V2025

විචාර

දෙව්ලොවේ දුෂ්ට පැත්ත- නරකාදියේ ධර්මිෂ්ට පැත්ත (2)

අපාය දෙව්ලොවක් බවට පරිවර්තනය කර ගැනීම
 
2011 දී පෘතුගාලයත් මේ ප්‍රශ්නයට මුහුණදුන්නේය. මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතයට ඇබ්බැහි වී සිටි මිනිසුන් ඝාතනය කරනවා වෙනුවට එරටේ බලධාරීන් කෙළේ මත්ද්‍රව්‍ය නියාමනය කිරීමේ නිර්භීත පියවර ගැනීමයි. ඒ අනුව, නොමිලේ හෝ අඩු මිලට එන්නත් කටු සහ උපත් පාලන කොපු අදාළ පුද්ගලයන්ට සැපයෙන ක්‍රමයක් මුලින් ක්‍රියාත්මක කෙරුණි. එසේම ඒ සම්බන්ධයෙන් උපකාර අවශ්‍ය කරන පුද්ගලයන් පුනරුත්ථාපනය කෙරෙන මධ්‍යස්ථාන ආරම්භ කෙරුණි. ඊටත් අමතරව, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන්ට රැකියා අවස්ථා සොයා ගත හැකි සහ සාමාන්‍ය ප්‍රජාවේ කොටස්කරුවන් බවට පත්විය හැකි මධ්‍යස්ථානත් ආරම්භ කෙරුණි. විශාල වශයෙන් මත්ද්‍රව්‍ය ළඟ තබා ගන්නා දුප්පත් පුද්ගලයන් සඳහා නියම කෙරෙන දඬ මුදල් අඩු කෙරුණු අතර පොහොසතුන් සඳහා වන දඩ මුදල් වැඩි කරන ලදි. එතැන් සිට මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන් සැලකුණේ, දඬු කඳේ ගැසිය යුතු අපරාධකරුවන් වශයෙන් නොව, උපකාර විය යුතු රෝගීන් වශයෙනි.
 
අවුරුදු කිහිපයක් ගත වන විට, එච්.අයි.වී. වයිරසයට ගොදුරු වන සංඛ්‍යාව සියයට 17 කින් අඩු වූ අතර, අධි මාත්‍රාවෙන් මත්ද්‍රව්‍ය ගැනීම නිසා සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාවත් සෑහෙන ප්‍රමාණයකින් අඩු විය. එසේම මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වන බාල වයස්කාර ප්‍රතිශතය සියයට 50 කින් අඩු විය. ඒ සියල්ල අවසානයේ, මේ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට දැරීමට සිදුවූ පිරිවැයත් අඩු කර ගැනුණි.
 
භීතිය, සදාතන නිරය සහ නරකාදියේ ගිනිදැල් පිළිබඳ මිථ්‍යාව
 
ආගමික මිථ්‍යාවන් නිසා සහ විද්‍යාත්මක කරුණු පිළිබඳ වැරදි අවබෝධය නිසා, බිය ජනනය කිරීමෙන් මනුෂ්‍යයාව පාලනය කළ හැකි බවට වැරදි මතයක් ඇති වී තිබේ. නූතන ධර්ම දේශකයන් කියන්නේ, ‘අයහපත’ නිසා ඇති විය හැකි ප්‍රතිවිපාක පිළිබඳ බියක් මිනිසා තුළ ඇති කිරීමෙන් ඔවුන් වැරදි ක්‍රියාවන් කිරීමෙන් වළක්වා ගත හැකි බවයි. යහපත සහ අයහපත පිළිබඳ අර්ථකථනයත් ධර්ම දේශකයන් විසින්ම ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ. එහෙත් ආගමික මිනිස්සු බොහොමයක් දෙනා ‘පව්’ කරති.
 
එහෙත් ආගමික පතපොත කියෙව්වොත් අපට දැන ගැනීමට ලැබෙන්නේ වෙනම කතාවකි. ත්‍රිපිටකයේ සඳහන් කර්මය පිළිබඳ අර්ථකථනය උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, සෑම යහපත් ක්‍රියාවකටම ආනිශංස ඇති බවක් හෝ සෑම අයහපතක්ම පලිසන් දෙන බවක් හෝ කියන්නේ නැත. එහෙත් භික්ෂූන් වහන්සේලා දේශනා කරන්නේ එසේ වන බවයි. බයිබලය කියෙව්වොත්, පව නිර්වචනය වන්නේ අදාළ සන්දර්භයක් තුළ බව සඳහන් වෙතත්, වර්තමාන කිතුණු පූජකවරයන් කියන්නේ, හරි වැරදි යනුවෙන් සදාකාලික සහ සදාතන වශයෙන් ගත හැකි පරම දෙයක් ඇති බවයි. කුරානය තුළ මේ සම්බන්ධයෙන් පරස්පර ස්වභාවයක් දක්නට ලැබේ. එහෙත්, හරි වැරැද්ද ගැන දේශනා කෙරේ. මෙවැනි සදාචාරමය සහ ආචාර ධාර්මික නිර්වචන ඊසොප්ගේ උපමා කතාවලත්, ස්පයිඩර්මෑන් විකට කතාවලත් අපට හමු වෙයි. ඒවා, කලින් කී ආගමික කතාවලට වඩා සමහර විට නූතන යුගයට ගැලපෙයි.
 
ලෝකය න්‍යෂ්ටික යුද්ධයක මුවවිටට පැමිණි අවස්ථාව, අපට අවශ්‍ය නම්, තවත් උදාහරණයක් වශයෙන් ගත හැකිය. බොහෝ අයගේ විශ්වාසය වන්නේ, න්‍යෂ්ටික යුද්ධක් පිළිබඳ අවදානම විසින් ජනිත කරන ලද බිය නිසා, එවැනි යුද්ධයක් සැබවින් ඇති වීම එදා වළක්වා ගැනීමට අපට හැකි වූ බවයි. (අනිත් පැත්තෙන්, ලෝකයේ ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ පාපය වැඩි වී ඇති බව අදහන පිරිසක් ද වෙති. දත්තමය වශයෙන් එය වැරදි බව පෙන්වා දිය හැකිය. ඒ ගැන සැක හැර දැන ගැනීමට අවශ්‍ය කෙනෙකු වෙතොත්, “ද බෙට(ර්) ඒන්ජල්ස් ඔෆ් අව(ර්) නේච(ර්)” නැමැති පොත කියැවිය හැකිය). පළමු ලෝක යුද්ධය අවසන් වන විටත්, ඒ දක්වා මිනිස් වර්ගයා දැක නොතිබුණු, සෙපලින්, කාලතුවක්කු සහ විස වායු වැනි භයානක අවි ආයුධ ලෝකයාට තිබුණි. න්‍යෂ්ටික අවි තරම් ඒවා විනාශකාරී නොවුණත්, ඒවාවලිනුත් දස ලක්ෂ ගණන් මිනිසුන් ඝාතනය කෙරුණු අතර, එදා පැවති තාක්ෂණ ක්‍රමවේද මගින් ඉන් ආරක්ෂා වීමේ හැකියාවක් ද නොතිබුණි.
 
ඇත්තෙන්ම ලෝකය වෙනස් වුණේ, එවැනි විනාශයන් වළක්වා ගැනීම සඳහා ලෝකයා එක්සත් වීමත්, ගැටුම්වලින් තොර සාමකාමී කාල වකවානුවල අත්කර ගත හැකි වූ ආර්ථික ජයග්‍රහණයනුත්, තනි රටවල්වලට සහ රජවරුන්ට තිබූ ඒකාධිකාරී බලය අහිමි වී යාමත්, එම බලය වඩාත් පුළුල් ජන කොටස් සහ කණ්ඩායම් අතර විසිරී යාමත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අරමුදල වැනි සංවිධාන මගින්, තනි රටවල්වල නොව, ලෝක ප්‍රජාවගේ අවශ්‍යතා සහ මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම වැනි කරුණුත් නිසා ය. ලෝක සාමයට සහ ලෝක ප්‍රජාවගේ පොදු සැපතට සහ සන්තුෂ්ටියට හේතු වුණේ එවැනි සාධනීය වර්ධනයන් ය.
 
උදාහරණයක් වශයෙන් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ගත්තොත්, වසංගත මැඩලීම සඳහා ජනතාවට එන්නත් ලබා දීමට, යුද්ධය මරණය හෝ සදාතන නරකාදිය වැනි තර්ජන කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය පැත්තෙන් මතු වුණේ නැත. එසේම, තමන් විසින් මහා වසංගත මැඩලීම ගැන හෝ රෝග නිවාරණය ගැන හෝ කීර්තිය ලබා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් ද එම සංවිධානයට නැත. එසේ තිබියදීත්, වෙනත් ඕනෑම ආගමකට වඩා එම සංවිධානයේ ක්‍රියාවන් නිසා ලෝකය යහපත් තැනක් වී තිබේ.
 
භීතිකාව වැපිරීම විටෙක විද්‍යාත්මකවත් සිදු කෙරේ. ලෝකය උණුසුම් වීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය නිදසුනට ගත හැකිය. මේ භීතිකාව බොහෝ දෙනා ගණන් ගත්තේ නැත. ඌෂ්ණත්වය වැඩි වීමෙන් ලෝකය මිනිසුන්ගෙන් වඳ වී යනු ඇතැයි විද්‍යාඥයන් කියන විට ඒ ගැන තැකීමක් කෙළේ අතලොස්සකි. එහෙත් විද්‍යාඥයන් සහ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් එක් වී ඒ ගැන අධ්‍යාපන වැඩ පිළිවෙලක් දියත් කිරීමෙන්, පරිසරයේ ඵල නෙලා ගන්නා අතරේම පරිසරය ආරක්ෂා කර ගැනීමටත් හැකි බව අවබෝධ කර ගත් විට, ඒ සම්බන්ධයෙන් ජනතාව දැරූ ආකල්පය වෙනස් විය. (ගල් අඟුරු සහ න්‍යෂ්ටික බලශක්තිය නිසා ලෝකය ගිනි ගෙන, මිනිස් වර්ගයා වැනසී, මහ පොළොව නිරයක් වනු ඇතැ යි කියනු වෙනුවට, ඔවුන් කෙළේ, ලාභදායී සූර්ය බලශක්තිය පාවිච්චියට ගත හැකි ක්‍රමවේද සොයා ගැනීමත්, ප්‍රතිචක්‍රීයකරණයේ ලාභදායී ක්‍රම සොයා ගැනීමත්, හරක් මස්වලට වඩා රසවත් සහ හිතකර විකල්ප ආහාර සොයා ගැනීමත් ය.)
 
දේව වසඟය, සාතන් භීතිය (හෝ එහි අනිත් පැත්ත)
 
මිනිස් සිතේ ඇති වන බිය ගැන සහ වරදේ බැඳීම ගැන බොහෝ දෙනා කතා කරන්නේ මනෝ විද්‍යාවේ හසල දැනුමක් ඇත්තන් මෙනි. කෙනෙකුව අවශ්‍ය තරමින් බිය වැද්දුවොත්, වරදට පෙළඹීමේ නැමියාවෙන් ඒ පුද්ගලයා අත්මිදෙන බව ඔවුහූ සහතික කොට කියති. එසේ බිය වැද්දීමෙන් සාතන්ව පරාජය කළ හැකි බවත් කියති. සාතන්ට එරෙහිව නැගී සිටීමට හයිය සපයන එම බියට වඩා, ස්වර්ගයේ ප්‍රීතිය සොයා යාමට ඇති ආශාව බලවත් බව විශ්වාස කරන්නේත් මේ මිනිසුන්ම ය.
 
රුසියාවේ ප්‍රථමයෙන් පටන් ගත්, ලිංගිකාශ්‍රිත රෝග පිළිබඳ එක් රෝහලක චර්ම රෝග සහ සමාජ රෝග අංශයේ සායනික පුහුණුවක් ලැබීම මගේ වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයේ එක් අංගයක් විය. එහි සිටි ඉතා උද්‍යෝගීමත් එක් ගුරුවරයෙකු නිසා, සමාජ කළමනාකරණයේ ඉතිහාසය සහ පරිණාමය පිළිබඳ බොහෝ දේවල් මට උගත හැකි විය. විවිධ වෘත්තිකයන්ට අදාළව ලිංගිකාශ්‍රිත රෝග ගැන මෑතකදී කරන ලද එක් අධ්‍යයනයක් වරක් ඔහු ඉදිරිපත් කෙළේය. එහිදී මගේ ඉමහත් විමතියට තුඩුදුන් කාරණය වුණේ, ලිංගික සේවනය නිසා සමාජ රෝගවලට ගොදුරු වන කණ්ඩායම් අතරින් ගණිකාවන් වැටෙන්නේ 14 වැනි ස්ථානයට වීමයි. එහිදී පළමු තැන ගෙන ඇත්තේ ටැක්සි රියැදුරන් ය. වෛද්‍යවරුන් 7 වැනි ස්ථානය ගෙන ඇත. එසේ බලන විට, න්‍යායාත්මකව ගත්තොත්, ගණිකාවකට වඩා සමාජ රෝග වැළඳීමේ ඉඩක්, වෛද්‍යවරයෙකු වන මට තිබේ. මේ අවබෝධය, ඒ රැකියාව ගැන එතෙක් මා තුළ පැවති පටු ආකල්පය ඇත්තෙන්ම වෙනස් කෙළේය. ඒ අලුත් අවබෝධය ඇතිව, එක් ගණිකාවකගේ දේශනයකට අගතියෙන් තොරව සවන්දීමට මට හැකි විය. ඈ සහ ඇගේ වෘත්තීය සහෝදරියන් මුහුණදුන් ප්‍රායෝගික ප්‍රශ්න ගැනත්, ඇගේ රටේ ගණිකා වෘත්තිය නීත්‍යානුකූල කොට ඇති තත්වය තුළ වෙනත් ඕනෑම වෘත්තිකයෙකුට ඇති ආරක්ෂණය ඈටත් ලැබී තිබීම ගැනත් ඈ කරුණු පැහැදිළි කළාය. එහෙත් ඇගේ සමාජ සමීක්ෂණ සඳහා ඈ ගිය වෙනත් බොහෝ රටවල ගණිකාවන් මහත් වධ බන්ධනයට ලක්කෙරෙන හැටි, අපයෝජනයට ලක්කෙරෙන හැටි සහ ගණිකාවන්ට සතුන්ට සේ සලකන සැටි ඈ විස්තර කළාය. ඇගේ සමස්ත කතාව මට මතක නැතත්, ඈ කී එක කාරණයක් මට කිසි දවසක අමතක නොවේ.
 
“හුඟාක් තාත්තලාට තියෙන ලොකු ප්‍රශ්නයක් තමයි තමන්ගේ දුවෙක් ජීවත් වීම සඳහා යම් දවසක මේ ඇඟ විකුණන රස්සාවට වැටෙයි ද කියන එක. ඒත්, තමන්ගේ පාලනයෙන් පිටස්තර හුඟාක් දේවල් තියෙන බව ඒගොල්ලන්ට තේරෙන්නේ නැහැ. ඇත්තම කිව්වොත්, මොන තරං උත්සාහ කළත්, මොන තරං පරිස්සං කෙරුවත්, දවසක ඔබේ දුවෙක් මේ රස්සාව තෝරා ගන්න පුළුවන්. එහෙම නැත්නං, ඒ රස්සාවට එයාව තල්ලු කෙරෙන්න පුළුවන්. ඒක නිසා තාත්තා කෙනෙක් තමන්ගෙන් අහන්න තියෙන ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ, “තමන්ගේ දුවෙක් ගණිකාවක් වෙනවා දකින්න තමන් කැමති ද?” කියන එක නෙවෙයි, “යම් හෙයකින් ඈ එසේ වුණොත්, ඈට ආරක්ෂාවක් තියෙනව ද?” කියන එකයි.”
 
නූතන ආගම්වල දේශනා අනුව වනචර වැඩක් විදිහට සැලකෙන වෛශ්‍යා වෘත්තියෙන් ලෝකය නිදහස් කර ගැනීමට බලනවා වෙනුවට ඈ කරන්නේ, දූෂිත ආණ්ඩු සහ ආධානග්‍රාහීන් විසින් අපායට දක්කා ඇති මිනිසුන්ට ස්වර්ගයක් නිර්මාණය කිරීමයි. ඈ කරන්නේ තම සහෝදරියන් වෙත දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාව පෑම ද, නැත්නම් සාතන්ගේ පරපීඩාකාමී ආශාවන්ට රුකුලක් වීම ද යන්න විනිශ්චය කිරීම ඔබේ බුද්ධියට මම භාර කරමි.
 
 
මේ වන විට ලෝකය පුරා තැනින් තැන, අප වැනි ‘වටිනා ඇත්තන්’ මැද්දේ ජීවත් වීමට නුසුදුසු යැයි සැලකෙන ත්‍රස්තවාදීන්, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්, ස්ත්‍රී දූෂකයන් සහ තවත් එවැනි පුද්ගලයන්ට මරණ දඬුවම ඉල්ලා හඬ නැගේ. අපේ රටත් මෑතක සිට මේ මරණ දඬුවම ඉල්ලා කෑගසනු දැකීම මා තුළ ඇති කරන්නේ මහත් සංවේගයකි.
 
අපරාධකරුවන්ට මරණ දඬුවම පැනවීමේ ප්‍රතිවිපාක ගැන සමහර විට ඔබ අසා ඇති. එහෙත් ඒ සමගම වින්දිතයන් පත්වන අසරණ තත්වය ගැන යම් අවබෝධයක් ලබා ගැනීමත් වැදගත් ය. මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වූවන්ගේ සේම දූෂණයට ලක්වූවන්ගේ ප්‍රශ්නත් ඉතා සංකීර්ණ ය. එසේම, පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට ඒවා වෙනස් ය. එවැනි ප්‍රශ්න හඳුනාගෙන ඒවාට ප්‍රතිකර්ම කිරීම සඳහා ජීවිත කාලයම ගත කරන පිරිස් සිටිති.
 
ලේ ඉල්ලා සිටිමින් තමන්ම විනිශ්චරයකරුවන් බවට පත්වන සහ ලෝකයේ සකල කලමනාව ගැන තමන් දැනුවත් යැයි සිතන කිසිවෙකු, ඒ ගැන ප්‍රශ්න කළ විට, මරණයේ ප්‍රතිවිපාක ගැන කිසිවක් දන්නා බවක් පෙන්නුම් කොට නැත. මගේ අනුමානය වන්නේ, මරණයෙන් පසු සදාතන පැවැත්මක් ඇතැයි යන පදනම මත ඇති කර ගත් විශ්වාස පද්ධතියක් ඔවුන්ගේ ලෝක දැක්ම බවට පත්වන විට, තවත් කෙනෙකුගේ ජීවිතය ගැනීම ගැන දෙවරක් සිතා බැලීමේ අවශ්‍යතාවක් කෙනෙකු තුළ ඇති නොවන බවයි. කෝපාග්නියෙන් දැවෙන විට කෙනෙකු පහසුවට සොයන්නේ පලිගැනීමයි. ඒ මගින් ප්‍රශ්නය නිරාකරණය වන්නේද යන්න හෝ විපතට පත් පුද්ගලයාට යහපතක් වන්නේද යන්න හෝ වැදගත් නැත. මත්ද්‍රව්‍ය නිසා සහ දූෂණය නිසා වින්දිත භාවයට පත් මිතුරු මිතුරියන්ට පිලිසරණක් වීමට නොහැකි වීම ඇත්තෙන්ම කණගාටුවට කාරණයකි. කෙසේ වෙතත්, ඊට සරළ විසඳුම් නැත. අපට ගෙදර හෝ කාර්යාලයේ පුටුවක වාඩි වී සිටිමින්, එහෙන් මෙහෙන් අල්ලා ගත් කෙනෙකු මරා දමන්නැයි ඉල්ලා සිටින්ට හෝ එසේ කිරීමෙන් මේ සංකීර්ණ ප්‍රශ්න විසඳී යනු ඇතැයි සිතන්ට පුළුවන් කමක් නැත.
 
ඔබට අවශ්‍ය කරන්නේ දීර්ඝ කාලීන විසඳුම් මිස ව්‍යාජ යුක්තියක් හෝ තුට්ටු දෙකේ දේශපාලඥයෙකුගේ සංදර්ශනයක් නොවේ නම්, මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වූවන් වෙනුවෙන් කැප වීමට, ඔවුන් තුළ ජීවිතාපේක්ෂාව දල්වමින් ඔවුන්ව යළිත් සමාජයට උකහා ගැනීමට ඔබේ කාලය සහ ශ්‍රමය යෙදවිය යුතුව තිබේ. එසේම මේ ක්ෂේත්‍රයේ සිදු කොට ඇති දීර්ඝ අධ්‍යයනයන් පිළිබඳව ඔබත් දැනුවත් විය යුතු අතර සෙස්සන්වත් දැනුවත් කළ යුතුව තිබේ. අපේ රටේ වඩාත් සමානාත්මතාවයෙන් යුත්, වඩාත් සාධාරණ සමාජයක් නිර්මාණය කර ගැනීම සඳහා වැඩ කළ යුතුව තිබේ. මානසික විෂාදිය පිළිබඳව, ලිංගික කරුණු පිළිබඳව, තව තවත් දැනුවත් විය යුතුව තිබේ. දරුවන්ටත් වැඩිහිටියන්ටත් ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබා දිය යුතුව තිබේ. මා මේ සඳහන් කළ සෑම දෙයක්ම, මරණ දඬුවමට වඩා, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය සහ ස්ත්‍රී දූෂණය අඩු කිරීමට පාදක වී තිබේ. (ඇත්තෙන්ම මරණ දඬුවම නිසා අත්වුණු සුගතියක් පිළිබඳ කිසි සාක්ෂියක් නැත).
 
ඒ නිසා, මරණය නෙලා ගැනීම වෙනුවට, නොපවතින ස්වර්ගයක් සහ නරකාදියකට මිනිසුන් දක්කනවා වෙනුවට, සෑම කෙනෙකුටම, කැමති නම් පිය නැගිය හැකි ස්වර්ගයක් මිහි මත ඇති කර ගැනීමට කටයුතු කළ යුතු කාලය එළඹ ඇතැයි මම සිතමි.
 කසුන් කමලදාස

(2018 ජුලි 27 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Wrong Side of Heaven-Righteous Side of Hell නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය
‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි.)

Comment (0) Hits: 18

විකටයන් නැත්නම් ඝාතකයන් : “මග සිටියොත් අඹු නසී. ගෙදර ගියොත් තෝ නසී”

එය ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රවෘත්තියක් විය. එහෙත් එය සමාජයට ගියේ බාගෙට ය. රත්නපුරේ පන්සලක විහාරාධිපති භික්ෂුවක විසින් පොලිස් සැරයන්වරයෙකු බෙල්ල මිරිකා ඝාතනය කරන ලදි. ලිංගික අපචාර චෝදනා සම්බන්ධයෙන් මේ භික්ෂුව කලක් කට්ටි පනිමින් සිටියේය. පොලිස් සැරයන්වරයා පන්සලට ගියේ ඊට අදාළ වරෙන්තුවක් උන්නාන්සේට භාර දීමට ය. ඔහු එහි ගියේ තනියමයි. නිරායුධවයි. භික්ෂුවක් හමුවීමට පන්සලකට එසේ යාම හැර වෙනත් ක්‍රමයක් ගැන කෙනෙකු සිතාවි ද?
 
සැරයන්වරයාගේ කෑගැසිල්ල ඇසුණු ගම්මු පොලීසියට කතා කළහ. ඒ අනුව පොලිස් කණ්ඩායමක් පන්සලට එද්දී මේ භික්ෂුව අත්බෝම්බයකින් පිරිසට දමා ගැසුවේය.
 
මෙවැනි දෙයක් හින්දු කෝවිලක, මුස්ලිම් පල්ලියක හෝ කිතුණු දේවස්ථානයක සිදුවිණි නම් තත්වය කුමක් විය හැකිව තිබුණි ද? හින්දු, මුස්ලිම් හෝ කිතුණු පූජකවරයෙකු තමන්ගේ දෑතින් පොලිස් සැරයන්වරයෙකුගේ බෙල්ල මිරිකා මරා, තවත් පොලිස් කණ්ඩායමකට බෝම්බයකිනුත් ගැසුවේ නම් තත්වය කුමක් විය හැකිව තිබුණි ද? එසේ විණි නම්, අපේ මාධ්‍ය සති ගණන් පැල් බැඳගෙන එම සිද්ධිය වාමර වාමාරා බුදිනු ඇත. දේශපාලඥයන්, විශේෂයෙන් දේශප්‍රේමයෙන් බඩවියත රැකගන්නා දේශපාලඥයන්, කොටින්ගේ හිස එසවීමක් ගැන, ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදී තර්ජනයක් ගැන සහ කිතුණු කුමන්ත්‍රණයක් ගැන උඩුබුරනු නියති. අර බෝම්බය කොහෙන් සපයා ගත් එකක් ද, ජාතික ආරක්ෂාව අරභයා එවැනි අවියක් නිදහසේ සපයා ගැනීමට කෙනෙකුට හැකි වීම මොන තරම් නම් භයානක ද යනාදී වශයෙන් වන විවිධ විදග්ධ ප්‍රශ්න මේ මාධ්‍ය හරහා මතු කෙරෙන්ට තිබුණි. එහෙත් මෙතැන අපරාධකරුවා, බෞද්ධ භික්ෂුවකි. එසේ හෙයින් ඒ ගැන වාර්තා කෙරෙන්නේ ඕලාරිකව ය. රටට අනතුරක් පිළිබඳව, හෙලාදැකීමක් පිළිබඳව කිසි ප්‍රකාශයක් මෙහිදී අපට දකින්ට නැත. ලෞකික ලෝකයේ සකල කලමනා ගැන මෙලෝ හසරක් නැතිව බණ කීම තම සමාජ වගකීමකැයි ගන්නා මහනායක හිමිවරු මේ සාපරාධී සිද්ධිය ගැන තවමත් මුවින් නොබැණ සිටිති. සිංහල-බෞද්ධ භික්ෂූත්වයේ වර්තමාන තත්වය අළලා මෙම සිද්ධිය නිකුත් කරන සංඥාව ගැන ඒ කිසිවකු කිසිවක් මෙතෙක් දේශනා කොට නැත.
 
සැකකාර භික්ෂුව දැනට පොලිස් ප්‍රශ්න කිරීම්වලට භාජනය කෙරෙමින් සිටී. ඉක්මන් නඩු විභාගයකින් පසුව, ඒ බෞද්ධ භික්ෂුවත්, මිනීමැරුම් ඇතුළු වෙනත් අපරාධ කළ එවැනිම තවත් බෞද්ධ භික්ෂූන් 15 දෙනෙකු සිටින හිරේටම යැවුණොත් යෙහෙකි. බන්ධනාගාර ප්‍රධානියාට අනුව, මේ සිරගත භික්ෂූන්ට අමතරව තවත් භික්ෂූහූ 10 දෙනෙක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරයේත් වැඩ වෙසෙති.
 
මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිව සිටියදී, වධ හිංසාවට පත්කිරීම නඩු ක්‍රියාවලියකැයි ඔහු සිතීය. ඒ අනුව, නිසි නඩු පරිපාටි වෙනුවට ඔහු දඩයම පරිපාටියක් කර ගත්තේය. දැන් ඔහු සිතන්නේ, වර්තමාන නඩු ක්‍රියාවලිය දඩයමක් බව ය. ඒ අනුව, හැම නඩුවක්ම දඩයමකැයි ඔහු සිතයි. ගිය මාසයේ මාතර පන්සලක ආගමික උත්සව සභාවක් අමතමින්, හිරේ සිටින භික්ෂූන්ව ඔහු හැඳින්නුවේ දඩයමක වින්දිතයන් වශයෙනි. “මේ දවස්වල වැඩ සිද්ධ වෙන හැටියට සිවුර ජම්පරයක් කරනවා. බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා 40-50 ක් හිරේ දාලා තියෙන කාලයක් මේක. බෞද්ධයෝ විදිහට අපිට වගකීමක් තියෙනවා ආරක්ෂා කරන්න…” ඒ අජාසත්ත මුසාවේ සිට ඔහු ඊළඟට යන්නේ, ඊටත් වඩා හපන් තවත් කෙබරයකට ය. ඒ, සාසනයට අවශ්‍ය තරමින් භික්ෂූන් වහන්සේලා අද නැති කම ගැන ය: “ඉස්සර පවුලක නවයක් දහයක් ඉන්නවා. දැන්, එක්කෙනයි, දෙන්නයි. වැඩිම වුණොත්, තුන් දෙනයි. ඒක නිසා අපේ ජාතිය ක්‍රමානුකූලව අද වෙනකොට වඳ වෙමින් යනවා. ආර්ථික දුෂ්කරතා තියෙනවා. ඒ වුණාට, අපේ ජනගහනය අඩු කරන්න්න ආණ්ඩුවෙන් ගෙනියන කූට වැඩපිළිවෙලකුත් මෙතන තියෙනවා, අපේ හාන්දුරුවනේ.”
 
රාජපක්ෂ  නූල් සූත්තර

රාජපක්ෂ මහතා නූල් සූත්තර සාස්තරේ කෙළ පැමිණියෙකි. ඉහත කී කෙටි සඳහන තුළ ඔහු ගම්‍ය කරන්නේ, භික්ෂු සාසනය කේඩෑරි කිරීමටත්, සිංහල ජාතිය වඳ කිරීමටත් වර්තමාන ආණ්ඩුව කැසකවන බවකි. මේ ප්‍රවෘත්තිය සඳහා රාජපක්ෂවාදී ‘දෙරණ’ නාලිකාව දෙන උද්ධෘතය ඒ බව මනාව කියාපායි: “අපේ ජාතිය වඳ වීමට ඔන්න මෙන්න: මහින්ද රාජපක්ෂ”.
 
1881 දී සියයට 66.91 ක් සහ සියයට 61.53 ක්ව පැවති ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහලයන්ගේ සහ බෞද්ධයන්ගේ ප්‍රතිශතය, 2012 වන විට පිළිවෙලින් සියයට 74.9 ක් සහ සියයට 70.1 ක් දක්වා වර්ධනය වී තිබේ. එය මොහොතකට අපි අමතක කරමු. හිරේ ඉන්නේ භික්ෂූන් 25 ක් පමණක් බවත්, ඔවුන් හිරේ වැටී ඇත්තේ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබ හෝ චෝදනාවන්ට වැරදිකරුවන් වීම නිසා බවත් අපි දැනට අමතක කරමු. ඔහුගේ කතාවට සවන්දෙන අය මේ තොරතුරු දන්නේ නැත. දැන ගැනීමේ වුවමනාවක් ද ඒ අයට නැත. ඔවුන් විසින් නිර්මාණය කරගෙන සිටින ප්‍රබන්ධයට රාජපක්ෂගේ බේගල් මනාව ගැලපේ. කොටින්ම, මහින්ද රාජපක්ෂට දරුවන් තුන් දෙනෙකු පමණක් සිටින්නේ මන්දයි ඔවුන් නිකමටවත් සිතන්නේ නැත. ඔහුටත් වඩා දේශප්‍රේමී ඔහුගේ මල්ලී ගෝඨාභයට එක දරුවෙකු පමණක් සිටින්නේ මන්දැයි ඔවුන් නිකමටවත් සිතන්නේ නැත. ඔහුට හෝ ඔහුගේ මල්ලීට දරුවන් 9 දෙනෙකු හෝ 10 දෙනෙකු නැත්තේ, රාජපක්ෂ කියන පරිදි, ආර්ථික ප්‍රශ්න නිසාවත්, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ කූට වැඩපිළිවෙලක් නිසාවත් විය නොහේ. ඒ සියල්ල පැත්තකින් තියන්න. රාජපක්ෂලාගේ පවුලක එකෙකු හෝ මේ දක්වා මහණ වී නැත්තේ ඇයි?
 
සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව සමන්විත වන්නේත්, එම ආණ්ඩුව කරගෙන යන්නේත් විකටයන් පිරිසක් විසිනි. මේ ආණ්ඩුවට එරෙහිව කෙනෙකුට මතු කළ හැකි, දත්තමය වශයෙන් සනාථ කළ හැකි, දහසකුත් එකක් චෝදනා තිබේ. සාමාන්‍ය මිනිසාගේ ජීවන තත්වය නගා සිටුවීමට මේ ආණ්ඩුව අසමත්ව ඇති තරම පෙන්වමින් ඒ චෝදනා මාලාව කෙනෙකුට ගෙනහැර දැක්විය හැකිය. ඒ වෙනුවට, රට ගිනි තියන බොරු කීම, මීට අවුරුදු 35 කට කලින් කළු ජුලියට පාර කැපූ සාහසික බොරු කීම, ඒ සඳහා අවශ්‍ය නොවේ. එහෙත් රාජපක්ෂලා යළි බලයට පැමිණීමේ උපාය ක්‍රමය කරගෙන ඇත්තේ, සත්‍යය නොව, සාහසික බොරුව උඩ දැමීමයි. ඔවුන් මේ කරන්නේ, ප්‍රජාතන්ත්‍රීය නිදහස සහ අයිතීන් වේගයෙන් කඩාඉහිරවීම සඳහා තල්ලුවක් කර ගත හැකි, ප්‍රජාතන්ත්‍ර-විරෝධී මානසිකත්වයක් රට තුළ රෝපණය කිරීම විය නොහැකි ද?
 
අපරාධ රැල්ලක්?

‘හිට්ලර් කෙනෙකු වී හෝ රට හදන්නැ‘ යි ගෝඨාභයට දේශනා කළ පූජ්‍ය වෙඬරුවේ උපාලි, හිට්ලර් පිළිබඳ උන්මාදයෙන් පෙළෙන එකම පුද්ගලයා නොවේ. කිතුණුවෙකැයි කියාගන්නා පුද්ගලයෙකු විසින් තබන ලද ‘ට්විටර්’ සටහනක මෙසේ සඳහන් වෙයි: “ලංකාවේ සිද්ධ වෙන මිනිමැරුම් දිහා බලන කොට මේ රට කවුරු පාලනය කරනවද කියලා මට හිතෙනවා… තත්වය හරිම බරපතල අඩියකට වැටෙමිනුයි තියෙන්නේ.” (හිට්ලර් ගැන වර්ණනා කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු සිය කණගාටුව ප්‍රකාශ කොට ඇති නිසා ඔහුගේ නම මෙහි සඳහන් කිරීමෙන් මම වැළකෙමි).

තත්වය බරපතල අඩියකට වැටෙමින් තියෙන බව දැන ගැනීමට මේ මහත්මයා ‘බැලුවේ’ කුමක් දෙස ද යන ප්‍රශ්නය මෙහිදී පැනනගී. ඔහු, පවතින දත්ත සහ සංඛ්‍යා ලේඛන දෙස නම් බලා නැති බව සහතිකයි. මන්ද යත්, එකී සංඛ්‍යා ලේඛනවලට අනුව, අද පවතින්නේ රාජපක්ෂ කාලයේ සිදු වූ මිනිමැරීම් සංඛ්‍යාවට වඩා අඩු මිනිමැරීම් සංඛ්‍යාවක් වන බැවිනි. (එසේම, බරපතල කම අතින් අඩු අපරාධ සංඛ්‍යාවක් වන බැවිනි).
 
ඒවා මෙසේ ය:
2010 සිට 2017 දක්වා, බරපතල අපරාධ ඝනයට වැටෙන සිදුවීම් සංඛ්‍යාවන් වන්නේ, 2010 දී 57,381 ක් ද, 2011 දී 54,156 ක් ද, 2012 දී (පරිපූර්ණ සංඛ්‍යා ලේඛන නැත), 2013 දී 55,128 ක් ද, 2014 දී 50,814 ක් ද, 2015 දී 40,188 ක් ද, 2016 දී 36,937 ක් සහ 2017 දී 35,978 ක් වශයෙනි.
 
මිනීමැරුම් සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, 2010 දී 742 ක් ද, 2011 දී 703 ක් ද, 2012 (පරිපූර්ණ සංඛ්‍යා ලේඛන නැත), 2013 දී 586 ක් ද, 2014 දී 548 ක් ද, 2015 දී 474 ක් ද, 2016 දී 502 ක් සහ 2017 දී 452 ක් ද වන්නේය.
 
ස්ත්‍රී දූෂණ සහ ළමා අපචාර ඇතුළු වෙනත් අපරාධ සම්බන්ධයෙන් වන සංඛ්‍යා ලේඛනවලින් කියාපාන්නේත් මෙවන් තත්වයක්මයි.
 
ශ්‍රී ලංකාව අපරාධවලින් හෝ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් විනිර්මුක්ත රටක් නොවේ. එහෙත් එය, එනම් අපරාධ-නැමියාව සහ ප්‍රචණ්ඩ-නැමියාව සම්බන්ධයෙන් මීට වසර හතරකට කලින් තිබුණාට වඩා අඩුවක් පෙන්නුම් කරයි. මීට පෙර කිසි දවසක තිබුණාට වඩා අවනීතිය සහ අපරාධ ගහණ රටක් බවට අද අප පත්ව ඇතැයි යන්න, දත්ත සහ සත්‍ය සංඛ්‍යා මත පදනම්ව නොව, ව්‍යාජ ප්‍රවෘත්ති පැළ කිරීමක් ඔස්සේ හුවාදක්වනු ලබන චිත්‍රයක් මිස වෙනකක් නොවේ. එහි අරමුණ වන්නේ, දේශපාලනික සහ පක්ෂ දේශපාලනික ඉලක්කයකි. ‘භයානක තත්වයක්’ පිළිබඳ මනෝ භාවයක් ඇති කොට, අනාගත රාජපක්ෂ පාලනයක් යටතේ නිදහස සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් හකුලා ගැනීම සඳහා දැන් තියාම පිට්ටනිය සකසා ගැනීමේ අරමුණ ඒ පසුපස තිබේ.
 
වෙලාවකට, මතකය යනු ආඳෙකු වැන්න. සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව ජනතාවට දුන් උදාර පොරොන්දු මේ වන විට අමතක කොට තිබේ. දැන් පොලොන්නරුවේත් ගුවන් තොටුපොළක් හැදීමේ සරුවපිත්තල වෑයම ඊට දෙස් දෙයි. සමහර විට ඊටම පෑහෙන්ට මෙන්, ජනතාවටත් රාජපක්ෂ කාලය මොන වගේ විණිදැ යි මේ වන විට අමතකව තිබෙනවා විය හැකිය. කහවත්තේ කොටකෙතන ඝාතන වැල, භාරත ලක්ෂ්මන් ප්‍රේමචන්ද්‍ර ඝාතනය කිරීම, බි්‍රතාන්‍ය සංචාරක කුරාම් ෂයික් ඝාතනය කොට ඔහුගේ රුසියානු ජාතික පෙම්වතිය සමූහ දූෂණයට ලක්කිරීම වැනි අති-කුප්‍රකට සිදුවීම් පවා දැන් ජනතාවට මතක නැත. ඒ සමගම, රාජපක්ෂ හෙංචයියන් එදා භුක්ති විඳි දණ්ඩමුක්තියේ තරමත් ජනතා මතකයෙන් ගිලිහී ගොස් තිබේ. මර්වින් සිල්වා අපට අමතක ය. ඝාතන සහ ස්ත්‍රී දූෂණ ඇතුළු අපරාධ සම්බන්ධයෙන් 100 ටත් වඩා වරෙන්තුවලට නිමිත්තක්ව සිටි ජූලම්පිටියේ අමරේ, හමුදා ඇඳුමෙන් සැරසී ටී.56ක් අතින් ගෙනතංගල්ලේ කරක් ගැසූ මහේශාක්‍ය ලීලාව දැන් අපට මතක නැත.

රාජපක්ෂලා යළි බලයට පැමිණීමේ ව්‍යාපෘතියේ අන්තර්ගත ප්‍රධාන දෙයක් වන්නේ, අමතකයයි. එම ව්‍යාපෘතිය තුළ අතීතය චිත්‍රණය කරනුයේ, නීතිය සහ විනය පැවති යුගයක් වශයෙනි. වර්තමානය හුවාදක්වනුයේ, අවුල සහ අරාජකත්වයෙක් යුගයක් වශයෙනි. ඇත්තෙන්ම එදා තත්වය කෙසේ විණිදැ යි මතකයට නගා ගත හැකි බහුතරයක් ජනතාවට නැවත එවැනි යුගයකට යාමට නම් අවශ්‍ය නොකරනු ඇත.
 
අද සිදුවන අපරාධ අතිශය තිරිසන් බවත්, කෙනෙකු කම්පාවට පත්කරවන බවත් සැබවි. එහෙත් එය රාජපක්ෂලාගෙන් පසුව ඇති වූ තත්වයක් නොවේ. එම තත්වය පටන් ගැනුණේ යුද්ධය අතරවාරයේ ය. 2012 දී එක් පොලිස් ප්‍රකාශකයෙකු කී පරිදි, “මෑතක කෙරෙන මිනිමැරුම් අන්තිම කෲරයි. අතපය කපලා දාන්නේ, බෙල්ල ගහලා දාන්නේ ගානකට නැතුව. ඉස්සර ගෑනියෙක් දූෂණය කළහම මැරුවේ නැහැ. ඒත් දැන්, දූෂණය කරලා, ඒ ගෑනිව මරලත් දානවා.”
 
