්ඩුව තුළ තිබුණේවත් නැත. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය එම ආණ්ඩුවට එක් වන්නේ 2015 සැප්තැම්බර් මාසයේ ය. දැන්, පොහොට්ටුකාරයන් කියන පරිදි, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීම නිසා ‘ජාතික ආණ්ඩුව’ අහෝසි වී ඇත්නම්, ඉන් පසුව සිදුවිය යුත්තේ, ඊට කලින් තිබුණු තත්වයට, එනම් 2015 අගෝස්තුවේ අගමැතිවරයාව පත්කරනු ලැබූ අවස්ථාවේ තිබූ තත්වයට ආපසු යාමයි. එසේ නොමැතිව, අගමැතිවරයාගේ ධුරය අහිමි වීම හෝ අමාත්‍ය මණ්ඩලය අහෝසි වීම හෝ කෙසේ නම් සිදුවන්න ද? අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේ අගමැතිවරයා සම්බන්ධයෙන් ඉහතින් සඳහන් කොට ඇති තත්වයන් යටතේ පමණි.      අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථාමය වශයෙන් තහවුරු කර ගැනීමට යොදා ගෙන ඇති තවත් තර්කයක් වන්නේ, ඇමති මණ්ඩලය විසුරුවා හැරීමට අදාළව ව්‍යවස්ථාවේ පවතින 48 (1* වගන්තියේ සිංහල පරිවර්තනයේ එක් වාක්‍යාංශයකි. එහි ඉංග‍්‍රීසි පිටපත මෙසේ ය: ‘‘මරණයෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ධුරය දැරීම නතර වූ විට..... අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය’’ යනුවෙනි. එහෙත් එය සිංහලට පරිවර්තනය කොට ඇත්තේ මෙසේ ය: ‘‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීමෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ධුරය දැරීම නතර වූ විට... අමාත්‍යා මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය’’ යනුවෙනි.     දැන් බලන්න: ‘‘මරණයෙන්’’ යන්න ඉවත්ව, ‘‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීමෙන්’’ යන්න සිංහල පිටපතට ඇතුළත්ව තිබේ. මෙය පරිවර්තන දෝෂයක් බව පැහැදිළිව හඳුනා ගත හැකිය. මන්ද යත්, මේ ලිපියේ මුලින් සඳහන් කළ, අගමැති ධුරය අහිමි වීමට අදාළ, 46 (1* සහ 48 (2* වගන්තිවල හෝ ව්‍යවස්ථාවේ වෙනත් තැනක, ‘ජනාධිපතිවරයා විසින්’ අගමැතිවරයාව ඉවත් කිරීමක් ගැන කිසි සඳහනක් නැති බැවිනි. එහෙත් මේ වගන්තියේ සඳහන් තවත් වචනයක් මත ඊළඟට ඔවුහූ එල්ලෙති. එනම්, ‘‘අන්‍යාකාරයකින්’’ යන්නයි. අන්‍යාකාරයකින් යනු, ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් වන අන්‍යාකාරයකින් මිස ගෙදරදොරේ හෝ පාරතොටේ කටයුතු කරන අන්‍යාකාරයකින් නොවේ.

අගමැති ධුරය අහිමි විය හැකි සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසුරුවා හැරිය හැකි ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් එවැනි ‘අන්‍යාකාරයන්’ මොනවා ද? ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය හෝ විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුව විසින් ප‍්‍රතික්ෂේප කළහොත් හෝ විශ්වාසභංගයක් සම්මත කළහොත් ය

ජනාධිපතිවරයා පසුගිය දා තවත් අගමැතිවරයෙකු සහ ඇමතිවරුන් පත් කෙළේ මේ කියන කිසිවක් සිදු වී නැති තත්වයක් තුළ ය.

මෙහිදී අපේ අවධානයට ලක්විය යුතු වැදගත් කාරණයක් තිබේ. එනම්, ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ සහ මහින්ද රාජපක්ෂගේ විධායක ජනාධිපති දේශපාලනික සංස්කෘතියේ සිට යහපාලනයේ 19 වැනි ව්‍යවස්ථාව නමින් හැඳින්වුණු දේශපාලනික සංස්කෘතියට අප මාරු වූ මුඛ්‍යතම අභිලාෂය වුණේ, විධායක ජනාධිපතිවරයා වෙනුවට පාර්ලිමේන්තුව ශක්තිමත් කිරීමයි. එනම්, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට, අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමට සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයා සතුව එතෙක් තිබූ අත්තනෝමතික සහ පරම බලය, පාර්ලිමේන්තුව වෙත පවරා දීමයි. එයින් පසුව, 19 වැනි සංශෝධනය යටතේ, අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීම සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය අහෝසි වීම යන කාරණා දෙක එකිනෙකට ගැටගසා තිබේ. එනම්, අමාත්‍ය මණ්ඩලය අහෝසි වුවහොත් අගමැති ධුරයත් අහිමි වන්නේය. අගමැතිවරයා ඉවත් වුවහොත් අමාත්‍ය මණ්ඩලයත් විසිරෙන්නේය. එපමණි. ජනාධිපතිවරයාට ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසි බලයක් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ලබා දී නැත.

මේ නිසා, පසුගිය 26 වැනි දා ජනාධිපති සිරිසේන කෙළේ, ව්‍යවස්ථා කුමන්ත‍්‍රණයකි. එය හමුදා කුමන්ත‍්‍රණයක් තරම්ම බරපතල ය. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 83

මහින්දගේ කෘෂි බදු සහන ගැන මංගලගෙන් නිවේදනයක් !

කෘෂිකර්මාන්තයට ලබා දී ඇති බදු විරාම ජනහිතවාදී ලෙස පෙනෙන නමුත් එම කර්මාන්තයේ සැබෑ ගැටළු විසදීමට නොහැකි ක්‍රියාමාර්ග වේ.
 
මුදල් අමාත්‍යංශය විසින් කෘෂිකාර්මික අංශය සදහා බදු සහන වැඩසටහනක් නොබෝදා නිවේදනය කරන ලදී. නමුත් මෙම ඉදිරිපත් කර ඇති සහන මගින් එම කර්මාන්තයට ඇති කිසිදු බලපෑමක් නැත. බොහෝ සුළු පරිමාණ ගොවීන් අදායම් බදු ගෙවනන්ගේ කාණ්ඩය අතරට වැටෙන්නේ නැති අතර පසු ගිය වසර වල දත්ත සලකා බැලීමේ දී පෙනෙන්නේ කෘෂිකර්මය පදනම් කරගත් අදායම් බදු රජයේ බදු අදායමින් 0.03% වැනි ඉතාමත් සුළු ප්‍රතිශතයක් වන බවයි. ඒ මගින් කෘෂි කර්මාන්තයට හෝ එහි ඵලදායිතාවයට කිසිදු බලපෑමක් නොවන බව ඒ අනුව පැහැදිලි වේ.

දැනට සත්‍ය ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ කෘෂිකර්මාන්තයට අවශ්‍යව ඇත්තේ දැරිය හැකි මුල්‍ය පහසුකම්, හොඳ තත්වයේ වාරියමර්ග, නිසි ගබඩා පහසුකම් සහ වෙළඳපොළට ප්‍රවේශ වීමේ අවස්ථාව වැනි පහසුකම් වේ.  එන්ටර්ප්‍රයිස් ශ්‍රී ලංකා වැඩසටහන මගින් අප රන් අස්වැන්න (පොලී අනුපාතිකය 6.8%), ගොවි නවෝදා  (පොලී අනුපාතිකය 3.4 %) වැනි මුළු කෘෂිකාර්මික අංශයම ආවරණය වන ආකාරයට ණය යෝජනා ක්‍රම හඳුන්වා දුන් අතර ගම්පෙරළිය වැඩසටහන මගින් පසු ගිය වසර දෙක තුල ගොවීන් නියඟය නිසා ඇති වූ ගැටළු වලට ලක් කරමින් නොසලකා හැර තිබු රට වටා ඇති  කුඩා පරිමාණයේ වාරි වැව් පිළිසකර කිරීමේ කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී. තවද අප විසින් 2018 අයවැය මගින් පොලොන්නරුව, රත්නපුර හා කිලිනොච්චි යන නගර හා තවත් ප්‍රදේශවල කෘෂිකාර්මික ගබඩා ස්ථාපනය කිරීමේ වැඩසටහන් හදුන්වා දෙනු ලැබූ අතර එමගින් ගොවීන්ගේ අදායම් ස්ථාවර කර ගැනීමට ඔවුනට හැකි විය.

අපගේ කෘෂිකාර්මික නවීකරණ වැඩසටහන යටතේ සුළු පරිමාණ ගොවීන් දේශීය හා ගෝලීය වටිනාකම් දාමයකට සම්බන්ධ කිරීම සඳහා විවිධාකාර වැඩසටහන් ආරම්භ කළහ. මෙම වැඩසටහන් සියල්ලම 2019 අයවැය මඟින් පුළුල් කිරීම සඳහා අප විසින් ඉලක්ක කර තිබිණි.

දැනට යෝජිත බදු විරාම කෘෂිකර්මයේ මෙවැනි බරපතල ගැටළු වලට විසදුම් නොදෙනු ඇත. ඒ නමුත් එමගින් අදායම් බදු ගෙවීමට හැකියාව ඇති විශාල වැවිලි සමාගම් හා වාණිජමය කෘෂි කර්මාන්තකරුවන්හට ප්‍රතිලාභ හිමි වේ. ඒ අනුව මෙම බදු විරාම මගින් ගොවීන්ට කෙසේ වෙතත් වාසි අත්වන්නේ වාණිජ සමාගම් සදහාය. එයින් කුඩා පරිමාණයේ ගොවීන්ට කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් නැත. කෘෂිකාර්මාන්තයට ලබා දී ඇති බදු විරාම ජනහිතවාදී ලෙස පෙනෙන නමුත් එම කර්මාන්තයේ සැබෑ ගැටළු විසදීමට නොහැකි ක්‍රියාමාර්ග වේ.

කෙසේ වෙතත්, කෘෂිකර්මාන්තය සඳහා බදු නිදහස් කිරීම් වෙනත් ප්‍රශ්න මතු කරයි. අනෙකුත් සුළු පරිමාණ කර්මාන්ත සඳහා සහයෝගයක් නැත්ද? කුඩා හා මාධ්‍ය පරිමාණයේ වඩුවන්, සිල්ලර වෙළෙන්දන්, නිෂ්පාදනකරුවන්, ඉදිකිරීම්කරුවන්, ධීවර කර්මාන්තයේ යෙදෙන්නන්ට නැත්ද? ඔවුන්ට බදු සහන අකැප ද? කෘෂිකර්මය පමණක් විශේෂ ඇයි? සමහර විට ඒ විශාල පුද්ගලයින් ප්‍රමාණයක් යෙදෙන කර්මාන්තයක් වුවත් මෙම බදු සහනයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන සුළු පිරිසක් ඇති නිසා විය හැක. මෙම බදු සහන කෘෂිකාර්මික සැකසුම් සදහා ද අදාළ වන අතර එමගින් මහා පරිමාණ සහල් මෝල් හිමිකරුවන්ට විශාල බදු වාසි අත්වනු ඇත.
 ආණ්ඩුවේ බදු ප්‍රතිපත්තිය ලාභ මට්ටම් මත පදනම් වූ අතර එය සමහර කර්මාන්ත හෝ අංශ සදහා පමණක් හිතකර වුයේ නැත. ඒ අනුව ඔබ කෘෂිකර්මාන්තයේ හෝ තොරතුරු තාක්ෂණ අංශයේ නිරත වුවත් ඔබ එක් සීමාවක් ඉක්මවා ලාභ ලැබුවහොත් බදු 14% අනුපාතිකයක් අනුව ගෙවිය යුතු වූ අතර ඔබ ලාභ නොලැබුවහොත් ඔබ කුමන අංශයට අයත් වුවත් බදු ගෙවීමට අවශ්‍ය නොවන ලෙස බදු ප්‍රතිපත්තිය සකස් කර තිබුණි.

අපගේ අදායම් බදු ප්‍රතිපත්තිය සාධාරණත්වය හා යුක්තිය මත පදනම් වූ අතර ලාභ ලබන ආයතන, නිදහස් අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය හා යටිතල පහසුකම් වැනි ඔවුන් විසින් ද ලාභ ඉපයීමට භාවිතා කල සේවා වැඩි දියුණු කිරීම වෙනුවෙන් රජයේ ආදායමට දායක වීමේ  අවශ්‍යතාව හදුනා ගන්න ලදී.

නමුත් දැන් පවතින මුදල් අමාත්‍යංශය මගින් යෝජිත බදු සහන නිසා මහා පරිමාණ වැවිලි සමාගම් හා කෘෂිකාර්මික අංශයේ ලාභදායි බහුජාතික සමාගම් විසින් කිසිදු බදු ගෙවීමක් සිදු කිරීමට අවශ්‍ය නොවන අතර දේශීය ඉදිකිරීම් සමාගම් තම ලාභයෙන් 28% ක් බදු වශයෙන් ගෙවිය යුතුය. ඒ අනුව, මෙය කෘෂිකර්මාන්තයේ නියුතු බොහෝ දෙනාට වාසිදායක නොවන ඉතාමත් අසාධාරණ යෝජනාවක් ලෙස දැක්විය හැක.
 
පා.ම. මංගල සමරවීර
කොළඹ
2018.11.26

Comment (0) Hits: 52

මේ ඔබ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් නැගී සිටිය යුතුම මොහොතයි !

ශ්‍රී ලංකාවේ මේ වන විට ඇති වී තිබෙන ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී අස්ථාවර සහ බිහිසුණු වාතාවරණය පිළිබඳව ප්‍රථමයෙන් ලාංකීය පුරවැසියෙකු ලෙසත් දෙවනුව විශ්වවිද්‍යාල ශාස්ත්‍රඥයෙකු ලෙසත් මට ඇත්තේ අතිශය දරුණු කළකිරීමකි. යහපාලන ආණ්ඩුව පත් කිරීම සඳහා ජීවිත පරදුවට තබා පෙරට ආ අප අද පත්ව සිටින්නේ අපගේ ම ජනමතය අපයෝජනය කරමින් එදා අප ප්‍රතික්ෂේප කළ සියල්ල නැවතත් අගය කරමින් සිටින පිළිකුල් සහගත ජනාධිපතිවරයෙකු විසින් දැඩි ලෙස කෝප ගන්වන ලද වාතාවරණයක් තුළය.

මේ මොහොතේ ශ්‍රී ලංකාවේ නීත්‍යානුකූල අගමැතිවරයෙකු ද අත්තනෝමතික ලෙස ජනමතයට පටහැනිව පත් කළ තවත් අගමැති යැයි කියා ගන්නා අයෙකු ද යන දෙදෙනෙක් සිටිති. එක් අගමැතිවරයකු බලයේ සිටියදී තවත් අගමැතිවරයෙකු පත් කිරීම උපමා කළ හැක්කේ නීත්‍යානුකූල විවාහයක් තුළ සිටිමින් එම විවාහයෙන් දික්කසාද නොවී තවත් විවාහයක් කර ගැනීමටයි. එසේ කළ විට දෙවනුව කරගන්නා විවාහය නීත්‍යානුකූල නොවන්නා සේම මෙම දෙවැනි අගමැතිවරයාද නීත්‍යානුකූල නැත. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ගෙන ආ 19 වැනි සංශෝධනයට අනුව අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඉල්ලා අස් වුවහොත් හෝ පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසභංග යෝජනාවකින් පරාජය වුවහොත් මිස ධුරයෙන් ඉවත් කළ නොහැකිය. එසේ තිබියදීත් විවිධ අභව්‍ය නීති තර්ක ගෙන එමින් ජනාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතික ක්‍රියාව සාධාරණීකරණය කරන විශාල පිරිසක් මෙම ශ්‍රී ලංකා භූමියේම සිටීම ඛේදවාචකයකි.

අප අද සිටින්නේ මහත් බියකරු අරාජිකවාදයක අභිමුව යි. රටේ නීත්‍යානුකූල අගමැතිවරයාගේ ආරක්ෂාව අවම කරමින් අග්‍රාමාත්‍ය නිල නිවසේ සහ කාර්යාලයේ අත්‍යවශ්‍ය සේවා අත්හිටුවා ඇත. ශිෂ්ටසම්පන්න රාජ්‍යයක සිදුනොවිය යුතු මෙවන් තත්වයන් අභිමුව ජනතාව හැසිරෙන්නේ කෙසේද? බොහෝ මාධ්‍ය ආයතන ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ව්‍යාජයන් පතුරුවමින් විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ ඒකාධිපතිවාදයට ඉඩ විවර කරදී ඇත. එක් රැයකින් මෙරට සියලු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඉඩප්‍රස්ථා වසා දමා තිබේ. මහජන මතය මර්දනය කරනු පිණිස පාර්ලිමේන්තුව වාරාවසාන කර තිබෙන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතික බලය පාවිච්චි කරමිනි. මෙවැනි ඒකාධිපති වියරුවක් 2015 ජනවාරි 8 වැනිදා මෙම ජනාධිපතිවරයා බලයට ගෙන ආ කිසිවෙකු ඔහුගෙන් අපේක්ෂා කළේ නැත. නිර්ලජ්ජී ලෙස දැන් ඔහු කරන්නේ පාර්ලිමේන්තුව වසාගෙන ජනමතයට මිල නියම කිරීමයි. අද “උත්තරීතර” ජනමතය මුදලට විකිණේ.

මෙම තීරණාත්මක මොහොතේ ශ්‍රී ලංකාවේ වගකිවයුතු පුරවැසියන් සහ ශාස්ත්‍රඥයන් ලෙස අප කළ යුත්තේ සිදුවෙමින් පවතින ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විරෝධී, ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ක්‍රියාදාමයන්ට එරෙහිව හැකි සෑම ආකාරයකින් ම සටන් වැදීමයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා හැකි සෑම අයුරින්ම දායක වීමයි.

ආචාර්ය ඉන්දි අකුරුගොඩ

රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති අධ්‍යයනාංශය

රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය

Comment (0) Hits: 88

ඡන්දයක් ඇයි? කුමන ඡන්දයක් ද? කුමක් සඳහා ද?

මෙහිදී මුලින්ම, ජනතා ඡන්දයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූ ජනතා නියෝජිතයන්ගේ ඡන්ද අයිතිය ගැන කතා කළ යුතුය. පසුගිය දින කිහිපයේ සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල කටයුතු කෙළේ ඒ ඡුන්ද අයිතිය බලහත්කාරයෙන් අහිමි කරමිනි. ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ හැසිරුණු සහ තවමත් හැසිරෙමින් සිටින ආකාරය පෙන්නුම් කෙළේ, මහජන නියෝජිතයන්ගේ ඡන්දයකට තමන් ඉඩ හරින්නේ, වැඩි බලයක් තමන්ට ප‍්‍රදර්ශනය කිරීමේ හැකියාවක් ඇති තත්වයකදී පමණක්ම බවයි. එය කොක්කෙන් බැරි නම් කෙක්කෙන් හෝ ලබා ගැනීම ඔවුන්ගේ අරමුණ විය. එසේ කළ නොහැකි වන වෙනත්  ඕනෑම අවස්ථාවකදී, පාර්ලිමේන්තුවේ සියලූ කටයුතු කඩාකප්පල් කරමින්, ඒ ජනතාවගේ අයිතිය අහිමි කිරීම සඳහා  ඕනෑම අශීලාචාර ක‍්‍රියාවක නිරත වීමට තමන් පසුබට නොවන බව ඔවුන් මේ වන විට පෙන්වා දී ඇත.        ජනතාවට ඡන්ද අයිතියක් ලැබී ඇත්තේ, තමන්ගේ පළාත්බද ජනතා නියෝජිතයන් ද (පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන), තමන්ගේ පරමාධිපත්‍යය බලය තමන් වෙනුවෙන් අභ්‍යාස කරන පාර්ලිමේන්තු නියෝජිතයන් ද, විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු ද පත්කර ගැනීම සඳහා ය. පළාත් පාලන නියෝජිතයන් සම්බන්ධයෙන් පසුගිය පෙබරවාරි 10 වැනි දා ජනතාවගේ ඒ අයිතිය ඔවුන්ට ලැබුණු අතර, ඒ අනුව ඔවුන් තමන්ගේ නියෝජිතයන් තම තමන්ගේ ප‍්‍රදේශ පාලනය කර ගැනීම සඳහා පත්කර ගත්හ. ඊළඟට, පළාත් සභා සඳහා තමන්ගේ නියෝජිතයන් පත්කර ගැනීමට ඔවුන්ට මේ දක්වා අවස්ථාව ලැබී නැත. එය ඉදිරියේදී ජනාධිපතිවරයාගේත්, ආණ්ඩුවේත් අවධානයට ලක්විය යුතු බරපතල කාරණයකි. 

මේ මොහොත වන විට, සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල ඉල්ලා සිටින්නේ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකි. 

මතක තියාගන්න: මීට සති කිහිපයකට පෙර, ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු රාජපක්ෂ කඳවුර තමන්ගේ ‘අගමැතිවරයා’ වන මහින්ද රාජපක්ෂ සඳහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඇතැයි කියන බහුතරය පෙන්වීමේ ඡුන්ද අභියෝගයට ලක්විය. ව්‍යවස්ථා විරෝධීව සහ නීති විරෝධීව ජනාධිපතිවරයා විසින් මේ ‘අගමැතිවරයා’ පත්කරන ලද්දේ ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා ය. ඔහු කෙරෙහි ඇතැයි කියන යම් ජනතා විශ්වාසයක් උරගා බැලීමේ එකම ක‍්‍රමය වන්නේ, ජනතා පරමාධිපත්‍යය නියෝජනය කරන සාමාජිකයන්ගෙන් සැදුම්ලත් පාර්ලිමේන්තුවේදී එම කාරණය පරීක්ෂාවට ලක්කිරීමයි. එනම් පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඡන්ද විමසීමක් කිරීමයි. 

 සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා එය හිතාමතා මගහැරියේය. තමා පත්කරන ලද ‘අගමැතිවරයා’ කෙරෙහි වහාම පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය ලබා ගත යුතුව තිබියදී ඔහු කෙළේ, පාර්ලිමේන්තුව වාරාවසාන කිරීමයි. ඊළඟට අලූත් සැසිවාරය සඳහා නියම කරන ලද දිනය පැමිණීමටත් කලින් ඔහු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේය. ඒ, තමාට අවශ්‍ය අගමැතිවරයෙකු තෝරාපත් කර ගැනීමට ඔහුට නොහැකි වූ අවස්ථාවේදී ය.  

අගමැතිවරයෙකු පත්කර ගත හැකි ක‍්‍රම දෙකක් තිබේ. එකක් වන්නේ, පාර්ලිමේන්තු මහ මැතිවරණයකින් පසු වැඩිම මන්ත‍්‍රීන් සංඛ්‍යාවකගේ විශ්වාසය දිනාගත හැකි කෙනෙකු අගමැති වශයෙන් පත්කිරීමයි. දෙවැනි ක‍්‍රමය වන්නේ, මහ මැතිවරණයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් දැනට කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් පවතින පාර්ලිමේන්තුවක් තුළ සිටින අගමැතිවරයෙකු වෙනුවට වෙනත් අගමැතිවරයෙකු පත්කර ගැනීමයි. ඒ සඳහා ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළ ඉඩ ඇත්තේ, මහ මැතිවරණයක් හරහා නොව, පාර්ලිමේන්තුව තුළ පැවැත්වෙන ඡුන්දයක් හරහා කෙනෙකු පත්කර ගැනීමටයි. පසුගිය සති තුනකට අධික කාලයක් තිස්සේ ජනාධිපති සිරිසේනත්, රාජපක්ෂ කඳවුරත් කටයුතු කෙළේ, ජනතාවගේ ඒ පරමාධිපත්‍යය අයිතිය ජනතා නියෝජිතයන්ගෙන් උදුරා ගනිමිනි.    එසේ ජනතා පරමාධිපත්‍යයේ අයිතිය උදුරා ගත් ඔවුහූ දැන් මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටිති. එවැනි මහ මැතිවරණයක් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නන් ඔවුන් හඳුන්වන්නේ ජනතාවගේ ඡන්ද අයිතිය ජනතාවට ලබා දීමට ප‍්‍රතික්ෂේප කරන, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර-විරෝධී පිරිසක් වශයෙනි.

 මෙය සත්‍යයක් ද?

සෑම මැතිවරණයක්ම- පළාත් පාලන මැතිවරණයක් වේවා, පළාත් සභා මැතිවරණයක් වේවා, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් වේවා, ජනාධිපතිවරණයක් වේවා- ඒ සෑම ඡුන්දයක් අරභයාම අනුගමනය කළ යුතු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ක‍්‍රමවේදයක් සහ පිළිපැදිය යුතු නීතිරීති පද්ධතියක් තිබේ. අපේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සහ වෙනත් අණපනත්වල ඒවා පැහැදිළිව සඳහන් කොට තිබේ. යම් පිරිසක්, විශේෂයෙන් පාර්ලිමේන්තුව තුළ සිටින සුළුතරයක් විසින් ඉල්ලා සිටි පමණින් මහ මැතිවරණයක් පවත්වන ක‍්‍රමයක් ලෝකයේ කොහේවත් නැත. එසේ සුළුතරයක් විසින් ඉල්ලා සිටි පමණින් මහ මැතිවරණ පැවැත්විය නොහැකි බවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සම්මතයක් ඇති වී තිබෙන්නේ, සෑම මැතිවරණයකින්ම පත්කර ගන්නා යම් පාලන ආයතනයකට, ඊට අදාළ ජනතා වරම අනුව කටයුතු කරගෙන යාම සඳහා යම් සාධාරණ කාලයක් අවශ්‍ය කරන බැවිනි. උදාහරණයක් වශයෙන්, පළාත් පාලන හෝ පළාත් සභා හෝ පාර්ලිමේන්තු ආදී ආයතන සඳහා අවුරුදු පතා හෝ මාස් පතා හෝ සතිපතා හෝ මැතිවරණ පැවැත්විය නොහැක්කේය. එසේම, තනි බලධාරියෙකුට, එනම් ජනාධිපතිවරයා වැනි කෙනෙකුට, එවැනි මැතිවරණයක් පැවැත්වීම හෝ නොපැවැත්වීම, තනි මතයට කළ නොහැක්කේය. (19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය*. 

ජනතා පරමාධිපත්‍ය බලය අභ්‍යාස කරන ප‍්‍රධාන මැතිවරණ දෙකක් තිබේ. එකක්, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයයි. අනික, ජනාධිපතිවරණයයි. අවසාන වරට ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වුයේ 2015 ජනවාරියේ ය. අවසාන වරට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් ලංකාවේ පැවැත්වුයේ 2015 අගෝස්තුවේ ය. වර්තමාන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ මේ ආයතන දෙකේ වාර කාලය අවුරුදු පහකි. ඒ අනුව, වර්තමාන ජනාධිපති ධුරය 2020 ජනවාරිය දක්වා වලංගුයි. වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව 2020 අගෝස්තු දක්වා වලංගුයි. 

කල් පිරීමට මත්තෙන් මේ වලංගු භාවය අවසන් කර ගැනීමට අවශ්‍ය ප‍්‍රතිපාදනත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන්ව තිබේ. සිරිසේන-රාජපක්ෂ හවුල ඉල්ලා සිටින පරිදි, පාර්ලිමේන්තුවේ වලංගු භාවය එසේ කල් ඉකුත් වීමට මත්තෙන් ඉවරයක් කර ගත හැකි එකම ව්‍යවස්ථානුකූල මාර්ගය වන්නේ, ‘‘පාර්ලිමේන්තුව විසින් එහි නොපැමිණි මන්ත‍්‍රීවරයන් ද ඇතුළුව මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන්ගේ සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරනු ලබන්නේ නම්’’ හෝ ‘‘පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රථම රැුස්වීම සඳහා නියම කර ගනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක කාලයක් අවසන් වීමෙන් පසුව හෝ..’’ පමණි. (ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 17 (1* වගන්තිය). 

පසුගිය 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ප‍්‍රකාශයට පත්කෙළේ, ඉහත කී ක‍්‍රම දෙකෙන් එකක්වත් අනුගමනය කරමින් නොවේ.      දැන් අපි, මේ නීතිරීති සහ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිපාදන සියල්ල මොහොතකට පැත්තකින් තියමු. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අවසාන සාරය වන ජනතා අභිමතයේ සදාචාරය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයට යොමු වෙමු. එහිදී කෙනෙකුට මෙසේ තර්ක කළ හැකිය: ‘වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව වෙත 2015 අගෝස්තුවේ පවරන ලද සුජාත භාවය මේ වන විට අහෝසි වී ඇත. ඒ බව, 2018 පෙබරවාරි 10 වැනි දා පැවති පළාත් පාලන ඡුන්දයෙන් ඔප්පු කොට තිබේ. එබැවින්, එසේ වෙනස් වී ඇති ජනමතය වහාම පාර්ලිමේන්තුව තුළ යථා පරිද්දෙන් නිරූපණය විය යුතු නිසා මහ මැතිවරණයකට යා යුතුය’.

ඉහතින් කී පරිදි, නීතිරීති සහ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිපාදන සියල්ල මොහොතකට පැත්තකින් තිබ්බොත්, ඔවුන්ගේ එම තර්කය මම පිළිගනිමි. එහෙත් ඒ එක කොන්දේසියකට යටත්ව ය. ජනතා පරමාධිපත්‍යය උරගා බලන ප‍්‍රධාන ආයතන දෙක වන ව්‍යවස්ථාදායකය (පාර්ලිමේන්තුව* සහ විධායකය (ජනාධිපතිවරයා* අරභයා වන ජනතා අභිලාෂයන් දෙක සම්බන්ධයෙන් ඉහත කී අවශේෂ පෙබරවාරි ජනමතය එක හා සමානව ආදර්ශයට ගෙන ආදේශ කළ යුතු බවයි. ඒ අනුව, සියයට 13 ක් වැනි ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගත් සිරිසේන, සියයට 33 ක ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට වඩා ජනතාවගෙන් ඒ පෙබරවාරියේදී ප‍්‍රතික්ෂේප විය.    දෙවැනුව, 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා සිරිසේන ලද මුල් ජනවරම, 2019 ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති ධුරයේ පිහිටුවීම හරහා ඔහු මුළු රට ඉදිරියේ ඇස්පනාපිට අහිමි කරගෙන තිබේ. මේ අනුව, 2015 ජනවාරියේ මේ රටේ ජනතාව කළ එක ‘වරදක්’ සහ 2015 අගෝස්තුවේ මේ රටේ ජනතාව කළ තවත් ‘වරදක්’ නිවැරදි කර ගැනීම සඳහා ජනතාවට (ඉහත කී සියලූ නීතිරීති පැත්තකින් තබා* අයිතිය පැවරිය යුතු නම්, මුලින් නිවැරදි කර ගැනීමට ඇත්තේ ජනවාරියේ වරද මිස අගෝස්තුවේ වරද නොවේ. අප භාවිත කරන කැලැන්ඩරයේ ජනවාරි මාසය එන්නේ අගෝස්තුවට කලිනි. එබැවින්, අප මුලින් යා යුත්තේ ජනාධිපතිවරණයකට මිස මහ මැතිවරණයකට නොවේ.

මේ සියලූ කරුණුවලින් මා කීමට උත්සාහ කෙළේ, ජනවරම උරගා බැලීමට කිසි අකමැත්තක් අප තුළ නැති බවත්, එය උරගා බැලිය යුත්තේ, ව්‍යවස්ථානුකූලව, නීතියට යටත්ව බවත් ය. ඊට පිටින් හුදු සදාචාරමය පදනමක් උඩ යුක්ති සහගත කර ගත හැකි යැයි සිතෙන වෙනත් ක‍්‍රමවේදයකට අප යන්නේ නම්, එය පටන්ගත යුත්තේ ජනාධිපතිවරණයකින් බවත් ය.  

දැන්, ඉහතින් කී කල් ඉකුත් වීමට කලින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සම්බන්ධයෙන් පවතින ව්‍යවස්ථාමය හෝ නීතිමය බාධක කිසිවක්, කල් ඉකුත් වීමට කලින් ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් අපට අභිමුඛ නොවන බව ඊළඟට මතක් කර ගත යුතුය. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 38 (1* (ආ* වගන්තිය ප‍්‍රකාරව, ‘‘කතානායකවරයා වෙත තමාගේ අත්සනින් යවනු ලබන ලිපියකින් ජනාධිපතිවරයාට තම ධුරයෙන් අස් විය හැකි’’ ය. ජනමතයට කන්දීම උත්තුංග කාරණයක් වශයෙන් ගෙනහැර දක්වන මහත්තුරු ජනාධිපතිවරයාට මේ බව කියා දිය යුතුව තිබේ. ජනතා මතය, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන දෙකක ඡන්දයකින් තොරව, තනි පුද්ගලයෙකුගේ තීරණයක් මගින් පමණක්, කල් ඉකුත් වීමකට මත්තෙන් පවා, උරගා බැලිය හැකි එකම ව්‍යවස්ථාමය මාර්ගය වන්නේ, ජනාධිපතිවරයා ‘තමාගේ අත්සන යටතේ ඉල්ලා අස්වී’ ජනාධිපතිවරණයකට යාමයි. ජනතාවගේ ඡුන්ද අයිතිය පාවිච්චි කිරීම සඳහා අවස්ථාවක් සොයමින් සිටින, එය වළක්වන්නේ යැයි අනෙක් පාර්ශ්වවලට අවලාද නගමින් සිටින ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදීන්’ මේ සරළ සූත‍්‍රය ජනාධිපති සිරිසේනට මතක් කර නොදෙන්නේ ඇයි?

සරළ පිළිතුරු කිහිපයක් තිබේ. එකක්, රාජපක්ෂ පවුලේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු පිළිබඳ පවතින අවුලයි. දෙවැන්න, ඒ ජනාධිපති පුටුවට කෙල හලාගෙන මුළු රටක්ම ප‍්‍රපාතයට ඇද හෙලා ඇති ‘සතාගේ’ තරම රාජපක්ෂ කඳවුර වටහාගෙන සිටීමයි. සිරිසේන දැන් සිටින්නේ ඉතා දුර්වල කඩුල්ලක ය. 2015 ජනවාරියේ ඔහු කවුදැ යි යහපාලන පේ‍්‍රමී ජනතාව දැනගෙන සිටියේ නැත. ඒ අව්‍යාජ ජනතාවගේ අහිංසක නොදැනුමේ පූර්ණ වාසිය සිරිසේන ගත්තේය. අද ඔහු භුක්ති විඳින තාවකාලික මනෝමය සුවය එහි ප‍්‍රතිඵලයකි. ඒ ‘ලොතරැුයිය’ රාජපක්ෂලාගෙන් කිසි දවසක සිරිසේනට නොලැබෙන්නකි. මන්ද යත්, රාජපක්ෂලා පමණක් නොව, සිරිසේන ප‍්‍රපංචය පිළිබඳ යථා දැනුම අද මුළු රටක්ම සතුව පවතින අතැඹුලක දැනුමක් බවට පත්ව ඇති බැවිනි.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 78

දකුණු ආසියාවේ දරිද්‍රතාව ඉවරයක් කිරීමේ කාරිය ඉවරයක් කර ගැනීම 

‘‘අවුරුදු හතරක පුතෙක් මට ගමේ ඉන්නවා. අනාගතේ එයාට හොඳ ජීවිතයක් සලසලා දෙන එක තමයි මගේ පරමාර්ථය’’ ඩැකා නුවර සීග‍්‍රයෙන් වර්ධනය වෙමින් පවතින එක් ඇඟළුම් කම්හලක සේවය කරන 19 වැනි හැවිරිදි ෂාර්මින් හාක්තීර් කීවාය. බංග්ලාදේශයේ තව දහස් ගණනක් වන දිළිඳු පවුලක කාන්තාවන්ගෙන් කෙනෙකු වන ඈ අන්ත දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන තම ගම හැරපියා රටේ අග නගරයට පැමිණ සිටින්නේ වඩා හොඳ ආදායම් මාර්ගයක් ඔස්සේ තමාගේ පවුලේ අනාගතය සමෘද්ධිමත් කර ගැනීම සඳහා ය. 

දිළිඳු කම දුරලීමේ වාර්ෂික දිනය ඊයේට යෙදී තිබුණි. එවැනි දවසක, ෂාර්මින්ගේ දුක්බර කතාව, බංග්ලා දේශයේ තවත් එවැනි දහසකුත් එකක් ගැහැනුන්ගේ පමණක් නොව, දකුණු ආසියාවේ තවත් දස දහස් ගණන් පවුල්වල අන්ත දරිද්‍රතාව පසුගිය වසර 25 ක කාලය තුළ අත්කර ගත් ආර්ථික වර්ධනය තුළින් යම් මට්ටමකින් ජය ගැනීමට හැකි වී තිබීමේ කතාව පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට අවස්ථාවක් කර ගැනීම වැදගත් ය. 

ඒ සම්බන්ධයෙන් අප සතුව ඇති දත්ත විශේෂිත වැදගත්කමකින් යුක්ත වෙයි. දකුණු ආසියාවේ අන්ත දරිද්‍රතාවෙන් පෙළෙන, දිනකට ඩොලර් 1.90 කට අඩු ආදායමක් ලබන පුද්ගලයන්ගේ සංඛ්‍යාව 2013 දී මිලියන 275 ක් විය. එම සංඛ්‍යාව 2015 දී මිලියන 216 දක්වා පහළ ගියේය. 1990 දී එම ප‍්‍රමාණය වුණේ මිලියන 536 කි.

ඊටත් වඩා වැදගත් කාරණයක් තිබේ. දකුණු ආසියාවේ ජනගහනයෙන් දරිද්‍රතාවයේ පහළම සියයට 40 ක ජනතාවකගේ ආදායම් මට්ටම 2010-2015 කාලය තුළ සියයට 2.6 කින් ඉහළ ගොස් තිබේ. සමස්ත ලෝක ජනගහනයේ පහළම සියයට 40 ට අයත් තීරුවේ සාමාන්‍ය ආදායම් වර්ධනය මේ කාලය තුළ වැඩි වී ඇත්තේ සියයට 1.9 කිනි. ඒ අනුව බලන කල, දකුණු ආසියාව ඒ අංශයෙන් වැඩි වර්ධනයක් ලබා තිබේ. එසේම, ලෝක පරිමාණව ගත් විට, දරිද්‍ර ජනතා සංකේන්ද්‍රණය වැඩියෙන්ම පැවති කලාපය වුණේ දකුණු ආසියාවයි.

2012 වන විට උප-සහරා අප‍්‍රිකා මහද්වීපයට මාරු විය. අනිත් අතට, තනි රටක් වශයෙන් ගත් විට අන්ත දරිද්‍රතාවෙන් පෙළෙන වැඩිම ජනතාවක් සිටි ඉන්දියාව ඉදිරි කාලයේදී ඒ අංශයෙන් දෙවැනි තැනට පත්ව නයිජීරියාව පළමු තැනට පත්වීමට නියමිත ය.

මේ අනුව, දකුණු ආසියාව මෙතෙක් පැමිණ ඇති දුර විශාල ය. එසේම, අන්ත දරිද්‍රතාව මුළුමණින් දුරලීම සඳහා එම කලාපයට තව යාමට ඇති ඉදිරි දුරත් අපේ සැලකිල්ලට යොමු විය යුතුය. දිළිඳු කම සමහර අංශවලින් මුල් බැසගෙන ඇති තරම දෙස බලන විට එය අවසානයකට පත්කර ගැනීම ඉතා දුෂ්කර කාර්යයක් වන බව කිව යුතුය. විශේෂයෙන් ග‍්‍රාමීය අංශය එහිදි කැපී පෙනෙයි. එසේම, ප‍්‍රචණ්ඩකාරී ගැටුම් සහිත රටවල් සේම ඉතා දුර්වල ආයතන පද්ධති සහිත රටවල්වල දරිද්‍රතාව දුරලීමත් ලේසිපාසු නැත. 

2015 සංඛ්‍යා ලේඛනවලට අනුව ඉන්දියාවේ දිළිඳු ජනගහනය මිලියන 176 කි. මෙය රටක් වශයෙන් ගත් විට ලෝකයේ වැඩිම දිළිඳු ජනගහනයක් ඇති රටයි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, මුළු ලෝකයේම දිළිඳු ජනගහනයෙන් කාලකට ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් වෙසෙන්නේ ඉන්දියාවේ ය. අන්ත දරිද්‍රතාව සම්බන්ධයෙන් ගතහොත්, උප-සහරා අප‍්‍රිකා මහද්වීපයේ පවතින දරිද්‍රතාව තරම්, සාමාන්‍ය වශයෙන් ගත් විට ඉන්දියාව නරක නැති බව ඇත්ත. එහෙත් එරට ජනගහනයේ අති විශාලත්වය නිසා සමස්ත දිළින්දන්ගේ සංඛ්‍යාව ඉන්දියාවේ අධික ය. 

මේ අතර, දකුණු ආසියාවේ දිනකට ඩොලර් 1.90 කට අඩු ආදාමක් ලබන මිනිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව සහ පරිමාණය කැපී පෙනෙන ආකාරයෙන් පහළ ගොස් ඇතත්, දිනකට ඩොලර් 3.20 ට අඩු ආදායමක් ලබන මිනිසුන්ගේ ප‍්‍රමාණය 1990-2015 කාලය තුළ එම කලාපයේ අඩු වී ඇත්තේ සියයට 8 කින් පමණි. ඊට හේතුව, අධික ජනගහන වර්ධන වේගයක් ද මේ කලාපයේ තිබීමයි. ඒ අනුව, 2015 දී දකුණු ආසියාවේ සියයට 49 ක් ජීවත් වුණේ දිනකට ඩොලර් 3.20 කට අඩු ආදායමකිනි. සියයට 80 ක් ජීවත් වුණේ දිනකට ඩොලර් 5.50 කට අඩු ආදායමකිනි. 

