V2025

විචාර

පශ්චාත්-සහරාන් යුගයේ දේශපාලනය ගැන..!

මේක සමකාලීන ලංකාවේ සරල දේශපාලන සූත්‍රයක්.

සුළු ජනවර්ග සහ ආගමික ප්‍රජාවන් තර්ජනයට ලක් කළ විට (එය කව්රුන් විසින් කළද) ඔවුන් වඩා සමීප වන්නේ රාජපක්ෂ කඳවුර වෙතට නොව වික්‍රමසිංහ කඳවුර වෙතය. එවිට සුළු ජනවාර්ගික අයිතීන් වෙනුවෙන් මෙලෝ දෙයක් නොකළ වික්‍රමසිංහ නිකං ඉඳීමෙන් ඔවුනගේ ජන්ද නෙලා ගනී.

සිංහල බෞද්ධ ජන්ද මත පමණක් පදනම් වී ජනපතිවරණයක් දිනිය නොහැකි බව 2010 න් පසු දේශපාලනයේ ප්‍රවීණයෝ දනිති. මහින්ද රාජපක්ෂ මෙය හොඳින් දනී. ඔහු රතන හිමිගේ උපවාස ජවනිකාවේදී දළදා මළුවට නොගොස් වික්‍රමසිංහ මුණ ගැසීමට අරලිය ගහ මන්දිරයට ගියේ එහෙයිනි.

සරදම්ජනක සත්‍යය මෙයයි; මේ මොහොතේ සුළු ජනවර්ගවලට එරෙහි සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදී ප්‍රචාරක කටයුතුවල ප්‍රායෝගික දේශපාලන වාසිය අත්පත් කරගන්නේ වික්‍රමසිංහයි.

අනෙක් අතට, එජාපයේ සිංහල ජන්ද පදනම විශාල වශයෙන් ඛාදනය කර දමන්නට සමත් රැල්ලක් පශ්චාත්-සහරාන් යුගයේදී රාජපක්ෂ සතුව තිබේද? නැත. සිදුවෙමින් පවතින්නේ ජාතිකවාදී ධජයට තරඟ කරන නව උරුමකරුවන් මතුව ඒමය. සුළු ජනවාර්ගික ජන්ද අනතුරේ හෙළාගෙන සිංහල ජාතිකවාදයේ උද්වේගී ප්‍රකාශකයා වීමට රාජපක්ෂ තවමත් ඉදිරිපත් වී නොමැත. ඔහුගේ අලුත් වදන් කෝෂය තුළ "නිවැරදි තීරණවලදී ආණ්ඩුවට සහය දීම" වැනි යෙදුම්ද හඳුනාගත හැකිය. ඔහුගේ සිංහල බෞද්ධ දෘෂ්ටිවාදී බැටෑලියන් එකට තවමත් ඉදිරියට යාමට අණ ලැබී නොමැති සෙයකි. දැන් පෙරමුණේ සිටින්නේ සැබවින්ම ඔහුගේ පාලනය යටතේ සිටින ජාතිකවාදී කසකරුවන් නොවේ.

රාජපක්ෂ යනු ලාංකීය දේශපාලන කලාව දන්නා ශූරයෙකි. වික්‍රමසිංහගේ සිංහල ජන්ද විශාල වශයෙන් ඛාදනය කර දමන්නට නොහැකි තත්ත්වයක් තුළ ජනවර්ග අතර ආතතිය වර්ධනය වනවා යනු තමන්ට කෙළ වෙන වැඩක් බව ඔහු මනාව දනී. අද අතුරලියේ රතන, නලින් ද සිල්වා ඇතුළු රාජපක්ෂට සෘජුව හැසිරවිය නොහැකි සිංහල ජාතිකවාදීන් විසින් කරමින් සිටින්නේ ඔහුට කෙළවෙන වැඩකි. අද ජනවාර්ගික බේදය වැඩි වර්ධනය වීමේ වාසිය වැඩි වශයෙන් අත්පත් කරගන්නේ වික්‍රමසිංහය.

ලිබරල්වාදය ජනවාර්ගික-ජාතිකවාදය මත යැපීම පිළිබඳ කදිම නිදසුනක් වත්මන් ශ්‍රී ලාංකීය දේශපාලනය විසින් සපයනු ලැබ ඇත.

අවසන් වශයෙන් යුරෝපීය මැතිවරණ ප්‍රතිපලය සම්බන්ධයෙන් ශිෂෙක් කීවාක් සේ ලංකාවේද පශ්චාත්-සහරාන් යුගයේ අධිපති සමාජ සිතීම වෙමින් ඇත්තේ කරදරයක් නැතිව සුපුරුදු පරිදි ජීවත් වීමයි. මෙය මේ යුගයේ අධිපති දෘෂ්ටිවාදයයි. නලින් ද සිල්වාගේ සිංහල-බෞද්ධ රාජ්‍යය සෑදීමද අයත් වන්නේ කරදරකාරී වැඩ වලටය. තමන්ගේ පාඩුවේ ජීවත් වීමේ දෘෂ්ටියේ දේශපාලන ගම්‍යයන් මොනවාදැයි අපි ඉදිරියේදී 'සිරස' සමග බලා සිටිමු.

sumihකොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ කතිකාචාර්ය
සුමිත් චාමින්ද
(ෆේස් බුක් පිටුවෙනි )

Comment (0) Hits: 35

ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ සහ ගෝඨාභය චින්තනය

ශ‍්‍රී ලංකාවේ මාධ්‍ය, විශේෂයෙන් සිංහල මාධ්‍ය මේ දිනවල ඉතා උනන්දුවෙන් සොයා බලන කාරණයක් තිබේ. එනම්, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය අතර ගොඩනැගීමට යෝජිත සන්ධානයේ ඉදිරි වගතුග ය. එවැනි උනන්දුවක් ඇති වීමට හේතු වී තිබෙන්නේ, එම මාතෘකාව මැද්දේ එවැනි සන්ධානයකින් ඉදිරිපත් කෙරෙන ජනාධිපති අපේක්ෂකයා කවුද යන්න ඇමිණී ඇති බැවිනි.

දැනට පවතින්නේ, ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනත්, රාජපක්ෂ පවුලේ සහෝදරයෙකු වන හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂත් අතර තේරීමක් බව පෙනෙන්ට තිබේ. එවැනි ජනාධිපතිවරණයකදී ඉදිරි පෙළ අපේක්ෂකයා නොවේ නම් අඩු වශයෙන් ඉදිරිපෙළ අපේක්ෂකයා වශයෙන් බරපතල ලෙස සලකා බැලෙන ප‍්‍රධාන තරගකරුවෙකු වශයෙන්වත් තමන්ගේ පුද්ගලයෙකු ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාව, පසුගිය වසරේ පෙබරවාරියේ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ලද ජයග‍්‍රහණය හරහා ඔවුන්ට ලැබී තිබේ.

එවැනි සන්දර්භයක් තුළ, අභ්‍යන්තර ආරංචි මාර්ග දක්වන පරිදි, ගිය සතියේ පැවති රාජපක්ෂ පවුලේ සාකච්ඡා වටයකදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සිය ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඉදිරිපත් කිරීමට ඔවුන් තීරණය කර ගත් බව කියැවේ. මේ ගැන පළ කෙරෙන මාධ්‍ය වාර්තාවලට අනුව, එකී තීරණය ගෙන ඇත්තේ, ඉදිරි නොවැම්බරයේදී හෝ දෙසැම්බරයේදී පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණය සඳහා දැන් තියාම ගෝඨාභයට තමන්ගේ ‘එළිය’ සංවිධානය හරහා ස්වකීය අපේක්ෂකත්වය ප‍්‍රවර්ධනය කර ගැනීමටත්, ඒ අතරේ ගම් මට්ටමේ ප‍්‍රජා ක‍්‍රියාවලීන් තුළින් බිම් මට්ටමේ සංවිධාන ජාලගත කිරීමට ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට අවස්ථාව සැලසීමටත් ය. ඒ අනුව, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණත්, එහි අපේක්ෂත්වයට පත්වන ගෝඨාභය රාජපක්ෂත් ඉදිරිපත් කරන ප‍්‍රතිපත්ති සහ දේශපාලනය ගැන බරසාර සැලකිල්ලක් මේ අවස්ථාවේ යොමු කිරීම වැදගත් ය. මන්ද යත්, මහින්ද යටතේ නොව, ගෝඨාභය යටතේ අනාගතයේ ඇති කෙරෙන අලූත් රාජපක්ෂ ජනාධිපති තනතුරක් තුළ, එයම රටේ ජාතික ප‍්‍රතිපත්තිය බවට ද පත්වීමට ඉඩ ඇති බැවිනි.

මහින්ද චින්තනය දෙස ආපසු හැරී බලතොත් !

2009 යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසු ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය ඇත්තෙන්ම පිවිසුණේ නව යුගයකටයි. 2019 මැයි මාසයෙන් පසු ඒ යුගය දෙවැනි දශකයට පියනගයි. මේ වෙනස් යුගයේ ස්වභාවය ගැන මහින්ද රාජපක්ෂට හොඳ අවබෝධයක් තිබුණි. 2009 මැයි මාසයේ කොටි සංවිධානය පරාජය කිරීමෙන් අනතුරුව ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව ඇමතීමේදී, ජාතික සංවර්ධනයේ පමාව, තවදුරටත් යුද්ධයක් අස්සේ සැඟවීමට අවසරයක් නැතැයි ඔහු කියා සිටියේ එබැවිනි. ඒ අනුව ශ‍්‍රී ලංකාව, ස්වකීය ආර්ථික සහ සමාජ සංවර්ධනයේදී, සාමය සහ සමෘද්ධිය මත ගොඩනැගෙන සංවර්ධනයක් මත රැුඳිය යුතුව තිබුණි. ඔහුගේ එම වචන ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනතාව පිළිගත්හ. ඒ අනුව, 2010 දී ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරණයකින් අපේක්ෂකයෙකු ලබන දෙවැනි වැඩිම ඡුන්ද ප‍්‍රමාණයක් වන සියයට 57.8 ක් ඔහුට ලබා දුන්නේය. එය දෙවැනි වුණේ, 1994 දී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ලබා ගත් සියයට 62.3 ක ඡුන්ද ප‍්‍රතිශතයට පමණි. 2010 දී මහින්ද ජනප‍්‍රියත්වය මුදුන්පෙත්තේ සිටියදී පවා, 1994 චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකට තිබූ ජනප‍්‍රියත්වයේ කිට්ටුවටවත් ළඟා වීමට අපොහොසත් වූ බව අමතක නොකළ යුතුය.

රාජපක්ෂ ලබා ගත් මේ දෙවැනි ජනවරමින් පසු ක‍්‍රියාත්මක කළ මහින්ද චින්තනයේ ‘ඉදිරි දැක්ම’ තුළ, ජනාධිපතිවරණයේ දී තම ප‍්‍රතිවාදියා වූ හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාව හිරේ දැම්මේය. අගවිනිසුරුවරියව දෝෂාභියෝගයක් මගින් ඉවත් කෙළේය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ කලාපීය සහ ජගත් අවශ්‍යතාවන්ට හානිකර වන ආකාරයෙන් චීනය කේන්ද්‍ර කර ගත් විදේශ ප‍්‍රතිපත්තියක් ක‍්‍රියාවට නැගුවේය. විදේශ ණය උගුලක හිරවෙන, උපයෝගී වටිනාකමින් අඩු, සුදු අලි ව්‍යාපෘති ගණනාවක් දියත් කෙළේය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අවකාශය සහ පුද්ගල නිදහස හැකිලූවේය. මහ ජාතික අන්තවාදී සංවිධාන හරහා මුස්ලිම් විරෝධී හිංසනය ප‍්‍රවර්ධනයට රුකුල් දුන්නේය. ‘උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිසමේ’ නිර්දේශ මගින් හෝ රාජපක්ෂගේම සර්ව පාක්ෂික සමුළුව හෝ එහි විධායක අංශය වන ‘සර්ව පාක්ෂික නියෝජිත සමුළුව’ ආදියේ නිර්දේශ මගින් යෝජනා කොට තිබූ කිසි විදිහක පශ්චාත්-යුද කාලීන සංහිඳයා ක‍්‍රියාවලියක් පටන් නොගත්තේය. එවැනි යෝධ දේශපාලනික මංමුළාවක 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකුත් අටවාගෙන රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කෙරෙහි ඇති කරමින් පැවති හානිය, රටේ වාසනාවකට, පස් අවුරුදු කාලය ගතවීමට අවුරුද්දක් තිබියදී තුන්වැනි වරටත් බලය ලැබීම සඳහා කලින් කැඳවූ ජනාධිපතිවරණයකට පිංසිදු වන්නට අවසන් කෙරුණි.

ගෝඨාභය- අලූත් බෝතලයක පරණ වයින් !

ඉතිං, තවත් රාජපක්ෂ පාලනයක්, මෙවර ගෝඨාභය පන්නයේ පාලනයක්, කොයි වගේ විය හැකි ද? ‘එළිය’ සංවිධානයේ සහ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ අදහස් උදහස් දෙස බැලීමේදී පෙනෙන්නේ, අලූත් දවටනය තුළ ඇත්තේත් පරණ භාණ්ඩයම බවයි. සිංහල ජාතිකවාදී අලංකාරෝක්ති හරහා සමාජය එක අතකින් දෙකට බෙදන අතරේ, අනිත් අතින්, 2015 දී ඔවුන්ව පරාජය කළ වර්තමාන පාලකයන්ගේ පොරොන්දු පත‍්‍රවල අසාර්ථකත්වය පිළිබඳව වර්තමානයේ පවතින මහජන අසහනය සිය ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමට බැලීම ඒ පසුපස තිබේ.

ඒ සියල්ල මැද්දේ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය, සිවිල්, දේශපාලනික සහ මානව අයිතීන් කෙරෙහි වන ඛේදණීය නොතැකීමක් ද පෙනෙන්ට ඇත. ඒ වෙනුවට ශ‍්‍රී ලංකාවට අවශ්‍ය කරන්නේ ශක්තිමත් නායකත්වයක් බවත්, වර්තමානයේ පවතින ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සංවාදයේ සහ ක‍්‍රියාවලියේ ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් එවැනි නායකත්වයක් ඇති වීම දුර්වල කොට ඇති බවත් එම පිරිස පෙන්වා දෙනු ලැබේ. මේ තර්කය කිසිසේත්ම අලූත් එකක් නොවේ. එහි වයස, වසර දහසක් ගණනක් වෙයි. මේ තර්කය මුලින්ම සූත‍්‍රගත කෙරුණේ, පැරණි රෝම අධිරාජ්‍යයේ පරිහානි සමයේ ය. එහිදී අධිරාජ්‍යය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා රෝම සෙනේට් මණ්ඩලය තව තවත් බලතල අධිරාජයා වෙත පැවරුවේය. එහෙත් ඉන් ප‍්‍රතිඵලයක් අත්නොවුණි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ආඥාදායකයා යන ලතින් වචනය ව්‍යුත්පන්න වන්නේ, හදිසි අවස්ථාවකදී අධිරාජ්‍යය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා අධිරාජයාට පවරනු ලබන, කිසිවකට හෝ කිසිවෙකුට යටත් නැති, පරම ආඥාවක අයිතිකරුවා යන අර්ථයෙනි. ගිය සියවසේ මැද භාගයේ යුරෝපයේ හටගත් ෆැසිස්ට්වාදී දේශපාලනික න්‍යායන් සහ භාවිතයන්, එකී අතීත සම්ප‍්‍රදායට අයත් විය.

2015 දී රාජපක්ෂලා ලද පරාජයෙන් ඔවුන් එක පාඩමක් උගෙන තිබේ. එනම්, ආණ්ඩුකරණය යන්න ඉතා වැදගත් බවයි. එම ජනාධිපතිවරණයේදී ජාතිකවාදී වාගාලාපවලින් රටට අඩුවක් නොවුණි. ඒ කෙතෙක්ද යත්, උතුරු කොරියාවේ කිම් ජොන් උං ගේ ප‍්‍රචාරණයටත් එහාට රාජපක්ෂ ප‍්‍රචාරණය ගිය තරම් ය. එහෙත් අවසානයේදී ජනාධිපතිවරණය ජය ගැනීමට එය ප‍්‍රමාණවත් නොවුණි. තමන්ට යහපත් පාලනයක් නොතිබුණු බව සහ තමන්ගේ අවශ්‍යතා සැලකිල්ලට ගෙන නොතිබුණු බව, ශ‍්‍රී ලාංකිකයෝ අවබෝධ කරගෙන සිටියහ. ඒ කාරණය සිහියේ තබාගෙන ඔහුගේ අනුගාමිකයන් දැන් ගෝඨාභයව විකුණන්නේ නිර්-දේශපාලඥයෙකු, වැඩක් කළ හැකි වෘත්තිකයෙකු, කොටින් කියතොත්, තාක්ෂණධරයෙකු වශයෙනි.

ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ජයගත් ගිය වසරේ පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ගෝඨාභය හෝ ‘එළිය’ පෙනෙන්ට නොතිබීම විශේෂිත ය. ගෝඨාභය ඇමරිකාවට වී සිටියේය. ‘එළිය’ නිවාගෙන සිටියේය. දැන් එක්සත් ජාතික පෙරමුණ ගැන ඔවුන් විවේචන ඉදිරිපත් කරතත් තමන්ගේ වැඩපිළිවෙලක් පැහැදිලිව ඉදිරිපත් කොට නැත. මහින්දගේ ‘2018 ඔක්තෝබරය’ වැඩ කෙළේ නම් එය ගෝඨාභයගේ ජනාධිපති අපේක්ෂා බොඳ කරන්ට තිබුණි. එහෙත් එම අනතුර දැන් පහව ගොසිනි. රාජපක්ෂ ප‍්‍රතිපත්ති සහ දේශපාලනය දැන් තුන් වරක් පරාජයට පත්ව තිබේ. අවසාන වරට එය පරාජයට පත්වුණේ පසුගිය ඔක්තෝබරයේ කලබැගෑනියේදී පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් දිනා ගැනීමට නොහැකි වීමෙනි.

2018 පෙබරවාරියේදී ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ සියයට 40 ක ඡන්ද ප‍්‍රතිශතයක් ලබා ගත් බව ඇත්ත. එහෙත් ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු සඳහා අවශ්‍ය කරන සියයට 50 සීමාවට වඩා එය තිබෙන්නේ ඉතා පහළිනි. තව සියයට 10 ක ජනතාවක්, සමහර විට 2018 පෙබරවාරියේ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයට ඡන්දය පාවිච්චි කළ පිරිස, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් ඡන්දය පාවිච්චි කර ගැනීම සඳහා නම්මවා ගැනීමට ‘එළියට’ හැකි වේ ද යන්න ඉදිරියේදී බලා ගැනීමට තිබෙන දෙයකි. දැනට ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ස්වභාවය පෙන්නුම් කරන්නේ, මහින්ද චින්තනයම අලූත් ආකාරයකින් දවටා ඉදිරිපත් කරමින් ඇති සෙයකි. හොඳ වයින් වර්ග නම්, කල් යන තරමට, නිවැරදිව බෝතල් කොට, නිවැරදිව ගබඩා කොට තබා ගන්නා තරමට, අගයෙන් මෙන්ම ගුණයෙන් ද ඉහළ යයි. එහෙත් 2010-2014 කාලයේ රාජපක්ෂ පාලනයේ රහ බලා ඇති ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් බොහොමයක් දෙනා, මැදමුලනේ මිදි ඵලදාව ගැන කොහොමත් දෙවරක් සිතනු ඇත.

හරීම් පීරිස්

2019 මාර්තු 18 වැනි දා ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ පළවූ SLPP & the Gotabaya Chinthanaya නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය -‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි .

Comment (0) Hits: 184

මෝදි ඔට්ටු අල්ලන ලංකාවේ අශ්වයා කවුද ?

පහුගිය ඉරිදා මහ වැස්සේ රට පුරා පෝස්ටරයක් අලවා තිබිණි. පෝස්ටරයේ තිබුණේ ඉන්දීය අගමැති මෝඩි සහ මෛත්‍රිරීපාල සමීපව ඉන්නා ඡායාරූපයකි. එහි සටහන්ව තිබුණේ මිත්‍ර‍ත්වය ගැනයි. මෝඩිගේ සංචාරය තම වාසියට හරවා ගන්න මෛත්‍රිවාදීන් හිතුවා විය හැකිය.

ඊට පෙර මෝඩි දිවුරුම් දෙන අවස්ථාවට සහභාගි වීමට ඉන්දියාවට ගිය මෛත්‍රි මෝඩි තමාව වාහනය අසලටම ගෙනැවිත් ඇරලන පින්තූරයක් මාධ්‍යයට නිකුත් කර තිබිණි. එය නිකුත් කර තිබුණේද මෝඩි ඉන්නේ තමන් සමග බව පෙන්වීමට විය යුතුය. එම මිත්‍රකම තවත් ලොකුවට පෙන්නන්න මෛත්‍රි වැස්ස වේලාවේ මෝඩිට කුඩය ඇල්ලූවේය.

ඊට එරෙහිව සමාජ මාධ්‍යවලින් ප්‍රහාර එල්ල වුවද මෛත්‍රිට වුවමනා වූයේ තමන් සහ මෝඩි අතර පෞද්ගලික සබදතාවක් ඇති බව පෙන්නන්නටය. මෝඩි පැය කිහිපයකට ලංකාවට ආ නිසා රනිල් මෝඩි හමුවීමේ අවස්ථාව ලබාගෙන තිබුණේ වාහනය තුළය.
සාමාන්‍යයෙන් රටක රාජ්‍ය නායකයකු තම රටට වටිනා, තම රටත් සමග මිත්‍රශීලී විදේශ රාජ්‍ය නායකයෙක් පැමිණෙන විට ඔහුව පිළිගැනීමට ගුවන් තොටුපොළට ගොස් ඔහුත් සමග වාහනයේ ඒම ප්‍රකට රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සම්ප්‍රදායකි.

2018දී ඉන්දියාවේ සංචාරයකට ආ ඊශ්‍රායල් අගමැති බෙන්ජමින් නෙතන්යාහු පිළිගැනීමට මෝඩි ගුවන් තොටුපොළට ගියා පමණක් නොව ඔහුත් සමග වාහනයේ එකට ගමන් ගත්තේය.

unnamed 2රනිල්ද මෝඩි පිළිගැනීමට ගුවන් තොටට ගියේ ඔහු තමාටත්, රටටත් වටිනා රාජ්‍ය නායකයෙක් බව පෙන්වන්නටය. රනිල් මෝඩි සමග වාහනයෙන් ගියේ එකටය.

මහින්ද මෝඩි හමුවීමට ගියේ තම පුත් නාමල් රාජපක්ෂද කැටුවය. මහින්දට අවශ්‍ය වුණේ නාමල් සහ මෝඩි සෙට් කර නාමල්ට මෝඩි සමග සමීප මිත්‍රත්වයක් ඇති බව පෙන්වන්නටය. මීට පෙර මහින්ද මෝඩි හමුවීමට ඉන්දියාවට ගියේද නාමල් සම`ගය.

”මේ ඔක්කොම මෝඩිව බෙදා ගන්න ෆයිට් කළත් මෝඩි බදාගන්න කැමැති කාවද...?”

මෝඩි අද ඉන්නේ 60, 70, 80 දශකයේ ඉන්දිරා ගාන්ධි හිටපු තැනටත් වඩා ඉහළ තැනකය. ඉන්දියාවේ බිහි වූ බලවත්ම රාජ්‍ය නායිකාව ඉන්දිරාය. ඇය බලවත් වූ විට කළේ තම රට තුළ තමන්ට දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ගෙන් තර්ජන අවම නිසා තම කලාපයෙන් ඉන්දියාවට තර්ජනයක් වන රාජ්‍ය මෙල්ල කිරීමය.

ඇය බංග්ලාදේශය බිහි කළේත් ලංකාවේ දමිළ සන්නද්ධ කල්ලිවලට උදව් කළේත් ඒ අනුවය. ඒකට කීවේ ඉන්දිරා න්‍යාය කියාය.

ඉන්දිරාට පසු අද එවැනි න්‍යායක් ක්‍රියාත්මක කරන්න ජන වරමක් ලබාගෙන ඇත්තේ මෝඩිය. අද ඔහුට ඉන්දියාව තුළ අභියෝග කළ හැකි දේශපාලන සතුරන් නැත. ඔහුට අභියෝගයක් එල්ල විය හැක්කේ කලාපයේ පාකිස්තානය, චීනය හෝ අයි.එස්.අයි.එස්. ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන්ය. ඔහු ලංකාව දෙස බලන්නේ චීන කණ්ණාඩියට පාකිස්තානය සහ අයි.එස්.අයි.එස්. රාමුවක්ද දමාගෙනය.

ඉන්දියාව මේ චීන කණ්ණාඩිය දමා ගත්තේ මහින්ද චීනයට කඬේ යන්න පටන් ගත්තාට පසුව නොවේ. නිදහසින් පසු ලංකා ඉතිහාසයේ චීන බලපෑම ගැන ඉන්දියාව හො`දින් ඇහැගහගෙන සිටියේය. එකල ඉන්දියාවේ පැවති ගාන්ධි ආණ්ඩු චීනයට වඩා ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් ලංකාවට බැල්ම හෙළීම ගැන කෝපයෙන් සිටියත් 1961දී බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ආණ්ඩුව චීනයට කත්ඇදීම ඉවසුවේ නැත.

ඉන්දියාවේ ගාන්ධිලා ලංකාවේ සෝවියට්වාදී බණ්ඩාරනායකවරුන්ගේ ආණ්ඩුවලට කැමති වුවත් මැතිනිය ඉන්දු - චීන යුද්ධය වේලාවේ චීනයට කඬේ යෑම ඉවසුවේ නැත. ප්‍රතිඵලය 1964 ඇයගේ විශ්වාසභංග යෝජනාවකින් ආණ්ඩුව කඩාගෙන වැටීමය.