රාජපක්ෂ පාරාදීසය, අපරාධ සහ දණ්ඩමුක්තියත්, හිංසනය සහ අහක බලාගෙන සිටීමත්, රැජයූ යුගයකි. එදා බලවන්තයා නගරංකාරකම් කළ අතර දුර්වලයා සියල්ල විඳගෙන සිටියේය. පාලකයාගේ නමට අහිතකර වන ඕනෑම දෙයක් ජනතාවගෙන් එදා වසංගාගෙන සිටියේය. යාපනේ සිටි සොල්දාදුවෙකු තමන්ගේ සහෝදර සොල්දාදුවන් දෙදෙනෙකු ඝාතනය කොට තමනුත් ජීවිතය නැති කර ගත් අවස්ථාවේ රාජපක්ෂ පාලනය කෙළේ ඒ පිළිබඳ ප්‍රවෘත්ති වාරණයක් දියත් කිරීමයි. ශ්‍රී ලංකාවේ ‘කාන්තා දූෂණය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය’ මතු කළ අවස්ථාවේ, එවකට ඇමරිකානු තානාපතිවරයා වූ, (රාජපක්ෂගේ මස්සිනා වන) ජාලිය වික්‍රමසිංහ ‘ද වොෂිංටන් පෝස්ට්’ පුවත්පතට හිනාවෙමින් කීවේ, “ඔය කියන විදිහේ දූෂණයක් ලංකාවේ කොහේවත් සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ. අපි රටේ ඉන්නේ, හුඟාක් සංවර මිනිස්සු. ලෝකයේ වෙන ඕනෑම රටක වගේ, ඔය එහෙන් මෙහෙන් සිද්ධියක් දෙකක් වෙන්න පුළුවන්” යනුවෙනි.
 
එහෙන් මෙහෙන් සිදුවන එකක් දෙකක් ස්ත්‍රී දූෂණ පිළිබඳ ඒ ප්‍රකාශය ඔහු කෙළේ 2012 දී ය. සංඛ්‍යා ලේඛනවලට අනුව, 2010 දී, දවසකට බාල වයස්කාර දරුවන් 3 දෙනෙකු මේ රටේ දූෂණයට හෝ ලිංගික අපයෝජනයට ලක්වුණි. 2011 දී ළමා දූෂණ සිදුවීම් 1169 ක් වාර්තා විය. එනම්, දවසකට 3 බැගිනි. 2012 පළමු මාස 6 තුළ, 700 ට වඩා ළමුන් ප්‍රමාණයක් දූෂණයට හෝ අපයෝජනයට ලක්ව තිබුණි. එනම්, දවසකට 4 බැගිනි. මේ ප්‍රශ්නයට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ එකම පිළියම වුණේ, දූෂණයට ලක්වූවන් දූෂකයාටම පාවා දීමේ යෝජනාවකි. එම යෝජනාව නීතිගත විණි නම්, අර දූෂකයාට බාල වයස්කාර වින්දිතයාව විවාහ කර ගැනීමෙන් තමන්ගේ අපරාධයෙන් අතහෝදා ගැනීමට හැකියාව තිබුණි.
 
මීට සමාන තත්වයක් සම්බන්ධයෙන්, (ගෝඨාභය රාජපක්ෂට වඩා නිවුණු පුද්ගලයෙකු මෙන් අද උඩ දාන) එදා කතානායක චමල් රාජපක්ෂ කීවේ මෙවැන්නකි: “ගෑනුන්ට කරන තාඩනපීඩන ගැන පිරිමින්ට වැරැද්දක් කියන්න කාටවත් පුළුවන් කියලා මං හිතන්නේ නැහැ. ඒ තත්වෙට වගකියන්න ඕනේ ගෑනු..” එවැනි තත්වයක් තුළ, රාජපක්ෂලාට කලින් හෝ පසුව කිසි අවස්ථාවක නොතිබුණු තරමේ කාන්තා දූෂණ වසංගතයකට එදා රට යට වීමත්, අරුමයක් ද/ අපරාධ-නාශක රාජපක්ෂ, අපරාධවලට එරෙහිව එදා සටන් කෙළේ එලෙස ය.

“රාජපක්ෂලා යන්නේ එකට”- එක පවුලක්, එක මගක්, එක එල්ලයක්

‘වියත් මග‘ යනු, මහින්ද චින්තනය වෙනත් නමකින් ඉදිරිපත් කිරීමක් බව මහින්ද රාජපක්ෂ යම් සභාවකට මතක් කර දීමෙන් අනතුරුව කතා කළ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, “රාජපක්ෂලා කවදත් යන්නේ එකට. අනිත් පවුල්වල වගේ අපි අතරේ මතභේද නැහැ” යැයි කීවේය. මහින්ද අයියාගෙන් අභිෂේක ලදොත් සහ බැසිල් මල්ලීගේ සහාය ලදොත් පමණක් ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ජය ගත හැකිය. ඔවුන් අතරේ ඇති පුද්ගල කෝන්තර කුමක් වෙතත්, නැති වූ බලය යළි ලබා ගැනීමේ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුමක රාජපක්ෂලා එක්සත්ව සිටිති. එක පවුලක්, එක මගක්, එක එල්ලයක්.. වර්තමාන පාලකයන්ගේ බාල බොළඳ කැරැට්ටුවට පින්සිදු වන්නට ඔවුන් ජය ගැනීමටත් ඉඩ තිබේ.

මෙක්සිකෝවේ මෑතකදී බලයට පත් නව ජනාධිපති අන්ද්‍රේස් මැනුවෙල් ලෝපේස් ඔබ්රදෝර් ඔහුගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ ගෙන ගිය ප්‍රධාන සටන් පාඨයක් තිබුණි: “තමුන්නාන්සේලාගේ විශ්වාසය මං කඩකරන්නේ නැහැ. තමුන්නාන්සේලාගේ අපේක්ෂාව මං භංග කරන්නේ නැහැ. තමුන්නාන්සේලාට මං ද්‍රෝහී වෙන්නේ නැහැ.”

සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ජෝඩුව කළ තෙවැදෑරුම් වරද

සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ජෝඩුව මේ තුනම කෙළේය. දුන් පොරොන්දු බොහොමයක් ඔවුන් අමතක කොට තිබේ. ග්ලයිෆොසේට් තහනම වැනි ක්‍රියාත්මක කළ සමහරක් ආපසු හරවා තිබේ. ස්ත්‍රී යෝනි-ඡේදය ශ්‍රී ලංකාව තුළ තහනම් කිරීමට බොහෝ කලක් පස්ස ගසමින් සිට දැන් පියවර ගෙන ඇතත්, ගතානුගතික මුල්ලාවරුන්ගේ බලපෑමට යටත්ව ඒ තිරිසන් සහ අනර්ථකාරී ක්‍රියාවට යළි යට වීමටත් ඉඩ තිබේ. හණමිටිකාරයන්ට බියෙන් මේ ආණ්ඩුව සමාජයීය වශයෙන් ප්‍රගතිගාමී පියවර ආපස්සට ගෙන තිබේ. බහුජාතික සමාගම් සැනසීමට රටේ පරිසරය බිළි දී තිබේ. ඕනෑම චන්ඩියෙකු ඉදිරියේ මේ ආණ්ඩුව දීන අයුරින් දණ නමයි: රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සිට චීනා දක්වා අප ඒ බව අත්දැක තිබේ.
 
‘ද නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස්’ පුවත්පත මගින් හෙළිදරව් කළ සිද්ධිය සනාථ කෙරෙන, ‘චයිනා හාබර් සමාගම’ නිකුත් කළ චෙක්පත් හතරක ඡායා පිටපත්, පසුගිය ‘ද සන්ඬේ ටයිම්ස්’ පුවත්පත වාර්තා කොට තිබේ. පුදුමය වන්නේ, එම වාර්තාව පෙන්වා දෙන පරිදි, මේ සිද්ධිය පිළිබඳ පරීක්ෂණයක් ‘විශේෂ පරීක්ෂණ ඒකකය’ මගින් 2015 සිටම පවත්වාගෙන ගොස් තිබීමත්, මේ චෙක්පත් මාරු කර ගත් පුද්ගලයන් ඒ විමර්ශන මාර්ගයෙන් එදා පටන්ම සොයාගෙන තිබීමත් ය. එහිදී, ‘එවක මහ බැංකුවේ ඉහළ නිලධාරියෙකු විසින්’, එනම් අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් විසින්, ‘වගවිභාගයක් නැතිවම එම පරීක්ෂණය නතර කෙළේය’. ශ්‍රී ලාංකීය දේශපාලනය නැමැති මේ ඌරු කොටුව සුද්ද කිරීමට ලැබුණු තවත් අවස්ථාවක් එසේ පැහැර හැර ඇත. තමන්ගේම ගොබ්බකම් කන්දරාවට යටව මේ ආණ්ඩුව ගෙදර යන දවසක, ලියා තැබිය හැකි අගනා සමරු පාඨයක් වනු ඇත්තේ, ‘උන් මෙලෝ දානයක් නොකළෝය’ යන්නයි.
 
වෙනස් නොවූ රාජපක්ෂ

බලයෙන් වීසි වී වසර තුන හමාරකට පසුවත්, රාජපක්ෂලා වෙනස් වී නැත. වාචික හෝ කායික ප්‍රචණ්ඩත්වය, තවමත් ඔවුන්ගේ ප්‍රථම අවියයි. විශ්‍රාමික අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර, ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිසමේ සභාපතිනී ආචාර්ය දීපිකා උඩගම කොටි දෙනක් වශයෙන් හඳුන්වා තර්ජනය කොට තිබේ. මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජනාධිපතිවරණය සඳහා සපයා ඇති චීන ආධාර පිළිබඳ පුවත ‘නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස්’ හෙළි කළ අවස්ථාවේ, එම ප්‍රවෘත්ති වාර්තාව සකස් කිරීමේ සහායකයන්ව සිටි දරිශා බැස්ටියන් සහ ආතර් වනමාන් යන දේශීය මාධ්‍යවේදීන් දෙන්නාට, ‘පොහොට්ටු’ මන්ත්‍රීවරු ගණනාවක් වක්‍රාකාරයෙන් තර්ජනය කළෝය. එය, රාජපක්ෂලා යළි බලයට පැමිණියොත්, රටේ මාධ්‍යයටත්, රටටමත් අත්විය හැකි කලදසාව පිළිබඳ මනා සංඥාවකි. වැඩියත්ම එවැනි පාලනයක් ඇති වන්නේ, ගෝඨාභය ජනාධිපතිවරයෙකු යටතේ නම්, ‘මට හානියක් කළොත්, ඒක රටටම කරන හානියක්’ යැයි වරක් කියූ පුද්ගලයෙකු යටතේ නම්, තත්වය තවත් විසකුරු වන්නේය.
 
රට ඉදිරියේ අද ඇති තේරීම වන්නේ, විකටයන් ද මිනීමරුවන් ද යන්නයි. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයට පෙර ජර්මනිය, සෑහෙන දුරකට අයාලේ ගිය රටකි. එහෙත්, ඊට විසඳුමක් වශයෙන් හිට්ලර් ඉදිරිපත් කළ ‘සහශ්‍ර වර්ෂ ජර්මනිය’ (කාගෙත් වාසනාවට අවුරුදු 12 කින් අවසන්ව ගියත්), ඒ මගින් බිහි කළ අවීචි නරකය නතර වුණේ, මිනිස් චින්තනයේ සීමාන්තික පරපීඩාකාමීත්වයත් පරයන ඉමකට ගොසිනි.

තිසරණී ගුණසේකර

(2018 ජුලි 15 වැනි දා ‘ග්‍රවුන්ඞ් වීව්ස්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Clowns or Murderers: Our Hobson’s Choice නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි)

Comment (0) Hits: 65

දෙව්ලොවේ දුෂ්ට පැත්ත- නරකාදියේ ධර්මිෂ්ට පැත්ත (1)

දෙව්ලොව සහ නරකාදිය පිළිබඳ සංකල්පය වටහා ගැනීමට මට කිසි දවසක හැකි වී නැත. මගේ පැතුම් සපුරන සුරපුරක් වේ නම්, මගේ පැතුම්වලට ඉඳුරා පටහැනි ඉෂ්ටාර්ථ ඇති කෙනෙකු සඳහා වෙනම සුරපුරක් වේ ද? බොරු කීමෙන් අපායේ යයි නම්, මගේ රුව ලස්සණ යැයි කියන මගේ මිතුරෙකු අපායේ වැටෙයි ද? මොන හේතුවකින් හෝ මා දෙව්ලොව ගියොත්, එහිදී මට හමු වන මගේ මිතුරන් මා අවලස්සණ යැයි කියනු ඇත් ද? හැම පැයක් ගානේම දහස් ගණනක් මිනිස් ජීවීන්ව දෙව්ලොවට ඇතුළත් කර ගැනීම සඳහා පරීක්ෂාවට ලක්කරන දොරටුපාලයෝ කවරහු ද? අපේ යහපත් ක‍්‍රියා සහ අයහපත් ක‍්‍රියා ගණනය කරන සහ මිල කරන කෙනා කවුද? සුරපුරේ ඒ කාර්ය පරිපාටිය ඒ සා කාර්යක්ෂම වුණේ කෙසේදැ යි දැන ගැනීමට කිසි දවසක අපට හැකි වේද?

දෙව්ලොව යනු, සම්පත් බහුල සාමකාමී තැනක් හෝ විශ්වයට එපිට වෙසෙන වඩාත් දියුණු ශිෂ්ටාචාරයක ජීවීන්ගේ අවකාශයක් වශයෙන් සලකන නූතනයේ ආගම් අදහන පිරිස්, උපමා රූපක භාෂාව හඳුනා ගැනීමට මා අසමත්ව ඇතැයි මට චෝදනා කරනු ඇත. එහෙත් එවැනි ලෝකයක් මේ මිහිපිට නිර්මාණය කර ගන්නවා වෙනුවට, බොහෝ ආගම්කාරයන් කරන්නේ, එම ලෝකය මරණයෙන් පසුව අත්පත් කර ගැනීමට බැලීම පමණක් නොව, අනිත් අයවත් මරණය දක්වාම ඒ පස්සේ පැන්නීමට තල්ලූ කිරීමයි.

අප අදහන (හෝ නොඅදහන) ආගම කුමක් වෙතත්, අපේ ගැලවීම අප අපේක්ෂා කරන්නේ අපේම ‘විපරීත’ ක‍්‍රමයකටයි. හොරෙකු, ඔහු හෝ ඔහුගේ පවුලේ එදා වේල පිරිමසා ගැනීමේ යහපත් චේතනාවෙන් හොරකම් කරනවා විය හැකිය. බේබද්දෙකු හෝ කුඩුකාරයෙකු, තමන් මුහුණදෙන කුරිරු යථාර්ථයෙන් පලා යාමේ චේතනාවෙන් මැඩෙනවා විය හැකිය. මිනීමරුවෙකු තමාගේ විශ්වාසයක් වෙනුවෙන් හෝ බියපත් ළමා කාලයක වහලෙකු වශයෙන් හෝ තව කෙනෙකු ඝාතනය කරනවා විය හැකිය. ජාතියක ශ්‍රේෂ්ඨත්වයක් ගැන දේශනා කරන භික්ෂුවකට ඇත්තේ ජනතාවකගේ මමංකාරය නැංවීමෙන් ඔවුන් සමාජයට වැඩදායක මිනිසුන් බවට පත්කිරීමේ සද්චේතනාව විය හැකිය.

ඒ අනුව ගත් විට, අප කාටත් ඇත්තේ යහපත් චේතනාවන් විය හැකිය. මේ ලිපිය ලිවීමේ මගේ යහපත් චේතනාව වන්නේ, අනිත් අය ගැන විනිශ්චයකරුවෙකු හෝ ජුරියක් වීමට හෝ නොව, යහපත් චේතනා (දෙව්ලොවක් සෙවීම) එතරම් යහපත් නැති ප‍්‍රතිඵලවලට තුඩුදිය හැකි බව පෙන්වා දීමයි.

ග‍්‍රීක දේවකතා සාහිත්‍යයේ හයිඩ‍්‍රා නමින් හැඳින්වෙන සර්පයෙකු ගැන සඳහන් වෙයි. එක් විලක ජීවත් වු මේ සර්පයාට පෙන ගණනාවක් තිබුණේලූ. සාමාන්‍ය කඩුවකින් ගසා ඒවා නැසිය නොහැක. මේ කතාවේ නූතන අර්ථකථනයට අනුව, උගේ එක පෙනයක් ගසා දැමුණු විට තව පෙන දෙකක් ලියලයි. ඒ නිසා, ඌ නැසීමට සාමාන්‍ය කඩුවක් පාවිච්චි කරනු වෙනුවට හර්කියුලිස් අවසානයේදී කෙළේ, ගිනි දැල් කඩුවක් භාවිත කොට ඌ වනසා දැමීමයි.

කෙසේ වෙතත්, වර්තමානයේ එවැනි සර්පයන් නැති බවත්, ගිනි-අසිපත් අපට සැපයීමට දෙවි කෙනෙකු නැති බවත් අපි දනිමු. එහෙත්, නූතනයේ වෙසෙන හයිඩ‍්‍රා සර්පයන්ට (මත්ද්‍රව්‍ය උවදුර, විෂාදිය, සියදිවි නසා ගැනීම, හොර දඩයම, අන්තවාදය සහ ත‍්‍රස්තවාදයට) එරෙහි අරගලයේදී ඊට සමාන තත්වයකට මුහුණදීමට අපට සිදුවන අතර, දැනට අප සතුව නැති ආකාරයේ අවි ඒ සඳහා සපයා ගැනීමට අපට සිදු වනු ඇත.

උදාහරණයක් වශයෙන් හොර දඩයම සලකා බලමු. අප‍්‍රිකාවේ රයිනෝසිරස් හෙවත් කඟවේණුන් දඩයම් කිරීම අනාදිමත් කාලයක් තිස්සේ කෙරීගෙන යයි. ඒ, උංගේ අෙඟ් වටිනාකම නිසා ය. එබැවින් මේ සතුන් වඳ වී යාම වලක්වා ගැනීම අරමුණු කොටගෙන, උන් දඩයම් කිරීම බොහෝ රටවල නීතියෙන් තහනම් කොට ඇති අතර, උන් ඝාතනය කිරීම පමණක් නොව, උංගේ අං වෙළඳාම් කිරීමත් දැඩි දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක් බවට පත්කොට තිබේ. මේ නීති විරෝධී දඩයක්කාරයන්ව දඩයම් කිරීම, ඒ රටවල වනජීවී නිලධාරීන්ගේ සහ සත්ව අයිතීන් පිළිබඳ ක‍්‍රියාධරයන්ගේ ප‍්‍රධාන අභියෝගයක් වී තිබේ. ඒ අරභයා අලූත් ක‍්‍රියාමාර්ග ගණනාවක් දැන් අනුගමනය කෙරේ. කැලෑවේ කැමරා ඇටවීම සහ ඩ්‍රෝන් යාත‍්‍රා හරහා සෝදිසි මෙහෙයම් දියත් කිරීම පමණක් නොව, සමහර රටවල් රයිනෝසිරස් අං පාවිච්චි කරන පිරිස් රෝගාබාධවලට ලක්වන සේ යම් විෂබීජ එම සතුන්ට එන්නත් කිරීමත් කරනු ලැබේ.

ඒ සා ප‍්‍රයත්නයන් ගනිමින් තිබියදීත්, නීති විරෝධී සත්ව දඩයක්කාරයෝ සිය ජාවාරම දිගටම කරගෙන යමින්, අති විශාල ලාභ උපයති. මෑතකදී එක්තරා සමාගමක් මේ අං කෘත‍්‍රීමව නිෂ්පාදනය කොට අලෙවි කිරීම ඇරැුඹුවේය. එයින් පසු, වියට්නාමයේ සිදු කළ වෙළඳපොළ සමීක්ෂණයකට අනුව, රයිනෝසිරස් අං මිළ දී ගන්නා පිරිසෙන් සියයට 50 ක් දෙනා, ලේ තැවරී නැති මේ කෘත‍්‍රීම අං මිල දි ගැනීමට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන බව සොයා ගැනුණි. ඒ අනුව, වෙළඳපොලේ රයිනෝසිරස් අං වල මිල ගණන් පහත වැටීම නිසා, ජීවිතයක් පරදුවට තැබීමට තරම් වන ලාභයක් ගෙන නොදෙන ව්‍යාපාරයක් බවට එම වෙළඳාම දැන් පත්ව තිබේ. ඉතිං, අපේ කාලේ හයිඩ‍්‍රා සර්පයන් මැඩලීම සඳහා අවශ්‍ය කරන ගිනි-අසිපත්, සාමාන්‍ය අසිපතකටත් වඩා සරළ සහ ආර්ථික වශයෙන් වඩාත් යෝග්‍ය යම් ක‍්‍රමවේදයක් විය හැකිය.

අපායේ දොරටු විවෘත කිරීම

17 වැනි සියවසේ ඇමරිකාවේ සලෙම් නැමැති කුඩා නගරයක විසූ ගැහැනු දෙන්නෙක් මීමැස්මොර රෝගයට ගොදුර වූහ. ඒ අමුතු තත්වය ගැන සොයා බැලීමට, කොටන් මැතර් නම් වූ, උගත් කමක් ඇති, වැදගත් නමක් ඇති, විශේෂ පරීක්ෂකයෙක් සලෙම් වෙත ආවේය. ඔහුගේ නිගමනය වුණේ, මේ ගැහැනු දෙන්නා, මහ පොළොව නිරයක් කිරීමට පැමිණි, මායාකාරියන් දෙන්නෙකු වන බවයි. පළාත්වාසීන්ගේත් සහයෝගය ඇතිව මොහු ඒ ගැහැනු දෙන්නාගෙන් කෙනෙකුව දවස් දහයක් තිස්සේ දරුණු වධ බන්ධනයට ලක්කෙළේය. අවසානයේ එම වධය දරා ගත නොහැකි වූ විට ඒ ගැහැනිය තමා මායාකාරියක් බව පාපොච්චාරණය කළාය. එපමණක් නොව, තමා මෙන්ම තවත් මායාකාරියන් ගණනාවක් එම නගරයේ සිටින බවත් තවදුරටත් ඈ කියා සිටියාය. දැන් තමාගේ නිගමනය සනාථ කිරීම සඳහා ජීවමාන සාක්ෂියක් ලැබී ඇති බැවින් සහ තවත් ගැහැනු ගණනාවක්ම එම රෝගයටම ගොදුරු වී සිටි බැවින්, අපේ ලෝකය නරකාදියක් කිරීමට පැමිණ සිටි ඒ ‘මායාකාරියන්ව’ ගිනි මැලයේ ලා පුළුස්සා මැරීමට අර පරීක්ෂකවරයා තීරණය කෙළේය. අවුරුද්දක් ඇතුළත ඔහු විසින් එසේ ගිනි මැළයට නියම කරන ලද ගැහැනු සංඛ්‍යාව 20 ක් විය. (මේ රෝගී තත්වයේ හේතුව එක්තරා දිලීරයක් බව පසුව සොයා ගැනුණි)

මෑත කාලයේ පිලිපීනයේ මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය හේතුවෙන් ඒඞ්ස් රෝගය සීග‍්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත වන තත්වයක් ඇති විය. ඉතිං, එය මැඩලීම සඳහා පිලිපීන ජනාධිපති රොඩි‍්‍රගෝ දුතර්තේ මත්ද්‍රව්‍ය-විරෝධී රුදුරු සංහාරයක් දියත් කෙළේය. ඒ අනුව, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය සහ ජාවාරම පිළිබඳ සැකයට ලක්වූ 12,000 ක් දෙනා ඝාතනය කෙරුණි. ඝාතනය විසඳුමක් වශයෙන් දකින බොහෝ දෙනා ජනාධිපතිවරයාගේ එම ක‍්‍රියාකලාපයත්, මේ වසංගතය වැනසීමට ඔහුගේ නිර්භීත ඉදිරිපත් වීමත්, ඉමහත් ප‍්‍රශංසාවට ලක්කළහ.

මේ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය උත්සන්න වෙද්දී, මාධ්‍යවේදීන්ව, මානව හිමිකම් ක‍්‍රියාධරයන්ව, දේශපාලනික හතුරන්ව සහ මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහැ වූවන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයන්ව, ‘මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීමේ ආධ්‍යාශයෙන් යුතුව’ ඝාතනය කරන ලදි.  ඕනෑම යුද්ධයක අතුරු සහ අනිසි ඵල විපාක ඇති වීම වැලැක්විය නොහැකි බව සමහරු කියන්ට පුළුවන. මේ කියන අතුරු ඵල විපාකවලට ගොදුරු වන්නේ තමන් නොවන තාක් කල් කෙනෙකුට ඒ මතයේ සිටීමේ අපහසුවක් නැත. එහෙත් මේ විසඳුම් ක‍්‍රමවේදයේ ඇති බරපතලම දෝෂය වන්නේ, එම ක‍්‍රියාමාර්ගයෙන් තමන් අපේක්ෂා කළ ප‍්‍රතිඵල ලැබී ඇත්දැයි කිරා බැලීමේ හැකියාවක් කෙනෙකුට නැති වීමයි. කෙසේ වෙතත්, මේ මගින් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය නතර වී ඇති බවට සාක්ෂි නැත. එසේම ඒඞ්ස් රෝගය ඒ මගින් මර්දනය වී ඇත්තේ ද නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඒඞ්ස් රෝගය පැතිරෙන්නේ, බොහෝ විට මෙකී දුප්පත් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන් පාවිච්චි කරන රෝගකාරක එන්නත් කටු නිසා ය. ඉතිං, මේ වන විට, හුදෙක් ‘යහපත් චේතනාවක්’ වෙනුවෙන්, එක්තරා ආකාරයක මායාමය ජීවිත 20,000 ක් බිළිගෙන තිබිය හැකිය. ඉහතින් කී 17 වැනි සියවසේ ඇමරිකාවේ සලෙම් ප‍්‍රදේශය මායාකාරියන් දඩයම් කිරීම සහ 21 වැනි සියවසේ පිලිපීනයේ මේ දඩයම අතර වෙනසක් තිබේ ද?

කසුන් කමලදාස  
(ඉතිරිය ඊළඟට)

2018 ජුලි 27 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ  Wrong Side of Heaven- Righteous Side of Hell  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 30

රට කරවන්න නම් "ගම්පෙරළිය" යුතුව ඇතේ ! 

කොග්ගල මහා ප්‍රාඥයා හෙවත් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ශූරීන් එදා ගම්පෙරළිය ලිව්වේ ලෝක ආර්ථික සමාජයීය වෙනස්වීම්වලට ලංකාවේ ගම වෙනස්වුණේ කෙසේද කියාය. ‘බමුණු කුලයේ බිඳවැටීම’ ගැන උදම් ඇනූ වික්‍රමසිංහ ශූරීන් කිසිවිටක ගම්පෙරළිය තුලින් එදා සමාජ විපර්යාසය හෑල්ලුකලේ හෝ ප්‍රතික්ෂේප කලේ නැත.

ඔහු හැමවිටම එහි ධනාත්මක ලක්ෂණ ඉස්මතු කිරීමට උත්සහගත් අයුරු අප කියවා ඇත.

විවෘත මනසින් බලන්න 

වත්මන් ආණ්ඩුවද ගම්පෙරළිය නමින් වැඩසටහනක් ආරම්භකර ඇති අතර රටතුල ඕනෑම හොඳ වැඩක් හෝ නරක වැඩක් එකම කණ්ණාඩියෙන් දකිනවාට වඩා ඕනෑම සාධකයක ධනාත්මක සහ සෘණාත්මක ලක්ෂණ පමණක් නොව, ඒවායේ වර්තමාන, අනාගත මෙන්ම තිරසාර ඉලක්කයන් දිහා සංවේදී මෙන්ම විවෘත මනසකින් බැලිය යුතු කාලය එළඹ ඇත. එහෙත් අපි සමාජයක් ලෙස, රටක් ලෙස එවැනි විවෘත මනසකින් බැලිය හැකි මිනිසුන් පිරිසක් දක්වා දියුණුවි නැත. යටත් විජත සමයේ පවා අත නොහැරුනු වැඩවසම් මානසිකත්වය යටතේ ඕනෑම කොරහක කිඹුල්ලු දකින ජනතාව විවෘත මනසකින් බැලීම යන කෙම්බිම දක්වා දක්කාගෙන යන්නේ කෙසේද යන්න අපි දීර්ඝකාලීනව සිතාබැලිය යුතු යමකි.

ගම පෙරළිය යුත්තේ ඇයි ?

මුලින්ම සිතා බැලිය යුත්තේ ඇත්තටම ලංකාවේ ගම පෙරළිය යුතුය යන්නය.  ශ්‍රී ලංකාව නැමති සශ්‍රීක දූපත් රාජ්‍යයේ ජනගහනයෙන් 77%ක් ම ජීවත් වන්නේ ගම්බදවය. 18% ක් නගරබද දිවිගෙවන අතර වතුආශ්‍රිතව 5%ක් ජීවත්වේ. සැබෑ ලෙසම මේ වතු ආශ්‍රිත ජනතාවගේ ජීවන රටාවද වඩාත් ලඟ ගම්බද ලක්ෂණවලටය. එබැවින් ලංකාවේ ජනගහනයෙන් 82% නැතිනම් 5න් 4ක් ම ජීවත්වෙන්නේ ගම්බදවය. එසේනම් නගර ඉලක්ක කරගෙන සිදුකල, සිදුකරන හෝ යෝජිත සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවලින් රටට සමස්ත බලපෑමක් සිදු නොවන බව තේරුම් ගන්නට ඕනෑම පොඩි එකෙකුට හැකියාව ඇත.

එසේම ගම අමතක කර සිදුකරන සංවර්ධනයෙන් පලක් නැතිවාක් සේම එයින් සිදුවන්නේ නගරය සහ ගම අතර ආර්ථික,සමාජයීය මෙන්ම සංස්කෘතික වශයෙන් බරපතල විෂමතාවයන් නිර්මාණය වීමය. මේ විෂමතාවයන් හේතුවෙන් ග්‍රාමීය ජනතාව තුල කෙමෙන් වර්ධනය වන අසහනකාරී වාතාවරණය යම්කිසි දිනක උඩුදුවා පුපුරා යන බව මෙරට මෙතෙක් පාලනය කල පාලකයන්ගෙන් අවබෝධ කරගත්තේ කීයෙන් කී දෙනෙක්ද යන්න ගැටළුවකි.

ග්‍රාමීය සංවර්ධනයේ උපායමාර්ගික වැදගත්කම 

එදා ගල්ඔය ව්‍යාපාරයේ පටන් මොරගහකන්ද දක්වාද. ඒ අතර දීර්ඝකාලීනව ක්‍රියාත්මකවුණු මහවැලි ව්‍යාපාරය වැන සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවලද ප්‍රධාන ඉලක්කය වූයේ ග්‍රාමීය සංවර්ධනයයි. ග්‍රාමීයව සිදුවන සංවර්ධනය තුලින් රටක් ලෙස සංවර්ධනය වීමේ ලක්ෂණ පැහැදිලිය. ලෝකයේ සංවර්ධිත ඕනෑම රටක පසුගිය දශක කීපයේ සංවර්ධන සැලැස්ම අධ්‍යයනය කලහොත් පොදු ලක්ෂණය වන්නේ ගම හදා රට හැදීම මිස නගරය හදා රට හැදීම නොවේය. ඒ මන්දයත් ගම සංවර්ධනය වනවිට ඒ හරහා ඉබේම නගරය සංවර්ධනය වන අතර ජනතාවගේ ජීවන තත්වය උසස්වීම හරහා සමස්ත සංවර්ධනයකට මගපෑදීමය.

පසුගිය ආණ්ඩු කීපයම මේ කාරණය තේරුම්ගෙන තිබුණත් අවාසනාවකට දේශපාලන වාසි, මහා පරිමාණ මූල්‍ය වංචා, නුසුදුසු උපදේශකයන්ගේ වහසිබස්, ජනතාවගේ අවබෝධයේ මදිකම නිසා සංවර්ධනය සිදුවූයේ තැනින් තැන, විටින් විට, කඩින් කඩය. එවැනි සංවර්ධන යෝජනා තුලින් කිසිඳුකලෙක තිරසාර සංවර්ධනයක් අපේක්ෂාකල නොහැකිය. තිරසාර සංවර්ධන ඉලක්ක (Sustainable Development Goals) වෙත යන අපි එවැනි අමන සංවර්ධන යෝජනා ක්‍රමවලින් ණය උගුල්වලට හිරවීම, ආර්ථික අගාධයන්ට වැටීම, ස්වදේශීය නිෂ්පාදන ආර්ථිකය කඩා වැටීම වනි තත්වයන්ට මුහුණදුන්නා මිස ධනාත්මක යමක් සිදුවී නැත. එහෙත් අපේ ඇස් ඉදිරිපිටින් නගරයේ ඉහළට නැගුණු බහුජාතික සමාගම්වල කොන්ක්‍රීට් බිල්ඩින් වලින් සහ අවබෝධයක් නැති ජනතාවගේ විසින් ඉලක්ක කරගෙන තැනින් තැන ඉදිවුණු සංවර්ධන සැකිලි වලින් පෙරකී අගාධයන් වැසීගිය බව අපි අදවත් අවබෝධ කරගත යුතුය.

මීට දශකයකට පෙර කාලයේ ලෝකයේ බොහෝ මැදි ආදායම් රටවල් සංවර්ධිත රටක හීනය දකින්නට පටන්ගත්තේ එකම එක සංකල්පයක් හරහාය. එනම් ‘ප්‍රාදේශීය සංවර්ධනයයි’ (Regional Development) මේ සංකල්පය ලෙහෙසි පහසු එකක් නොවෙනවා සේම එහි ප්‍රතිඵලද සර්වකාලීන සහ රටේ සියලුම ක්ෂේත්‍රයන් ඉලක්ක කරගෙන සිදුවන දැවැන්ත වැඩපිළිවෙලකි. එසේම එය දීර්ඝකාලීනය. ලංකාවේ එවැන්නකට ඉඩක් නොතිබුණා සේම දේශපාලන වාසිවලින් අන්ධව සිටි පාලකයන්ට එවැනි එක් සැලැස්මක් මත රටේ ආර්ථිකය ගොඩනැගීමේ වුවමනාවක් තිබූ බවද නොපෙනුනි.

ප්‍රාදේශීය සංවර්ධනය නැමති සංකල්පය හරහා ව්‍යවසායකත්වය, නව්‍යකරණය, යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය, ආර්ථික යෝජනාක්‍රම, අධ්‍යාපනය, සමාජ සංවර්ධනය, ආකල්ප වර්ධනය වැනි පුළුල් ක්ෂේත්‍රයන් ගණනාවක් හරහා ඒකාබද්ධ සැලැස්මක් යටතේ රටක ගම්බද ප්‍රදේශ නගාසිටුවීම සිදුවන අතර ඒ හරහා සිදුවන ආර්ථික,සමාජයීය සහ සංස්කෘතික පිබිදීම හරහා සමස්ත ආර්ථික ඉලක්ක වෙත ගමන් කිරීම සිදුවුණි.

ගම්පෙරලිය සහ Enterprise Sri Lanka 

සැබෑ ලෙසටම වත්මන් ආන්ඩුවේ ගම්පෙරලිය සහ Enterprise Sri Lanka වැඩපිළිවෙල හරහා ආරම්භවෙන්නේ පෙරකී ප්‍රාදේශීය සංවර්ධනය නැමති මහා සංකල්පය ඉලක්ක කරගත් දැවැන්ත වැඩපිළිවෙලේ මූලික පියවර බව අවබෝධකරගත යුතුය. ජනාධිපතිවරණයක් ආසන්නයේ තබාගෙන ආන්ඩුවක් මෙවැනි වැඩපිළිවෙලකට කිසිසේත්ම අතගසා අවදානමක් ගන්නට නොසිතන මොහොතක දේශපාලනික ජයග්‍රහණයකට එහා ගිය තිරසාර සංවර්ධන හීනයක් පිළිබඳ සැබෑ ලෙසම කැක්කුමක් ඇතිව මේ යෝජනා ක්‍රමයන් ආරම්භවූවානම් එය ඉතා ඉහළින් අගයකල යුතුය. 

එසේම මේ ලිපියේ මුලම කිවාක් මෙන්ම එවැනි සංවර්ධනයක මුල් පියවරයන් යහපත් ලෙස අවබෝධ කරගැනීමට තරම් ඥානයක් ජනතාව තුල නැතිවීම එක්පැත්තකින් දුකට කරුණකි. ඥානයක් නැතිවාට වඩා අදූරදර්ශී සහ පසුගාමී දේශපාලන චරිත සිය බලය සහ ධනය රැකගැනීමට ජනතාවගේ ඥානය වේගයෙන් මොටකරමින් සිටින වකවානුවක රට රටවලින් ලැබුණු සල්ලි මිටිවලට කටඅරින මාධ්‍ය ආයතන සිදුකරන්නේද ජනතාවගේ බුද්ධියට කොකා පෙන්නා ඥානය මොට කිරීමය.

කොන්ක්‍රීට් සංවර්ධනයේ ප්‍රතිවිපාක 

පැහැදිලිවම අවබෝධකරගත යුතු කරුණනම් ලංකාවේ ගම්බද 82%ක් වන ජනතාවට ඇති පොදු ගැටළුවලට විසඳුම් සෙවීමකින් තොරව කොන්ක්‍රීට් සංවර්ධනයක් සිදුකර ප්‍රතිඵලයක් නැත යන්නය. ගමේ කාන්තාවට, පිරිමියාට ප්‍රමාණවත් ආදායම් මාර්ග තිබිය යුතුය, ගම්බදව ඇති සශ්‍රීක සම්පත් ඵලදායී ලෙස උපයෝජනය කරගෙන ආදායම් ඉපයීමට ගැමි ජනතාවට මාර්ගය පෙන්වීම මෙන්ම උපකාර කිරීමද කල යුතුය. එවිට තමන්ගේ ආර්ථික ප්‍රශ්න අඩුවූ විට ගම්බද ජනතාව ඊළගට උත්සහ කරන්නේ තමන්ගේ ජීවන තත්වය වර්ධනය කරගැනීමටයි. නිවාස, ඉඩම් සංවර්ධය කරගැනීමට ඔවුන්ට හැකිවන්නේ ඔවුන්ගේ මූලික ආර්ථික ප්‍රශ්න විසඳුනු පසුවය. එතනදී ගැමි ජනතාව තමන්ගේ ජීවන තත්වය පොදුවේ ඉහළ නංවා ගනිද්දි රජයක් ලෙස ග්‍රාමීය යටිතලපහසුකම් ඇතුලු දායකත්වයන් ලබාදීමට ඉදිරිපත්වනවානම් සැලකිය යුතු කාලයකදී ගම සංවර්ධනය කිරිම මහලොකු ගැටළුවක් නොවේය.

ගම සංවර්ධනය වනවිට, ග්‍රාමීය ආර්ථිකය තුල ආදායම් උත්පාදනය සහ පහසුකම් පවතින විට ගම අතහැර නගරයට ගොස් නානාවිධ දුක්විඳින ගැමියාට එසේකිරීමට සිදුනොවේ. විශේෂයෙන්ම ගම්බද කාන්තාවන්ගේ ආර්ථික ශක්තිය වර්ධනයවීම හරහා පවුලේ ආර්ථිකයට මෙන්ම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනයට ලැබෙන්නේද මහත් ශක්තියකි. එමෙන්ම ගෘහමූලිකයා සහ පිරිමි ප්‍රජාව නගරය තුල නොව ගම තුල රැඳෙද්දි පවුලට මෙන්ම ගම්පළාතටම ශ්‍රම සම්පතේ සිට තවත් බොහෝ ප්‍රතිලාභ ගමතුලම රඳවාගෙන ප්‍රාදේශිය සංවර්ධනයට අවශ්‍ය මූලිකම ශක්තිය ලබාගත හැකිය.

රටවල් තුනක අත්දැකීම 

ගම හැදෙන විට, ගමේ ජනතාවගේ ආර්ථික ශක්තිය,ජීවන තත්වය නැගීඑන විට නගරය තුල සීමිත සම්පත ප්‍රමාණයකට පොරබදින ජනතා යුද්ධයට අස්වැසිල්ලක් ඉබේම ලැබේ. එවිට නගරය තුල ආර්ථික වටපිටාව මීට වඩා ලිහිල් සහ පුරෝගාමී තත්වයකට ගෙනයාමකට අවශ්‍ය ආර්ථික යෝජනා ක්‍රියාත්මකවිය යුතුය. ගම සහ නගරය දෙකම නැගෙන විට රටක් ලෙස ඉබේම ඉදිරියට යාම සිදුවේ. සිංගප්පූරුව, මැලේසියාව හැදුනේ මෙසේය. අද තායිලන්තය, වියට්නාමය, කාම්බෝජය හැදෙන්නේත් මෙසේය. මේ යථාර්ථය තේරුම්ගත යුතුය. හැමදේටම විරුද්ධවනවාට වඩා යහපත් දේට දෑතම ඔසවා සහය දිය යුතුය. ගම හැදුනොත් රට හැදේ, රට හැදුනොත් හොඳ වෙන්නේ දේශපාලනඥයන්ට පමණක් නොවේය, පොදු මහජනතාවටද එහි මහර්ඝ ප්‍රතිඵල ලැබේ.