මේ සියල්ලෙන් දැක්වෙන්නේ දිළිඳු කම පිළිබඳ සංඛ්‍යාත්මක විස්තරයකි. එහෙත් ජනතාවකගේ දිළිඳු කම තක්සේරු කළ යුතු නිර්ණායකය ආදායම පමණක්ම නොවේ. මිනිසුන්ගේ ජීවන සුභසිද්ධිය සඳහා තවත් බොහෝ අංශ බලපායි. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය, ආරක්ෂාව සහ මූලික අවශ්‍යතා සපයා ගැනීම සඳහා රටක ඇති පහසුකම් වැනි දේවල් ඊට අඩංගු වෙයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, යමෙකු දිනකට ඩොලර් 1.90 කට හෝ 3.20 කට වැඩි ආදායමක් ලැබුවත්, එම පුද්ගලයාට ජල පහසුකම්, සෞඛ්‍ය පහසුකම් හෝ අධ්‍යාපනය සහ විදුලිය වැනි පහසුකම් නැත්නම් ඔහු හෝ ඇය දිළින්දෙකි. ඇත්ත වශයෙන්ම ගතහොත්, පිළිගත් මට්ටමක පානීය ජලය නැති, සනීපාරක්ෂක පහසුකම් නැති, විදුලිය නැති දකුණු ආසියාතික පවුල් සංඛ්‍යාව, ඉහතින් කී ආදායමට අනුකූල දිළින්දන්ගේ සංඛ්‍යාවට වඩා බෙහෙවින් වැඩි ය. දකුණු ආසියාවේ ගෙවල් පහකින් එකකට විදුලිය නැත. මේ සියල්ල එකට ගෙන සලකා බැලූ විට, දකුණු ආසියාවේ රටවල් පහක දරිද්‍රතාවයේ සාමාන්‍ය මට්ටම, ඇස් මට්ටමට වඩා දෙගුණයකටත් වැඩියෙන් ඉහළ යයි. එහි අදහස වන්නේ, දකුණු ආසියාවේ ජනතාවගේ ජීවන මට්ටම ඉහළ නංවා ගැනීමේ අභියෝගය හිතනවාට වඩා බරපතල බව ය. 

2030 වන විට දකුණු ආසියාවේ දරිද්‍රතා මට්ටම සියයට 3 දක්වා අඩු කර ගැනීමට අපේක්ෂා කෙරේ. එම ඉලක්කයට ළඟා වුණත්, සමස්ත කලාපයක් වශයෙන් දකුණු ආසියාව ඉහත කී අනිත් අංශවලින් වර්ධනයක් අත්කර නොගත්තොත්, බොහෝ ජනතාවකගේ ජීවන තත්වයන් පවතිනු ඇත්තේ අසතුටුදායක තත්වයක ය. ඒ නිසා, දරිද්‍රතාව ජය ගැනීමේ බොහෝ දුරක් මේ වන විට අප පැමිණ ඇතත්, ඒ ගමනේ අවසාන භාගය ජය ගැනීම බරපතල අභියෝගයක් වශයෙන් අප ඉදිරියේ පවතී. ඒ පිම්මත් පැනීමට නම්, වඩ වඩාත් ආයෝජන අවශ්‍ය කරන්නේය. විශේෂයෙන් මිනිස් ප‍්‍රාග්ධනය ගොඩනගා ගැනීමට නම්, සියලූ ජනතා කොටස් ඇතුළත් කර ගැනෙන වර්ධනයක් සාක්ෂාත් කර ගැනීම අත්‍යාවශ්‍ය වනු ඇත. කාන්තාවන් සඳහා පවතින අවස්ථා වැඩි දියුණු කිරීමත්, සියල්ලන් සඳහා වන අධ්‍යාපන අවසථා සහ සෞඛ්‍ය පහසුකම් වැඩි දියුණු කර ගැනීමත් එහිදී වැදගත් වෙයි. මෙය, එක රැුයකින් අත්කර ගත හැකි ජයග‍්‍රහණයක් නොවේ. ඒ කෙරෙහි නිරන්තරයෙන් අප තත්පර විය යුතුය. ෂාර්මින් අක්තාර් සහ ඇගේ පවුලටත්, සමස්ත දකුණු ආසියාතික ජනතාවටත් දීප්තිමත් සහ වඩාත් ඵලදායී අනාගතයක් ගොඩනැගීම සඳහා වන අපේ ප‍්‍රයත්නයන් එක දිගට අත් නොහැර පවත්වාගෙන යා යුත්තේය.

හාර්ට්විග් ෂාෆර් 

2018 ඔක්තෝබර් 18 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී’ පුවත්පතේ පළවූ Finishing the Job of Ending Poverty in South Asia නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 80

වික‍්‍රමසිංහව අස්කිරීම, රාජපක්ෂව පත්කිරීම සහ  පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි ය ! 

නීතිඥ උපුල් ජයසූරිය ඉදිරිපත් කළ පහත සඳහන් ප‍්‍රශ්න හතරට මගේ පිළිතුරු ඊට පහතින් දැක්වෙයි.

 1. ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලදැයි කියන, රනිල් වික‍්‍රමසිංහව අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 2. ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන ලදැයි කියන, මහින්ද රාජපක්ෂව අගමැති ධුරයට පත්කිරීම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 3. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට යැයි කියමින් 2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කළ ප‍්‍රකාශය ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල ද?

 1. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයාට නැත.

 අගමැතිවරයාව පත්කිරීමේ බලය ඇති තැනැත්තාට ඔහුව ඉවත් කිරීමේ බලයත් ඇතැයි යන තර්කය සාවද්‍ය ය. වෙස්ට්මින්ස්ටර් සම්ප‍්‍රදාය යටතේ හෝ ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාව යටතේ හෝ එවැනි බලයක් ජනාධිපතිවරයාට හිමි නොවේ. මේ තර්කය ගොඩනගා ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාගේ කැමැත්ත යටතේ අගමැතිවරයා පවතින්නේය යන වැරදි අවබෝධය මතයි. සාමාන්‍ය පොදු නීතිය යටතේ වුවත්, සේවයට ගන්නා සේවකයෙකු ඉවත් කිරීමට පවා සේවායෝජකයාට අයිතියක් ලැබෙන්නේ, රැුකියා කොන්ත‍්‍රාත්තුවේ සහ ඊට අදාළ නීතිරීතිවලට යටත්ව පමණි.

අගමැතිවරයාගේ ධුර කාලය අපේ ව්‍යවස්ථාවේ 46 (2) යටතේ මෙසේ දැක්වෙයි:

(අ) අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා, ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යවන ලිපියක් මගින් ස්වකීය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වුවහොත් හෝ

(ආ) තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් හෝ මිස, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන යටතේ යම් තාක් කල් අමාත්‍ය මණ්ඩලය පවත්නේ ද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධුරය දරන්නේය.

රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා අගමැති ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වී නැත. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු වීම නතර වී ඇත්තේ ද නැත. මරණය නිසා ඔහුගේ ධුරයේ පුරප්පාඩුවක් සිදුවී ඇත්තේ ද නැත.

දැන් ඉතිරි වන ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, ඇමති මණ්ඩලය පවතින්නේ ද නැත් ද යන්නයි. ඒ කාරණය, අපේ ව්‍යවස්ථාවේ 48 (1* සහ (2* වගන්තිවලින් පැහැදිළි කර දී ඇත.

 48 (1): පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබීමත්, මහ මැතිවරණය අවසාන වීමත් අතර කාලය තුළ හැර, මරණයෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ අග‍්‍රාමාත්‍යවරයා ධුරය දැරීම නතර වූ විට, 70 වැනි ව්‍යවස්ථාව යටතේ ස්වකීය බලතල ක‍්‍රියාත්මක කරමින් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර ඇතොත් මිස, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය...

 (2) පාර්ලිමේන්තුව විසින් ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය හෝ විසර්ජණ පනත් කෙටුම්පත හෝ ප‍්‍රතික්ෂේප කළහොත් එවිට ද, ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත කළහොත් එවිට ද, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසිරෙන්නේය...

යළි සඳහන් කළොත්, මරණය නිසා හෝ ඉල්ලා අස්වීම නිසා හෝ පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත‍්‍රී ධුරය අහිමි වීමක් නිසා හෝ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරය අහිමි වී නැත. 

(අ) ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරුණොත්,
(ආ) විසර්ජණ පනත් කෙටුම්පත ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරුණොත් හෝ
(ඇ) ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත වුවහොත්
පමණි.

ඉහත කී කිසි දෙයක් මෙතෙක් සිදුව නැත. වික‍්‍රමසිංහ මහතාගේ ධුරය අහිමි කෙරෙන කිසි ව්‍යවස්ථාමය සිද්ධියක් ඇති වී නැති තත්වය තුළ ඔහු අගමැති වශයෙන් තවදුරටත් සිටින අතර, ඒ නිසාම අගමැති ධුරයේ පුරප්පාඩුවක් සිදුව නැත.

තව සඳහන් කළ යුතු දෙයක් තිබේ. වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව ව්‍යවස්ථානුකූලව විසුරුවා හැරීමක් සිද්ධ වුවත්, ව්‍යවස්ථාවේ 47(1)  වගන්තියේ සඳහන් පරිදි, වික‍්‍රමසිංහ මහතා සහ ඔහුගේ අමාත්‍ය මණ්ඩලය භාරකාර ආණ්ඩුවක් වශයෙන් එක දිගටම පවතිනු ඇත. එබැවින්, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව අගමැතිවරයා වශයෙන් පත්කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයාට නැත.

2. ව්‍යවස්ථාවේ සිංහල පඨිතය යොමු වන්නේ ද එම නිගමනයටම ය.

 වික‍්‍රමසිංහ මහතාව අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයා පදනම් කරගන්නේ, ව්‍යවස්ථාවේ 48 (1* වගන්තියේ සිංහල පඨිතයයි. එය වලංගු තර්කයක් නොවේ. අගමැතිවරයා ‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීමෙන් හෝ ඉල්ලා අස්වීමෙන් හෝ අන්‍යාකාරයකින්’ යනුවෙන් එම සිංහල පඨිතයෙන් කියැවෙයි. ‘ධුරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබීම’ යන්න අදාළ වන්නේ, ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව ඉවත් කිරීම යන්නටයි. ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව අග‍්‍රාමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම සිදුවිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුව හරහා පමණි. ඒ කෙසේද යත්, ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශය ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් හෝ ආණ්ඩුවේ විසර්ජන පනත් කෙටුම්පත ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් හෝ ආණ්ඩුවට එරෙහි විශ්වාසභංගයක් සම්මත කර ගැනීමෙන් හෝ පමණි.

එබැවින්, ව්‍යවස්ථාවේ සිංහල පඨිතයේ සඳහන් යැයි කියන අර්ථයෙන් පවා ජනාධිපතිවරයාගේ ක‍්‍රියාවට වලංගු භාවයක් නොලැබේ. 

3. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලදැයි කීම (උද්දේශිත විසුරුවා හැරීම)

2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා ජනාධිපතිවරයාගේ ප‍්‍රකාශනයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේ යැයි කියැවේ. මේ ප‍්‍රකාශනයට අදාළව ඉදිරිපත් වූ පෙත්සම් ප‍්‍රමාණයක් සැලකිල්ලට ගැනීමෙන් පසුව, 2018 දෙසැම්බර් 7 වැනි දා දක්වා එම ප‍්‍රකාශනය බලපැවැත්වීම අත්හිටුවීමට 2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය නියෝග කොට තිබේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් වන කරුණු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මගින් සලකා බැලීමට දෙසැම්බර් 4. 5, සහ 6 යන දිනයන් යොදාගෙන තිබේ.

මේ සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කර ඇති ප‍්‍රකාශනය, කෙලින්ම ව්‍යවස්ථාවේ 70 (1* වගන්තිය උල්ලංඝණය කිරීමකි. එහි සඳහන් වන්නේ මෙසේ ය:
 70 (1) : ‘‘ජනාධිපතිවරයා විසින් ප‍්‍රකාශයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම, පාර්ලිමේන්තුවේ වාරාවසාන කිරීම සහ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම කළ හැක්කේය.

එසේ වුව ද, පාර්ලිමේන්තුව විසින් එහි නොපැමිණි මන්ත‍්‍රීවරයන් ද ඇතුලූව මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන්ගේ සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරනු ලබන්නේ නම් මිස, පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රථම රැුස්වීම සඳහා නියම කර ගනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක කාලයක් අවසන් වන තෙක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නොකළ යුත්තේය.’’

තමන්ව විසුරුවා හරින්නැයි පාර්ලිමේන්තුව ඉල්ලීමක් කර නැත.

ව්‍යවස්ථාවේ 33 (2) වගන්තිය ප‍්‍රකාරව, පාර්ලිමේන්තුව ‘කැඳවීමට, වාරාවසාන කිරීම සහ විසුරුවා හැරීමට’ බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාට ය. එහෙත් එය පරම බලයක් නොවන අතර, ඒ බලය ජනාධිපතිවරයා අභ්‍යාස කළ යුත්තේ ව්‍යවස්ථාට අනුකූලව ය. ඒ අනුව, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පනවාගෙන ඇති ආකාරයට ව්‍යවස්ථාවේ ඉහත සඳහන් 70 (1* වගන්තිය අනුව ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කළ යුතුව තිබේ.

මේ ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන්, ව්‍යවස්ථා අර්ථ නිරූපණ පිළිබඳ වැදගත් පූර්වානුමිති දෙකක් අදාළ කර ගත හැකිය.

ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ, සාමාන්‍ය විධිවිධානය විශේෂ විධිවිධානයෙන් නිදහස් වන්නේ නැති බවයි. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, සාමාන්‍ය විධිවිධානය, ඒ විෂයට අදාළ විශේෂ විධිවිධානය මගින් පාලනය කෙරෙන බවයි. ඒ අනුව, ව්‍යවස්ථාවේ 33 (2* සහ 70 වැනි වගන්තිවල සඳහන් පොදු විධිවිධානයන්, 70 (1) විශේෂ විධිවිධානය මගින් පාලනය කොට සීමා කෙරේ.

දෙවැන්න වන්නේ, කලින් තිබූ පටහැනි පැනවුමක්, පසුව ඇති කර ගත් පැනවුමකට යටත් වන බව ය. 70 (1* වගන්තිය, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා පසුව ඇති කර ගත් පැනවුමයි. ඉන් පැහැදිළිවම අපේක්ෂා කරන ලද්දේ, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට එතෙක් තිබූ බලය වෙනත් කොන්දේසියකට යටත් කොට, සීමා කිරීමයි.

 4. නීතිපතිවරයාගේ තර්කයේ හරයක් නැත.

2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා නීතිපතිවරයා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ පහත සඳහන් තර්ක ගොනු කර ඇති බව වාර්තා විය.

‘‘19 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ කිසි විධිවිධානයක් සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකෙළේය. ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් කළ යුතුව තිබුණේ ජනමත විචාරණයක් හරහා ය. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකෙළේ ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් ඒ මගින් සිදු නොවුණු නිසා ය. විධායක බලතල සෝදාපාළු කළ නොහැක. එවැන්නක් සම්මත කර ගත හැක්කේ ජනතාව ඡන්දයක් පාවිච්චි කිරීමෙනි.

ජනාධිපතිවරයාගේ බලය කප්පාදු කිරීමක් නොවීම හේතුවෙන්, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සමස්තයක් වශයෙන් ගත් විට ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකළ තත්වයක් තුළ, ව්‍යවස්ථාවේ 70 (1) වගන්තිය වෙනම ගෙන කියැවිය නොහැක.’’

(2018 නොවැම්බර් 13 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පත)

මෙය හර සුන් තර්කයකි.

2015 අපේ‍්‍රල් 1, 2 සහ 6 යන දිනයන්හිදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් සලකා බලා සිය තීන්දුව දුන්නේය. මේ කෙටුම්පතේ දීර්ඝ උද්ධෘතය යටතේ එහි සඳහන් වුණේ ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන සංශෝධනය සඳහා වන සංශෝධනයක් යනුවෙන් නිසා, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට තීන්දු කිරීමට තිබූ එකම ප‍්‍රශ්නය වුණේ, ව්‍යවස්ථාවේ 83 වැනි වගන්තිය ප‍්‍රකාරව මේ කෙටුම්පත සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය කරන්නේ ද යන්න පමණි. (129 අතුරු විධානය (අ) වගන්තිය). මේ සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොකරන බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කෙළේය.

එදා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ කරුණු දැක්වූ පෙත්සම්කරුවන් ඉදිරිපත් කෙළේ ද අද නීතිපතිවරයා ඉදිරිපත් කරන තර්කයමයි. එනම්, ජනාධිපතිවරයාගේ විධායක බලය, ජනමත විචාරණයකින් තොරව, සීමා කළ නොහැකිය යන්නයි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මේ තර්කය සලකා බැලූවේය. අවසානයේ එම තර්කය ප‍්‍රතික්ෂේප කෙළේය.

ඊට කලින්, 17 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියට පැමිණි අවස්ථාවේ, ‘ව්‍යවස්ථා සභාවක්’ පිහිටුවීම මගින් ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමානුසාරී බලය සීමා වීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය අධිකරණය සැලකිල්ලට ගත්තේය. ඉහළ තනතුරුවලට පත්වීම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමතයට විලංගු ලෑම, ව්‍යවස්ථාවේ 3 සහ 4 වගන්ති මගින් ස්ථාපිත කොට ඇති ජනතා පරමාධිපත්‍යය සමග අනුකූල වන බවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එහිදී තීන්දු කෙළේය.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියට පැමිණි අවස්ථාවේ තමන්ගේ තීන්දුව ප‍්‍රකාශයට පත්කරමින් ගරු විනිශ්චයකාරවරු, ව්‍යවස්ථාවේ 42 වැනි වගන්තිය මගින් ස්ථාපිත කොට ඇති, පාර්ලිමේන්තුවට ජනාධිපතිවරයා වගකිව යුතු වීම යන කාරණය අවධාරණය කළහ. එහිදී ඔවුහූ මෙසේ කීහ: ‘‘ව්‍යවස්ථාව කියැවිය යුත්තේ සමස්තයක් වශයෙන් අරගෙන නිසා, 4 (අ* වගන්තිය කියැවිය යුත්තේ ද 42 වැනි වගන්තියේ අර්ථයට අනුගත වෙමිනි. පැහැදිළිවම, ආණ්ඩුවේ වෙනත් ආයතන මගින් පාලනය නොවන, සීමා බන්ධන නැති විධායක බලයක් වශයෙන් ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කිරීම ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අභිලාෂය නොවීය.’’

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලය ව්‍යුත්පන්න වන්නේ, පැරණි රාජකීය පරමාධිකාරියෙනි. අතීතයේ එය සීමා කෙරුණේ චාරිත‍්‍ර සම්මතයෙන් පමණි. නූතන විධායක බලයේ ස්වභාවයට එය අයත් නොවේ. එක්සත් රාජධානියේ,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ, නවසීලන්තයේ සහ කැනඩාවේ මේ විධායක බලය සැලකෙනු ලබන්නේ අවශේෂ රාජකීය බලයක් වශයෙනි. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයා සතු බලය සීමා කිරීම සේම, එම බලය පාර්ලිමේන්තුවට පැවරීමම, ජනතා පරමාධිපත්‍යය නංවාලීමකි.

5. නිගමනය 

ඉහත සඳහන් හේතු නිසා,
(අ)  අගමැති ධුරයෙන් වික‍්‍රමසිංහ මහතාව ඉවත් කරනු ලැබූවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
(ආ) රාජපක්ෂ මහතාව අගමැති වශයෙන් පත්කරනු ලැබුවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
(ඇ) 2018 නොවැම්බර් 9 වැනි දා නිකුත් කරන ලද ප‍්‍රකාශනයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරිනු ලැබුවේ යැයි කියන ක‍්‍රියාව ව්‍යවස්ථානුකූල නැත.
 මහාචාර්ය සූරි රත්නපාල

(සූරි රත්නපාල,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ ක්වීන්ස්ලන්ඞ් විශ්ව විද්‍යාලයේ නීතිය පිළිබඳ සම්මානිත මහාචාර්යවරයෙකි)

2018 නොවැම්බර් 19 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sacking RW, Appointing MR & Dissolution of Parliament are Unconstitutional නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 143

කිසිවෙකුත් අත් නොහරින - හානිපූර්ණය

යුද්ධය අවසන් වීමේ සිට ශ්‍රී ලංකාවෙහි දේශපාලන වාතාවරණයෙන් පෙනී යන්නේ බලයේ කවුරුන් සිටියත් කවුරුන් බලය සඳහා තරඟ වැදුනත් සෑම කෙනෙකු විසින් ම ප්‍රමුඛතාව  ලබා දුන් නොවෙනස් වන එක් ප්‍රතිපත්තියක්  වූ බවයි. එනම් ප්‍රගතිශීලී  හා නිර්බාධිත සමාජ - ආර්ථික සංවර්ධනයයි. මේ සඳහා සියල්ල ඇතුළත් කර ගැනීම හා වෙනස් කොට නොසැලකීම බලපායි. මන්ද යත් එක් කණ්ඩායමක්, ප්‍රජාවක් හෝ සමාජ පංතියක් පමණක් ඉන් ප්‍රතිලාභ ලබන්නේ නම් රටක් සැබැවින්ම සංවර්ධනය විය නොහැක. මූලික වශයෙන් සියළු දෙනාහට ප්‍රගතියක් නොමැතිව සංවර්ධනය කරා ගමන් කළ නොහැක. 

පසුගිය දශක 3 තුළ වූ ප්‍රචණ්ඩත්වය මගින් බලපෑමට ලක් වූ බොහෝ දෙනාගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය වීමට අමතරව ඔවුන්ට තම නිවෙස්, ඉඩම් හා ජීවනෝපායන් ද අහිමි වූ අතර එමගින් ඔවුන්ගේ සංවර්නයට ඇති හිමිකමට බාධා එල්ල විය. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනාට තම නිවෙස් වෙත යළිත් යාමට නොහැකි නම්, රැකියාවක් සොයා ගැනීමට නොහැකි නම්, ජීවිතය යථා තත්වයට පත් කරගත නොහැකි නම් ඔවුන්ට සාමය යනු අරුත් සුන් වූවකි. ඔවුන්ගේ සිහිනවල අහස උසැති ගොඩනැගිලි, වරාය නගර, ජාත්‍යන්තර  හෝටල් දාම හෝ සාප්පු සංකීර්ණ නොමැති අතර එම සිහිනවල ඇත්තේ ආහාර, ආරක්ෂාව, සෞඛ්‍ය රක්ෂණය හා වැදගත් රැකියාවකි. රටේ බහුතර ජනතාවට අත්‍යවශ්‍ය දේ ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය  මුදල් නොමැති නම් දිලිසෙන නව ගොඩනැගිලිවලින් ඇති ඵලය කුමක්ද?     