ත්‍රීකුණාමල වරායේ සහ තෙල් ටැංකි සංකීර්ණයේ නිරීක්ෂණ චාරිකාවක් යද්දීය. අද චීනය හම්බන්තොට වරායක් ඉදිකර ඇතිවා පමණක් නොව කොළඹ වරාය නගරයක්ද ඉදිකරමින් සිටී.

මහින්දට ගෙදර යන්න සිදුවූයේ මහින්දගේ මේ චීන වන්දනාවට එරෙහිව ඉන්දියාව ඇමෙරිකාව ප්‍රමුඛ බටහිර රටවල් ගහපු ගේම් නිසාය. මහින්ද චීන සබ්මැරීන් කොළඹ වරායට ගෙන්වන විට ඉන්දියාවේ ඉහමොළ රත් විය.

මෛත්‍රිපාල ආවෙ ඉන්දියාව ඇමෙරිකාව ප්‍රමු‍රඛ බටහිර රටවල් මහින්දට පාඩමක් උගන්වන්න තීරණය කිරීමෙන් පසුවය. මෛත්‍රීපාල රනිල් සමග ආණ්ඩුව හදා මහින්ද චීනයෙන් ගත් ණයවල පොලිය ගෙවන්න හම්බන්තොට වරාය චීනයට බදු දුන්නේ ඉන්දියාවේ අකැමැත්ත මධ්‍යයේය.

චීනයට වරාය බදු දෙන ගමන් ඉන්දියාවට සහ ජපානයට කොළඹ වරායේ පර්යන්තයක් සංවර්ධනය කිරීමට ගිවිසුම් ගැහුවේ ඉන්දියාව බැලන්ස් කර ගන්නටය. මහින්දගේ ආණ්ඩුව ගුවනත් සමග සින්නක්කරව චීනයට විකුණපු කොළඹ වරාය නගර ගිවිසුම මෛත්‍රි - රනිල් ආණ්ඩුව වෙනස් කළේ ඉන්දියාව ෂේප් කරගන්නටය.

මේ ඉන්දියාව යාළු කරගෙන ගේම ගැහුවේ රනිල්ය. මෛත්‍රි හම්බන්තොට වරාය චීනයට බදු දෙනවාට කැමැති වුණත් කොළඹ වරායේ නැගෙනහිර පර්යන්තය ඉන්දියාවට සහ ජපානයට සංවර්ධනය කරන්න ඉඩ දෙනවාට කැමැති වූයේ නැත. ඉන්දියාව චීනයේ නොරොච්චෝලේ විදුලි බලාගාරය බැලන්ස් කරන්න ගෙන ආ සාම්පූර් විදුලි බලාගාර යෝජනාවටද මෛත්‍රි ඉඩ දුන්නේ නැත.

මේ නිසා මෛත්‍රි කොයිතරම මෝඩිට කුඩ ඇල්ලූවත් ඉන්දියාව ඉන්නේ මෛත්‍රි සමග හොද හිතකින් නොවේ. මහින්ද විමල්ලාගේ, ගම්මන්පිලලාගේ ඉන්දීය විරෝධය පාලනය කොට ඉන්දියාවට කඬේ යන්න පටන් ගත්තේ මෛත්‍රී සහ ඉන්දියාව අතර හොද හිත පලූදු වීමෙන් පසුවය.

මාව බලයෙන් ඉවත් කොට නුඹලා ගෙන ආ මෛත්‍රි නුඹලාට කොකා පෙන්වනවා නොවේ දැයි අහන නිසාවෙන් මහින්ද ඉන්දියාවට පවන් සලයි. ඉන්දියාව මෛත්‍රීට මෝඩි දිවුරුමට ආරාධනා කළේ මෛත්‍රිට ඇති අමුතු ආදරයකට නොව කපන්න බැරි අත සිඹින්නා වගේය. 2014 මෝඩි අගමැති වූ විටත් මහින්ද චීන වන්දනාවේ යද්දි මහින්දට මෝඩි දිවුරුම් දෙන උළෙලට ආරාධනා ලැබුණේ කපන්න බැරි අත සිඹින නිසාවෙනි.

ඉන්දියාව මෛත්‍රී ගැන බලාපොරොත්තු තබා ඇතැයි සිතිය නොහැකිය. මෛත්‍රිට තව ඇත්තේ මාස 5ක් පමණි. ඉන්දියාව 2015 හිතන්න ඇත්තේ 2020ත් මෛත්‍රි - රනිල් සන්ධානයක් ගැනය. ඒත් මෛත්‍රි ඒ සියල්ල නැතිකර ගත්තේය.

unnamed 3මහින්ද ඉන්දියාවට ලව් කරන්න පටන් ගත්තේ මෛත්‍රි ඉන්දියාවට පමණක් නොව ඉන්දීය බුද්ධි අංශවලටත් සත්තම දාන්න පටන්ගනිද්දීය. මහින්දට ඕනා ඉන්දියාවත් එක්ක තිබුණු පරණ යාළුකම් අලූත් කරගන්නටය.

රනිල් මෝඩි පිළිගෙන මෝඩි යන වාහනයට නැග්ගේ ඉන්දියාවට විශ්වාසය තැබිය හැකි එකම නායකයා තමා බව පෙන්වීමටය. මහින්ද මෝඩි හමුවීමට නාමල්ව රැගෙන ගියේ රටේ නායකයා වෙන්න ඉන්දියාවේ ආශීර්වාදය නාමල්ට දෙන්න කියන්නාක් මෙන්ය.

හැබැයි ඉන්දියාව 2020ට ඔට්ටු අල්ලන්නේ ලංකාව තුළ චීන බලපෑම් අවම කරන්න පුළුවන් නායකයාටය. ඒ වගේම අයි.එස්.අයි.එස්. ත්‍රස්තවාදීන්ට ඉන්දියාවට ගහන්න ලංකාවේ මුස්ලිම් අන්තවාදී මිනිස් බෝම්බ හදන්න ඉඩ නොදෙන නායකයකුටය.

”නායකයා කවුද...?”

කවුරු වුණත් ඉන්දියාව ඔට්ටු අල්ලන අශ්වයා පරදින්නේ නැති බව නම් ෂුවර්ය.

( මව්රට පුවත්පත - උපුල් ‌ජෝෂප්‌‌ ප්‍රනාන්දුගේ 'ගුරුදා විග්‍රහය')

Comment (0) Hits: 59

යහපාලකයන් නැති යහපාලනයක්?

යහපාලනය සඳහා මූලික කොන්දේසි තුනක් ප‍්‍රධාන වශයෙන් හඳුනා ගත හැකිය. පළමුවැන්න වන්නේ, යහපාලනික පද්ධති ජාලයක් පැවතීමයි. දෙවැන්න වන්නේ ඒ පද්ධති නිසියාකාරයෙන් හැසිරවීමට උරදෙන යහපාලකයන් සිටීමයි. තෙවැන්න වන්නේ, එවැනි යහපාලකයන් බිහි කළ හැකි සමාජයක් තිබීමයි. මේ ලිපියේ සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ පළමු කාරණා දෙක ගැන පමණි.

මේ යහපාලනික පද්ධති යනු මොනවාද? මුලින්ම, සර්වජන ඡන්දය ගත හැකිය. එය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක එක් මූලික යහපාලනික පද්ධතියකි. 1931 ට කලින් ලංකාවේ ඡුන්ද ක‍්‍රමය තිබුණත් එය සීමා වුණේ ‘සර්වජන’ නොවුණි. දේපළ හිමිකාරීත්වය සහිත පුරුෂ පක්ෂයට පමණක් එය සීමා විය. එහෙත් 1931 ඩොනමෝර් ප‍්‍රතිසංස්කරණවලින් ලංකාවේ වැඩිහිටි සියල්ලන්ට, ගැහැනු පිරිමි භේදයකින් තොරව, ඡුන්ද බලය හිමි විය. මෙහි අදහස වන්නේ, තමන්ව පාලනය කරනු ලබන ක‍්‍රමය පාලනය කිරීමේ අයිතිය, උස් පහත් භේදයකින් තොරව, සියලූ ජනතාවට හිමි වුණු බවයි. එනම්, බලය අභ්‍යාස කරන්නාව පාලනය කිරීමේ පූර්ණ අයිතිය බලය අයිතිකරුවා අතට පූර්ණ වශයෙන් පවරා ගත් බවයි. බලයේ පරම අයිතිකරුවා ජනතාව වශයෙනුත්, පාලකයා යනු ඒ ජනතාව වෙනුවෙන් බලය අභ්‍යාස කරනු ලබන තාවකාලික තැනැත්තා පමණක් වශයෙනුත් පිළිගැනීමේ තත්වය මේ මගින් ස්ථාපිත විය. ඒ යටතේ, පාලකයන්ගේ බලය පාලනය කෙරෙන යාන්ත‍්‍රණයක් නිර්මාණය වෙතැයි උපකල්පනය කෙරිණ. උදාහරණයක් වශයෙන්, යම් නිශ්චිත කාලයක් තුළ පාලකයා ජනතාව ඉදිරියට පැමිණ තමන්ගේ පාලක කොන්ත‍්‍රාත්තුව ලබා ගත යුතුව හෝ අලූත් කර ගත යුතුව ඇති නිසා ඔහුගේ බලයට සීමාවක් පැනවෙයි. කිසිවෙකු විසින් පාලනය කරනු නොලබන පැරණි රජ ක‍්‍රමය සමග සසඳන විට මෙය සමාජ ශිෂ්ටාචාරයේ ඉතා වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් විය.

තවත් පද්ධතියක් වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව සැලකිය හැකිය. එහිදී, අර කී ජනතාවගේ ස්වෛරී බලය ලබා ගන්නා සෘජු නියෝජිතයන් වශයෙන්, තනි පුද්ගලයෙකු විසින් වෙනුවට සමූහයක් විසින් බලය අභ්‍යාස කරනු ලැබීම අපේක්ෂා කෙරුණි.

තවත් පද්ධතියක් වන්නේ, විධායකයයි. ඉහත කී ක‍්‍රියාවලිය මගින් ඇති කරගන්නා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සම්මුතීන් ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමේ බලය හිමිවන්නේ විධායකටයි. කැබිනට් මණ්ඩලයක් සහ විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු යටතේ එය පවතී.

තවත් පද්ධතියක් වන්නේ, අධිකරණය සහ නීතියයි. ඉහත කී ආයතන අතරේත්, ඒ ආයතන සහ ජනතාව අතරේත් පවතින නෛතික සහ ව්‍යවස්ථාමය සම්මුතීන් ආරක්ෂා කර දෙන බවට වගබලා ගැනෙන්නේ අධිකරණය සහ නීතිය මාර්ගයෙනි.

ඊට අමතරව, පොලීසිය, රාජ්‍ය සේවය සහ පෞද්ගලික අංශයත්, සමස්ත ජාතික ක‍්‍රියාකාරීත්වය අධීක්ෂණය කරනු ලැබෙන තවත් ආයතන පද්ධතියකුත් තිබේ. ව්‍යවස්ථා සභාව සහ ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ආදිය ඉන් සමහරකි.

මෙකී සමස්ත පද්ධති සමූහය කළමනාකරණය කරනු ලබන පාලකයන් වශයෙන් සැලකෙන්නේ, ජනාධිපති, අගමැති ඇතුළු ඇමති මණ්ඩලයත්, පාර්ලිමේන්තුව, පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන වැනි මහජන ආයතනත් ය.

2015 ජනවාරියේ ඇති කර ගත් වෙනස ඉලක්ක කෙරුණේ, ඉහත කී ආයතන පද්ධතිය තවත් ශක්තිමත් කෙරෙන නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සංස්කෘතියක් දිසාවට ය. ඒ සඳහා අපට අවශ්‍ය කොට තිබූ යහපාලනිකයන් ඊට කලින් සිටි රාජපක්ෂ පාලකයන්ට වඩා හැම අතකින්ම වෙනස් විය යුතුව තිබුණි. අපරාධ සහ සුදු වෑන්කරුවන් පිළිබඳ ක්ෂේත‍්‍රයේදී අලූත් පාලකයන්, හිටපු පාලකයන්ගෙන් පැහැදිළි වෙනසක් පෙන්නුම් කෙළේය. එහෙත්, දූෂණය සහ වංචාව සම්බන්ධයෙන් බරපතල සාධනීය වෙනසක් පෙන්නුම් කිරීමට අලූත් පාලකයන් පොහොසත්ව නැති බවක් විටින් විට පෙනෙන්ට තිබුණි. අපේ මාතෘකාවට අදාළ කාරණයට පමණක් මේ අවස්ථාවේ සීමා වන්නේ නම්, යහපාලනික පද්ධති ශක්තිමත් කිරීමේ කාර්යයට අලූත් පාලකයන් යම් ආකාරයකින් උරදුන් බව ඉතා පැහැදිළි ය. ‘ව්‍යවස්ථා සභාව’ සහ ස්වාධීන කොමිෂන් සභා ආදිය පත්කර ගැනීමත්, තොරතුරු දැන ගැනීමේ අයිතිය ස්ථාපිත කිරීම වැනි කාරණාත්, ඊට දෙස් දෙයි. එහෙත් මෙවැනි ආයතනික ප‍්‍රමිතීන් ස්ථාපිත කර ගත් පමණින්, අප අපේක්ෂා කළ යහපාලනික පද්ධති පොළොවට උරා ගැනීමක් සිදුවන්නේ නැත. ඒ සඳහා (සමස්ත සමාජය මොහොතකට පැත්තකින් තිබ්බොත්* නායකයන් නිරන්තරයෙන් තත්පර විය යුතුව තිබේ. ඒ කෙසේද යත්, ඇති කර ගත් සාධනීය වෙනස්කම් සමාජය ලවා නිතිපතා අපරානුමත කර ගැනීමේ පරිසරයක් එක දිගටම නඩත්තු කරගෙන යාමට උරදීමෙනි.

උදාහරණයක් විදිහට, ව්‍යවස්ථා සභාව, ස්වාධීන කොමිෂන් සභා, පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ අංශය සහ විශේෂ මහාධිකරණ ආදියේ අර්ථවත් භාවය, සංයුක්ත සහ සාධනීය ආකාරයකින් සමාජගත නොකරන්නේ නම්, ඒ ආයතනවල පැවැත්ම තාවකාලික වීමට බොහෝ විට ඉඩ තිබේ. විශේෂයෙන් පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාශය සහ විශේෂ මහාධිකරණ ආදී නව වැඩපිළිවෙල්, හුදෙක් මූනිච්චාවට කරන සහ දේශපාලනික අවශ්‍යතාවන් විසින් ඉල්ලා සිටින තරමට ප‍්‍රමාණවත් පරිද්දෙන් පමණක් ඒ ඒ අවස්ථාවලදී ඉදිරියට ගන්නා සහ පස්සට තල්ලූ කරන ව්‍යාජ අභ්‍යාසයන් බව ජනතාවට හැඟී ගියොත්, මෙවැනි ආයතනවලට කොහොමත් විරෝධය දක්වන දූෂිතයන් සහ අපරාධකරුවන් ඇතුළු ඔවුන්ගේ අනුග‍්‍රාහකයන් එකී යහපාලනික ආයතන පද්ධති ඉතා පහසුවෙන් අසාර්ථක කර දැමීමට සමත් වෙනු ඇත.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කර ගන්නා අවස්ථාවේ ඊට විරුද්ධව ඡුන්දය පාවිච්චි කෙළේ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කළ මුළු මන්ත‍්‍රීවරුන් අතරින් එක් පුද්ගලයෙකු පමණි. හේතුව, ඒ තරමට ඒ යහපාලනික ක‍්‍රියාව සමස්ත සමාජයේ ඉල්ලීමක් වශයෙන් ඒ මොහොතේ ඉදිරිපත්ව තිබීමයි. හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ කඳවුරට පවා එම ඉල්ලීමට යට නොවී සිටීමට එදා නොහැකි විය. හේතුව, 2015 ජනවාරියේ ප‍්‍රකාශයට පත් ශක්තිමත් සදාචාර හයියක් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පසුපස පැවති බැවිනි.

එහෙත් කෙමෙන් කෙමෙන් යහපාලන ආණ්ඩුවේ ජනප‍්‍රියත්වය නාය යාමත් සමග මහින්ද කඳවුර ඒ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශොධනයේ කරුණු එකින් එක ගෙන විවේචනය කිරීමට පටන් ගත්හ. අනතුරුව එය එක එල්ලේම කෙරෙන ප‍්‍රහාරයක් බවට පත්කර ගැනීමට ඔවුන්ට ගියේ ඉතා කෙටි කාලයකි. අවසානයේදී, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන විසින්ම, ඒ 19 වැනි සංශෝධනයේ පැහැදිළිව සඳහන් ව්‍යවස්ථාමය කරුණු උල්ලංඝණය කොට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මගින් ද ඔහු වැරදිකරුවෙකු කළ පසු, ඔහු ද අර කී මහින්ද රාජපක්ෂලාගේ කඳවුරට එකතු විය. තමාගේ තනතුරේ හෑල්ලූවක් ඇතිව තිබෙන බවක් සිරිසේන දැක්කේ එදා නොව. ඊට කලිනි. එහෙත් එය ඔහුට එදා ප‍්‍රශ්නයක් නොවුණි. මන්ද යත්, අවශේෂ බලතල සමූහයක් තමාගේ පාවිච්චියට ගැනීමට තරම් පුද්ගල දේශපාලනික න්‍යාය පත‍්‍රයක් එදා ඔහුට නොතිබුණු බැවිනි. එහෙත් පසුව ඔහුගේ දේශපාලනික කරණමෙන් පසු, විශේෂයෙන් කේවල හතුරෙකු රනිල් වික‍්‍රමසිංහ තුළින් සොයා ගැනීමෙන් පසු, අර කලින් ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ පැවති අඬුපඩු නැති පාඩුව ඔහුට දැනෙන්ට විය. එතැන් සිට අද වන විට, මේ සමස්ත කඳවුරම එළිපිට 19 වැනි සංශෝධය අහෝසි කිරීම වෙනුවෙන් පමණක් නොව, ඒ වෙනුවට, ජනාධිපති තනතුර තවත් ශක්තිමත් කෙරෙන කලින් පැවති 18 වැනි සංශෝධනය ඇති කර ගැනීම වැනි තැනකට ආපසු යා යුතු බව ප‍්‍රසිද්ධියේ කියන්නට තරම් බය හැක නැති තැනකට පත්ව සිටිති.

එහෙම වෙන්නේ ඇයි?

ඉහත කී රාජපක්ෂ-සිරිසේන කඳවුර මේ තරමට පෝෂණය වීමට රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ නායකත්වය තදින්ම බලපෑවේය. එසේ වුණේ, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යනු, ඉතා සරළව ගත් විට, විධායක ජනාධිපති බලතල කප්පාදු කිරීමේ එක් පියවරක් වශයෙන් පමණක් පැවති තත්වයක් තුළ, එහි තාර්කික අවසානයට හෙවත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ අවසානය වෙත එය ගෙන යාමට මේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය මුල සිටම පියවර ගැනීමෙන් වැළකී සිටීම නිසා ය. ඒ සියල්ලේ ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් අද වන විට, 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යනු රටේ පාලනය ගෙන යාමට බාධකයක්ව තිබෙන මරාලයක් ය යන මතය සමාජගත කිරීමට යහපාලන-විරෝධී බලවේගවලට හැකියාව ලැබී තිබේ. ‘ව්‍යවස්ථා සභාව’, රටේ තිබෙන දූෂිතම ආයතනයක් වශයෙන් හැඳින්වීමට, රටේ සිටින දූෂිතම දේශපාලඥයන්ට හැකියාව ලැබී ඇත්තේ එම තත්වය යටතේ ය.

‘ව්‍යවස්ථා සභාව’ සත්තකින්ම දූෂිත ආයතනයක් ද යන්න අප විසින් විමසා බැලීමට තරම්වත් සාධකමය වශයෙන් සනාථ නොවන අභූත චෝදනාවක් බව ඉතා පැහැදිළියි. වැදගත් වන්නේ, එවැනි අභූත චෝදනා පස්සේ පැන්නීම නොව, එවැනි චෝදනා නැගීමට තරම් හයියක් අන්ත දූෂිත දේශපාලඥයන්ට ලැබුණේ කෙසේද යන්න සොයා බැලීමයි. එහිදී අප ඉදිරියේ ඉතා පැහැදිලිව නිරාවරණය වන සත්‍යය වන්නේ, ඉහත කී යහපාලනික පද්ධති ඒවායේ නෛසර්ගික අර්ථයෙන් අවංකව සහ සෘජුව ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට තරම් වන දේශපාලනික සහ සදාචාරමය හයියක් සහ ආදර්ශයක් විය හැකි යහපාලනික නායකයන් මේ පසු ගිය වසර හතරක කාලයක තුළ අපට නොසිටි බවයි.

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ඒ යහපාලනික අපේක්ෂා පාවා දුන්නේය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඒවා සෙල්ලමට ගත්තේය.

 ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 177

ජනාධිපති වීමට බලා සිටින අය ව්‍යවස්ථාවේ 43 වැනි වගන්තිය කියවා නැත්ද?

ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා තෝරා ගැනීම සඳහා වන ඡන්දය මේ වසරේ නොවැම්බර් 8 වැනි දා සහ දෙසැම්බර් 8 වැනි දා අතර දවසක පැවැත්විය යුතුය. දැනට සිටින ජනාධිපතිවරයා නැවත ඡන්දය ඉල්ලීමට අදහසක් නැති බව මේ වන විට කියා ඇති නිසා, එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයේ ප‍්‍රතිඵල ඡන්ද කොමසාරිස් විසින් ප‍්‍රකාශයට පත්කරන දවසේම අලූතෙන් තේරී පත්වන පුද්ගලයා ජනාධිපති වශයෙන් වැඩ බාර ගනු ඇත.

ඡන්දාපේක්ෂකයන් කිහිප දෙනෙකු දැනටමත් කරලියට විත් තිබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, වයස අවුරුදු 35 සම්පූර්ණ, වෙනත් රටක පුරවැසියෙකු නොවන, මීට පෙර දෙවරක් ජනාධිපති ධුරය දරා නැති, පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වීම සඳහා නුසුදුස්සෙකු වී නැති ඕනෑම පුරවැසියෙකුට ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු වශයෙන් ඉදිරිපත් විය හැකිය. එහෙත්, ඔහුගේ/ඇගේ අපේක්ෂකත්වය එක්කෝ පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂයකින් නිර්දේශ කළ යුතුය. නැත්නම්, පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරයෙකුව සිටින හෝ සිටිය කෙනෙකු නම්, වෙනත් දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ ඡුන්ද හිමියෙකු විසින් ඔහුගේ/ඇගේ නම යෝජනා කරනු ලැබිය යුත්තේය.

 2020 සිටි ඇති වීමට නියමිත පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක‍්‍රමය !

මේ සඳහා ඉදිරිපත් වීමට අපේක්ෂා කරන කිහිප දෙනෙකු දැනටමත් තමන්ගේ ප‍්‍රතිපත්ති සහ වැඩපිළිවෙලවල් ඉදිරිපත් කොට ඇත. සමහරු ඒ ප‍්‍රකාශ නිකුත් කොට ඇත්තේ, විශාල වියදම්කාරී, තරු පහේ හෝටල්වල පැවැත්වුණු සුඛෝපභෝගී රැස්වීම්වලදී ය. තවත් අය සමාජ මාධ්‍ය ජාලා ඔස්සේ ඒවා ප‍්‍රකාශයට පත්කොට ඇත. මේ ප‍්‍රතිපත්ති සහ වැඩපිළිවෙලවල් තුළ, ආර්ථික සහ සමාජ කරුණු ගැන මෙන්ම, ජාතික ආරක්ෂාව සහ ලංකාවේ පාලනයට අත්‍යාවශ්‍ය තවත් වැදගත් කරුණු ගැන අවධානය යොමු කොට තිබේ. එක් අපේක්ෂකයෙකු තමා ජයග‍්‍රහණය කළොත් ක‍්‍රියාත්මක කරන අලූත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක පිටපතක් ද ඉදිරිපත් කොට ඇත. මේ ප‍්‍රතිපත්ති සහ වැඩපිළිවෙලවල් පිළිබඳ විචාරාත්මක විශ්ලේෂණ සඳහා අපේ පුවත්පත් ද විශාල ඉඩකඩක් නිරන්තරයෙන් වෙන් කරයි.

එහෙත් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ඇති කර ගත් පරිදි, මේ ජනාධිපතිවරයාගේ ධුර කාලය අවසන් වූ දිනයේ සිට දැනට පවතින ජනාධිපති ආණ්ඩු ක‍්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩු ක‍්‍රමයක් බවට පත්වන බව මේ කිසිවෙකු තේරුම්ගෙන නැත්ද? අලූත් ජනාධිපතිවරයා පත්වන දිනයේ පටන්ම රට පුරා ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් හිමි පක්ෂයේ ප‍්‍රතිපත්ති සහ වැඩපිළිවෙලවල් ය.

 ඊළඟ ජනාධිපතිවරයාට ඇමතිවරයෙකු වීමට ද නොහැක !