ගම යන අතින් කියවෙන රට යන අත 

රට ණය උගුලක හිරවී සිටයදී රජයට වෙනත් ආදායම් මාර්ගද නොමැතිනම් බදු වැඩිකරනවා ඇරෙන්නට ආණ්ඩුවකට කරන්නට පුළුවන් කෙහෙල් මලක් නැත. ගෙදර සල්ලි නැතිවූ විට මොකක්හරි කරලා කීයක් හරි හොයාගෙන එන්නම් කියා ගෙදරින් එළියට බහින ගෘහ මූලිකයාගේ භූමිකාවට රජයකට යා නොහැකිය. නමුත් රටක නිෂ්පාදන ආර්ථිකය සහ ග්‍රාමීය ආර්ථිිකය සවිමත් වනවිට රටේ අයවැය හිඟය අඩුවිය යුතුමය. එයට හේතුව රටතුල සම්පත් පරිභෝජනයෙන් ආදායම් ඉපයීම නිස දළ දේශීය නිෂ්පාදනය සහ රාජ්‍ය ආදායම වර්ධනය වේ. අනිත් පැත්තෙන් රටට අවශ්‍ය දේ රට තුල නිපදවෙනවිට, නැතිනම් ප්‍රජාවගේ අවශ්‍යතා ප්‍රජාව තුලින්ම තෘප්තවනවිට ආනයනයන් සීමාවීම හරහා රටතුලින් පිටව යන මුදල් ප්‍රමාණය අඩුවීම මත රටේ වියදම් අඩුවේ. වියදම් අඩුවී ආදායම් වැඩිවෙන විට අයවැය හිඟය අඩුවේ. අයවැය හිඟය අඩුවන විට ජනතාව සූරාකන බදු ඉවත්කිරීමට රජයකට හැකියාව ඇත. එය හිතනා තරම් ලේසි නොවුනත් සිදුවිය යුත්තේ එයයි. ඒ නිසා මේ රජය උත්සහකරන පළමු පියවරට පයින් ගසනවාට වඩා එයින් ප්‍රතිලාභ ලාබාගෙන දියුණුවන ජනතාවක් බවට පත්වීමට අපේ රටේ මිනිසුන් දේශපාලන පක්ෂ භේදයකින් තොරව හුරුවිය යුතු කාලය එළඹ ඇත.

ගම්පෙරළියෙන්  චින්තන පෙරළියට 

ප්‍රධාන වශයෙන්ම ගමේ පෙරළිය යුතුම දෙයක් ඇත. එනම් පසුගාමී,වැඩවසම්,අන්තගාමී සහ ජාතිවාදය පෙරටුගරගත් සෘණාත්මක ආකල්පයයි. ඒ සෘණාත්මක ආකල්පයන් ඔස්සේ උඩුදුවා ඇති ගැටළු කාලයක් තිස්සේ මේ භුමියේ පැලවී සාපයන් සේ වැඩී ඇත. ඒවා මුලින් උපුටා දමා මේ භූමියේ නැවුම් පස තුල ධනාත්මක සිතිවිලි වලින් පුරෝගාමීව, නව චින්තනයකින්, විවෘතව සහ සමානාත්මකව මෙන්ම සහෝදරත්වයෙන් පෙරට යන ජනතාවක් බිහිකරන්නට ගම පෙරළිය යුතුමය.

ඒ වෙනුවෙන් පළමු පියවර පසුගියදා කුරුණෑගලින් තැබීමට හැකිවූ රජයට සහ මුදල් ඇමතිවරයාට ඇත්තටම ගෞරවයක් දිය යුතුය. ගමපෙරළා හෝ රට හදන තැනකට අප යායුත්තේ එවැනි ශක්තීන් මැදින්ය. ඒ නිසා අපි ඒ සුබ සිතිවිලි දෙස යහපත්ව බලන්නට හුරුවෙන ජනතාවක් හැදීමේ පොරොන්දුවෙන් පෙරට යා යුතුය.

her.lk

Comment (0) Hits: 59

හදිසි අවස්ථාව: ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාව සඳහා අලූත් ව්‍යවහාරයක් වහා අවශ්‍යයි

දුම්රිය රියැදුරන් සහ ඔවුන්ගේ සහායකයන් විසින් හිටිහැටියේ පටන් ගත් දුම්රිය වැඩ වර්ජනය ආණ්ඩුවේ නායකයන් මෙන්ම ජනතාවගෙන් බොහොමයක් දෙනා ද ‘වෘත්තීය සමිති ත‍්‍රස්තවාදයක්’ වශයෙන් හඳුන්වන අවස්ථාවක, ඊට වඩා වැදගත් සේවා ක්ෂේත‍්‍රයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීමට අපි කැමැත්තෙමු. එනම්, මෙවැනිම ‘වෘත්තීය සමිති ත‍්‍රස්තවාදයක’ ග‍්‍රහණයට ලක්ව ඇති වෛද්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයයි.

 වෛද්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ උත්තරීතර පාලන ආයතනය වශයෙන් සැලකෙන්නේ ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවයි’. එහි සභාපතිවරයා වන, කීර්තිමත් වෛද්‍ය විශේෂඥ මහාචාර්ය කොල්වින් ගුණරත්න පසුගිය සතියේ එම තනතුරින් ඉල්ලා අස්විය. එම ඉල්ලා අස්වීමට හේතු වූ විවිධ කාරණා අතරින් ‘වෘත්තීය සමිති ත‍්‍රස්තවාදයත්’ එකකි. මහාචාර්යවරයාගේ විනීත කමට, එනමින් එය හැඳින්වීමෙන් ඔහු වැලකී සිටීම වෙනම කාරණයකි.

වෛද්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ වසර 50 කට වැඩි කාලයක අත්දැකීම් ඇති මහාචාර්ය කොල්වින් ගුණරත්න, ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාව’ සඳහා වන අලූත් නීති පද්ධතියක් සකස් කරන ලෙස ආණ්ඩුවෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ආණ්ඩුව එය කඩිනමින් කරනු ඇතැයි අපි අපේක්ෂා කරමු. මන්ද යත්, දුප්පත්, අසරණ මිනිසුන් දසලක්ෂ ගණනකගේ ජීවිත මේ වන විට ඒ අංශයෙන් පරදුවට වැටී ඇති බැවිනි.

ගිය සතියේ ජාතික රූපවාහිනියේ සම්මුඛ සාකච්ඡාවකට සහභාගී වෙමින් මහාචාර්යවරයා එක් අපූරු කතාවක් කීවේය. එනම්, වෛද්‍යවරුන් විසින් කරන වැඩ වර්ජන සංඛ්‍යාව සම්බන්ධයෙන් ලෝක ශූරතාවක් පැවැත්වුවහොත් ’ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය’ එහි ප‍්‍රථම ස්ථානය දිනා ගනු ඇති බවයි. වෛද්‍යවරුන් සහ හෙදියන් තමන්ගේ වෘත්තීය ප‍්‍රශ්න සාකච්ඡුා මාර්ගයෙන් විසඳා ගත යුතු බව කී මහාචාර්යවරයා, ඔවුන් විසින් වැඩ වර්ජන කිරීම ආචාරධර්ම-විරෝධී සහ සදාචාර-විරෝධී ක‍්‍රියාවක් වන බව පෙන්වා දුන්නේ, විශේෂයෙන්ම පෞද්ගලික අංශයේ ප‍්‍රතිකාර ලබා ගත නොහැකි දසලක්ෂ ගණන් දුප්පත් අහිංසක රෝගීන්ට එවැනි වැඩවර්ජන නිසා අනතුරක්ම සිදුවන බව අවධාරණය කරමිනි.
 
පැය දෙකක කාලයක් තිස්සේ පැවති එම සම්මුඛ සාකච්ඡුාවේදී මහා බි‍්‍රතාන්‍ය උදාහරණයට ගනිමින්, එම රටේ ජාතික වෛද්‍ය සභාවේ නීති පද්ධතියේ පළමු වගන්තිය වන්නේ පොදු ජනතාවගේ, විශේෂයෙන් රෝගී ජනතාවගේ සුවසෙතට ප‍්‍රමුඛ ස්ථානය දීම වන බව මහාචාර්ය කොල්වින් ගුණරත්න පෙන්වා දුන්නේය. එහෙත් යල්පැනගිය වෛද්‍ය ආඥාපනතක් පදනම් කර ගනිමින් සකසාගෙන ඇති ලංකාවේ වෛද්‍ය සභාව, තමන්ගේ ප‍්‍රමුඛ ඉලක්කය වන්නේ මේ රටේ ජනතාවගේ සුවසෙත වන බවක් සඳහන් කරන්නේ නැත. මහාචාර්යවරයාගේ උපදෙස් මත ආණ්ඩුව ක‍්‍රියා කළහොත් තමන් තවත් වැඩ වර්ජනයක් කරන බවට ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය’ තර්ජනය කළත්, ලංකාවේ වෛද්‍ය සභාව සඳහා අලූත් නීති පද්ධතියක් ඇති කර ගත යුතුව ඇති බව මහාචාර්යවරයා උදක්ම අවධාරණය කරන්නේ එබැවිනි.
 
ඔහු පෙන්වා දුන් පරිදි, තමා සභාපතිත්වය දැරූ මාස කිහිපයක කාලය තුළ මේ රටේ ජනතාවගේ සුවසෙතට ප‍්‍රමුඛත්වය දීමට ඔහුට හැකි වී නැත. හේතුව, සාමාජිකයන් 25 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවේ’ බලය, බලගතු වෘත්තීය සමිති දෙකක් විසින් හොබවනු ලැබීමයි. මේ වෘත්තීය සමිති දෙකේ නියෝජිතයන් 16 දෙනෙක් ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවට’ තේරී පත්වී සිටිති. එම වෘත්තිය සමිති දෙක වන්නේ ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය’ සහ ‘වෛද්‍ය පීඨ ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයයි’.

‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවේ’ ඉහළ මාලය අධිකරණ ශාලාවකට සමාන ය. එම ක්ෂේත‍්‍රයට අදාළ විවිධ පැමිණිලි, විත්තිකාර සහ පැමිණිලිකාර පක්ෂවල සහභාගීත්වයෙන්, සාක්ෂිකරුවන් ද සහභාගී කරගෙන, විභාග කළ හැකිය. එහෙත් මේ දක්වා, වෛද්‍ය වෘත්තිකයන්ට එරෙහිව පෙත්සම් ලැබී ඇත්තේ 120 ක් වැනි ප‍්‍රමාණයකි. ඒ අතරින් පරීක්ෂාවට ලක්ව ඇත්තේ සිදුවීම් 4 ක් පමණි. එයින් එකක් ‘රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ’ එක් විවාදාපන්න නායකයෙකු සම්බන්ධයෙනි.
 
‘රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය’ විසින් ‘වෛද්‍ය සභාවට’ තෝරා පත්කර යැවිය යුතු සාමාජිකයන් 8 දෙනාගේ ඡුන්දය සඳහා මෙම සංගමය විශේෂ බස් යොදා ගනිමින් යාපනය වැනි දුරබැහැර පළාත්වල සිට පවා තම සාමාජිකයන් කොළඹට ගෙන්වා ගැනීමට විශේෂ උනන්දුවක් ගත් බව මහාචාර්යවරයා පෙන්වා දුන්නේය. ‘රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය’ සහ ‘වෛද්‍ය පීඨ ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමය’ වෛද්‍ය සභාව තුළ තුනෙන් දෙකක බලයක් දරණ තත්වයක් තුළ රෝගීන්ගේ සුවසෙත සඳහා ප‍්‍රමුඛත්වය ලබා දීම දෙවැනි තැනට වැටෙන්නේය.

තමා ලංකාවේ ජනාධිපති වන්නේ නම්, ‘ශ‍්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාවට’ අදාළ නීති මාලාව, රෝගීන්ගේ යහපතට ප‍්‍රමුඛ ස්ථානය ලැබෙන පරිදි, වහා වෙනස් කිරීමට නියෝග කරන බව මහාචාර්යවරයා කීවේය. බටහිර බොහෝ රටවල් තමන්ගේ ජාතික වෛද්‍ය සභාවන් තුළ රෝගීන්ගේ සුභසිද්ධියට ප‍්‍රමුඛත්වය ලබා දීමට වගබලාගෙන ඇති බව ඔහු එහිදී පෙන්වා දුන්නේය. ඉන්දියාව පවා, තමන්ගේ පරණ වෛද්‍ය සභාව අහෝසි කොට අලූත් වෛද්‍ය සභාවක් ස්ථාපනය කර ගැනීම සඳහා නව නීති පද්ධතියක් සම්පාදනය කර ගත්තේය. එහිදී ප‍්‍රමුඛත්වය ලැබුණේ වෛද්‍යවරුන්ගේ ප‍්‍රතිලාභ සඳහා නොව, රෝගීන්ගේ සුභසිද්ධිය සඳහා ය.
 
ලංකාවේ වෛද්‍යවරු 33,000 ක් සිටිති. එයින් 20,000 ක් ‘රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ’ සාමාජිකයන් ය. යම් ප‍්‍රශ්නයක් ඇති වූ විට, රෝගීන්ගෙන් වාඩුව පිරිමසා ගැනීමට බලන්නේ නැතුව, බලධාරීන් සමග සංවාදයකට යන ලෙස මහාචාර්යවරයා මේ වෘත්තීය සංගමයෙන් උදක්ම ඉල්ලා සිටියේය. අනිත් අතට, හෙදියන් සඳහා උපාධියක් පවා දැන් ආණ්ඩුව විසින් සකස් කොට ඇති නිසා පෙරදී මෙන් වර්තමාන හෙද සේවාව වැඩ වර්ජන කිරීමේ රෝගයට ගොදුරු නොවීම ගැන මහාචාර්යවරයා සිය ප‍්‍රසාදය පළකෙළේය. වෛද්‍යවරුන්ටත් වඩා, හෙදියන්ගේ වැඩ වර්ජනයක් රෝගීන්ට ඉතා අහිතකර ලෙස බලපෑ හැකිය. මන්ද යත්, රෝගීන් සමග දිවා ? පැය 24 පුරා ළඟින් සිටින්නේ ඔවුන් වන බැවිනි. එබැවින් තමන්ගේ රාජකාරිය සේවා වෘත්තියක් වශයෙන් සලකන ලෙසත්, රෝගීන්ගේ සුභසිද්ධියට ප‍්‍රමුඛත්වය ලබා දීමෙන් සෞඛ්‍ය සම්පන්න රටක් ගොඩනගාගෙන පොහොසත් ශ‍්‍රී ලංකාවක් සඳහා උරදෙන ලෙසත් මහාචාර්යවරයා වෛද්‍යවරුන්ගෙන් සහ හෙදියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

2018 අගෝස්තු 11 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ Emergency: New SLMC Law Needed Soon නැමැති කතුවැකියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 31

එළියෙන් අඳුරට සහ විපත් මගකට

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ උපන් දින උත්සවයකදී, අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ අනුනායක වෙඬරුවේ උපාලි ස්වාමීන් වහන්සේ කළ ප‍්‍රකාශයත්, යාපනේ පැවති ප‍්‍රසිද්ධ රැස්වීමකදී හිටපු රාජ්‍ය ඇමතිනී විජයකලා මහේෂ්වරන් මහත්මිය කළ ප‍්‍රකාශයත්, විශ‍්‍රාමික රෙයාර් අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර ශ‍්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිසමේ සභාපතිනී ආචාර්ය දීපිකා උඩගමට එරෙහිව කළ ප‍්‍රහාරක ප‍්‍රකාශනයත්, අප සියල්ලන් විසින් ප‍්‍රසිද්ධියේ හෙළාදැකිය යුතු කාරණා වන්නේය. පූජ්‍ය උපාලි තෙරුන් වහන්සේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට අනුශාසනා කරන්නේ ‘හිට්ලර් කෙනෙකු වී’ හෝ රටට නායකත්වයක් සපයන ලෙසයි. ඉන් සති කිහිපයකට පසු වීරසේකර මහතා ආචාර්ය උඩගම මහත්මිය එල්.ටී.ටී.ඊ. ආධාරකාරියක බවත්, රටට ද්‍රෝහී තැනැත්තියක බවත් කියමින්, ‘ද්‍රෝහීන්ට මරණය’ ඉල්ලා සිටියේය. විජයකලා මහත්මිය, උතුරේ ජනතාවගේ, විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ගේ සහ දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව පතා, එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ පාලනයක් ඉල්ලා සිටියාය. මේ ප‍්‍රකාශ අතර පොදු නෑකමක් තිබේ. මේවා ප‍්‍රසිද්ධියේ කරන ලද ප‍්‍රකාශ වීම නිසාම, යහපාලනයක් ඇති කරලීම සඳහා අධිකාරීවාදී සහ ඒකාධිපති පාලන තන්ත‍්‍රයක අවශ්‍යතාව සුජාත කොට අවධාරණය කරනු ලැබේ. තවද, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය, අනෙකා නොඉවසීම සහ වෛරය, සෘජුව හෝ වක‍්‍රාකාරයෙන්, ඔවුහු ඒ මගින් සන්නිවේදනය කරති.
 
මෙවැනි ප‍්‍රකාශන තුළින් කියැවෙන්නේ, අනාදිමත් කාලයක පටන් විවිධ ජාතීන්ගෙන් පැවත එන්නා වූ ද, සන්නද්ධ ගැටුමක ගොරතර අත්දැකීම් ද සහිත දේශයක, වාර්ගික සහ ආගමික අනන්‍යතාවයක නාමයෙන්, එක පැත්තකින්, සිංහල බෞද්ධ බහුතරවාදී රාජ්‍යයකුත්, අනිත් පැත්තෙන්, සුළුතර දෙමළ ප‍්‍රජාවකගේ ඊලාම් රාජ්‍යයකුත් ඇති කර ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවකි. මහේෂ්වරන් මහත්මියගේ ප‍්‍රකාශය තුළ, මේ මුළු රටමත් ලෝකයමත් දන්නා එක් යථාර්ථයක් අමතක කරයි: ඒකාධිපති සහ දැඩි මතධාරී එල්.ටී.ටී.ඊ. පාලනය විසින් දෙමළ ප‍්‍රජාවටත්, අපේ සියලූ ජනතාවටත් ගෙනෙන ලද්දේ ප‍්‍රචණ්ඩත්වය, විනාශය සහ විඳවීම ය. මොවුන්ගේ මේ ප‍්‍රසිද්ධ අනුශාසනාවන් තුළ පැවතියේ, අවිහිංසාව කෙරෙහි සහ මිනිස් සන්තාපය කෙරෙහි සංවේදී විය යුතු යැයි බුදුන් වදාළ ආගමක ඇති මූලික හර පද්ධතීන් පාගා පොඩි කර දැමීමට බැලීමකි.
 
සියවස් ගණනකට පෙර බුදුන් වහන්සේ ධම්මපදයේ දේශනා කළ පරිදි, වෛරය, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ විජයෝත්සව මගින් උපද්දනු ඇත්තේ තව තවත් වෛරය සහ ප‍්‍රචණ්ඩත්වයම ය. ‘පරාජිතයා වේදනාවෙන් තැවෙන නිසා’ එය සක්සුදක් සේ යථාවක්ම වන්නේ යැයි උන්වහන්සේ වදාළහ. වෛරය, හිංසනය සහ අධිකාරීවාදය, සංඝ සාසනයේ නායක ස්වාමීන් වහන්සේ කෙනෙකු, හිටපු හමුදා නිලධාරියෙකු සහ පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාජිකාවක් විසින් ප‍්‍රවර්ධනය කරනු ලැබීම අතිශය විනාශකාරී ය. ඒවා අප විසින්, ප‍්‍රගතිය සහ සංවර්ධනය අපේක්ෂා කරන අප විසින්, බල අපයෝජනයන්ගෙන් සහ සන්නද්ධ ගැටුම්වලින් විනිර්මුක්ත ප‍්‍රගතියක් සහ සංවර්ධනයක් අපේක්ෂා කරන අප විසින් අභියෝග කොට ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේය. ඒකාධිපතියන් සහ මිනිසුන්ගේ විවිධත්වයන්ට වෛර කරන්නන් විසින් බිහි කරනු ඇත්තේ, ජනතාවට වැඩදායී රාජ්‍යකරණයක් වෙනුවට, යුද්ධය, විනාශය සහ විඳවීම බව, මිනිස් ඉතිහාසය අපට පෙන්වා දෙයි.
 
එසේම, රජයක තනතුරු දරන්නන් සතු වගකීම් විකෘති කරන සංස්කෘතියත් අප හෙළාදැකිය යුතුව තිබේ. දේශපාලඥයන් ඉදිරියේ දණ නමන ‘පි‍්‍රයමනාප සහ යහපත්’ මිනිසුන්ගේ අවකල් ක‍්‍රියාවන් සහ දූෂණයන්, ජරාජීර්ණ දේශපාලන ක‍්‍රමයක අසරණ පිරිසක් වශයෙන් සලකා සමාව දී අමතක කිරීමටත් අපි පුරුදුව සිටිමු. සෘජුපටිපන්නව සහ ධෛර්යවන්තව තමන්ගේ වෘත්තීයමය සහ රාජ්‍ය වගකීම් ඉටු කිරීමට උත්සාහ දරණ පුද්ගලයන්ට එරෙහිව නැගෙන ප‍්‍රහාර ඉවසා සිටීමටත් අපි පුරුදුව සිටිමු. ආචාර්ය උඩගම එල්.ටී.ටී.ඊ ක්ෂමාලාපිකාවක් සේ මෑතකදී ගර්හාවට ලක්කිරීම, මේ දුෂ්ට අවලාද සංස්කෘතියේ තරම නිරූපණය කරයි.
 
ආචාර්ය උඩගම, ශාස්ත‍්‍රාලීය වෘත්තීයවේදිනියකි. සිය වගකීම් දිරිමත්ව, ගෞරවාන්විතව සහ ස්වාධීනව ඉටු කිරීමේ මෙන්ම, රාජ්‍ය සේවය කෙරෙහි ගැඹුරින් කැපවීමේත් පළපුරුද්ද ඈ සතු ය. පුද්ගල සුපිළිපන් භාවයේ ඉහළම ප‍්‍රමිතියට අනුගතව කටයුතු කොට ඇති ඇය ඒ සඳහා වන පෘථුල සමාජ ගෞරවාදරයට ලක්ව සිටින්නියකි. කොමිසමේ සභාපතිනිය වශයෙන් කෙටි කාලයක් තුළ, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ප‍්‍රතිඥාවන් ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ස්ථාපිත කර ගැනීම හරහා සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ඈ නායකත්වය දී ඇත්තේය.
 
පසුගිය රජය යටතේ පැවති ලංකාවේ මානව හිමිකම් කොමිසම, එවැනි කොමිෂන් සභාවන්හි කාර්යයන් නිරීක්ෂණයට ලක්කරන ජාත්‍යන්තර මෙන්ම ආසියාතික ආයතන මගින් තත්වයෙන් පහත හෙලනු ලැබ තිබුණි. වර්තමාන ලංකාවේ මානව හිමිකම් කොමිසම මෑතකදී කරන ලද කාර්ය භාරය, යුක්තිය පසිඳලීම සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය ස්ථාපිත කිරීම අරභයා වන එවැනි ආයතන සහිත වෙනත් රටවල් අතරේ හොඳම රටක් වශයෙන් ගෞරවයට ලක්වීමට හේතුකාරක විය. එවැනි තත්වයක් තුළ, ඇගේ නාමය සහ රාජ්‍ය සේවය බාල්දු කිරීම සඳහා කරන ලද කුරිරු සහ අසත්‍ය අපවාද අප හෙළාදැකිය යුතුව ඇත.
 
2015 දී, අඩු වශයෙන් රටේ සිංහල බෞද්ධයන්ගෙන් තුනෙන් එකක් ඇතුළු රටේ බහුතර ජනතාව පැවති දේශපාලන තන්ත‍්‍රය සහ නායකත්වය ප‍්‍රතික්ෂේප කළෝය. වෙනසක් සඳහා වන අවශ්‍යතාවට පූජ්‍ය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමිපාණෝ එදා නායකත්වය දුන්නෝය. එකී ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව, සහභාගීත්ව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ආණ්ඩුකරණය සහ කාර්යක්ෂම වූත්, දේශපාලනික කැපවිමකින් යුක්ත වූත් ප‍්‍රජා අභිවෘද්ධිය අතර පාලම් ගොඩනැගිය යුතුව තිබුණි. එහෙත් දෙන ලද ප‍්‍රතිඥා ඉටු කිරීමට ආණ්ඩුව අපොහොසත්ව තිබේ. ඒ අසාර්ථකත්වයන් හේතුවෙන්, රටට අවශ්‍ය කරන්නේ අධිකාරීවාදී ඒකාධිපති නායකත්වයක් ය යන මතයක් අද වන විට සමාජගතව තිබේ.
 
ඇතැම් අවස්ථා අපෙන් මගහැරී ගොස් ඇති මුත්, මේ කාලය තුළ සාධනීය වෙනස්කම් යම් තරමකින් හෝ සිදුව ඇති බවත් අප පිළිගත යුතුය. කුමන සීමාකම් තිබියේ වී නමුත්, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා ඇති කර ගත් සම්මුතිය මේ වන විට නීතිගත කරගෙන තිබේ. එසේම, ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පිහිටුවා ගැනීම. විශේෂයෙන් මානව හිමිකම් කොමිසම ක‍්‍රමවත් කර ගැනීම සහ තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනතක් ඊට අදාළ ස්වාධීන කොමිසමක් හරහා ස්ථාපනය කරගෙන තිබීම මගින්, ජනතාවට වැඩදායී වන ප‍්‍රමිතීන් සහ ක‍්‍රියා පරිපාටි අප සකසාගෙන තිබේ. පැහැරගෙන යාම් සහ විරුද්ධවාදීන්ව අනීතිකව ඝාතනය කිරීම වැනි අතීතයේ අවකල් ක‍්‍රියා අද දකින්ට නැත.
 
එසේ වෙතත්, ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයා ඇතුළු ආණ්ඩුවත්, ඔවුන් බලයට පත්වීමේදී ජනතාවට දෙන ලද මූලික ප‍්‍රතිඥා සාධනය කරලීමට අසමත්ව සිටී. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ දේශපාලනය දෙසම ඇස ගසාගෙන සිටින ආණ්ඩුව සහ එහි නායකත්වය, පැරණි වැරදි කරමින් අනන්‍යතා දේශපාලනයක සිර වී සිටී. විවිධ අංශවලින් විරෝධතා නැගුණත්, අලූත් දේශපාලන සංස්කෘතියක් කොතෙක් ඉල්ලා සිටියත්, පත්වීම් කිරීමේදී දේශපාලන අනුග‍්‍රහය ක‍්‍රියාත්මක වීම, මහජන මුදල් අපයෝජනය කිරීම, අකාර්යක්ෂමතාව සහ දූෂණය, රාජ්‍ය පරිපාලනය කෙරෙහි වන දේශපාලනික ඇඟිලි ගැසීම් ආදිය තවමත් දකින්ට ලැබේ. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, රජයේ තනතුරු දරණ සහ ජනතාවට වගකිව යුතු පුද්ගලයන්ම ඇතැම් විට දේශපාලඥයන්ගේ අසාර්ථකත්වයන්හි සහ අකාර්යක්ෂමතාවයන්හි පාර්ශ්වකරුවන් බවට පත්ව සිටී.
 
දූෂණය සහ හිංසනය පිළිබඳ නඩුහබ, නිමක් නැති පරීක්ෂණ අස්සේ ප‍්‍රමාද කෙරෙමින් තිබේ. එවැනි සිදුවීම් පිළිබඳ නඩුහබ වෙනත් රටවල විභාග කෙරෙන ආකාරය මෑතකදී අපට දැක ගත හැකි විය.
 
විරෝධතා දේශපාලනයක පැටලී සිටින මේ රටේ අපරාධ පරීක්ෂණ වනාහී දේශපාලන පලිගැනීම් වශයෙන් හංවඩු ගැසීමේ පුරුද්දක් තිබේ. ඒ අනුව, යුක්තිය පසිඳලීමේ ක‍්‍රියාපරිපාටි අපයෝජනය කෙරේ. මූලික අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ අලූත් අර්ථකථනයක් මත යමින්, නිදහසට ඇති අයිතිය කෙලෙසන ආකාරයෙන් අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් වැළැකී සිටීමට කෙනෙකුට ඇති අයිතිය, උසාවියකට ගොස් අපරාධ සිදුවීම් පිළිබඳ නඩු විභාග දීර්ඝ කාලයකට කල් දමා ගැනීමේ අයිතියක් වශයෙන් ගෙන අපේ නීතිඥයෝ තර්ක කරති.
 
රාජ්‍යකරණය සහ පරිපාලනය තුළ දක්නට ලැබෙන මේ අසාර්ථකත්වයන් හඳුනා ගැනීම, කෙසේ වෙතත්, අපේ රටත් ජනතාවත් තවත් පීඩාවට පත් කරවන අනාගත ඒකාධිපති පාලනයක් සඳහා වන උත්තේජනයක් නොවිය යුත්තේය. ඒකාධිපතියන් තමන්ගේම ජනතාව විනාශ කර ඇති ආකාරය ඉතිහාසය අපට කියාදෙයි. චණ්ඩාශෝක රජෙකුට ධර්මාශෝක රජෙකු විය හැකි වුණේ සළුපිළි මාරු කිරීමෙන් නොව, හිංසනය සහ බල අපහරණය ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය පාලන ප‍්‍රමිතීන්වලින් මගපෙන්වනු ලැබීමෙනි. උපාලි තෙරුන් වහන්සේ හෝ වීරසේකර මහතා හෝ විජයකලා මහත්මිය අනුදකින මාර්ගය පැහැදිළිවම, ‘එළියෙන් අඳුරට’ යන මාවතකි. එය අපේ රටටත්, ජනතාවටත් ‘විපත් මගක්’ වීමට හැම පැත්තකින්ම ඉඩ ඇත්තේය.
 
මහාචාර්ය සාවිත‍්‍රී ගුණසේකර
මහාචාර්ය කමිනා ගුණරත්න
2018 ජුලි 13 වැනි දා ‘ද ෆ‍්‍රයිඬේ ෆෝරම්’ වෙතින් නිකුත් කළ From Eliya to Andura & On to a Vipath Maga  නැමැති ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශනයේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 55

හැඟීම්බර, අතාර්කික සහ අවිද්‍යාත්මක තීරණ නිසා ආර්ථික සංවර්ධනය අඩාල වෙයි 

තීරණ ගැනීමේදී දක්වන හැඟීම්බර, අතාර්කික, අවිද්‍යාත්මක බව මේ ආණ්ඩුවේ දක්නට ලැබෙන බරපතල දෝෂයකි. එවැනි තීරණ නිසා ආර්ථිකයට එල්ල වන්නේ බලවත් පහරකි. වැරදියට ගත් අවිද්‍යාත්මක තීන්දු, ආර්ථිකයට ඉතා නරක අන්දමින් බලපා තිබේ. එය රටේ ආර්ථික සංවර්ධනයට බාධාවකි.

ඒ සම්බන්ධයෙන් ඉතා මෑතකදී සැපයුණු නිදර්ශනය වන්නේ මරණ දඬුවම යළි ස්ථාපිත කිරීමට ගත් තීරණයයි. රටේ නිර්යාත වෙළඳපොළ කෙරෙහි මේ තීරණය ඉතා නරකට බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. මීට කලින් ග්ලයිෆොසේට් ආනයනය සහ භාවිතය තහනම් කිරීමට ගත් අදූරදර්ශී තීන්දුව නිසා අපේ තේ අස්වැන්න බාල වී, විශාල විදේශ විනිමය ආදායමක් රටට අහිමි වී ගියේය.

වෙනත් වැරදි

ඇති විය හැකි ප්‍රතිවිපාක ගැන අවබෝධයක් නැතිව, දුරදිග නොබලා ගත් තවත් ප්‍රතිපත්ති තීන්දු තිබේ. ආණ්ඩුවේ එක අංශයකින් ගන්නා තීන්දුවක් ආණ්ඩුවේ වෙනත් අංශයකින් ආපසු හැරවීම නිසා, රජයේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සම්බන්ධයෙන් ඇති වන්නේ ව්‍යාකූලත්වයකි. එය, ආණ්ඩුව කෙරෙහි ආයෝජකයන් තුළ ඇති විශ්වාසය පලුදු කිරීමට හේතු වෙයි.

මත්ද්‍රව්‍ය උවදුර දුරලීම ඉලක්ක කරගෙන මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුව හදිසියේ තීරණය කෙළේය. ඊට විශාල ප්‍රසිද්ධියක් ද දුන්නේය. සමහර විට ජනාධිපතිවරයා එම තීරණය ගන්නට ඇත්තේ ජනප්‍රියතාව ගැන සිතාගෙන විය හැකිය. එසේ වෙතත්, මරණ දඬුවම එකී ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා උපකාර වී නැති බවත්, මිනිමැරුම් වැනි අපරාධ අඩු කර ගැනීමට එය ඉවහල් වී නැති බවත් වෙනත් රටවල අත්දැකීම්වලින් පෙන්නුම් කොට තිබේ.

බරපතල අපරාධ මර්දනය කිරීමට මරණ දඬුවම ආධාරකයක් නොවන බව ඒත්තු ගැනීමෙන් පසු ශිෂ්ට සම්පන්න රටවල් මේ වන විට එම ප්‍රතිපත්තිය අතහැර දමා තිබේ. තවද, මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක නොකිරීම සඳහා වන එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්තීනට ලංකාව අත්සන් කොට තිබේ. එසේ හෙයින් දැන් මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුව ගෙන ඇති තීරණය, ඉහත කී ජාත්‍යන්තර ප්‍රඥප්තීන් උල්ලංඝණය කිරීමක් ද වන්නේය. මරණ දඬුවම යළි ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා කැබිනට් මණ්ඩලය ඒකමතිකව තීන්දුවක් ගෙන ඇති බව ප්‍රකාශ වුව ද, මුදල් ඇමතිවරයා ඇතුළු තවත් ඇමතිවරුන් ගණනාවක් මරණ දඬුවම යළි ක්‍රියාත්මක කිරීම සමග තමන් එකඟ නොවන බව ප්‍රකාශ කොට තිබේ. එබැවින් එය, කැබිනට් මණ්ඩලයේ ඒකමතික තීන්දුවකට වඩා බහුතරයක් තීන්දුවක් විය යුතුය.
 ජාත්‍යන්තර විරෝධය

ශ්‍රී ලංකාව මෙම තීන්දුව ගත් සැණින්, කැනඩාව, බි්‍රතාන්‍ය, ප්‍රංශය, ජර්මනිය, ඉතාලිය, නෙදර්ලන්තය, රුමේනියාව සහ නොර්වේ ඇතුළු යුරෝපා සංගමයේ රටවල් ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින්, ජනාධිපතිවරයාගේ මේ තීරණය වෙනස් කරන ලෙස ඉල්ලීම් කොට තිබේ. තමන් ‘මොනම තත්වයක් යටතේවත් මරණ දඬුවම අනුමත නොකරන’ බව ඒ මගින් දන්වා තිබේ. එසේම, මරණ දඬුවම, ‘මානව ගරුත්වය සමග නොපෑහෙන බවත්, ඒ මගින් අපරාධ මැඩලීමට ආධාරයක් නොවන බවත්, අධිකරණ විනිශ්චයක ඇති වරදක් නිසා ලැබිය හැකි මරණීය දණ්ඩනයක් ආපසු හැරවිය නොහැකි බවත්’ පෙන්වා දී තිබේ.

ජී.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය අහිමි වීම

ආණ්ඩුව ගෙන ඇති මේ තීරණය නිසා, ආණ්ඩුව විසින්ම මීට කලින් දිනා ගත් ජී.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය ඉවත් කර ගැනීමටත් තමන්ට සිදුවිය හැකි බවට ඔවුන් අනතුරු අඟවා තිබේ. එසේ වුවහොත් එය ලංකාවේ ආර්ථිකයට බරපතල පහරක් වනු ඇත. එසේ තිබියදීත්, ජි.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය නැති වුවත් තමන් මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කරන බව ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකාශ කොට ඇති බව වාර්තා විය.

ජී.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය ඉවත් වුවහොත් එය ලංකාවේ අපනයන වෙළඳාම පසුබැසීමටත් හේතුවක් වනු ඇත. එය මේ අවස්ථාවේ රටට දැරිය හැකි පාඩුවක් නොවේ. ලංකාව දැනටමත් මුහුණදී සිටින වෙළඳ හිඟය ඒ හේතුවන් තවත් උත්සන්න විය හැකි අතර රටේ ගෙවුම්ශේෂ අර්බුදයට එය ඉතා හානිකර අන්දමින් බලපානු ඇත. තවද, රටක් වශයෙන් දැනටමත් අපට ගෙවීමට ඇති විශාල ණය කන්දරාව ආපසු ගෙවා ගැනීමේ ප්‍රශ්නයක් ද ඒ මගින් නිර්මාණය වනු ඇත. ඒ සියල්ලේ සමස්ත ප්‍රතිඵලය වනු ඇත්තේ, ආර්ථික වර්ධනයේ පසුබැසීම, රැකියා සම්පාදනයේ බාල වීම සහ ජනතාවගේ ආදායම් පහළ යාම ය.

මීට කලින් ජී.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය ඉවත් කර ගත් අවස්ථාවේ ලංකාවේ අපනයනයන් පහළ වැටුණි. වාසනාවකට, යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ නීතියේ ආධිපත්‍යය යළි ස්ථාපිත වීමත්, බටහිර රටවල් සමග පැවති මිත්‍ර සම්බන්ධතා යළි පිළිසකර කර ගැනීමත් නිසා ජී.ඇස්.පී. ප්ලස් සහනය නැවත වරක් ලංකාවට හිමි විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් 2107 මාර්තු මාසයේ සිට අපේ අපනයන ආදායම් ඉහළ ගියේය.

මේ වසරේ පළමු මාස පහ තුළ කාර්මික අපනයනයන් තුළින් අප ලැබූ ඩොලර් බිලියන 3.6 ක ආදායම, ගිය වසරේ පළමු මාස පහ තුළ එම අංශයෙන් අප ලැබූ ආදායමට වඩා සියයට 10 කට ආසන්න වර්ධනයක් විය. මේ වසරේ ඉදිරි කාලය තුළ මේ ආදායම තවත් වර්ධනය වීමේ සෑම ඉඩකඩක්ම තිබේ. එසේම අපේ රෙදිපිළි සහ ඇඟලුම් අපනයන ආදායම, යුරෝපා සංගමයේ රටවල් සහ ඇමරිකාවේ ඉල්ලුම ඉහළ යාම මගින් සෑහෙන දුරට වර්ධනය වී තිබේ. එසේම, මත්ස්‍ය අපනයනයන් සම්බන්ධයෙන් පැවති තහනම ඉවත් කර ගැනීමෙන් පසු, ගත වූ මාස 12 ක කාලය තුළ ඒ අංශයෙන් ද අපේ ආදායම සෑහෙන වර්ධනයක් පෙන්නුම් කොට තිබේ.

මරු පහර

ජනාධිපතිවරයා මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමේ තීරණයේම රැඳී සිටියොත් ඒ වාසි සහගත තත්වය අහෝසි වී යා හැකිය. ජී.ඇස්.පී ප්ලස් සහනය නිසා රටට වසරකට ලැබෙන අමතර වාසිය ඩොලර් මිලියන 350 ක් පමණ වෙයි. වසර 2022 වන විට අපනයන අංශයෙන් ඩොලර් බිලියන 28 ක ආදායමක් ලබා ගැනීමේ ප්‍රතිපත්තියක් එක පැත්තකින් යෝජනා කොට ඇති අතරේ, අනිත් පැත්තෙන් එම ආදායම අවදානමට හෙලන තවත් ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට ආණ්ඩුව සැරසෙයි.