සංහිඳියාව පිළිබඳ න්‍යාය පත්‍රය  වැදගත් වන්නේ මෙහිදීය. “හානි පූර්ණය සඳහා වන කාර්යාල පනත් කෙටුම්පත“ (පනත් කෙටුම්පත)

2018 ජූනි 25 දින ගැසට් කරන ලද අතර 2018 ජූනි 17 දින එය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලදී. පසුගිය රජයන් විසින් පසුගිය වසර ගණනාව පුරාවට විවිධ ආකාරයේ හානිපූර්ණයන් සිදු කළ ද හානිපූර්ණයන් වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කරමින් ඇතැම් පුද්ගලයෝ පුදුමයෙන්ද ඇතැම් පුද්ගලයෝ කෝපයෙන් ද මෙයට ප්‍රතිචාර  දක්වති.   

සරළව කිවහොත් හානිපූර්ණය මගින් වැරදි ක්‍රියාවන්  හඳුනාගෙන ප්‍රචණ්ඩකාරී ගැටුම් හේතුවෙන් වේදනා විඳි වින්දිතයන් සඳහා සහන සලසනු ලැබේ. වින්දිතයන්ගේ හිමිකම් යළි ගොඩනැගීම හා ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම සඳහා රජය විසින් ගන්නා පියවර එයට ඇතුළත් වේ. මෙය සිදු වන්නේ උතුරු හා නැගෙනහිර ගැටුම් අවසන් වී දස වසරකට පසුව හෝ දකුණේ තරුණ කැරලිකරුවන්ගේ එක් පරම්පරාවකට පසුව හෝ සුළු ජාතීන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල වී වසර ගණනාවකට පසුව වුවත් කම් නැත. බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයෝ තවමත් ශාරීරික ආබාධ, ක්ෂතිය, දේපළ අහිමි වීම, දරිද්‍රතාව, කොන් වීම ආදියෙන් පීඩා විඳිති. මෙහි පාඨකයා ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකු නොවුනත් වරප්‍රසාද සහිත වූවන් සිටීමෙන් වින්දිතයන් නැතැයි යන්න හෝ ඔවුන් සමග සහයෝගීතාවයෙන් සිටීමට අප බැඳී නැතැයි යන්න හෝ අදහස් නොවේ. 

ආබාධිත පුද්ගලයන් හෝ පවුලේ උපයන්නා අතුරුදහන් වී හෝ මිය ගොස් ඇති ගෘහ ඒකක වැනි දිළඳු සහ බලපෑමට ලක් විය හැකි කණ්ඩායම් සඳහා මූලික අවශ්‍යතා සැපයීම මගින් දුක් පීඩාවන් දුරු කිරීම හා තම මූලික අයිතාවාසිකම් අහිමි වූ කොන් කරන ලද කණ්ඩායම් කෙරෙහි දිගු කලක් පුරාවට පැවති වෙනස් කොට සැලකීම් සඳහා පිළියම් ලබා දීම මගින් ව්යුහාත්මක ප්රචණ්ඩත්වය හඳුනා ගැනීමට හා මර්දනය කිරීමට හානිපූර්ණයන් උපකාරී වේ: උදාහරණ ලෙස, තම ස්වාමි පුරුෂයන් මිය ගිය හෝ අතුරුදහන් වූ කාන්තාවන් සඳහා හානිපූර්ණයන් විශේෂයෙන් වැදගත් වේ. මෙම කාන්තාවන්හට තම පවුල් නඩත්තු කිරීමට සිදු වන්නේ ඉතා අඩු සහායක් සහිතව හා බොහෝ විට නොසලකා හැරීම්, ගැරහුම් හා අපයෝජනයන්ට මුහුණ දෙමින්ය.      

හානි පූර්ණයන් සිදු කිරීම සංහිඳියාව හා හිමිකම් සඳහා වන යාන්ත්‍රණයක් සේම සංවර්ධනය සඳහා වන ප්‍රවේශයෙහි අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් ද වන අතර එමගින් බොහෝමයක් කොන් කරන ලද කණ්ඩායම්වලට සමාජයට ඒකාබද්ධ වීමට අවස්ථාවක් සලසා දෙමින් ඔවුන්ගේ තත්වය ඉහළ නැංවීමට අපේක්ෂිතය. 

රැස්වීම් පවත්වමින් හා දිවයින පුරා ප්‍රජාවන්ගේ අදහස් ලබා ගනිමින් 2016 වසර තුළ ක්‍රියාත්මක වූ ප්‍රවිචාරණ කාර්ය සාධන බලකාය මගින් හානිපූර්ණය සඳහා නව කාර්යාලය සඳහා වන තාර්කිකය සකස් කරන ලදී. වාර්තාවට අනුව තම අත්දැකීම් බෙදා ගත් සියළුම දෙනා පාහේ වන්දි නොගෙවීම, ප්‍රමාද වීම හෝ ප්‍රමාණවත් නොවීම, ප්‍රත්‍යාස්ථාපනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, නිවැරදි නිර්ණායක නොමැති වීම, ඇතැම් පීඩාවන් හෝ පාඩු පිළි නොගැනීම, වෙනස් කොට සැලකීම හෝ නිලධාරීන්ගේ බලපෑම් ආදිය පිළිබඳ දුක්ගැනවිලි ඉදිරිපත් කළහ.  

ඇතුළත් කිරීම

-          1989 ජ.වි.පෙ. කැරැල්ල හේතුවෙන් බලපෑමට ලක් වූ පවුලක කාන්තාවක් තමන්ගේ පවුලට අනතුරු හැඟවීම් සිදු කළ ආකාරයත් මහනුවර පිහිටි සිය නිවසින් සූට්කේසයක් පමණක් ඇතිව පළා යාමට ඔවුන්ට සිදු වූ ආකාරයත් පැහැදිලි කළාය. ඔවුන්ගේ නිවස කොල්ල කා ගිනි තබන ලද අතර වසර 27ක් පුරාවට ඔවුන්ට කිසිඳු වන්දියක් ලබා දී නැත. 

-          එසේ ම 1983 ජාතිවාදී කලබලය පිළිබඳ අදහස් දැක්වූ පුද්ගලයෙකු කියා සිටියේ “...දෙමළ තරුණයෙක් ගිනි තබා මැරුවා. දෙමව්පියන් නඩු දැම්මා. රජය රු. 10,000/- ක වන්දියක් ලබාදී දෙමව්පියන් ලවා වන්දිය රු. 25,000/- කියා ලියැවුණු කඩදාසියකට අත්සන් ගත්තා“ - (ගාල්ලේ වැසියෙක්) 

-          මඩකලපුවේ ආබාධිත පුද්ගලයකු පැවසුවේ “මගේ ඔළුවයි තුනටියයි තුවාල වුණා. මගේ ඇස් හරියට පේන්නේ නෑ. මම මේක කිව්වාම ඒ අය කියන්නේ ඔයාගේ අමාරුව මොකද්ද, ඔයාට කිසි අමාරුවක් පේන්නේ නෑ කියලා...“ (මඩකලපුවේ ආබාධිත පුද්ගලයෙක්). එසේ ම ක්ෂතිය කෙරෙහි නිසි අවධානයක් යොමු නොවන අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් පිළියම් ලබා නොදෙන බව විශාල පිරිසක් ප්‍රකාශ කළේය. 

හානි පූර්ණය සඳහා වන කාර්යාලය මගින් යුද්ධය හා ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවන්ට අදාළ වින්දිතයන්ගේ පීඩාවන් හඳුනා ගැනීම හා පිළියම් ලබා දීම සිදු කරනු ඇති අතර එවැනි පීඩාවට පත් වූවන්, එනම් උතුරු හා නැගෙනහිර ගැටුම්වලදී හෝ දේශපාලන නොසන්සුන්තා හෝ සිවිල් කලකෝලාහලවලදී හෝ ක්‍රමික බරපතල මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය වීමක් හරහා හෝ බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරවීමක් හේතුවෙන් “මානව හිමිකම් හෝ මානුෂීය නීතිය උල්ලංඝණය වීමක්“ (27 වගන්තිය) අත්විඳි ඕනෑම පුද්ගලයෙකු සඳහා සාධාරණ හා ප්‍රමාණවත් වන්දි ලබා දීම සඳහා ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කරනු ඇත. 

හානි පූර්ණය යනු හුදෙක් මුදල් ලබා දීම පමණක් නොවන බව සඳහන් කිරීම වැදගත් වේ. හානිපූර්ණයන් අත්‍යවශ්‍ය වේ: ඒවා පුද්ගලික හෝ සාමූහික (සමස්ථයක් ලෙස ප්‍රජාවක් සඳහා ප්‍රතිලාභ සලසන) විය හැකිය. හිමිකම් ප්‍රත්‍යාස්ථාපනය කිරීම, වැරදි පිළිගැනීම, වෛද්‍ය හා මානසික පුනරුත්ථාපනය, පුහුණු වැඩසටහන් ආදිය හානිපූර්ණයට ඇතුළත් විය යුතුය. ඵලදායී ලෙස ක්‍රියාවට නැංවුවහොත් මෙම ක්‍රියාමාර්ග රටට වැදගත් ආයෝජනයක් වනු නොඅනුමානය.   

හානි පූර්ණයේදී වඩාත් වැදගත් වන්නේ සියළු ම වින්දිතයන්ට සාධාරණව හා සමානව සැලකීමයි. හානිපූර්ණය සඳහා වන කාර්යාලය මගින් ඕනෑම මානව හිමිකම් හා මානුෂීය නීතිය උල්ලංඝණය වීමක් පිළිබඳ සලකා බලනු ලැබේ. හානිපූර්ණය සිදු කිරීමේ දී වින්දිතයන්ගේ ජන වර්ගය, ආගම හෝ දේශපාලන සබඳතා වැනි සාධක වින්දිතයන්ට එරෙහිව භාවිතා කළ නොහැක.   

වසර 4ක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ සාකල්‍ය සංක්‍රාන්ති යුක්ති යාන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාවට නැංවීම හේතුවෙන් ජාත්‍යන්තරය තුළ ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි පිළිගැනීමක් ඇති වී තිබේ. ජාතික වශයෙන් අභියෝග හා පසුබෑම් තිබුණු අතර යෝජිත නීති විවාදයට ලක් විය යුතු වනවා සේම අවශ්‍ය නම් වැඩි දියුණු කිරීම් ද සිදු කළ යුතුය. හානිපූර්ණය සංහිඳියාව සහ මෙරට සංවර්ධනය සඳහා තීරණාත්මක සාධකයක් වන බව නොඅනුමානය. දිළිඳු හා කොන් කරන ලද්දන් යනු කඩදාසියක සටහන් වූ දත්ත සමුදායක් පමණක් නොව: බොහෝ විට ඔවුන් දිළින්දන් වී සිටින්නේ ඔවුන් කොන් කරන ලද නිසාත් ගැටුම් හා කෝලාහල අතරතුර වින්දිතයන් බවට පත් වූ නිසාත්ය. සියල්ලටම වඩා ඔවුන් මනුෂ්‍යයන්, අප දේශයේ දරුවන්, අපගේ සහෝදර හා සහෝදරියන් වේ. ඔවුන්ගේ තත්වය හා හිමිකම් අප සියල්ලන් ම එකඟ විය යුතු කරුණක් වේ.    

 තාරක හෙට්ටිආරච්චි

Comment (0) Hits: 82

ව්‍යවස්ථා අර්බුදයේ වින්නැහිය  

පෞද්ගලික එදිරිවාදිකම් නිසා රට විනාශ මුඛයට යාමට ඉඩ නොදිය යුතුය. ජනතාවගේ ස්වභාවය පාලනය කරනු ලබන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසිනි.

සියල්ල කරළියට පැමිණියේ ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සහ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ අතර පැවති පෞද්ගලික එදරිවාදිකම් කූට ප්‍රාප්තියට පත් වීමත් සමගය. ජනාධිපතිවරයා අගමැතිවරයා බලයෙන් පහකොට, ඔහුගේ ප්‍රබලම දේශපාලන සතුරා වූ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂව එම තනතුරට පත් කිරීම නිසා මුළු රටම අර්බුදයක වෙළාගත් බව සමස්ත ජනතාවම හොදින් දැනගත්තේය. ඔක්තෝම්බර් 26 වෙනිදා නැවත කඩිමුඩියේ අගමැති දිවුරුම් දීම නිසා අර්බුදය නිර්මාණය වූ බව ඉන්දයානු මාධ්‍ය වාර්තා කළේය.
 
ජනාධිපතිවරයා මෙහිදී භාවිතා කළ උපාය වූයේ, පැවති හවුල්කාර ආණ්ඩුවේ එක් පාර්ශ්ව කරුවකු වූ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය නිල වශයෙන්, විනාඩි කිහිපයකට පෙර ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීමත් ඉන් පසුව පැවති ආණ්ඩුව තවදුරටත් ව්‍යාවස්ථානුකූල නොවේය යන තර්කයයි.
 
ජාතික ආණ්ඩුවකට 30 කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් තබාගත හැකි වුවද එය බිඳවැටුණු විට ව්‍යාවස්ථාවට අනුකූලව කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් සංඛ්‍යාව අඩු කළ යුතු වේ. මෙය වික්‍රමසිංහ අගමැතිවරයා සමග සාකච්ඡා කොට උපදෙස් පරිදි කළ යුතු වුවද තම අභිමතය පරිදි ක්‍රියා කිරීමට ව්‍යාවස්ථාවෙන් බලය ඇති බව කියමින් අත්තනෝමතිකව ක්‍රියා කරන්නට ජනාධිපතිවරයා පෙළඹුණේය.
 
ශ්‍රී ලංකාවේ රාජාණ්ඩුවක් තිබුණේ නම් අධිරාජ්‍යයකු මෙන් අභිමතය පරිදි බලය පරිහරණය කරන්නට හැකියාව තිබෙන නමුත් චර්යා ධර්ම පද්ධතියක් යටතේ ඊට සීමා පැනවෙන බව කිහිපවරක්ම ම විසින් සඳහන් කර ඇත. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාව ජනරජයකි. ජන රජයක් යටතේ අභිමතය පරිදි බලය පරිහරණය කිරීම ගැන කතා කිරීම මූලධාර්මික කරුණු වැරදියට වටහා ගැනීමකි. එසේ වන්නේ ජන රජයක ජනාධිපතිවරයා ජනයාගේ පැවැත්ම පාලනය කරන්නා පමණක් වන නිසාය. පැවැත්ම උදෙසා අනෙක් අයට නැති බලයක් ඔහුට හිමි නොවේ.
 
එම නිසා ජනරජ ව්‍යාවස්ථාව යටතේ ජනාධිපති ලෙස දිවුරුම් දී ඇති තැනැත්තා අනෙකුත් වගකිවයුත්තන්ගෙන් නිසි උපදෙස් ලබාගත යුතු වේ. දැනට මතුව ඇති ගැටලුවේදී ඒ සඳහා නිසි වගකීම දරනු ලැබූයේ අග්‍රාමාත්‍ය වික්‍රමසිංහයි.
 
අගමැතිවරයා පත්කළ පසුව බහුතරය සෙවීම:
 
ජනාධිපතිවරයාගේ උපාය වූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ පත්කොට ඉන් පසු ඔහු හා එකතු වී පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය සෙවීමට අවශ්‍ය කටයුතු කිරීමයි. රහසිගතව ලොකු ලොකු ගණන්වලට මන්ත්‍රීවරු විකිණීම ගැන ආරංචි සහ කටකතා පැතිර ගිය අතර රාජපක්ෂ කඳවුරට පනින්නන් සහ මුදලින් ගෙවන අල්ලස් මෙන්ම රිසි රිසි කැබිනට් තනතුරු දෙන බවට ද චෝදනා නැගුනේය. පසුව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සාධාරණීකරණය කරමින් මන්ත්‍රීවරුනට මිලක් නියම වීම පිළිබඳව ජනාධිපතිවරයාම කරණු කියා සිටියේය. ඒ ආකාරයට ඔවුනට දඞුවමක් දෙන බව අගවමින් ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය යුතු බව කීවේය.
 
කිහිප වාරයක් ඔහු වරින් වර රාජපක්ෂ රජයට අමාත්‍යවරුන් පත් කළේය. එහෙත් ඒ මගින් අදාළ බහුතරය එකතුකර ගත නොහැකි බව පසුව පෙනී ගියේය. මේ අතර බලයෙන් පහකරනු ලැබූ අග්‍රාමාත්‍ය වික්‍රමසිංහ, තමා තවමත් රටේ නීත්‍යානුකූල අගමැතිවරයා බව කියා සිටිමින් සිය නිල නිවස වූ අරලියගහ මන්දිරයෙන් නික්ම නොයා එහි රැඳී සිටියේය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ආණ්ඩුවක් නැති රටක අගමැතිවරුන් දෙදෙනෙකු පහළ වීමයි. මිනිසා විසින්ම නිර්මාණය කරගනු ලබූ මේ අවස්ථාවේ අර්බුදය නිසා දරුණු ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක අත්විඳින්නට සිදුවන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. එම ගැටලු ඉක්මනින් විසඳා ගත යුතු බව ද පුන පුනා කිව යුතු නැත.
 
එකක් කඩතොලු වසාගන්නට ගොස් බොහෝ කඩතොලු මතුවිය:
 
මෙය සිහිනුවණින් ක්‍රියා නොකොට එක වරදකින් තවත් වරදකට පැනීමකි.  වික්‍රමසිංහ තම බලය ප්‍රදර්ශනය කරන්නට උත්සාහ කළ විට පාර්ලිමේන්තු සභා වාර කල් තැබිණි. ඉන්පසු මතුවූ යෝධ ජනතා විරෝධය සහ අන්තර් ජාතික විරෝධතා හමුවේ පාර්ලිමේන්තුව නැවත රැස්වන දිනය නියමිත දිනට වඩා දින දෙකකින් ඉදිරියට ගැනුණේය. නැවත සභාවාරය ආරම්භ කළ විට රාජපක්ෂ විශ්වාස භංග යෝජනාවෙන් පරදින බව පෙනෙන විට ව්‍යාවස්ථාවේ වෙන්කොට ගත් ප්‍රතිපාදනයකට මුවා වී ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින්නට තීරණය කළේය. මෙහිදී මැතිවරණයකට පවා දින නියම කරන ලදී. මෙහිදී ඔහු කළ වරද වූයේ ව්‍යාවස්ථාව සමස්තයක් සේ නොගෙන තමන්ගේ ක්‍රියාවට උදවුවෙන වගන්ති පමණක් ඉවහල් කර ගැනීමයි. ඔහු විසින් කරන ලද මෙම වරද ඔහුට සහය දෙමින් ඇතැම් නීතිඥවරු පවා අනුමත කළහ.
 
එසේ වුවද ව්‍යාවස්ථාව යනු තමන්ට අදාළ කොට පමණක් පරිශීලනයට ගන්නා පරිශීලන ග්‍රන්ථයක් නොවේ.  එය සමස්ත ජාතියම ඉරණම තීන්දු කරන ලියැවිල්ලකි. එය පියවා ගත යුත්තේ සමස්ථයක් ලෙස සලකාය. එම ව්‍යාවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ඇති සාමාන්‍ය බලතල අවුරා තබන වගන්ති කිහිපයක් ඇත. පාර්ලිමෙන්තුව ප්‍රථම දින සිට අවුරුදු හතර හමාරක් ගත වන තුරු විසුරුවා හරින්නට නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක ඡන්දයකින් සම්මත කරගෙන එය ජනාධිපතිට ඉදිරිපත් කළ යුතු වෙයි.
 
යම් අයකු සමස්ථයක් ලෙස සලකා ව්‍යාවස්ථාව කියවා බලනවිට එවැනි අවුරා තැබීමේ වගන්ති ඊට ඇතුලත් කොට ඇත්තේ මන්ද යන්න පැහැදිළිව අවබෝධ කර ගනු ඇත. එසේ කොට ඇත්තේ යම් තරමක කාලයක් පුරා ප්‍රතිපත්ති සමුදායක් බාධාවකින් තොරව ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රියාත්මක කරලනු සඳහාය. එසේ වූ, පාර්ලිමේන්තු බල කාලය අවම වශයෙන් අවුරුදු හතර හාමාරක් විය යුතුය. තමාට අවශ්‍ය අදාළ වගන්ති පමණක් කියවාගෙන, තමන්ට තහනම් කිරීම් පනවා ඇති කොටස් නොසලකා හැරීම ජනාධිපතිවරයා විසින් නොකළ යුත්තකි. ඔහුට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට අවශ්‍ය නම් ඔහු කළ යුතුව තිබුණේ ව්‍යාවස්ථාව අනුව තුනෙන් දෙකක බහුතරයකින් තමන් හට බලය ඉල්ලා සිටීමය.
 
අත්තනෝමතිකව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමෙන් අර්බුදය දිග්ගැසීමය:
 
පාර්ලිමේන්තුව අත්තනෝමතික ලෙස විසුරුවා හැරීම නිසා, ජනාධිපතිවරයාගේ ක්‍රියාව ව්‍යාවස්ථාවට එකග වේද යන්න විමසමින් එය පිළිනොගත් පාර්ශ්ව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ ඉදිරියට යාම දක්වා අර්බුදය දිග් ගැසුණේය. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ නියෝගය අත්හිටුවමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් අතුරු තහනම් නියෝගයක් නිකුත් විය. දෙසැම්බර් මස මුලදී මීට අදාළව පූර්ණ විභාගයක් පැවැත්වීමට අධිකරණය බලාපොරොත්තු වෙයි.
 