ව්‍යවස්ථාවේ 42 වැනි වගන්තිය මගින් කියා සිටින්නේ, ආණ්ඩුවේ පාලනය මෙහෙයවීම සහ ඒ පාලනය පිළිබඳ විධානය භාර වන්නේ අමාත්‍ය මණ්ඩලයට බව ය. එවිට පාර්ලිමේන්තුවට සාමූහිකව වගකියන්නේ අමාත්‍ය මණ්ඩලයයි. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 45 වැනි වගන්තිය යටතේ ගත් විට, ඇමතිවරයෙකු වශයෙන් පත්කළ හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත‍්‍රීවරයෙකු වශයෙන් සිටින කෙනෙකු පමණි. ජනාධිපති සිරිසේනට ආරක්ෂක, මහවැලි සහ පරිසර අමාත්‍යාංශ තමාගේ භාරයේ තබා ගැනීමට දැනට අවසර ලැබුණේ, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ එන (ඔහුට සහ මේ ධුර කාලයකට පමණක් වලංගු* සංක‍්‍රාන්ති විධිවිධානයක් නිසාම පමණි. ඒ තාවකාලික සංක‍්‍රාන්ති විධිවිධානය ජනාධිපති සිරිසේන වර්තමාන ධුරය දැරීම නතර වන මොහොතේ සිට අහෝසි වන්නේය. ඒ අනුව, ඊළඟට තේරී පත්වන ජනාධිපතිවරයාට කිසිම අමාත්‍යාංශයක්වත්, කිසිම විෂයයක් හෝ කාර්යයක්වත් තමන්ට පවරා ගැනීමට අවකාශ නැත. අඩු වශයෙන්, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයවත් ඔහුට තබා ගත නොහැක.

ඊළඟ ජනාධිපතිගේ භූමිකාව !

ඊළඟ ජනාධිපතිවරයාගේ කාර්ය භාරය කුමක් වනු ඇත්ද? ඔහු/ඇය රාජ්‍ය නායකත්වය හොබවනු ඇත. විධායකයේ (ආණ්ඩුවේ* නායකත්වය හොබවනු ඇත. සන්නද්ධ හමුදාවන්හි ප‍්‍රධාන අණදෙන නිලධාරියා වනු ඇත. 1972 ව්‍යවස්ථාව යටතේ විලියම් ගොපල්ලව සිටියේ හරියටම එවැනි තත්වයකයි. ඊටත් කලින්, 1946 ව්‍යවස්ථාව යටතේ පවා විධායක බලය තිබුණේ අග‍්‍රාණ්ඩුකාරවරයා අතේ ය. ශ‍්‍රීමත් හෙන්රි මූර්, සෝල්බරි සාමි සහ ශ‍්‍රීමත් ඔලිවර් ගුණතිලක වැනි එතෙක් සිටි සියලූ දෙනා සෑම සතියකම සෑම අමාත්‍ය මණ්ඩල සැසිවාරයකම සටහන් පත‍්‍රිකාවේ පිටපතක් ලැබීමට නියමිතව සිටියෝය. ඉන් පසු, ‘ක්වීන්ස් හවුස්’ හිදී සෑම බදාදා දිනකම පැවති චාරිත‍්‍රානුකූල දිවා ආහාරයේදී කැබිනට් තීන්දු පිළිබඳව අගමැතිවරයා විසින් ඔහුට දන්වනු ලැබීය. ඒ කාලයේ අග‍්‍රාණ්ඩුකාරවරයෙකු කැබිනට් රැුස්වීමකට සහභාගී වූ එකම අවස්ථාව වශයෙන් සටහන් වන්නේ, 1958 හදිසි නීති තත්වය යටතේ ශ‍්‍රීමත් ඔලිවර් ගුණතිලක වරක් ඊට සහභාගී වී ඇති අවස්ථාව පමණි.

19 වැනි ව්‍යවස්ථාවට අතපසු වී ඇතැයි සිතෙන එක කාරණයක් වන්නේ, ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 42 වැනි ව්‍යවස්ථාව යටතේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා තවදුරටත් ‘අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ ප‍්‍රධානියා’ වශයෙන් සිටීමයි. සමහරවිට එහි අදහස වෙනවා ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ සභාපතිත්වය වර්තමානයේ කතානායකවරයා විසින් දරන්නා සේ ජනාධිපතිවරයා අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සභාපතිත්වය දැරීම විය හැකිය. එවිට අමාත්‍ය මණ්ලඩයේ න්‍යාය පත‍්‍ර පිළිබඳ සිය අදහස් දැක්වීමටත්, ඔහු පි‍්‍රය කරන කාරණයක් එහිදී මාතෘකාව කර ගැනීමටත් හැකියාව තිබේ. එහෙත් යම් විෂයයක් සම්බන්ධයෙන් තමාගේ ‘ප‍්‍රතිපත්තිය’ ක‍්‍රියාවේ යෙදවීම ඔහුට කළ හැකි දෙයක් නොවේ. එසේ වුවහොත් එය, එකී විෂය භාර අමාත්‍යවරයාගේ විෂයපථය ජනාධිපතිවරයා විසින් ආක‍්‍රමණය කරනු ලැබීමක් වන්නේය.

 ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කරන්නේ උපදෙස් මත පමණි !

ජනාධිපති ධුරය සම්බන්ධයෙන් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා මේ වන විටමත් ඇති කොට තිබෙන වෙනස්කම්:

1. ජනාධිපතිවරයා සතුව තිබූ නෛතික මුක්තිය ඉවත් කිරීම

2. ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවරුන්, නීතිපතිවරයා සහ වෙනත් ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, ‘ව්‍යවස්ථා සභාවේ’ නිර්දේශයන්ට යටත්ව පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්කිරීම

3. ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, ‘ව්‍යවස්ථා සභාවේ’ නිර්දේශ යටතේ පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්කිරීම.

4. ඕනෑම අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය, පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු වාර කාලයේ අවසාන මාස හයේදී මිස වෙනත් අවස්ථාවක නම්, පාර්ලිමේන්තුවේ ඉල්ලීම මත පමණක් කළ හැකි කාර්යයක් බවට පත්කිරීම.

5. ඇමතිවරුන් සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, අගමැතිවරයාගේ උපදෙස් මත පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්කිරීම.

6. ඇමතිවරුන් සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, අගමැතිවරයාගේ උපදෙස් මත පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්කිරීම.

7. අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය ඉවත් කිරීම.

 රාජ්‍ය නායකයෙකු සතු සම්ප‍්‍රදායික බලතල !

පැහැදිලිවම, ඉදිරි ජනාධිපතිවරයාට ද රාජ්‍ය නායකයෙකු සතු සම්ප‍්‍රදායික අයිතීන් හිමි වනු ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් ඔහුට යුද්ධ ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමට පුළුවන. එසේ වෙතත්, ඔහු එසේ ප‍්‍රකාශයට පත්කෙරෙන යුද්ධය ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කරන මිනිස් බලය සහ අවි ආයුධ ආදිය රාජ්‍ය ආරක්ෂක ඇමතිවරයා විසින් සපයන්නේ නම් මිස ඔහුගේ යුද්ධ ප‍්‍රකාශය සක‍්‍රීය නොවන්නේය.

එසේම ඔහුට වෙනත් රටක් වෙනුවෙන් අපේ තානාපතිවරයෙකු පත්කළ හැකිය. එහෙත්, එසේ පත්කරනු ලබන තැනැත්තා අරභයා එකී විදේශ රාජ්‍යයේ ‘අනුමැතිය’ අපේ විදේශ කටයුතු පිළිබඳ ඇමතිවරයා විසින් ලබා නොගන්නේ නම්, එසේ අලූතෙන් පත්කළ තානාපතිවරයාට එකී රටට පය ගැසීමට නොලැබෙන්නේය. එසේම ජනාධිපතිවරයාට හදිසි අවස්ථා තත්වයක් ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමත් කළ හැකිය. එහෙත්, එය ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍ය මානව සහ වෙනත් සම්පත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය මගින් සම්පාදනය කර නොදෙන්නේ නම් සහ එම හදිසි අවස්ථා තත්වය පාර්ලිමේන්තුව මගින් අනුමත නොකරන්නේ නම්, ඔහුගේ ප‍්‍රකාශය සක‍්‍රීය නොවන්නේය. එසේම, පාර්ලිමේන්තුවේ සෑම සභා වාරයක් ආරම්භයේදීම ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය ඔහුට කියැවිය හැක්කේය. එහෙත් එම ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය, අගමැතිවරයා විසින් සම්පාදනය කොට අමාත්‍ය මණ්ඩලය මගින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන්නක් මිස ඔහුගේ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයක් නොවන්නේය.

 නිගමනය !

ඉතිං, සමහරු ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන්නේ, ඒ ජනාධිපති තනතුරට හිමි වන්නේ එවැනි චාරිත‍්‍රානුකූල කාර්ය භාරයක් පමණක් බව හොඳින්ම දැනගෙන නම්, එයින් අදහස් වන්නේ, ඔවුන් ස්වයං-මාන්නයක් හෝ ස්වයං-ප‍්‍රසාදයක් පිළිබඳ යම් ආශාවක වෙලී සිටින බවක් මිස, මහා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙලක් හෝ සුභසාධන සැලසුමක් ක‍්‍රියාවට නැංවීමේ ආශාවකින් පෙළෙන නිසා නොවන බවට අපට උපකල්පනය කිරීමට සිදු වෙයි. ජනාධිපති තරගය සඳහා පවතින ගාමක බලය එසේ වන්නේ නම්, ප‍්‍රකෝටි ගණනක ධනයක් එවැනි පුද්ගලයෙකු තෝරා ගැනීම සඳහා කුමට නම් වැය කරමු ද? රට පුරා ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වීමෙන් දහස් ගණනකගේ ජීවිත කුමට නම් පරදුවට තබමු ද?

ඉතා බුද්ධිමත්ව 20 වැනි සංශෝධනය මගින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ යෝජනා කොට ඇති ආකාරයට සහ අපේ අසල්වැසි ඉන්දියාව ඇතුළු වෙනත් බොහෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටවල් දැනටමත් කරන ආකාරයට, දැනුම සහ පරිචය ඇති, එමෙන්ම සුපිළිපන් භාවයෙන් යුත් පුද්ගලයෙකු ජනරජයේ එකී නිර්-දේශපාලනික උත්තරීතර තනතුර සඳහා තෝරා ගැනීම, පාර්ලිමේන්තුව හරහා හෝ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීයව ව්‍යවස්ථාපිත වෙනත් ‘මැතිවරණ කොලීජියක්’ හරහා හෝ නොකළ යුත්තේ ඇයි?

Dr Nihal Jayawickrama0001ආචාර්ය නිහාල් ජයවික‍්‍රම

2019 ජුනි 9 වැනි දා ‘සන්ඬේ අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ පළවූ The Presidential Hopefuls: Have They Not Read Article 43? නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 324

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම: රජ තුන් කට්ටුවම දැන් එකඟ ලූ

මේ නිරීක්ෂණය අප කාටත් සුපුරුදු ය: මෝටර් සයිකලයක් සමහර අවස්ථාවක මොන තරම් පැඩලය ගස්සා පෑගුවත් ඇන්ජිම පණ ගැන්වෙන ගතියක් නොපෙන්වයි. මුල් වර පෙඩලය ගස්සා පෑගීමේදී හුළඟක් වැනි බොල් සද්දක් මිස, බලාපොරොත්තු දනවන වෙන කිසි හඬක් පිට නොවේ. තව හත් අට වතාවක් එසේ කරන විට, කක්කල් කැස්සක් වැනි යාන්ත‍්‍රික හඬක් තුනීයට නික්මෙන්ට පටන් ගනී. දාඩිය පෙරාගෙන, හිත සරි කරගෙන, අත නෑර තව ටික වෙලාවක් මේ වෑයම ගෙන ගියොත්, ඇතැම් අවස්ථාවක, හිටිහැටියේම ඇන්ජිම පණ ගැන්වෙන අවස්ථා අප දැක තිබේ.

මේ ක‍්‍රියාවලිය ඉතා වෙහෙසකර ය. නීරස ය. බොහෝ දෙනා ඒ ආයාසය අතරමැද අතහැර දමති.

ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කර ගැනීමේ උත්සාහය, ගත වූ දශක හතරක පමණ කාලයක් තිස්සේ පැවතියේ බොහෝ සෙයින් ඊට සමාන තත්වයක ය. 2015 ජනවාරියේ ඒ කාර්යය සඳහාම ආණ්ඩු වෙනසක් ඇති කර ගැනීමෙන් පසුව පවා, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයට විරුද්ධව එතෙක් බොහෝ කාලයක් තිස්සේ පෙනී සිටි පැරැුන්නන් පවා සටන අතහැර දැමුවෝය. ඔවුහූ පවතින තත්වයට හිත හදා ගත්තෝය.

ඊට හේතු ගණනාවකි. කටුක සරළ සත්‍යයක් වටහා ගැනීමට නොහැකි හෝ වටහා ගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කරන ජාතියකට, ෆීනික්ස් පක්ෂියා මෙන් විනාශයට පත්වීමෙන්ම නැවත උපදින්ට (පාඩමක් ඉගෙන ගන්න නම් මුන්ට කෙලවිලාම යන්න ඕනේ) ඉඩ හැරිය යුතු බවට සමහරු හිත හදා ගත්තෝය. ඔවුන් අව්‍යාජ මිනිසුන් ය. එහෙත්, අභියෝගයක් ඉදිරියේ නොසැලී සිටින්ට තරම් ජවසම්පන්න අය නොවෙති. ඉතිරි පිරිස ඒ සටන අතහැරියේ හුදෙක් නග්න අවස්ථාවාදය පෙරදැරිව ය.

වර්තමාන රජ තුන් කට්ටුව වැටෙන්නේ ඒ දෙවැනුව කී ගණයටයි. මහින්ද රාජපක්ෂ, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ යන තිදෙනාම බලයට පත්වීම සඳහා මේ පොරොන්දුව දී තිබේ. ඒ තිදෙනාම බලයට පත්වීමෙන් පසු ඉහත නම් සඳහන් අනුපිළිවෙලට එය පාවා දී තිබේ.

පුද්ගල භාවය සහ හුදෙකලා සිදුවීම්, විටෙක ඉතිහාසය වෙනස් කිරීමේ තීරණාත්මක සාධක වී ඇති බව පෙනේ. ක්ලියෝපැට‍්‍රාගේ නාසයේ හැඩය නිසා ඉතිහාසයේ ගමන් මග වෙනස් වූ ආකාරය ඊ. එච්. කා(ර්) නැමැති ශ්‍රේෂ්ඨ ඉතිහාසඥයා පෙන්වා දී තිබේ. නරක වෙලාවක දඩයමේ ගිය ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි නිසා, සෝවියට් සමාජවාදයේ ගමන් මග වෙනස් වූ බව තවත් විශිෂ්ඨ දේශපාලන විශ්ලේෂකයෙකු වූ අයිසැක් ඩොයිෂ්චර් පෙන්වා දී තිබේ. ඔවුන් කියන්නේ, හුදෙක් එකී තනි සිද්ධීන් විසින් ලෝකය වෙනස් කරන ලද බව නොව, එකී තනි සිද්ධීන් අසමානුපාතික පරිමාණයකින් ලෝක වෙනස්කම් කෙරෙහි බලපෑ බව ය.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම පැත්තකින් තබා, එය තවත් මුවහත් කර ගැනීම සඳහා 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන ඒමේදී, වෙනත් ජාතිකවාදී සහ අධිකාරීවාදී හේතුවලට අමතරව, පුද්ගල හේතු තදින් බලපෑ බව පැහැදිළිව පෙනෙන්ට තිබුණි. බොහෝ විට ඒ සියල්ල එකිනෙකට සහසම්බන්ධී විය. යුද්ධය තුළ සහ යුද්ධයෙන් පසුව ලංකාවේ දේශපාලනය තුළ ඉන් පෙර නොවූ විරූ ආකාරයේ දැවැන්ත ආකර්ශනීය තනි සංසිද්ධිය බවට ජාතිකවාදය පත්විය. ඒ මගින්ම, අධිකාරීවාදී (හිට්ලර්වාදී) ප‍්‍රවණතාව ඊට නිරායාසයෙන් ඈඳිණ. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නැමැති පරිපාලනික චරිතය, ජාතික චරිතයක් බවට පත්වන්නේ ඒ සහසම්බන්ධය ඔස්සේ ය. ඊළඟට, රාජපක්ෂ පරම්පරාව විසින් බණ්ඩාරනායක පරම්පරාව, මේ යුදමය ජයග‍්‍රහණය විසින් ඇති කොට දුන් ‘ලොතරැයිය’ හරහා සීග‍්‍රයෙන් විස්ථාපනය කෙරෙනු ලැබෙමින් තිබූ තත්වයක් තුළ, නාමල් රාජපක්ෂගේ පරවේණි අයිතිය පිළිබඳ චින්තාව ඉස්මත්තට ආවේය. අනුර බණ්ඩාරනායකට සිදු වූ දේ ඔහුට සිදු වීමට ඉඩ තැබිය යුතු නොවේ. ඒ සියල්ල එක මිටට ගත් විට, මහින්ද රාජපක්ෂට විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය දිගටම පවත්වාගෙන යාම අතිශය තීරණාත්මක කාරණයක් බවට පත්විය.

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන යනු, ඉහත කී අධිකාරීවාදයේ සීමාන්තිකත්වයෙන් තෙහෙට්ටුව පත් සමාජ සාමුහිකයක අතරමැද සොඳුරු අපේක්ෂාව විය. ඔහුගේ පරම්පරාවේ සොලමන් ඩයස්ලා හෝ ඞී. ඒ. හෝ ඞී. එම්. රාජපක්ෂලා හෝ සිටියේ නැත. හෙවත්, ඔහුගේ හඳහනේ රාජත්වයක් ලියැවී තිබුණේ නැත. එයම, එක විට ඔහුට තේරීම් දෙකක් ඉදිරිපත් කොට තිබුණි. එනම්, එක්කෝ මැන්ඬේලා කෙනෙකු වීමට ය. නැත්නම්, ගමරාළලාගේ සිරිසේන වීමට ය. ඔහු දෙවැන්න තෝරා ගත්තේය. එසේ වීමට, රාජපක්ෂලාගේ සහ වික‍්‍රමසිංහලාගේ හඳහන්වල මාරක ග‍්‍රහයන් බලපෑ බවට සැකයක් නැත.

රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් පසුගිය කාලයේ විටින්විට විවිධ ආස්ථාන ගෙන තිබේ. එහෙත් ඒ ප‍්‍රසිද්ධියේ නොවේ. රට ඉදිරියේ ඔහු පෙනුණේ, එක දිගමට ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටි පුද්ගලයෙකු වශයෙනි. ඔහු කර ඇති ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශ දෙස බැලූවොත් ඒ කාරණය පැහැදිළි වෙයි. එහෙත්, මහජන වේදිකාවේ අපට පෙනෙන රනිල් වික‍්‍රමසිංහ සහ තිරයෙන් පසුපස විටින් විට හැසිරෙන රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර වෙනසක් ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන්, පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයට කලින් ඔහු සිටියේ, එම මැතිවරණය ජයග‍්‍රහණය කිරීමේ දැඩි විශ්වාසයකින් නිසා ඒ දිනවල ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය ඔහුට නොවැදගත් විය. හේතුව, පළාත් පාලන මැතිවරණය ඔස්සේ ජයග‍්‍රහණයේ මාවතක් විවර වේ නම්, ජනාධිපති පුටුවට යාමේ සිහිනය හිත තුළ තොඳොල් වීමයි. පෙබරවාරි 10 වැනි දා ඔහු මහ පොළොවට කඩා වැටුණි. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ආවේශය එවිට යළි ආවේය. එහෙත් ගත වුණේ ටික කාලයකි. ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු ඒකාබද්ධය ඔහුට විරුද්ධව විශ්වාස භංගයක් ගෙනාවේය. එය හිතුවාට වඩා ඉහළින් පරාජය කිරීමට රනිල් වික‍්‍රමසිංහට හැකි විය. එය ඔහුට ඉමහත් ප‍්‍රහර්ෂයක් ගෙන දුනි. දැන් නැවතත් අර ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය ඔහු පැත්තකින් තිබ්බේය. ඊළඟට, ජනාධිපතිවරයා රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමෙන් පටන්ගෙන ගිය ව්‍යවස්ථා විරෝධී ක‍්‍රියාවලියට එරෙහිව මුළු රටම එක හඬින් නැගී සිටියේය. කතානායකවරයාගේ සෘජු නායකත්වය සහිතව පාර්ලිමේන්තුව විධායකයේ අත්තනෝමතිකත්වය අභියෝගයට ලක්කෙළේය. ඒ සියල්ලටමත් වඩා අධිකරණය කෙලින් සිටියේය. එයින් ලැබූ ජයග‍්‍රහණය තමාගේ ජයග‍්‍රහණයක් වශයෙන් ගත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, නැවතත් ජනාධිපති සිහිනයට අවතීර්ණ විය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ සෘතු භේදය තුළ මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය තියා ගැනීම හෝ අහෝසි කිරීම පිළිබඳ කාරණය පසුගිය කාලයේ දෝලනය වුණේ එයාකාරයෙනි.

දැන් අප තවත් වටයක් කැරකී, කලින් සිටි තැනට ආපසු ඇවිත් සිටී. ඊයේ (27) පුවත්පත් වාර්තා කළ පරිදි මේ රජ තුන් කට්ටුව දැන් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ඉවරයක් කර දැමීමට එකඟ ලූ. මීට සති තුනකට පෙර, වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ අනවශ්‍ය කාලයක් තිස්සේ රස්තියාදු කරවා ඇති ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ක‍්‍රියාවලිය පිළිබඳ ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශයක් නිකුත් කරමින්, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ තමන් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට එකඟ බව බොහෝ කලකට පසු ප‍්‍රථම වරට ලිඛිතව රටට කියා සිටියේය. ජනාධිපති සිරිසේනත් පසුගිය දා පාර්ලිමේන්තුව අමතා කළ කතාව අවසන් කෙළේ, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම පාර්ලිමේන්තුවේ කර්තව්‍යයක් බව පෙන්වා දෙන සඳහනක් කරමිනි.

ලංකාවේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යථාර්ථයක් වීමේ අවසාන පරිසරය ගොඩනැගෙන්නේ, ඉදිරියේ පැවැත්වීමට නියමිත යම් ජනාධිපතිවරණයක් තුළ මතු කෙරෙන සුවිශේෂී පුද්ගල කාරණා ගණනාවක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් වීම, ඇත්තෙන්ම දේශපාලනික සරදමකි. ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය, රජ තුන් කට්ටුවට නොසිතූ විරූ මරාලයක් වී තිබේ. ඒ සියලූ අර්බුද, අවසාන විග‍්‍රහයේදී, පෞද්ගලික ය. නාමල් කුමාරයා ලොකු මහත් වන තෙක් ගෝඨාභයට එම ධුරය භාර කිරීම මහින්ද රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් ගත් විට භයානක සූදුවකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන්වත්, පොහොට්ටුවෙන්වත් අපේක්ෂකත්වය නොලැබීම සිරිසේන ඉදිරියේ ඇති ලොකුම හෙනහුරු අපලයයි. එය ඔහුට ලබා ගත හැකි වෙතත්, ? වැටුණු වළක මේ රටේ ජනතාව ඊට පහුව දා දවල්ම වැටෙන්ට හේතුවක් නැත. ප‍්‍රගතිශීලී සහ ලිබරල් බලවේගවල පොදු අපේක්ෂකයා වීම සඳහා රනිල් වික‍්‍රමසිංහට තිබුණු සුදුසුකම්, පසුගිය සිව් වසක කාලය තුළ ඔහු ගෙන ගිය ‘ඞීල් දේශපාලනය’ විසින් දිය කොට හැර තිබේ. දැන්, ජනාධිපති ක‍්‍රමය අවසන් කොට පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයකට යාම, පොදුවේ රටට වැඩදායක සිද්ධියක් වීමට අමතරව, ඔවුන්ටත් වැඩදායක දෙයක් බවට පත්ව ඇත.

මේ ලිපියේ ඉහතින් කී පරිදි, ඉතිහාසය වෙනස් වී තිබෙන්නේ, එයාකාරයෙනි. එනම්, පොදු සාධක සහ පුද්ගල බද්ධ සාධක සම්මිශ‍්‍රණයෙනි. අප සැලකිල්ලට ගත යුතු කාරණය වන්නේ, කෙනෙකුගේ පෞද්ගලික අවශ්‍යතාවක් වුව රටක පොදු සුභසිද්ධියට සහ රටක අනාගත අභිවෘද්ධියට වැඩදායක වන්නේද යන්නයි. විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ඉවරයක් කර ගැනීම මේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ හෙට දවස සමග කෙලින්ම ගැට ගැසී ඇති බව එහිදී අප තේරුම්ගත යුතුය. හිට්ලර්ලා බලයට පත්වීමේ ව්‍යවස්ථාමය සහ දේශපාලනමය ව්‍යුහයන් දැන් තියාම වෙනස් කර ගත යුතුව තිබේ. එබැවින්, සිරිසේන, වික‍්‍රමසිංහ සහ රාජපක්ෂ දැන්වත් මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා පොදු එකඟත්වයකට පැමිණෙන්නේ නම් අප ඉත සිතින් එය අගය කළ යුතුව තිබේ.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 203

රතන හිමි උපවාස නාටකය

පසුගිය මැයි 31 වැනි සිකුරාදා ඉරමුදුන්වෙන දහවලෙත් නුවරට වැඩි අතුරලියේ රතන හිමියන් මාරාන්තික උපවාසයක් සඳහා නුවර මාලිගාව ඉදිරිපිට හිඳ ගති, ඒ ඇයි? හිමියන් උපවාසයට මුල පුරමින් කීවෝ හිටපු අමාත්‍ය රිෂාඩ් බදුර්දින් බස්නාහිර ආණ්ඩුකාර අසාද් සාලි, නැගෙනහිර ආණ්ඩුකාර ඒ.එල්.ඒ. එම්. හිස්බුල්ලා සිය ධුරාවලියෙන් ඉවත් කිරීමට බලධාරීන් කටයුතු කළ යුතු බවය. එයට හේතුව ලෙස උන්වහන්සේ පැවසූවෝ මේ පුද්ගලයින් පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයේ සැකකරුවන් ආරක්ෂා කරන බවය. ඔවුන්ට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම වළකන බවය. අනෙක් පැත්තෙන් ඉස්ලාම් අන්තවාදයට උඩගෙඩි දී ඇති බවට තොරතුරු තිබෙන බවය. ඒ නිසා මේ පුද්ගලයින් වාහාම ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් කර ඔවුන්ට විරුද්ධව පරීක්ෂණ කළ යුතු බවය. මෙම උපවාසයට යොමුවෙන විට ද මේ ලියුම්කරු දන්නා තරමින් මේ හිමියන් ජනපති සිරිසේනගේ උපදේශකයෙක් ය. වස විෂෙන් තොර ගොවිතැනක් යන බොරුව අටවා විශාල ධනස්කන්ධයක් රජයේ මුදල් කාබාසිනියා කළේ මේ මහිමියන්ගේ මූලිකත්වයෙන් ජනපතිගේ වෙර වෑයමෙන් ය. අනෙක් පැත්තෙන් පසුගිය ඔක්තෝම්බර් කුප්‍රකට කුමන්ත්‍රණයේදී මේ හිමියන් ජනපති සිරිසේනට පවුරක් වෙමින් ද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට ශක්තියක් වුණ හැටි අපට අමතක නැත. මෙම තත්වය තුළ රට නොසන්සුන් මොහොතක, රට තව දුරටත් අරාජික නොකර ඔ්නෑ නම් මේ හිමියන් ජනපති සිරිසේනට තමන්ම පත් කළ ආණ්ඩුකාරවරුන් ඉවත් කරන්නට උපදෙස් දෙන්නට තිබුණි. එහෙත් මේ අවස්ථාවේ රතන හිමියන් සිය උපදේශක තනතුරේ රාජකාරි කළේ නැත.