විද්‍යා ප්‍රජාවගේ අදහස් නොවිමසා මීට කලකට ඉහතදී ආණ්ඩුව ග්ලයිෆොසේට් තහනම් කිරීමට තීරණය කෙළේය. ඒ තීරණය ගැනීමට කලින්, කෘෂිකර්ම අධ්‍යක්ෂවරයාගේ හෝ තේ පර්යේෂණ ආයතනයේ සභාපතිවරයාගේ හෝ අධ්‍යක්ෂවරයාගේ හෝ වෙනත් කීර්තිමත් කෘෂිවිද්‍යාඥයන්ගේ හෝ අදහස් විමසා බැලුවේ නැත. ඔවුන් සියල්ලන්ගේ ඒකමතික උපදේශය වී තිබුණේ, ග්ලයිෆොසේට් භාවිතය සඳහා දිගටම ඉඩ සැලසිය යුතු බවයි. මේ කාරණය ගැන දීර්ඝ කරුණු සොයා බැලීමක නිරත වු ‘ජාතික ආර්ථික මණ්ඩලය’ ග්ලයිෆොසේට් ආනයනය සඳහා අනුමැතිය දී තිබියදීත් එය තහනම් කිරීමට ආණ්ඩුව තීරණය කිරීමෙන් පෙනී ගියේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ පැවති අතාර්කික ස්වභාවයයි. එහි අවසාන ප්‍රතිවිපාකය වුණේ, තේ නිෂ්පාදනයේ පහළ වැටීමත්, ඒ අංශයෙන් ඩොලර් බිලියන 12 ක පාඩුවක් රටට පමුණුවා ගැනීමත් ය.

එපමණක් නොවේ. ග්ලයිෆොසේට් වෙනුවට වෙනත් වල්නාශකයක් පාවිච්චි කිරීම නිසා, තේ අපනයනය සඳහා එතෙක් අපට තිබූ වැදගත් වෙළඳපොලක් වන ජපානයත් අපට අහිමි වී ගියේය. ලංකාවේ කෘෂිකාර්මික අපනයන අංශයේ ප්‍රධාන භෝගය වන්නේ තේ ය. එකතු කළ දේශීය අගය සමග එකට ගත් විට, එය ලංකාවේ විශාලතම අපනයනයයි. අදූරදර්ශී ග්ලයිෆොසේට් තහනම නිසා පොදුවේ තේ කර්මාන්තයටත්, සුළු පරිමාණ තේ නිෂ්පාදකයාටත් වැදුණේ මරු පහරකි. එය, රන් බිජු දමන කිකිළියක් මැරීම වැනි ක්‍රියාවකි.

වාසනාවකට, බොහෝ කල්ගත වීමෙන් පසුව, එම තීන්දුව දැන් ආපසු හරවා ඇති අතර, තේ කර්මාන්තය යළිත් වරක් හිස ඔසවමින් සිටී. මේ ව්‍යාකූලත්වයේ ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ මෙය සභාග ආණ්ඩුවක් වීම වුවත්, තීන්දු තීරණ ගැනීමේ නිසි පිළිවෙලක් නොවීමත් ඊට හේතු වී තිබේ. තීන්දු තීරණ ගැනීමේ පරිපාටිය විද්‍යාත්මක සහ තාර්කික අධ්‍යයනයන් මත පදනම් නොකොට රටකට ඉදිරියට යා නොහැක. දැනුම මත පදනම් වන නූතන තරගකාරී සමාජය තුළ, හැඟීම් මත තීරණ ගැනීමේ ඉඩක් රටකට නැත.

– නිමල් සඳරත්න

(2018 අගෝස්තු 5 වැනි දා ‘ද සන්ඬේ ටයිම්ස්’ පුවත්පතේ පළවූ Impulsive, Irrational, Unscientific Decision- Making Retards Economic Developmentනැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි.)



Comment (0) Hits: 20

මහින්ද-ගෝඨා සහ එර්ඩොගන් ගැන හෙවත් විධායක ජනාධිපති නර්තනය 

'ඒකාධිපතියන් සහ දැඩි පාලන තන්ත්‍රයන් මිනිසුන් ඉල්ලා සිටින්නේ දුර්වල අඩියක සිටියදී ය. නිදහස් විය හැක්කේ, ශක්තිවන්ත වීමෙනි. ශක්තිවන්ත විය හැක්කේ, ඵලදායී වීමෙනි''

දැන් කාලයක සිට අපි තුර්කියේ එර්ඩොගන් ගැන කතා කරමින් සිටිමු. මෑතක එරට පැවති මැතිවරණයකින් ජය ගත් එර්ඩොගන්, තුර්කියේ ප්‍රථම විධායක ජනාධිපතිවරයා බවට පත්විය. මේ මැතිවරණයේදී තුර්කි ජනතාව කෙළේ තමන්ගේ මිනී වළ තමන් විසින්ම කපා ගැනීමේ වැඩේ පටන් ගැනීමයි.

එතෙක් එරට පැවති පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය ඔවුහූ අත්හලහ. එතෙක් පැවති ක්‍රමය යටතේ තීන්දු තීරණ, ගැනුණේ සාමූහික සහ සහභාගීත්ව ක්‍රියාවලියක් තුළ ය. පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් යටතේ අගමැතිවරයෙක් සිටී. එහෙත් ඔහුගේ අගමැති තනතුර රැකෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ සහාය ඇති තාක් පමණි.

ඒ සරළ යාන්ත්‍රණය තුළ, අගමැතිවරයා, අනිත් සියල්ලන්ගේ පරීක්ෂාවට ලක්වන තැනැත්තෙකු බවට පත්වෙයි. නීති සම්පාදනය කරන රටේ උත්තරීතර ආයතනය පාර්ලිමේන්තුව වන නිසා, රටේ නීතිය ද උත්තරීතර වන්නේය. ඒ තත්වය තුළ, බලය දරණ කවුරුන් වුවත්, පවතින නීති රාමුව තුළ කටයුතු කිරීමට වගබලාගනී.

එවැනි තත්වයක් තුළ, තුර්කියේ ප්‍රථම ජනාධිපති පදවියට පත්වන එර්ඩොගන්ගේ සෙල්ලම අපට වැටහේ. රටක තීරණාත්මක අමාත්‍යාංශය වන්නේ මුදල් අමාත්‍යාංශයයි. අපේ මහින්ද රාජපක්ෂ එම තනතුර තමන්ට තබා ගත් අතර, එර්ඩොගන් ඔහුට වඩා පියවරක් පස්සෙන් තබා ඇත. 
ඒ අනුව, එම අමාත්‍යාංශය ඔහු සිය දියණියගේ සැමියාට පවරා ඇත. කෙසේ වෙතත්, හොඳ බෑනා කෙනෙකු වෙන කාටත් වඩා විශ්වසනීය පුද්ගලයෙකු වනු ඇත. ආර්ථීකය ගැන මෙලෝ හසරක් නොදන්නා අපේ මහින්දට වෙනස්ව මේ බෑනාට යම් ආර්ථීක විද්‍යා ඥානයක් ඇතොත්, තවත් පුද්ගලයන් මත යැපෙන්නේ නැතිව තමාගේ කාර්ය ඉටු කිරීමට ඔහුට හැකි වනු ඇත. 

එසේම, ඒ දැනුම සමග අදාළ අමාත්‍යාංශය යම් විදග්ධ භාවයකින් සහ ශෝභනත්වයකින් යුතුව ගෙන යාමටත් ඔහුට හැකි වනු ඇත. 
පාබල හමුදාව, ගුවන් හමුදාව, නාවුක හමුදාව සහ පොලීසිය ඇතුළු ආරක්ෂක අංශය, ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් එර්ඩොගන් තමන් අතේම තබා ගත්තේය. අපේ මහින්දත් ඒ අංශය තමන් යටතට ගෙන සිටියත්, එහි කාර්ය භාරයට අදාළ අඩුමපුඩුම සහ පරම බලය අවසානයේ හසුරුවනු ලබන යාන්ත්‍රණය ක්‍රියාත්මක කැරැවීම, තමාට විශ්වාසවන්ත වෙන කෙනෙකුට පැවරීම ප්‍රායෝගික බව ඔහු සිතුවේය. 

ඒ අනුව, ඔහු එය ගෝඨාභය මල්ලීට පැවරීය. මේ මල්ලී, හමුදා සේවය අතහැර දමා ගොස් දීර්ඝ කාලයක් ඇමරිකාවේ පදිංචිව සිටි කෙනෙකි. එහෙත් අයියා රටේ ජනාධිපති වූ සැණින් මල්ලී හිනාවක් දාගෙන ආපසු මව්බිමට ආවේය. 

එහෙත්, මව්බිමට පැමිණීමෙන් පසුවත් තමාගේ ඇමරිකානු පුරවැසි භාවය අත් නොහැරීමටත් ඔහු වගබලා ගත්තේය. ඒ, මොකක් හරි වුණොත්, යැයි සිතා ය. තවමත් ඒ පුරවැසි භාවය ඔහු අතහැර නැත. ඒත්, මොකක් හරි වුණොත්, යැයි සිතා ය. ඔහුගේ දේශප්‍රේමයත් ඒ වාගේ ය. මොකක් හරි වුණොත් යැයි සිතා, ඇමරිකානු දේශප්‍රේමය අස්සේ ලංකාවේ දේශප්‍රේමයත් ඔහු සාක්කුවේ දමාගෙන සිටී.  

මහින්ද තවත් අපූරු දෙයක් කෙළේය. රටේ ආර්ථීක සංවර්ධනය ඔහු බැසිල් මල්ලීට භාර කෙළේය. ඒ මගින්, අපේ ආදරණීය නායකයාට රටේ සෑම රාජ්‍ය ආයතනයකටම අතපෙවිය හැකි අපූරු යතුරක් සැපයුණි. මේ ආකාරයට, රාජපක්ෂ පවුලට රටේ ආර්ථීකයෙන් සියයට 80 ක සන්තකයක් අයත් විය. 

දැන් මහින්දට අතපය දිග හැර රිස්සක් කළ හැකිය. කිසිවකට හෝ කිසිවෙකුට ඔහු බිය විය යුතු නැත. අනන්මනන් කරන්න කියවන්න ගියොත්, ගෝඨා මල්ලී ඒවා බලා ගනු ඇත. මහින්ද අයියාගේ ආශිර්වාදයෙන් ගෝඨාභය මල්ලී අපේ 'ජනමූල' හිට්ලර් බවට පත්විය. 

අස්ගිරියේ අනුනායක හිමියන් දැන් ඉල්ලා සිටින්නේ නැවත ඒ වාරය ගෙනෙන ලෙසයි. ඔහුට දොස් කීමේ පලක් තිබේ ද? ඇරත්, චමල් අයියා, පාර්ලිමේන්තුව පැත්තෙන් බලාකියා ගැනීමට සිටියා නෙවේද? සද්දබද්දට විමල්ව කුලියට ගෙන තිබුණි. කොල්ලෝ දෙන්නාට පැත්තක සිට රංගනයට දායක විය හැක. රට තියෙන්නේ පවුල අතේ නම්, නාමල් කොල්ලා කෙල්ලෝ එක නැටුවට, කාර් රේස් පැද්දට ඇති වැරැද්ද මොකක් ද? 

එතකොට මහ බැංකුව? මුදල්හදල් මෑනවීමට සහ අපූරු සංවර්ධන අනුපාත නිකුත් කිරීමට කබ්රාල් සමතෙකි. අර මොහාන්වත් සීයට සීයක්ම විශ්වාසය තැබිය හැකිය. 'යහපාලන ආණ්ඩුව' බලයට පත්වූ සැණින් එතෙක් තමන් කළ රාජකාරිය නතර කොට, අලූත් ජනාධිපති ළඟට පැමිණි මේ මොහොන්: ''සර්ට ඕනේ කරන තීන්දුවක් මං දෙන්නං'' යැයි කීවේය. 

ඒ තෑග්ග බාර නොගැනීම අපේ අගමැති රනිල් කළ ගොබ්බ වැඩකි. රනිල් කවදත් ඔහොමයි. ඉතිං අපිට අනාගතයක් තියෙයි ද?

චීනයේ ක්ෂී ජීපින් තමාව එරටේ 'යාවජීව ජනාධිපතිවරයා' වශයෙන් අභිෂේක කර ගත් දා සිට මට මෙවැන්නක් සිතී තිබේ. අපේ ආදරණීය මහින්ද 18 වැනි සංශෝධනය හරහා එවැන්නක් කර ගත්තේ නැත්තේ ඇයි? දැන් විවිධ තාන්නමාන්න අස්සේ මේ චීන ජනාධිපති ක්ෂී ජීපින් නොයෙකුත් සෙල්ලම් දායි.

උදාහරණයක් වශයෙන් ඔහු විදේශීය ප්‍රභූන්ව මුණගැසෙයි. ජනාධිපතිවරයා වශයෙන්, වෙනත් රටවල රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික තානාපතිවරුන්ව මුණගැසෙයි. මධ්‍යම හමුදා කොමිසමේ සභාපතිවරයා වශයෙන්, හමුදා නියෝග නිකුත් කරයි. පක්ෂ ලේකම්වරයා වශයෙන් එම පක්ෂ ආධිපත්‍යය ඔස්සේ තම බලය රට පුරා පතුරුවා හරී. 

උතුරු කොරියානු නායක කිම් ජොන් උං ද ඒ වාගේ ය. ඔහුව හැඳින්වෙන්නේ, 'උතුරු කොරියාවේ උත්තරීතර නායකයා' වශයෙනි. තම අණසක යටතට ගෙන ඇති එරටේ සමස්ත මාධ්‍ය තුළ තමාව 'අපේ ආදරණීය නායකයා' වශයෙන් හඳුන්වා ගැනීමට ඔහු වගබලා ගනී. 

2012 පටන් මේ කිම් ජොන් උං, උතුරු කොරියානු කම්කරු පක්ෂයේ ද නායකයා ය. බූවල්ලෙකු වන් ඔහුගේ බල පරාක්‍රමයට සීමාවක් නැත. එනම්, ඔහුත් 'යාවජීව' වන බව ය. ඔහු නිතරම අත්පුඩි ගැසීම පුදුමයක් නොවේ. ඔහුගේ පාරේ යන්නට තරම් ඇමරිකාවේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් මොන තරං ගොබ්බයෙක් විය හැකි ද/

අවසානයේ කී දෙන්නා (චීන ජනාධිපති සහ කොරියන් නායකයා) සමග සැසඳුවොත්, අපේ මහින්ද ගොඩයෙකි. එනම්, ඔහු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු වූ බවයි. මෙසේ ද විය හැකිය. නැවත වරක් බලයට පැමිණීමෙන් පසුව, ක්ෂී ජීපින් කළා සේ කළ හැකි යැයි ඔහු සිතුවා විය හැකිය. 
ලසන්ත වික්‍රමතුංගට කළා සේ, වඩාත් නිවැරදිව කිවහොත්, තාජුඩීන්ට කළා සේ, සුමනදාසටත් වෙඩි තැබිය යුතුය. නැහැ, එහෙත් අපේ ආදරණීය නායකයා එතරම් කුරිරු නොවනු ඇත. ඇයි මතක නැත්ද, කාලයක් ඔහු මානව හිමිකම් ගැන වීදි සටන්කරුවෙකුත් වූ බව? පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාන්‍ය මන්ත්‍රීවරයෙකු වශයෙන් සිටියදීත්, ඒ මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමිසමටත් ගිය බව?

ෂ්‍යාමන් ජයසිංහ 

(2018 ජුලි 11 වැනි දා 'කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ්' වෙබ් අඩවියේ පළවූ Of Erdogan, Mahinda & Gota Or The Dance of the Vidhayaka Janadhipathi නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය 'යහපාලනය ලංකා' අනුග්‍රහයෙනි)

Comment (0) Hits: 74

ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීමේ සංග‍්‍රාමය: විද්‍යාවක් ද, ප‍්‍රබන්ධයක් ද? 

‘‘සමහරු හිතන්න පුළුවන් මරණ දඬුවම දරුණු වැඩියි කියලා. මං එහෙම හිතන්නේ නැහැ. හුඟාක් රටවල් අද වෙන කොට මරණ දඬුවම අවශ්‍යයි කියලා පිළිඅරගෙන තියෙනවා.’’ - රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, 1984
 
අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉහත සඳහන් ප‍්‍රකාශය කෙළේ, ‘විස ද්‍රව්‍ය, අබිං සහ භයානක මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ 1929 ආඥාපනත’ සංශෝධනය කිරීම පිළිබඳ 1984 මාර්තු 22 වැනි දා පැවති පාර්ලිමේන්තු විවාදයේ දී ය. මත්ද්‍රව්‍යවලට අදාළ වැරදිවලට මරණ දඬුවම හªන්වා දීමට පියවර ගත් එදා ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ආණ්ඩුවේ ඔහු අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා විය. මේ දක්වාමත් එම පියවර අසාර්ථකව තිබියදීත්, මත්ද්‍රව්‍ය වැරදි සම්බන්ධයෙන් මරණ දඬුවම පැමිණවීමේ අවශ්‍යතාව පිළිබඳ පරණ කතිකාව අද නැවත වරක් ප‍්‍රතිපත්ති න්‍යාය පත‍්‍රයට සහ දේශපාලන සංවාදයට පැමිණ තිබේ. මත්ද්‍රව්‍ය අල්ලා ගැනීම්, ඊට අදාළ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ සිරගත කිරීම් සේම, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතයත් ඊට අදාළ හානියත් මේ කියන කාලය තුළ නිරන්තරයෙන් වැඩි වී තිබීම මගින් කියාපාන්නේ, දශක තුනකට අධික එම කාලය තුළ ගෙන ගිය මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීමේ ප‍්‍රතිපත්තිය ගැන අප නැවත සලකා බැලිය යුතුව ඇති බවයි.
 
මේ විෂය ගැන විවිධ ලිපි ලියැවී තිබේ. එහෙත් මත්ද්‍රව්‍ය වැරදිවලට ශ‍්‍රී ලංකාවේ මරණ දඬුවම පැමිණවීමේ නිදාන කතාව ගැන ඒවායේ සාකච්ඡා  වී නැත. එසේම, එම ප‍්‍රතිපත්තිය පිළිගැනීම සහ ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට අදාළ සමාජ-ආර්ථික සහ දේශපාලනික සාධක පිළිබඳවත් සාකච්ඡා    වී නැත. මේ ලිපියෙන් බලන්නේ එම අඩුව පිරිමැසීමටයි. ‘මත්ද්‍රව්‍යවලට එරෙහි යුද්ධය’ පසුපස පැවති සාධක හඳුනා ගැනීම සහ  සාකච්ඡා    කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි.
 
 1980 ගණන්වල හෙරොයින් වසංගතය
 
1970 දශකය අවසානයේ ගංජා සහ අබිං පාවිච්චි කරන වැඩිහිටි ජනගහනයේ වැඩි වීමක් පෙන්නුම් කෙරුණි. එම දශකය අවසාන භාගයේ විදේශ සංචාරකයන් විසින් ලංකාවට හඳුන්වා දෙන ලද හෙරොයින් වසංගතය බොහෝ විට, කොළඹ නගරයට සහ දකුණේ පෙදෙස් කිහිපයකට පමණක් සීමා වුණි. තරුණයන් හෙරොයින් භාවිතයට ඇබ්බැහි වීමත් සමග ඇති වූ ‘අලූත් මත්ද්‍රව්‍ය ප‍්‍රශ්නය’ විසින් රටේ ඇති කළ අස්ථාවරත්වයන් ගැන දේශපාලඥයන්ගේ, පූජ්‍ය පක්ෂයේ සහ මහජනතාවගේ අවධානය යොමු වන්නට විය. එසේම, රටේ සමාජ-ආර්ථික සංවර්ධනය අත්කර ගැනීම සඳහා මත්ද්‍රව්‍යවලින් නිදහස් සමාජයක අත්‍යාවශ්‍යතාව පිළිබඳ විශ්වාසයක් ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් සහ දේශපාලඥයන් තුළ තිබුණි. වැඩියත්ම, තරුණ පරම්පරාව ජාතියේ සම්පත වශයෙන් සැලකීම නිසා එම විශ්වාසය තවත් වැඩි විය.
 
දේශපාලඥයෝ, ප‍්‍රමුඛ පෙළේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා සහ කි‍්‍රස්තියානු පූජකවරු, සමාජයක පැවතිය යුතු සදාචාර වටිනාකම් ගැන සහ යහපත් පුරවැසි භාවයක් පිළිබඳව ප‍්‍රශ්න කරමින් උන්හ. රා අරක්කු වැනි මත් වෙන දේවල් පාවිච්චි කිරීම සැලකුණේ දුරාචාරයක් වශයෙනි. භයානක මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන්නන් සැලකුණේ සමාජ සැඩොලූන් ලෙසිනි. එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, මත්ද්‍රව්‍ය උවදුරට අදාළ ප‍්‍රතිපත්තිවලට සහ දේශපාලනයට, සදාචාරය පිළිබඳ මුක්කුවක් ගසා තිබුණි. ඒ සදාචාර දෘෂ්ටිවාදය තුළ මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය, ශ‍්‍රී ලාංකීය සංස්කෘතිය අවදානමට ලක්කරන දුරාචාරයක් වශයෙන් සැලකුණි. ඒ අනුව, රාජ්‍යයේ මැදිහත් වීම සහ දැඩි නීතිරීති පැනවීම, විනීත සහ සංවරශීලී සමාජයක අභිවෘද්ධිය සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය දෙයක් වශයෙන් සැලකුණි.
 
‘රන් ත‍්‍රිකෝණයේ’ නමින් හැඳින්වෙන රටවල්වල සිට යුරෝපයට මත්ද්‍රව්‍ය රැුගෙන යන අතරමැදි රටක් වශයෙන් ජාත්‍යන්තර පොලීසිය 1982 දී ලංකාව නම් කළ අතර, සංවිධානගත ජාත්‍යන්තර මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන් ලංකාවේ සිට ක‍්‍රියාත්මක වන බව හඳුනාගනු ලැබුණි. මේ කාලයේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයත් මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරමට සම්බන්ධ වෙමින් ඒ ආදායම තමන්ගේ ත‍්‍රස්තවාදී කටයුතු සඳහා යොදා ගන්නා බවට සාක්ෂි මතු විය. සිංහල සහ දෙමළ ප‍්‍රදේශ අතර ගැටුම් උග‍්‍ර වෙමින් උතුරු-නැගෙනහිර වෙනම රාජ්‍යයක් සඳහා වන ව්‍යාපාරය තීව‍්‍ර වෙද්දී, මේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම ලංකාවේ ජාතික ආරක්ෂාවටත්, ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරත්වයටත් තර්ජනයක් වශයෙන් හඳුනා ගැනුණු තත්වයක් තුළ, එතෙක් පැවති නීති යල්පැනගොස් ඇති බවට හැඟීමක් දේශපාලඥයන් සහ නීති ක‍්‍රියාත්මක කරවන්නන් තුළ ඇති විය. ‘විෂ ද්‍රව්‍ය, අබිං සහ භයානක මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ 1929 ආඥාපනත’ 1984 දී සංශෝධනය කෙරුණේ ඒ සන්දර්භය තුළ ය. ඒ සංශෝධනය තුළ, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය සඳහා මරණ දඬුවම පැනවුණු අතර, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතයේ යෙදෙන්නන් සහ ජාවාරම්කරුවන් සඳහා වන නීතිරීති දැඩි කොට, මත්ද්‍රව්‍ය පාලනයට අදාළ සියළු ප‍්‍රයත්නයන් සම්බන්ධීකරණය  අරමුණු කර ගත්, ‘භයානක ඖෂධ පාලනය පිළිබඳ ජාතික මණ්ඩලය’ ස්ථාපිත කෙරුණි.
 
1984 පනවා ගැනුණු මේ ප‍්‍රතිපත්තිය, රටේ පවතින අපරාධ යුක්තිය පසිඳලීමේ ක‍්‍රියාවලිය තුළට අන්තර්ග‍්‍රහණය කර ගැනුණු අතර, එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් හිරේට නියම වුණි. ඒ කෙතෙක් ද යත්, වසර 2000 වන විට, ලංකාවේ බන්ධනාගාරගත ප‍්‍රජාවෙන් සියයට 45 ක් සමන්විත වුණේ මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ වැරදිකරුවන්ගෙනි. මේ අය අතරින් සියයට 88 ක් හෙවත් අතිබහුතරයක් අයත් වුණේ හෙරොයින් භාවිතයට අදාළ වැරදිවලට ය. ඉතිරි පිරිස ගංජා භාවිතය සම්බන්ධයෙනි. එයින් වසර 17 ක් ඇවෑමෙන් අද පවා මේ සංඛ්‍යාත්මක ප‍්‍රමාණයන් වෙනස්ව නැති අතර, බන්ධනාගාරගත ප‍්‍රජාවෙන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් දැනටත් සමන්විත වන්නේ, මහ පරිමාණ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ගෙන් නොව, මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කළ පුද්ගලයන්ගෙනි.
 
ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය පිළිබඳ ප‍්‍රතිපත්තිය සකස් කර ගැනීමට මෙන්ම ඒ සඳහා මරණ දඬුවම පැනවීමටත්, එදා පැවති ජාත්‍යන්තර වටපිටාව බලපෑ බව කිව යුතුය. මේ ගැන යම් විස්තරයක් අවශ්‍ය කෙරේ.  
 
ජාත්‍යන්තර සන්දර්භය සහ ජාතික දේශපාලනික වටපිටාව
 
1980 දශකය තුළ, ආසියා-ශාන්තිකර කලාපයට අයත් ඉන්දියාව, පකිස්තානය, බංග්ලාදේශය, තායිවානය, තායිලන්තය, සිංගප්පූරුව, මැලේසියාව සහ ඉන්දුනීසියාව වැනි රටවල් මත්ද්‍රව්‍ය අපරාධ සඳහා මරණ දඬුවම තම තමන්ගේ නීති පොත්වලට ඇතුල් කර ගත්තේය. මේ ජනප‍්‍රිය ප‍්‍රතිපත්තිය ආසියා-ශාන්තිකර කලාපය හරහා සීග‍්‍රයෙන් පැතිර යාමට, එය සදාචාරමය වශයෙන් ප‍්‍රශංසණීය, දියුණු, ප‍්‍රගතිශීලී පියරවක් වශයෙන් සලකනු ලැබීම හේතු වන්නට ඇත. එදා ශ‍්‍රී ලංකාව මේ මරණ දඬුවම කොපි කෙළේ සිංගප්පූරුවෙන් සහ මැලේසියාවෙන් බව සාමාන්‍ය පිළිගැනීමයි. එම ප‍්‍රතිපත්තිය තුළින් ඉහත කී රටවල් සාර්ථකත්වයක් අත්කරගෙන තිබිණි ද යන්න පිළිබඳ විද්‍යාත්මක සොයා බැලීමක් සිදු කෙරුණේ නැත. මේ රටවල සීග‍්‍ර ආර්ථික වර්ධනයෙන් වසඟයට පත් ලංකාවේ ප‍්‍රභූ පංතික ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයෝ, ඒ රටවල් අනුකරණය කිරීමට කැමැත්තක් දැක්වූහ.
 
පොලිස් නිලධාරීන් සහ දේශපාලඥයන් අතර මේ සම්බන්ධයෙන් එදා පූර්ණ එකඟත්වයක් තිබුණේ නැත. එහෙත් විධායක බලය හෙබැවූ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මේ කියන සංශෝධනය සඳහා තම කැබිනට් සගයන්ගේ පමණක් නොව, පොදුවේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේත් ඒක-පාර්ශ්වික අනුමැතිය ලබා ගැනීමට සමත් විය. කෙසේ වෙතත්, මින් පසුව එකී වැරදි සඳහා අධිකරණය මගින් මරණ දඬුවම පැනවුවත්, එය, මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කළ අය සම්බන්ධයෙන්වත්, මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන් සම්බන්ධයෙන්වත් කිසි විටෙක ක‍්‍රියාත්මක කෙරුණේ නැත. විනිසුරුවරයෙකු මරණ දඬුවම දෙන්නේ, ජනාධිපතිවරයා විසින් නියම කරන දිනයකදී සහ වෙලාවකදී එය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතු බවට ප‍්‍රකාශ කරමිනි. එහෙත්, ගත වූ දශක තුනක කාලය තිස්සේ කිසි ජනාධිපතිවරයෙකු ඒ සඳහා තම අනුමැතිය දී නොමැත. ඒ අනුව සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ, දෙන ලද මරණ දඬුවම ජීවිතාන්තය දක්වා වන සිර දඬුවමකට පරිවර්තනය වීමයි. එසේ නම්, මේ දක්වා මරණ දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට හෝ අවලංගු කිරීමට කටයුතු නොකෙළේ ඇයි?
 
අපරාධ සම්බන්ධයෙන් බුරුලක් නැති බව පෙන්වීමට?
 
ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් මුලින් සිතුවේ, මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චිය සහ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම මරණ දඬුවම මගින් මර්දනය කෙරෙන බවයි. එහෙත් ඒ අරභයා ලෝකය පුරා කරන ලද විවිධ අධ්‍යයනයන් මගින් මේ වන විට පෙන්නුම් කොට ඇත්තේ, එය ‘වියදම්කාරී අසාර්ථකත්වයක්’ වී ඇති බව පමණි. කොටින්ම, රටක අපරාධ අඩු කිරීමට, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය අධෛර්යමත් කිරීමට හෝ මත්ද්‍රව්‍යවලට අදාළ අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ සිරගත කිරීම් අඩු කර ගැනීමට ඒ මගින් හැකි වී නැති බවයි. තවත් සමහරු තර්ක කරන පරිදි, මරණ දඬුවම යනු, මානව හිමිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් උල්ලංඝණය කිරීමකි. මන්ද යත්, එම ප‍්‍රඥප්තීන්ට අනුව, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම ජීවිතයට ඇති අයිතිය මරණ දඬුවම මගින් පැහැර ගැනෙන බැවිනි. කෙසේ වෙතත්, අපේ දේශපාලඥයන්ට, ජනාධිපතිවරුන්ට සහ ඔවුන්ට උපදෙස් දෙන සමහර සිවිල් නිලධාරීන්ට, මරණ දඬුවම පවත්වා ගැනීම ආකර්ශනීය දෙයක් වී තිබේ.
 
දශක තුනකට අධික කාලයක් තිස්සේ පවතින මරණ දඬුවමට සහ මත්ද්‍රව්‍ය පාලන ප‍්‍රතිපත්තිවලට අපේ ජනාධිපතිවරුන් සියලූ දෙනා කැමැත්තක් දක්වා තිබේ. සමහර ජනාධිපතිවරුන් අපරාධ සම්බන්ධයෙන්, විශේෂයෙන් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන්ට සහ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ට එරෙහිව දැඩිව පෙනී සිටීමේ නැමියාවක් පෙන්නුම් කොට තිබේ. රටේ බලගතුම දේශපාලඥයා වන ජනාධිපතිවරයා මේ විෂය සම්බන්ධයෙන් එසේ ඉමහත් උනන්දුවක් දැක්වීම, රටේ ආර්ථික, දේශපාලනික සහ සමාජ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කෙරෙහි එම කාරණයට පැවරෙන වැදගත්කම පෙන්නුම් කරයි.
 
මරණ දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක කරවීම සඳහා 1995 දී ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග පාර්ලිමේන්තුවට යෝජනාවක් ගෙනාවේය. ඊට ඒකමතික අනුමැතිය ලැබුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම 1999 දී ඇය විශේෂ ජනාධිපති ප‍්‍රකාශනයක් නිකුත් කරමින් එම අදහස බලගැන්නුවාය. එයින් බලාපොරොත්තු වුණේ රටේ සංවිධානගත අපරාධ සහ බරපතල අපරාධ අධෛර්යමත් කිරීමටයි. කෙසේ වෙතත්, ජාතික සහ ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධානවල විරෝධය ඉදිරියේ අනතුරුව සිදු වුණේ, සෑම මරණ දඬුවමක්ම ජීවිතාන්තය දක්වා හිර දඬුවමක් බවට ඉබේ පරිවර්තනය කිරීමයි. මෙසේ මරණ දඬුවම ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමක් බවට ඉබේ පරිවර්තනය වීමේ තීන්දුව 2001 ජනවාරි මාසයේදී අවලංගු කෙරුණි.
 
2004 නොවැම්බර් 19 වැනි දා, මහාධිකරණ විනිසුරු සරත් අඹේපිටියව සහ ඔහුගේ ආරක්ෂකයාව ඝාතනය කිරීමෙන් පසු, මරණ දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ සංවාදය රට තුළ යළි මතු විය. මේ ඝාතන දෙක, ප‍්‍රධාන පෙළේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවෙකුගේ නියෝගය පරිදි සිදු වූ බවට සැක කෙරුණි. මේ කියන දවසේම, මහාධිකරණ විනිසුරුවරයා මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කාර කාන්තාවකට ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවම් නියම කොට තිබුණි. ලංකාවේ පළමු වතාවට මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ඝාතනය වීම සහ එම ඝාතනයට ප‍්‍රධාන පෙළේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවෙකු සම්බන්ධව සිටීම, රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ වැදගත් ප‍්‍රශ්න ගණනාවක් මතු කෙළේය. මේ අවස්ථාව ප‍්‍රයෝජනයට ගනිමින් චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග, මිනිමැරුම්, කාන්තා දූෂණ සහ මත්ද්‍රව්‍ය අපරාධ සඳහා, නැවත වරක් මරණ දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට ප‍්‍රයත්නයක් ගත්තාය.
 
බෞද්ධ භික්ෂූන්, ක‍්‍රිස්තියානි පූජකවරුන් සහ මහජනතාව, විටින් විට, මත්ද්‍රව්‍ය අපරාධ සඳහා මරණ දඬුවම පනවන ලෙස හඬ නගා තිබේ. එසේම, මත්ද්‍රව්‍ය උවදුර කෙරෙහි සාමාන්‍ය ජනතාවගේ විරෝධාකල්පයත්, එම වරද සඳහා දැඩි නීතිරීති පැනවීම කෙරෙහි දේශපාලඥයන් විසින් සැලකිල්ලට ගෙන තිබේ. වඩාත් සදාචාරාත්මක සහ ආරක්ෂිත සමාජයක අවශ්‍යතාව සමග මත්ද්‍රව්‍ය තහනම අත්‍යන්තයෙන් බැඳී ඇතත්, ඒ සමගම එම කාරණය දේශපාලනික කණ්ඩායම්වල සහ ඡන්ද කොට්ඨාශයේ න්‍යාය පත‍්‍ර සමගත් බැඳී තිබේ. අපරාධ ගැන මාධ්‍ය තුළ වැඩි වැඩියෙන් වාර්තා වන අවස්ථාවක, ‘අපරාධ ගැන තදින් පෙනී සිටීම’ ජනාධිපතිවරුන්ගේ ජනප‍්‍රියත්වය සඳහා අවශ්‍ය අනිවාර්ය අංගයක් බවට පත්වෙයි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, එය, ඔවුන්ගේ ඡුන්ද වැඩපිළිවෙලේ තවත් ජනප‍්‍රිය ප‍්‍රතිපත්තියක් බවට පත්වන්නේය. 
                
කෙසේ වෙතත්, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ඇතැම් ඇමතිවරුන්, මත්ද්‍රව්‍ය අපරාධ සම්බන්ධයෙන් මරණ දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක කිරීම, ‘මැජික් උණ්ඩයක්’ වැනි විසªමක් වශයෙන් සලකන්නේ නැත. රාජිත සේනාරත්න, මංගල සමරවීර සහ තවත් ඇතැම් ඇමතිවරු එම තීරණය සමග තමන් පෞද්ගලිකව එකඟ වන්නේ නැති බව මෑතකදී ප‍්‍රසිද්ධියේ කියා සිටියහ. බෞද්ධ සමාජයේ සමහර කොටස් සේම, ඇතැම් ක‍්‍රිස්තියානු පූජකවරු ද, ‘කෙනෙකුගේ ජීවිතයක් පැහැර ගැනීමෙන් වැළකී සිටීම’ පිළිබඳ ආගමික ශික්ෂා පදය අනුව, මරණ දඬුවමට එකඟ නොවෙති. මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් එවැනි සාමූහික විසම්මුතික මතවාද තිබුණ ද, ජනාධිපතිවරයා සහ ඔහුගේ ඇමති මණ්ඩලය මරණ දඬුවම නැමැති ජනප‍්‍රිය ප‍්‍රතිපත්තියට අනුගත වීමට කැමැත්තක් දක්වති.
 
අනාගත දිසානතීන්
 
මත්ද්‍රව්‍ය වැරදිවලට අදාළව දැනට පවතින නීතිය තුළ ‘මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන්නන්’ සහ ‘මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්’ වැටෙන්නේ එකම ගොඩකටයි. ඒ යටතේ, ‘මෝෆින්’ ග‍්‍රෑම් තුනක් හෝ ‘කොකේන්’ ග‍්‍රෑම් දෙකක් හෝ ‘හෙරොයින්’ ග‍්‍රෑම් දෙකක් (පුද්ගල පාවිච්චිය සඳහා* සන්තකයේ තබා ගන්නා  ඕනෑම පුද්ගලයෙකු මරණ දඬුවමට ලක්කිරීමට හෝ ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවමකට යටත් කිරීමට හෝ පුළුවන. දඬුවම් නියම කිරීමේදී, එක පැත්තකින් මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන් සහ සිල්ලර වෙළෙන්දන් අතරත්, අනිත් පැත්තෙන් මහ පරිමාණ ජාවාරම්කරුවන් අතරත් වෙනසක් ඇති බවක් සැලකිල්ලට ගැනෙන්නේ නැත. එසේ නොකිරීම පිළිබඳව දැන් කාලයක් තිස්සේ නීති විශාරදයන් ප‍්‍රශ්න මතුකොට ඇතත්, ඊට නිසි අවධානය යොමු කිරීමක් හෝ දේශපාලඥයන් අතරේ පිළිගැනීමක් හෝ ලැබී නැත.
 
මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වූවන්ගෙන් වැඩි දෙනා දිළිª පවුල් පසුබිමකට අයත් අවාසනාවන්තයෝ ය. එසේම, මත්ද්‍රව්‍ය වැරදිවලට හිරේ වැටෙන පිරිසෙන් බහුතරය, වෛද්‍ය ප‍්‍රතිකාර සහ පුනරුත්ථාපනයට ලක්කළ යුතු පුද්ගලයන් ය. ජාත්‍යන්තර සාක්ෂි මගින් ද, ‘මත්ද්‍රව්‍ය සහ අපරාධ පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ කාර්යාලය’ විසින් කරන ලද අධ්‍යයනයන් හරහා ද පෙන්වා දෙන පරිදි, හිර ගෙදරක ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන බලහත්කාරී සහ අනිවාර්ය ප‍්‍රතිකාරයන්ට වඩා, සාකච්ඡා    ප‍්‍රජා-පාදක වැඩ සටහන් හරහා සාර්ථක ප‍්‍රතිඵල අත්කර ගත හැක්කේය. මත්ද්‍රව්‍ය වැරදි සම්බන්ධයෙන් හිරේ වැටුණු පුද්ගලයන් පුනරුත්ථාපනය කිරීම සඳහා ලංකාවේ සමහර හිරගෙවල්වල දැනට වැඩ සටහන් ක‍්‍රියාත්මක වෙයි.
 
‘අනතුරුදායක මත්ද්‍රව්‍ය පාලනය කිරීමේ ජාතික මණ්ඩලය’, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය වැළැක්වීම, පිළියම් කිරීම සහ පුනරුත්ථාපනයට අදාළව සෑහෙන වැඩ කොටසක් කරයි. ඒවායින් මෙතෙක් ලබා ඇති සාර්ථකත්වයන් මත පදනම් වෙමින්, මත්ද්‍රව්‍ය ප‍්‍රශ්නය සැලකිල්ලට ගත යුතුව ඇත්තේ මහජන සෞඛ්‍ය ගැටළුවක් වශයෙනි. එහෙත් දැනට සිදුවන්නේ, එය අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය පද්ධතියට අයත් කාරණයක් වශයෙන් ගැනීමයි. භයානක මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය වඩාත් සාර්ථකව පාලනය කරගත හැක්කේ, රටේ මහජන සෞඛ්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය තුළ ඇති ප‍්‍රශ්නයක් වශයෙන් සලකා ඊට පිළියම් යෙදීමෙන් බව, ජාත්‍යන්තර අත්දැකීම් ඉතා පැහැදිළිව පෙන්වා දෙයි.
 
එසේ තිබියදීත් මෙය දඬුවම් පැමිණවීමෙන් විසඳා ගත හැකි කාරණයක් වශයෙන් ගැනීමට එක් හේතුවක් වන්නේ, එවැනි ප‍්‍රවේශයක් තුළ ඇති දේශපාලනික වාසියයි. මේ උවදුර මැඩලීම සඳහා තද නීතිරීති තිබිය යුතු බවට පොදු මතයක් රටේ පවතී. එහෙත්, තිරසාර විසඳුමක් සඳහා මහජන සෞඛ්‍ය න්‍යාය පත‍්‍රයක් ඊට ඇතුළත් විය යුතුව තිබේ. මේ ප‍්‍රශ්නය ගැන විශේෂඥ දැනුමක් ඇති පිරිස්වල අදහස් මේ දක්වා ලබාගෙන නැත. එබැවින්, සියලූ පාර්ශ්වවල අදහස් මෙන්ම විෂය දැනුමත් උපයෝගී කර ගනිමින් මේ සංවාදය තව තවත් පෝෂණය කළ යුතුව තිබේ.
 