මේ අතර වාරයේදී පාර්ලිමේන්තු සභාවාරය ජනාධිපතිවරයාගේ පෙර නියෝගය මත ඇරඹුණු පසුව, පාර්ලිමේන්තුවේ යම් නීතියක් සම්මත කරන එක්තරා ක්‍රමවේදයක් අනුගමනය කොට, එනම් කථානායකවරයා අසන හඞ අනුව රාජපක්ෂ සහ ඔහුගේ රජය කෙරේ විශ්වාස භංග වී ඇති බව පළ කෙරෙන යෝජනා දෙකක් බහුතරයෙන් සම්මත කරන ලදී. ව්‍යාවස්ථාව අනුව එවැනි විශ්වාස භංග යෝජනාවක් බහුතරයෙන් සම්මත වූ විට පවතින රජය ඉබේම විසුරුවා හැරෙන්නේය. එවිට එම විසුරුවා හැරීමෙන් පාර්ලිමේන්තුව බහුතර විශ්වාසය දිනාගත හැකි තවත් අයකු පත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කෙරේ. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා තවත් වරදක් කරමින්, එම විශ්වාස භංග යෝජනා ප්‍රතික්ෂේප කොට, වඩාත් නිශ්චිත ක්‍රමවේදයක් භාවිතයෙන් එම යෝජනා නැවත සම්මත කරගන්නා ලෙස දන්වා සිටී.
 
වික්‍රමසිංහ කණ්ඩායම ඉන් ජයගත් විට නීතිය නොතකන රාජපක්ෂ කණ්ඩායම පාර්ලිමේන්තු සැසියට බාධා කළහ. මේ හරහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ මතුවුණ අරාජික බව ශ්‍රී ලංකා ජනයා මෙන්ම පිටස්තර ජනයාද සියැසින් දැකගත්හ. බොහෝ විදේශ සේවා නිලධාරීහු ට්වීටර් පණිවුඩ මගින් ඒවා බාහිර ලෝකයාට යැවූහ. මතුවූයේ අතීශය කණගාටු දායක තත්වයකි.
 
මේ සියල්ල රජ්‍ය පාලනය භාරව ඉන්නා ජනාධිපතිවරයාට එරෙහි විශ්වාස භංග වීම පල කරන්නක් ලෙස නිගමනය කළ හැකි වේ. වරදේ බරපතල කම පිළිබඳව පුර්ණ අවබෝධයක් නොමැතිව ක්‍රියාකිරීම ජනාධිපතිවරයා විසින් කරන්නා වූ තවත් වරදකි.
 
වික්‍රමසිංහ අතින් වැරදි කෙරී ඇති හෙයින් ඔහුද වරදින් මිදෙන්නේ නැත.
 
ජනාධිපතිවරයාට වික්‍රමසිංහට නොකැමතිවන්නට ඕනෑ තරම් හේතු ඇත.
 
ප්‍රසිද්ධ මහ බැංකු වංචාව යට ගැසීමට වික්‍රමසිංහ දැරූ නිර්ලජ්ජ උත්සාහය ඉන් එකකි. 2015 පෙබරවාරි 27 වැනිදා මෙය සිදුවන විට ජනාධිපතිවරයා විදේශගතව සිටි අතර, මෙය ඔහු දැනගත් විට මෙම වංචාව පිළිබඳ සොයා බැලීමට කොමිසමක් පත්කරන ලෙස හෙතෙම තම ලේකම්වරයාට නියෝග කළේය. එහෙත් තමාට සමීප නීතිඥවරුන් තිදෙනකු මෙම සිදුවීම පරීක්ෂා කිරීම උදෙසා පත්කොට වික්‍රමසිංහ, ජනාධිපතිවරයාව ඉන් ඉවත් කර තැබුවේය. එම විමර්ශන වාර්තාවෙන් මහ බැංකුවේ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු දැඩි දෝෂ දර්ශනයට ලක් කළ ද, වික්‍රමසිංහගේ හිතවාදියෙකු වූ මහබැංකුවේ අධිපතිවරයාට චෝදනාවලින් මුදවාලන චරිත සහතිකයක් දුන්නේය. ඔහු මහබැංකු අධිපතිවරයා ආරක්ෂා කරමින් අනුගමනය කළේ වරදට ගොළුවත රැකීමේ ප්‍රතිපත්තියකි.
 
ඊට අදාළ කාරණා අතීශය බැරෑරුම් තත්වයක් දක්වා වර්ධනය වූ විට, 2015 අගෝස්තුවේ පැවති මහමැතිවරණයට ටික දිනකට පෙර ජනාධිපතිවරයාට රූපවාහිනියෙන් ජාතිය ඉදිරියට පැමිණ මේ පිළිබඳ කරුණු අනාවරණය කරන්නට සිදු වූයේය. ප්‍රශ්නයට මුහුණ දී සිටින මහබැංකු අධිපතිවරයා දිගින් දිගටම ආරක්ෂා කරන්නට ගොස් තමාගේ “මිස්ටර් ක්ලීන්”යන නම කැත කර ගන්නට එපා යැයි වික්‍රමසිංහට අවංකව අවවාද කරන්නට ඔහුට සිදුවූයේය. එහෙත් ඒ ගැන ඇහුම්කන් දීමක් සිදුවන බව පෙනුණේ නැත. විරුද්ධ පක්ෂය මෙය ජාතික ප්‍රශ්නයක් ලෙස මහමැතිවරණ සමයේ ජාතිය ඉදිරියට ගෙන ආවේය. දූෂණ විරහිත සමාජයක් ගොඩනගන බවට පොරොන්දු දෙමින් බලයට පැමිණි රජයකට එය හිස රදයක්ම විය. බොහෝ අයගේ විශ්වාසය අනුව එජාපයට පාර්ලිමේන්තු බහුතරයට වඩා ආසන පහක් හෝ හයක් අඩුවෙන් ලැබී තනිවම රජයක් පිහිටු වීම වැලකුණේ තමන් නිර්දෝෂී බව ඡන්දදායකයන්ට ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි වූ නිසාය. ඒ අතර විවිධ ඡන්දදායකයෝ සිටියහ.
 
බැඳුම්කර වංචාව වසා ගන්නට දැරූ උත්සාහයන් අතීශය ප්‍රශ්නකාරී වීම:
 
වික්‍රමසිංහගේ අවාසනාවට බැඳුම්කර මගඩිය පිළිබඳ ආන්දෝලනය බරපතළ ලෙද නොකඩවා වර්ධනය වූයේය. කෙතරම් ගරුත්වයට හානි වුවද ඔහුගේ රජයට ඊට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය. ගොඩනැඟුණු අප්‍රසන්න තත්වය පිළිබඳ නොසතුටු සිතින් පසුවූ ජනාධිපතිවරයා මේ පිළිබඳව පාර්ලිමේන්තුවේ කෝප් කමිටුව (මහජන ව්‍යාවසාය පිළිබඳ කමිටුව) හරහා නිවැරදි තොරතුරු සොයා බලන්නට උත්සාහ ගත්තේය. එහෙත් එම කමිටුවේ සිටි එජාප නියෝජිතයෝ කමිටු වාර්තාව අඩපණ කළහ. කමිටුවේ ජවිපෙ සාමාජිකයා ඒ පිළිබඳව අනුකම්පාව දැක්විම ප්‍රතික්ෂේප කළ විට එජප නියෝජිතයෝ වාර්තාවේ සඳහන් පණිවිඩය දියාරු කරන්නට තැත් කළහ. මෙහිදී ඔවුන් කළේ වාර්තාවේ පාද සටහන්  (Footnotes)  ඇතුලත් කොට  එම වාර්තාව පමණක් නොව ඒ සමග වාර්තා දෙකක් එක්ව කියවිය යුතු වග සභාපතිවරයාට මතක් කර දීමයි.
 
මෙහිදී නැවත ඊට මැදිහත් වන්නට ජනාධිපතිවරයාට සිදුවූයේ වික්‍රමසිංහ විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ එජාප නියෝජිතයන් කොප් වාර්තාව වසන් කරන්නට උත්සහ කළ නිසාය. ජනාධිපතිවරයා මැදිහත් වූයේ මේ සඳහා ජනාධිපති විමර්ශන කොමිසමක් පත් කිරීම කිරමිනි. බැඳුම්කර මගඩියට අදාළ එම කමිටුවේ වාර්තාව මේ වන විට නිකුත් වී තිබේ. එම වාර්තාවේ වංචාවට අදාළව වික්‍රමසිංහ ගැන හෝ ඔහුගේ ජ්‍යේෂ්ඨ අමාත්‍යවරුන් පිළිබඳ සඳහන් නොවන්නේ නමුත්, මහබැංකු අධිපතිවරයාත් ඔහුගේ බෑනා ඔහුගේ ජ්‍යේෂ්ඨ නිලධාරීන් විසිනුත් හවුලේ පවත්වාගෙන ගිය මූලික ගැනුම්කාර කොම්පැනියක් වංචාවට සම්බන්ධ වූ ආකාරය ඉන් අනාවරණය කර තිබේ. මහාබැංකු අධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය නිමාවූ විට ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකෝපකරමින් ඔහු නැවත පත් කිරීමට වික්‍රමසිංහ උත්සාහ ගත්තේය. ඔහුගේ කාලය තවදුරටත් දිර්ඝ කිරීම නවතා ජනාධිපතිවරයා, වික්‍රමසිංහගේ උත්සාහය ව්‍යාර්ථ කර දැමුවේය.
 
ආර්ථික පතිපත්ති සම්පාදනයේදී ජනාධිපතිවරයාව පසෙකින් තැබීම:
 
ජනාධිපතිවරයා, වික්‍රමසිංහ නුරුස්සන්නට තවත් හේතුවක් තිබිණි. සියලුම ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ ගනු ලැබුවේ වික්‍රමසිංහ නායකත්වය දැරූ ආර්ථික කළමනාකරණය පිළිබඳ කැබිනට් කමිටුවෙනි (CCEM) ඊට අදාළ සියලුම කරුණු ජනාධිපතිවරයාට දැනගන්නට ඉඩ තැබුවේ නැත. රටට අදාළව ගනු ලැබු බොහෝ තීරණ තමාට දැනගන්නට ලැබුණේ ඒවා කැබිනට් මණ්බල අනුමැතියට ඉදිරිපත් කළ විටදී පමණකැයි ඔහුට ප්‍රසිද්ධියේ මැසිවිළි නඟන්නට සිදුවූයේය.
 
ප්‍රධාන හවුල්කාර පාර්ශ්ව දෙකක් ඇති යහපාලන රජයක් කටයුතු කළ යුත්තේ එසේ නොවේ. එහෙත් ඒ පිළිබඳව ඉදිරිපත් වූ පැමැණිලි නොසලකා ජනාධිපතිවරයාට ප්‍රතිපත්ති තීරණ ගැනීමේදී දිගින් දිගටම නොසලකා හරිනු ලැබිණි. මෙම තත්වය දරාගත නොහැකි මට්ටමට ලංවූ විට  (CCEM) ඉවත දමා අලුත් ජාතික ආර්ථික සභාව (NEC) පිහිටු වන්නට තීරණය කළේය. එහි සභාපතිත්වය ජනාධිපතිවරයා සතු විය.
 
මේ ආකාරයෙන් ජනාධිපතිවරයා සහ වික්‍රමසිංහ අතර ගොඩනැගුණු විරසකය දීර්ඝ ඉතිහාසයක් පුරා පැවත ආවෙකි. එය හදිසියේ ඔක්තෝබර් 26 දින මතුව විත් වික්‍රමසිංහව. ජනාධිපතිවරයා ඉවත් කරන්නට තීරණය කළා නොවේ.
 
පෞද්ගලික එදිරිවාදිකම්, ජාතික තලයේ කාරණාවලට ගාවා ගත යුතු නැත:
 
එහෙත් දැන් පෞද්ගලික විරසකය ජාතික විරසකයක් බවට පත්වී, ශ්‍රී ලංකාවේ අන්තර්ජාතික හවුල්කරුවන් ද ඊට මැදිහත් වී දැන් එය ගෝලීය විරසකයක් බවට පත්ව තිබේ.
 
රටේ ආර්ථිකය දැනටමත් දැඩි අර්බුදයකට ලක්වී අතීශය තීව්‍ර ලෙස එය පීඩා විඳින්නට පටන්ගෙන තිබේ. අද වන විට ආණ්ඩුවක් නොමැතිව රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත්‍රණයක් නොමැති තත්වයකට රට පත්ව තිබේ. මෙහිදී පවතින්නේ රාජපක්ෂ හිතවාදීන් ගොඩනගා නිවේදනය කරන ආර්ථිකයට හානිකර වූ දිගුකලක් නොපවතින රසකතා පමණකි. එය දියවැඩියාව උත්සන්න වී මැරෙන්න වැටී ඉන්නා ලෙඩෙකුට ග්ලූකෝස් පෙවීමක් හා සමානය.
 
දියවැඩියා රෝගියා එය ආසාවෙන් පානය කළද ඔහුට නොදැනීම  එයින් එල්ලවන්නේ ජීවිත තර්ජනයකි. වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව බලාපොරොත්තු වූ ලෙස 2019 වර්ෂයට අයවැයක් නොමැත. ඒ නිසා මූල්‍ය ශික්ෂණ ක්‍රියාදාමයක් පවත්වා ගැනීමේ යාන්ත්‍රණයක් පෙනෙන තෙක් මානයේ නැත. රාජපක්ෂ රජයෙන් අතුරු සම්මත ගිණුමක් සඳහා යෝජනාවක් ගෙන යනු ලැබුවොත් එය ඡන්දයකින් පරදින සෙයක් පෙනේ. මන්ද මෙම රජයට බහුතරයක් නොමැති බැවිනි. ඒ නයින් සලකා බැලූ විට ඔහුගේ රජය එසැණින්ම බිඳ වැටෙනු ඇත.
 
අයවැයක් හෝ අතුරු සම්මත ගිණුමක් නොමැතිව ශ්‍රී ලංකාවට, පවතින රාජ්‍ය ණය සඳහා කල් පිරීමට පෙර පොළී ගෙවාගත නොහැකි තත්වයක් දැනට උද්තග වී තිබේ. පෙනෙන ආකාරයට ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට ශ්‍රී ලංකාවට ගත් ණය ගෙවාගත නොහැකිව ළතවන්නට සිදුවේ. ජනාධිපතිවරයා සහ රාජපක්ෂවාදීන් අමු අමුවේ ව්‍යාවස්ථාව උල්ලංඝනය කළ නිසා විදේශ ආයෝජකයෝ දැනටමත් තැතිගෙන සිටිති.
 
දැනටමත් රටේ පවතින රන් ණය උදෙසා 2% සිට 5% දක්වා පරාසයක, අවධානම් දැරීමේ අධිවාරිකයක් මූල්‍ය වෙළෙඳපොළේදී එකතු කොට තිබේ. එහි තේරුම රාජපක්ෂ විසින් මෙහෙයවන රජයක් තිබුණත්, වික්‍රමසිංහ මෙහෙයවන රජයක් තිබුණත් මින් ඉදිරියට මෙතෙක් අප ලැබූ 6.5% පොළියට ණය නොලැබෙන බවයි. අපට ඉදිරියට ණය ලබාගත යුතු වන්නේ 9% සිට 10% දක්වා අධිකතර පොළියකටයි. මෙවැනි පොළියක් යටතේ ණය ලබාගෙන කල් පිරෙන්නට ආපසු ගෙවන්නට බලපොරොත්තු වීම තනිකර අදූර දර්ශී කටයුත්තකි.
 
ශ්‍රී ලංකාවේ අර්ථ විරහිත මාධ්‍ය සාකච්ඡා :
 
ජනාධිපතිවරයා හා වික්‍රමසිංහ අතර පවතින මෙම පෞද්ගලික විරසකය විසින් මුළු ආර්ථිකයම විනාශ කොට තිබේ. එහෙත් මුද්‍රිත සහ ඉලේක්ට්‍රොනික මාධ්‍ය  යන දෙආකාරයේම මධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වන්නේ පක්ෂග්‍රාහී වැරදි තොරතුරුය. එසේ වුවද ජනාධිපතිවරයා විසින් මුදා හරිනු ලැබූ අර්බුධය තුළ ඇති අනියත ප්‍රතිඵල විනිවිද දැකගන්නට ඒ මගින් කිසිදු අවස්ථාවක් උදාවන්නේ නැත.
 
මෙම තත්වය ජනයා විග්‍රහ කර ගත යුතු ආකාරය ඉන්දියාවේ රාජ්‍ය සභා රූපවාහිනියේ පැහැදිළි කර දී ඇති ආකාරය හොඳ උදාහරණයකි. ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දී ඇති තත්වය එම රූපවාහිනී ආයතනය , බුද්ධිමතුන් තිදෙනෙකු ඉවහල් කරගෙන මෙහෙයවූ වැඩසටහනකින් අගතියෙන් තොරව, පක්ෂග්‍රාහී නොවී වැරදි තොරතුරු නැතිව විග්‍රහ කරන ලදී. රාජපක්ෂ රජය දැනට පිළිගෙන ඇත්තේ වැඩි ප්‍රසිද්ධියක් නැති බුරුන්ඩි රාජ්‍යයෙන් සහ කළාපයේ ප්‍රබල චීනයෙන් පමණක් ඔබ ඔවුන්ගේ අවධානයට ලක්විය. රාජ්‍ය නායකයා ලෙස සෙසු ලෝකයාම ඔහුව තනිකර දමා තිබේ. එය ඒ ආකාරයට නරඹන්නන්ගෙන් දැනුවත් බව සැබවින්ම වර්ධනය කොට තිබේ.
 
මේ සියල්ලෙන් ජනාධිපතිවරයා උගත යුතු පාඩම වන්නේ තම පෞද්ගලික වෛරය දියත් කිරීමෙන් රටේ සමාජ, දේශපාලන ආර්ථික රටාව විනාශ කිරීමේ අවධානම නොගත යුතු බවයි. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයකු විසින් තම කටයුතු මෙහෙය විය යුත්තේ ඒ ආකාරයට නොවේ. තමාට ජනාධිපතිවරයා සමග කටයුතු කිරීමේ කිසිදු අපහසුවක් නැතැයි වික්‍රමසිංහ කිහිප විටකදීම ප්‍රකාශ කිරීම ඔහුන්ගේ හොඳ නමට හේතු වී තිබේ. ඔහු රටේ නාමයෙන් අතීතය අමතක කිරීමට සූදානම්ය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා ඊට වෙනස් මගක යමින් වික්‍රමසිංහගෙන් පළිගැනීමේ චේතනාවෙන්ම සිටී.
 
ජනාධිපතිවරයාගේ මේ අකාර මුරණ්ඩු ක්‍රියා කලාපයෙන් සිදුවිය හැකි අවධානම අඩු කරගෙන ඔහු යහපත් රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයකු ලෙස කටයුතු කරන්නේ නම් ඔහු ඔක්තොබර් 26 ට පෙර පැවති තත්වයට ගොස් රටේ නිදහස් සාධාරණ මැතිවරණයක් පවත්වන තුරු බලයේ ඉන්නට අගමැතිවරයකු පත් කරගන්නට පාර්ලිමේන්තුවට ඉඩදිය යුතුය.
 
මේ වන විට රාජපක්ෂවාදීන් පාර්ලිමේන්තුව තුළ විදහා පෙන්වූ ප්‍රචන්ඩ මැර බලය හා භීතිය උපදවන ක්‍රියා කලාපය දුටු මහජනයා ඔහුන් යටතේ වන පරිපාලනයකින් නිදහස් හා සාදාරණ මැතිවරණයක් ලැබෙතැයි නොසිතනු ඇත. 


ආචාර්ය ඩබ්ලිව් ඒ. විජේවර්ධන විසින් දිනපතා ඩේලි එෆ් ටී පත්‍රයට ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන ලද ලිපියක සිංහල පරිවර්තනයකි.

Comment (0) Hits: 86

‘‘පළමුව ජාතිය, දෙවැනුව මෝක්ෂය’’: කාදිනල් මැල්කම් රංජිත්

ඕනෑම රටක ගිහියෙකුට, අවශ්‍ය නම්, ඉහත සටන් පාඨය වලංගු කර ගත හැකිය. මන්ද යත්, ගිහියන් මුලින්ම ලෞකික වන බැවිනි. එහෙත් කිසි ආගමක පූජ්‍ය පක්ෂයට එය වලංගු වන්නේ නැත. මන්ද යත්, සෑම පූජ්‍ය පක්ෂයක්ම, ගිහිගෙය අත්හල හෝ ලෞකිකත්වයෙන් එහා ලෝකෝත්තර සත්‍යයක් වෙනුවෙන් දෛනිකව පෙනී සිටින පිරිසක් වන බැවිනි.       