රතන හිමියන් උපවාසය ක‌ළේ ඇයි

තුරලියේ රතන හිමියන්ට හිටි අඩියේ මෙවැනි මාරාන්තික උපවාසයකට යන්නට සිත් වූයේ ඇයි? මදක් කල්පනා කළ යුතුය. කාලයක් ඒ හිමියන්ගේ ගමන් සගයකු, ළඟම දේශපාලන මිතුරකු සේ කටයුතු කළ ආචාර්ය අනුරුද්ධ ප්‍රදීප් සිය මුහුණු පොතට ඒ හිමියන්ගේ මේ "හිටි හැටියේ" වැඩ ගැන අපූරු ලියමනක් ලියා තිබුණි. එහි ඔහු මෙසේ ලියයි. "උන්වහන්සේගේ වැඩ, බොහෝ විට දීර්ඝ කාලීන දේශපාලන සැලසුමක පිවරයන් නොව "හිටි හැටියේ" කරන වැඩය. එසේ "හිටි හැටියේ" කරන වැඩ නිසා උන්වහන්සේට උන්වහන්සේගේ සමීපතයන් අතර "හිටි හැටියේ රතන" යැයි අපර නාමයක්ද තිබුණි. ඒ බොහෝ වැඩවලින් බොහෝ විට යම් සංවිධානයක් විසින් දීර්ඝ කාලීන ඉලක්කයක් ඇතුව ප්‍රවේශමෙන් කරගෙන යන කටයුතු සම්පූර්ණයෙන්ම අවුල් වේ. එහෙත් තවත් සමහර විට ඒවා නොසිතූ ලෙස "පත්තුවේ" කොටින්ම තමහර විට ඒවායින් ඒ රටේ ඉතිහාසයද වෙනස් වේ". ඔහු මෙහි ලියන්නේ රතන හිමියන්ගේ පත්තු වුණ වැඩ ගැනය. ඔහුට ඔහුගේ ස්ථානයේ සිට බලන විට බොහෝ පත්තු වූ සිදුවීම් නිවැරදි වන්නට පුළුවන් ය. එහෙත් රතන හිමියන්ගේ මේ පත්තු වූ වැඩ ගැන මේ ලියුම්කරුට තිබෙන්නේ වෙනස් අදහසක් ය. මාවිල් ආරූ මුදාගන්නට සටන ආරම්භ කළේ රතන හිමියන් ය. ඒ වැඩේ මේ කියන ලෙසම "පත්තු" වුණේ ය. ඊට පසු රතන හිමියන් ආරම්භ කළ වස විෂට විරුද්ධ ගොවි ව්‍යාපාරයද "පත්තු" වුණේ ය. එහෙත් එයින් ජනතාවට වුණ සෙතක් නැත. පාස්කු ප්‍රහාරයට මාසයකට පසු හිටි හැටියේ වාඩිවූ මේ වාඩි ගැනීම ද හොඳ හැටියටම "පත්තු" වුණේය. එහෙත් ජාතියේ මොකක්දෝ වාසනාවකට මුස්ලිම් නායකයෝ එකමිටකට එකතු වී සිය ඇමතිධූරවලින් ඉවත් වීම නිසා ඒ පත්තුවීම ලැව් ගින්නක් වී රටම ගිනිබත් කළේ නැත.

මෙම මාරාන්තික උපවාසයට රතන හිමියන් මුලපිරුවේ උන්වහන්සේට "ලංකා" දේශපාලනය තුළ තිබූ ප්‍රභාව නැතිවීම නිසා නැවත එම රැස්වළල්ල අත්පත් කර ගැනීමට බව බොහෝ දෙනෙක් කියයි. එහි යම් වලංගුතාවයක් තිබිය හැකිය. ජාතික හෙළ උරුමයෙන් ගලවා විසි කිරීම නිසා සහ ආණ්ඩුවෙන් ඉවත්ව විපක්ෂයට යන්නට වීම, පසුගිය ආසන්නම කාලයේදී ජනාධිපති සිරිසේනගෙන් ද ලකුණු කැපී කොන් වී සිටින්නට වීම, ආදිය නිසා ඒ හිමියන්ට තමන්ගේ නැති වුණ අනන්‍යතාවය දේශපාලන භාවිතාව මතින්ම සොයා ගන්නට සිදු වී තිබුණි. මහා වීරයෙකු සේ නැවත ප්‍රධාන දේශපාලන බලවතුන් අතරට පැමිණීමට ක්‍රමයක් කල්පනා කරමින් සිටින විට හිටි හැටියේ මාරාන්තික උපවාස කතාව ඔලුවට එන්නට ඇත!! පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පසුව ඒ සඳහා සරුම පසක්ද රට තුළ නිර්මාණය වී තිබුණි. ඉතිං අන්තිමේ වැඩේ "පත්තු" වුණේ ය. සතර දෙසින් සෙනග පිරිවර පැමිණියෝ ය. ඒ අතර රට එක එක අතට හසුරවමින් තම තමන් බලයට එන්නේ කෙසේදැයි කල්පනා කරමින් සිටි දේශපාලකයෝ ද, එක එක න්‍යායපත්‍රවලට නැටවෙන සංඝයා වහන්සේලා ද, ජාතිවාදීන් ද ආගම්වාදීන්ද සිටියෝය. එහෙත් ආණ්ඩුකාරවරුන් දෙදෙනා ඉල්ලා අස්වුණා යැයි මධ්‍යම ආණ්ඩුකාර මෛත්‍රී ගුණරත්න කියූ සැනින් (ඒ මොහොත වන විට උපවාස කතාවට මූලික වූ රිෂාඩ් බදියුදීන් අදාළ ඇමති තනතුරෙන් ඉවත් වන්නට සිතා හෝ නොසිටියත්) උන්වහන්සේ සිය මාරාන්තික උපවාසය සුටුස්ගා අතහැරීම නිසා දෑස් අන්ධ වී සිටි බොහෝ දෙනෙකුට දෑස් ලැබුණි.. ඒ එමගින් නාටකයේ වෙස් ගැලවී යාම නිසාය.

ජාතිවාදී ගිනි පුළිඟු

මාරාන්තික උපවාසයට දින සතරක් වෙන පසුගිය ජූනි 03 වැනිදා වෙන විට රටේ හැම අස්සක්ම කතා කළේ රතන හිමියන්ගේ උපවාසය ගැනය. නුවර සිංහල වෙළෙඳ සංගමයද සිය වෙළෙඳසල් වසා දමමින්, අනෙකුත් වෙළෙඳසැල් බලහත්කාරය යොදවා වසා දමමින්, බොහෝ උදවු උපකාර මෙම උපවාසයට ලබා දුන්නේය. හදිසි නීතිය තිබුණත් නුවර පොලිසිය අහක බලාගෙන සිටියේ ය. පිට පළාත්වලින් දහස් ගණනින් මිනිසුන් මාලිගාව ඉදිරිපිටට එනවා කියූ විට හෝ මාලිගාව ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ‌හෝ කියා එය නතර කිරීමට පොලිසිය කටයුතු කළේ නැත. කම්කරු උද්ඝෝෂණ නතර කිරීමට උසාවි නියෝග ගන්න පොලිසිය හදිසි නීතිය තිබියදී ද මේ අයුතු ජනරාශියේ නැරඹුම් ප්‍රේමියෝ විය.
පිට පළාත්වල බො‌හෝ පිරිස් උදෑසනින්ම බස් පුරවාගෙන නුවරට එන්නට ලෑස්ති වුණේය. ඒ පෙරේදා රාත්‍රියේ ගමේ පන්සලෙන් ඒ සඳහා විධානය ලැබී තිබුණු බැවින් ය.

ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් කියන පරිදි, නුවරට මිනිසුන් ඇදගෙන ඒම සංවිධානය කර ඇත්තේ ඒ හිමියන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ය.

බොහෝ නගරවල සිංහල වෙළෙඳසැල් සංගමයන් සහ පොදුජන පෙරමුණේ පාක්ෂිකයෝ මේ පිළිබඳ බොහෝ උනන්දුවෙන් කටයුතු කර ඇත. පොදුජන පෙරමුණේ ආධාරකරුවන් මෙලෙස හැසිරුනේ රතන - සාර හිමි දේශපාලනයේ තිරයෙන් පසුපස ඇත්ත කතාව නොදැනය. නැතිනම් සිංහල ජාතිය පිළිබඳ වූ කැක්කුම වන්නටත් පුළුවන් ය. මේ තත්වය තුළ මඩකලපුව වව්නියාව වැනි ප්‍රදේශවල දෙමළ ජනතාවද කතෝලිකයින් ද මෙම උපවාසයට ආශක්ත වී කටයුතු කිරීම ලංකාවේ ඉදිරි අනාගතය ගැන අපිට පෙන්වන්නේ කලු චිත්‍රයක් ය.

මෙලෙස උපවාසයේ හතරවන දිනය වන විට ලංකාවේ බොහෝ පළාත්වල පිරිස් උපවාසයට සහයෝගය පළ කළේය. පසුගිය ජූනි 03 දා වවුනියාව නව බස් නැවතුම්පොළ ඉදිරිපිට ශ්‍රී මුත්තුමාරි අම්මාන් කෝවිල ඉදිරිපස උපවාසයක් ආරම්භ කළ වවුනියාව වෙලිකුලම් ප්‍රදේශයේ දේවරාසා ගෝපාලසිංහම් කියා සිටියේ තමන් රතන හිමියන්ගේ ඉල්ලීමට සහය පළ කරමින් උපවාසය කළ බවය. මේ වන විට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී එස් වියාලේන්ද්‍රන් ද මඩකලපුවේදී උපවාසයක් අරඹා තිබුණි. ඒ රතන මිහියන්ට සහය පළ කරමින් ය. ඒ ජූනි 1 වැනි දාය. මෙම මන්ත්‍රීවරයා පසුගිය ඔක්තෝම්බර් කුමන්ත්‍රණයේදී ජනාධිපති සිරිසේනට සහය දුන් අයෙක්ය. එය මතක තබා ගැනීම මෙම නාටකය තේරුම් ගැනීමට උපකාර වෙනු ඇත. මේ සිදුවීම්වලට සමගාමී අතුරලියේ රතන හිමියන් ඉදිරිපත් කරන ඉල්ලීම්වලට වහා විසඳුම් ලබා දෙන ලෙස දන්වමින් සියම් නිකායේ මල්වතු සහ අස්ගිරි පාර්ශ්ව මහානායක හිමිවරුන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන වෙත ලිපියක් යොමු කර තිබුණි. ජූනි 02 වැනිදා තෙඹුලාගල ආරණ්‍ය සේනාසනයේ භික්ෂූන් වහන්සේ දෙනමක්ද මෙම උපවාසයට සහාය දක්වමින් එයට එකතුවිය. මෙලෙස රතන හිමියන්ගේ උපවාසය පත්තු වී යන විට ගමේ පන්සලද, තමන්ගේ නායකයා බලයට ගෙන එන්නට මේ රැල්ලට පුළුවන් යැයි විශ්වාස කළ පොදුජන පෙරමුණේ අධාරකකරුවන්ද, එම පෙරමුණේ ප්‍රාදේශීය සභාවල මන්ත්‍රීවරුන් රටම පත්තු කරන්නට සූදානම් වී ඇත. උපවාසයේ සිට අයුතු ජන එකතුවීම ආදී වූ බොහෝ දේවල් වෙන්නේ හදිසි නීතිය පවතින සමයක බව ද අපි අමතක නොකළ යුතුය. මේ සමය අයි.සී.සී.පී.ආර්. වැනි පනත් රටතුළ ශක්තික සත්කුමාර වැනි ලේඛකයින්ට විරුද්ධව තදින්ම ක්‍රියාත්මක වෙන සමයක් බව ද අපි අමතක නොකළ යුතුය. උපවාසය කරන්නේ ජනාධිපති උපදේශකයාය. නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුතු පොලිසිය අයිති වන්නේ ත් ජනාධිපතිටය. ඉතින් අපි මේවා එකට ගැටගසා කල්පනා කළ යුතුය.

88/89 යලිත්

උපවාසයෙන් 04 වැනි දිනයේ එනම් පසුගිය ජූනි 03 වැනිදා රටේ බොහෝ නගරවල කඩ සාප්පු තුන්ඩු කෑලි බිය ගැන්වීම් මගින්ද, කඩයට පැමිණ කරන තර්ජනයන්වලින්ද, වසා දමනු ලැබිණි. මුලින්ම බිබිලේ නගරයේ සිදුවූ සිදුවීම දෙසට හැරෙමු. පසුගිය ජූනි 03 වැනිදා සවස දෙකට පමණ පැමිණි දොඩංගොල්ලේ සෝරත නම් භික්ෂුවක් සහ තවත් සංඝයාවහන්සේ පිරිසක් කඩ සාප්පු වසා දමන්නට නියෝග ලබා දී ඇත. ඉන් පසු නගරයේ කඩ සාප්පු සියල්ල වසා දමා ඇත. පසුව ශබ්දවාහිනී යන්ත්‍ර නගරයේ මැදට රැගෙන පැමිණි 200 ක පමණ පිරිසක් රැස්වීමක් පවත්වා ඇත. බිබිල ප්‍රාදේශීය සභාවේ පොහොට්ටු පක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරයෙක් වන සුදු නිලමේ අත්තනායක ද මෙම සිදුවීම පිටුපස සිට ඇත. මේ සියල්ල දෙස බිබිල පොලිසිය උපේක්ෂාවෙන් බලා සිට ඇත.

රත්නපුර නගරයේ ද තත්වය මෙයමය. දහවල් 12 පමණ වන විට රත්නපුර පොලිසිය ඉදිරිපිට කොන්කොඩ් බේකරිය ළඟින් කඩ වසා දමන්නට පටන්ගෙන ඇත. දහවල් 1 පමණ වන විට 99% ක් වෙළෙඳසැල් වසා දමන්නට කටයුතු කර ඇත. මෙම කඩ වසා දැමීමට නගරයෙන් ප්‍රධාන විහාරස්ථාන හතරක පමණ තරුණ භික්ෂූන් පෙරමුණ ගෙන ඇත. ඊට අමතරව රත්නපුර නගරයේ "සුදු මහත්තයා" නමින් ප්‍රකට පුද්ගලයෙක් ද මෙම සංවිධානය කිරීම් පිටුපස සිට ඇත. ඊට අමතරව රත්නපුර නගරයේ එක්සත් වෙළෙඳ සංගමය ද කඩ වසා සහාය දෙන්න යැයි කලින් දිනයේදී ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවගෙන් ඉල්ලා ඇත. මෙම කඩ වසා දැමීමෙන් පසුව පොලිසිය අසල පුස්තකාලය ඉදිරිපිටට රැස්වූ පිරිස් රැස්වීමක්ද පවත්වා ඇත. අහෝ

ලංකාවේ පොලිසිය!!

කුරුවිට, ඇහැලියගොඩ තත්වයද මෙයමය. මෙහිදී ඇහැලියගොඩ ප්‍රාදේශීය සභාවේ උප සභාපති පොහොට්ටු පක්ෂයේ රුවන් ලියනගේ සහ සිංහල වෙළෙඳ ප්‍රජාව නම් සංගමයක් මෙම කඩ වසා දැමීම සංවිධානය කර ඇත. මෙහිදී නගරයේ දමනු ලැබූ කළු කොඩි ප්‍රාදේශීය සභාව ඇතුලතදී නිර්මාණය කර ඇත.

කුරුවිට නගරයේ පසුගිය ජූනි 03 වැනිදා කඩ සාප්පු වසා දැමීමට කටයුතු කර තිබුණ අතර එහි සංවිධාන කටයුතු කර තිබුණේ කුරුවිට ප්‍රාදේශීය සභාවේ මන්ත්‍රීවරුන් සහ කුරුවිට නගරයේ අවට විහාරස්ථානවල තරුණ භක්ෂූන් ය. දිවයිනේ බොහෝ ප්‍රදේශවල මෙම කඩ වසා දැමීමේ නියෝග ලබා දී ඇත්තේ ඒ ඒ ප්‍රදේශවල සිංහල වෙළෙඳ සංගම්, පන්සල්වල භික්ෂූන් සහ පොදුජන පෙරමුණේ ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රීවරුන් සහ ඔවුන්ගේ ප්‍රබල ආධාරකකරුවන් විසින් ය.

උපවාසයෙන් පසු

ජූනි 03 වැනිදා දහවල් අදාළ ආණ්ඩුකාරවරුන්ගේ ඉල්ලා අස්වීම පිළිබඳව තතු උපවාස භූමියට සැලවූ පසු රතන හිමියන් උපවාසය අතහැර දමනු ලැබූ අතර ඉන්පසු දැන් උපවාස කළහකරුවන් මාධ්‍ය ඉදිරියේ ඔවුනොවුන්ගේ රෙදි ගැලවා ගැනීම උත්ප්‍රාස ජනකය. මෙම උපවාස භූමියට පසුගිය ජූනි 02 වෙනිදා වඩින ඥානසාර හිමියන් ප්‍රකාශ කරන්නේ ජාතික ව්‍යාපාරයේ ගුරුවරයා අමතක නොකරන බවය. උන්වහන්සේ දුර්වල කරන්නට ඉඩ නොදෙන බව එහිදී සපථ කර ප්‍රකාශ කරන ඒ හිමියන් මාධ්‍යයට උස් හඩින් කියන්නේ තමන් අදාළ පුද්ගලයින් ආණ්ඩුවෙන් ඉවත්කර මෙම ප්‍රශ්නය විසඳීමට ආණ්ඩුවට පසුදා දහවල් 12 තෙක් කාලය දෙන බවය. පසුදා එනම් 03 වැනිදා උපවාසය අවසන් වූ මොහොතේ උපවාස භූමියට වඩින උන්වහන්සේ "හරි මේ කට්ටිය ආවේ මම කියපු නිසා මම ඒ ප්‍රශ්නය විසඳන්නම්" යි උස්හඩින් වදාරමින් කෑගසන්නෝය. ඉන් පසු රනිල් වික්‍රමසිංහ අග්‍රාමාත්‍යවරයාට බැන අවධාරණය කරන්නේ රිෂාඩ් ආරක්ෂා කරන බැවින් නුවරට රැස්වූ තම පිරිස මගින් කොළඹට පා ගමනින් පැමිණෙන බවය. "අපි එනවා කොළඹ අපි ආණ්ඩුවට කියනවා බඩු පැක් කර ගන්න කියලා. අපි හදනවා අපේ ආණ්ඩුවක්" ඉන්පසුව උපවාස සහයකයෝ කොළඹ එති. එහෙත් ඒ ගමන අතරමගදී ඔවුන්ගේ සියලු බලාපොරොත්තු සුන් කරමින් සියලුම ආණ්ඩුවේ මුස්ලිම් අමාත්‍යවරුන් නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් රාජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් ඉල්ලා අස්වෙන බව මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක් තබා ප්‍රකාශ කරයි. එතැනින් පසුව බොරු රංගනයන් කළ සාර-රතන හිමි සුසංයෝගය අතර ගැටුම එළියට එන්නේය. ඒ අනුව ජූනි 04 දා මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක් කැඳවමින් ඥානසාර හිමියන් රතන හිමියන්ගේ උපවාසය බරපතල ලෙස විවේචනය කරති. "මේ නිකං කොහේවත් යන පන්චස්කන්ධයන් තුනක් අල්ලාගෙන කරපු මේ උපවාසයෙන් මොකද වුණේ" යන්නෙන් ආරම්භ කරන වාග් ප්‍රහාරය කෙලවර කරන්නේ රතන හිමියන් කාඩ්බෝඩ් වීරයෙකුට සමාන කරමින්ය. සංහිඳියාව විනාශ කරමින් රට ගිනි තැබීමට මෙම උපවාසය මගින් උත්සාහ කළා යැයි චෝදනා කරමින් ය. ඒ අනුව දැන් රතන-සාර හිමිවරුන්ගේ නාටකයේ හොඳම හරිය කරලියට ඇවිත් ඇත. ඒ අස්සේ ජනාධිපති සිරිසේන කියනවා කියන්නේ තමන් මීලඟට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් නොවන බවය. රාජපක්ෂවරුන්ට කිසිදු සහයක් නොදෙන බවය. අහෝ දැන්නම් මේ නාටකය සිනා සාගරයක් ය.

අනිද්දා

Comment (0) Hits: 92

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ණය-බර නිදහස !

ලබන පෙබරවාරි 4 වැනි දාට බි‍්‍රතාන්‍යයන්ගෙන් ශ‍්‍රී ලංකාව නිදහස ලබාගෙන වසර 71 ක් වන්නේය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන වාර්ෂික දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ මුළු වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 87 කි. එය, සංඛ්‍යා ලේඛනවලින් කියැවෙනවාට වඩා විශාල ආර්ථිකයකි. කෙසේ වෙතත්, ඒ ඩොලර් බිලියන 87 ආර්ථිකය පවා, දරා ගත නොහැකි ණය බරකින් පෙළෙයි. 2019-2022 අතර කාලය තුළ අප ආපසු ගෙවීමට නියමිත ණය වාරික සහ පොලී ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 21 ක් පමණ වන බව මේ වන විට ගණන් බලා තිබේ.

විදේශයන් වෙත ලංකාව ණය වී ඇති ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 55 කි. එයින් සියයට 14 ක් චීනයට ය. සියයට 12 ක් ජපානයට ය. සියයට 14 ක් ආසියානු සංවර්ධන බැංකුවට ය. සියයට 11 ක් ලෝක බැංකුවට ය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ සමස්ත ණය ප‍්‍රමාණය ගත් විට එය, රටේ සමස්ත දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ වටිනාකමින් සියයට 78 කට සමාන වන්නේය. ‘කලාපීය සහයෝගීතාව සඳහා වන දකුණු ආසියාතික සංවිධානයට’ අයත් රටවල් සහ ‘අග්නිදිග ආසියානු ජාතීන්ගේ සංගමයට’ අයත් රටවල් අතරේ එය සැලකෙන්නේ ඉතා ඉහළ ණයගැති භාවයක් ඇති රටක් වශයෙනි.

2010-2015 අතර කාලය තුළ චීනය ඩොලර් බිලියන 5 ක ණය ප‍්‍රමාණයක් ලංකාවට පොම්ප කෙළේය. ඒ, මත්තල ගුවන් තොටුපොළ, හම්බන්තොට වරාය සහ ගල්අඟුරු බලාගාරයක්, සන්නිවේදන කුළුණක් සහ අධිවේග මාර්ග පද්ධතියක් ගොඩනැගීම සඳහා ය. 2018 වන විට ශී‍්‍ර ලංකාව චීනයෙන් ලබාගෙන ඇති මුළු ණය ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 8 ක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ. එහෙත් අවාසනාව වන්නේ, මේ ණයවලින් සෑහෙන ප‍්‍රමාණයක් යොදවා ඇත්තේ, ජනතාවට සෙතක් නැති නිසුරු ව්‍යාපෘතිවලට ය.

එවැනි අවාසනාවන්ත තත්වයකට පත්ව සිටින අපේ ජංගම ගිණුමේ හිඟයත් දිනෙන් දින උග‍්‍ර වෙමින් තිබේ. එසේ තිබියදී, ඊළඟ මාස 15 තුළ අප විසින් ආපසු ගෙවීමට නියමිත ණය ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 6 ක් පමණ වෙතැයි ගණන් බලා තිබේ. ලබන සතියේ යෙදෙන 71 වැනි නිදහස අප සමරන්නේ එවැනි දොම්නස් සහගත වටපිටාවක ය.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ අවාසනාව එතෙකින් නිමා නොවේ. අපේ වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින මන්ත‍්‍රීවරුන් 225 දෙනාගෙන් 94 දෙනෙකු අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ අසමත් පිරිසකි. රටේ ආර්ථිකය තුළ සිදුවෙමින් ඇත්තේ කුමක්ද යන්න ඔවුන්ට නොවැටහෙයි. වැටහෙන පිරිස පවා ඊට ඇස් කන් පියාගෙන සිටිති.