මේ අතර, වෙනත් රටවල්, විශේෂයෙන් කලකට ඉහතදී ලංකාව ආදර්ශයට ගත් රටවල් පසුගිය කාලයේ මේ සම්බන්ධයෙන් ඇති කරගෙන තිබෙන ප‍්‍රතිපත්තිමය වෙනස්කම් ද අපේ සැලකිල්ලට ලක්විය යුතුව තිබේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, මැලේසියාව හුදෙක් දැඩි දඬුවම් පැමිණවීමේ ප‍්‍රවේශයෙන් ඉවත් වී, මහජන සෞඛ්‍ය වැඩපිළිවෙලක් ද ඒ තුළට අන්තර්ග‍්‍රහණය කරගෙන තිබේ. අනිවාර්ය පිළියම් කිරීම අත්හරිමින් ඒ වෙනුවට ස්වේච්ඡුා පිළියම් පහසුකම් දැන් එම රටේ ඇති කරගෙන තිබේ. එසේම, ස්විට්සර්ලන්තය, පෘතුගාලය, එක්සත් රාජධානිය,  ඕස්ටේ‍්‍රලියාව සහ නෙදර්ලන්තය වැනි රටවලින් ද මේ සම්බන්ධයෙන් වන ප‍්‍රතිපත්ති පාඩම් අපට උගත හැකිය.
 
   අවසාන වශයෙන්, ‘මත්ද්‍රව්‍ය උවදුරට එරෙහි යුද්ධයක’ සාර්ථකත්වයක් පෙන්නුම් කරන විද්‍යාත්මක සාක්ෂි කිසිවක් මෙතෙක් සොයා ගැනීමට නැති බව කිව යුතුය. එවැනි යුද්ධයක් පිළිබඳ උවමනාව පදනම් වන්නේ සදාචාර ප‍්‍රතිපත්ති මත ය. එය දේශපාලනික අවශ්‍යතා සඳහා ප‍්‍රයෝජනවත් විය හැකි වෙතත්, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිත කරන්නන්ගේ සහ ඔවුන්ගේ ආදරණීයයන්ගේ සැබෑ අවශ්‍යතා සැලකිල්ලට ගැනීමක් එහිදී සිදු නොවේ.
 
ආචාර්ය නිමේෂ් සමරසිංහ

2018 ජුලි 25 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ  The War on Drugs in Sri Lanka: Science 0r Fiction නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 43

විජයකලා හා විජයෝන්මාදය

මේසතිය විජයකලා මහේස්වරන්ගේ ය.

බැඳුම්කර වංචාවන් ද, හිට්ලර් කෙනෙක් ඉල්ලා කළ ආයාචනාව ද, හම්බන්තොට වරාය කොල්ලය ද විසින් පසමිතුරු කඳවුරුවලට බලමුළු ගන්වා තිබූ දකුණේ බොහෝදෙනා හදිසියේ සොයාගත් ‘ජාතික සමගියේ වරපටින්’ ගැටගසන්නට ඇයට ගතවූයේ තත්පර 15කට නොඅඩු කාලයකි. යාපනය නගරයේ පැවති රැස්වීමක් අමතමින් කතා කළ ඇය කොටි සංවිධානය පැවති සමයේ ස්ත්‍රීන් හා දැරියන් ලිංගික හිංසනයට පාත්‍ර නොවිණැයි කියා මෙසේ ද කීවාය:

2009 මැයි 18 දිනට කලින් අපේ ජනතාව ජීවත්වුණේ කොහොමද කියලා ඔබලා දන්නවා. මේ අවස්ථාවේ තත්ත්වය බලන විට නැවත එල්ටීටීඊ ය ගෙන ආ යුතු තත්ත්වයක් තමයි තිබෙන්නේ. අපේ ළමයි, අපේ ගැහැණු අය පාසල් ගොස් නැවත නිවෙස් කරා එන තත්ත්වයක් ඇති කිරීමට නම් නැවත එල්ටීටීඊ පාලනයක් පැමිණිය යුතුයි.”

රැස්වීම් ශාලාවේ සිටි කිසිවෙක් නැගී සිට විරෝධය පානු හෝ රැස්වීමෙන් පිටව යනු දක්නට නොලැබිණ. අඩුම වශයෙන් රැස්වීමෙන් ඉකිබිතිව එළඹි දිනවල හෝ විජයකලා විරෝධී පෙළපාලි හා උද්ඝෝෂණ උතුරේ හෝ නැගෙනහිර වීදි සරතැයි වාර්තා පළ නොවුණි.

ඒ වෙනුවට, ඇයගේ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් අදහස් දැක් වූ උතුරු පළාතේ මහ ඇමතිවරයා මෙසේ කියා තිබිණ: “යුද්ධ කාලයේදී ගෑනු ළමයෙක් පෙනෙන්නට රත්තරන් ඇඳගෙන රෑටත් තනියෙන් බය නැතිව පාරේ යන්න පුළුවන් තත්වයක් තිබුණා. කවුරුත් ඇයට හිරිහැරයක් කරන්නේ නෑ. ආරක්ෂා සහිතව ඇයට ගෙදරට යන්න පුළුවන් තත්වයක් තිබුණු බව ලෝකයම දන්නා ඇත්තක්. අද එහෙමද? කඩු, ස්ත්‍රී දුෂණ, ප්‍රචන්ඩ ක්‍රියා, මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චිය ඉතා ඉහළයි”.

පළාත් සභාවේ සභාපති සී.වී.කේ. සිවඥානම් විසින් කරන ලද ප්‍රකාශයක දැක්වෙන්නේ “එල්ටීටීඊ පාලනයක් පැවති යුගයේ උතුරේ කල්ලි දූෂණ තිබුනේ නෑ, සංස්කෘතිය රැකුණා, මිනිස්සු ආරක්ෂාව  ඇතිව ජීවත් වුනා. ඒ කාලේ මේවා කරලා බේරිලා යන්න බෑ. අද ලේසියෙන් බේරිලා යන” බව ය.

‘යුද පීඩාව හැරුනු විට ප්‍රභාකරන්ගේ කාලයේ දෙමළ ජනයා ආරක්‍ෂිතව ජීවත් වූ බව කීමෙන් අපි ත්‍රස්තවාදීන් වන්නේදැයි’යි  මහ ඇමති විග්නේස්වරන් විමසා ඇත්තේ ඒ අනුව ය.

නමුත් දකුණ ඇවිළිණ.

හෙළාදැකීම් ද, කෝපාන්විත කතුවැකි ද, උද්වේගී පාර්ලිමේන්තු කතා ද, වීදි පෙළපාලි ද, ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා හා පුවත්පත් නිවේදන ද, වියරු සමාජ මාධ්‍ය ප්‍රහාරයන් ද සහිත දේශානුරාගී සතියකට ඇරයුම් කරන ලද්දේ මේ තත්පර 15කට අඩු කාලයක් ඇතුළත විජයකලා මහේස්වරන් විසින් කියා හමාර කළ වැකි කිහිපය විසිනි. ඇය පාර්ලිමේන්තුවෙන් පළවා හැරිය යුතුයැයි ද, ඇයගේ ප්‍රජා අයිතිය අත්හිටුවා රටින් පටුවහල් කළ යුතු යැයි ද, අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව මගින් විමර්ශනයට භාජනය කර අත් අඩංගුවට ගත යුතු යැයි ද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ හා ආණ්ඩු පක්ෂයේ නියෝජිතයන් ඉල්ලා ඇති අතර පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද කමිටුව හමුවට ඇය කැඳවිය යුතු බවටත්, තමන් කළ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් ජාතියෙන් සමාව ගත යුතු බවටත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ කියා තිබේ.

‘ඕනෑ නම් දෙවැනි නන්දිකඩල් කළපුව හැදීමට තමන් සූදානම් බවත්, එය පළමුවැන්නට වඩා විශාල විය හැකි බව විජයකලා නමැති ‘කොටිදෙනට’ මතක් කර දෙන්නට කැමති බවත්’ කියා තිබුණේ හෙළ උරුමයේ පරම පිවිතුරු කණ්ඩායම විසිනි.

වංචනිකයන්, දූෂිතයන්, මං පහරන්නන් හා මිනිස් ඝාතකයන් යනාදී චෞර සිව්රඟ සේනාවන් ‘මහා ජනසම්මතවාදීන්’ හා සමගි සම්පන්න කොට දකුණේ නගරයෙන් නගරයට දැන් ඇවිළ යන දේශ වාත්සල්‍යයේ වහසි බස් සංග්‍රාමය විජයකලා මහේස්වරන්ගේ ඉරණම කෙසේ විසඳනු ඇතිදැයි අපි නොදනිමු. නමුත් ඇය මුහුණදීමට නියමිත ඒ ඉරණම විසින් වෙනස් නොවන එක ඇත්තක් තිබේ. තිත්ත වුව ද ලිවිය යුත්තේ ඒ ඇත්ත ගැන ය.

විජයකලාගේ ප්‍රකාශය සාමාන්‍ය දෙමළ ජන ආකල්පය නියෝජනය නොකරතැයි බොහෝදෙනා කියති. ඇයගේ ප්‍රකාශය කොටින්ගෙන් බැට කෑ දෙමළ ජනයාගේ ඉරණමට පිටුපෑමකැයි ද, පශ්චාත් යුද කාලීන නිදහස ගැන පසන් හැඟීමෙන් පසුවන උතුරු හා නැගෙනහිර දෙමළ ජනයාගේ යථාර්ථය විකෘති කිරීමකැයි ද එකී පිරිස් අදහති. පරහකට ඇත්තේ එසේ සිතන - පතන සියලුදෙනා සිංහලයන් වීම ය. විජයකලා කතා කළේ දෙමළෙන් වුව ද, මේ සියළු අදහස් පළවන්නේ ද, ලියැවෙන්නේ ද සිංහලෙනි. විජයකලා හා සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා අතර සිංහලෙන් පරිකල්පනය කරගත් ප්‍රතිපක්ෂය වනාහී යට කී සිංහලයන්ගේ නිර්මාණයකි. විජයකලා විසින් කරන ලද ප්‍රකාශය, ඇයගේ අවශේෂ දේශපාලන පිළිවෙත් නොපිළිගන්නා සී.වී.විග්නේස්වරන් හෝ සී.වී.කේ.සිවඥානම් වැන්නන් පවා අනුමත කරන්නේ මන්දැයි විමසා බලන්නෝ විරළ වෙති. ඒ සම්බන්ධයෙන් විජයකලාට හෝ විග්නේස්වරන්ට හෝ සිවඥානම්ට එරෙහි විරෝධයක් දෙමළ ජනයා එල්ල නොකරන්නේ මන්දැයි කල්පනා කිරීම අනවශ්‍ය සේ සැළකෙන්නේ ඒ නිසා ය.

දැන් යළිත් රළ නඟන විජයෝන්මාදයේ ඝෝෂා විසින් මැඩලන තිත්ත ඇත්ත මෙයයි: ජාතික ප්‍රතිසන්ධානයට සහ සමගි සම්පන්නභාවයට කැපවුණු දකුණේ දේවාල අරක්ගත් වෘත්තීය සංහිඳියා සුරුවම් අවට රස්තියාදුවන්නන්ට හමුනොවන දෙමළ වැසියකු උතුරේ හා නැගෙනහිර ගම් නියම්ගම්වල සැරිසරයි. සිය ගම්බිම් අල්ලා වාඩි ලා ගත් හමුදා ඉවත් කරන්නැයි ඉල්ලා සිටින ගම්වැසියන් අතර ද, තිස් වසකට පෙර කොල්ල කා, භුක්ති විඳ විනාශ කිරීමෙන් පසු ‘අවුරුදු තෑග්ගක්’ සේ පවරාදුන් සුන්බුන් ගේ දොර ඉඩකඩම්වල හිස් හැඟීමෙන් බලා සිටින වයෝවෘද්ධ මිනිසුන් අතර ද,   සිය මළවුන් සමරනු වස් මැයි 18 වැනිදා මුල්ලිවයික්කාල් වැල්ලේත්, නොවැම්බර් 27 වැනිදා කිලිනොච්චියේ සෙල්වනගර් සුසාන භූමියේත් රැස්කන ජනයා අතර ද, පැහැරගත් සිය දරුවන් ඉල්ලා දින 500ක් තිස්සේ අඛණ්ඩව සත්‍යග්‍රහයේ නියැලෙන මව්වරුන් අතර ද, දකුණේ බන්ධනාගාර අවට කලින් කල රොක් වී සිය දරුවන් හා සැමියන් නිදහස් කරන්නැයි වැළපෙන ගැහැණුන් අතර ද ඒ ‘දෙමළා’ ගැවසේ. ජාතික අසමානත්වයේත්, සමාජ අයුක්තියේත්, නිර්දය සාමූහික අවමානයේත් නොවියැකුණු වණ කැළැල් නම වසකට වැඩි කලක් දරාගත් ඒ නාඳුනන දෙමළා, යුක්තිය හා ගරුත්වය පිළිබඳ සිය සිහින මුසාවෙන් වැසූ චාටු වාගාලාපවලට හිලව් කොට අත් නොහරියි. රාජ්‍ය ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් හා වෙනස් ලෙස සැළකීමෙන් බැට කෑ තිස් පස් වසරකට පෙර දෙමළ ගම්බිම්වල සැරිසැරූ අපේක්ෂා භංගත්වයේ සෙවණැල්ල ඒ මිනිසා පසුපසින් දැන් යළිත් සැරිසරයි.

රාජ්‍ය ඇමතිධූරයකින් පිදුම් ලැබ, බල දේශපාලනයේ වරප්‍රසාද භුක්ති විඳින විජයකලා මහේස්වරන් දෙමළ ජනයාගේ අව්‍යාජ හා සයුක්තික අභිලාෂයන් නියෝජනය නොකරනවා වන්නට පුළුවන. නමුත් යාපනයේ වීරසිංහම් ශාලාව තුළ අත්පොළසන් ලද තත්පර 15ක් තුළ ගැබ් වූ සහේතුක කෝපය හා කළකිරීම පිළිබඳ යථාර්​ථය එමගින් පහව නොයයි.☐

(මෙම ලිපිය 2018 ජූලි 08 වැනිදා 'අනිද්දා' පත්‍රයේ මුල්වරට පළවිය.)

රෝහිත භාෂණ අබේවර්ධන


© JDS

Comment (0) Hits: 69

පර්පෙචුවල් පංතිය’,ආර්ථික අපරාධ සහ ලංකාවේ 118

ලංකාවේ පාරක් තොටක් ගානේ පැතිරෙන වසංගතයක් තිබේ. ඒ වසංගතය තවම ඔබේ දොරකඩට පැමිණ නැතිවා විය හැකියි. එහෙත්, ඒ වෙනුවෙන් ඔබට වක්‍රාකාරයෙන් දැරීමට සිදුවන වියදමක් තිබේ. අපේ ජීවිතවල සාමාන්‍ය ස්වභාවය අවුල් කරන මේ තත්වය ගැන අප බොහෝ දෙනෙකු දැන් දැනුවත් ය. එහෙත් ඒ වසංගතය මැඩලන්නේ කෙසේද යන්න ගැන නිනව්වක් අපට නැත. වසංගතයේ නම දූෂණයයි. රටක ආර්ථිකයේ යහපැවැත්මට විනාශකාරී විය හැකි මේ වසංගතය අද රටම ගිල ගන්නා තත්වයකට පත්ව ඇත.
 
අලුතෙන් ගොඩනැගූ හම්බන්තොට රෝහල විවෘත කර ගැනීමේ හැකියාවක් තමන්ට නැති බව ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන කීවේය. මේ රෝහල ඉදි කිරීමේ මුල් ගල තබන ලද්දේ, කාලයකට පෙර ඔහු සෞඛ්‍ය ඇමතිවරයාව සිටි අවදියේ ඔහු විසින්මයි. “ගොඩනැගිල්ල ඉවරයි. ඒත් රෝහල් උපකරණ ආගිය අතක් නැහැ. වෙන් කරපු මුදල් ඔක්කොම පාවිච්චි කරලත් ඉවරයි. මගෙන් පස්සේ ඒ අමාත්‍යාංශෙට පත්වෙච්ච ඇතැම් පුද්ගලයන් මේකට වගකියන්න ඕනේ.” යැයි, දූෂණය මැඩලීම පිළිබඳ කොළඹ පැවති සම්මන්ත්‍රණයක් අවසානයේ, එහි මුඛ්‍ය දේශක මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ සහ අල්ලස් සහ දූෂණ කොමිසමේ සභාපතිවරයා අමතා ජනාධිපතිවරයා කීවේය.
 
මහජන දේපළ සොරා කෑ කවුරු වෙතත්, මොන තරම් දේශපාලනික සබඳතා ඇත්තෙකු වුවත්, අත්අඩංගුවට ගත යුතුව තිබේ. මේ ආකාරයේ ආර්ථික අපරාධ කිරීමට සමාජයේ ඉහළ ස්ථරයේ පුද්ගලයන්ට හැකියාව තිබේ නම්, දූෂණයෙන් තොර සමාජයක් කෙසේ නම් අප ඇති කර ගන්නද යන ප්‍රශ්නය මතු වෙයි. දූෂණය පිටුදකින සමාජ හරපද්ධති කෙසේ නම් අප ඇති කර ගන්නද යන ප්‍රශ්නය මතු වෙයි. එබැවින් එවැනි වැරදි කරන පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් දැඩි පියවර ගැනීමටත්, දූෂණයට එරෙහි සටන අරභයා, වර්තමානයේ දුර්වල අඩියක පවතින රාජ්‍ය ආයතන පද්ධතිය ශක්තිමත් කිරීමටත්, ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කළ යුතු වන්නේය.
 
විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහ මහතාට අනුව, “රාජ්‍ය අරමුදල් අවභාවිත කිරීමේ චෝදනා සම්බන්ධයෙන් හිටපු ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංග මහතාට එරෙහිව නඩු විභාග කොට සිරගත කළ ආකාරයෙන්, වෙනත් රාජ්‍ය නිලධාරීන් සම්බන්ධයෙනුත් කටයුතු කෙරෙතොත්, අද සිටින රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගෙන් අඩකට වැඩි පිරිසක් මේ වන විට සිරගෙවල්වල සිටිය යුතුය.” රටේ පවතින මහ පරිමාණ දූෂණය ඉදිරියේ රාජ්‍ය අංශයේ මූල්‍ය විනය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා අලුත් විගණන පනත ඔහු විසඳුමක් වශයෙන් දකියි. එවැනි අණපනත් ඇති කර ගැනීම සඳහා ආණ්ඩුවේ උපරිම සහායත්, ප්‍රමුඛත්වයත් දිය යුතුව තිබේ. විශේෂයෙන් මෑතකදී ඇති වූ සිදුවීම් ගැන සලකා බලන විට එය තව තවත් රටට අවශ්‍ය කෙරෙන බව පෙනෙන්ට තිබේ. කෙසේ වෙතත්, විගණන පනතක් සම්මත කර ගැනීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන්නේය. ඊට වඩා වැදගත් වන්නේ, එය ක්‍රියාත්මක කරවා ගැනීම බව හිටපු විගණකාධිපති මායාදුන්න මහතා අවධාරණය කරයි.
 
කොළඹ මෝදර ධීවර වරාය මීට වසර කිහිපයකට කලින් බලගතු ඇමතිවරයෙකු විසින් තුට්ටු දෙකට බදු දීම වැනි සාපරාධී සිද්ධියක් කිසි දවසක අල්ලස් කොමිසමේ විමර්ශනයට ලක්වුණේ නැත. අපරාධකරුවාගේ තත්වය සහ බලපුලුවන්කාර කම නොතකා, සෑම ආකාරයකම ආර්ථික අපරාධ පිළිබඳ විමර්ශන පැවැත්වීම අල්ලස් කොමිසමේ කාර්ය භාරයයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පවසන අන්දමට, “වරාය ටෙන්ඩර් පරිපාටිය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ සටහන් කර ගැනීමට අල්ලස් කොමිසම මගින් දෙවතාවක්ම තමන්ව කැඳවා ඇති මුත්, අදාල ඇමතිවරයාගෙන් ඒ පිළිබද ප්‍රකාශයක් සටහන් කරගෙන නැත. ඒ වෙනුවට සිදුවුණේ, අදාළ ඇමතිවරයා විසින් අල්ලස් කොමිසමේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරියව ජනාධිපතිවරයා ලවා අස් කරවීමයි.‘’
 
මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ කියන පරිදි, මේ රටේ ‘පර්පෙචුවල් පංතියක්’ ඇති වී තිබේ. මෙය, දේශපාලඥයන්ට සහ දේශපාලන පක්ෂවලට බලපෑම් කරන සහ ඔවුන්ගේ දේශපාලන ව්‍යාපාර සම්බන්ධයෙන් බලපෑම් කළ හැකි, අලුතින් පොහොසත් වූ මැද පංතියකි. අතීතයේ සිටි ව්‍යාපාරිකයන් සහ මේ අලුතින් ධනවත් වූ පංතිය අතර පැහැදිළි වෙනස්කම් තිබේ. අලුත් ‘පර්පෙචුවල් පංතිය’, තමන්ගේ මුදල් බලයෙන්, අමාත්‍යවරුන් සහ ඉහළ පෙළේ නිලධාරීන් සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම, ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති සම්පදානය කෙරෙහි පවා සිය බලය පතුරුවයි. එම පංතියේ බලපෑම අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා තවදුරටත් ඒ සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යයනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇති බව මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ පෙන්වා දෙයි. දේශපාලන පක්ෂවලට වියදම් කිරීම හරහා එම පක්ෂවල මතවාද තමන්ගේ පැත්තට නම්මවා ගැනීම සඳහා කටයුතු කිරීමේ පුරුද්ද ඇමරිකාව ඇතුලු බොහෝ රටවල මේ වන විට විශාල වෙනසකට ලක්ව තිබේ. “දේශපාලනික ක්‍රමය සහ දේශපාලනික දිරාපත්වීම” නැමැති සිය කෘතියේදී ෆ්‍රැන්සිස් ෆුකුයාමා නිවැරදිව හඳුනාගෙන ඇති පරිදි, 1971 දී 175 ක් පමණක් වූ මෙවැනි මතවාද ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රචාරක සමාගම් ප්‍රමාණය 1981 වන විට 2500 ක් දක්වා ද, 2013 වන විට 12,000 ක් දක්වා ද වර්ධනය වී තිබේ. එම සමාගම් ප්‍රමාණය මගින්, තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි ප්‍රතිපත්ති නම්මවා ගැනීම සඳහා ඒ වසරේ වියදම් කර ඇති මුදල් ප්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 3.2 ක් වැනි විශාල ප්‍රමාණයකි. “විවිධ ක්ෂේත්‍ර තුළ ක්‍රියාත්මක කෙරෙන ඇමරිකානු රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විකෘති කරනු ලබන්නේ, මෙවැනි සමාගම්වල මැදිහත් වීම් ඔස්සේ” බව ෆ්‍රැන්සිස් ෆුකුයාමා පෙන්වා දෙයි.
 
2015 පැවති ජනාධිපතිවරණයත් ඉන් අනතුරුව අගෝස්තු මාසයේ පැවති පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයත් තුළ “පවුලේ දූෂණය” නැමැති තේමාව මුල් තැනක් ගත්තේය. අද වන විට ඒ රාජපක්ෂ පවුලේ තේමාව වෙනත් දිසාවකට යොමුව ඇත. එය, “118” කතාව වශයෙන් හැඳින්විය හැක. මේ වනාහී, මෑතක සිට රටේ දේශපාලන සංවාදය තුළ ප්‍රමුඛත්වයක් ගෙන ඇති ‘පර්පෙචුවල් ටේ‍රෂරීස්’ ව්‍යාපාරික ආයතනයෙන් මුදල් ලබාගෙන ඇතැයි කියන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 118 දෙනෙකු අරභයා මතු වූ සිද්ධියයි. පසුගිය සති කිහිපය තුළ මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් මේ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කෙරුණි. මේ ‘පර්පෙචුවල් ටේ‍රෂරීස්’ සමාගමේ කුප්‍රකට බැඳුම්කර වංචාව පිළිබඳ ග්‍රන්ථයක් ද සම්පාදනය කළ එක් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු එම සමාගමෙන් රුපියල් මිලියන තුනක් ලබාගෙන ඇති බවත් හෙලිදරව් විය. එම ගනුදෙනුව ඔහු යුක්ති සහගත කර ගැනීමට බැලුවේ, එසේ ලබා ගත් මුදල් දැන් නැති බැරි අයට ලබා දීමට තමන් සූදානම් බව කීමෙනි. එහෙත් ඇතැමුන් කියන පරිදි, මෙවැනි 118 දෙනෙකුගේ ලැයිස්තුවක් නොමැත. කෙසේ වෙතත්, ආණ්ඩුව ‘තොරතුරු දැන ගැනීමේ අයිතිය’ පිළිබඳ පනතකුත් ගෙනැවිත් ඇති තත්වයක් තුළ, එවැනි ලැයිස්තුවක් ඇද්ද නැද්ද යන දැන ගැනීමේ අයිතියක් ජනතාවට තිබේ.
 
තොරතුරු දැන ගැනීමේ කොමිසම තම ශක්තිය විදහාපාමින් මෑතකදී එක් තීන්දුවක් දුන්නේය. එනම්, ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගමට විශාල අලාභයක් සිද්ධ කළ, එම සමාගම සහ ‘එයාකැප්’ නැමැති සමාගම අතර ඇති කරගෙන ඇති ‘කෙළවර කිරීමේ ගිවිසුම්’ දෙකක් පිළිබඳ තොරතුරු ප්‍රසිද්ධියට පත්කළ යුතු බවයි. “ජනතාවගේ මුදල් මෙහිදී අදාළ වන නිසාත්, රාජ්‍ය අධිකාරියක මූල්‍ය අක්‍රමිකතාවන් අරභයා අභියාචනයක් තමන් වෙත ඉදිරිපත්ව ඇති නිසාත්, මේ කොමිසම විශේෂයෙන් මහජන අවශ්‍යතාව පිළිබඳ කාරණය සැලකිල්ලට ගන්නා” බව එහිදී ප්‍රකාශ විය. ඒ ආකාරයෙන්ම, 118 දෙනාගේ ලැයිස්තුව පිළිබඳ කාරණයත් කොමිසමට හෙලිදරව් කළ හැකිය. එහිදී අදාළ ‘විශේෂ රාජ්‍ය අධිකාරිය’ වන්නේ, පාර්ලිමේන්තුවයි. දැන් තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත සරුවට ක්‍රියාත්මක වන නිසා, දේශපාලඥයන්ටත් තමන්ගේ ගනුදෙනු ගැන තොරතුරු ප්‍රසිද්ධියට පත්කරමින් මේ කොමිසමට සහාය දැක්විය හැකිය. දූෂිතයන් පිළිබඳ ලැයිස්තුවක් තමන් සන්තකයේ ඇතැයි කියන හිටපු ජනාධිපතිවරයාටත් එය අදාළ ය.
 
සමහර විට, මේ අවස්ථාවේ රට මුහුණදෙමින් සිටින, ජාතික ආරක්ෂාව පිළිබඳ බරපතලම තර්ජනය වන්නේ, මෙවැනි ආර්ථික අපරාධ විය හැකිය. රාජ්‍ය අධිකාරියේ මූල්‍ය වගවීම සහ පාරදෘෂ්‍ය භාවයට එය කෙලින්ම අදාළයි. එසේම, මහජන ස්වෛරීත්වය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා වන ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය කරන පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන පුද්ගලයන්ටත් එය සම්බන්ධයි. මේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන්ව ඉහත කී සමාගම් මගින් හසුරුවනු ලැබිය හැකි නම්, රටේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය, ජාතික ආරක්ෂාව සහ ජනතා ස්වෛරීත්වයත් තර්ජනයට ලක්විය හැකිය.
 
දකුණු කොරියාව සහ සිංගප්පූරුව වැනි රටවල, මූල්‍ය අක්‍රමිකතාවල යෙදෙන පුද්ගලයන් නොවැරදීම හිරේ යති. පුද්ගලයාගේ දේශපාලනික තරාතිරම එහිදී වැදගත් වන්නේ නැත. අපේ රටත් නිවැරදි මාවතක ගෙන යාමට නම් මෙවැනි රටවල්වලින් අප ආදර්ශ ගත යුත්තේය. දූෂණයට එරෙහි දැඩි පියවර ගත යුත්තේය. 1996 දී සිංගප්පූරු නායක ලී ක්වාන් යූ, දේපළ මිලදී ගැනීමකදී අනිසි කොමිස් ලැබූ බවට කටකතාවක් තිබුණි. සිංගප්පූරුවේ හිටපු අගමැති ගෝ චොක් ටොන් මේ පිළිබඳ පුළුල් පරීක්ෂණයක් කිරීමට උපදෙස් දුනි. එහිදී ලී ක්වාන් යූ පිළිබඳ කිසි සාක්ෂියක් සනාථ නොවිණි. එපමණක් නොව, මේ මාතෘකාව පාර්ලිමේන්තුවටත් ගෙනැවිත් ඒ ගැන දවස් තුනක් තිස්සේ පුළුල් විවාදයක් ද පැවැත්වුණි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ලී ක්වාන් යූ කීවේ මෙවැන්නකි: “මමත්, මගේ පුතාත් සම්බන්ධයෙන් දේපළ දෙකක් මිල දී ගැනීමේදි සිදු වූවා යැයි කියන අක්‍රමිකතාව, මහජන පරීක්ෂාවෙන් ඉවත් කිරීම වෙනුවට මහජන පරීක්ෂාවට ලක් කිරීම ගැන මං සතුටු වෙනවා. ආඩම්බර වෙනවා. සිංගප්පූරුව තියෙන්න ඕනේ, නීතියට උඩින් කිසි කෙනෙකුට ඉන්න බැරි රටක් විදිහටයි. ඇමතිවරයෙක් මොන තරම් ජ්‍යෙෂ්ඨයෙක් වුණත්, අක්‍රමිකතාවක් පිළිබඳ චෝදනාවක් තියෙනවා නං ඒක විභාග කරන්න ඕනේ.”
 
ලන්ඩන් නුවර පැවති දූෂණ-විරෝධී ප්‍රාරම්භක සමුළුව වෙනුවෙන් සම්පාදිත රචනා එකතුවක් තුළ සිංගප්පූරුවේ අත්දැකීම් ඉදිරිපත් කරන අගමැති සියෙං ලූන්, ඒ අංශයේ ස්වකීය සාර්ථකත්වයට මුල් වූ ප්‍රධාන සාධක හතරක් හඳුනා ගනී. එහි මුල් සාධකය වන්නේ, බි්‍රතාන්‍යයන් විසින් රටට දායාද කරන ලද රාජ්‍ය සේවයේ ශක්තිමත් නිලධර තන්ත්‍රයයි. ඒ හා බැඳුණු පරිපාලන තන්ත්‍රයක් සහ ආයතන පද්ධතියක් ඒ රටට හිමිව තිබුණි. එහිදී ඉංග්‍රීසි නීතිය, කාර්යක්ෂම සිවිල් සේවය සහ අවංක අධිකරණයක් පැවතීම තීරණාත්මක විය.
 
දෙවැනුව, සුදු කලිසම් සහ සුදු කමිස හැඳ ගත් මහත්වරු රාජ්‍යය පිරිසුදුවට තබා ගැනීමට දැක්වූ අධිෂ්ඨානය වැදගත් විය. ලී ක්වාන් යූ අගමැතිවරයාගේ අවංක සහ දැඩි නායකත්වය යටතේ, රාජ්‍යය දූෂණයට යට කර ගත නොහැකි අංශයක් බවට පත්විය.
 
තෙවැනුව, ඉතා පෘථුල දූෂණ-විරෝධී ක්‍රියාවලියක් තුළ නීතිය, නීති ක්‍රියාවේ යෙදැවීම, රාජ්‍ය සේවය සහ ජනතා සහභාගීත්වය තීරණාත්මක විය. එරටේ පනවා ගත් ‘දූෂණ වැළැක්වීමේ පනත’ යටතේ, යමෙකු තමන්ගේ ධනය උපයා ගත්තේ කෙසේද යන්න ඔප්පු කිරීමේ වගකීම අදාළ පුද්ගලයාට පැවරී තිබුණි. ඔහුගේ හෝ ඇගේ නිසි ආදායම් මාර්ගවලින් පෙන්නුම් කළ නොහැකි ඕනෑම ධනයක් හෝ දේපළක්, දූෂිත ධනයක් වශයෙන් සැලකුණු අතර ඒවා රාජසන්තක කිරීමේ බලය නීතියෙන් ලැබී තිබුණි. එම නීතිය යටතේ, අදාළ පුද්ගලයාගේ ක්‍රියාව සිංගප්පූරුවෙන් පිටතදී සිදු වූවක් වුවත්, එයින් සිංගප්පූරුවට බලපෑමක් වී නැතත්, එය දූෂිත ධනයක් වශයෙන් ගණන් ගැනුණි. “අපේ දූෂණ-විරෝධී මෙහෙයුමත්, දූෂිත ක්‍රියා විමර්ශන කාර්යාංශයත් ස්වාධීන ය. එසේම, අවශ්‍ය සම්පත්වලින් සංයුක්ත ය. ඕනෑම පුද්ගලයෙකු පිළිබඳ පරීක්ෂණ පැවැත්වීමටත්, මහජන අවබෝධය ඇති කිරීමට සහ සමාජ ප්‍රමිතීන් ස්ථාපිත කිරීමටත් ඊට බලය ඇත්තේය. අපි රාජ්‍ය සේවකයන්ට සෑහෙන වැටුපක් ගෙවමු. එය පෞද්ගලික අංශයට නොදෙවැනි වෙයි. එනිසා අප ඔවුන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වන සේවාව ඉහළින්මත්, අවංකවත් ඉටු කිරීම අපේක්ෂා කෙරේ.” යනුවෙන් එහි සඳහන් වෙයි.
 
සිව්වැනුව, දූෂණය පිටුදකින සහ පාරිශුද්ධ භාවය ඉල්ලා සිටින සමාජයක්, කාලයක් තිස්සේ සිංගප්පූරුව තුළ නිර්මාණය කෙරුණි. ‘ජරාව දීමෙන් දේවල් කර ගැනීමේ’ සංස්කෘතිය ඉවත් කෙරුණි. යම් වැරදි ක්‍රියාවක් දුටුවොත් ජනතාවම ඒ ගැන ක්‍රියාත්මක වන සහ වාර්තා කරන තත්වයක් එහි නිර්මාණය විය. නීතිය කාටත් එක සමානව ක්‍රියාත්මක වන බවටත්, මොන තත්වයක් යටතේවත් රජය වෙනස් පුද්ගලයන්ට වෙනස් ආකාරයකින් නොසලකන බවටත් දැඩි විශ්වාසයක් සමාජගත විය. එසේම, සිංගප්පූරුව තුළ නීතිරීති සාධාරණ බවටත්, විනිවිද පෙනෙන සුළු බවටත් වන විශ්වාසයක් ව්‍යාපාර ප්‍රජාව අතරේත් ඇති විය.
 
ඒ අංශ හතර අරභයා ශ්‍රී ලංකාව උගත යුතු බොහොමයක් දේ තිබේ. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයට තව ඇත්තේ මාස පහළොවක පමණ කාලයකි. එම කාලය තුළ, දූෂණය පිටුදැකීම සඳහා පත්කර ගත් ජනාධිපතිවරයාගේ පැත්තෙන් වැදගත් යමක් සිදු වේදැ යි අපට බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි ද?

Asanga Abeyagoonasekera1 150x150අසංග අබේගුණසේකර

(2018 ජුලි 30 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ, Economic Crime & The P118 of Sri Lanka නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි.)

Comment (0) Hits: 79

ආඥාදායකත්වයට එරෙහිව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය: අපට අවශ්‍ය කරන්නේ කුමක් ද? 

එස්. ඩබ්. ආර්. ඞී. බණ්ඩාරනායක 1956 දී ආගමේ දේශපාලනයත්, ජාතිකවාදයත් ලංකාවේ දේශපාලනයට හඳුන්වා දීම තුළින් ලාංකීය දේශපාලනයේ සහ මැතිවරණ ක‍්‍රියාදාමයේ අලූත් අවදියක් රටට හඳුන්වා දුන්නා පමණක් නොව, එතෙක් නිදි ගැන්වී සිටි යම් බලවේගයක් ද එහිදී ඔහු මුදාහැරියේය. වාර්ගික-ආගමික ආවේශයකට යට වූ ලංකාව තුළ එතෙක් පැවති සමාජ-දේශපාලනික ලෞකික කතිකාව නිමාවට පත්වීමේ සංඥාව එමගින් නිකුත් කෙරුණි. මෙහි ඇති සරදම වන්නේ, තමාගේ වාර්ගික-ආගමික මැතිවරණ දාමය ගෙන යාමේ නායකත්වයට බණ්ඩාරනායක විසින් පත්කොට සිටි අපකීර්තිමත් බුද්ධරක්ඛිත භික්ෂුවම එම බණ්ඩාරනායකව ඝාතනය කිරීමේ මහ මොළකරුවා වීම ය. සෑම රටකම ඉතිහාස කතා එවැනි කුරිරු සරදම්වලින් පිරී තිබේ. එහෙත් 56 පෙරළිය නිසා රටේ ඇති වූ සමාජ වටපිටාව තුළ බිහි වූ කුරිරු අපතයන් සහ රටේ ප‍්‍රධාන ජනවර්ග දෙක අතර ඒ මගින් ඇති කළ නොපෑහිය හැකි අගාධය තුළ, එකී සරදම රටේ සමාජ දේහය කෙරෙහි පනවා ඇති මානය අතිශය කර්කශ ය.

එතෙක් සාමාන්‍ය ගැහැනුන් සහ පිරිමින් විසින් හොබවන ලද රඟමඬලක් මතට මහා සංඝයාගේ අශුද්ධ වැඩමවීමක් සිද්ධ වීම, රටේ සමස්ත සමාජ භූ-දර්ශකය සදහට වෙනස් කළා විය හැකිය. ආගමෙන් නිදහස්, ලෞකික ව්‍යවස්ථාවක් සහිත බටහිර රටවල ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයෙන් වෙනස්ව, බණ්ඩාරනායකගේ පොදු මිනිසාගේ දේශපාලනය තුළින් ඉස්මතු වූ වාර්ගික-ආගමික දේශපාලනය, ආපසු හැරවිය නොහැකි ලෙස රටේ සමාජ දේහය තුළට කාවැදුණි. එය මේ රටේ ජීවත් වු ප‍්‍රධාන ජනවර්ග දෙක අතර එතෙක් පැවති සහෝදර සම්බන්ධතාව, වඩාත් ප‍්‍රචණ්ඩ වූත්, දරුණු ලෙස වෙනස්වන සුළු වූත් අස්ථිර තත්වයකට පත්කෙළේය. මේ පරිහානිකර සංස්කෘතික නැමියාව බණ්ඩාරනායක ප‍්‍රතිපත්තිවලට එකපැහැර ලඝු කිරීම අසාධාරණ විය හැකි වෙතත්, කලක් තිස්සේ ලංකාවේ ජාතීන් අතර පැවති මිත‍්‍රශීලී සහජීවනයේ සැබෑ ස්වරූපය හඳුනා ගැනීමට ඉතිහාසඥයන් උත්සාහ කරන යම් අවස්ථාවක, බණ්ඩාරනායක සහ ඔහුගේ සගයන් මෙරටේ වාර්ගික ඒකාග‍්‍රතාව නිසැකවම අගතියට හෙලා ඇති බව වටහා ගනු ඇත.
 
ආගමක ශුද්ධවන්ත භාවය
 
මේ කියන කාරණය සිංහල බෞද්ධයන්ගෙන් අති බහුතරයේ සතුටට හේතුවක් වෙතත් නැතත්, බෞද්ධ භික්ෂුන් වහන්සේලා තරම් ලංකාවේ දේශපාලන රැුල්ලේ එල්ලූණු වෙන කිසි ආගමික පූජකවරයෙකු සොයා ගැනීමට නැති බව කිව යුතුය. අගමැතිවරයෙකුගේ කුරිරු ඝාතකයෙකු විසින් ඒ භික්ෂු මැතිවරණ දේශපාලනයේ රැුල්ල ආරම්භ කරනු ලැබූ අතර, ඒ භික්ෂු වර්ගයාගේ සෙසු සාමාජිකයෝ එම ප‍්‍රවණතාව තවත් ඉදිරියට ගෙන ගියෝය. එහි විපාකය වුණේ, සිවුරක දැවටූ භාණ්ඩයක් බවට ආගම පත්වීමෙන්, ආගමේ පූජණීයත්වය විනාශ වී යාමයි.
 