කාදිනල් මැල්කම් රංජිත් පසුගිය දවසක මානව හිමිකම් ගැන දේශනයක් පවත්වා තිබුණි. ඔහු කියා තිබුණේ, මානව හිමිකම් ගැන බටහිර ලෝකයා දැන් කොච්චර කෑගැහැව්වත්, ඊට බොහෝ කලකට පෙර සිට ලංකාවේ ජනතාව අතර මානව හිමිකම් තිබූ බවයි. ඊට හේතුව, මේ රටේ ජනතාව එදා සිටම ප‍්‍රධාන ආගම් කිහිපයක්ම ඇදහූ නිසාලූ.     බුද්ධාගම, ක‍්‍රිස්තියානිය, ඉස්ලාම්, යුදෙව් සහ හින්දු ආදී ලෝකයේ සියලූ ආගම් ගෙන බැලූවත්, මානව හිමිකම්වලට ගරු කරන  ඕනෑ තරම් දේශනා කෙනෙකුට ඒ ධර්ම කොටස් අතරින් පහසුවෙන් සොයා ගත හැකිය. හේතුව, ආගමක් යනු මූලික වශයෙන් ගත් විට මනුෂ්‍යයා වෙනුවෙනුත්, ජෛන සහ බුද්ධාගම වැනි ආගම් සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, සතා සීපාවා වෙනුවෙනුත් දේශනා කොට ඇති ධර්මයන් වන බැවිනි. නමුත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, මේ කියන කිසි ආගමකට ඒ මානව හිමිකම් මහ පරිමාණයෙන් උල්ලංඝණය වීම් නතර කිරීමට බැරි වී තිබීමයි. 

මිනිස් ඝාතනය සෑම ආගමක්ම පිටුදකී. ඒ නිසා අප කළ යුත්තේ මිනිස් ඝාතන වැළැක්වීම සඳහා අද ලෝකයේ සෑම දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයකම ඒ වරද සඳහා දඬුවමක් පනවා තිබීම අපහාසයට, උපහාසයට ලක්කිරීම ද? කාදිනල්වරයා මානව හිමිකම් පිළිබඳ අවඥාවෙන් කතා නොකළ බව හෝ එවැන්නක් අදහස් නොකළ බව පැවසීමට, එතුමාගේ නියෝජිතයෙකු විශේෂ නිවේදනයක් නිකුත් කොට තිබුණි. ඒ නිසා කාදිනල්වරයාගේ වචනයෙන්ම අපි එය කියවා බලමු: 

   ‘‘බටහිර ලෝකයේ අලූත් ආගම වෙලා තියෙන්නේ මානව හිමිකම් කියන කාරණය.. මේ මානව හිමිකම් කියන ඒවා ආවේ ඊයේ පෙරේයිදා. හරියට, අලූතෙන් හොයා ගත්ත පුදුමාකාර දෙයක් වගේ ඔළුව උඩ තියාගෙන  ඕක තමයි හැම තිස්සේම අපට කියන්නේ. මානව හිමිකම්.. මානව හිමිකම්.. ඒ වුණාට, විශේෂයෙන් අපේ රටේ ජනතාව ආගම් අදහන්න ගත්තේ අවුරුදු බොහෝ ගණනාවකට කලින්. 

‘‘අපේ රටේ සමහර ඈයෝ කතා කරනවා අනාගමික සමාජයක් ගැන. අනාගමික සමාජයක් නැහැ. මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතය කියන්නේ කෑමබීම, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ සැප විහරණ පමණක් නෙවෙයි. අපි ආගම අදහනවා නම් මානව හිමිකම් ගැන කතා කරන්න  ඕනේ නැහැ. මානව හිමිකම්වලටත් එහා ගිය විදිහට අපිට ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන ඉන්නේ, ආගම් අදහන්නේ නැති මිනිස්සු. ආගමක් අදහනවා නම් මානව හිමිකම්  ඕනේ නැහැ. මිනිස්සු මේ මායාවට රැුවටෙන්න හොඳ නැහැ. අපි බුද්ධිමත්ව මෙහිදී කටයුතු කළ යුතුයි.’’

දැන් අපේ පාඨකයාට, කාදිනල්වරයා සැබවින්ම අදහස් කෙළේ කුමක් ද යන්න කියා දීමට එතුමාගේ පෙරකදෝරු නියෝජිතයන්ගේ විශේෂ නිවේදන අවශ්‍ය නොකරයි. මන්ද යත්, උන්වහන්සේ විසින් ඉතා පැහැදිළිව කාරණය අපට නිවේදනය කොට ඇති බැවිනි. (මීට කලකට පෙර, අස්ගිරියේ අනුනායක හිමිනමක් ද මීට සමානම ප‍්‍රකාශයක් කිරීමෙන් පසුව, තමන් අදහස් කෙළේ වෙන දෙයක් බව කියා සිටීමට දත්මිටි කෑ සැටි අපට මතකයි.*

   කාදිනල්වරයාගේ ප‍්‍රකාශයේ සඳහන් එක වාක්‍යයක් අපි ගමු: ‘‘මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන ඉන්නේ ආගම් අදහන්නේ නැති මිනිස්සු.’’ මෙය, සම්මත ආගම් නොඅදහන, මානව හිමිකම ‘ආගමක්’ වශයෙන් සලකන මා වැනි අය සම්බන්ධයෙන් සත්‍යයකි. එහෙත් මා ඒ තත්වයට පත්ව ඇත්තේ, ආගම් අදහන මිනිසුන් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කළ ඉතිහාසයක් දැන කියාගෙන සිටින නිසා බව කාදිනල්වරයාට මතක් කර දිය යුතුය.      

බිහිසුණු කුරුස යුද්ධ ඉතිහාසයක් මේ කාදිනල්වරයාගේ පසුපස්සෙන් තිබේ. කුරුස යුද්ධ යනු කුමක් ද? වචනයෙන්ම කියැවෙන පරිදි, කුරුසය වෙනුවෙන් මිනිසුන් මැරීමකි. එනම්, ක‍්‍රිස්තුස් වහන්සේව ඇණ ගසා ඝාතනය කිරීමට පාවිච්චි කළ කුරුසය කරේ එල්ලාගෙන රටක් ගානේ ගොස් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත මිනිසුන් ඝාතනය කිරීමකි. එය, එක යුද්ධයක් නොව, යුද්ධ මාලාවකි. සුළු පරිමාණයේ යුද්ධවලට අමතරව ප‍්‍රධාන පෙළේ කුරුස යුද්ධ 6 ක් දියත් විය. මේ යුද්ධ මාලාව ශත වර්ෂ දෙකක් තිස්සේ දිග් ගැස්සුණි. එහි ආරම්භකයා වුණේ, දෙවැනි උර්බන් පාප් වහන්සේ ය. ඒ, 1098 දී ය. මේ පාප් වහන්සේ, පළමු ඇලෙක්සියෝ අධිරාජයාගේ සේනාවන් සඳහා ගොවියන්ව යුද්ධයට කැඳවීමේ දී දුන් පොරොන්දු කවරේ ද? එකක් වුණේ, ඒ ‘පිනෙන්’ සියලූ සොල්දාදුවන්ට යෙරුසලම නැමැති නගරයෙන්ම එක රොත්තට ස්වර්ගයට ප‍්‍රවිෂ්ට විය හැකි බවයි. දෙවැන්න වුණේ, ඔවුන් එතෙක් කර ඇති සෑම පාපයකටම දෙවියන් වහන්සේගෙන් සාමූහික සමාවක් ලැබෙන බවයි. මේ යුද්ධ දියත් කෙරුණේ කුමක් සඳහා ද? තමන්ගේ ශුද්ධ වූ භූමිය (යෙරුසලම* යළි අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ය.

මේ සඳහන් කෙළේ, ‘‘මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන නොසිටි, එහෙත් ආගම්වල එල්ලීගෙන සිටි’’ උන්දැලාගේ අතීතයෙන් බිඳක් පමණි. (ඇත්ත වශයෙන්ම, මේ යථාර්ථය තේරුම්ගෙන සිටින වත්මන් පාප් වහන්සේ ඇතුළු පල්ලිය ඒ අතීතයෙන් කැඞී වෙන් වීමට යම් වෙහෙසක් ගනිමින් සිටින බව ද, ඔවුන්ට කරන ගෞරවයක් වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය).

මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප‍්‍රඥප්තියක් ඇති කර ගැනීමට මානවයාට සිදුවීමම, ආගමේ අසාර්ථකත්වය සනාථ කිරීමකි. මේ ප‍්‍රඥප්තිය ඇති කර ගන්නා විට, කාදිනල්වරයාගේ ආගමට වසර 1948 ක් ගතව තිබුණි. බුද්ධාගමට වසර 2492 ක් ගතව තිබුණි. එහෙත් එවැනි දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ කාදිනල්වරයාගේ ආගමේ නාමයෙන්ම ඉහත සඳහන් ආකාරයේ සහගහන අපරාධ සිදුව තිබේ නම්, තවමත් ලෝකයේ විවිධ රටවල්, එකම ආගමක සඳහන් යම් වචනයක හෝ දෙකක වෙනසක් උඩ (උතුරු අයර්ලන්තය) මිනිමරා ගන්නේ නම්, තවදුරටත් මිනිසාගේ ජීවිතය පිළිබඳ අයිතිය තහවුරු කිරීම ආගම්වලට භාර දී බලාගෙන සිටිය නොහැකි බව ලෝකයා තේරුම් ගත්හ. මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප‍්‍රඥප්තියට තුඩුදුන් එක් මූලාශ‍්‍ර දැනුමක් ආවේ එතැනිනි.     දැන් අපි කාදිනල්වරයාගේ වර්තමාන අරටුවට යමු. ඔහු මේ කියන්නේ, මිනිසුන් මානව හිමිකම් වෙනුවට ආගම හරියට ඇදහිය යුතු බව ද? තිතටම ආගම ඇදහුවත්, ආගමේ ‘පාපය’ වශයෙන් ගැනෙන වැරදි සහ අපරාධ ඇති වීම වැළැක්විය හැකි යැයි කෙනෙකු නෝන්ජල් කමටවත් සිතන්නේ නැත. කාදිනල්වරයා මේ කියන්නේ එවැනි නෝන්ජල් කතාවක් නොවේ. ‘‘ඔළුව උඩ තියාගෙන  ඕක තමයි අපිට හැම තිස්සෙම කියන්නේ.’’ මේ අවඥාව එන්නේ, ආගම කෙරෙහි මිනිසුන්ව නම්මවා ගැනීමට ද, නැත්නම්, ඉහත කී කුරුස යුද්ධ ඇතුළු, ඉන්පසුව 20-21 සියවස්වල ඒකාධිපතියන්, ප‍්‍රජා-පීඩකයන් විසින් ජනතාව තලා පෙලා දැමු මානව-විරෝධී ක‍්‍රියාකලාපය නූතන ජාත්‍යන්තර (බටහිර) කක්ෂයේ ඇසෙන් මුදවා ගැනීමට ද? 

   ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර නැමැති භික්ෂුව සහ මේ කාදිනල්වරයා අතර එක් භයානක සාම්‍යත්වයක් මම දකිමි. මේ දෙන්නාම, ආගමට ඉහළින් ජාතිය තබා තිබේ. එක් කෙනෙක් ‘සිංහල-බෞද්ධයෙකි’. අනෙකා ‘සිංහල-කිතුණුවෙකි’. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරට එසේ කිරීමට ‘අවසරයක්’ තිබේ. එනම්, ඔහුගේ ජාතිය සහ ආගම යන දෙක, ඓතිහාසිකව අනන්‍ය වී තිබීමයි. පිරිසුදු බුද්ධාගම අවුරුදු 5000 ක් නොනැසී පවතින්නේ ලංකාවේ නිසා එරට රැුකබලා ගැනීම බුදුන් වහන්සේ විසින්ම දෙවියෙකුට භාර කළැයි කියන මහාවංශ ඉතිහාසයක් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරට තිබේ. එහෙත් කාදිනල්වරයාට ඇත්තේ කුමක් ද? ගෝත‍්‍රය පමණි. ආගම අනුව වෙනස් වන මේ දෙන්නා ගෝත‍්‍රිකව සමානයෝ වෙත්.      අපි තවත් පැත්තකින් මේ දෙස බලමු. ඔහු කළ මේ ප‍්‍රකාශය, මීට සමාන අර්ථයෙන්, කී සැරයක් මහින්ද රාජපක්ෂ සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇතුළු මේ රටේ ජාතිකවාදී සහ ජාතිවාදී කොටස් විසින් මතුරනු ලැබ තිබේදැ යි නිකමට සොයා බලන්න. කාදිනල්වරයාගේ ප‍්‍රකාශය ගැන මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා දැක්වූ බුද්ධිමත් ප‍්‍රතිචාරයට එරෙහිව සකලවිධ සිංහල බෞද්ධ අවස්ථාවාදී සහ ජාතිවාදී කොටස් පෙරට විත් තිබුණි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පවා, සුපුරුදු පරිදි, ඇඟ බේරාගෙන තිබුණි. එහෙත් ඔවුන්ට වැටහී නැති එක දෙයක් තිබේ. එනම් කාදිනල්වරයාගේ අලූත් සූත‍්‍රය, දීර්ඝ කාලීනව සිංහල බෞද්ධයන්ටම අවාසිදායක විය හැකි බවයි. ඒ කෙසේ ද? ආගම සහ ජාතිය ඒකීය කිරීමෙන් සිංහල-බෞද්ධ බහුතරයක රටක් බවට පත්වූ ලංකාව, ඒ සූත‍්‍රයම පාවිච්චියට ගැනීමෙන් සිංහල-ක‍්‍රිස්තියානි බහුතරයක රටක් බවට පත්කර ගැනීමටත් බැරි කමක් නැති බව ය. පැහැදිළිවම කාදිනල්වරයාගේ වර්තමාන අරමුණ එය නොවෙතත්, ඔහු ආමන්ත‍්‍රණය කර ඇත්තේ කිතුණුවන්ට වඩා සිංහලයන්ට බව පැහැදිළි ය. මානව හිමිකම් පිළිබඳ කාදිනල්වරයාගේ අවඥාව එන්නේ, යුද්ධය අවසානයේ පටන් මේ සමාජය අරක්ගත් අධිපතිවාදී මතවාදයක් ඔස්සේ ය. 
   සමස්ත මිනිස් පැවැත්ම ආගම විසින් පාලනය කළ කාලයක් තිබුණි. ගොවිතැන සහ ලෙඩරෝග ආදියේ සිට ස්වාභාවික විපත් සහ මගුල්තුලා දක්වා සමස්ත මිනිස් පැවැත්ම එදා භාර කෙරුණේ ආගමටයි. පැල සිටුවීමේ සිට අස්වනු නෙලා ගැනීම දක්වා, ලංකාවේ නම්, පන්සල ආශ‍්‍රිත, බටහිර නම් පල්ලිය ආශ‍්‍රිත, පුජාවිධි මත මිනිසුන් යැපුණි. වැස්ස සඳහා පමණක් නොව, කෘමීන්ගෙන් සහ පලිබෝධවලින් භවභෝග ආරක්ෂා කර ගැනීමටත් ආගම අත්‍යාඅවශ්‍ය විය. අද 21 වැනි සියවසේ දී ආගමේ ඒ කර්තව්‍යය විද්‍යාව භාරගෙන තිබේ. 

එසේම එදා යතිවරු වෙදවරු ද වූහ. යේසුස් වහන්සේ පවා, රෝගීන් නිරෝගී කළෝය. අන්ධයන්ට පෙනීම ලබා දුන්නෝය. බිහිරන්ට ඇසීම ලබා දුන්නෝය. පිස්සන්ව සුවපත් කළෝය. අද ඒ කාර්යය, වෛද්‍ය විද්‍යාවේ සන්තකයට පත්ව තිබේ. තවමත් පිරිත් නූල් ගැටගහන බව, දෙහි කපන බව, තොවිල්පවිල් කරන බව ඇත්ත. එහෙත් කිසිවෙකු ලෙඩ දුකකට රෝහලකට නොගොස් සිටින්නේ නැත. 

   සමාජ ආර්ථිකය ගැන බැලූවත් ඊට වෙනස් නැත. ඉපැරණි වේද ග‍්‍රන්ථ පරිශීලනය කළ මහත්මා ගාන්ධි, ඉන්දියාව ස්වයං-පෝෂිත කෘෂිකාර්මික රටක් කිරීමට සිතා, අඳින වස්ත‍්‍රය පවා අතින් වියා ගැනීමට පුරුදු කෙළේය. අද නව ලිබරල් ආර්ථික විද්‍යාවට ළං වීමට ඒ වේද ග‍්‍රන්ථවලට පුළුවන් කමක් නැත. ඊළඟට නීති පද්ධති ගන්න. 16 වැනි සියවසේ මිථ්‍යා දෘෂ්ටිකයන්ව දරසෑයේ දමා අළු කළ පල්ලියේ දණ්ඩාධිකරණ නීතිරීති වෙනුවට අද ඇත්තේ, ශිෂ්ට සම්පන්න බටහිර නීතිරීති ය. මේ සියල්ලෙන් පෙන්වා දීමට අදහස් කෙළේ, ආගමේ අදාළත්වය (නිෂ්පාදනය, සෞඛ්‍ය, නීතිය සහ ආර්ථිකය ආදී) ලෞකික මිනිස් පැවැත්මෙන් සීග‍්‍රයෙන් අහෝසි වී ගොස් ඇති සැටියයි. 

එතකොට ආගමේ කාර්ය භාරය ඉවරදැ යි කෙනෙකු අසන්නට පුළුවන. නැත, එයට තව එක කඳවුරක් ඉතිරිව තිබේ. එනම්, අනන්‍යතා කඳවුරයි. (මෙහිදී ආධ්‍යාත්මික විමුක්තිය පිළිබඳ කාරණය සාකච්ඡාවට නොගනිමි. හේතුව, ප‍්‍රායෝගිකව එවැනි දෙයක් නැති බැවිනි). අනන්‍යතාව යනු, තනි පුද්ගලයා කාණ්ඩය සමග නෑ කමක් ගොඩනගා ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියයි. මිනිසා තනි කම නැති කොට ශක්තිය වඩවා ගන්නේ සාමූහික සහයෝගය මතයි. සාමූහිකත්වය ගොඩනගා ගැනීම සඳහා සාමුහික අනන්‍යතාවන් අවශ්‍ය කෙරේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, සිංහල, දෙමළ, ප‍්‍රංශ, ජරමානු ආදී වශයෙන් ද, බෞද්ධ, ක‍්‍රිස්තියානි, ඉස්ලාම්, යුදෙව්, හින්දු ආදී වශයෙන් ද සාමූහික අනන්‍යතා අවශ්‍ය කෙරේ. එම ක‍්‍රියාවලිය බොහෝ විට සිදුවන්නේ, ඓතිහාසික මිථ්‍යාවන් (සිංහබාහු* සහ අතීත ආගමික ගැටුම් (කුරුස යුද්ධය) වැනි දේවල් හරහා ය.    

දීර්ඝ කතාවක් කෙටියෙන් කිවහොත්, සිංහලයාගේ ආධ්‍යාත්මික අවශ්‍යතාවන්ට වඩා ගෝත‍්‍රික අනන්‍යතාවට ආමන්ත‍්‍රණය කිරීමේ ඇති වටිනාකම සහ පහසුව කාදිනල්වරයා වටහාගෙන තිබේ. එනම් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරගේ පූජාවට, සිවුරක් නැතිව වෙනත් ඉවුරක සිට අත ගැසීමකි. ලංකාවේ බුද්ධාගම රැුඳී පවතින්නේ ජාතිය උඩ නම්, ලංකාවේ ක‍්‍රිස්තියානියත් ඒ ජාතිය උඩ පදනම් කර ගැනීමට බැලීමේ ඇති වරද කිම? 

මේ චෝදනාව නිෂ්ප‍්‍රභා කිරීමේ එක ක‍්‍රමයක් කාදිනල්වරයාට තිබේ. මානව හිමිකම් උල්ලංඝණයන් පිළිබඳ ජිනීවා ක‍්‍රියාවලිය ගැනත් ඔය කියන ‘කන්ද උඩ දේශනාවේ’ දී එතුමා සඳහන් කළ යුතුව තිබුණි. ඒ කාරණයත් ඇතුළත් කරගෙන, ජා-ඇල දී කළ දේශනාව ඊළඟට වන්නියේ පල්ලියකට ගොස් කරන ලෙසත් එතුමාගෙන් ගෞරව සම්ප‍්‍රයුක්තව ඉල්ලා සිටිමි. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 98

කරුගේ ධෛර්යය - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් තනි මිනිසෙකුගේ සටන

දයාබර කරු ජයසූරිය වෙත ලියමි..
 
තවත් අවුරුදු 5 ක් බලයේ රැඳී සිටීමේ පරමාර්ථයෙන් සිදු කරන අනුවණ හා පිළිකුල් සහගත ක්‍රියාවන් නිසා “අයියෝ සිරිසේනට“ පින් සිදුවෙන්න මේ පාරාදීසය එක අර්බුදයකින් තවත් අර්බුදයකට යන අතරතුරේදී  ඔබ ද ලිපි හා ප්‍රකාශ නිකුත් කරමින් කාර්ය බහුල වන මොහොතක මම ඔබට ලියන්න සිතුවෙමි.  මම දන්නවා ඔබ ඉන්නේ ඉතාම අසීරු අඩියකයි. හැම ‍කෙනෙක්ගේ ම  අවධානය යොමු වෙලා තිබෙන්නේ ඔබ දෙසටයි.  මොකද “අයියෝ සිරිසේන“ මුලින්ම තෝරා ගත්තේ පාර්ලිමේන්තුව. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මැදිහත් වී පාර්ලිමේන්තුව යළි කැඳවන නියෝගය දෙනතුරු   පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර මන්ත්‍රීවරුන්ගේ සහාය හිමි “හරිත මිනිසා“ වළක්වමින් ඔහු එය විසුරුවා හැරීමට තීරණය කළා.

කරු....