ණය ආපසු ගෙවීම

2019 ජනවාරිය වන විට ශ‍්‍රී ලංකාවේ රුපියලේ අගය පෙර නොවූ විරූ අයුරින් පහළ වැටුණේය. ඒ, ඇමරිකානු ඩොලරයට රුපියල් 182.80 ක් වශයෙනි. ඉන් පසු එය තරමක් ස්ථාවර විය. කෙසේ වෙතත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය පිළිබඳ අනාගත චිත‍්‍රය අඳුරු ය. එහෙත්, මහා ව්‍යාපාරික ධම්මික පෙරේරා මෑතකදී එක්තරා රූපවාහිනි සාකච්ඡුාවකදී පෙන්වා දුන් පරිදි, එය කළමනාකරණය කර ගැනීමට බැරි කමක් නැත. වර්තමාන වෙළඳපොළ මූලාශ‍්‍ර දක්වා සිටින පරිදි, ජනවාරි මාසයේ ලංකාව සිය විදේශ ණයවලින් ඩොලර් බිලියන 1.2 ක් ගෙවා දමා තිබේ. එසේ කොට ඇත්තේ, ජාත්‍යන්තර බැªම්කර වෙළඳපොළෙන් අවශ්‍ය කරන මුදල් සොයා ගැනීමට ගත් උත්සාහය මුළුමණින් සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වීම නිසා, අපේ විදේශ විනිමය සංචිතයේම ඉතිරි කරගෙන තිබූ මුදල් පාවිච්චියට ගැනීමෙනි.

2018 අප මුහුණදුන් ඒ ආර්ථික අහේනිකර තත්වය, අපම ඇති කර ගත් දේශපාලනික අර්බුදයක් හේතුකොට ගෙන තවත් උග‍්‍ර විය. 2018 අවසාන භාගයේ ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහා අර්බුදයක් ඇති කෙළේය. මුලින්ම ඔහු හිටපු අගමැතිවරයා ඉවත් කොට මහින්ද රාජපක්ෂව එම අගමැති තනතුරට පත්කෙළේය. එහෙත් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය ඔහුට ලබාගත නොහැකි වීම නිසා ඔහුට ඉල්ලා අස්වීමට සිදු විය. ඊළඟට ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේය. එහෙත් එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ආපසු හරවන ලදි. ඒ සියල්ලේ ප‍්‍රතිවිපාකයක් වශයෙන්, ලෝකයේ රටවල ආර්ථික ස්ථාවරයත්වයේ මට්ටම පිළිබඳ ඇස්තමේන්තු කරන ප‍්‍රධාන පෙළේ ජාත්‍යන්තර ආයතන දෙකක් වන ‘ෆිෂ්’ සහ ‘ස්ටැන්ඩර්ඞ් ඇන්ඞ් පුවර්’ විසින් ශ‍්‍රී ලංකාවේ තත්වය පහළ දැම්මේය. එසේ වන විට, ජාත්‍යන්තරයෙන් අපට ලබා ගැනීමට තිබෙන ණය සඳහා දැරිය යුතු වියදම නිතැතින් ඉහළ යන්නේය. එපමණක් නොව, මේ කාලයේ රට තුළ ඇති වූ දේශපාලනික අස්ථාවරත්වය හේතු කොටගෙන, ලංකාවේ කොටස් වෙළඳපොළේ සහ බැªම්කර වෙළදපොළේ තිබූ ඩොලර් මිලියන 900 ක පමණ වටිනාකමින් යුත් මුදලක් ලංකාවෙන් ඉවත් කර ගැනුණි. මේ කාලය තුළ විශාලතම පාඩුව ලැබුවේ සංචාරක ව්‍යාපාරයයි. එම ක්ෂේත‍්‍රයේ ප‍්‍රශස්ත වාරයේ ලංකාවට පැමිණීමට නියමිතව තිබුණු බොහෝ සංචාරක අවස්ථා මේ අර්බුදය නිසා අවලංගු වී ගියේය.

2018 වසර තුළ රුපියලේ අගය සියයට 15 කින් පමණ අවප‍්‍රමාණ විය. විශේෂයෙන්ම ඊට හේතු වූයේ, අපේ අසතුටුදායක ආර්ථික ක‍්‍රියාකාරීත්වයත්, ලෝකයේ දේශපාලනික නොසන්සුන්තාවත්, ඇමරිකාවේ පොලී අනුපාතිකය ඉහළ යාම සහ ලංකාවේ දේශපාලනික අර්බුදයත් ය. ලංකාවේ විදේශ ණය ප‍්‍රමාණයෙන් විශාල ප‍්‍රමාණයක් සමන්විත වන්නේ, ලංකා රජය මගින් ඩොලර් වටිනාකමින් නිකුත් කළ බැªම්කර හරහා ලබා ගත් ණය මුදල්වලිනි. අපේ ණය ප‍්‍රමාණයෙන් සියයට 50 ට ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් ඊට අයත් වෙයි. එසේ හෙයින් අභියෝගය බරපතල ය. මන්ද යත්, ඇමරිකාවේ පොලී අනුපාතිකය ඉහළ යන තරමට අප ගෙවීමට ඇති ඩොලර් ණය ප‍්‍රමාණයේ බරත් වැඩි වන බැවිනි.

ඉදිරිය

මේ නිසා ආණ්ඩුව තමන්ගේ ප‍්‍රාග්ධන ගිණුම ශක්තිමත් කර ගත යුතුව තිබේ. ඒ, තව තවත් විදේශ සෘජු ආයෝජන ලංකාවට හැකි තාක් ගෙන්වා ගැනීමෙන් සහ අපේ අපනයනයන් උපරිමයෙන් වර්ධනය කර ගැනීමෙනි. මේ අංශ දෙකම අද පවතින්නේ දුෂ්කර මට්ටමක ය. අපේ ණය ආපසු ගෙවීමට ඇත්තේ ඩොලර්වලින් නිසා, වැඩි වැඩියෙන් ඩොලර් මේ රටට ගෙන්වා ගන්නා ක‍්‍රමයක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. මේ ආණ්ඩුවට තවමත් ලෝකයේ ප‍්‍රසාදය තිබේ. ඒ වාසිය පාවිච්චියට ගෙන ආර්ථිකයට වහා තල්ලූවක් දීම ආණ්ඩුවේ වගකීමයි.

මීට අවුරුදු 20 කට පෙර, අපේ අපනයනයන්හි වටිනාකම අපේ දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ වටිනාකමින් සියයට 33 ක අගයක් ගත්තේය. අද එය සියයට 13 දක්වා පහළ වැටී තිබේ. ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල’, පසුගිය කාලයේ අපේ අර්බුදය තුළ නවතා දැමූ ආධාර වැඩපිළිවෙල යළි සලකා බැලීමට මේ වන විට එකඟ වී ඇත. ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ’ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂිකා ක‍්‍රිස්ටීන් ලගාර්ද් මෙසේ කියා ඇතැයි මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. ‘‘ශ‍්‍රී ලංකාවේ බලධාරීන්ගේ කර්තව්‍යයන් සාධනය කර ගැනීමෙහිලා ආධාර වීමට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සූදානමින් සිටී. ඒ වැඩපිළිවෙලවල් ගැන සාකච්ඡා කිරීම සඳහා පෙබරවාරි මැද හරියේ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ නියෝජිත කණ්ඩායමක් ලංකාවට ඒමට නියමිතයි.’’

මේ වන විට ලංකාවට ලොකුම ණය සපයන්නන් වන්නේ ‘චීන සංවර්ධන බැංකුව’, ජපාන ආණ්ඩුව සහ ඉන්දීය ආණ්ඩුවයි. ඒ සමගම ‘ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව’ සහ ලෝක බැංකුවත් විශාල වශයෙන් අපට ණය සපයන ආයතන වන්නේය. කෙසේ වෙතත්, අපේ ගෙවුම් ශේෂ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් වශයෙන්, අප වඩ වඩාත් ප‍්‍රධාන ආසියාතික රටවල් කෙරෙහි යොමු වීමේ ප‍්‍රවණතාවක් තිබේ. වෙළඳපොළ ආරංචි මාර්ග දක්වන පරිදි, විදේශ ණය පියවා ගැනීමේ පෙර නොවූ විරූ ප‍්‍රශ්නයක් මතුවුණොත්, ඒ සඳහා ආධාර ලබා ගැනීම අරභයා ඉන්දියාව සහ චීනය සමග මේ අවස්ථාවේ ලංකාව සාකච්ජා කරමින් සිටී. ඩොලර් මිලියන 400 ක වටිනාකමින් යුත් මුදල් හුවමාරුවකට, ඉන්දියාවේ මහ බැංකුව සහ අපේ මහ බැංකුව පසුගිය මාසයේ එකඟත්වය ඇති කොටගෙන තිබේ. මේ අතර චීනයේ මහ බැංකුවත් ඩොලර් මිලියන 300 ක් ණයක් ලංකාවට දීමට එකඟ වී තිබේ. දැනට ලංකාවේ යහපත් බලාපොරොත්තුවකට ඇත්තේ චීනයේ මහ බැංකුව සහ ඉන්දියාවේ මහ බැංකුව ලංකාවට ආධාර කිරීමට වැඩි උනන්දුවක් පෙන්නුම් කරමින් සිටීමයි. එය සමහර විට ලංකාවේ භූ-දේශපාලනික වැදගත්කම සලකාගෙන විය හැකිය.

මේ අතර, කෙටිම කාලයක් තුළ සෘජු විදේශ ආයෝජන ලංකාවට අද්දා ගැනීමටත්, ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ප‍්‍රමාණවත් (ණය නොවන) දීමනා ලබා ගැනීමටත්, ඒ සමගම අපේ අපනයනයන් වර්ධනය කර ගැනීමටත් ආණ්ඩුව කටයුතු කළ යුතුව තිබේ. අවාසනාවකට, අශ්වයාට කලින් කරත්තය යන ඉතිහාසයකි අපට ඇත්තේ.

image 9013036f80දිනේෂ් වීරක්කොඩි

2019 පෙබරවාරි 1 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ Sri Lanka's Debt-Ridden Independence නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 266

කපටි සිරිසේන අයිෆල් කුළුණ දෙවරක් වික්ක ලස්ටිග්ගේ වෙස් ගත්තේද?

ලෝක ඉතිහාසයේ රැවටිලිකරුවන් රාශියක් සිටියෝය. ඔවුහු විවිධාකාරයෙන් ප්‍රසිද්ධ වූහ. වික්ටර් ලස්ටිග් මේ අතරින් ප්‍රධාන රැවටිලිකරයෙකි. "අයිෆල් කුළුණ දෙපාරක් වික්ක හාදයා," (ද මෑන් හු සොල්ඩ් අයිෆල් ටවර් ටුවයිස්) ලෙස ප්‍රකට ඔහු, පැරිස් නුවර ඉදිකොට ඇති ලෝක පුදුමවලින් එකක් වන අයිෆල් කුළුණ යකඩ වලට දෙපාරක් විකිණීමට සමත් වූ කපටියෙකි.

ප්‍රංශයේ අත්ලාන්තික් වරායන් සහ නිව්යෝර්ක් නගරය අතර ගමන් කළ නව්කාවල ගමන් ගන්නා මගීන් රැවටීම ඔහුගේ පළමු ජීවනෝපාය විය.

ඉන්පසු, 1923 වසරේ යම් දිනක පරිස් නුවරට පැමිණි ඔහු අයිෆල් කුළුණ ගැන පළවූ පුවත්පත් වාර්තා ගැන අවධානය යොමු කළේය. අදාළ ලිපි වලින් අයිෆල් කුලුණේ තත්වය සහ හදිසි නඩත්තුවක අවශ්‍යතාවය ගැන අවදාරණය කොට තිබුණි. මෙය ප්‍රයෝජනයට ගනිමින්, වික්ටර් ලස්ටිග් නගරයේ තිබු සුවිසල් හෝටලයකට එහි විසු ලෝහ බඩු පිළිබඳ ව්‍යාපාරිකයින් කණ්ඩායමක් ගෙන්වා අයිෆල් කුලුණේ අනාගතය ගැන කතා කළෝය.

කතා බහ ආරම්භ කිරීමට පෙර හෙතම, "විදුලි සංදේශ දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍යය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්" ලෙස කටයුතු කරණ බව හඳුන්වා දුන් අතර එය ඔප්පු කිරීමට අවශ්‍යය ව්‍යාජ ලේඛණද ඉදිරිපත් කළේය. හෙතම හැසිරුණු අකාරයෙන් කිසිම ව්‍යාපාරිකයෙකු ඔහු ගැන සැක නොසිතුහ. බාසාවේ පරිණත බව, රාජ්‍ය සේවකයෙකුගේ පෞර්ෂය ඔහු මනාව පෙන්නනු ලැබුවේ ව්‍යාපාරිකයින් මුසපත් කරවමිනි.

"නියෝජ්‍යය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්තුමා" අයිෆල් කුළුණ ගැන ආණ්ඩුව ගෙන ඇති “රහසිගත තීරණය” ගැන ව්‍යාපාරිකයින් හමුවේ හෙළිදරව් කරනු ලැබුවේ ගනුදෙනුව සිදුවන තෙක් කෙළ බිඳක් නොහෙළන ලෙස නියෝග කරමිනි. "අයිෆල් කුළුණ යකඩ වලට විකුණන්න ආණ්ඩුව තීරණය කරලයි තියෙන්නේ. ජනතාව උසී ගැන්වීමට ඉඩ තිබෙන නිසා මේක ඉතාම රහසේ සිදු කිරීමට නියමිත කටයුත්තක්. ඒ නිසා මේකට කැමති එක්කෙනෙක් ඉන්නවනම් කියන්න."

ලාභය පෙන්වා මොළය නැති කිරීම !

අයිෆල් කුලුණේ ඇතිලෝහ විකිණීමෙන් විශාල ලාභයක් ලබාගත හැකි බව සිතු අන්ද්රි පොයිසෝන්, වික්ටර් ලස්ටින්ගේ ලණුව ගිල්ලේය. ඉන් පසු වික්ටර් ලස්ටිග් සහ අන්ද්රි පොයිසෝන් වෙනම හමු වීමට තීරණය කළෝය. දෙවැනි හමුවේදී තම දුක්ගැනවිල්ල කියූ වික්ටර් ලස්ටිග් තමන් සිතන ජීවිතය නැති බවත් ආණ්ඩුවෙන් ගෙවන වැටුප ප්‍රමාණවත් නැති බවත් කිව්වේය. එසේම තමන් අල්ලසටබර මිනිහෙක් බව ඔහු නොකියා කිව්වේය.

තමන් ඉදිරියේ ඇති විශාල ව්‍යාපාරික අවස්ථාව කෙසේ හෝ ලබා ගැනීමට තීරණය කළ අන්ද්රි, "නියෝජ්‍යය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්තුමාට" විශාල අල්ලස් මුදලක් ලබා දුන්නේය. තම අවශ්‍යතාවය ඉටුකළ අන්ද්රිගේ විශ්වාසය තවත් වැඩි කරමින් වික්ටර් සමුගත්තේ ගනුදෙනුවේ මීළඟ පියවර සඳහා අවශ්‍යය දිනය ගැන එකඟතාවයකින් පසුවය. වික්ටර් ඕස්ට්‍රියාවට පලා ගියේය. අන්ද්රි වංචාවට හසු වූ බව පසුව තේරුම් ගත් නමුත් ලැජ්ජාව නිසා පොලිසියට පැමිණිළි කිරීමෙන් වැළකී සිටියේය. නමුත් පසුව එය ප්‍රසිද්ධ කාරණයක් බවට පත්විය.

රුමේනියානු සල්ලි පෙට්ටිය වික්ටර් ලස්ටින්ගේ තවත් එක් වික්‍රමයකි. ඒ යුරෝපයේ රටවල් රාශියක වංචා කිරීමෙන් පසු ඇමෙරිකාවට පලාගිය පසුය. මැහෝගනී වලින් තනනු ලැබූ ට්‍රාන්කර් පෙට්ටියක් පෙන්වා එය මුදල් නෝට්ටු වල වලංගු පිටපතක් පැය හයක් ඇතුළතදී ලබා දීමට හැකි මැෂිමක් ලෙස පෙන්වමින් ඇමෙරිකානු ජාතිකයින් බොහෝ දෙනෙකුගෙන් මුදල් වංචා කිරීමට හෙතම සමත් විය.

වික්ටර් ලස්ටින් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ සිරගෙදරකදී මියයන තෙක්ම ඔහු විවිධාකාරයේ වංචාවල නිරත වෙමින් හමුවන සෑම අයෙකුම පාහේ රැවටීමට උත්සහ කළේය.

බ්රූක්ලින් පාලමත් බොරුවට විකුණුවා !

මේ අතර, ඇමෙරිකානු ජාතිකයෙකු වූ ජෝර්ජ් සී. පාකර් ද තවත් එක් සූර කපටියෙකි. ඔහු, ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ කපටිම පුද්ගලයා ලෙස පිළිගැනේ. නිව්යෝක් නුවර ඇති බ්රූක්ලින් පාලම තමන්ගේ බූදලයක් යැයි කියමින් අවස්ථා කිහිපයකදී විකුණා මුදල් සොයා ගැනීමට ඔහු සමත් විය. ඊට අමතරම මැඩිසන් උද්‍යානය, කලා කෞතුකාගාරය, ග්‍රාන්ට්ගේ සොහොන ( ජෙනේරාල් ග්‍රාන්ට් ජාතික සිහිවටනය ) මෙන්ම විමුක්තියේ පිළිමය ( ස්ටැචු ඔෆ් ලිබර්ටි) ආදී නිවයෝක් නුවර ඇති ප්‍රධාන සිහිවටන රාශියක් ව්‍යාජ ලේඛණ සකස් කරමින් විකුණා දැමීමට ඔහු සමත් විය. ඔහු තම වංචාවන් සඳහා විවිධාකාර උප්පරවැට්ටි භාවිතා කළේය. මේ අතරින් ග්‍රාන්ට්ගේ සොහොන විකිණීමේදී පාකර් පෙනී සිටියේ ජෙනේරාල් ග්‍රාන්ට්ගේ මුණුපුරා ලෙසය.

මෙවැනි කපටින් ගැන කියවීමේදී සහ ඔවුහුගේ ගති ලක්‍ෂණ ගැන සොයා බැලීමේදී මෙරට වත්මන් ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාද ඔවුහුගෙන් වෙනස් වන්නේ හැදී වැඩුණු පරිසරයෙන් පමණි.

සිරිසේනගේ වෙනස !

එනම්, සිරිසේන මහතාගේ දේශපාලනය විසින් උගවනු ලබන්නේද, පුද්ගලයෙකුගේ කපටිකම ඔහුට දේශපාලනික වශයෙන් කෙතරම් වාසි ගෙනදීමට සමත්වන්නේද යන්නය. මීට කදිම නිදසුන් බොහොමයක් ඔහුගේ දියණිය විසින්ම "රචනා කොට" උත්වශ්‍රීයෙන් එළිදක්වනු ලැබූ ජනාධිපති තාත්තා කෘතියේ අඩංගු වේ. සිරිසේන මහතා ශ්‍රි ලංකා දේශපාලන ඉතිහාසයේ බිහි වූ කපටිම දේශපාලනඥයා ලෙස හැඳින්වීම අතිශෝක්තියක් නොවේ.

ජනාධිපති සිරිසේන මහතා ඔහු හැර වෙන කිසිවකු විශ්වාස කරනේ නැති පුද්ගලයෙකි. ඔහු කිසිම දෙයක්‌ තවම තීරණය නොකරන්නේ මේ නිසාය. ඔහු දේවල් දැන ගන්නේ පත්තරෙන්ය. සිරිසේන මහතා රජය තාන්ත්‍රිකයෙකු නොව, බලය වෙනුවන් හීන් නූලෙන් අංචි අදින්නෙකි.

හැම උත්සාහයක්ම යළි බලයට එන්නයි !

කුමන හෝ කුමන්ත්‍රණයක් මාර්ගයෙන් යළි බලයට පැමිණීම ජනාධිපති සිරිසේන මහතාගේ අදහස බව ඉතාම පැහැදිළි කාරණයකි. රටේ ජනතාව කාලයක් තිස්සේ බලා සිටි ප්‍රශ්නයකට හෙතම උත්තර දීම සඳහා තෝරා ගත්තේ ශ්‍රී ලංකාව නොව, ඉන්දියාවය. " ජනාධිපතිවරණය දෙසැම්බර් මාසයේ පැවැත්වෙනවා, මම තරග කරනවාද කියන එක තාම තීරණය කරලා නෑ," සිරිසේන මහතා මාධ්‍යයට ප්‍රකාශ කළේය.

මෙහිදී ගෙනහැර දැක්වියයුතු මූලික දේශපාලනික කාරණයක් තිබේ. එනම් මෙරට බිහි වූ අනෙකුත් දේශපාලනඥයින්ට සාපේක්ෂව සිරිසේන මහතා වෙනස් පුද්ගලයෙකු බවය. අනෙකුත් දේශපාලනඥයින් කල්පනා කොට අවසන් කරන තැන සිට ඔහු සිතීමට පටන් ගන්නේය. මේ නිසා ඔහුගේ මීළඟ පියවර ගැන අනාවැකි කීමට බොහෝ දෙනෙකු අසමත්ය. ඔහුගේ මෙම දේශපාලන උප්පරවැට්ටියෙන් හොඳටම බැටකා ඇත්තේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාය. ඒ රාජපක්ෂ මහතාද පමණ ඉක්මවා ගිය බල තණ්හාවෙන් පිරුණු පුද්ගලයෙකු හේතුවෙනි.

මහින්දට දාපු අමුතු සෙල්ලම !

පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල වලින් මුසපත් වී සිටි රාජපක්‍ෂ මහතාට බලාපොරොත්තු නොවූ ආකාරයේ අගමැතිකම සහ මුදල් ඇමතිකම දී, සිරිසේන මහතා අමුතුම සෙල්ලමක් නැටුවේය. ආගිය අතක් නැතුව තිබු ආණඩුවට නවපණක් ලැබුණි. 2015 දී පරාජය කළ රාජපක්‍ෂ මහතා යළිත් කකුල් දෙකෙන් අල්ලා පොළවේ ගැසීමට සිරිසේන මහතා සමත් විය. රට පුරා දොරේ ගලමින් තිබු රාජපක්ෂ රැල්ල යළිත් සකස් කළ නොහැකි අන්දමට දියාරූ විය. නමුත්, සිරිසේන මහතාට සිදු වූ අගතියක් නැත.

සිරිසේන මහතා අවංක චේතනාවෙන් රාජපක්ෂ මහතා සමග එකතු වූයේ යැයි අනුමාන කළද, සිදු වූයේ, පැවති දේශපාලන පරිසරය සිරිසේන මහතාගේ වාසියට සකස් වීම පමණි. සිරිසේන මහතා මේ සියල්ල කරන්නේ රටේ දියුණුව සඳහා නම් එහි ගැටලුවක් නැත. නමුත්, බොහෝමයක් ඔහුගේ තීන්දු තීරණ තම පෞද්ගලික අරමුණු දිනා ගැනීමට මිස රටේ යහපත වෙනුවෙන් නොවේ. මෙම සමස්ථ සමාජ සිදුවීමේ ඇති ඛේදවාචකය එයයි.

2015 සිට මේ දක්වා දෙවරක් උස්සා පොළවේ ගැසූ බල තණ්හාවෙන් පිරුණු රාජපක්ෂ මහතා දකින සෑම විටම මාගේ මතකයට එන්නේ අයිෆල් කුළුණ දෙපාරක් විකුණනු ලැබූ " ප්‍රංශයේ විදුලි සංදේශ දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍යය අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්" ලෙස පෙනී සිටි වික්ටර් ලස්ටින් හෝ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ 18වැනි ජනාධිපතිවරයා වූ ජෙනෙරාල් ග්‍රාන්ට් ගේ මුණුපුරා ලෙස පෙනී සිටිමින් ඔහුගේ සොහොන්කොත විකුණනු ලැබූ ජෝර්ජ් සී. පාකර් ලෙස වෙස් වලාගෙන සිටින මෛත්‍රිපාල සිරිසේනය.

නිලන්ත මානවසිංහ

 

 

 

Comment (0) Hits: 109

දේශපාලනික සහ ආර්ථික දෘෂ්ටිවාද යල්පැන ගොසිනි !

දේශපාලන පක්ෂවල ඇති දේශපාලනික දෘෂ්ටිවාදයන් කවරේ ද? හංසයා (නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ), පොහොට්ටුව (ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ), නැත්නම් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ පවතින එක්සත් ජාතික පක්ෂය හෝ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය වැනි ඒකරාශීවීම් පෙනී සිටින්නේ කුමන දෘෂ්ටිවාදයක් වෙනුවෙන් ද?

දේශපාලනික සීමා මායිම් බොඳ වී යාම

එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සැලකෙන්නේ වඩාත් වමට බර, පෞද්ගලික අංශය සහ විදේශ ආයෝජන කෙරෙහි අඩුම ලැදියාවක් ඇති පක්ෂයක් වශයෙනි. එසේ නම්, පුද්ගලික ව්‍යාපාර සඳහා වන බදු අඩු කෙළේ සහ කොළඹ ඉතා වටිනා ඉඩමක් ෂැන්ග‍්‍රි ලා වැනි ව්‍යාපාරයකට විකුණා දැමුණේ ඒ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන ආණ්ඩුවෙන් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද?

එක්සත් ජාතික පක්ෂය සැලකෙන්නේ වඩාත් දකුණට බර, පෞද්ගලික අංශයට වැඩි ලැදියාවක් ද, රාජ්‍ය අංශයට අඩු ලැදියාවක් ද ඇති පක්ෂයක් වශයෙනි. එහෙත් ලංකා ඉතිහාසයේ රාජ්‍ය අංශයේ සේවකයන්ගේ වැඩිම වැටුප් වර්ධක යෝජනා කෙරුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවකින් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද? පෞද්ගලික ව්‍යාපාරවලින් ‘සුපිරි ප‍්‍රතිලාභ බද්දක්’ අය කර ගත යුතු බවට නීති පැනවූයේ එම පක්ෂයේ ආණ්ඩුවකින් වීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද? එහෙමත් නැත්නම්, මේ පක්ෂය බලයේ සිටි කාලය මුළුල්ලේම පාහේ කොටස් වෙළඳපොළ තුළ ගරා වැටීමක් පෙනෙන්ට තිබීම ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද?