ආගමක් දරා සිටීම නීති සම්පාදකයන්ගේ සන්තකයට පත්කළ යුතු දෙයක් නොවේ. එය දූෂිත වූ ආගමික භික්ෂු කල්ලියක සින්නක්කර දේපළක් විය යුතු ද නැත. එසේ වෙතත්, රජවරුන්ගේ සහ රැජිණියන්ගේ මනදොළ සැපිරීම සඳහා බෞද්ධ භික්ෂුවක් විසින් ලියන ලද ‘මහාවංශ’ ඉතිහාසයේ වහලූන් බවට පත්ව සිටින මේ බෞද්ධයන්ගෙන් අති බහුතරය වැඩි වැදගත් කමක් දෙන්නේ සියවස් පහකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ යටත්විජිතවාදීන්ගෙන් තමන්ට අත්වූ ඉරණමක් වෙනස් කර ගත යුතුව ඇතැයි යන විශ්වාසයටයි. ඒ මනෝ භ‍්‍රාන්තිය, හුදු ප‍්‍රලාපයක් වශයෙන් බැහැර කළ හැකි දෙයක් නොවේ. එසේම එය මෝඩ කල්පනාවක් වශයෙන් ඉවත දැමිය හැකි දෙයක් ද නොවේ. සකල ආකාරයේ වාර්ගික ප‍්‍රශ්නවලට පිළිතුර ඇත්තේ ලෞකික ව්‍යවස්ථාවක් තුළ යැයි විශ්වාස කරන නව-ලිබරල්වාදීන්, ඒ වෙනුවට, ඉහත කී සමාජ කොට්ඨාශයට ආමන්ත‍්‍රණය කළ හැකි වෙනත් ආකාරයක් සොයා ගත යුතුව තිබේ. එකී ජන කොට්ඨාශය අපේ ඡුන්දදායක ප‍්‍රජාවෙන් සියයට 80 ක් නියෝජනය කරති.
 
56 පෙරළිය මගින්, දීර්ඝ කාලීන වූත්, වෙනස් කර ගැනීමට දුෂ්කර වූත්, ප‍්‍රතිවිපාක බරපතල ය. ඒවා ආගමට පමණක් සීමා වන දේවල් නොවේ. පාරම්පරිකව ඒ මගින් ඇති කරන ලද පලවිපාක, හුදෙක් ආර්ථික ප‍්‍රශ්නවලට පමණක් සීමා වන්නේ ද නැත. ඒවා රටේ සංස්කෘතිය කෙරෙහි සහ ජනතාවගේ චින්තාවලිය කෙරෙහිත් බරපතල ආකාරයෙන් බලපායි. ඒ මගින් බිහි කොට ඇත්තේ, අමුතු ලංකාවකි. ඒ රටේ ප‍්‍රධාන සාධකයක් බවට ආගම පත්ව ඇත. නොමග ගිය දේශප්‍රේමයක් එහි ලැගුම්ගෙන ඇත. ඒ දෙකේ බාහිර ප‍්‍රකාශනය, ඉවසීමට වඩා ප‍්‍රගුණ කරන්නේ ප‍්‍රචණ්ඩත්වයයි. ප‍්‍රඥාවට වඩා ඔජවඩන්නේ ප‍්‍රයෝගයයි. හෘදයාංගම විචක්ෂණ භාවයකට වඩා තකතිරු මුග්ධත්වයයි.
 
අහිංසක දෙමළ පවුල් අපමණ නිගාවට පත්කළ සහ විනාශ කළ ප‍්‍රචණ්ඩ රැුල්ල අප අත්දැක තිබේ. මුලින් උතුරේත්, ඊළඟට පාර්ලිමේන්තුව ඉදිරිපිටදීත් 1957 දී දෙමළ නායකයන් පැවැත්වූ සත්‍යග‍්‍රහ විරෝධතාවට පහර දීමෙන් ආරම්භ කළ දකුණේ අන්තවාදය, රටේ විවිධ තැන්වල සුළු ජාතිකයන් ඉලක්ක කොට දියත් කෙරුණු ප‍්‍රචණ්ඩත්වයක් කරා දිග් ගැස්සී අවසානයේ, 1983 දී කළු ජුලිය තුළ ඒ සියල්ල කුළුගැන්වුණි. දෙමළ තරුණ කැරලිකාරීත්වය සහ රජයට එරෙහි සංවිධානමය ආවේශය ඉපැදුණේ එතැනිනි.
 
 
මේ කලකෝලාහලවලට බෞද්ධ භික්ෂූන් සහභාගී වූ බව අවිවාදිතයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඒවායින් බොහොමයකට නායකත්වය දෙන ලද්දේත් බෞද්ධ භික්ෂූන්මයි. වාර්ගික සුළුතරයකට එරෙහිව ගෙන ගිය ඒ අශුද්ධ වූ යුද්ධවලට බෞද්ධ භික්ෂූන් සම්බන්ධ වීම, ස්වකීය ආගමේ ප‍්‍රධාන පදනමක් වශයෙන් අවිහිංසාව දේශනා කළ ප‍්‍රථම ශාස්තෘවරයාගේ උත්තුංග දර්ශනයම කණපිට හැරවීමක් විය.
 
දේශපේ‍්‍රමයේ ප‍්‍රචණ්ඩ භාවිතාවක එල්ලූණු බහුතරයකින් සමන්විත සිංහල බෞද්ධ ජනතාව එක පැත්තකිනුත්, මහ ජාතිය සමග සහජීවනය සහ ප‍්‍රතියෝජනය පිළිබඳ විශ්වාස දල්වා සිටි සුළුතර ජනතාව අනිත් පැත්තෙනුත් එකිනෙකාගෙන් කෙමෙන් ඈත් වීම තුළ අපේ ජනතාවගේ ඉහත කී කොටසේ සමාජ-දේශපාලනික සංයුතියේ ස්වභාවය තීරණය කෙරුණි. මේ වෙන් වීම එදා පටන් අද දක්වා අඛණ්ඩව ක‍්‍රියාත්මක වෙයි. මීට වෙනස් මතයක් දැරූ සහ සෙස්සන්ගේ දුෂ්-චර්යාව කිසි සේත් අනුමත නොකළ භික්ෂූන් වහන්සේලා ඒ ගැන මුවින් නොබැන සිටියෝය. ඒ නිශ්ශබ්දතාව, පසු කලෙක ඥානසාරලා භාරගත්තේ, තමන්ගේ අ-බෞද්ධ චර්යාව ව්‍යංගයෙන් අනුමත කිරීමක් වශයෙනි. ඒ කර්කශ වූත්, නොමග ගියා වූත් දේශප්‍රේමයේ සෘජු අතුරු ඵලයක් වශයෙන් උපන් බෞද්ධ මූලධර්මවාදය, අඩු වශයෙන් තව සෑහෙන කලකට, අපේ සමාජය වෙනස් කොට තිබේ.
 
වර්තමාන දේශපාලන නායකයන් අවබෝධ කර ගත යුතු එක කාරණයක් ඇත. එනම්, ඉහත කී විපර්යාසයේ මූල හේතුව, සමහර විට පරිවේෂණීය කරුණු සමුදායකින් සමන්විත සංකීර්ණ ජාලයක් තුළ සැඟව තිබිය හැකි අතර, එය අපේ සාමූහික මනෝ භාවය තුළ මුල් බැස පවතින බවයි. අගතිගාමී එවන් මානසිකත්වයක් තුළ නිදන්ගතව ඇති එහි අක්මුල් පහසුවෙන් උදුරා දැමිය නොහේ. එවැනි තත්වයක බරපතල වෙනසක් බලාපොරොත්තු වීම යථාර්ථවාදී නැත. පලිගැනීම සහ එකටෙක කිරීම කෙරෙහි ආශක්තව සිටින මිනිසුන්ට, අවිහිංසාව සහ සහෝදරාත්මක හැඟීම් පිළිබඳ දේශනා පැවැත්වීම හාස්‍යජනක ය. නොගැඹුරු සහ කෘත‍්‍රීම දේශපේ‍්‍රමයක සහ ජනප‍්‍රිය ආගමික විශ්වාසයන්හි එල්බ සිටින ජනතාවකගේ සිත්සතන් තුළ දාර්ශනික කතිකාවන්ට ඉඩක් නැත.
 
එවැනි පසුබිමක, ඊට වඩා තරමක් හිතකාමී මනසක් ඇති, එහෙත් වඩාත් උන්නතිකාමී දේශපාලනික නායකයෙකු තුළ ඉතිරි විය හැක්කේ කුමක් ද? පොදු මිනිසාගේ වාසභූමියක් පිළිබඳ බණ්ඩාරනායකගේ සිහිනය, මෙරටේ සුළු ජාතියේ භීත සිහිනයක් බවට පත්ව තිබේ. ඒ පොදු මිනිසා, අඩු වශයෙන්, එවැනි පොදු මිනිසුන්ගෙන් වැඩි දෙනා, කුරිරු සහ වංචනික දේශපාලඥයන්ගේ ඉත්තන් බවට, දැනුවත්ව සහ කැමැත්තෙන්ම, පත්ව සිටිති. ඒ ‘පොදු මිනිසාගේ’ දුර්වලතා තමාගේ ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමට කපටි දේශපාලඥයා නොපසුබට වනු ඇත. එවැනි මිනිසුන්ට අවශ්‍ය කරන පෝෂණය එම දේශපාලඥයා සපයනු ඇත. පෙරලා ඒ පොදු මිනිසා ද, තමාගේ පලිගැනීමේ ආශාව ඒ මගින් සංසිඳෙන නිසා, දේශපාලඥයාට වශී වෙයි.
 
එවැනි ආවේග සහ හැඟීම් යම් ජනතාවක් තුළ විවෘතව ප‍්‍රකාශයට පත්වන අවස්ථාවක, හිට්ලර් සහ ස්ටැලින් වැනි ඒකාධිපතියන් පිළිබඳ කතා අගේට වැඩ කරයි. කොටි සංවිධානය සහ තමිල්නාඩුවේ සිටි ඔවුන්ගේ හාම්පුතුන් පිළිබඳ භීතියෙන් මඩනා ලද ජනතාවකට, ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස සහ ජීවිතයේ නිදහස සලසා දුන් ආණ්ඩුවකට වඩා, එදා බලයේ සිටි නායකයන් ආකර්ශනීය විය හැකිය.
 
   ලංකාවේ භූ-දේශපාලනික සිතියම සදහට වෙනස් වී තිබේ. අතරමැද තැන් කෙමෙන් ක්ෂය වෙමින් තිබේ. ඉවසීම, ජාතීන් අතර සහජීවනය සහ පතියෝජනය සමාජයෙන් දුරු වෙමින් තිබේ. ඒ සමගම, බලය ලබා ගැනීම සහ රටේ ධන නිධාන කොල්ලකෑම එකම අභිලාෂය කර ගත් වංචනික දේශපාලඥයන් පිළිබඳ ඉවසා වැදෑරීම, සමාජයේ සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්ව තිබේ. මධ්‍යස්ථ ඡුන්දදායකයාට එක දෙයක් වැටහෙයි. එනම්, දේශපාලඥයා විසින් බලය අපහරණය කරනු ලබන්නේ, හොඳින් හෝ නරකින් උපයා ගත් ධනය මත, බලපුළුවන්කාරකම් මත සහ වහා රැවටෙන ජනතාවකගේ අනුග‍්‍රහයක් මත වන බවයි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හෝ වෙනත්  ඕනෑම විකල්ප පක්ෂයක් බලයට පැමිණීම ඉලක්ක කර ගන්නේ නම්, ඔවුන්ට යම් ආකාරයක මහත්මා නොවන දේශපාලනයක නිරත වීමට සිදුවනු ඇත. අද දවසේ රටේ පිළිගැනෙන සම්මතය එයයි. එහිදී, ඉඩ ඉතිරිව ඇත්තේ, අමිහිරි සහ දූෂිත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් සහ නොදැරිය හැකි ආඥාදායකත්වයක් අතර අතරමැදි තේරීමකට ය.

විශ්වමිත‍්‍ර විසිනි
2018 ජුනි 30 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ Democracy vs. Dictatorship: What Do We Want? නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 67

එල්ලූම් ගගේ දේශපාලනය (1) 

බස් රියකදී පික්පොකට් ගසා හසුවන හෝ සුළු සොරකමක් කොට හසුවන පුද්ගලයෙකුට පහර දෙන සැටි ඔබ දැක තිබේ ද? කෙනෙකු යට කරගෙන ගිය රථයක රියැදුරෙකු නොමරා මරන සැටි ඔබ දැක තිබේ ද? උතුරේ දැරියක් දූෂණය කළ අවස්ථාවේ ඒ දූෂිතයාව කෑලිවලට ඉරා මරන්ට තමන්ට භාර දෙන්නැයි මෑතකදී උතුරේ ජනයා පාරට බැස ඉල්ලා සිටියෝය. මේ සෑම අවස්ථාවකදීම අර වැරදිකරුවන්ට පහර දෙන්නේ, ඒ වරදට ලක්වූ තැනැත්තන් හෝ ඔවුන්ගේ නෑ හිතවතුන් පමණක් නොවේ. ඇත්තෙන්ම ප‍්‍රහාරකයන්ගෙන් අති බහුතරයක් දෙනා අර කියන වින්දිතයාව ඈතකින්වත් හඳුනන අයවළුන් ද නොවේ. එහෙත් මේ සෑම අවස්ථාවකදීම, සිදු වූ වරද පිළිබඳ සාමූහික ක්‍රෝධය පිට කිරීමක් හෝ පලිගැනීමක් පිළිබඳ ආශාවකින් පොදුවේ මිනිසුන්ව මෙහෙයවෙයි. ඇත්ත වශයෙන්ම බැලූවොත්, එය, තමන් නිවැරදි යැයි පිළිගන්නා සාධාරණත්වයක් වෙනුවෙන් හෝ අසාධාරණත්වයකට එරෙහිව හෝ මිනිසා තුළ ස්වභාවයෙන් ඇති වන ආවේගාත්මක හැඟීමක ප‍්‍රතිඵලයකි. එය, ඉතා ප‍්‍රාථමික අර්ථයෙන් ගත් විට, තමන් විශ්වාස කරන ආකාරයේ ක්ෂණික යුක්ති ධර්මයක් ඉල්ලා කෑගසන මිනිස් ආවේශයකි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, නොමිනිස් ආකාරයකින් මිනිසත් කම ඉල්ලා සිටීමකි.    

මීට තිස්පස් වසකට පෙර, 1983 ජුලි මාසයේ 23 වැනි දා යාපනේ දී එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය විසින් සොල්දාදුවන් 13 දෙනෙකු ඝාතනය කරන ලදි. අර ඉහතින් කී, ‘සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් සහ අසාධාරණත්වයට එරෙහි දරුණු හැඟීම’ ජුලි 24 වැනි දා දකුණේ යම් පිරිසක් තුළ ඇති කැරැවුණි. ඒ අනුව යමින්, ඔවුහූ දකුණේ ජීවත් වූ දෙමළ ජාතිකයන් දහස් ගණනක් නොවේ නම් අඩු වශයෙන් සිය ගණනක්වත් ඝාතනය කළෝය. දෙමළ ජාතිකයන්ට අයත් නිවාස 8000 ක් ද, කඩසාප්පු ඇතුළු ව්‍යාපාරික ආයතන 5000 ක් ද විනාශ කළෝය. සති දෙකක් තුළ 150,000 ක් දෙමළ ජාතිකයන්ව උන්හිටි තැන් නැති සරණාගතයන් බවට පත්කළෝය. එදා ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන එය හැඳින්නුවේ, ‘සිංහල ජනතාවගේ සාධාරණ කෝපය පිට කිරීමක්’ වශයෙනි.

මුලින් කී පික්පොකට්කාරයා හෝ රියැදුරා හෝ උතුරේ ළමා දූෂකයා අරභයා හුදී ජනයා දැක්වූ ආකල්පය (සාධාරණ කෝපය පිට කිරීම) සහ 1983 කළු ජුලියේදී සිංහල සොල්දාදුවන් 13 දෙනා වෙනුවෙන් දකුණේ සිංහලයා දැක්වූ ආකල්පය (නැවතත්, සාධාරණ කෝපය පිට කිරීම* තුළ, විවිධ කාරණා අතින් වෙනස්කම් තිබියේ වී නමුත්, මූලික ප‍්‍රාථමික ආවේශය එකක්ම විය. මුල් ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සමාජ ආකල්පයක ‘අහිංසක’ ප‍්‍රතිඵලයක් වන විට, දෙවැනි ප‍්‍රචණ්ඩත්වය ජාතික ආකල්පයක දේශපාලනික ප‍්‍රකාශනයක් විය. ඒ අවස්ථා දෙකේදීම, පුහුදුන් මිනිසාව මෙහෙයවනු ලැබ ඇත්තේ, තමන් විශ්වාස කරන සාධාරණත්වයකට අනුව, දඬුවම තීරණය කිරීමට ඇති පෙළඹවීම විසිනි.        

දඬුවමක් තුළ, පෞද්ගලික සහ පොදු වශයෙන් අංග දෙකක් තිබේ. එය, ඉහතින් කී අනීතික දඬුවම් පැමිණවීමට මෙන්ම, රජයක් විසින් පනවන නෛතික දඬුවමටත් පොදු මූලධර්මයකි. මුලින්ම ගත් විට, දඬුවමක් යනු, වැරදිකරුවෙකු තමාගේ වරදක් වෙනුවෙන් දරණ ගෙවීමකි. මේ වියදම දරන්නේ, කරන ලද වරද නිසා ඇති වුණු අලාභයට හෝ හානියට තමා පුද්ගලිකව දැරිය යුතු (හිරේ යාම හෝ එල්ලූම් ගස් යාම වැනි) වන්දියක් වශයෙනි. ආගමික භාෂාවෙන් සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරය තුළ එය හඳුන්වන්නේ, ‘පල දීම’ වශයෙනි. ඔහුට/ඇයට, ඉහළින්ම ‘පල දිය යුතු’ බව, සාමාන්‍ය සමාජ අපේක්ෂාවකි.       

දෙවැනුව, දඬුවම තුළ ඇති පොදු අංගය ක‍්‍රියාත්මක වෙයි. එහිදී, එම වරද නැවත සිදුවීම වැළැක්වීම සඳහා වන පරමාර්ථය/අරමුණ අර දඬුවම තුළට ඇතුළත් වෙයි. එතැනින් පසු, දඬුවම යනු, වැරදිකරුවාට වඩා වැරැුද්ද ඉලක්ක කර ගන්නා නියමයක් වන්නේය. පික්පොකට්කාරයාව මරාගෙන කන්නට යන නාඳුනන පුද්ගලයා තුළ පවා, මේ කියන වැරදිකරුවාට ඔහුගේ ක‍්‍රියාවට අනුකූලව එසැණින් ‘පල දෙන’ බවට වගබලාගන්නා අතරේම, ඔහු කළ වැරැුද්ද යළි ඇති නොවීමේ ආදර්ශයක් ඒ මගින් සැපයීමේ ආශාවත් තිබෙන්ට පිළිවන.    

මේ අවස්ථා දෙකේදීම, වාහකය බවට හෙවත් දඬුවම කර ගහගෙන යන්නා බවට පත්වන්නේ වැරදිකරුවා නැමැති පුද්ගලයා වෙතත්, දෙවැනුව කී පොදු අංගය සමාජය වෙනුවෙන් සාධනය කර ගැනීම සඳහා, ඉහත කී පෞද්ගලික වන්දියට අමතරව, පොදු පරමාර්ථය සමගත් දඬුවම පෑහිය යුතු වන්නේය. එනම්, වැරදිකරුවාට දෙන දඬුවම ඔහුට පමණක් නොව, සමස්ත සමාජයටම පූර්වාදර්ශයක් විය යුතු බවයි. පූර්වාදර්ශයක් යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, එම වරද නැවත කිරීමට, එම වැරදිකරුවා පමණක් නොව, සමස්ත සමාජයමත් අධෛර්යමත් කරවන ආදර්ශයක් විය යුතු බවයි.  

   මේ අවසානයට කී කාරණය, හෙවත් දඬුවමක් මගින් යම් වරදක් නැවත සිදුවීම වැළැක්වීම හෝ පාලනය කිරීම සිදුවන්නේ ද නැද්ද යන්න සනාථ කරගත හැක්කේ, අදාළ දත්ත සහ පවතින විද්‍යාත්මක සාක්ෂි අනුසාරයෙනි. අනිත් අතට, මුලින් කී කාරණය, එනම්, වරදක් වෙනුවෙන් වැරදිකරුවා ‘පෞද්ගලිකව කරන ගෙවීම’ නැමැති දඬුවම තීන්දු වන්නේ, සමාජයක පවතින හැඟීම්බද්ධ තත්වයක් මත ය. එහිදී ‘ඇහැට ඇහැක්’ ඉල්ලා සිටීම සාමාන්‍ය සම්ප‍්‍රදායයි. බොහෝ රටවල්වල, ස්වල්ප දෙනෙකු හැරුණු විට, අති බහුතරයක් ඉල්ලා සිටින්නේ ‘ඇහැට ඇහැකි’. ලංකාවේ එල්ලූම් ගස නැවත ක‍්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබඳ සංවාදයක් පවතින මේ අවස්ථාවේ, අපේ ජනගහනයෙන් අති බහුතරයක්, සමහර විට සියයට 90 ක් පමණ, මේ ප‍්‍රශ්නය දෙස බලන්නේ එවැනි හැඟීම්බර ආවේගයකින් බව පැහැදිළි ය. ඔවුන්ට ඒ ගැන වරද පැටවිය නොහේ. මන්ද යත්, ඔවුන් වනාහී, ගැඹුරු සහ සැඟවුණු මිනිස් සහජාසයන්ට පහසුවෙන් යට වීම හේතුවෙන්, ‘ඇස් දිස්ටියේ විසඳුමක්’ අපේක්ෂා කරන පිරිසක් වන බැවිනි. (ඇස් දිස්ටියේ විසඳුමක් යනු, බැලූ බැල්මට ආකර්ශණීය වන විසඳුමකි). එහෙත් නිශ්චිත අපරාධකරුවෙකුගෙන් පලිගැනීමට වඩා එම අපරාධයෙන් රට ගලවා ගැනීම ඉලක්ක කරගත යුතුව ඇති රට කරවන්නන්, අර කියන සැඟවුණු මිනිස් සහජාසයට පමණක් යට වීම, හැම විටකම අමනෝඥ ය. ඇතැම් විටෙක, අවස්ථාවාදී ය.
   

මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය සහ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම අරභයා, තෝරා ගත් වැරදිකරුවන් පිරිසක් එල්ලා මැරීමට ජනාධිපතිවරයා ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවක් කැබිනට් මණ්ඩලය පසුගිය දා ඒකමතිකව අනුමත කොට තිබුණි. විශේෂයෙන්, මංගල සමරවීර සහ රාජිත සේනාරත්න වැනි ලිබරල් දේශපාලඥයන් කැබිනට් මණ්ඩලය තුළ මේ සම්බන්ධයෙන් යථාවාදී ස්ථාවරයක් නොගෙන සිටියේ මන්ද යන්න ඇත්තෙන්ම ප‍්‍රහේලිකාවකි. මොවුන් දෙන්නාම තමන් පුද්ගලිකව මරණ දඬුවමට එරෙහි වෙතත්, එල්ලා මැරීම පිළිබඳ කැබිනට් යෝජනාවට එකඟත්වය පෑ බව වාර්තා විය. එය ඒකමතික කැබිනට් තීරණයක් වී ඇත්තේ ඒ අනුවයි. සෑම කැබිනට් තීරණයක් සඳහාම ඒකමතිකත්වය අනිවාර්ය නොවන නිසා, මෙවැනි ලිබරල් දේශපාලඥයන්ට ඒ සඳහා තම එකඟත්වය නොදී සිටීමට පුළුවන් කම තිබුණි. එහෙත් එසේ නොවුණේ මන්ද යන ප‍්‍රහේලිකාව, ඊයේ ? (23) ටී.එන්.එල්. නාලිකාවේ ‘ජනහඬ’ වැඩ සටහනට මා සහභාගී වීමේ දී මට පසක් විය.    එල්ලූම් ගස නිමිති කරගෙන පැවති මේ වැඩ සටහනට සහභාගී වූයේ, නියෝජ්‍ය පොලිස්පති අජිත් රෝහණ, ශ‍්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කොමිසමේ සභාපතිනී ආචාර්ය දීපිකා උඩගම, ශ‍්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ සභාපති යු. ආර්. ද සිල්වා සහ මා ය. නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා මරණ දඬුවම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. අනිත් තිදෙනා පෙනී සිටියේ මරණ දඬුවමට එරෙහිව ය. මේ වැඩ සටහන අතරවාරයේ මහජනතාවගේ අදහස් දුරකථන මාර්ගයෙන් ලබා ගන්නා ලදි. දුරකථන ඇමතුම් රාශියක් අතුරින් 7 ක් විකාශය කෙරුණි. ඒ සියලූ දෙනා, නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයාගේ අදහස සමග පූර්ණ එකඟත්වය පළ කළ අතර, අප තිදෙනා කෙරෙහි කර්කශ විවේචන ද ඉදිරිපත් කළෝය. ඉන් එක් අයෙකු කී පරිදි, අපගේ අදහස් දැක්වීම, දැනට එල්ලූම් ගසට නියමව සිටින අපේ එකෙකු වෙනුවෙන් පෙනී සිටින දෙයක්දෝ යි සිතෙන තරම් යැයි කීවේය. දූෂණය කොට ඝාතනය කරන ලද විද්‍යා දැරිය මගේ දියණියක් විණි නම්, මේ අදහසම මා එවිටත් දරන්නේදැ යි තවත් කෙනෙක් ප‍්‍රශ්න කෙළේය.    නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා මරණීය දණ්ඩනය යුක්ති සහගත කිරීම සඳහා අප‍්‍රකට මහාචාර්යවරුන් කිහිප දෙනෙකුගේ ප‍්‍රකාශන කිහිපයක් ඉදිරිපත් කළ අතර, ඉතා හැඟීම්බරව වරක් කියා සිටියේ, මරණීය දණ්ඩනය නොතිබුණොත් රටේ සිටින සියලූ මිනිසුන් (ඝාතනය වීමෙන් හෝ මත්ද්‍රව්‍යවලින්) විනාශ වී ගොස්, අවසානයේ මානව හිමිකම් පමණක් රටට ඉතිරි විය හැකි බවයි. එසේම, දැඩි දඬුවම්වල ඇති වැදගත්කම පෙන්වීමට, සෞදි අරාබිය වැනි රටවල ඇඟිලි සහ අතපය කපා දැමීම වැනි සිද්ධීන් ද ඔහු නිදර්ශනයට ගත්තේය. ඉනුත් නොනැවතුණු ඔහු, හිටපු ඇමරිකානු ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්. බුෂ්ව පවා සිය ආදර්ශයට ගත්තේය/ (ඒ ජෝර්ජ් ඩබ්. බුෂ්, සංහාරක අවි නිපදවීමේ වැඩපිලිවෙලක් ඇතැයි යන අභූත චෝදනාව යටතේ මුළු රටක්ම (ඉරාකය) ‘එල්ලූම් ගස් යැවූ’ බව නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා සඳහන් කෙළේ නැත). කෙසේ වෙතත් අවසානයේදී, එල්ලූම් ගස වෙනුවට විස එන්නත වැනි වඩාත් ‘මානුෂීය’ ක‍්‍රමයකට මරණීය දණ්ඩනයට පත්කිරීමට තමා යෝජනා කරන බව කියා සිටීමට තරම් ඔහු ‘පරිත්‍යාගශීලී’ විය. 

ඇඟට දැනෙන ක්ෂණික යුක්තිය පමණක් ඉල්ලා සිටින මිනිසුන්ට අවශ්‍ය කරන්නේ, වැරදිකරුවාට උපරිමයෙන් දඬුවම් කිරීම පමණි. එසේ දඬුවම් කිරීමෙන් අනාගතයේ එවැනි අපරාධ සිදුවීම වැළැක්වෙන වන බවට නිශ්චිත සාක්ෂි තිබේද යන්න ඔහුට/ඇයට වැදගත් නැත. එහෙත් රටක නීති පද්ධතියක් සකස් විය යුත්තේ ඒ ප‍්‍රාථමික ආශාව මත නොවේ. (වැරදිකරුවාට දඬුවම් දෙන අතරේම) ඊට වඩා තිරසාර විසඳුමකට  හැකි තාක් අනුගත වන ආකාරයෙනි.           

හිටිහැටියේම නැවත වරක් එල්ලූම් ගස ක‍්‍රියාත්මක කිරීම අරභයා ජනාධිපතිවරයා තුළ ඇති වී තිබෙන හදිසි උනන්දුව පසුපස තිබිය හැකි ජනප‍්‍රිය දේශපාලනය මට වැටහුණේ, නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයාගේ එම අදහස් පිළිබඳව ලැබුණු අති-උත්තේජනීය මහජන ප‍්‍රතිචාර දැකීමෙනි. ඒ සමගම, ජනාධිපතිවරයාගේ එම අදහසට විරුද්ධ වීමට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ කිසිවෙකුට දේශපාලනික හයියක් නොතිබීමේ අරුතත්, ඒ මගින්ම පැහැදිළි කෙරුණි. 

ජනාධිපතිවරයාගේ සහ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ඒ ජනප‍්‍රිය දේශපාලනය ගැනත්, මරණීය දණ්ඩනය නිසා යම් රටක මිනීමැරුම් වැනි අපරාධ හෝ මත්ද්‍රව්‍යවලට අදාළ අපරාධ අඩු වී තිබේ ද යන්න ගැනත් ඊළඟ සතියේ සාකච්ඡුා කෙරේ. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 45

යහපාලනය, දණ්ඩමුක්තියේ ක්ෂේම භූමියක්?

දණ්ඩමුක්තිය යනු, දඬුවමක් නොවිඳ වරදක් කිරීමට කෙනෙකුට ලැබෙන වරප‍්‍රසාදයයි. මෙය රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව භුක්ති විඳින වරප‍්‍රසාදයක් නොවේ. බලපුළුවන්කාරයන්ට, විශේෂයෙන් බල කේන්ද්‍රය සමග සෘජු හෝ වක‍්‍ර සම්බන්ධතා ඇති පුද්ගලයන්ට, ඉහත කී දණ්ඩමුක්ති වරප‍්‍රසාදය ලැබෙයි. සරළ උදාහරණ කිහිපයකින් දක්වතොත්, බැසිල් රාජපක්ෂ සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වැනි දේශපාලඥයන්ට සහ ගාමිණී සෙනරත් වැනි හිටපු රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට එරෙහිව බරපතල චෝදනා මේ වන විට ගොනු වී ඇතත්, ඒ කිසි නඩුවක් අවසානයක් දක්වා ගමන් කොට නැත්තේ, මේ කියන දණ්ඩමුක්තියේ වරප‍්‍රසාදය ඒ පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් විවිධාකාරයෙන් සහ විවිධ මට්ටම්වලින් ක‍්‍රියාත්මකව ඇති නිසා ය.
 
   යහපාලනයට එරෙහි විවේචන ඉදිරිපත් කරන රාජපක්ෂවාදී කවුරුත් අවිවාදයෙන් පිළිගත යුතු එක දෙයක් තිබේ. එනම්, මේ දණ්ඩමුක්තිය අඩුවෙන්ම භුක්ති විඳින්නේ, මේ ආණ්ඩුව කාලයේ වැරදි කළ තැනැත්තන් බව ය. මහ බැංකු බැඳුම්කර හොරකමට සම්බන්ධ අර්ජුන ඇලෝසියස් හෝ රුපියල් දෙකෝටියක මහ අල්ලසක් ලබා ගැනීමේදී නීතියට කොටු වූ ජනාධිපති කාර්යාලයේ හිටපු ප‍්‍රධානියා තරම් කාලයක්, කලින් ආණ්ඩුවේ දූෂණ ක‍්‍රියාවකට සම්බන්ධ කිසිවෙකු රක්ෂිත බන්ධනාගාරගතව සිටියේ දැයි සොයා බලන්න. ඉන් ඇතැමෙකු සතියක් දෙකක් වැනි කෙටි කාලයක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරගතව සිටි අතර වැඩි දෙනෙකු එවැනි රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත වීමකට පවා යටත්ව නැත. ඉහත කී සිදුවීම් දෙක ‘අතේ මාට්ටු වූ’ සිදුවීම් දෙකක් නිසා, ඔවුන්ව දීර්ඝ කාලයක් හිරභාරයේ තබාගෙන සිටින බවත්, ඊට කලින් දේවල් සඳහා සාක්ෂි සොයා ගැනීම එතරම් පහසු නැති නිසා ඔවුන්ගේ සිදුවීම් සම්බන්ධ ක‍්‍රියාවලිය දිග් ගැස්සෙන බවත් සමහර විට කෙනෙකු ප‍්‍රතිතර්කයක් වශයෙන් මතු කළ හැකිය. එහි යම් සත්‍යයක් තිබිය හැකි මුත්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ දූෂිත ක‍්‍රියාවක් සම්බන්ධයෙන් ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනීමට තරම් සියලූ සාක්ෂි තිබියදී පමණක් නොව, ඒ සඳහා වන නීතිපතිවරයාගේ අනුමැතියත් ලැබී තිබියදී, ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනීම දැන් මාස ගානක් තිස්සේ අධිකරණයෙන්ම වළක්වමින් සිටින අතර, එම වැළැක්වීමේ නියෝගය පිළිබඳ වැඩි දුර අධිකරණ කැඳවීම් කරන්නේ හෙවත් නඩු කල් යන්නේ මාස 6 ක් වැනි දීර්ඝ කාල පරාසයන් අතරතුරේදී බව මෙහිදී පෙන්වා දිය යුතුය. තවද, අතීතයට සම්බන්ධ තවත් එවැනි වැරදි පිළිබඳ නඩු විභාග කිරීම, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් ගණනාවක්ම මේ වන විට ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටින බවත් මෙහිදී සිහියට නංවා ගත යුතුය. 
 
   ඉහත කී පසුගිය රජයේ චූදිතයෙකු සම්බන්ධයෙන් කැකිල්ලේ නීතියක් ක‍්‍රියාත්මක විය යුතු බවක් මෙයින් අදහස් නොකෙරේ. එදා රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ, ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා හෝ හිටපු අගවිනිසුරු ශිරානි බණ්ඩාරනායක සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාත්මක වූ කැලෑ ක‍්‍රියාවලිය, මේ යහපාලන ආණ්ඩුව මොන විදිහකින්වත් ආදර්ශයට ගත යුතු නැත. එහෙත්, ඒ පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් සාධාරණ නීති ක‍්‍රියාවලියක්, එනම්, රටේ වෙනත් සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කෙරෙන ක‍්‍රියාවලිය, ඊට වඩා කඩිනම්ව සහ කාර්යක්ෂමව ක‍්‍රියාත්මක වන බවට, අඩු වශයෙන් බැලූ බැල්මට පෙනීමට තිබිය යුතුය. මන්ද යත්, අදාළ ධනයේ පරිමාණය අනුවත්, එහි හිමිකාරීත්වය රටේ ජනතාවගේ වන නිසාත්, ඒ සියල්ලටමත් වඩා, කොල්ලකෑ පුද්ගලයන් එම ධනය පුරවැසියන් වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කර දීම සඳහා බැඳී සිටින අයවළුන් වීම නිසාත් ය. එබැවින්, අල්ලපු වත්තේ පොල් ගෙඩියක් සොරකම් කළ කෙනෙකු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරනවාට වඩා වේගයෙනුත්, කාර්යක්ෂමවත්, මිලියන හෝ බිලියන ගණනින් මහජන ධනය කොල්ලකෑ දේශපාලඥයෙකු හෝ නිලධාරියෙකු සම්බන්ධයෙන් නීතිය ක‍්‍රියාත්මක විය යුතුය.
 
   ජනතා උද්ඝෝෂණ නිසාම විශේෂ මහාධිකරණ තුනක් ඒ සම්බන්ධයෙන් පිහිටුවීමට පාර්ලිමේන්තුව නීති සම්පාදනය කරගත්තේ එබැවිනි. ඉතා පහසුවෙන් කර ගත හැකිව තිබූ ඒ සරළ නීති කෘත්‍යය සඳහා මේ ආණ්ඩුව ගත කළ කාලය, අවුරුදු තුන හමාරකි. එහෙත්, එම උසාවිවල පවා තවම නඩු ඇසීමට පටන්ගෙන නැත. පටන් ගත්තෙත්, ඒ, හැන්දෑ වරුවට විතරලූ.
 
   අපේ රට යන දිසාව ගැන දළ අවබෝධයක් ලබා ගැනීම සඳහා, කාරණා දෙකක් අතර ඇති අපූරු සම්බන්ධතාවක ඡුායාවක් දැන් අපට පිරික්සා බැලිය හැකිය. දැනට, මහජන අවකාශය තුළට පැමිණ ඇති, රාජපක්ෂ යුගයේ කරන ලදැයි කියන දූෂිත ක‍්‍රියා සහ අපරාධ ක‍්‍රියා සම්බන්ධයෙන් වන අධිකරණ ක‍්‍රියාවලිය එසේ දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ඈලියාවට යවමින් සිටින අතරේම, තවත් ඇතැම් දූෂිත ක‍්‍රියා පිළිබඳ තොරතුරු එම කාලය තුළම මහජන කක්ෂයෙන් ඉවත් කොට තබා ගැනීමටත් මේ ආණ්ඩුව ක‍්‍රියා කොට ඇති බව, ඇමරිකාවේ ‘නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස්’ පුවත්පත ගිය සතියේ අපට පෙන්වා දුන්නේය.
 
   මුලින්ම, අප ලජ්ජා විය යුතුය. දකුණු ආසියාවේ හොඳම නීතියක් වශයෙන් ගැනෙන ලංකාවේ ‘තොරතුරු දැන ගැනීමේ’ අයිතියට වරම් ලැබූ අපට එම අයිතිය හැබෑවට භුක්ති විඳීමේ අවස්ථාව දැන් ලබා දී ඇත්තේ, ලංකාවේ පුවත්පතකින් හෝ වෙනත් මාධ්‍ය ආයතනයකින් හෝ නොව, ‘අධිරාජ්‍යවාදී’ රටක පුවත්පතකිනි. එම පුවත්පත පෙන්වා දෙන පරිදි, එහි සඳහන් බොහෝ දත්ත ඔවුන් සපයාගෙන ඇත්තේ, දැන් කාලයක් තිස්සේ මේ යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ පැවැත්වෙන අභ්‍යන්තර පරීක්ෂණයක තොරතුරු ආශ‍්‍රයෙනි. හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ කියන පරිදි, මේ චෝදනාව මුලින් එල්ල වී ඇත්තේ, 2016 ජුලි මාසයේ, එනම් මේ ආණ්ඩුව බලයට පත්වූ පසුව පළ වූ රොයිටර් වාර්තාවක් තුළ ය. එයත්, ‘බටහිර සුද්දාට’ අයත් මාධ්‍ය සේවාවක් මිස ජාතික මාධ්‍ය ආයතනයක් නොවේ.
 
   දැන් අපි මෙසේ සිතමු. මේ රටේ තිබෙන රජයට අයත් නැති මාධ්‍ය ආයතන හෝ රජයට විරුද්ධ මතවාදයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින මාධ්‍ය ආයතන, මෙවැනි පුවතක් තමන්ට සැළ වුවත්, එය පළ නොකර සිටීමේ හැම ඉඩක්ම තිබේ. එහෙත්, රජයට අයත් ප‍්‍රධාන මාධ්‍ය ආයතන හතරක් තිබේ. ඒවා නම්, ලේක්හවුස් ආයතනය, ශ‍්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව, ජාතික රූපවාහිනිය සහ අයි.ටී.එන්. රූපවාහිනියයි. මේ කියන කිසි ආයතනයකට ඉහත කී ‘නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස්’ පුවත්පත පෙන්වා දෙන රාජපක්ෂලාගේ අතීත දූෂිත ගනුදෙනුව පිළිබඳ තොරතුරු ලබා නොදීමට මෙතරම් කලක් තීරණය කොට තිබුණේ කුමන හේතුවක් උඩ ද, කවුරුන් විසින් ද? එය යම් පුද්ගලයෙකු හෝ පුද්ගල කණ්ඩායමක් විසින් හිතාමතා ජනතාවගෙන් වසං කොට තබාගෙන ඇති බවට සැකයක් නැත. ඒ පුද්ගලයා හෝ පුද්ගල කණ්ඩායම, රාජපක්ෂ කඳවුරට අයත් වූවන් නොව, මේ යහපාලනයට අයත් වූවන් විය යුතුය. එසේ නම්, රාජපක්ෂ කඳවුර සහ යහපාලන ආණ්ඩුව අතර පවතින යම් අදිසි අන්‍යොන්‍ය අවබෝධයක් මත මේ කරුණු කාරණා පෙළ ගැසෙන බව පැහැදිළි නොවේද?
 