අපි දන්නවා ඔබ උපතින්ම දේශපාලන සත්වයෙක් නොවෙයි.  ඔබ දේශපාලනයට පිවිසෙන්නේ බොහෝ පසුවයි. ඊට පෙර ඔබ ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ හිටපු තානාපතිවරයෙක් ලෙස සාර්ථක ජීවිතයක් ගත කළ පුද්ගලයෙක්. අද පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් පුද්ගලයින් වගේ ඔබ දේශපාලනයෙන් හම්බ කළ පුද්ගලයෙක් හෝ මුදල් හම්බ කිරීමට දේශපාලනයට පැමිණි අයෙක් නොවෙයි.
 
 ඒ වගේම ඔබ ඔබේ ජීවිතයේ ගත් සෑම තීරණයක් ම විනිවිදභාවයෙන් යුක්ත බොහොම වැදගත් තීරණ බව මම කියන්න කැමතියි. හැබැයි ඔබ ගත් තීන්දු තීරණවලින් මම එකම එක තීරණයකට ඔබට ඇඟිල්ල දිගු කරන්න කැමතියි. ඒ තමයි “හරිතයන්“ සහ “හරිත මිනිසා“ අතහැර මීට ටික කළකට පෙර යුද සමයේදී ඔබ “මහින්ද මාමිගේ“  බලඇණියට එක් වීම. ඔබ එය කරන්නට ඇත්තේ යුද සමයේදී ඔහුට ශක්තියක් වීමේ අරමුණින් බව මම සිතනවා. ඒ අත්හදා බැලීමේ පරික්ෂණයෙන් වසරක් ඉක්ම ගිය පසු ඔබ නැවතත් හරිතයන් සමඟ එක් වෙනවා. මම දන්නේ නැහැ “මහින්ද මාමා“ ඔබට දුන් පොරොන්දු මොනවාද කියලා. නමුත් ඒ පොරොන්දුව මොකක් වුණත් ඔහුගේ පරික්ෂණයට ඔබ කිසිසේත්ම කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැති බව නම් මම හොඳින්ම දන්නවා.  එතැන් සිට ඔබ ඉතාම මහන්සියෙන් වැඩ කළා වගේම රටේ සියලුම හරිතයන්ගේ විශ්වාසය හා ගෞරවය දිනා ගැනීමට ඔබ සමත් වෙනවා.
 
මීට අවුරුදු හතකට කළින් ඔබ “හරිත මිනිසාට “ නායකත්වය සම්බන්ධයෙන් අභියෝග කළා. ඒ සටනින් ඔබ පරාජය වුණා. නමුත් එකදු “හරිතයෙක්“ හෝ ඔබට බැණ වැදුණේ නැහැ. දෝෂාරෝපණය කළේද නැහැ. යුද ජයග්‍රහණයත් සමඟ “හරිත මිනිසාගේ “ජනප්‍රියත්වය පසු බැස්සා වගේම “මහින්ද මාමා“සිය අණසක හරිතයන් වටා ද  පතුරන්නට පටන් ගත්තා. භාගවෙලාවට එය හරිතයන් විසින් ගත් වැරදි තීන්දුවක් වෙන්න ඇති.
 
දැන් ඔබ යළිත් නිවැරදි මාවතට පැමිණ තිබෙනවා. කරූ..  ඒ ඔබ හරිතයන් සමඟ සිටීම නිසා නොවෙයි. “අයියෝ සිරිසේනගේ“ තර්ජන ගර්ජන හමුවේ වල පල්ලට යන පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කරන භාරකරුවා විදියට මිනිසුන් ඔබව දකින නිසා. ඉතින් මිනිසුන් ඔබ එකී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වුණා. ඒ වගේම ඉදිරි දිනවලදීත් එය එසේම වේවි යැයි සියල්ලෝම අපේක්ෂා කරනවා.
 
මේ වනතුරුත් ‘‘මහින්ද මාමා“ සිය බහුතරය පාර්ලිමේන්තුව තුළ පෙන්වනතුරු තවදුරටත් මේ රටේ අගමැතිවරයා වන්නේ හරිත මිනිසා බව ඔබ ප්‍රකාශ කර තිබෙනවා. ඒ ප්‍රකාශය මත පිහිටමින් මේ සිදුවන්නේ තුවක්කු නැති කුමන්ත්‍රණයක් බව ඔබ පවසා තිබෙනවා. ඔබ මේ පවසන දෙය සමඟ මම එකඟ වන අතරතුරේදී අප බලාපොරොත්තු වන එකම එක දෙයක් තිබෙනවා. එළඹෙන සතිවලදී ඔබ පැවසූ දේවල් අනුවම ක්‍රියා කිරීමට ඔබට ධෛර්යයක් පවතිනු ඇතැයි අපට විශ්වාසයක් තිබෙනවා.
 
ගිය සතියේදී පාර්ලිමේන්තුවේ සිදු වුණේ මොකක්ද කියා අපි හොඳින්ම දුටුවා. බදාදා දිනයේ පාර්ලිමේන්තුව රැස් වූ පසු “අයියෝ සිරිසේන“ පැමිණිය යුතු වුණත් ඔහු එයට එක් වුණේ නැහැ.  ඔබට මතකද ජනපති ප්‍රේමදාසව?  
 
ඔහුට විරුද්ධව දෝෂාභියෝගයක් ඉදිරිපත් වුණ වෙලාවේ ඔහු කැළඹිලිසහගත කතාවක් සිදු කළා. නමුත් “අයියෝ සිරිසේන???“  ඔහුට පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ එසේ කිරීමටවත් හයියක් නැහැ. පසුගියදා  විරුද්ධ පක්ෂය විසින් “මහින්ද මාමි“  හා ඔහුගේ නව රජය කෙරෙහි කිසිදු විශ්වාසයක් නැති බවට සම්මත කළ අවස්ථාව ඔබට මතක ඇති. එය ඔබට අතිදුෂ්කර සිදුවීමක්. මොකද එදා හැම කෙනෙක්ම හැසිරුණේ  හරියට දඩයක්කාරයෝ වගේ. ඒ වගේම “නිල් මිනිසුන්“ නමෙන් ඡන්ද විමසීම වළක්වනු ලැබුවේ එසේ කළහොත් ඔවුන්ට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය පෙන්වීමට නොහැකි වන බව ඔවුන් හොඳින්ම අවබෝධ කරගෙන තිබූ නිසයි.

නමුත් පහුගිය බ්‍රහස්පතින්දා ඒ සියල්ල අපට අහිමි වුණා. අපේ අපේ අති ගෞරවනීය සාමාජිකයන් සියලු දෙනා එකිනෙකාට අපහාස කරමින්, බටර් පිහි හෝ ලිපි විවෘතකරණයන්වලින් රණ්ඩු කර ගත්තා. ඒ වගේම කසළ බඳුන්වලින් ඔබට දමා ගැසුවා. මේ සිදු වූ සිදුවීම්වලට හරිතයන් සහ නිල් මිනිසුන් යන දෙපිරිසම වැරදිකරුවන් බව කිව යුතුයි. ඒ  වගේම ඒ දිනය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කුණු කූඩයට දැමූ දිනය බවද කිව යුතුයි..
 
ඒ සිකුරාදා  දිනය යහපත් දිනයක් වේවි යැයි විශ්වාසයක් තිබණා. මන්ද හරිතයන් ‘‘අයියෝ සිරිසේනව‘‘ මුණ ගැසුණ අතර ඔහු යම් වෙනස්කම් සහිව නැවත බහුතරය සහතික කරන ලෙස පැවසූ නිසායි. දැන් ‘‘අයියෝ සිරිසේනගේ‘‘ වචන කිසිවෙක් විශ්වාස නොකරන බව හරිතයන් හොඳින්ම දැන සිටිය යුුතු කාරණය විය.  ඔබේ අසුනවත් ලබා ගැනීමට නොහැකි වූ සිකුරාදාවට සාපේක්ෂව බ්‍රහස්පතින්දාව හරියට උද්‍යානයක ඇවිද යාමක් වගේ වුණා. 
 
අපේ පාර්ලිමේන්තුව සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යාන්ත්‍රණය නීතියක් නැති වල් වැදුණු කැළෑ නීතියක් බවට පත් වුණා.මේ ඊනියා රජයට අවශ්‍යය වුණේ පාර්ලිමේන්තුව තුළ බහුතර ඡන්ද විමසීම නැවැත්වීමට වූ අතර ඔවුන් එය හරිම ලස්සනට නවතා දැමුවා.  එතන හරියට හිරෙන් පැනපු අපරාධකාරයෝ ටිකක් වගේ බොරැල්ලේ පාල (සුමතිපාල), කැළණියේ ප්‍රසන්න,කුරුණෑගල ජොනි සහ උඩතලවින්නේ ලොහාන් මේ සටනේ මූලිකත්වය අරන්  තිබුණා.
 
ඔවුන් මිරිස් වතුර දමා ගසන්නට තරම් පහත් තත්වයට ඇද වැටුණා. ඒ වගේම මේ ප්‍රහාරයට පොලිස් නිළධාරීන්ට ගොදුරු වෙන්නට සිද්ධ වුණා. 
 
මේ හැමදෙයක්ම සිද්ධ වෙද්දි “ මහින්ද මාමා“ එයාගේ නාමල් බේබි එක්ක හැම දෙයක්ම බලාගෙන හිටියා. ඔහුට අවශ්‍ය වුණේ නෑ ඔහුගේ මේ උඩුබුරන සුනඛයන්ව බැදලා තබා ගන්න.  ඇයි ඒ? මේ හැම දෙයකටම පස්සේ   ඔවුන්ට අවශ්‍ය වුණේ  “අයියෝ සිරිසේන“ විසින් සියලු ව්‍යවස්ථාපිත වටිනාකම් බැහැර කරමින් දායාද කළ නායකත්වය ආරක්ෂා කර ගැනීම පමණයි.  

එය අගෝස්තු රැස්වීම යනුවෙන් හඳුන්වන අතිශය දරුණු සහ නරකම පාලනයක් විය. මෙය නැරඹීමෙන් අපිට මතක් වුණා “මහින්ද මාමා‘‘ රජ වුණාම සහ ඔහුට යම් කෙනෙක් විරුද්ධ වුණාම සිදු වන දෙය මොකක්ද කියන කාරණය. ඔහු සහ ඔහුගේ මිනිස්සු අවුරුදු කිහිපයක් තිස්සේ විරුද්ධ පක්ෂයේ සිටියත් බලය දුන් පසුවත් ඔවුන්ගේ හැසිරීමේ කිසිදු වෙනසක් පෙන්නුම් කළේ නැහැ.
 
කරු...
 
මේ හැමදෙයකටම ඔවුන් චෝදනා කරන්නේ ඔබටයි. ඔබ නිසි ක්‍රියාපාටිපාටිය අනුගමනය නොකළ බව ඔවුන් කියා සිටිනවා. අනිවාර්යයෙන්ම, ඔබ නිසි ක්‍රියාපටිපාටිය නම් අනුගමනය කළේ නැහැ තමයි. මොකද ඔවුන් ඔබට නමින් ඡන්දය ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව ලබා දුන්නේ නැහැ. යම් හෙයකින් ඔවුන් එයට ඉඩ දුන්නා නම් ඔවුන්ගේ රජය අනිවාර්යයෙන්ම බිඳ වැටෙන්න තිබුණා.  ඉතින් තවත් සති කිහිපයක් අපිට මේ වගේ සිදුවීම් වලට මුහුණ දෙන්න සිදු වෙනවා.
 
ඔබේ මේ වයසෙදි උත්සාහය අත නොහැර සහ  කිසිවක් අපේක්ෂා නොකර ඔබ සිදු කළ දේ සහ ඔබේ ධෛර්යය සම්බන්ධයෙන් අපි ඔබට ප්‍රශංසා කරනවා. කරු...  ඔබ පැවසූ පරිදිම ඔබ මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිවි හිමියෙන් ආරක්ෂා කළා.  අපි අපේක්ෂා කරනවා නැවත කිසිදු දිනෙක එවැනි දෙයක් සිදු නොවේවි කියා. නමුත් සිකුරාදා සිදු වූ දෙයත් සමඟ එය නැවතත් සිදු නොවේවි යැයි අපට සහතික කළ නොහැකියි. 
 
මීට,
ඔබගේ පුංචි පුතා.
 
පසුව ලියමි : පහුගිය සතියේ ඔබේ ක්‍රියාවන් දුටුවම මට එක්තරා කියමනක් මතක් වෙනවා.  “  සියල්ලෝම ඔවුන්ට අහිමි වූ දෑ සම්බන්ධයෙන් ඔබට බැන වදින විටත් ඔබට ඔබේ හිස කෙළින් තබා ගත හැකි විය යුතුයි.“ මාම

අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා ඔබට ඉදිරි සති කිහිපය තුළත් ඒ අයුරින්ම සිටිය හැකි වේවි කියලා.  මොකද මේ හැම දෙයක්ම පටන් ගත්තේ ඔලුවක් නැති මිනිහෙක් නිසා. ඒ කවුද කියලා අපි හැමෝම දන්නවා... එහෙම නේද??   
 -----------------------------
ඉහත ලියමන සන්ඩේ ටයිම්ස් හි තීරු ලිපියකි. එහි සැබැඳිය පහත දැක්වේ. රචකයාගේ  ලියමනට හානි නොවන ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති බව සළකන්න.

ප්‍රව්දා සිවකුමාර්

Comment (0) Hits: 231

රුපියලේ ඉරණම: මහ බැංකුව ‘යක්ෂයාගේ විකල්පයට’ මැදිව (1)

රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා සියල්ල නැති වන්නේ නැත

ඇමරිකානු ඩොලරයට සාපෙක්ෂව රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම හේතු කොටගෙන සමස්ත රටම පිස්සු වැටී ඇති සෙයකි. මාධ්‍යයත්, විපක්ෂයත් මෙය කෝලම් මඩුවක් කරගෙන තිබේ. අනිත් පැත්තෙන්, රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා අවාසියට පත්වන ජන කොටස් මෙන්ම එයින් වාසියක් ලබන ජන කොටස් ද, තමන්ට ලැබෙන වාසියත් අමතක කොට, අවාසිය පිළිබඳ හැඟීමටම යට වී සිටිති. 

උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, භාණ්ඩ සහ සේවා අපනයනය කරන අංශයේ සිටින අයවළුන්ට මෙන්ම, විදේශයන්හි සේවයේ යෙදෙමින් මෙරටට සල්ලි එවන අයවළුන්ට, ඔවුන් උපයන සෑම ඩොලරයකටම ලැබෙන රුපියල් ප‍්‍රමාණය දැන් වැඩි වන්නේය. අනිත් පැත්තට, මෙරටට ආනයනය කරන භාණ්ඩ පරිභෝජනය කරන අයවළුන්ට සේම, පිටරටවල සංචාරය කරන හෝ පිටරටවල අධ්‍යාපනික හෝ සෞඛ්‍ය සේවා ලබන අයවළුන්ට (අවශ්‍ය කරන ඩොලර් ලබා ගැනීම සඳහා* දැන් වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් වැය කිරීමට සිද්ධ වෙයි.  

රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා පූර්ණ වාසිය ලබන්නා ආණ්ඩුවයි

අනිත් අතට, මේ අවප‍්‍රමාණ වීමෙන් ආණ්ඩුව ශුද්ධ වාසියක් ලබයි. එසේ වන්නේ, පවතින වසරේ විදේශ (ඩොලර්* ණය ගෙවා දැමීම සඳහා ආණ්ඩුව වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් සොයා ගත යුතුව ඇතත්, ආනයනික භාණ්ඩ සඳහා අය කරනු ලබන බදු ආදායම, අවප‍්‍රමාණ වූ රුපියල් අගය අනුව වැඩි අගයක් ගන්නා නිසාත්, ආණ්ඩුව විදේශ මුදල්වලින් ණය ලබාගෙන එය මහ බැංකුවට විකුණන විට වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් ලැබෙන නිසාත්, ආණ්ඩුවට ශුද්ධ වාසියක් සැලසෙයි. 

උදාහරණයක් වශයෙන්, 2018 විනිමය අනුපාතිකය තුළ ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය එක රුපියලකින් අවප‍්‍රමාණ වන්නේ යැයි සිතමු. එවිට, විදේශ ණය වාරික සහ පොලී ගෙවීමට ආණ්ඩුවට වැය වන ප‍්‍රමාණය රුපියල් බිලියන 1.7 කින් වැඩි වුව ද, ඉහත කී අනිත් අංශයෙන් ආණ්ඩුවට ලැබෙන රුපියල් වාසිය ඊට වඩා දෙගුණයකටත් වැඩියෙන්, එනම්, රුපියල් බිලියන 4.5 කින් වැඩි වන්නේය. මෙය, රටක මුදලේ අගය අවප‍්‍රමාණ වීමට ඉඩ හැරීම සඳහා වලංගු හේතුවක් කර ගත යුතු නැති බව නොකිවමනා ය. මෙවැන්නක් සිදුවන්නේ, රටක විදේශ ආර්ථික අංශයේ මූලික අංගෝපාංග ඇදේට සිටින විට ය. එනම්, විදේශයන්ට ගෙවීමට ඇති විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයට සරිලන තරමින් විදේශයන්ගෙන් ලංකාවට ඉපැයීමක් කර ගැනීමට වසරක් පාසා එක දිගටම නොහැකි වන විට ය. ඒ ප‍්‍රශ්නය විසඳා ගැනීම සඳහා, ආණ්ඩුවේ සිටින ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන්ට වෙනම ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් තිබිය යුත්තේය.

කුලප්පු වූ විට තෝරා ගැනෙන්නේ වැරදි දත්තයන්ම ය

රට කුලප්පු කරවන්නන් විසින් පාවිච්චියට ගෙන ඇත්තේ, බැංකු විසින් තම තමන් අතර කෙරෙන ගනුදෙනුවලදී ඩොලරයක් සාමාන්‍යයෙන් විකුණනු ලබන අනුපාතිකයයි. මහ බැංකුව ප‍්‍රසිද්ධියට පත්කරන විනිමය අනුපාතිකය වන්නේ, ඊට කලින් දා බැංකු අතරේ කෙරුණු ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවලදී නිශ්චය වූ විකිණුම් විනිමය අනුපාතිකයයි. එහෙත් වාණිජ බැංකු, විනිමය වෙළඳපොළ තුළ අනුපාතික දෙකක් ප‍්‍රකාශයට පත්කරයි. එකක්, විකිණුම් අනුපාතිකයයි. අනික, ගැනුම් අනුපාතිකයයි. විකිණුම් අනුපාතිකයට වඩා ගැනුම් අනුපාතිකය රුපියල් 4 ක පමණ අඩු අගයක් දරයි. 

මේ ආශ‍්‍රිතව මහ බැංකුව ප‍්‍රකාශයට පත්කරන දත්ත තුළ, විකුණුම් සහ ගැනුම් අනුපාතිකයට අමතරව ප‍්‍රතීයමාන අනුපාතිකයකුත් තිබේ. එනම්, විකුණුම් සහ ගැනුම් අනුපාතිකයේ වෙනස අතරේ පවතින මැද අගයයි. සෑම කටයුත්තක් සඳහාම, බැංකුත්, රේගුව වැනි වෙනත් ආයතනත් භාවිත කරන්නේ ඒ ප‍්‍රතීයමාන අනුපාතිකයයි. මහ බැංකුවේ වාර්තාගත දත්තවලට අනුව, 2018 සැප්තැම්බර් 21 වැනි දා වාණිජ බැංකු ඩොලරයක් මිල දී ගෙන ඇත්තේ රුපියල් 166.78 කට ය. එදා ඔවුන් ඩොලරයක් විකුණා ඇත්තේ රුපියල් 170.66 කට ය. ඒ අනුව, ඩොලරයක ප‍්‍රතීයමාන විනිමය අගය වී ඇත්තේ ඩොලරයකට රුපියල් 168.03 කි. කෙසේ වෙතත්, ඩොලරයක විකුණුම් මිල ඊට වැඩි නිසා, කුලප්පුව ඇති කිරීමට යොදාගෙන ඇත්තේ එම විකුණුම් මිලයි. 

‘විදේශ විනිමය හිමිකම් සහතික පත‍්‍ර ක‍්‍රමය’ යටතේ රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම

නිදහසේ පටන් 1968 දක්වා ලංකාවේ තිබුණේ තනි ස්ථාවර විදේශ විනිමය අනුපාතිකයකි. එය, ඩොලරයට රුපියල් 4.76 ක් විය. මේ ස්ථාවර විනිමය අනුපාතිකය පවත්වාගෙන යාම සඳහා අවශ්‍ය තරම් විදේශ විනිමය ශේෂයක් නොතිබුණු නිසා, ඒ අනුපාතිකය බරපතල පීඩනයට ලක්විය. එවිට ආණ්ඩුව කෙළේ (රුපියලේ අගය පහළට දමමින්* රුපියල ‘බාල්දු’ කිරීමයි. 