ඇත්ත කතාව වන්නේ, මේ පක්ෂ අතර සීමා ඉරි බොඳ වී ගොස් ඇති බව ය. ඒ එකිනෙක පක්ෂය ඇත්තෙන්ම නියෝජනය කරන්නේ නිශ්චිතවම කවරක් ද යන්න පැහැදිලි කර ගැනීම දුෂ්කර කටයුත්තකි.

පුද්ගලතාවන් නැගී සිටීම

අලූත්ම ප‍්‍රවණතාව වශයෙන් පෙනෙන්ට තිබෙන්නේ පුද්ගලයන් වටා දේශපාලනික ඇඟෑලූම් කම් වර්ධනය වන බවකි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, දේශපාලනික සන්ධානයන් ගොඩනැගෙන්නේ දේශපාලනික හෝ ආර්ථික දෘෂ්ටිවාදයන් මුල් කොටගෙන නොවේ. නව ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පෙරමුණ හෝ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ඊට අගනා සාක්ෂියකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය පැත්තෙන් බැලූවත් ඒ කාරණය සම්බන්ධයෙන් බරපතල වෙනසක් පෙනෙන්ට නැත.
යම් කිසි ඡුන්ද පදනමක් මත පක්ෂ බිහි වන අතර, නළු නිළියන් සහ ක‍්‍රීඩා තාරකා ආදීහූ දේශපාලනයට පිවිසෙති. කිසිවක් පිළිබඳ ඔවුන්ට මෙලෝ අදහසක් නැති වුවත් වැඩිම ඡුන්ද ප‍්‍රමාණයක් ලබා ගැනීමට ඔවුහූ සමත් වෙති. පුද්ගලයන් වශයෙන් එසේ ඉස්මතු වීම එයාකාරයෙන්ම වරදක් නොවූවත්, ආර්ථිකය අරභයා වන නිශ්චිත සහ පැහැදිලි අදහසක් හෝ දැක්මක් මොවුන්ට නොමැති වීම ප‍්‍රශ්නයකි.

පිරිසුදු වමක් හෝ පිරිසුදු දකුණක් කියා දෙයක් ලොවේ නැත

මෑතකදී පැවති එක්තරා දේශපාලනික සාකච්ඡුාවකදී එය මෙහෙයවන්නා, ඊළඟට පැවැත්වෙන ජනාධිපතිවරණයටත් ඉදිරිපත් වීමට බලාපොරොත්තු වන, වැඩි ප‍්‍රසිද්ධියක් නැති එක් සාකච්ඡුාකරුවෙකුගෙන්, ඔහු රටට යෝජනා කරන ආර්ථික න්‍යාය කුමක්දැ යි ප‍්‍රශ්න කෙළේය. ප‍්‍රශ්නයෙන් තරමක් අන්දමන්ද වූ මේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා උඩින්පල්ලෙන් දුන් පිළිතුර වුණේ ‘මිශ‍්‍ර’ යන්නයි. ආර්ථික ක‍්‍රමයක් මිශ‍්‍ර බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ලෝකයේ කිසි සාර්ථක ආර්ථිකයක, තනිකර ‘දක්ෂිණාංශික’ හෝ තනිකර ‘වාමාංශික’ ආර්ථිකයක් දක්නට තිබේ ද?

ධනපති ලෝකයේ ප‍්‍රමුඛ රට වන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, 2009 මහා මූල්‍ය අර්බුදය නිසා කඩා වැටුණු යෝධ පෞද්ගලික බැංකු, බදු ගෙවන්නන්ගේ ඩොලර් බිලියන ගණන් වැය කොට ගලවා ගැනීම ධනපති විරෝධී කි‍්‍රයාවකට කියාපු උදාහරණයකි. එයාකාරයෙන්ම, සමාජවාදී සහ වාමවාදී චීනය සහ රුසියාව තමන්ගේ ආර්ථිකයන් මොන තරම් පුළුල්ව විවෘත කොට ඇත්ද යත්, බොහෝ ක්ෂේත‍්‍රවල ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික ව්‍යාපාර සමාගම් ලෝකයේ ප‍්‍රධාන පෙළේ ව්‍යවසායන් බවට අද පත්ව ඇති බව දැක්විය හැකිය.

කොටින් කිවහොත්, ශක්තිමත් ආර්ථික වර්ධනයක් අත්කර ගැනීම සඳහා ඒ ඒ රටවල් පාවිච්චියට ගෙන ඇති ආර්ථික ආකෘති කිසියම් අන්තවාදී ක‍්‍රමයකට ගොස් නැති අතර ඒවායේ විවිධ ආකෘතිවල සම්ම්ශ‍්‍රණයක් දැක ගැනීමට ලැබෙන බව කිව යුතුය.

සාර්ථකත්වයන් තුළ භාවිතයට ගෙන ඇති එකිනෙකින් වෙනස් ආකාරයේ ආකෘති

මෑත දශක කිහිපය තුළ ලෝකයේ සාර්ථකම ආර්ථිකයන් වශයෙන් ගැනෙන්නේ ජපානය, සිංගප්පූරුව, හොංකොං, තායිවානය සහ දකුණු කොරියාවයි. ඒ අතර චීනයත් මේ වන විට ඉතා වේගවත් ආර්ථික වර්ධනයක් සනිටුහන් කරමින් සිටී. කෙනෙකු මේ එකිනෙක රට කෙරෙහි විශේෂ අවධානයක් යොමු කළොත් පෙනෙන කාරණය වන්නේ, ඒ එකිනෙක රට තම තමන් සතු ශක්තීන් සහ ඉඩ ප‍්‍රස්ථාවන්ට අනුකූල වන පරිදි තමන්ටම ගැළපෙන ආර්ථික ආකෘතීන් සකසාගෙන ඇති බව ය. මේ කිසි රටවල් දෙකක්, ආර්ථික සහ දේශපාලනික ප‍්‍රවේශයන් සම්බන්ධයෙන් සපුරා සමානත්වයක් නොපෙන්වන බව එහිදී පෙනී යයි.

දකුණු කොරියාව තමන්ගේ මහ පරිමාණ පෞද්ගලික ව්‍යවසායන්ට ආණ්ඩුවේ ආධාර උපකාර ලබා දුන්නේය. හයුන්දායි සහ සැම්සුං වැනි ජගත් පරිමාණ යෝධ සමාගම් බිහි වී ඇත්තේ එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. තායිවානය වැඩි වැදගත්කමක් දුන්නේ කුඩා පරිමාණ ව්‍යවසායන්ට ය. ඒ කුඩා සමාගම් සතුව පැවති නිසග ශක්තීන් ඔවුන්ගේ කාර්යක්ෂමතාව වර්ධනය කර ගැනීමට තුඩුදුන් අතර, ඒ හේතුවෙන් අඩ-සන්නායක සහ කොම්පියුටර් ක්ෂේත‍්‍රවලට සාර්ථක ආකාරයෙන් විසිරී පැතිරීමට එම පෞද්ගලික සමාගම්වලට අවස්ථාව පාදා දුන්නේය. සිංගප්පූරුව වැඩි අවධානය යොමු කෙළේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් කෙරෙහි ය. අද දක්වාමත් එරටේ සිංගප්පූරු ගුවන් සමාගම සහ ඞී.බී.එස්. බැංකුව පවතින්නේ රාජ්‍ය ආයතන වශයෙනි.

මේ සියලූ අත්දැකීම් පසුපස පොදු සාධක ගණනාවක් තිබේ. එසේම එකිනෙකට පටහැනි සාධක ගණනාවක් ද දක්නට ලැබේ.

න්‍යායවාදීන්ගේ ආකෘති

ආර්ථික න්‍යායන් බොහෝ විට ගොඩනගනු ලබන්නේ න්‍යායවාදීන් විසිනි. එහෙත් ඉහත සඳහන් රටවල සීග‍්‍ර සංවර්ධනයට නායකත්වය සැපයුණේ න්‍යායවාදීන්ගෙන් නොව, ප‍්‍රායෝගික ව්‍යපාරික වෘත්තිකයන්ගෙනි. කීර්තිමත් ආර්ථික න්‍යායචාර්යවරුන් විසින් නිර්දේශ කරන ලද ඇතැම් න්‍යායන් මොවුන් විසින් ප‍්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබ තිබේ.

මේ නිසා යම් ආර්ථික ආකෘතියක් න්‍යායවාදීන් කියන නිසාම අන්ධානුකරණය කළ යුතු නැත. රටේ ආර්ථිකය ඉබාගාතේ විවෘත කිරීම නිසා ශ‍්‍රී ලංකාව පසුගිය දශක ගණනාවක් තිස්සේ ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකට (විදේශයන්ගෙන් ලංකාවට ලැබෙන විදේශ ආදායම සහ ලංකාවෙන් විදේශයන්ට ගලා යන වියදම අතර පරතරයකට* ගොදුරු වී සිටින අතර එය අද අප මුහුණදෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නයක් බවට පත්ව තිබේ. ශක්තිමත් ආර්ථික සැලැස්මක් සඳහා සැබෑ ලෝකයේ සාර්ථක අත්දැකීම්වලින් පාඩම් උගත යුතු නමුත්, ඒ අතරේම ලෝක සන්දර්භය තුළ අපේ සුවිශේෂී ශක්තීන් සහ ඉඩප‍්‍රස්ථා පිළිබඳ සාරගර්භ හැදෑරීම් ද ඊට පාදක කර ගත යුත්තේය.

දේශපාලනික සන්ධානයන් නොව, ප‍්‍රායෝගික සැලැස්මක් ඉල්ලා සිටින්න

අවසාන වශයෙන් බලන විට, අන්තවාදී ආර්ථික න්‍යායන් සහ දේශපාලනික දෘෂ්ටිවාදයන් නූතන ලෝකය තුළ අදාළත්වයක් නැති තත්වයට පත්ව ඇති බව කිව යුතුය. දේශපාලන පක්ෂ සහ සන්ධාන ගොඩනැගෙන්නේ, විශේෂිත ජන වර්ග සහ සමාජ පංතිවල සහාය මුල් කර ගත් පුද්ගලයන් සහ පාර්ශ්ව පදනම් කර ගනිමිනි. එහෙත් ඒ ඒකරාශී වීම් සඳහා සංයුක්ත දේශපාලනික සහ ආර්ථික සැලසුම් ඇති බවක් පෙනෙන්ට නැත. ඡුන්දදායකයන් අද ඉල්ලා සිටිය යුත්තේ එයයි.

මැතිවරණ ප‍්‍රකාශන නමින් සුරංගනා කතා මාලාවක් ඉදිරිපත් කෙරේ. එහෙත් ඒවා සාක්ෂාත් කර ගන්නේ කෙසේද යන්න ඒ ප‍්‍රකාශන මගින් පැහැදිළි කෙරෙන්නේ නැත. එවැනි ප‍්‍රකාශන ඡුන්දදායකයා ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේය. මෙසේ ඉදිරිපත් කොට ඇති මැතිවරණ ප‍්‍රකාශනවල අවසාන ප‍්‍රතිඵලය බොහෝ විට හිස් වචන මාලාවක් පමණක් වී ඇති බව ඉතිහාසය අපට පෙන්වා දෙයි. වෙනත් පක්ෂ ගැන විවේචනය කිරීම, කිසි පක්ෂයක් පිළිගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් හේතුවක් කර ගත යුතු නැත.

මේ ඇරඹෙන්නේ තීරණාත්මක මැතිවරණ වසරකි. ඒ නිසා ප‍්‍රායෝගික සැලසුම් ඡුන්දදායකයන් විසින් ඉල්ලා සිටිය යුතුය. ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට තරම් ශක්තිමත් නායකයන් ඇත්දැ යි සොයා බැලිය යුතුය. හුදෙක් දේශපාලඥයන්ගේ අභිවෘද්ධිය තකා ගොඩනැගෙන සන්ධාන ප‍්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය.

2019 ජනවාරි 29 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී’ පුවත්පතේ පළවූ Irrelevance of Political & Economic Ideologies නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 231

සර්ව ආගමික කටයුතු තනි අමාත්‍යාංශයක් යටතට ගත නොහැකිද?

ආපදාවක් විසින් අපට කරන වින්නැහිය ගැන සාමන්‍යයෙන් අපි කියන්නේ හෙණගෙඩියක් පාත් වුණා කියාය. රටට හෙණ ගෙඩි පාත් වීම, ඍජු තර්ජනයක් ලෙස ඇතැම් අවස්ථාවලදී සිදුවිය. තවත් සමහර අවස්ථාවලදී එම තර්ජනය වෙස්වලාගෙන පැමිණි ආශිර්වාදයක් බවට පත්වන්නේය. බොහෝ රාජ්‍යයන් දියුණු වූයේ ඛේදවාචකවලින් පසු ලද පාඩම් වලිනි.

නමුත් මෙරටේ, මොකක්දෝ අවාසනාවකට, ඛේදවාචකවලින් ඉගෙන නොගන්නා, පැරණි වරදම යළි යළිත් කරන මිනිසුන් වෙසෙන ජාතියක් බවට පත්වී තිබේ. මේ ජාතිය පහසුවෙන් රවටා දැමිය හැකි, පහසුවෙන් එකෙනිකා කොටවා දැමිය හැකි, ඉතාම අසමගියෙන් ජීවත් වෙන ජාතියෙකි. රටේ වීරයන් ලෙස නම් දරන බොහෝ දෙනෙකු ඔවුහු එසේ නම්දරා ඇත්තේ ඔවුන්ගේ මුල් අරමුණ පරාජය වූ පසු ව්‍යාජ දේශප්‍රේමයේ වෙස්මුහුණ පැළඳ ගැනීමෙන් පසු ඊට රටේ සමස්ථ ජනතාවගෙන් බහුතරය රැවටීම හේතුවෙනි. දේශප්‍රේමය යනු ඉතාම හොඳින් අළෙවි කළ හැකි භාණ්ඩයකි. මේ දින වල රාජපක්‍ෂගේ දේශපාලන ව්‍යපාපෘතිය තම කර මතට ගෙන සිටින අති උතුම් මැල්කම් රංජිත් හිමිපාණෝද කලාක් තිස්සේ රටේ පවතින ව්‍යාජ දේශප්‍රේමයේ නිෂ්පාදනයකි. සුද්දන්ට කත් අදිනු ලැබූ කැප්පෙටිපොළ පසු කාලෙක වීර කැප්පෙටිපොල වන්නේද එසේය. ඉතිහාසය පුරාම සිදුවී ඇත්තේ මෙයයි.

කුවේණිය අවහා කරගත් විජයගේ සැබෑ වුවමණාව වූයේ කුවේණි සමග පවුල් කෑම නොව, රටේ දේශපාලන බලය අතට ගැනීම සඳහා කුවේණි පාවිච්චි කිරීමයි. ලණුව කෑවේ කුවේණිය. ඒ ලණු කෑම සිංහලයින්ට ජන්මෙන්ම උරුම වූවක් බවට පත්විය. චිරාත් කාලයක් තිස්සේ රාජ්‍යය පාලනය කළ රජවරුන්ගේ සහ රැජිණන්ගේ කතාන්දරයද ඊට නොදෙවෙනිය.

තම්මැන්නාව අගනුවර කරගත් විජය වසර 38 ක් මෙරට පාලනය කළ බව කියන්නේය. ඉන් පසු උපතිස්ස, පඬුවස්දෙව, අබය රජවරුන් පලනය කළ මෙරටේ, පසුකාලේක වසර 70 රාජ්‍යය පාලනය කරන පණ්ඩුකාභය යටතේ අනුරාධපුරය රාජධානිය බිහිවන්නේය. රජුන් සහ රැජිණන් 181 ක් රාජ්‍යය පාලනය කළා යැයි ලිය වී තිබේ.

ඉතිහාසය පුරාම පාවාදීම්, මරාගැනීම් ඔස්සේ බලය සඳහා කළ කුමන්ත්‍රණ කිරීම් වලින් අඩුවක් සිදුවූයේ නැත. රජවරුන්ගේ පරිපාලනය යටතේම මෙරටට පැමිණෙන විදෙශ් ආක්‍රමණිකයින් රටේ පැවති රටාව සහ මිනිසුන්ගේ දුර්වලකම් වලින් ඉතාම හොඳ ප්‍රයෝජන ලබා ගත්තෝය. එය 1948 දක්වා ඇදුනු අතර 1972න් පසු කීරටයට තිබු අයිතිය සහමුලින්ම නැති වී, " සිංහල බෞද්ධ" රාජ්‍යයේ පුනරාගමනය සිදුවිය. මෙය, ඒ වන විටත් තමන්ගේ කොටස වෙනුවෙන් කුළල් කා කමින් සිටි පිරිසට තම තමන්ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් දිගුකාලීන වැඩපිළිවෙලවල් නිර්මාණය කිරීම සඳහා ඉතාම පහසු තත්වයක් උදා කරණු ලැබීය.

එහි එක්තරා ප්‍රධාන වැඩපිළිවෙලක් වූයේ ක්‍රිස්තියානි පාසල් ආරම්භ වීමය. මෙය විදෙස් ආක්‍රමණිකයින් විසින් ඉතාම උපක්‍රමශීලිව කරනු ලැබූ ක්‍රමවේදයක් වූ අතර එමඟින් එතෙක් බෞද්ධ පන්සල වටා කේන්ද්‍ර ගත වී වැඩි දියුණු වෙමින් පැවති අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදය නැවත සැකස් කළ නොහැකි පරදි බෙදී වෙන්විය. එසේම, රටේ ප්‍රධාන බෞද්ධ පූජනීය ස්ථාන ආසන්නයේම, කතෝලික පූජ්‍යස්ථාන බිහි කළෝය. ඇසට පෙනෙන මායිමේ, නිර්මාණය කළ මෙවැනි භෞතික නිර්මාණයන් වලදී සිංහල සහ දෙමළ ජනතාව අතර පැහැදිළි බෙදීමක් නිර්මාණය කිරීම මූලික අරමුණ වූවා සේය. මීට කදිම නිදසුන, ශ්‍රී දළදා මාළිගාව ආසන්නයේ ඇති කතෝලික පල්ලියයි. එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස දළදාවේ තේවාවට නමස්කාර කොට ඊට සම්මාදම් වූ හින්දු සහ ඉස්ලාම් භක්තිකන් ප්‍රධාන සංස්කෘතියෙන් ක්‍රමයෙන් ඉවත් විය.

මෙම ක්‍රමෝපායික සමාජ පරිපාලන ක්‍රමවේදය ඉතාම ගැඹුරු බෙදීම් ජනතාව අතර ඇති කළා පමණක් නොව, පසු කාලෙක වාර්ගිකත්වය මූලික කරගෙන හට ගන්නා ගැටුම්වලට මූලික පදනම සකස් කරනු ලැබීය.

ඉන් පසු සිංහල ජනතාවට සිංහල විද්‍යාල, දෙමළ ජනතාවට හින්දු විද්‍යාල, මුස්ලිම් ජනතාවට ඉස්ලාම් විද්‍යාල ආදී වශයෙන් ආගම මූලික කරගත් අධ්‍යාපන රටාවක් නිර්මාණය විය. මෙම ක්‍රමවේදය සහමුළින්ම නැති කිරීම වෙනුවට, ඊට ව්‍යාජ විසඳුම් ඉදිරිපත් කිරීම පමණක් සිදු විය. සංහිඳියාව හෝ සහවාසය ගැන පුරසාරම් දොඩවන කිසිවෙක් මෙම මූලික කාරණයට අත තැබුවේ නැත. රාජ්‍යය පොදු සංස්කෘතිය සමග එකතු කිරීම අරමුණ කරගෙන සමස්ථ අධ්‍යාපන ක්‍රමවේදය සකස් කිරීම වෙනුවට එය ක්‍රමයෙන් වාර්ගිකයින් අතරද බෙදීම් ඇතිවන සේ නිර්මාණය කරනු ලැබීය.

එහි ඊළඟ පියවර වූයේ, බෞද්ධ කටයුතු, ක්‍රිස්තියානි කටයුතු, හින්දු කටයුතු,සහ ඉස්ලාම් කටයුතු වශයෙන් රාජ්‍යය පරිපාලනය තුළ වෙන් වෙන් ආයතන බිහි කිරීමය. බලයට පත් වූ එකඳු නායකයෙකු හෝ නායිකාවක් මීට එරෙහිව රාජ්‍යය ප්‍රතිපත්ති සකස් කිරීම වැදගත් කටයුත්තක් ලෙස නොසලකුවා පමණක් නොව, මහා සංස්කෘතිය තුළ අනු-සංස්කෘතීන් බිහි කිරීම සඳහා රාජ්‍යය අනුග්‍රහය ලබා දෙනු ලැබුහ.

හුදු බලය ලබා ගැනීම හෝ බලයේ රැඳී සිටීම පමණක් අභිප්‍රාය කරගත් බොහෝ නායක-කරාකාදීන් විසින් මෙම තුවාලය පෝෂණය කළා මිස ඊට කිසිම ප්‍රතිකර්මයක් සාධනීය ලෙස යෝජනා නොකළෝය.

විවිධත්වය ගරු කරන මහා සංස්කෘතියේ කොටස් කරුවන් යැයි ව්‍යාජ පුරසාරම් දොඩවමින් තම තමන්ට රිසි වාර්ගික කණඩායම් පෝෂණය කොට එකිනෙකා අතර ගැටුම් ඇති කිරීමේ වැඩපිළිවෙලක බොහෝ අය නිරත වූහ. ඊට අවශ්‍යය මුදල් විවිධ ස්වභාවයෙන් රටට ලැබුණි. නව නීති නිර්මාණය විය. මෙතරම් සංඛ්‍යාවක් සිටින්නේ නම් පල්ලියක් නිර්මාණය කළ හැකිය ආදී වශයෙන් වූ ප්‍රධාන නීතිය අතික්‍රමණය කරන නීති බිහිවිය.

මෙම තත්වය විශාල ලෙස පුපුරා යන්නේ, පාස්කු ඉරිදා බෝම්බ ප්‍රහාරයෙනි. එනම්, පාස්කු ඉරිදා මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාරය විසින් සිදු කරනු ලැබුවේ මේ දක්වා සමාජය තුළ ව්‍යාප්ත වෙමින් පැවති බොරුව සහ කාලාන්තරයක් තිස්සේ විවිධ දේශපාලනඥයින්ගේ පටු අරමුණු වෙනුවෙන් නඩත්තු කරනු ලැබූ තුවාලයේ සැරව ජාතිය මත පතිත වී එහි දුගඳ හැමීමය. මන්ද, ශක්තිමත් රාජ්‍යය යාන්ත්‍රණයක් නොමැති තැන අන්තවාදය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය ව්‍යාප්ත වීම සරල සමාජ යතාර්ථයකි.

මෙවැනි තත්වයක් තුළ ගැටලුව වන්නේ, මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ කරුවෙකු පල්ලියට ගොස් යාඥා කිරීමෙන් පසු තමන්ට ලබා දුන් ඉලක්කය වෙත පැමිණ පුපුරුවා ගැනීම නොව එවැනි බෝම්බකරුවෙකු නිර්මාණය කිරීම සඳහා හේතු වන පසුබිම ගැන මනා සිහියෙන් කල්පනා කොට බැලීමය. මරාගෙන මැරුණු බෝම්බකරුවන් යනු මෙම පළල් සහ ගැඹුරු සමාජ ක්‍රමවේදයේ ගොදුරු බවට පත් වූ පිරිසක් පමණි. මෙහි, සැබෑ නිර්මාණකරුවන් වෙනත් පිරිසකි. මෙය වෙනත් මුහුණුවරකින් යළිත් සිදු වීමට නියමිතව ඇත්තේ ඒ නිසාය.

මෙවැනි තත්වයක් හමුවේ රාජ්‍යය සංස්ථාවට මෙම ගැටලුව විසඳීම සඳහා සැබෑ වුවමණාවක් තිබේ නම් ගත හැකි ප්‍රධාන පියවරක් තිබේ. එනම්, ආගම් මූලික කරගෙන වෙන් කොට ඇති සියලු අමාත්‍යංශ විසුරුවා හැර ඒවා එක් අමාත්‍යාංශයක් යටතට ගැනීමය. ආගම යනු සංස්කෘතිය යටතට ගැණෙන විෂයක් බැවින් එය සර්ව ආගමික ( ආගමික කටයුතු) සහ සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යංශය ලෙස නම් කළ හැකිය. එම අමාත්‍යංශය මෙහෙවීම සඳහා රටේ ඉතිහාසය සහ ජනතාව ගැන පිළිගත හැකි දැනුමක් ඇති පුද්ගලයෙකු පත්කළ හැකිය. එම අමාත්‍යවරයා යටතේ, අදාළ අමාත්‍යාංශය පැරණි අත්වැරදී සහ අවිධිමත් කටයුතු නිවැරදි කර ගැනීම සඳහා ව්‍යුහීය සැලැස්මක් නිර්මාණය කළ හැකිය. මෙම මූලික පියවර ගැනීමට හැකි දේශපාලන වටපිටාවක් නිර්මාණය වී තිබේ. එය ඉතාම කඩිනමින් ප්‍රයෝජනයට ගත යුතුව ඇත.

මන්ද, පාස්කු ඉරිදා සිදුවූ බෝම්බ ප්‍රහාරය මෙවැනි සමාජ වෙනස් කම් ඇතිකිරීම සඳහා වටපිටාවක් නිර්මාණය කොට තිබේ. ආපදාවන්, ඇතම් අවස්ථාවලදී සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණයන් සඳහා යොදා ගත හැකිය. මෙම ප්‍රහාරය ගැන ක්‍රමෝපායිකව නිරීක්ෂණය කිරීමේදී පෙනී යන්නේ මෙය, පෙර වැරදි නිවැරදි කර ගැනීම සඳහා ලබා දුන් අවස්ථාවක් ලෙසය. මෙය නිවැරදිව ප්‍රයෝජනයට නොගත හොත් එය සමස්ථ ජාතියේම අවාසනාවකි.