   ‘නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස්’ යනු, ප‍්‍රවෘත්ති පැළ කරන කැලෑ පත්තරයක් නොවේ. ශත වර්ෂ එක හමාරකටත් වැඩි අඛණ්ඩ ඉතිහාසයක් ඊට තිබේ. ලෝකයේ සම්භාව්‍ය ත්‍යාගයක් වන ‘පුලිට්සර්’ සම්මාන 125 ක් මේ කාලය තුළ එම පුවත්පත දිනාගෙන තිබේ. ඇත්ත, ලෝකයේ  ඕනෑම පුවත්පතකට හෝ වෙනත් මාධ්‍ය ආයතනයකට දේශපාලනයක් තිබේ. වැදගත් වන්නේ, නිර්-දේශපාලනික වීම නොව, තමන් වාර්තා කරන කරුණුවලට සත්‍යවාදී වීමයි. සමබර වීමයි. ‘නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස්’ පුවත්පත කියන පරිදි, හම්බන්තොට වරාය ව්‍යාපෘතිය සඳහා චීනය විසින් දෙන ලද ණය ප‍්‍රමාණයෙන් ඩොලර් මිලියන 7.6 ක්, (රුපියල් කෝටි 121 ක්) ස්ටැන්ඩර්ඞ් චාර්ටඞ් බැංකුවේ ඇති චීනයට අයත් සමාගමක ගිණුමකින් රාජපක්ෂ කඳවුරේ ජනාධිපතිවරණය සඳහා සපයා තිබේ.


 දැන් අපේ සැලකිල්ලට යොමු විය යුත්තේ, 


(1) මේ කියන මුදල මේ මුළු රටම ආපසු ගෙවීමට බැඳී සිටින ණයක් වන්නේද?


 (2) එම ණය මුදල අවම වශයෙන් ඩොලර් මිලියන 7.6 ක් වන්නේද? 


(3) එම මුදලින් යම් ප‍්‍රමාණයක් ස්ටැන්ඩර්ඞ් චාර්ටඞ් බැංකු ගිණුමකින් නිකුත් කොට තිබේද? 


(4) එය රාජපක්ෂගේ ජනාධිපතිවරණ ජයග‍්‍රහණය සඳහා ඉලක්ක කර ගැනුණිද? 


(5) තවත් ඩොලර් 38,000 ක් එක් ප‍්‍රකට භික්ෂුවකට මේ චීන මුදලින් දී තිබේද? 


ආදී, ආර්ථිකමය වශයෙන් සහ දේශපාලනික වශයෙන් අපට බලපාන කරුණුවල සත්‍යාසත්‍යතාව මිස, අදාළ පුවත්පත රාජපක්ෂවාදී ද, රාජපක්ෂ-විරෝධී ද, එම පුවත එළියට දීම පිටුපස සිටින්නේ මංගල සමරවීර ද යන්න නොවේ. මේ නිසා ආණ්ඩුවක් කළ යුත්තේ, දැන්වත් මේ ගැන විධිමත් පරීක්ෂණයක් සිදුකොට, වැරදිකරුවන්ට දඬුවම් කිරීම මිස, (මගේ කට දෙපැත්තේ මේ මොහොතේ සියුම් සිනාවක් ඇඳී යන බව මවා ගන්න) වැලි කෙළියේ ‘දිව්රුම් පෙත්සම්’ ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීම නොවේ.
 
   සොරුන්ට දඬුවම් දීමේ තවත් රංගනයක් තව සතියකින් දෙකකින් වේදිකාගත වීමට නියමිතයි. ඒ, දැනට අරාබියේ සිරගෙයක දහදුක් විඳින උදයංග වීරතුංගව ලංකාවට පිටුවහල් කර ගැනීම හෝ උදර්පණය කර ගැනීම පිළිබඳ කතා ප‍්‍රවෘත්තියයි. මේ මොහොතේ ලෝකයේ හොඳම හිරගෙය තිබෙන්නේ ලංකාවේ ය. ප‍්‍රභූ සිරකරුවෙකුට එහි ලැබිය නොහැකි සැපතක් ඇත්තේ නැත. උදයංග වැනි කෙනෙකු ආ පසු, එම සිරගෙය එක රැුයකින් රෝහලක් බවට පත්වනු ඇත. ඒ සියලූ පහසුකම් සහිතව සති දෙක තුනක් රක්ෂිත බන්ධනාගාරයේ සිට නිදහස් පුරවැසියෙකු වශයෙන් එළියට එනු ඇත. ඊළඟට, එම නඩුව මාස හතේ හෝ අටේ කෑලිවලින් කල් යැවෙන බවට අධිකරණය වගබලා ගනු ඇත.
 
   එසේම, හොඳම නීති ක‍්‍රියා පරිපාටිය මේ මොහොතේ තිබෙන්නේත් ලංකාවේ ය. අයිතිකරුවෙකු නැති මාළිගයක් මල්වානේ තවමත් තිබෙන බව ඔබ දන්නවාද? ජනාධිපතිවරණය සඳහා චීනයෙන් අත යටින් ලබා ගත් ඩොලර් මිලියන 7.6 ට සමාන තවත් අත යට මාරුවක්, දූෂිත ‘මිග් යානා’ ගනුදෙනුවකින් උපයා ගත් පුද්ගලයෙකු මෙරටේ ඊළඟ ජනාධිපති වීමටත් පෙරම්පුරන බව ඔබ දන්නවා ද? ඉතිං, මෙච්චර කාලයක් තමන් අරාබියේ කට්ට කෑවේ මන්ද යන්න,  ඕනෑම බූරුවෙකුට මේ වන විට වැටහී තිබිය යුතුය. ඒ අනුව, උදයංගව ලංකාවට ගේන්නේ, දඬුවම් දීමට නොව, වෙනත් රටක විඳිමින් සිටින දඬුවමෙන් ඔහුව නිදහස් කරගෙන, ශ‍්‍රී ලාංකීය/යහපාලනික දණ්ඩමුක්ති ලාභියෙකු කැරැවීමට විය හැකි බව, දැන් තියාම මෙසේ ලියා තබමි.
 
මෙවැනි රටක්, දණ්ඩමුක්තියේ ක්ෂේම භූමියක් මිස අන් කවරක්ද?
 
ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 56

ශී‍්‍ර ලංකාව සඳහා අලූත් ව්‍යවස්ථාවක් : මූලික කෙටුම්පත සකස් කිරීමට විශේෂඥයන් 10 දෙනෙක්

මේ වෙන කොට, අලූත් ව්‍යවස්ථාවක් කෙටුම්පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් තියෙන ප‍්‍රගතිය මොකක් ද?

2016 මැයි 5 වැනි දා රැස්වුණු ‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ’ දෙවැනි සැසි වාරයේදී, අතුරු කමිටු 6 ක් පත්කළා. ඒ අතුරු කමිටු පත්කළේ, ව්‍යවස්ථා යෝජනාවලියක් කෙටුම්පත් කිරීමට බාර වෙලා තිබුණු ‘මෙහෙයුම් කමිටුවට’ සහාය වීමටයි. මේ අතුරු කමිටු 6 ට භාර වෙලා තිබුණා, විෂයයන් 6 ක් ගැන සාකච්ඡුා කරලා යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමට. ඒ විෂයයන් තමයි, මූලික අයිතිවාසිකම්, අධිකරණය, නීතිය හා සාමය, රාජ්‍ය මූල්‍ය, රාජ්‍ය සේවය සහ මධ්‍ය-කේන්ද්‍ර සම්බන්ධතා.
හැම අතුරු කමිටුවක්ම සාමාජිකයන් 11 දෙනෙකුගෙන් සමන්විතයි. සභාපතිවරයෙක් ඇතුළු මේ 11 දෙනා පත්කර ගත්තේ, 2016 මැයි 4 වැනි දා ‘මෙහෙයුම් කමිටුවෙන්’ කෙරුණු යෝජනාවක් ප‍්‍රකාරවයි. ඊට පස්සේ ඔවුන්ගේ පත්වීම් ‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව’ මගින් සම්මත කළා. මේ පත්වීම් කළේ, පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන සියලූ පක්ෂ නියෝජනය වෙන ආකාරයටයි. ඔවුන්ගේ නම් යෝජනා කළේ, ඒ ඒ පක්ෂ විසින්. අතුරු කමිටුවට පත්කරපු 11 දෙනා අතරින් එක් කෙනෙක්ව සභාපති විදිහට තෝරා ගත්තා. ඒකත් කළේ ජ්‍යෙෂ්ඨත්වය සැලකිල්ලට අරගෙන. 

තම තමන්ට අදාළ විෂයයන් පිළිබඳව ‘මෙහෙයුම් කමිටුවේ’ සැලකිල්ලට යොමු කළ යුතු ව්‍යවස්ථා මූලධර්ම මේ අතුරු කමිටුවලින් තීරණය කළා. මේ කමිටු කටයුතු කළේ ස්වාධීනව. රැස් වුණේ ස්වාධීනව. ඒ වගේම ඔවුන්ට නිදහස තිබුණා, අවශ්‍ය කරන විශේෂඥයන් ගෙන්නලා ඔවුන්ගේ දැනුමත් ලබා ගන්න. මේ අතුරු කමිටු 6 තුළ සාකච්ඡුාවට ගැනුණු කරුණු, එක පැත්තකින් උපදේශාත්මකයි. ඒ වගේම, අන්තර් කි‍්‍රයාකාරීත්වයෙන් යුක්තයි. ඔවුන්ට අදාළ විෂය පථයේ විවිධ පැති ගැන ඔවුන්ට ඇති අත්දැකීම් සහ අදහස් උදහස් එහිදී සැලකිල්ලට ගැනුණා.

අන්තිමට 2017 සැප්තැම්බර් අවසානය වෙන කොට මේ අතුරු කමිටුවල වාර්තා ‘ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවට’ ඉදිරිපත් කළා. බලාපොරොත්තු විය යුතු පරිදිම, විවිධ දේශපාලන පක්ෂ මේ වාර්තා තුළ විවිධ අදහස් ඉදිරිපත් කරලා තිබුණා. අතුරු කමිටු 6 වාර්තා ඉදිරිපත් වුණාට පස්සේ, මේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක‍්‍රියාවලිය අවශ්‍ය තරමින් වේගවත් කරලා නැති විත්තිය මං පිළිගන්නවා. පළාත් සභා ඡුන්දයත්, අගමැතිවරයාට එරෙහිව ගෙන ආපු විශ්වාස භංග යෝජනාවත් ඒකට එක හේතුවක් වෙන්න ඇති. 

කොහොම වුණත්, 2018 මැයි මාසේදී, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ විශේෂඥ කණ්ඩායමෙන් ඉල්ලීමක් කළා, අතුරු කමිටු 6 ඉදිරිපත් කරපු යෝජනා මත පදනම් වෙමින් වාර්තාවක්- මූලික නීති කෙටුම්පතක්- සකස් කරන ලෙස. මේ විශේෂඥ කණ්ඩායම ඉතා මහන්සියෙන් ඒ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළා. පසුගිය 18 වැනි දා ඔවුන් නැවත රැුස්වෙලා ඉල්ලීමක් කළා, තව සති දෙකක කාලයක් අවශ්‍යයි කියලා. ඒ කාලය ඊට ලබා දුන්නා. මං මෙහිදී කියන්න  ඕනේ, විශේෂඥ කණ්ඩායම ඉදිරිපත් කරන්නේ, ‘පදනම් කෙටුම්පතක්’ විතරයි කියන එක. ඒ කියන්නේ, අනාගත සාකච්ඡුා පහසු කැරැුවිය හැකි පත‍්‍රිකාවක්. 

 ඔබ ඉදිරියේ තියෙන ප‍්‍රධාන අභියෝගයක් වෙන්නේ, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක අනුමැතියක් ගත හැකි, දේශපාලන පක්ෂවල, පූජ්‍ය පක්ෂයේ, විශේෂයෙන් මහා සංඝයා වහන්සේලාගේ ආශීර්වාදය දිනා ගත හැකි, මුලික ව්‍යවස්ථාමය ප‍්‍රතිපත්ති ලියවිල්ලක් සම්පාදනය කරගන්න එක. අලූත් ව්‍යවස්ථාවකට විරුද්ධ වෙන බොහෝ දෙනා කියන දෙයක් තමයි ඔබ රට බෙදන්න හදනවා කියන එක. ඒකට ඔබ මුහුණදෙන්නේ කොහොමද?

රට බෙදන්න හදනවා කියන්නේ ඉතා සුළු පිරිසක්. දෙමළ ජනතාවගෙන් අතිබහුතරයක් කියා සිටිනවා, ලංකාව නොබෙදුණු සහ බෙදිය නොහැකි රටක් වශයෙන් දිගටම පැවතිය යුතුයි කියලා. ‘දෙමළ ජාතික සන්ධානය’ ඉන්නෙත් ඒ ස්ථාවරයේ. ‘දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ’ ප‍්‍රධාන පක්ෂය වෙන ෆෙඩරල් පක්ෂය රට බෙදීමට යනවා කියලා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ පෙත්සමක් ගොනු කරලා තිබුණා. ඊට අදාළ සියලූ කරුණු ගැන විමසා බලපු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඒ පෙත්සම නිෂ්ප‍්‍රභා කළා. බලය බෙදා හැරීම නිසා රට බෙදන්න යනවා කියන පිරිසේ එක කොටසක් සමන්විත වෙන්නේ, සිංහල බෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදීන්ගෙන්. 
ඔවුන් හිතන්නේ, ලංකාව සිංහල බෞද්ධයන්ගේ පාලන බලය යටතේ තියෙන්න  ඕනේ කියලයි. බෙදා හැරපු බලයක් පාවිච්චි කරමින් රටකින් කෑල්ලක් කඩා ගත්ත තැනක් ලෝකයේ කොහේවත් නැහැ. එක්සත් රාජධානියේ ස්කොට්ලන්තයට ඉතා පුළුල් ආකාරයෙන් බලය බෙදා හැරලා තියෙනවා. ඒ, බලය බෙදා හැරීමේ ප‍්‍රතිපත්තිය නිසා විතරක්ම නෙවෙයි, භෞමික හේතුත් නිසා. ස්පාඤ්ඤයේ කැටලෝනියාව ගත්තොත්, රටෙන් වෙන්වීමේ උත්සාහයක් ඇති වුණේ, කේන්ද්‍රයේ බලය හොබවන ස්පාඤ්ඤ ආණ්ඩුව කැටලෝනියානු ප‍්‍රශ්න ගැන සංවේදී නොවුණු නිසාත්, ඔවුන්ගේ ප‍්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් කේන්ද්‍රය ඉතා අනම්‍යශීලී වුණු නිසාත්. ලංකාවේ වගේම ස්පාඤ්ඤයේත් මධ්‍යම ආණ්ඩුව, බලතල බෙදාහදා ගැනීම විවිධ මාර්ගවලින් අවහිර කළා. ඒත් ලංකාවේ පුංචි කෑල්ලක හරි එහෙම දෙයක් වුණොත්, බලතල බෙදාහදා ගැනීමේ ක‍්‍රමයක් ඇතුළේ, රට කැඩෙන්න ඉඩක් තියෙනවා කියලා සාමාන්‍ය අදහසක් තියෙනවා. ඒ නිසා අපි ඒ ප‍්‍රශ්නයට ආමන්ත‍්‍රණය කරන්න  ඕනේ. 

‘මෙහෙයුම් කමිටුවේ’ අතුරු වාර්තාව ඉතා පැහැදිළිව කියලා තියෙනවා, ශ‍්‍රී ලංකාව නොබෙදුණු, නිදහස්, ස්වෛරී, ස්වාධීන සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සහ සමාජවාදී රාජ්‍යයක් වශයෙන් පැවතිය යුතුයි කියලා. වෙන්ව යාමක් වළක්වන ආකාරයෙන්, ජනතාවට සමස්තයක් වශයෙන් ස්වෛරීත්වය භුක්ති විඳීම සඳහා වන ප‍්‍රතිපාදන ව්‍යවස්ථාව තුළ තිබිය යුතුයි. ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමේ බලය තියෙන්නෙත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ වෙසෙන ජනතාවට සහ මධ්‍යම ව්‍යවස්ථාදායකයට විතරයි. 
මේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක‍්‍රියාවලිය තුළ පළාත් සභාවලට කාර්ය භාරයක් නැහැ. ඒක නිසා, ශ‍්‍රී ලංකාව ඒකීය රාජ්‍යයක් වශයෙන් ඉදිරියටත් පවතීවි කියන එක පැහැදිළියි. 1990 මාර්තු මාසේ උතුරු-නැගෙනහිර මහ ඇමති වර්ධරාජා පෙරුමාල් වෙන්වීමක් ප‍්‍රකාශයට පත්කරපු අවස්ථාවේ පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයාට අවශ්‍ය කළා උතුරු-නැගෙනහිර පළාත් සභාව විසුරුවා හරින්න. ඒත්, 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය තුළ එහෙම බලයක් ජනාධිපතිවරයාට තිබුණේ නැහැ. ඒක නිසා, ඒ වැඬේ කර ගන්න විශේෂ පනතක් පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කර ගන්න සිද්ධ වුණා. හැබැයි ඒක ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් නෙවෙයි. ඒත් දැන් තියෙන ‘මෙහෙයුම් කමිටු’ වාර්තාවේ තියෙනවා, යම් කිසි පළාත් සභාවකින් ලංකාවේ භෞමික අඛණ්ඩත්වයට සහ ස්වෛරීත්වයට පැහැදිළි තර්ජනයක් ඇති වෙන වෙලාවක, විධායක ජනාධිපතිවරයාට බලය තියෙනවා කියලා ඒ පළාතේ කටයුතුවලට මැදිහත් වීමට. යෝජිත ව්‍යවස්ථාව තුළ, පළාත් සභාවක කාර්යයන් සියල්ලම හෝ කාර්යයන්ගෙන් කොටසක් හෝ තමන් වෙත පවරා ගන්නත්, නැතහොත් පළාත් සභාවම විසුරුවා හරින්නත් ජනාධිපතිවරයාට බලය තියෙනවා. තවත් මොනවද  ඕනේ කරන්නේ? 

මම කියන්න  ඕනේ, මේ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ සඳහා අර්ථවත් බලය බෙදාහැරීමක් සඳහා වන හොඳම යෝජනා ආවේ දකුණේ තියෙන පළාත් සභා හතේ මහ ඇමතිවරුන්ගෙන් කියන එකත්. ඒගොල්ලෝ ඉතා හොඳ යෝජනා ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා. ඒ හැම කෙනෙක්ම ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නියෝජනය කරන මහ ඇමතිවරු. 

ඒත් කියන්න කණගාටුයි, පක්ෂයක් විදිහට ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ඉදිරිපත් කරපු යෝජනා එච්චර ඉදිරියට ගිහිල්ලා තිබුණේ නැහැ. හැබැයි ඒවා, බලය බෙදා හැරීමට විරුද්ධත් නැහැ. 

මේක, ෆෙඩරල් ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් ද, ඒකීය ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් ද, සහසන්ධීය ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් ද, නැත්නම් පළාත් සන්ධානයක් ද?

සහතික වශයෙන්ම මේක, අර්ථවත් බලය බෙදා හැරීමක් සහිත, ඒකීය රාජ්‍ය ක‍්‍රමයක්. මං කතා කරන්නේ, මගේ පක්ෂය වන, එක්සත් වාමාංශික පෙරමුණ සහ ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ බහුතර කණ්ඩායම වෙනුවෙන්. 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා මේ රටේ ජනතාව තුළ තිබිච්ච අභිලාෂයන් කැටිකර දක්වන්න කියලා මගෙන් ඇහැව්වොත්, මං කියන්නේ ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ කියලා. ඒක නිසා අපිට අවශ්‍ය කරන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක්. 
සංවර්ධනය කියන එක මධ්‍යම කේන්ද්‍රයෙන් පමණක් කෙරෙන දෙයක් විය යුතු නැහැ. පළාත් සභාවලට සම්බන්ධ යම් යම් බලතල ජනාධිපතිවරයා අතේ තියෙන්න  ඕනේ. ඒත් ඒ ජනාධිපතිවරයාව පාර්ලිමේන්තුවෙන් තෝරා පත්කර ගන්න පුළුවන්. කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා සැරයක් කිව්වා, ‘බලය මුදුනේ, එකිනෙකට පටහැනිව කටයුතු කරන බල කේන්ද්‍ර දෙකක් කිසි විටෙක තිබිය යුතු නැහැ’ කියලා.

යෝජිත ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතේ ඇතුළත් වෙන තවත් දෙයක් තමයි, අයිතිවාසිකම් ප‍්‍රඥප්තිය. ඒකට, දැන් වගේ දේශපාලනික අයිතිවාසිකම් විතරක් නෙවෙයි, සමාජ, ආර්ථික, සංස්කෘතික, කාන්තා සහ ළමා අයිතිවාසිකම් ආදියත් ඇතුළත් වෙනවා. ඒක තමයි අද නූතන ලෝකයේ අලූත් ප‍්‍රවණතාව. 

පාර්ලිමේන්තු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක, ව්‍යවස්ථාව සහ මැතිවරණ ක‍්‍රමය ඉතා සමීප කාරණා දෙකක්. හැම පැත්තකින්ම වගේ මේ වෙන කොට, සමානුපාතික ඡන්ද ක‍්‍රමය ගැන විවේචන ඉදිරිපත් වෙලා තියෙනවා. ඒ ඔක්කොටමත් වැඩිය, මේ මෑතකදී පවත්වපු පළාත් පාලන මැතිවරණය සඳහා අලූතෙන් යොදාගත්ත මැතිවරණ ක‍්‍රමයත්, ඡන්දදායකයන් විසින්, දේශපාලන පක්ෂ විසින්, පළාත් පාලන ආයතනවල සාමාජිකයන් විසින් ආදී වශයෙන් හැම පැත්තකින්ම විවේචනයට ලක්වෙලා තියෙනවා. ඒ ප‍්‍රශ්නය විසඳගන්න යන්නේ කොහොම ද? 

අපි ඉන්නේ අලූත් මැතිවරණ ක‍්‍රමයක් ඇති කර ගත යුතුයි කියන තැන. ඒක, සමානුපාතික ක‍්‍රමය සහ කොට්ඨාශ ක‍්‍රමය මිශ‍්‍ර වෙච්ච මැතිවරණ ක‍්‍රමයක්. එහිදී ‘මනාපේ’ නැති කළ යුතුයි. 

 මේ අනුව අනාගතයේදී අපිට රාජ්‍ය නායකයා වශයෙන් ලැබෙන්න යන්නේ, වඩාත් බලවත් ජනාධිපතිවරයෙක් ද, දැනට වඩා බලතල අඩු ජනාධිපතිවරයෙක් ද, එහෙම නැත්නම්, විධායක බලතල ඇති අගමැතිවරයෙක් සහිත නාමික රාජ්‍ය නායකයෙක් ද?

බලය කියන එක, ඊට අවශ්‍ය කරන ආරක්ෂණ විධිවිධාන නැතුව, තනි පුද්ගලයෙකු අතේවත්, පාර්ලිමේන්තුව ඇතුළේවත් කේන්ද්‍රගත වීමක් අපිට අවශ්‍ය කරන්නේ නැහැ. බලය, මධ්‍ය කේන්ද්‍රයට වගේම පළාත්වලටත් තිබිය යුතුයි. ජාතික ආරක්ෂාව, රටේ ස්වෛරීත්වය සහ භෞමික අඛණ්ඩත්වය වගේ කාරණා පිළිබඳ බලතල මධ්‍ය කේන්ද්‍රයේ තිබිය යුතුයි. ඒ වගේම, ජාතික ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදනය සහ සියලූ විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රමිතීන් සකස් කිරීමේ බලයත් මධ්‍ය කේන්ද්‍රයට තිබිය යුතුයි. ඒත්, ජාතික ප‍්‍රතිපත්ති සකස් කිරීමේ මුවාවෙන්, පළාත් සභාවලට පවරලා තියෙන බලය ආපහු ගන්න පුළුවන් කමක් මධ්‍ය කේන්ද්‍රයට තිබිය යුතු නැහැ.

අනික, විධායක අගමැති කියලා දෙයක් ලෝකේ කොහේවත් නැහැ. විධායක බලය හොබවන්නේ, අගමැතිවරයා සහ කැබිනට් මණ්ඩලය හරහා, පාර්ලිමේන්තුව විසින්. පාර්ලිමේන්තුවේ බලය නැති වුණු වහාම අගමැතිවරයා ගෙදර යන්න  ඕනේ. 

පක්ෂ දෙකේ පාලනය, එක්සත් ආණ්ඩුව හෙවත් ඊනියා යහපාලන ආණ්ඩුව අසාර්ථකයි නේද? ඒක පිළිගන්නව ද?

ඔව්, එක්තරා දුරකට. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඇතුළේ යම් යම් අඩුපාඩු තියෙනවා. මොකද, 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා මේ රටේ ජනතාව මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතාව පත්කර ගැනීමේ දී තිබිච්ච අභිලාෂය වුණු, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සාක්ෂාත් කර ගන්න අපිට ඒ සංශෝධනයෙන් පුලූවන් කමක් ලැබුණේ නැහැ. හේතුව තමයි, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක් තියා එදා සරළ බහුතරයක්වත් මේ ආණ්ඩුවට තිබුණේ නැහැ. කොහොම වුණත්, ඒක පක්ෂ දෙකටම අලූත් අත්දැකීමක්. ඒත් අවාසනාවකට, ඒ වගේ පක්ෂ දෙකක පාලනයක් සඳහා අවශ්‍ය කරන දේශපාලනික සංස්කෘතියක් අපේ රටේ නැහැ. මොකද, අපේ සංස්කෘතිය තුළ පක්ෂ දෙකම බලන්නේ ඊළඟ මැතිවරණය දිහා. 

2020 ට කලින් අලූත් ව්‍යවස්ථාව හඳුන්වා දෙන්න පුළුවන් වෙයි කියලා ඔබ විස්වාස කරනව ද?

‘මෙහෙයුම් කමිටුවෙන්’ යෝජනා කරපු, නීති, දේශපාලන, ඉංජිනේරු සහ ශාස්ත‍්‍රාලීය වගේ විවිධ ක්ෂේත‍්‍ර නියෝජනය කරන, විශේෂඥයන් 10 දෙනාගේ කණ්ඩායම, ‘මෙහෙයුම් කමිටුවේ’ අතුරු වාර්තාව සහ අතුරු කමිටු වාර්තා හය මත පදනම්ව, මූලික ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතක් සකස් කිරීමේ කාර්යයේ නිරතව ඉන්නවා. ඔවුන් ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත වාර්තාවත්, ‘පදනම් ලියවිල්ලක්’ විතරයි. ඒක සකස් වෙන්නේ, වැඩිදුර සාකච්ඡුා සඳහා උපකාරයක් විදිහට. දැනටමත් එයින් සාමාජිකයන් දෙන්නෙක් තමන්ගේ වාර්තා ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා. 

ඒ වගේම මං පැහැදිළිවම කියන්න  ඕනේ, මමවත්, එම්. ඒ. සුමන්දිරන් මන්ත‍්‍රීවරයාවත් මේ විශේෂඥ කණ්ඩායමේ වැඩ කටයුතුවල සහභාගී නොවන බව. ඒක, ඒ කණ්ඩායම ස්වාධීනව සිදු කරන කාර්යයක්. ඒත්, ‘ඒකාබද්ධ විපක්ෂය’ උත්සාහ කරනවා වැරදි චිත‍්‍රයක් මවාපාන්න.

  ‘මෙහෙයුම් කමිටුව’ අවසාන වාර්තාවක් සකස් කරන්න තීරණය කරලා තියෙනවා. ඒකටත් අපි සහභාගී වෙන්නේ නැහැ. මේක අපි ගිය සතියේ පාර්ලිමේන්තුවේදී පැහැදිළි කරලා තියෙනවා. දැන් බෝලේ තියෙන්නේ, ‘මෙහෙයුම් කමිටුව’ අතේ.

2018 ජුලි 25 වැනි දා ‘ඩේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ, New Constitution for Sri Lanka: Ten Experts Working on Initial Draft of Constitution නැමැති, ජනාධිපති නීතිඥ, ආචාර්ය ජයම්පති වික‍්‍රමරත්න සමග කළ සම්මුඛ සාකච්ඡාවේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 51

හිට්ලර් සමග ප්‍රභාකරන් ඉල්ලන අපේ මෝඩකම

යාපනයේ සාම්ප්‍රදායික දේශපාලනයේ විජයකලා මහේස්වරන් තරමක ආන්දෝලනාත්මක චරිතයකි. මීට දින 03 ට ඉහතින් ජූලි 03 වන අගහරුවාදා පාර්ලිමේන්තුවේ ඇතිවූ බරපතල නොසන්සුන්තාවට හේතු වන්නේත් ඇය ය. ඒ ගාලගෝට්ටිය නිසා කතානායක විසින් පසුදින තෙක් පාර්ලිමේන්තුව කල් තබන ලදී. 

එයට පාදක වූයේ යාපනයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ මන්ත්‍රීනි වනිතා හා ළමා කටයුතු රාජ්‍ය ඇමතිනි විජයකලා මහේස්වරන් ඊට පෙර දින කළ ප්‍රකාශයකි. 

‘‘ජනාධිපති ජනතා සේවය’’ වැඩ සටහනෙහි 08 වන ජන හමුව යාපනයේ වීරසිංහම් ශාලාවෙහි පැවති විට ඇය ‘‘කොටි සංවිධානය’’ වර්ණනා කරමින් කළ කතාව උසාවි යන්නටද හේතුවී ඇත. 

එදින පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමට අමතරව, කතානායක කරු ජයසූරිය ඇයගේ කතාව නීතිපතිගේ අර්ථ දැක්වීමටද යොමු කළේය. 
යාපනයේ එම උත්සවයට මලික් සමරවික්‍රම හා වජිර අබේවර්ධන ඇමතිවරුන්ද සහභාගි විනැයි වාර්තා විය. 

විකාරරූපි ප්‍රතිචාරය හා හිට්ලර් වැළඳ ගැනීමේ සූදානම

විජයකලා මහේස්වරන් සාමාන්‍යයෙන් වග විභාගයක් නැතිව කතා කරන්නියක් යැයි යාපනයේ දෙමළ ජනතාව අතරද මතයක් ඇත. එහෙත් ඇයගේ මේ කතාව වගකීමකින් තොර නොමේරු දේශපාලන කතාවක් වූවත් එයට කොළඹදී ලැබුණු ප්‍රතිචාරය විකාරරූපි ප්‍රතිචාරයක් වූවකි. 
ඇයගේ ‘‘කොටි’’ කතාවට විරෝධය පාමින් පාර්ලිමේන්තුවේ පෙරළි කළ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් ‘‘හිට්ලර් කෙනෙකු’’ සඳහාවූ දකුණේ සිංහල බෞද්ධ යෝජනාවට හීන් හඬකින් හෝ විරුද්ධ නොවූහ. 

බලය ලබා ගැනීමට හැකි නම් ඔවුන් ලොව ම්ලේච්ඡුම නායකයෙකු වූ හිට්ලර් වර්ගයේ අපේක්ෂකයෙකු වුවද වැළඳ ගැනීමට සූදානම්ය. 

එහෙත් දෙමළ දේශපාලනඥයින්ට හිට්ලර්ගේ ‘‘පොඩි මලයා’’ ගැන කතා කිරීමත් තහනම්ය. මේ අතාර්කික පරස්පරයෙහි ඇත්තේ ඒකාධිපතිත්වයට හෝ රට බෙදීමට ඇති විරෝධයක් නොව එවැන්නක් අලෙවිකර දකුණේ සිංහල ඡුන්ද ගොඩ ලොකු කර ගැනීමේ අති බාල උත්සාහයකි. 

ඒ වෙනුවෙන් හිරිකිතයක් නැතිව නීති තර්ක හදමින් උසාවි යන්නට ඉදිරිපත්වන නීතිඥයින්ද ඇත.

ඇය දකින විසඳුම 

එනමුත් ඉකුත් අගහරුවාදා උදය ‘ලංකාදීප’ වෙබ් පුවත් පිටුවෙහි වාර්තාකර තිබූ අයුරු යාපනයේ ජනාධිපති ජනතා සේවය උත්සවයේදී විජයකලා මහේස්වරන් අවධාරණය කර ඇත්තේ නීතිය බිඳ වැටීමෙන් විශේෂයෙන් කාන්තාවන්ට හා ළමුන්ට මුහුණ දීමට සිදුව ඇති බරපතල අවදානම හමුවේ නිරුත්තරව ඉන්නා දෙමළ ජනතාව සඳහා ඇය දකින විසඳුමය.

 ‘‘උතුරේ කාන්තාවන් බරපතල වශයෙන් දුෂ්කරතා රැසකට මුහුණ දෙනවා. මෑතක යාපනයේ සය හැවිරිදි පාසල් දැරියක ඝාතනය කළා. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය සක්‍රියව සිටීයා නම් මේ වගේ ඉරණම් අත්වෙන්නට කිසිදු ඉඩක් නැහැ.’’ යැයි ඇය කියා ඇත.

 ඇය දෙමළෙන් කළ කතාව සිංහලට නගා තිබූ එම වාර්තාවට අනුව ඇයගේ පැහැදිලි කිරීම වූයේ ‘‘අප ජීවතුන් අතර සිටීමට නම්, අපට මහ මග නිදහසේ ඇවිදීමට නම්, අපගේ දරුවන් පාසල් වෙත ගොස් නැවත නිවසට පැමිණිය යුතු විමට නම්, උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල කොටි සංවිධානය හිස එසවිය යුතුයි’’ යන්න ය. 

‘‘රට බෙදීමට’’ නොවේ. ඊළමක් හැදීමට නොවේ

මේ කතාවේ අරුත, දකුණේ නායකත්වයට හිට්ලර් වැනි නායකත්වයක් ඉල්ලා සිටීමේ අරුතට වෙනස් නැත. මෙවර ඇය ප්‍රභාකරන්ගේ එල්.ටී.ටී.ඊය ගැන කතා කරන්නේ ‘‘රට බෙදීමට’’ නොවේ. ඊළමක් හැදීමට නොවේ. 

ඇය යෝජනා කරන ‘‘කොටි සංවිධානය’’ සරළව ගතහොත් 1990 දී කරටිය කඩා දැමූ පසු හීලෑවී කැලෑවෙන් එළියට පැමිණි ජ.වි.පෙ වැනි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නොදන්නා නමුත් විනයක් ඇතැයි සිතන සංවිධානයකි.

ඇය කතා කරන්නේ ඔවුන්ට අවශ්‍යව ඇති අපරාධ වලින් තොර ආරක්ෂාවක් ඇති නිදහස් ජීවිතයක් සඳහාවන කොටි සංවිධානයකි. 

අනු නාහිමිගේ පසු පැහැදිලි කිරීම 

අස්ගිරි මහ නිකායේ අනු නායක වෙ`ඩරුවේ උපාලි හිමි උන්වහන්සේගේ හිට්ලර් කතාව පසුව පැහැදිලි කර තිබූයේද එවැනිම හේතු දැක්වීමකිනි. 

රට ගෙන යාමට මේ යුගයේ අවශ්‍ය වන්නේ වහා තීන්දු ගත හැකි, නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කරන්නාවූ නොසැළෙන අධිපති නායකත්වයක් බැව් කීමෙනි. 

එවැනි බලහත්කාර පාලන වෙනුවෙන් එළිපිට පෙනී සිටින්නට, තම ස්වාමියා ප්‍රභාකරන්ගේ අනුමැතිය ඇතිව ඝාතනය කරනු ලැබී යැයි සැළකෙන වගකිව යුතු උතුරේ දෙමළ ඇමතිවරියක් හා දකුණේ සිංහල බෞද්ධ සමාජයේ උත්තරීතර නිකායක අනු නායක වහන්සේ නමක් වන වෙ`ඩරුවේ උපාලි හිමි ඉදිරිපත් වන්නේ ඔවුන්ගේ තනි කැමැත්තටම නොවේ. 

එවැනි පාලනයකින් තොරව විසඳුම් නැතැයි යන සමාජයේ දිගින් දිගටම ගොඩ නැගෙමින් ඇති විකල්ප මතයක් දැඩිව විශ්වාස කිරීමට ඔවුන්ටද එකතුකර ගත හැකි වූ හේතු සාධක සමගින්ය. 

එය තේරුම් නොගෙන මේ දෙපළට දොස් නැගීමේ හා විරුද්ධවීමෙන් සමාජීය ප්‍රතිපලයක් ලැබෙන්නේ නැත.

අන්තවාදී යැයි හෝ බෙදුම්වාදී යැයි හෝ මේ දෙදෙනා හෙළා දුටු පමණින්, ජනතාවගේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් විසඳුම් නැති රටක සමාජ මානසිකත්වය වෙනස් කළ නොහැකිය. ඒ සඳහා අවම තරමින් යහපත් පසුබිමක් හැදෙන්නේද නැත.

‘‘සොඳුරු අඥාදායකයෙකු’’ ඉල්ලා සිටීම 

සමාජීය ප්‍රශ්න ඔඩු දුවමින් සමාජ පැවැත්ම සමග තම ජීවිත අවදානමකට තල්ලූ වන කාලයන්හි ඒ සඳහා පොදු පිළිගැනීමක් සමග ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විසඳුම් ඉදිරිපත් නොවන විට සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් යැයි ඉදිරිපත් කෙරෙන විසඳුම් සතු කිසිදු පලයක් අර්ථයක් නොමැති විට, ‘‘සොඳුරු අඥාදායකයෙකු’’ ඉල්ලා සිටීම අපට පමණක් සීමාවන අලූත් අදහසක් යෝජනාවක් නොවේ. 

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු එවැනි සාර්ථක ‘‘ආඥාදායකයෙකු’’ ලෙස ආර්ථික වර්ධනයක් ලැබූ සිංගප්පූරුවෙහි පියා ලෙස සැළකෙන ලී ක්වාන්-යූ පිළිගනු ලබන්නේය. 

හිට්ලර් එසේ නොවී අවමානයට හා පිළිකුලට පත් වන්නේ ඔහු කතා කළ පිරිසිදු ආර්ය ජාතික බලසම්පන්න ජර්මනිය හැදීමට ඔහු අසමත් වූයෙනි. එබැවින් ඔහු ගැන කතා කිරීමට ඉතිරි වූයේ ඔහුගේ කුරිරු, හිතුවක්කාරී අමනුස්ස විනාශය පමණි. පොල් පොට්ටද එයම විය. 
‘‘හිට්ලර් ලේබලය’’ නොවැදී ස්ටැලින් යම් පමණකට ගොඩ ආවේ, ඔහුට ඇමෙරිකානු බලයට එරෙහි සෝවියට් බලය පිටු පස සැ`ගවීමට හැකි වූයෙනි. 

1961 හමුදා කුමන්ත්‍රණයකින් බලයට පැමිණ තමන්ගේම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් 1963 දී ජනාධිපති වූ දකුණු කොරියාවේ පාක් චුං-හී ගේ දරුණු ඒකාධිපති පාලනය ගැන කතා නොවන්නේද ඔහු දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු දෙකඩවී ඉතිරිවූ ඉතා දිළිඳු රටක් ලෙස පැවති දකුණු කොරියාව 70 දසකය වනවිට ආර්ථික වශයෙන් ශක්තිමත් රටක් බවට පත් කළ හෙයිනි.   

පිළිගත හැකි විසඳුම් නොමැති පසු බිමක

විසඳුම් සොයා ගැනීමට වෙ`ඩරුවේ උපාලි හිමි ‘‘හිට්ලර්’’ ලේබලය යොදා ගන්නේත් දෙමළ ජනතාවගේ නිදහස වෙනුවෙන් ප්‍රභාකරන්ගේ එල්.ටී.ටී.ඊය අවශ්‍ය යැයි විජයකලා මහේස්වරන් කියන්නේත් එවැනි සම්මිශ්‍රිත ලෝක අත්දැකීම් අසන්නට දකින්නට ලැබෙන පසු බිමකය. 

අපේ රටේ උතුරු-නැගෙනහිර මෙන්ම දකුණේ ජනතාවටද තමන්ගේ ප්‍රශ්න වෙනුවෙන් වැදගත් යැයි පිළිගත හැකි විසඳුම් නොමැති පසු බිමකය. එවැනි අතරමංවීමක අප රටක් ලෙස නතරව ඉන්නේ අද ඊයේ සිට නොවේ. 

අවුරුදු 30 ට ආසන්න යුද්ධයකට හසුව ඉන් නොමැරී ගැලවුනු දෙමළ ජනතාව ඔවුන්ගේ ජීවිත සඳහා විසඳුම් ඉල්ලන්නේ මහේස්වරන් ඇමතිනිය කියු අයුරු 2009 මැයි මාසයේ සිටය. 

ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන්ද බුරුතු පිටින් හවුල් වී ඡන්දය දී පත්කර ගත් මේ ආණ්ඩුවෙන්ද විසඳුම් නොලැබෙන්නේ යැයි ඇය ජනාධිපති ඉදිරියේම කියා තිබුණි.
 ඇයගෙන් ප්‍රකාශයට පත් වූ දෙමළ ජනතාවගේ අසහනයෙහි ඉවසීමේ සීමාව සටහන් වූයේ, ආණ්ඩුවේ සාමාජිකාවක් ලෙස අදහස් ඉදිරිපත් කිරීමේ සීමාවක් තිබුණද අද දෙමළ ජනතාව වෙනුවෙන් ඒ සීමාව ඉක්මවා යෑමට තමන්ට සිදුව ඇතැයි ඇය කියූ කතාවෙහිය. 