එහෙත් 1966 වන විට මේ ප‍්‍රශ්නය උග‍්‍ර විය. බරපතල විය. එවිට, රුපියල බාල්දු කරනවා වෙනුවට ලංකාව කෙළේ, ‘ද්විත්ව විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමයකට’ මාරු වීමයි. ඒ ක‍්‍රමයට අනුව, අත්‍යාවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය ආනයනය කිරීම නිල විනිමය අනුපාතිකය යටතේ සිදු කෙරුණි. අනිත් සියලූ ආනයනයන් සඳහා නිල විනිමය අනුපාතිකයට වඩා සියයට 65 ක අධි-මිලක් පනවනු ලැබුණි. එය හැඳින්වුණේ, ‘විදේශ විනිමය හිමිකම් සහතික පත් ක‍්‍රමය’ වශයෙනි. ඇත්තෙන්ම ගතහොත් එය, විදේශ විනිමය භාවිත කරන්නන් සඳහා සියයට 65 ක බද්දක් පැනවීමට සමාන ය.  අපේ රටට කෙරෙන ආනයනවලින් වැඩි කොටසක් අයත් වුණේ මේ ගණයටයි. එබැවින් එය ආණ්ඩුවට ඉතා ලාභදායී ක‍්‍රමයක් විය. එනිසාම, මෙය ආණ්ඩුවේ ‘විදේශ විනිමය කළුකඩ ජාවාරමක්’ වශයෙන් විපක්ෂයේ සිටියදී විවේචනය කළ ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා 1970 බලයට පත්ව මුදල් ඇමති වීමෙන් පසුව පවා එය අවලංගු කර දැමීමක් ගැන සිතුවේ නැත.

මෙය, රුපියල අර්ධ වශයෙන් බාල්දු කිරීමක් වශයෙන් හැඳින්විය හැක. මේ අර්ධ-බාල්දුව 1977 දක්වා පැවතියේය. ඉන් පසු බලයට පත් ආණ්ඩුව ඒ ක‍්‍රමය අහෝසි කොට නම්‍යශීලී විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමයක් හඳුන්වා දුනි. ඒ ක‍්‍රමය යටතේ ඩොලරයේ අගය රුපියල් 15.56 දක්වා ඉහළ ගිය අතර, එය කලින් පැවති ‘විදේශ විනිමය සහතික පත් ක‍්‍රමය’ සමග සසඳද්දී, රුපියල සියයට 7 කින් බාල්දු කිරීමකි. 

මේ අලූතින් ස්ථාපිත කර ගත් නම්‍යශීලි විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමය යටතේ, ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය තීන්දු වුණේ විනිමය වෙළඳපොළ බලවේගවලට අනුව ය. ඒ අනුව, කලින් පාවිච්චි කළ ‘බාල්දු කිරීම’ වෙනුවට මේ අලූත් ක‍්‍රමය යටතේ රුපියලේ අගය පහළ වැටීම, රුපියල ‘අවප‍්‍රමාණ’ වීම වශයෙන් හඳුන්වන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ විදිහටම, රුපියලේ  ඕනෑම අගය වැඩි වීමක් හැඳින්වුණේ කලින් ක‍්‍රමය යටතේ මෙන් ‘පිළිඇගැයුමක්’ වශයෙන් නොව, ‘අගය වැඩි වීමක්’ වශයෙනි.

දේශපාලඥයන්ගේ ‘හරි-වැරදි කියා ගැනීමේ’ සෙල්ලම

එදා පටන් අප ලබා ඇති අත්දැකීම වන්නේ ලංකාවේ රුපියල එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමයි. රුපියලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි වීම ගැන ආණ්ඩුවට බැන වැදීම හැම විපක්ෂයකම සිරිත වී තිබේ. එසේම මුදලේ අවාසනාවන්ත තත්වය පිළිබඳ වරද බාහිර බලවේග මත පැටවීම හැම ආණ්ඩුවකම සිරිත වී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, රුපියල එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමට බලපාන මූලික දෝෂ ඉවත් කිරීම සඳහා කිසි ආණ්ඩුවක් නිසි පියවර නොගෙන ඇති තත්වය තුළ, රුපියල එක දිගටම ගමන් කොට ඇත්තේ අවාසනාවන්ත ලෙස අවප‍්‍රමාණ වීමේ තනි දිසාවටම පමණි. ඒ අනුව, දේශපාලන බලය මාරු වී ඇති අද දිනයේ, අර කියන ‘හරි-වැරදි කියා ගැනීමේ සෙල්ලම’ පැති මාරු කරගෙන දැන් කරගෙන යනු ලැබේ.
1995 සිට 2018 සැප්තැම්බර් මැද භාගය දක්වා ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය පහත වැටීමක් පළමු වැනි රූප සටහනින් පෙන්වා දෙයි. අතරින්පතර උස් පහත් වීම ඇතත්, එය එක දිගටම පහළ යාමක් බව පෙනේ. එබැවින් විනිමය වෙළඳපොල තුළ එක දිගටම මේ ආකාරයෙන් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීමේ හේතු හඳුනා ගැනීම වැදගත් ය.

ජංගම ගිණුමේ හිඟයක් ඇති වීම වළක්වා ගැනීම

රටක් තමන්ගේ මුදල් ඒකකයේ වටිනාකම් ස්ථාවරව පවත්වා ගැනීමට කැමැත්තේ නම් ඒ සඳහා ඇත්තේ එක ක‍්‍රමයක් පමණි. එනම්, තමන්ගේ රටවැසියන් විසින්ම ඉල්ලා සිටින ඩොලර් ප‍්‍රමාණයට ප‍්‍රමාණවත් තරමින් ඩොලර් ප‍්‍රමාණයක් උපයා ගැනීම ය. රටක් විදේශ විනිමය උපයා ගන්නේ, තමන්ගේ භාණ්ඩ හා සේවා (සංචාරක සේවා ඇතුළු* විදේශයන්ට විකිණීමෙනි. ඒවා අපනයන වශයෙන් හැඳින්වෙයි. ඊට අමතරව, විකිණීමක් නොවන තවත් ආදායමක් ද ඊට එක් කෙරේ. එනම්, පිටරට සේවය කරන ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් රටට එවන ආදායම් ය. 

අනිත් අතට, ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ම විදේශ විනිමය ඉල්ලා සිටිනු ලැබේ. ඒ, භාණ්ඩ ආනයනය කිරීමට සහ විදේශයන්හි සේවාවන් මිල දී ගැනීමට ය. එසේම, විදේශයන්ගෙන් ලබා ගත් ණය සහ පොලී ගෙවා දැමීමටත්, ආයෝජනවල ලාභ පිටරට යැවීමටත්, ඔවුහූ විදේශ විනිමය ඉල්ලා සිටිති. ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් විසින් විදේශිකයන්ට දෙනු ලබන තෑගි ද මීට ඇතුළත් කළ යුතුය. 

මේ ගනුදෙනු සියල්ල එක ගිණුමකට ගත් විට එය ‘ගෙවුම් ශේෂයේ ජංගම ගිණුම’ වශයෙන් හැඳින්වෙයි. එම ගිණුම තුළ, මුලින් කී කොටස් බැර වශයෙනුත්, දෙවැනුව කී කොටස් හර වශයෙනුත් වර්ග කෙරේ. රටක මුදල් ඒකකයක වටිනාකම ස්ථාවරව පවත්වා ගැනීම සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය සාධකය වන්නේ, මේ ජංගම ගිණුම තුලනය කර ගැනීමයි. යම් වසරක එහි හිඟයක් වෙතොත්, වෙනත් වසරක අතිරික්තයකින් එය පියවා ගත යුතුය. මේ ගිණුම තුළ එක දිගටම අතිරික්තයක් පැවතුණොත් එහි අදහස වන්නේ අවශ්‍ය කරනවාට වඩා විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයක් එම රට උපයනවා ය යන්නයි. 

ඒ අතිරික්තයන් වෙනත් රටවලට ණයට නොදුන්නොත් එම රටේ මුදලේ අගය එක දිගටම ඉහළ යා හැකිය. එසේම, එක දිගටම හිඟයක් තිබුණොත් එම හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා වෙනත් රටවලින් ණය අරගෙන මුදලේ අගය තාවකාලිකව ස්ථාවර කර ගත හැකිය. එහෙත් එයින් සිදුවනු ඇත්තේ ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ණය ප‍්‍රමාණය වැඩි වී රට ණය උගුලක සිර වීම ය. එයින් රෝගය තවත් උත්සන්න කෙරේ. ඉන් පසු සිදුවන්නේ, එම මුදලේ අගය එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමේ තනි දිසාවේ ගමන් මගකට වැටීමයි.

ජංගම ගිණුම පිළිබඳ ශ‍්‍රී ලංකාවේ අසතුටුදායක අතීතය

1977 සිට ශ‍්‍රී ලංකාව එක දිගටම මුහුණදුන්නේ ඉහත සඳහන් තත්වයටයි. එනම් ජංගම ගිණුමේ හිඟයක් එක දිගටම පැවති බව ය. අද වන විට එම හිඟය, දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප‍්‍රතිශතයක් වශයෙන් සියයට 2 ක් පමණක් වුව ද, 1980 මුල් භාගය වන විට එය සියයට 16 ක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබුණි. මේ කියන ජංගම ගිණුමේ හිඟය ඉහළ යන විට කුලප්පු වන ආණ්ඩුව, විදේශ විනිමය තත්වයන්ට අදාළ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගැන මහත් උනන්දුවෙන් කතා කරන්ට පටන් ගනී. එහෙත් එම අවදානම සුළුවෙන් හෝ අඩු වන විට එතෙක් තිබූ භයානක අවදානම අමතක කොට අර ප‍්‍රතිසංස්කරණ කතා පැත්තකින් දමයි. 

2012-2017 කාලය තුළ මේ ජංගම ගිණුමේ හිඟය රටේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට සාපේක්ෂව සියයට 3 ක සාමාන්‍ය වාර්ෂික අගයක් ගත්තේය. එහි අදහස වන්නේ, එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමේ තෙරපුම යටතේ රුපියල තිබී ඇති බවයි. මීට කලින් පැවති ආණ්ඩුව කෙළේ, පිටරටින් ණයට ගෙන මේ තෙරපුම ලිහිල් කිරීමයි. එය හරියට, පිළිකා රෝගියෙකුගේ වේදනාව නැති කිරීම සඳහා වේදනා නාශකයක් දීම වැනි ය. එය, රෝගය සුව කිරීමේ පිළියමක් නොවේ. එයින් සිදුවන්නේ, රෝගයට අහන නිසි බෙහෙතක් නැතිව රෝගය තවත් උත්සන්න වීමයි. දවසක පිළිකාව ලියලා ගොස් කිසි බෙහෙතක් අහන්නේ නැති තත්වයට පත්ව රෝගියා මියයයි. 

අලූත් ආණ්ඩුවේ අකර්මණ්‍යතාව 

අලූත් ආණ්ඩුව 2015 බලයට පත්වන විට මේ තත්වය දැනගෙන සිටියේය. එහෙත් මහ බැංකුවේ මූල්‍ය මණ්ඩලයත්, මුදල් ඇමතිවරයාත් හැසිරුණේ රටේ ආර්ථික අර්බුදයක් නැති ගානට ය. 2015 අපේ‍්‍රල් මාසයේ නව ආණ්ඩුව යටතේ ප‍්‍රකාශයට පත්කළ ‘2014 මහ බැංකු වාර්ෂික වාර්තාව’ තුළ, ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ ස්ථාවර භාවය ගැන කතා කොට තිබුණේ, අර්බුදය පිළිබඳ ගානක් නැති ගානට ය. ඊටත් වඩා, (ඩොලරය හැරුණු කොට* සාමාන්‍ය වශයෙන් වෙනත් විදේශ මුදල් ඉදිරියේ රුපියල යම් අගයක් ඒ කාලයේ අත්කරගෙන තිබුණු නිසා ඒ පිළිබඳ සැලකිල්ල තවත් අඩු විය.

නාමික සහ මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතික

ලංකාව ගනුදෙනු කරන වෙනත් විදේශ මුදල් ඉදිරියේ රුපියලේ අගය තුළ ඇති වන මේ වෙනස ගණනය කිරීම සඳහා මහ බැංකුව විනිමය අනුපාතික දර්ශක දෙකක් පාවිච්චි කරයි. එකක්, රුපියලේ නාමික අගය දැක්වීමට ය. අනික, රුපියලේ සැබෑ අගය හෙවත් මූර්ත අගය දැක්වීමට ය. ඉහත ෙඡ්දයක සඳහන් කළ පරිදි, 2014 වසරේ දී, මේ දර්ශක දෙකේම (රුපියලේ* අගය ඉහළ ගොස් ඇත. එහි අර්ථය වන්නේ කුමක් ද? අපනයන සම්බන්ධයෙන් රුපියලට තිබූ තරගකාරී වාසිය අඩු වන බව ය. (අපනයනකරුවාට එක ඩොලරයක් සඳහා දැන් ලැබෙන්නේ අඩු රුපියල් ප‍්‍රමාණයකි*. අනිත් අතට, ආනයන සඳහා වැඩි වාසියක් ලැබෙන බව ය. (ආනයනකරුවා කලින් වියදම් කළ ඩොලරය සඳහා දැන් ගෙවන්නේ අඩු රුපියල් ප‍්‍රමාණයකි*. මෙය රෝගයකි. මන්ද යත්, එයින් අපනයන මර්දනය කෙරෙන අතර ආනයන වර්ධනය කෙරෙන බැවිනි. දීර්ඝ කාලීන වශයෙන් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීමේ ප‍්‍රධාන හේතුව එයයි. 

විදේශ විනිමය හිඟය, ණය ගැනීමෙන් පියවා ගැනීම 

2010 සිට 2018 ජුලි දක්වා, ශ‍්‍රී ලංකාවේ මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය සහ නාමික ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය පැවති තත්වය 2 වැනි රූප සටහනින් පෙන්නුම් කෙරේ. 2012 ජනවාරි දක්වා, මේ විනිමය දර්ශක දෙකම එකිනෙකට අනුරූප ගමනක යෙදී ඇති බව එයින් දැක්වෙයි. එසේ වෙතත්, 2012 පටන් මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය එක දිගටම වටිනාකමින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර, නාමික ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය හැම විටකම තිබී ඇත්තේ 100 ට පහළින් බව එයින් දැක්වේ. රුපියලේ මූර්ත වටිනාකම ඉහළ යන විට ශ‍්‍රී ලංකාවේ අපනයනවලින් ලැබෙමින් තිබෙන තරගකාරී වාසිය අඩු වී ගොස්, ආනයන සඳහා වන වාසි වැඩි වීම නිසා, ඇත්තෙන්ම සිදුවන්නේ, රටේ විදේශ වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය වැඩි වීමයි. ඒ අනුව, 2012 දී ඩොලර් බිලියන 9.4 ක් වූ අපේ වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය 2018 වන විට ඩොලර් බිලියන 11 දක්වා වැඩි විය. වෙළඳ ශේෂයේ ඇති වන මේ හිඟය පියවා ගැනීමට සිදුවන්නේ පිටරට සේවයේ යෙදෙන ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් එවන මුදල්වලිනි. එහෙත් එම ආදායම කෙමෙන් වැඩි නොවී ඩොලර් බිලියන 7 ක සීමාවේ පමණක් රැුඳීම නිසා ජංගම ගිණුමේ ඩොලර් බිලියන 3 පමණ හිඟයක් ඇති විය. එය පියවා ගත හැකි වුණේ විදේශයන්ගෙන් ණය ගැනීමෙනි. මේ මුළු කාලය තිස්සේම ශ‍්‍රී ලංකාව අනුගමනය කොට ඇත්තේ ඒ ක‍්‍රියා පිළිවෙතයි. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ, ගෙවා ගත නොහැකි ණය කන්දරාවක් ගොඩ ගැසීම ය.

උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, ඉදිරි මාස 12 කාලය තුළ ණය වාරික සහ ඒවා සඳහා වන පොලිය ගෙවීම සඳහා ඩොලර් බිලියන 6.2 ක් පමණ අවශ්‍ය කෙරේ. තත්වය එසේ තිබියදී, ශ‍්‍රී ලංකාව සතුව ඇති විදේශ මුදල් සංචිතය වන්නේ ඩොලර් බිලියන 7.7 ක් පමණි. රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නතර කර ගැනීම සඳහා අප මේ මුදල් වියදම් කළොත් අපට ඉතිරි වන්නේ ඩොලර් බිලියන 1.5 ක විදේශ මුදල් සංචිතයක් පමණි. මේ තත්වය තුළ ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවට බරපතල තීරණයක් ගැනීමට සිදුවෙයි: ඉතිරිව ඇති ඩොලර් බිලියන 1.5 ත් වැය කළ පසු ශ‍්‍රී ලංකාවේ රුපියලට කුමක් වේද? 

මේ අබග්ගයෙන් ශී‍්‍ර ලංකාව පාඩමක් උගත යුතුය 

මේ අර්බුදයට මුහුණදුන් රටවල්වල අත්දැකීම ඉතා නීරස ය. උදාහරණයක් වශයෙන්, 1997 ආසියානු මූල්‍ය අර්බුදය ඇති වීමට ටිකකට පෙරාතුව මා ලියා ඇති ‘‘මහ බැංකු ව්‍යාපාරය: අභියෝග සහ අපේක්ෂා’’ නැමැති කෘතියේ 191 වැනි පිටුවේ තායිලන්තයේ මහ බැංකුවේ අත්දැකීම විස්තර කොට ඇත. ඩොලරයට සාපේක්ෂව තායි මුදල් ඒකකයේ වටිනාකම බාත් 25 ක්ව තිබියදී ඇති වූ පීඩනය හමුවේ තායි මුදලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ඩොලර් බිලිනය 25 ක සංචිතයක් තායි ආණ්ඩුව නාස්ති කර ගත්තේය. ඉන් පසු, තමන් සතු සියලූ විදේශ මුදල් සංචිත අවසන් වීමෙන් පසු සිය මුදල් ඒකකයට නිදහසේ අවප‍්‍රමාණ වීම සඳහා ඉඩ හැරීමට එම රටට සිදුවිය. අවසානයේ ඒ මුදලේ වටිනාකම ඩොලරයට තායි බාත් 50 ක් බවට පහළ බැස්සේය. 

රට සතුව තිබූ වටිනා විදේශ මුදල් සංචිතය නාස්ති කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් පසුව එරට මහ බැංකු අධිපතිවරයාට විරුද්ධව නඩු පවරන ලදි. ඊට වැරදිකරු වූ ඔහුට තායිලන්ත ඉතිහාසයේ විශාලතම දඩය වන ඩොලර් බිලියන 4.6 ක දඬුවමකට යටත් වන්ට සිදුවිය. මෙයින් කියැවෙන්නේ, වෙළඳ පොළ බලවේග සියල්ල විසින් යම් රටක මුදල් ඒකකය අවප‍්‍රමාණ වීමට තල්ලූ කරනු ලැබීමේදී එය වළක්වා ගැනීම සඳහා රටේ විදේශ මුදල් සංචිතය නාස්ති කර ගැනීම මොන තරම් අවදානම්කාරී ද යන්නයි. 

වෙළඳ පොළෙන් එල්ල වන පීඩනය වැඩි නම්, මොන තරම් විදේශ සංචිත වියදම් කළත් ගැලවීමක් නැත

ෆ්‍රෙඩරික් ෆෝර්සිත්ගේ ප‍්‍රකට නවකතාවක් වන ‘‘යක්ෂයාගේ විකල්පය’’ නැමැති කෘතියේ සඳහන් වන්නේ එවැනි තේරීමකි. කෙනෙකු ඉදිරියේ ඇත්තේ යක්ෂයාගේ තේරීමක් නම් මොන දේ කළත් ඒ සඳහා විශාල වියදමක් දැරීමට සිදුවන්නේය. මෙය, වර්තමාන මහ බැංකු අධිපති ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි ඔහුගේ මෑතක දේශනයක දී අගේට පැහැදිළි කොට තිබුණි. 

ඔහු මෑත අතීතයේ අසාර්ථක උත්සාහයන් දෙකක් එහිදී උදාහරණයට ගෙන තිබුණි. 2011/2012 කාලයේ, එවක මහ බැංකු පරිපාලනය, රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් අපේ විදේශ මුදල් සංචිතයේ තිබූ මුදලින් ඩොලර් බිලියන 4.2 ක් වියදම් කොට තිබුණි. එහෙත් ඒ වෑයම අසාර්ථක වූ අතර රුපියලේ අගය සියයට 13.5 කින් අවප‍්‍රමාණ විය. ඒ ආකාරයන්ම 2015 දී මේ ආණ්ඩුව යටතේත් රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ඩොලර් බිලියන 1.2 ක් වැය කොට තිබේ. එහෙත් රුපියල සියයට 9 කින් අවප‍්‍රමාණ වී ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාව තවම සිටින්නේ ඒ අනතුරුදායක තත්වයේ ය. ණයට ගත් මුදල්වලින් බොහෝ කොට සමන්විත වන අපේ විදේශ මුදල් සංචිතයෙන් තවත් විශාල මුදලක්, අවශ්‍ය නම්, මේ සඳහා වියදම් කළ හැකිය. හැබැයි එවිට සිදුවන්නේ විදේශ ණය ගෙවීම් පැහැර හැරීමටයි. එසේ වීත්, රුපියලේ අවප‍්‍රමාණ වීම නතර නොවනු ඇත. මන්ද යත්, එසේ වියදම් කිරීමට ගොස් විදේශ මුදල් සංචිතයත් යම් අවස්ථාවක අවසන් වන බැවිනි. කොයි පැත්තෙන් බැලූවත්, විදේශ වෙළඳපොල අංශයේ පවතින මූලික දෝෂ විසඳා ගැනීමට අපොහොසත් වන තාක් කල් ශ‍්‍රී ලංකාව මේ ප‍්‍රශ්නයෙන් බැටකනු ඇත. 
මෙය, ඇත්තෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකාව ඉදිරියේ ඇති යක්ෂයාගේ විකල්පයකි. 

ආචාර්ය ඩබ්. ඒ. විජේවර්ධන  
(මෙහි දෙවැනි කොටස ඉදිරියේදී බලාපොරොත්තු වන්න)2018 සැප්තැම්බර් 25 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ The Fate of the Rupee: Central Bank is caught with 'Devil's Alternative'නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 136