දකුණේ කතාව ඊට වැඩි වෙනසක් නැත:

දකුණේ සිංහල සමාජයේ අති බහුතරයගේ කතාවද ඊට වැඩි වෙනසක් නැත. ආදායම් තත්ත්වය බිඳ වැටීමේ සිට, ළමුන්ගේ හිස් අරුතක් නැති පාසල් අධ්‍යාපනය, මහ මග රස්තියාදු කෙරෙන මගී ප්‍රවාහනය, අවශ්‍ය විට වෛද්‍යවරුන්, ෙඖෂධ සහ ඇඳන් නැති රෝහල් සහ සෞඛ්‍ය සේවය, සෑම වසරකම ලක්ෂයකට ආසන්න තරුණ මව්වරුන් හා තරුණියන් මැද පෙරදිග ගෘහ සේවයේ ඛේදවාචකයට තල්ලූ කෙරෙන ග්‍රාමීය දිළිඳුකම, කොළඹ නගරයේ ඉහළ පෙල මහල් නිවාස සංකීර්ණ හා යෝධ වාණිජ සංකීර්ණ වෙනුවෙන් ඉවතට තල්ලූ කෙරෙන නාගරික දුප්පත්කම, වැනි අතොරක් නැති ජීවිත ගැටළු වෙනුවෙන් දසක ගණනාවක සිට දකුණේ බහුතරයටද විසඳුම් නැත.

ඒ අතරතුර පිහිටක් පැතීමට, සාධාරණත්වය ඉල්ලා සිටීමට ඇති අධිකරණ ක්‍රියාවලියද අද සමාජ විශ්වාසය අහිමි කරගත් ක්‍රියාවලියක් බවට පත් වූවකි. නීතියේ ආධිපත්‍ය ගැන විශ්වාසය තැබිය හැක්කේද දේශපාලන හෝ මුදල් බලය ඇත්තේ නම් පමණි.

නීතිය රැකිය යුත්තන්ගේ ලොක්කන් අතර කොන්තරාත් මිනීමැරුම් හා විවිධ අපරාධ වෙනුවෙන් චෝදනා ලබන වුන් සිටීම, සාධාරණ සමාජයක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තු පොළොවේ ගසා විනාශ කරන්නක් වැනිය. 

ඉහල සිට පහලටම දුෂිතයි :

රටේ ඉහළම විධායකයේ සිට පහළ ග්‍රාම සේවා නිලධාරි තනතුර දක්වා සමස්ථ රාජ්‍ය සේවාවම අද රීතියක් ලෙස දුෂිත වූවකි. 

මහජන ඡන්දයෙන් පත් කෙරෙන ව්‍යවස්ථාදායකය බරපතල ලෙස හෑල්ලූවට ලක් වූ හා ජනතා පරමාධිපත්‍ය යන්නෙහි කිසිදු වැදගත්කමක් ඉතිරි නොකළ නියෝජන ආයතනයකි.

මේ වනවිට ඉතිරිව ඇති දේශපාලන පක්ෂ යනු කිසිදු ජන සහභාගිත්වයක් නොමැති කොළඹ කේන්ද්‍රීය ජාවාරම්කාර කල්ලි විසින් හසුරුවනු ලබන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නොදන්නා සහ නොසළකන ඒකාධිපති සංවිධාන ව්‍යුහයන්ය. 

අද වන විට සියලූ රාජ්‍ය හා සමාජීය ආයතන හා සංවිධාන මේ දුෂිත දේශපාලනීකරණයට යටත්වී හමාරය. වැදගත් යැයි සිතන හැම වෘත්තියක්ම, හැම රාජ්‍ය ආයතනයක්ම, හැම සේවාවක්ම දුෂිත වී, දේශපාලනීකරණයවී අහවර ය. 

ඒ කිසිත් ස්වාධීන කොමිසම් මගින් ගොඩ දැමිය නොහැකි බැව්, පසුගිය තෙවසරක කාලය තුල ස්වාධීන කොමිසම්වල ක්‍රියාකාරිත්වයෙන්ම ඔප්පු කර ඇත. 

හයිය ඇති සිංහල බෞද්ධ නායකයෙකු සෙවීම:

දසක කිහිපයක් පුරා හැම පැත්තෙන්ම එවැනි ගරා වැටීමකට සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව හසුව ඉන්නා මේ රටේ දිග හැරෙන සමාජ ආර්ථික හා දේශපාලන අර්බූද සඳහා විසඳුම් සෙවීම වෙනුවට ඊළග ජනාධිපතිවරණය සඳහා සිංහල බෞද්ධ ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් සෙවීමේ අනුවණකම රජ වී ඇත. 

කොළඹ නාගරික ඉහළ මැද පංතිය හා දුෂිත සල්ලිකාරයින් පෙරමුණ ගන්නා ඒ හැම සිංහල බෞද්ධ තේරීමක්ම මානව හිමිකම්, වගවීම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පොරොන්දු සමග ඉදිරිපත් කෙරුණු තේරීම් වූ නමුත් ඒ ජනාධිපතිවරුන්ගෙන් හා ආණ්ඩු වලින් කිසිවක් නොවූයෙන් දකුණේ ඊළග සිංහල බෞද්ධ තර්කය වන්නේ, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අත හැර දමා හයිය ඇති සිංහල බෞද්ධ නායකයෙකු සෙවීමය. 

වෙඩරුවේ උපාලි හිමිගෙන් හිට්ලර් කතාව කියැවෙන්නෙ එබැවින් ය. ‘කැත්තට පොල්ල’ මෙන් සිටිය හැකි නොසැළෙන නොනැමෙන නායකයෙකු අවශ්‍ය යැයි මතයක් කොළඹ ඉහළ මැද පංතිය හා අතිශය දුෂිත ජාවාරම්කාරයින් අතර හැදෙන්නේද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ කතා වලට මෙතෙක් වැදගත්කමක් නොලැබූණු බැවින්ය. 

‘හිට්ලර්’’ කෙනෙකු වෙනුවට ‘‘ප්‍රභාකරන්’’ කෙනෙකු:

එහි විලෝමය දෙමළ සමාජයේ හැදෙන්නේ කොළඹ සිංහල මැද පංතිය හා දුෂිත ජාවාරම්කාරයින් යෝජනා කරන  සිංහල බෞද්ධ ‘‘හිට්ලර්’’ කෙනෙකු වෙනුවට ඔවුන්ගේම දෙමළ ‘‘ප්‍රභාකරන්’’ කෙනෙකු යළි සෙවීමෙහිය. 

සිංහල සමාජයේ පැහැදිලිව මතු නොවන කුල ප්‍රකාශනයක්ද එහි ඇත. ප්‍රභාකරන් සමයේ බලහත්කාරයෙන් යටපත් කර තිබූ ඉහළ ‘‘වෙල්ලාල’’ කුලයේ බලය විශේෂයෙන් යාපනය හා වන්නිකරයේ දැන් නැවත මතුව ඇත. 

‘‘වෙල්ලාල’’ බලය ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයේ පමණක් නොව, වෙළඳ හා වාණිජ සමාජයේද යළි තහවුරුව ඇතැයි උතුරුකරයේ ඇති ප්‍රධානමැසිවිල්ලකි. කණස්සල්ලකි.

පොදු සමාජයේ ආර්ථික, සමාජීය හා දේශපාලන අර්බූද සඳහා පිළිගත හැකි විසඳුම් නොමැති හෙයින් ඔවුන් නැවත හැරෙන්නේ වඩා යහපත් යැයි ඔවුන් සිතන්නාවූ හා ඔවුන් දන්නාවූ විසඳුම වෙතය.

හිට්ලර් හා ප්‍රභාකරන් වැනි මෘග ඒකාධිපතියන් සොයා යෑමේ සිංහල හා දෙමළ සමාජයේ මැද පංතික ප්‍රවණතාවයට උත්තර දිය හැක්කේ එවැනි යෝජනා ඉදිරිපත් කරන කණ්ඩායම් වලට හා පුද්ගලයින්ට පහර ගැසීමෙන් නොවේ. 

එයට උත්තර දිය හැක්කේ විසඳුම් නැතිව අවුරුදු ගණන් පල් වෙමින් ඔද්දල් වෙමින් ඇදෙන සමාජීය ගැටළු සඳහා තිරසර විසඳුම් සෙවීමෙනි. 
දකුණේ සිංහල සමාජයේ බහුතරයට බලපාන්නාවූ අධ්‍යාපනය සෞඛ්‍ය මගී ප්‍රවාහනය ග්‍රාමීය හා නාගරික දිළිඳුකමට සහ ඔවුන්ගේ නිවාස ප්‍රශ්නයට ඔවුන්ගේ මාසික ආදායමට උත්තර සෙවිමෙනි. 

ඒ ගැටළු සියල්ල සමග යුද්ධයෙන් හෙම්බත්වූ දෙමළ ජනතාවගේ සුවිශේෂී ප්‍රශ්න සඳහා වහා විසඳුම් ඉදිරිපත් කිරීමෙනි. 

එය මග හැර යළි සිංහල බෞද්ධ හිට්ලර්ලා මගින් විසඳුම් සෙවීමේදී දෙමළ සමාජය යළි ප්‍රභාකරන් ගැන කතා කිරීම බලාපොරොත්තු විය යුත්තකි. 

ප්‍රශ්න සඳහා සාධාරණ විසඳුම් නොමැතිව එය මෘග ලෙස තලා දැමිය හැකි යැයි සිතීම අතිශය භයානක මෙන්ම අනුවණ බොළඳ අදේශපාලනික සිතුවිල්ලකි. 

කුසල් පෙරේරා 
(ලංකාදීප :2018 ජුලි 06 වන සිකුරාදා දින)

Comment (0) Hits: 60

එල්ලා මැරිය යුත්තේ කුඩුකාරයන් නොව

මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට ජනාධීපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ගත් තීරණය දැඩි සමාජ අවධානයට ලක්වෙමින් පවතී. කළ වරදක් නිසා මිනිසෙකු මරා දැමීම නිත්‍යානුකූල දඩුවමක් ලෙස පිළිගැනීම යහපත් නැත. එය සමාජයේ අවගමනයක් ය යන්න මගේ විශ්වාසයයි.
 
සරදියෙල් හොරෙකි. ඔහු එල්ලා මරා දැමුවේ ප්‍රසිද්ධි පිට්ටනියකදීය. එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස රටේ හොරකම් අපරාධ අඩු වුණේ නැත. මනුෂ්‍ය ඝාතනයට දඩුවම මරණය යන්න නීතිය වුවද මිනි මැරුම් අඩුවී නැත. මත්ද්‍රව්‍ය වැරදි නිසා මරණ දඩුවම නියම වූ අය සිර ගෙදර සිට එකී ව්‍යාපාර මෙහෙයවන්නේ මරණයට බය නැති නිසා නොවේ. නීතියක් රටේ නැති නිසාය. ජනාධිපති මෛත්‍රි මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීමට තීරණය කරයි. මත් කුඩු සමඟ අසුවී මරණ දඩුවමට නියමවූ පුද්ගලයා සිර මැදිරියක සිට නැවත ඒ වරදම කරයි නම්.. සමාජය පත්ව ඇති අවදානම අප තේරුම්ගත යුතුවේ. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ගත් තීරණය ආගමික නායකයන්ගේ පවා පැසසුමට ලක්ව ඇත. එහි අර්ථය සමාජය නම් ගතික සාධකය පුද්ගල අයිතිවාසිකම් ඉක්මවා ආරක්‍ෂා විය යුතු බවය.
 
බොහෝ දෙනා හිට්ලර් සහ ප්‍රභාකරන් ඉල්ලා කළ ප්‍රකාශය ගැන සාහසිකව සිටිති. ඒ ප්‍රකාශ දෙකම පටු දේශපාලන ප්‍රකාශය. දඩ වැඩි කළ විට, වර්ජන කිරිම, මරණ දඬුවම නියම වූ එකා මත්කුඩු බිස්නස් කිරිම නිසා නිර්මාණය වූ සමාජ ප්‍රවේග මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ තීරණයට පාදක වුණා විය හැකිය.
 
1958දී අත් හිටවූ මරණ දඬුවම 1960දී නැවත ක්‍රියාත්මක වුණේ බණ්ඩාරනායක ඝාතනය නිසා බව කියති. ආණ්ඩුවක් මරණ දඬුවම අත්හිටුවිමට ගත් තීරණය එක් ඝාතනයක් නිසා නැවත ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ඓතිහාසික අවස්ථාව ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ තීරණය සමඟ කිරා බැලිය යුතුවේ. මේ සැරසෙන්නේ සිරිසේනට කඬේ යෑමට හෝ ඔහු ආරක්‍ෂා කිරීමට හෝනොවේ. ගෝඨාභය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අය, ඔහුට එරෙහි අවලාද මඟහැර යති. සමහරු චීන පගා හෙළිකළ ඇමෙරිකානු පුවත් පත් වාර්තාව ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ඇතැම් සිංහල බෞද්ධයෝ ඇමෙරිකානුවෙකු නිර්මාණය කරනු ලැබූ බෞද්ධ කොඩිය ලෙළවති. ගලගොඩඅත්තේ භික්‍ෂුව හිරේ ගියාට කමක් නැත. ජම්පරයක් ඇන්දවීම වරදකි. කෝට්ටේ පාර්ශ්වයට ගලගොඩඅත්තේ හිමි හිරේ යෑම අවුලක් නැත. ප්‍රශ්නය සංඝ සභාවේ අවසරය නැතිව චීවරය ගැලවීම ය. ගලගොඩඅත්තේ හිමි සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට තර්ජනය කළේ උසාවියට අපහාස කළේ කෝට්ටේ පාර්ශ්වයේ අවසරය ඇතිවද යන්න ගෝඨාට එරෙහි අවලාද මඟහැර යෑම වැනි තත්වයකි. එය ස්ත්‍රියක දූෂණය කර මරා එල්ලුම් ගස් ගිය එකා මානව හිමිකම් ප්‍රඥප්තිය හරහා ආරක්‍ෂා කිරීම වාගේය. මේ සියලු ප්‍රවේශ හරහා අප ප්‍රගුණ කළ යුත්තේ කවුද හරි යන්න නොව මොකක්ද හරි යන්න ය.
 
ගෝඨාභය අත් අඩංගුවට නො ගන්නැයි අයැද සිටි පෙත්සම අතරමඟදී විනිසකරුවෝ නඩුවෙන් ඉවත් වෙති. එය කළ යුතුව තිබුණේ ගෝඨාගේ වාසියට නිකුත් කළ අතුරු නියෝගය විසුරුවා හැරීමෙන් පසුවය. දැන් රටේ නීතිය ගෝඨා වෙනුවෙන් ගස් බැඳ තිබේ. එය කෝට්ටේ පාර්ශවය නො හික්මුණු ගලගොඩඅත්තේ හිමිගේ සිවුර ගැන පමණක් කතා කිරිම වාගේය. ගෝඨා කියන්නේ තමන්ට එරෙහි නඩු මුලින්ම අසන ලෙසය. ඔහු සත්‍යවාදි නම් තමන් ගොනු කළ පෙත්සම අස්කර ගත යුතුව තිබේ. මෙහිදී ගෝඨාභය සහ කෝට්ටේ පාර්ශ්වය මෙන්ම සමහර විනිසකරුවන්ද සද්භාවී නැත.
 
මෙහිදී පකිස්ථානු අත්දැකීම හොඳ ප්‍රවේශයකි. නඩු තීන්දුව ඇසු නවාෆ් ෂරීප් සහ ඔහුගේ දියණිය වහා රටට පැමිණ අත් අඩංගුවට පත්වූහ. ඔවුන් සිර දඩුවම් විඳින අතර, නිර්දෝෂීභාවය සඳහා සටන් කරන බව කීම කොපමණ යහපත්ද? ගලගොඩඅත්තේ හිමි 2016දී තමන් සිර භාරයට නො ගන්නා ලෙස ඉල්ලා ගෝඨාභය මෙන්ම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ පිළිසරණ පැතීය. එහෙත් වසර දෙකකට පසුව ගලගොඩඅත්තේ හිමිට සිර දඩුවම් නියම වනතෙක් එකී පෙත්සම කැඳවා නැත. ගෝඨාභය සහ ගලගොඩඅත්තේ හිමි පිළිබඳ අපට ලැබෙන දෙ බිඩි පණිවුඩය ගැඹුරෙන් අධ්‍යයනය කළ යුත්තේ කෝට්ටේ සංඝ සභාව නොවේද? සන්ධ්‍යා එක්නැලිගොඩට තර්ජනය කිරීම සහ රත්නපුර පොලිස් සාජන්ට් ගෙල මිරිකා මරා දැමීම ගැන සිංහල බෞද්ධ ජනතාව හැසිරුණේ කෙසේද? මල්ලාකම් පන්සලේ නඩුව විමසු හින්දු භක්තික විනිසකාරියගේ නමවත් සිංහල බෞද්ධයන්ට වැදගත් නැත. එහෙත් විජය කලා ගැන ඇත්තේ දැඩි මතයකි. මේ පෙළ ගස්වා ඇත්තේ නීතිය ඉක්මවා යමින් මේ රටේ විසුක දස්සන දක්වන ප්‍රකට ආයතනවලින් ඉස්මතු වන විකෘතියයි. එකී විකෘතිවූ සමාජයේ එල්ලුම් ගස් ගිය එකා හිරේ සිට මත්කුඩු වෙළෙඳාම් කිරිම ගැන සත්තකින්ම වගකිව යුත්තේ කවරහුද?
 
මරණ දඬුවමට නියම වූ මිනිසෙකු ජනාධිපති අත්සනින් එල්ලා මැරුවත් හමුදාව යවා රාත්‍රියේ වෙඩි තබා මැරුවත් සිද්ධ වන්නේ එකම දෙයයි. එයින් සමාජය විනයගරුක කළ නොහැකිය. නීතිගතවූ මරණ දඬුවම පුද්ගල රුචිකත්වයක් නිසා අත් හිටුවා ඇති රටේ තවත් මිනිසෙකු නඩු නො අසා මිනිසුන් මරා දැමීම විකෘතියකි. එකී රටේ සමහරු ව්‍යවස්ථාපිත බලය අනුව මෛත්‍රි ගත් තීරණය හෙළා දකිති. යුරෝපා සංගමය ජීඑස්පි ප්ලස් සහනය පෙන්වා බලපෑම් කරනු පෙනේ. එක් දහස් නවසිය හැට ගණන්වල උපකෘත පාසල් රජයට පවරා ගන්නා අවස්ථාවේ ඇමෙරිකාව, අපට ලබා දෙමින් තිබුණු ලෝක ආහාර ආධාරය පෙන්වා තර්ජනය කළේය. ඒ අවස්ථාවේ අධ්‍යාපන ඇමැති පි. බී. ජී. කළුගල්ල දෙවේලක් බඩගින්නේ සිට හෝ පාසල් රජයට ගන්නා බව පාර්ලිමේන්තුවේදි කීය. ඉතිහාසයේ කිසි විටෙක අප රටක් ලෙස මුලුවැදී නැත.
 
නීතියෙන් නියම කළ දඬුවමකට පාලකයෙකු මැදිහත්වීම බරපතළ අපරාධයකි. මරණ දඬුවම නතර කිරීමට රටේ ජනතාව කිසි දිනෙක කැමැත්ත දී නැත. ප්‍රථම විධායක ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සිට මහින්ද රාජපක්‍ෂ තෙක් කාලයේ මරණ දඩුවම ක්‍රියාත්මක නො කළේ නෝන්ජල් කමට මිස, රටේ යහපත ගැන සිතා නොවේ. මෑතක බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්තුව බඳවා ගත් අලුගෝසුවන් දෙදෙනා සිය පුහුණුව අතර, සේවය හැර ගියේ මානසික පීඩනය දරා ගත නොහැකිවය. හලාවත ප්‍රදේශයේ කාන්තාවක් එල්ලා මරණ වැඩේ ස්වෙච්ඡාවෙන් සිදු කිරීමට කැමැත්ත පළ කර සිටින්නීය. මේ සිද්ධි දෙක හරහා අප විධායක ජනාධිපතිවරුන් විනිවිද දැකිය යුතුවේ. ලැබුණු රස්සාව හැර යෑමට අලුගෝසුවන්ට තිබුණු කොන්ද මෙන්ම හලාවත කාන්තාවට තිබුණ පිරිමිකම මහින්ද රාජපක්‍ෂ තෙක් රට කරවූ කිසිදු පාලකයකුට තිබී නැත.
 
මිනිසකු එල්ලා මැරීමට අත්සන් නොකළ රටේ කලෙක අත් පා බැඳ පාරේ මරා දමා සිටි තරුණ තරුණියෝ හමුවූහ. ඒ අපරාධය කළේ කවුද? පිරිමියෙකු ගැහැනියක කිරීමට පමණක් නොහැකි විධායක බලයට ත්‍රී වීලරයකට මීටර් සවි කිරීමට හෝ දඩයක් වැඩි කිරීමට හෝ හයියක් නැත. එල්ලා මැරිය යුතු උන්ට හුස්ම ගන්ට ඉඩදීමට ජනාධිපති තුළ ඇති නෝන්ජල්කම දැන සිටි සාරුව සුනිල්ලා හා තංගල්ලේ පුෂ්පක විදානපතිරණලා සියලු සෙල්ලම් පෙන්නූහ. අද රටේ නීතිය පෑගෙන්නේ රටේ පාලකයා විසින් කරන ලද අපරාධය නිසාය. “හාමුදුරුවනේ අපේ මිනිහෙක් වරදක් කළොත් මම ෂේප් කරනවා” කියා කීවේ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව තමන් යටතට ගත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ ය. ජනතාවට බෝම්බ බිය නැති කළ පියා ඇති කළ භීතිය ස්වල්ප නොවේ. වාසුදේව නානායක්කාර අපේ එකම නායකයා කියන්නේ ඒ මහින්ද මහත්තයාටය.
 
එල්ලා මැරිය යුත්තේ කුඩුකාරයන් නොව බන්ධනාගාර දූෂිත නිලධාරීන් බවට මතයක් පවතී. සත්තකින්ම එල්ලා මැරිය යුත්තේ නීතිය නැවූ විධායක පාලකයන් ය. පමා වී හෝ ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ගත් තීරණය ක්‍රියාත්මක කළොත් ජනාධිපති වංශය කළ වැරදිවලින් ඉතිහාසය ඔහු නිදොස් කොට නිදහස් කරනවා සිකුරුය.
චන්ද්‍රසිරි සෙනවිරත්න

Comment (0) Hits: 49

ගෝඨාගේ අලූත්ම මුට්ටිය: අස්ගිරියේ අනුනායක පූජ්‍ය වෙඬරුවේ උපාලි

විනාශය, ඝාතනය සහ අමානුෂිකත්වය හැරුණු කොට හිට්ලර්ට ආරෝපණය කළ හැකි වෙන කිසි චරිතාංගයක් හෝ දේශපාලනික ලක්ෂණයක් හෝ නැත. කොටින්ම, තව කෙනෙකුට අනුකරණය කිරීමට සුදුසු කිසිවක් නැත. ඔහුව මොන පැත්තකට හරවා බැලූවත්, ඔබට පෙනෙන්නේ ඝාතකයෙකි.

උන්මත්තකයෙකි. අමනුස්සයෙකි. මීට වෙනස්  ඕනෑම අර්ථයක් හිට්ලර් නැමැති නාමයේ ඇතොත් උපුටා පෙන්වන්නැයි අස්ගිරියේ අනුනායකගෙන් හෝ ‘වියත් මගේ’ නායකගෙන් මුලින්ම ඉල්ලා සිටිමි.               

පසුගිය දවසක, වෙඬරුවේ උපාලි නැමැති අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ අනුනායක භික්ෂු නමක් ගෝඨාභය රාජක්ෂගේ 69 වැනි උපන් දින උත්සවයට සහභාගී වෙමින් පැවැත්වූ ධර්ම දේශනාවකදී, රටේ මිනිසුන්ට අවශ්‍ය කරන්නේ හිට්ලර් කෙනෙකු නම්, ඒ හිට්ලර් බවට පත්වී රට ගොඩගන්නැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂගෙන් ඉල්ලා සිටි බවක් වාර්තා විය. ඒ නාමය මොන සන්දර්භයක පාවිච්චි කළත්, ඒ මගින් ඇති කළ හැක්කේ අර්ථ දෙකක් පමණකි. එකක් විය හැක්කේ, ඔබ හිට්ලර් කෙනෙක් වෙන්න එපා යන්නයි. අනික වන්නේ, ඔබ හිට්ලර් කෙනෙක් වෙන්න යන්නයි.    හිට්ලර් කෙනෙකු නොවන්නැයි ගෝඨාභය රාජපක්ෂගෙන් තමන් එවේලේ ඉල්ලා සිටි බවක් මේ හිමියන් දැනටත් නොකියන නිසා, අනිවාර්යයෙන්ම ඒ ‘ශ‍්‍රීමත් හිට්ලර්’ නාමය මේ හිමියන්ගේ ශ‍්‍රී මුඛයෙන් පිටවන්ට ඇත්තේ මොන අර්ථයකින් ද යන්න වටහා ගැනීම අසීරු නැත. ශාසන ඉතිහාසයෙන්ම උදාහරණයක් ගත්තොත්, ඔබ දේවදත්ත වන්නැයි කෙනෙකු යමෙකුට කියන්නේ නම්, එහි අරුත් දෙකක් තිබිය හැකි ද? ඉති, මිනීමරු දේශනාවක් කිරීමට අමතරව, එසේ කළ බව ප‍්‍රතික්ෂේප කරමින් දැන් මුසාවාදයකුත් දෙසාබෑම, මේ රටේ ප‍්‍රධාන සංඝ පාර්ශ්වයක මහනායක හිමිකමට පත්වීමට සිටින භික්ෂුවකට තරම් නොවන බව කිව යුතුය. 

අස්ගිරි උන්නාන්සේලා මෙවැනි කතා නිතර කියති. ජාතික ප‍්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් මේ අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ නායක-අනුනායක හිමිවරුන් මෙන්ම, සංඝ කාරක සභා ආදී සියල්ල මගිනුත් රටට දේශනා කළ දේවල් තවමත් ජනතා මතකයේ තිබේ. අඩු වශයෙන් දළදා මාළිගාව ඉදිරිපිට පුංචි පාරවත් ජනතා සුභසිද්ධිය සහ ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය ආරක්ෂාව තකා විවෘත කිරීමට මේ කියන පාර්ශ්වය තවමත් මාරාන්තික ලෙස විරුද්ධත්වය ප‍්‍රකාශ කොට සිටීමෙන් තමන්ගේ ජනතා-විරෝධී රදළ දැක්ම ඇති පදම් ප‍්‍රදර්ශනය කොට තිබේ. 

හිට්ලර්ව ජන ඝාතකයෙකු බවට පත්කළ, දේශපාලනික සහ සමාජයීය හේතුවලට අමතරව, ඔහුගේ පුද්ගල ස්වභාවය සහ මනෝ භාවය ගැන, කීර්තිමත් මනෝ විද්‍යාඥයන් විසින් අධ්‍යයන රාශියක් කොට තිබේ. එයින් එක් අංශයක් පමණක් පාඨකයාගේ සහ අර කියන අනුනායක භික්ෂුවගේත්, ‘වියත් මගේ’ නායකවරයාගේත් දැන ගැනීම සඳහා මෙහි සඳහන් කරමි. 

හිට්ලර්ගේ පියා හිට්ලර් කුඩා කාලයේ ඔහුට සැලකුවේ ඉතා නපුරට ය. සමහර දවස්වල කස පහරවල් පනහකටත් වැඩි දඬුවම්වලට මේ පියා හිට්ලර්ව භාජනය කොට ඇත. අවසානයේ පියාගේ කස පහරවල් ඉදිරියේ නොහඬා ඉන්නට හිට්ලර් පුරුදු විය. ඔහු නොහඬා කෙළේ, පියාට ඉත සිතින් වෛර කිරීමයි. මේ පියා කවුද? 

ඒ පියාගේ මව, එනම් හිට්ලර්ගේ ආච්චි, ගෘහ සේවිකාවකි. ඈ සේවය කෙළේ, ධනපති යුදෙව් ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ නිවසේ ය. අවිවාහකව සිටි ඈ හදිසියේ ගැබ් ගත්තාය. හිට්ලර්ගේ පියා උපදින්නේ එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මැරෙන තෙක්, මේ දරුවාගේ පියා කවුදැ යි අර ගැහැනිය හෙළි කෙළේ නැත. ඔහුගේ උප්පැන්නයේ පියෙකු ගැන සඳහනක් නැත. එහෙත් මේ දරුවාගේ අධ්‍යාපනය (විශ්ව විද්‍යාලය දක්වා* සහ වෙනත් සියලූ වියහියදම්, ඔහු විවාපත් වන තෙක්ම දැරුවේ, අර කියන යුදෙව් ජාතික ව්‍යාපාරිකයා ය. 

දැන්, මේ පියාගෙන් දස වද විඳින පුංචි හිට්ලර් ගැන සිතා ගන්න. පියා කෙරෙහි වන වෛරය සමස්ත යුදෙව් ජාතිය කෙරෙහි යොමු වීම පුදුමයක් ද? හිට්ලර් සැලකුණේ ‘ආර්ය’ වංශිකයෙකු වශයෙනි. යුදෙව්වන් සැලකුණේ, ‘අනාර්යයන්’ වශයෙනි. එදා යුරෝපයේ යුදෙව්වෙකු යනු දැඩි සමාජ ගර්හාවට (දැන් මෙන්ම) ලක්වූ ජාතියකි. දැන්, තමාගේ ‘ආර්ය’ ලේ පිළිබඳ බරපතල සැකයක් ඇතිව ඇතිදැඩි වන හිට්ලර්, යුදෙව්වන් කෙරෙහි යුරෝපා සමාජයේ පොදුවේ පැවති ඉහතින් කී ඓතිහාසික විරෝධයත් පාවිච්චියට ගනිමින් තමාගේ පෞද්ගලික වාඩුවත් පිරිමසා ගැනීමට බැලීම අස්වාභාවික නැත. එහිදී, තමා යුදෙව්වෙකු නොවන බව ලෝකයාට ඔප්පු කිරීමට ඔහුට උදක්ම අවශ්‍ය විය. ඒ සඳහා තිබුණු හොඳම ක‍්‍රමය වුණේ, යුදෙව්-විරෝධයක් හිතින් ගෙන, හැකි තාක් යුදෙව්වන් ඝාතනය කිරීමයි. ඒ අනුව, යුද්ධයට කිසි සම්බන්ධයක් නැති යුදෙව් ජාතිකයන් 60 ලක්ෂයක් (මහල්ලන් සහ ළමුන් ද ඇතුළුව) ඔහු ඝාතක කඳවුරුවල පිහිටි ගෑස් කාමරවලට යවා මැරුවේය. වැඩිම ඝාතන සංඛ්‍යාවක්, එනම් 11 ලක්ෂයක් ඝාතනය කෙළේ පෝලන්තයේ පිහිටි අවුෂ්විට්ස් ඝාතක කඳවුරේ ය. මා මේ කඳවුර නැරඹීමට දෙවතාවක් ගොස් තිබේ. ඒ දෙවතාවේම මට දැනුණු මිනී ගඳ සහ ඔක්කාරය, ඉහත කී අනුනායක හිමියන්ටත් දැනෙන්ට සැලැස්විය හැකි ක‍්‍රමයක් විණි නම් මොන තරම් අගේදැ යි ඔහුගේ ප‍්‍රකාශය ඇසීමෙන් මගේ සිතට වන්නේය. 

කෙසේ වෙතත්, වෙඬරුවේ උපාලි භික්ෂුවගේ දේශනාව ගැන මම පුදුමයට පත්නොවෙමි. මුලින්ම මා නිර්දේශ කරන්නේ, මෙවැනි භික්ෂූන්, භික්ෂූන් වශයෙන් නොව, මනුෂ්‍යයන් වශයෙන් මුලින්ම පුනරුත්ථාපනය කළ යුතුව ඇති බවයි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමස්ත ධර්ම ස්කන්ධයටම මොහු සම්බන්ධයෙන් මේ දක්වා එය කළ නොහැකි වී ඇති බව මේ ප‍්‍රකාශයෙන් ස්ඵුට වෙයි. එබැවින්, අඩු වශයෙන්, 8 පංතියේ ප‍්‍රජාචාරය පොතවත් දැන් මොහුට පාඩම් කිරීමට සැලැස්විය යුතුව තිබේ.    කෙසේ වෙතත් මේ ආශ‍්‍රයෙන් ප‍්‍රධාන කරුණු තුනක් අප වෙන් කොට හඳුනා ගත යුතුව ඇත. එකක් වන්නේ, ලංකාවේ භික්ෂූ සාසනයේ පිරිහීම පිළිබඳ කාරණයයි. දෙවැන්න වන්නේ, එම පිරිහීම සමස්ත සමාජයේ මනෝ භාවයක යම් නිරූපණයක් නොවන්නේ ද යන්නයි. තෙවැන්න වන්නේ, ඒ කරුණු දෙකම ප‍්‍රයෝජනයට ගනිමින්, ඒකාධිපතියෙකු බිහි කර ගැනීම සඳහා වන දේශපාලනික ව්‍යාපෘතියක් මේ වන විටත් දියත්ව ඇත් ද යන්නයි.    මේ හිමියන් තමන්ගේ උපන් දිනයේදී එවැනි ප‍්‍රකාශයක් කළ බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පිළිගනී. එහෙත් එම ප‍්‍රකාශයේ සැබෑ අරුත, ඔහුට අනුව, රට විනයගත කිරීමේ හැකියාවක් ඇති නායකයෙකු පත්කර ගැනීමේ ආධ්‍යාශයලූ. හිට්ලර් ජර්මනිය විනයගත කෙළේ කෙසේද යන්න ඔහු මුලින්ම අපට කියා දිය යුතුව තිබේ. ඊළඟට, බුදුන් වහන්සේ ධර්ම දේශනා කෙළේත් ප‍්‍රඥාවන්තයන්ට ලූ. දැන්, තමා වැනි ප‍්‍රඥාවන්තයෙකු මේ කියන භික්ෂුවගේ දේශනාව නිවැරදිව වටහාගෙන ඇති බවත්, අනිත් මෝඩයන් පොට පටලවාගෙන ඇති බවත්, ගෝඨාභය කියයි. (මේ ගෝඨාභයට කවුරු හෝ දිරච්ච ලණු දෙන බව පෙනේ. ගැඹුරු දේශනාවක් වශයෙන් සැලකූ අභිධර්මය බුදුන් දේශනා කෙළේ තව්තිසා දිව්‍ය ලෝකයට වැඩම කරමිනි. ඒ තම මෑණියන් වෙනුවෙනි. නිර්වාණය සඳහා අවශ්‍ය කරන සකල ධර්මය ඔහු දේශනා කෙළේ හුදී ජනයා වෙනුවෙනි)

රටක් විනයගත කිරීමේ හැකියාව ඇති, දැඩි මතධාරී, එහෙත් ජන ඝාතකයන් නොවන කිහිප දෙනෙකු, කෙනෙකුට අවශ්‍යම නම්, ඉතා මෑත ඉතිහාසයෙන් සොයා ගත හැකිය. ඒ, සිංගප්පූරුවේ ලී ක්වාන් යූ සහ මැලේසියාවේ මහතීර් මොහොමඞ් ය. රටවල් වශයෙන් ඒ දෙක අපට ඉතා ආසන්න ය. ජර්මනිය භූගෝලීය වශයෙන් පමණක් නොව, හිට්ලර්ගේ ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙනුත් ඊට වඩා ඈත ය. එසේ තිබියදී අල්ලපු ගෙදර ආදර්ශය අමතක කොට වඩාත් ඈතට ගොස් හිට්ලර් කෙනෙකු ගැනම යමෙකු කියන්නේ නම්, ඒ කතාවේ තිබිය හැක්කේ එක අරුතක් පමණි. එහි නිසැකවම තිබෙන්නේ, ඔබ නිකංම අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයෙකු වශයෙන් සිටියදී පවා සුදු වෑන්වලින් එදා පෑ ඒ පෙළහර, මේ රටේ ජනාධිපති පදවියට පත්ව ඊටත් වැඩියෙන් පෙන්වා, මේ රට මකවන්න යන්නයි. 

මේ අතර ඩලස් අලහප්පෙරුමත් ගෝඨාභය ගැන චරිත සහතිකයක් දී තිබේ. එය, අර කියන භික්ෂුවගේ චරිත සහතිකයම වෙනත් වචනවලින් සහ වෙනත් ආකාරයකින් ඉදිරිපත් කිරීමකි. එහි ‘හිට්ලර්’ යන වචනය සඳහන්ව නැත. එහෙත්, ගෝඨාභය යනු මස්මාළු තියා උම්බලකඩවත් නොකන ගුණවතෙකැ යි ඩලස් අලහප්පෙරුම අපට කියයි. ඔහුගේ දැන ගැනීම සඳහා ලෝක නායකයන් තුන් දෙනෙකු ගැන දළ විස්තරයක් කිරීමට කැමැත්තෙමි. එක් කෙනෙක් මස් මාළු කෑවේය. මත්පැන් බීවේය. නොනවත්වා සිගරට් බීවේය. ගැහැනු දෙන්නෙක් තියාගෙන සිටියේය. තව කෙනෙක්, අධික ලෙස මත්පැන් බීවේය. දවල් වන තෙක් නිදාගත්තේය. හොර ගෑනු තියාගෙන සිටියේය. තුන්වැන්නා, පදක්කම් ලත් රණ විරුවෙකි. මස්මාළු තියා උම්බලකඩවත් නොකෑවේය. එකම ගැහැනියකට මැරෙනකල් ආලය කෙළේය. පළමුවැන්නා, ඇමරිකානු ජනාධිපති ෆ‍්‍රෑන්ක්ලින් රූස්වෙල්ට් ය. දෙවැන්නා බි‍්‍රතාන්‍ය අගමැති වින්සටන් චර්චිල් ය. තෙවැන්නා, ලෝකය විනාශ කළ, අස්ගිරි පාර්ශ්වයේ සහ ගෝඨාභයගේ වීරවර ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් ය. 

හිට්ලර් ගැන ඔවා දෙන විට, එම හිට්ලර් අවසානයේ (සමස්ත ලෝකය පැත්තකින් තිබියේවා) ජර්මනියට පමණක් ඉතිරි කොට ගිය ලෞකික උරුමය පවා හිමියන් නොදන්නවා විය යුතුය. මුළු ලෝකයම අල්ලා ගැනීමට ගිය හිට්ලර් අවසානයේ විනාශ වන විට, එතෙක් තනි රටක් වශයෙන් තිබුණු ජර්මනිය, බටහිර ජර්මනිය සහ නැගෙනහිර ජර්මනිය වශයෙන් දෙකට කැඩුණි. එය යළි එක්සත් කර ගැනීමට අවුරුදු හැත්තෑවක්ම ගියේය.

දැන්, මේ භික්ෂුව ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ උපන් දිනය දවසේ මෙවැනි දේශනාවක් කරන්නේ ඇයි? වර්තමාන යහපාලන ආණ්ඩුව ගැන පොදු කලකිරීමක් සාමාන්‍ය ජනතාව අතර මේ අවස්ථාවේ තිබේ. ඊට බොහෝ කරුණු හේතු වෙතත්, ඉන් එක් ප‍්‍රධාන චෝදනාවක් වන්නේ, මේ ආණ්ඩුව පණ නැති එකක් බව ය. ඒ තත්වය තුළ, විවිධ කතා මාර්ගයෙන්, දැඩි පාලකයෙකු පිළිබඳ අදහසක් එහෙන් මෙහෙන් මතු වෙනු දක්නට ලැබේ. මේ මනෝ භාවය සමග, රාජපක්ෂ පාලන කාලයේ ගෝඨාභයගේ දැඩි චර්යාව පිළිබඳ ප‍්‍රසාදයකුත් ආලේප කරමින් තිබේ. ගෝඨාභය සහ ඔහුගේ ‘වියත් මග’ පසුගිය මාස ගණනාවක සිට මේ මුට්ටිය විවිධ වේශයෙන් දැම්මේය. ඉහත කී භික්ෂුව මෙවර එය හෙලූවෙන්ම කෙළේය. ඇත්තෙන්ම ඔහුට අප ස්තුතිවන්ත විය යුතුය. මන්ද යත්, ‘වියත් මග‘ සහ ගෝඨාභය වැනි ප‍්‍රපංච හරහා, අවස්ථාවක් ලදොත්, අනාගතයේ ලංකාව ගෙන යනු ඇත්තේ මොන දිසාවකට ද යන්න, වචන සිය දහස් ගණනින් පැහැදිළි කර දීමට අපට පැවරී තිබුණු දුෂ්කර කර්තව්‍යය, මේ භික්ෂුව තනි වචනයකින් රටට පැහැදිළි කර දුන් නිසා ය. ඔබ වහන්සේට නිවන් සුව අත්වේවා/ හිට්ලර්ටත් එසේම වේවා/           
ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 83