ඒ වෙනුවට, එකිනෙකාගේ පෞද්ගලික වුමණාවන් සපුරා ගැනීම සඳහා මෙම කුණු වී ඇති සමාජ ක්‍රමයම නඩත්තු කළහොත් සිදුවන්නේ, පැරණි උගුලේ යළි වැටීම සහ ක්‍රමයෙන් නොදන්නා සතුරෙකුගේ අභිප්‍රායන් ඉටු වීම සඳහා සමස්ථ රටම ගොදුරු වීම පමණි.

නිලන්ත මානවසිංහ

 ( This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.)

Comment (0) Hits: 92

සෝභිත හිමියන්ගේ ‘දරුවා’ තවමත් අනාථයි

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම දැන් අම්මෙක් අප්පෙක් නැති ගානට වැටී ඇත. මේ සටන් පාඨය හදාවඩා ගත් විවිධ පියවරු සහ මව්වරු උන්හ. මුලින්ම මේ ගැන රටට කියා දුන්නේ ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා ය. ඔහු එදා බොහෝ දුර දැක්කේය. අනතුරුව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඡන්ද ඉල්ලීමකට යටත්ව චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මේ සටන් පාඨය අතට ගත්තාය. ඉන් පසුව, මහින්ද රාජපක්ෂ ඒ කාරිය පවරා ගත්තේය. එහෙත් එය හැම දාමත් වේදිකා සරසන සටන් පාඨයකට පමණක් සීමා වී තිබුණි. අවසානයේ පූජ්‍ය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියෝ එය තනි සටන් පාඨයක් වශයෙන් සමාජගත කොට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ඒ කාරිය පැවරූහ.

ඒ දෙන්නාම අද හොරගල් අහුලති. මොවුන් දෙන්නාගේ නූල් සූත්තර සාර්ථක වී යම් හෙයකින් මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය තවදුරටත් මෙරටේ පැවතුණොත්, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයකදී ඒ තනතුරට වැඩියත්ම නුසුදුස්සන් වන දෙපළ වශයෙන් අප සැලකිය යුත්තේ ඔවුන් දෙන්නා ය. මන්ද යත්, එය අහෝසි කිරීමේ සෑම අඩුවැඩියක්ම තමන් අතේ තබාගෙනත් එය අහෝසි නොකර සිටීමේ වංචනික පාප කර්මයට ඔවුන් දෙන්නා මේ මොහොතේත් සම්බන්ධ වෙමින් සිටින බැවිනි.

සිරිසේනව පැත්තකින් තියන්න. ඔහු ඒ පුටුවේ දැන් වාඩි වී සිටින පුද්ගලයා වශයෙන්, මීට පෙර ඒ පුටුවේ වාඩි වූ වෙනත් සෑම පුද්ගලයෙකුටම වැළඳුණු රෝගයට ඔහුත් ගොදුරු වී ඇතැයි අපි සිතමු. එහෙත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සම්බන්ධයෙන් අද ගෙන ඇති ක‍්‍රියාමාර්ග කවරේද? රටේ අගමැතිවරයා වශයෙන් ඔහුගේ පක්ෂයේ දේශපාලනික නායකත්වය මෙය අහෝසි කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කෙරෙන බව කාටත් පැහැදිලි කාරණයකි. එසේ නොකොට, අදාළ සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡුා කොට විසªමකට එළැඹීම නැමැති සූත‍්‍රයක් ඔහු බොහෝ විට වරනගනු දක්නට ලැබේ. බැලූ බැල්මට ඒ ආස්ථානයේ තද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආටෝපයක් තිබේ. එහෙත් එය ප‍්‍රශ්නවලින් පලා යාමේ කූට ක‍්‍රමයක් බව දැන් දැන් හෙළිවෙමින් තිබේ.

සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡුා කළ යුතු බව ඇත්ත. එහෙත් සාකච්ජා ඇරැඹීමට කලින් කෙනෙකුට තමන්ගේ මතයක් තිබිය යුතුය. ‘ඔව්, මම ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට එකඟයි’ නැත්නම්, ‘මගේ පක්ෂය ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට එකඟයි’ කීම ඊට කොහෙත්ම නොසෑහේ. එවැනි වාචික සහතිකයක් දීමෙන් සෑහීමකට පත්විය හැක්කේ රාජ්‍ය බලයෙන් පිටස්තරව සිටින පාර්ශ්වවලට පමණි. රාජ්‍ය බලය හොබවන පාර්ශ්වය වශයෙන්, එම මතය වෙනුවෙන් ප‍්‍රායෝගිකව උරදීම අත්‍යාවශ්‍ය කෙරේ. වෙනත් පාර්ශ්ව සමග ඒ ගැන සාකච්ඡුා කළ යුත්තේ, ඒ මූලික අධිෂ්ඨානය ඇති කර ගැනීමෙන් පසුව ය. එසේ නැති වුවහොත් සිදුවන්නේ, වෙනත් ඕනෑම පාර්ශ්වයක් ගෙන එන ඊට පටහැනි ඕනෑම යෝජනාවකට මුල් වටයේදීම යට වී, ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ නාමයෙන්’ මේ ඉල්ලීම ඉවතලීමට කටයුතු කිරීමයි.

අගමැතිවරයාගේ පැත්තෙන් දැන් ගම්‍යමාන වන්නේ, ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කර්තව්‍යය මගහරින ඉතා සූක්ෂම දේශපාලනයකි. ‘සෑම පාර්ශ්වයක් සමගම සාකච්ඡා කොට තීරණයකට පැමිණීමේ’ අර කී ලිච්ඡුවි සම්ප‍්‍රදායට එය සාකල්‍යයෙන් සමාන ය. ඒ වනාහී, මේ වන විට පාර්ලිමේන්තුව තුළ සාකච්ඡාවට ගැනෙන සහ එක්තරා ආකාරයකින් ව්‍යවස්ථා ක‍්‍රියාවලියක් වශයෙන් යම් දුරක් පැමිණ ඇති, බලය බෙදාහදා ගැනීමේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජය වෙනුවෙන් තමන් පෙනී සිටින බව ඇඟවීමයි. එහිදී පවා, ඒ වෙනුවෙන් සද්භාවයෙන් කැපවන බවක් රනිල් වික‍්‍රමසිංහගෙන් විද්‍යමාන වන්නේ නැත. පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රියාවලිය තුළ ඊට අවශ්‍ය ප‍්‍රතිපාදන සැලසීමට අමතරව ඔහු ඒ සම්බන්ධයෙන් යමක් සිදුකොට ඇත්නම් ඒ ඉතා අල්පයකි. විශේෂයෙන්, මේ සා දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ එය දිග් ගැස්සීම නිසා ඇති වී තිබෙන හානිය විශාල ය. විවිධ පාර්ශ්වවල අදහස් සහ යෝජනා ලබා ගැනීම, මෙහෙයුම් කමිටු සහ අනුකමිටු පිහිටුවීම, විශේෂඥ වාර්තා ලබා ගැනීම සහ ඒවා ගැන වාද විවාද කිරීම ආදිය පමණක්, ඒ සා දීර්ඝ කාලයක් ගත කිරීමට හේතු විණැයි පිළිගැනීමට ප‍්‍රමාණවත් නොවේ.

කෙසේ වෙතත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යනු පාර්ලිමේන්තු සභා ගර්භය තුළ පමණක් සාක්ෂාත් කර ගත හැකි ගනුදෙනුවක් නොවේ. එවැනි බලය බෙදාහදා ගැනීමේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙලක් සමාජගත කිරීම සඳහා රනිල් වික‍්‍රමසිංහවත්, ඔහුගේ පක්ෂයවත් මේ දක්වා රට ‘ඇතුළට’ ගොස් නැත. තවත් විදිහකින් කිවහොත් බිම් මට්ටමට ගොස් නැත. පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටට විත්, රට ‘ඇතුළට’ ගිය පසුගිය කාලයේ අවස්ථා කිහිපයකදීම ඔහු කියා ඇත්තේ, ‘සංඝ සාසනය කියන දෙයකට පිටස්තරින් තමන් කිසිවක් නොකරන’ බවයි. සංඝ සාසනය නියෝජනය කරන ත්‍රෛනිකායික නායක හිමිවරු එකී ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ යෝජනාවලියට තමන් එකඟ නැති බව මේ වන විට දේශනා කොට ඇත. ඒ අනුව, රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ හේතුපාඨයටම අනුව, ඒ කාරිය සඳහා අවසාන විග‍්‍රහයේදී ඔහු උර නොදෙන බව අපට උපකල්පනය කළ හැකිය. ගිය සතියේ තවත් අවස්ථාවකදී, මේ කියන ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙල සාර්ථක කර ගැනීමේ ඉඩක් වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව තුළ නැති බවත්, එය කර ගැනීමට සිදුවන්නේ ඊළඟට පත්කර ගන්නා පාර්ලිමේන්තුවකදී බවත් ඔහු කියූ බවක් වාර්තා විය.

‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාව’ වශයෙන් අදහස් කෙරෙන යම් දෙයක් තිබේ. එහිදි සිදුවන්නේ, ප‍්‍රගතිශීලී යැයි සම්මත දෙයකට හානියක් වන ප‍්‍රකාශ කිරීමෙන් හෝ ක‍්‍රියා කිරීමෙන් හෝ වැළකී සිටීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, ධනපති පංතියේ මිනිසුන්ට වඩා, කම්කරු පංතියේ මිනිසුන් ජාතිවාදී විය හැකි බව කීම, ‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාව’ උල්ලංඝණය කිරීමක් වශයෙන් ප‍්‍රගතිශීලී කඳවුරරේදී සැලකේ. තවත් උදාහරණයක් ගත්තොත්, කාන්තා විමුක්තිය නැති කරන්නේ පිරිමියා විසින් ය යන්න අර්ධ සත්‍යයක් පමණක් බවත්, ඇත්ත වශයෙන්ම කාන්තා විමුක්තිය නැති කර ගැනීමේ විශාල පදාසයක් ව්‍යුත්පන්න වන්නේ කාන්තාවගෙන්ම බවත් කීම, ‘දේශපාලනික නිරවද්‍යතාවට’ පිටුපෑමක් වශයෙන් සැලකේ. එනිසා, බොක්කෙන් ‘ප‍්‍රගතිශීලී’ බව පෙන්වීමට කැමැත්තක් දක්වන බොහෝ දෙනා මෙවැනි දේවල් විහිළුවටවත් කීමෙන් වැළකී සිටිති. සරළව කිව්වොත්, ‘‘හා හා, එහෙම කියන්න හොඳ නැහැ’’ යන්නයි.

ජාතික ප‍්‍රශ්නයට දේශපාලනික විසඳුමක් සැපයීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේදීත්, මේ කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ ගැන ප‍්‍රගතිශීලීහූ විශේෂයෙන් පරිස්සම් වෙති. එහිදී, දේශපාලනික විසඳුමක් සඳහා ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජයක් මේ අවස්ථාවේ සාර්ථක කර ගැනීමේ ඉඩක් නැති බව කීම, අර කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ උල්ලංඝණය කිරීමක් සේ සැලකෙනු ඇත. විවිධ ජාතීන් වෙසෙන, විවිධ භාෂා කතා කරන ජනතාවක් වෙසෙන රටක බලය බෙදහදා ගැනීමේ ක‍්‍රමයක් ඇති කර ගැනීම අත්‍යාවශ්‍ය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ඊට අදාළ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ වෙනසක්, මිනිසත් බව සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, රටක ඒකීය/එක්සත් භාවය සම්බන්ධයෙන් ගත්තත්, ප‍්‍රගතිගාමී පරිවර්තනයකි. එහෙත් 364 දවසක් තිස්සේ ඊට අවශ්‍ය බිම් මට්ටමේ කොන්දේසි සම්පාදනය නොකරන පාලක පිරිසක්, 365 වැනි දවසේදී බලය බෙදාහදා ගැනීමේ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ යෝජනාවලියක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුව තුළ උරදෙන බවක් පෙන්වීම ප‍්‍රතිගාමී ක‍්‍රියාවක් වශයෙන් දැකීමට, අර කියන ‘දේශපාලනික නිරවද්‍ය භාවය’ නැමැති තහනම අපට බාධාවක් කර ගත යුතු නැත.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඉල්ලා සිටින්නේ, බලතල බෙදාහදා ගැනෙන, පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජයකි. ඊට අඩු, ‘විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම’ නැමැති කේවල සටන් පාඨයට ඔවුන්ට උරදිය නොහැක. විශේෂයෙන්, උතුරේ හිටපු මහඇමති විග්නේෂ්වරන් සහ සිවාජිලිංගම් වැනි දැඩි ජාතිකවාදීන් විසින් දෙමළ ජනතාව වඩාත් ජාතිකවාදී තලයකට තල්ලූ කරමින් සිටින අවස්ථාවක, බලතල බෙදාහදා ගැනෙන පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීම පසෙක ලා ‘ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ’ දකුණේ ඒකල සටන් පාඨයට ගාල් වීම, දෙමළ ජාතික සන්ධානයට, දේශපාලනික ව්‍යපාරයක් වශයෙන් කළ නොහැකි දෙයකි. අනිත් අතට, යුද්ධයෙන් බැටකෑ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත දෙමළ ජනතාවකගේ දෛනික ප‍්‍රශ්න (ඉඩම් ප‍්‍රශ්නය, අතුරුදහන් වූවන් පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය සහ යුද අපරාධවලට අදාළ ප‍්‍රශ්න ආදිය) ගැන ප‍්‍රමාණවත් පරිද්දෙන් මැදිහත් වී නැති දකුණේ චූල දේශපාලනයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම එම පක්ෂයට, මැතිවරණමය අර්ථයකින් ගත් විට, අන්තරායකාරී ය.

දැන් බිහිවන්නේ රනිල් වික‍්‍රමසිංහට ගැළපෙන පසුබිමකි. දෙමළ ජනතාවගේ ඉල්ලීම එක පැත්තක තිබේ. දකුණේ සංඝ සමාජය ඇතුළු සිංහලයන්ගේ ප‍්‍රතික්ෂේපය තවත් පැත්තක තිබේ. නිදහසේ පටන් අප මුහුණදුන් පූර්ණ අවහිරය එයාකාරයෙන්ම නැවතත් කරළියට විත් ඇත. එහෙත් අද එදාට වෙනස්ව අලූත් සාධකයක් ඊට එක්ව තිබේ. එනම්, මේ පූර්ණ අවහිරය තුළ, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යන කාරණය ප‍්‍රාණඇපයට ගත හැකිව තිබීමයි. එසේ කරන්නේ දෙමළ ජාතික සන්ධානය විසින් නොව, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඇතුළු එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින් වීම මෙහි ඇති විශේෂත්වයයි.

දෙමළ ජාතික සන්ධානය, මීට දශක කිහිපයකට පෙර පැවති ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවාහයේ වෙනත් දෙමළ දේශපාලනයන්ගෙන් වෙනස්ව, දකුණේ ප‍්‍රශ්න ගැන සංවේදී වන ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කොට තිබේ. ඔවුන් ඒකීය රාජ්‍ය සංකල්පය සහ බුද්ධාගමට මුල් තැන දීම ගැන විරෝධයක් නොදක්වන්නේ එබැවිනි. ඒ ආකාරයෙන්ම, ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉල්ලීම, තමන්ගේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීම හේතුකොටගෙන මේ මොහොතේ ඉවතලීමට සිදුවන්නේ නම් සහ ඒ මගින් තමන්ගේ පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඉල්ලීමට වුව අබමල් රේණුවක සුගතියක් අත්කර නොදෙන්නේ නම්, මේ කියන ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය ගැන වඩාත් ප‍්‍රායෝගික අර්ථයකින් සලකා බැලීමට දෙමළ ජාතික සන්ධානය නොපසුබට වන බවට සැකයක් නැත. විශේෂයෙන්, තමන්ගේ පිටින් දමා දකුණේ දේශපාලඥයන් ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ප‍්‍රතිඥාව නැවත වරක් කුණු කූඩයට දැමීමට සැරසෙන්නේ නම් ඔවුන් ඒ ගැන බරසාරව සලකා බලනවාට සැකයක් නැත.

දැනට පාර්ලිමේන්තුවේ සාකච්ඡාවට ලක්වන පුළුල් ව්‍යවස්ථා ව්‍යාපෘතිය තව මාස දෙක තුනක් ඉදිරියට ඇදගෙන යති යි අපි සිතමු. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයට එවිට ඉතිරි වන්නේ මාස කිහිපයක් පමණි. ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමක් ගැන කතා කිරීමේ කිසි ඉඩක් එවිට ඉතිරිව නොතිබෙනු ඇත. ඉතිං, ඒ ජනාධිපතිවරණයට ‘පොදු අපේක්ෂකයා’ වශයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉදිරිපත් වනු ඇත. ඔහු විසින් මේ ජනාධිපති ක‍්‍රමය ඊළඟ පාර්ලිමේන්තුව හරහා අහෝසි කරනු ඇතැයි යළිත් වරක් පිළිගැනීමට එවිට අපට බල කෙරේවි.

දොඩම් ගෙඩි පහක් එක විට අතින් ගැනීමට බලන්න. එක දොඩම් ගෙඩියක්වත් ඔබේ අතේ ඉතුරු නොවනු ඇත. යමෙකු හිතමතා එය කරන්නේ නම් එහි අදහස වන්නේ, අල්ලා ගත හැකි දොඩම් ගෙඩියත් මග හැරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඔහුට ඇති බවයි. සරළ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් මගින් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කර ගත හැකිව තිබියදී, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඊට වඩා පුළුල් ව්‍යාපෘතියක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිතැ යි බොරුවට හෝ ඇඟවීම අප තේරුම් ගත යුත්තේ ඒ අර්ථයෙනි. අවසානයේදී පුළුල් ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ පැකේජය දෙමළ ජනතාවට ලැබෙන්නේත් නැත, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සාධනය වන්නේත් නැත.

ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමේ කාරණය උතුරට ඇඟිල්ල දිග් කරමින් පසෙකලා ගැනීමේ එකී ප‍්‍රයත්නයට අමතරව, දකුණේ ප‍්‍රධාන විපක්ෂය වන ‘පොහොට්ටුව’ සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ඊට විරුද්ධ බව කාලයක් තිස්සේ මේ පිරිස් පෙන්වා දෙමින් සිටි කාරණයකි. දැන් ‘පොහොට්ටුවේ’ නායක හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ගිය සතියේ ප‍්‍රසිද්ධ නිවේදනයක් නිකුත් කරමින්, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමට තමන් විරුද්ධ නැති බව පැහැදිළිවම කියා තිබේ. ඉතිං, රනිල් වික‍්‍රමසිංහට තවත් අවශ්‍ය කරන්කේ කුමක් ද?

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 240

කවදත් තිබුණු KGB බලය !

පසුගිය දිනවල කතානායකත් අගමැතිත් මල්වතු අස්ගිරි මහ නායක වහන්සේලා බැහැ දැකීමට මහනුවරට ගොසින් තිබූණි. මෙ කලක් තිස්සේ මේ රටේ සිදුවන දේශපාලන සවාරියකි. හැම ජනාධිපතිවරයෙකුම, හැම අගමැතිවරයෙකුම, අමීර්තලිංගම් හා සම්පන්තන් හැර හැම විපක්ෂ නායකයෙකුම, පරණ සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ නායකයින් හැර හැම දේශපාලන පක්ෂ නායකයෙකුම,රජයේ ඉහළම තනතුරුවල ඉන්නා නිලධාරීන්ද වරක් දෙවරක් හෝ මල්වතු අස්ගිරි මහනායකවරුන් බැහැ දැකීමට මහනුවරට යති. රට පාලනය කිරීමට උන්වහන්සේලාගෙන් ඇප උපස්ථාන ලබති. ඒ හැම විටම ඔවුන් එළෙස මල්වතු අස්ගිරි මහනාහිමිවරුන් බැහැ දකින්නට ගිය බැව් රටට වාර්තා කිරීමට මාධ්‍යවේදීන්ද ඡායාරූප ශිල්පීන්ද කැඳව ගනිති.

එහෙත් ඔවුන් කිසිවකු එළෙසින් අමරපුර හෝ රාමඤ්ඤ නිකායේ මහනායක හිමිවරුන්ගෙන් ඇප උපස්තාන ලබන්නට මාධ්‍යවේදීන් පිරිවරා නොයති. අහම්බෙන් හෝ ගියද ඒවා මාධ්‍යයන්හි වාර්තා කෙරෙන්නේද නැත. කොළඹ පවා හා කීර්තිමත් බෞද්ධ භික්ෂුන් වැඩ විසූ ඉතා පැරණි වජිරාරාමයට වඩා කවුරුත් කැමැත්තෙන් යන්නේ කෝට්ටේ සියම් නිකායේ පන්සලක් වන නාගවිහාරයට ය. එය පහත රට හෙයින් එයට මල්වතු අස්ගිරි පාර්ශවය සතු ගාම්භීර පූජනියත්වය නැත.

 මෙහි උත්ප්‍රාසය වන්නේ සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍ය හැදීමට මල්වතු අස්ගිරි මහනායක හිමිවරුන් සහභාගි නොවීමෙහි පමණක් නොව, ඒ වෙනුවෙන් සංවිධාන හදා ගන්නේ, පාරට බැස කැගසන්නේ, ආණ්ඩු වලට බලපෑම් කරන්නේ, අහිංසක මුස්ලිම් හා දෙමළ මිනිසුන්ට හිරිහැර කරන්නේ, ඔවුන්ගේ කෝවිල් පල්ලිවලට පහර දෙන්නේ, ගෙවල් වලට කඩ සාප්පු වලට ගිනි තියන්නේ වෙනත් කුල භික්ෂුන් හා ඔවුන් සමගින් හවුල්වන ත්‍රාඩ පිරිස් වීමය. එවැනි පාදඩකම් සමගින් මෙය සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයක් යැයි කියනවිට මල්වතු අස්ගිරි මහනායක හිමිවරුන්ගෙන් කෙරෙන්නේ ඒ සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයට නිල මුද්‍රාව තබා පිළිගැනුමක් ලබාදීමය.

 පහත රට කවුරුන් ජනාධිපතිකම් අගමැතිකම් කළත් කන්ද උඩරට ශ්‍යාමෝපාලි සියම් නිකායේ මහනාහිමිවරුන්ගේ ආශීර්වාදය කැමැත්ත නැතිව රට කරවන්නට තවමත් නොහැකි පෞරාණික සංස්කෘතිමය බැඳීමක් ඇත. එය බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ කාලයේ හැඳින්වුනේ කේ.ජී.බි (KGB) බලය යනුවෙනි. ඒ “කේ.ජී.බි” කියූවේ සෝවියට් රුසියාවේ තිබූ ඔවුන්ගේ ඔත්තු සේවාවට නොවේ. එදා කේ.ජී.බි කියුවේ “Kandyan, Govigama, Buddhist” (උඩරට,ගොවිගම, බෞද්ධ) යන්නටය. අදත් අවසානයේ සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍ය යනු ඒ “කේ.ජී.බි” රාජ්‍යයම වේ. අවසානයේ දේශප්‍රේමීන් හැමෝම එකතුවෙලා හදා දෙන්නේ “උඩරට ගොවිගම බෞද්ධ” රාජ්‍යයක් ය. උඩරට ශ්‍යාමෝපාලි සියම් නිකායේ මහනාහිමිවරුන්ගේ ආශීර්වාදය අවශ්‍ය වන්නේ එනිසාය.

 කුසල් පෙරේරා

Comment (0) Hits: 124

සුභද්‍රගේ අභද්‍ර වචන නොහොත් පදලංගල සංස්කෘතික විලාපය !

2019 වර්ෂය තවත් තීරණාත්මක මැතිවරණ වර්ෂයක් වන බව නොඅනුමාන ය. ලාංකික සමාජය මෑතක සිට තීරණාත්මක මැතිවරණ කාලයන් ගැන උනන්දු වේ. 2014 වර්ෂය උදාවන විට ද බොහෝදෙනෙක් කල්පනා කළේ එළඹෙන්නේ තීරණාත්මක මැතිවරණ වර්ෂයක් බව ය. 2015 ජනවාරී 08 දින ඒ තීරණාත්මක මැතිවරණය උදා විය. බොහෝදෙනෙක් කල්පනා කළ පරිදිම ඒ මැතිවරණයේ දී මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කරන්නට හැකිවිය.

මහින්ද රාජපක්ෂ හුදු පුද්ගල චරිතයක් ලෙස පරාජය කිරීම ජනවාරී 08 දා මහජන අභිලාශය නොවීය. එදා සමාජය බලාපොරුත්තු වූයේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ දේශපාලනය පරාජය කිරීම ය. ගෙවී ගිය සිව් වසර තුළ ඒ විකල්ප මාවතේ යම්කිසි දුරක් ගමන් කිරීමට අපට හැකිවිය. එහෙත් මුළුමනින්ම රාජපක්ෂ දේශපාලනයට විකල්ප මගක යන්නට අපට හැකිවූයේ නැත. නමුත් පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 සිදු කළ දේශපාලන ප්‍රති විප්ලවය ජය ගන්නට ලාංකික සමාජයට හැකිවීමම 2015 දී රාජපක්ෂ දේශපාලනය පරාජය කිරීමේ ප්‍රතිඵලයකි.

රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආකෘතියට හා සංස්කෘතියට හානිකර යමක් විධායකයෙන් සිදුවූ කිසිම මොහොතක ඒවා වැළැක්වීමට එකල නොහැකි විය. පිළිගත් ආචාරධර්මයන්ට පටහැනිව දේශපාලන අවශ්‍යතා සදහා රටේ අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා ඉවත් කළ අදුරු සිදුවීම හොදම උදාහරණයකි. එහිදී මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේග කෙතරම් වැරවීරිය දැරුවත් ඒ කළු පැල්ලම ඇතිවීම වලක්වන්නට නොහැකි විය. නමුත් ඔක්තෝබර් 26 වැනි ප්‍රති විප්ලවය පරාජය කරන්නට ලාංකික සමාජයට හැකිවීම මේ රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංස්කෘතියේ ශක්තිය නැවතත් තහවුරුවීම පිළිබද සාක්ෂියකි.

ඔක්තෝබර 26 ප්‍රති විප්ලවයට එරෙහිව කදවුරු බැද ගැනීම සිදුවූයේ අරලිය ගහ මන්දිරය මූලික කරගෙන බව බොහෝ අය පවසති. එහෙත් අරලිය ගහ මන්දිරයේ පවුරු පදනම් විසින් ශක්තිමත් කළේ රනිල් වික්‍රමසිංහව නැවත අගමැති ධූරයේ පිහිටුවීමේ අරගලයයි. නමුත් ඊට වඩා ශක්තිමත් අරගලයක් දියත් වූයේ මේ රටේ ව්‍යවස්ථාදායකය මූලික වූ පාර්ලිමේන්තුව කේන්ද්‍ර කර ගනිමිනි. ඊට නායකත්වය දුන්නේ කතානායක කරු ජයසූරිය ය. ඔහු නොබියව හා අඛණ්ඩව ද කෙනහිළිකම් හා පක්ෂ දේශපාලනික අපහාසයන් මධ්‍යයේ ද කළ අරගලය අගය කළ යුත්තකි.

රටක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආකෘතිය ශක්තිමත්ව පවතින්නේ ඒ රටේ සමාජ දේශපාලන බලවතුන් ඊට දක්වන ගෞරවය මත ය. නායකයන් සංස්කෘතික වටිනාකම් තුට්ටුවට මායිම් නොකර ඉවත දමයි නම් ඒ රටේ පොදු ජනතාව ද ඒ වටිනාකම් වලට නිසි ගෞරවය දක්වන්නේ නැත. පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා ලාංකික සමාජයේ සිදුවන්නට ගියේ එවැනි අකරතැබ්බයකි. එහෙත් ව්‍යවස්ථාදායකය මූලිකව ගොඩනැංගූ සටන්කාමීත්වය නිසා යළි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ශක්තිමත්වීම සතුටට කරුණකි.

එහෙත් පසුගිය සතියේ දී පදලංගල ධම්මදේව නම් භික්ෂුව විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂව අගයමින් කරන ලද කතාව මේ රටේ සමාජ සංස්කෘතික වටිනාකම් වලට නැවතත් එල්ල කළ තියුණු අභියෝගයක් බව කිව යුතුව ඇත. පදලංගල ධම්මදේව රූපවාහිනී මාධ්‍යයේ ආකර්ශනීය ලෙස ජනප්‍රිය වූ ධර්ම භාෂක භික්ෂුවකි. එම භික්ෂුවට විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් දේශපාලනික පක්ෂපාතීත්වයක් තිබීම කිසිම ගැටළුවක් ඇති නොකරන්නකි. එහෙත් ඒ පක්ෂපාතීත්වය ප්‍රකාශ කිරීම රටේ සංස්කෘතික සමාජ වටිනාකම් වලට නිගරුවක් විය යුතු නැත.

නමුත් පදලංගල භික්ෂුව විපක්ෂ නායකවරයා අගයමින් අග්‍රාමාත්‍යවරයාට සියුම් මඩ පහරක් ඉල්ල කළේ ය. අග්‍රාමාත්‍යවරයාට සියුම් මඩ පහරක් එල්ල කරමින් මේ රටේ සිංහල ශිෂ්ඨාචාරයට විශාල කළු පැල්ලමක් එක් කළේ ය. යම් පුද්ගලයකුට දරුවන් නොමැතිවීම අපහාසාත්මක කරුණකට හේතුවක් නොවන බව ශිෂ්ඨ සමාජයේ පිළි ගැනීමයි. එසේම දරුවන් සිටීම හෝ දරුවන් ජනනය කර ගන්නට හැකියාවක් තිබීම හෝ විශේෂ දේශපාලනික වටිනාකමකට ද හේතුවක් නොවේ. අවාසනාකවට පදගංගල ධම්මදේව භික්ෂුවට අනුව අග්‍රාමාත්‍යවරයාට දරුවන් නොවීම දේශපාලනික දුර්වලතාවකි. විපක්ෂ නායකවරයාට දරුවන් සිටීම පමණක් නොව දරුවන් අවශ්‍ය නම් හදාගන්නට හැකියාවක් ඇතැයි පදලංගල භික්ෂුව විසින් කල්පනා කිරීම ද මංගල දේශපාලනික කරුණු ය.

පදලංගල භික්ෂුව විළිලැජ්ජා නැතිව ප්‍රසිද්ධ සභාවක් අමතමින් අවශ්‍ය නම් මහින්ද රාජපක්ෂට මේ මොහොතේ වුවද දරුවන් තනන්නට හැකි පුරුෂ ශක්තියෙන් යුක්ත නායකයකු යැයි අභිමානයෙන් පවසයි. ඊට සභාවෙන් ද යහපත් ප්‍රතිචාර ලැබේ. කෝටියක් සංවර සීලය රැකිය යුතු බෞද්ධ භික්ෂුවක් අවම වශයෙන් සම්මා වාචා ශීලයවත් නොරැකීම කෙතරම් නම් අප්‍රසන්න සිදුවීමක් ද? පදලංගල භික්ෂුවගේ ප්‍රකාශය සුභද්‍රගේ අභද්‍ර වචන මෙන් පිළිකුල් සහගත වුවත් මේ වනතුරුත් පදලංගල භික්ෂුව අයත් නිකායේ කාරක සංඝ සභාව මේ සම්බන්ධයෙන් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් දක්වා නොමැත. බෞද්ධ භික්ෂූත්වයට තමන් විසින්ම කර ගන්නා වූ මේ අගතිය පිටු දැක සිල්වත් විනය ගරුක භික්ෂු සමාජයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට නිකාය කාරක සංඝ සභාවන් උනන්දු නොවීම කනගාටුවට කරුණකි.

පදලංගල භික්ෂුවගේ අශ්ලීල වචන භාවිතයෙන් වැඩිම හානිය වන්නට ඇත්තේ විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂටත් ඔහුගේ බිරිද ශිරන්ති රාජපක්ෂටත් විය හැකිය. වයස හැත්තෑව ඉක්ම වූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ලිංගික හැකියාව උස්සර්ජනයට නැංගවීම ලාංකික ගැමි සමාජය තුළ නොමනා හැසිරීමකි. ඊටත් වඩා කාන්තාවකගේ නම සදහන් කරමින්ම ලිංගිකත්වය ගැන උජාරු කතා පැවැත්වීම අශ්ලීල ය. නාමල් රාජපක්ෂ වැනි තරුණ දරුවන් සිටින එසේම ඒ දරුවන් රටේ සමාජයේ කැපී පෙනෙන ස්ථාන වල සිටීම වැනි කරුණු මහින්ද රාජපක්ෂගේ ලිංගිකත්වය ගැන කතා කිරීමට පදලංගල භික්ෂුවට බාධාවක් වී නොමැත. නමුත් මේ වනරුත් රාජපක්ෂ පවුලෙන් කිසිම විරෝධයක් පදලංගල භික්ෂුවට එල්ල වී නොමැත.

රාජපක්ෂ පවුලේ ඒ නිහඩතාවයෙන් කියවෙන්නේ පදලංගල භික්ෂුවගේ හැසිරීම ගැන කතා කරන්නට ගොස් ඒ භික්ෂුව තරහ කර ගන්නට ඇති නොකැමැත්ත විය හැකිය. එහෙත් තම ආත්ම ගෞරවයට වඩා භික්ෂුවකගේ අමනාපවීම වැඩි හානිදායක බව ඔහුට සිතෙන්නට ඇත. එසේත් නැත්නම් පදගලංගල භික්ෂුවගේ අශ්ලීල හැසිරීම මගින් තමන්ට එල්ල කරන සංස්කෘතික පාදඩකම තේරුම් ගන්නට මහින්ද රාජපක්ෂට හැකියාවක් නොමැතිවීම විය හැකිය. එහෙත් ඔහුට නැති ඒ ලැජ්ජාව ශිරන්ති රාජපක්ෂට හෝ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී නාමල් රාජපක්ෂ ඇතුළු තරුණ දරුවන් තිදෙනාටම හෝ නොතිබීම පුදුමයට කරුණකි.

ඕස්ත්‍රේලියානු ආර්තික සගරාවක් උපුටා දක්වමින් එවකට අමාත්‍යවරයකු වූ ඩියු ගුණසේකර 2013 වර්ෂයේ දී පාර්ලිමේන්තුවේ දී ප්‍රකාශ කළේ රටේ ආර්ථිකයෙන් 50%ක් කළු ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් වලින් ගහන බව ය. රටේ ආර්ථිකයට කළු ආර්ථිකය සම්බන්ධ වෙන්නට පටන් ගත්තේ 1978 ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයන්ගෙන් පසුව ය. එතෙක් කෘෂිකාර්මික හා කාර්මික අංශයන්ට යටත්ව තිබූ ආංශික ආර්ථික බෙදී යෑම සේවා අංශයටත් ව්‍යාප්ත වූයේ 1978 න් පසුව ය. එනිසා සමස්ත ආර්ථිකය කළු ආර්ථිකය විසින් ගිලගනිමින් පැවතුණි.

එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ඊට සමාන්තරව සමාජයේ පාදඩ ස්ථරය පුළුල්වීම ය. පාදඩ සමාජ බලවේගය තවදුරටත් වෙළෙද පළ තුළට සීමා නොවූ අතර සමාජයේ පරමාදර්ශී මිනිස් කුළකයන් ද පාදඩකරණයට නතුවිය. වෛද්‍ය, ලේඛක, සාහිත්‍ය වැනි ක්ෂේත්‍ර පමණක් නොව පූජ්‍ය පක්ෂය පවා පාදඩකරණයට ලක්වීම නිසා ඒ සමාජ කුලක වල සංස්කෘතික වටිනාකම් හෑල්ලුවට ලක්විය. ඇත්තටම ඔවුන් තුළ සමාජ ගෞරවයට හේතුවන වටිනාකම් ක්‍රමයෙන් ගිළිහී යමින් තිබුණි. පදලංගල ධම්මදේව භික්ෂුව ද එවැනි චරිතයක් බව පෙනෙන්නට තිබේ.

1978 ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණයන්ගෙන් පසුව නිර්මාණය වූ පාදඩ සමාජ ස්ථරය කලක් දේශපාලනිකව සේවය කළේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ය. තවමත් ඒ ස්ථරයේ යම්කිසි කොටසක් එක්සත් ජාතික පක්ෂය වටා සිටින බව ඇත්තකි. නමුත් රාජ්‍ය බලය සමග ඒ පාදඩ සමාජ ස්ථරය රාජපක්ෂ දේශපාලනය හා සම්මුතික විය. රාජපක්ෂ දේශපාලනය මේ පාදඩ ස්ථරය සුරතල් කරමින් ඔවුන්ගේ කළු සල්ලි වලින් දේශපාලනය ශක්තිමත් කර ගන්නා විට ඒ පාදඩ ස්ථරය රාජපක්ෂගේ දේශපාලනය තුළ ශක්තිමත්ව ලේ උරා බොමින් වැඩුණි. ඒ දෙපාර්ශ්වය එකිනෙකා මත යැපෙමින් සහ ජීවනයක් ඇති කර ගත්හ. ඒ ශක්තිමත් සහජීවනය ලාංකික දේශපාලනයට කළ හා කරමින් පවතින අගතිය අතිමහත් ය.

සමාජයක සංස්කෘතික වටිනාකම් ඒ සමාජයේ ගමන් මග තීරණය කරයි. පාදඩ සමාජයක පාදඩ සංස්කෘතිය විසින් තීරණය කරන සමාජ ගමන් මග රටක් විනාශයට ඇද දමයි. රාජපක්ෂ දේශපාලනය වටා එක බුරුත්තට රොක්වී සිටින සමාජ පාදඩ බලවේග විනාශ කිරීම ජනවාරී 08 වැනි දා මහජන අභිලාශයන්ට සාක්ශාත් කර ගැනීමට නොහැකි වූ කාරණාවකි. එය පහසු කරුණක් ද නොවේ.

කේ.ජී.පිලිප් ශාන්ත
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Comment (0) Hits: 327

ජිහාඩි අන්තවාදය විසින් ශ්‍රි ලංකාව ගිලගනීද? - ශිරාල් ලක්තිලක

නෙදර්ලන්තයේ පසුගියදා පැවති Amsterdam Dialogue නම්වු සමලුවවේ දී ජනාධිපති උපදේශක ශිරාල් ලක්තිලක විසින් සිදුකරන ලද කරුනු දැක්වීමේ සංක්ෂිප්ත සිංහල අනුවාදය අප වෙත ලැබී ඇත. කාළීන මාතෘකාවක් සම්බන්ධයෙන් එහිදී ඔහු මේ කරුණු දැක්වීම සිදුකර ඇත. එසේම ජනාධිපති සිරිසේනගේ පාර්ශවයෙන් පාස්කු ප්‍රහාරය සම්බන්ධව කිසියම් බුද්ධිමත් එළඹුමක් හරහා පවතින සන්ධර්භය විග්‍රහ කරගන්න මැදිහත්වීම සම්බන්ධව කරන ගෞරවයෙන් යුතුව එය මෙසේ පළකරමු.

ජිහාඩි අන්තවාදය විසින් ශ්‍රි ලංකාව ගිලගනීද?

අප්‍රේල් 23 දින පාස්කු ඉරිදා සිදු කල ජිහාඩි ත්‍රස්තවාදීන් විසින් සිදු කල ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය මගින් වසර 10 කට පෙර 2009 දී බෙදුවාදි ත්‍රස්තවාදය පරාජය කොට උපයාගත් සාමයත් 2015 ජනාධිපතිවරනය ජයගැනීමෙන් පසුව ගොඩනැගු ලිබරල් නිදහසත් එකවර ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව ගෙන් උදුරාගනු ලැබ ඇත. ලංකාවේ සිදුවු ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය මා හඳුනාග්නේ ISIS පරිධියේ කටයුතු කල ත්‍රස්ත කන්ඩායමක් සහ ශ්‍රී ලාංකික ජිහාඩි අන්තවාදී ත්‍රස්ත කල්ලියක් ඒකාබද්ධ වී දියත් කල මෙහෙයුමක් ලෙසටය.

මෙම ත්‍රස්තවාදය තනි සිදුවීමකින් පමනක් අවසන්විය යුතු යයි ශ්‍රී ලාංකික යන් වන අපගේ පරම ප්‍රාර්ථනයයි. එකී ප්‍රාර්තනය යථාර්තයක් කරගැනිමට නම් ශ්‍රි ලංකාව ඉලක්ක තුනක් ඔස්සේ කටයුතු කල යුතුව ඇතැයි අප විශවාස කරන්නෙමු. එනම්;

බුද්ධි තොරතුරු මත ක්‍රියාකරමින් ත්‍රස්තවාදින්ට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කල යුතු මිලිටරි හා ආරක්ෂක ක්‍රියාදාමය, රට තුල සිංහල-මුස්ලිම් කලකෝලහාලයක් වැලැක්වීමට පියවර ගැනීම ජිහාඩි අන්තවාදය ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම් සමාජයට සිදුකරන බලපැම අවම කිරිම හා රැඩිකල් වී ඇතැයි අනුමාන කෙරෙන මුස්ලිම් අන්තවාදීන් එකි අන්තවාදයෙන් බැහැර කිරීම (de-radicalization).

කෙසේ නමුත් දැනට මුහුන දෙමින් තිබෙන තත්වය මගින් අපගේ සමාජය තුල ක්‍රියාත්මක සමාජ-දේශපාලන මනෝභාවයේ සුසමාද්ශීය වෙනසක් ( paradigm change) සිදුවීමට ඇති ඉඩකඩක් පෙන්නුම් කරමින් සිටී.

පාස්කු ඉරිදා ජිහාඩි ත්‍රස්තවාදීන් සිදුකල ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය හේතු කොට ගෙන රටේ දේශපාලන ප්‍රතිපත්ති මත බලපැමක් ඇති කරනු ලබන ඇතැම් අභ්‍යන්තර සාදක මත මෙන්ම රටට තෙරපුමක් ඇති කරනු ලබන භාහිර සාදකයන් ගේ ද වෙනසක් සිදු විය හැකි යයි අනුමාන කල හැකිව තිබේ. එකී වෙනස්වන සාධකයන් ගේ පැවැත්ම හෝ නොපැවැත්ම මත අප රටේ අනාගත ස්ථාවරත්වය රඳා පවතිනු ඇත.

මෙලෙස පුරෝකථනයක් සිදුකිරීම සඳහා අපට අතීතයේ දී ගෝලීය තලයේ සිදුවු සිදුවීම් දෙකක් සදෟශනාත්මකව (analogically ) ගෙන හැර දැක්විය හැකිව තිබේ. ඉන් එක සිදුවීමක් වන්නේ සැප්තැම්බර් 11 දා අමරිකාවේ සිදුවු මරාගෙන මැරෙන ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් අනතුරැව අමරිකාව විසින් පකිස්තානයේ ද සහාය ලබාගෙන ඇෆ්ගනිස්තානයෙ ඇරඹූ operation enduring freedom නම්වු මිලිටරි මෙහෙයුමෙන් අනතුරව පකිස්තානයට අත්වඳින්නට සිදුවු සමාජ -දේශපාලනික විපර්යාසයයි.

දෙවැන්න වර්ෂ 2004 දී ස්පාඤ්ඤයේ මැඩ්රිඩ් නුවර පුපුරා ගිය බෝම්බයෙන් අනතුරැව ස්පාඤ්ඤ දේශපාලනය තුල සිදුවු විපර්යාසයයි.

වර්තමාන පකිස්තානය අන්තවාදී මුස්ලිම් දේශපාලනයෙන් බැටකන්නේ එරට සමාජය තුල එ සඳහා ඇති ඉල්ලුම හේතු කොට ගෙනය. එ සඳහා වටපිටාව සකස් කොට දුන්නේ අමරිකානු මෙහෙයුම සහ පකිස්තානය විසින් ඒ සඳහා ලබා දුන් කොන්දේසි විරහිත සහයෝගයයි. අවසානයේ දී එ තුලින් ශක්තිමත් වුයේ පකිස්තාන මුල්ලා වරුන් ගේ ආගමික-දේශපාලනික භාවිතාවයි. වර්තමානය තුල අප දකින්නේ පකිස්තානය එරටේ ආගමික මුල්ලා වරුන්ට යටවු රටක් ලෙසටය. එහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පවතින්නේ නගර වල පමනකි. පරිධියේ පවතින්නේ මුස්ලිම් අන්තවාදයයි. එමගින් කලාපයට සිදුකෙරෙන බලපැම බහුවිද ස්වරැපයක් ගනි.

මැඩ්රිඩ් බෝම්බය පිපුරුනේ එවකට පවත්වන්නට නියමිතව තිබු මහ මැතිවරනයට සති 3 කට මත්තෙනි. මැතිවරනයේදී බලයේ සිටි ජනප්‍රිය ආන්ඩුවට අන්ත පරාජයක් හිමි කරදුන්නේය. ඒ ත්‍රස්ත ක්‍රියාව හරහා සමාජය තුල ඇති කල කම්පනය කලමනාකරනය කිරීමට එවකට බලයේ සිටි රජයට නොහැකි වීම නිසාය. සැබවින්ම එදා එම බෝම්බය පිපුරුවා හැරියේ අල්කයිඩා ත්‍රස්තයන් විසිනි. නමුත් ආන්ඩුව ප්‍රකාෂ කලේ එය ස්පාඤ්ඤයේ බෙදුම්වාදී කන්ඩායමක් වන ETA වරුන්ගේ ක්‍රියාවක් ලෙසටය. ඇෆ්ගනිස්තානය තුල අමරිකාව සිදුකරමින් සිටි මෙහෙයුම් හේතුවෙන් පලා යමින් සිටි අල්කයිඩා ත්‍රස්තයින් ට මැඩ්රිඩ් නුවර කදිම අවස්තාවක් සලසා දුන්නා පමනන් නොව පාලකයින් ඔවුන්ට දේශපාලනික ආවරනයක් ද ලබා දුන්නේය.

පකිස්තානය සහ ස්පාඤ්ඤය තුල ඇතිවු සමාජ දේශපාලනික වෙනස් කම් වල බලපැම අදටත් එම රටවල් අත්විඳිමින් සිටිති.
වෙනස: ශ්‍රි ලංකාව තුලද එලෙසටම සමාජ-දේශපාලනික තලයේ සිදුවිය හැකි යයි පුරෝකථනය කල හැකි කරැනු කාරනා ගනනාවක් තිබේ. ඒවා රටට බලපැමක් කරන අභ්‍යන්තර සාදක මත මෙන්ම භාහිර සාදක මත බැඳී පවතිනේය.

ඒ අනුව බාහිර සාධක ලෙස හඳුනාගන්නේ;

⁃ බටහිරට, ඉන්දුනිසියාවට ,ඉන්දියාවට වෙනස්ව සෞදි වහබි වාදයේ බලපැම, ආශීර්වාදය හා මුල්‍ය සහයෝගය මත ශ්‍රි ලංකාව තුල අනන්‍යව ගොඩනැගීමට ඉඩ ඇති
ජිහාඩි අන්තවාදය තුල කලාපයට හා ලෝකයට ඇතිවිය හැකි බලපැම


⁃ නිසි ලෙස කලමනාකරනය කර ගැනීමට අපොහොසත් වුව හොත් ශ්‍රී ලංකාව කේන්ද්‍ර කොට ගෙන මිලියන 600 වු ඉස්ලාම් භක්තිකයන් වෙසෙන දකුනු ආසියානු කලාපය තුල
ඇති විය හැකි ජිහාඩි අන්තවාදී බලපැම


⁃ ජිහාඩි අන්තවාදය විසින් අස්ථාවර වන දකුනු ආසියානු කලාපය මගින් ලෝක සාමයට හා ස්ථාවරත්වයට කල හැකි බලපැම

සිදුවුන ජිහාඩි ත්‍රස්තවාදි ප්‍රහාරය හේතු කොට ගෙන ශ්‍රී ලංකාවේ අභ්‍යන්තර දේශපාලන සාධකයන්ට සිදුවිය හැකි බලපැම මෙලෙස හඳුනාගනිමු;

⁃ ජාතික ආරක්ෂාව සඳහා ප්‍රමුකත්වය දෙන ශක්තිමත් ජාතික රාජ්‍යක් ගොඩනැගීම අවධාරනය කෙරෙන සමාජ මනෝභාවයක් සිංහල සමාජය තුල ගොඩනැගීම

⁃ එකී මනෝභාවය විසින් ඉදිරියට එන ජනාධිපතිවරනයේ දේශපාලනය අධිනිශ්චය වීමට ඇති ඉඩ කඩ වැඩිවීම


⁃ එකී අධිනිශ්චය වීම හේතු කොට පක්ෂ අභ්‍යනතර වෙනස්කම් වලට පවා භාජනය වීමට ඇති ඉඩ කඩ


⁃ මෙතෙක් පැවති සහජීවන ඉස්ලාම්වාදයේ (inclusive Islam) සිට මේ වනවිට ගොඩ නැගෙමින් එන ජිහාඩි පරම ඉස්ලාම් වාදය( Exclusive Islam) සමග බද්ධ වන්නේද යන මුස්ලිම් සමාජ මනෝභාවයේ පැවැත්ම හා එම මනෝභාවය මත අභ්‍යන්තරික මෙන්ම භාහිරව ඇති කල හැකි තෙරපීම් මත ගොඩනැගෙන නව ලාංකික මුස්ලිම් දේශපාලනයේ සවරැපය,


⁃ මෙතෙක් රට තුල රාජ්‍ය ප්‍රජාතන්ත්‍රකරනය, සංක්‍රමනීය යුක්තිය , මානව හිමිකම් සුරැකීම ආදී වන සමාජ කථිකාව පුර්න ලෙසම සමාජ ප්‍රමුකතා ලයිස්තුවේ පසුපසට ගමන් කිරීම
⁃ ශ්‍රී ලංකාවේ භූදේශපාලනික පිහිටීම හේතු කොට ගෙන මෙතෙක් චීනය විසින් ශ්‍රිලංකාව මත ඇති කරමින් තිබු ඒකාධිකාරී බලපැම (monopolistic influence) අවසන් කරමින් ඉන්දියාව හා අමරිකාව තරඟකාරීව රටේ අවශ්‍යතාවය මත රටට ඇතුලුවීමට ඇති හැකියාව.


⁃ චීනයේ බලපැම එමගින් පිටුපසට ගමන් කිරීම හා නැවත චීනය තමන්ගේ අවධරනය වැඩි කරගැනීමට කටයුතු කිරීම

 


⁃ ඒ තුල රට තුල දේශපාලනික proxy අරගලයක් ඇතිවීම

මෙම භාහිර හා අභ්‍යන්තර බලපැම් වල පැවැත්ම රඳා පවතින්නේ ශ්‍රි ලංකා රාජ්‍ය විසින් කොතෙක් දුරට ශ්‍රී ලාංකික සමාජය තුලට ඇතුල්වෙමින් පවතින ජිහාඩි පරම ඉස්ලාම් වාදය නිවැරදි ලෙස හඳුනා ගන්නේ ද එම පරමවාදය කොතෙක් දුරට මුස්ලිම් සමාජය තුලට කිඳා බැස ඇත්තේ ද සහ එකී පරම වාදය පරාජය කිරීම සඳහා මුස්ලිම් සමාජය පොලඹවා ගන්නේ කෙසේද යන්න පදනම් කර ගනිමිනි. එය IS ත්‍රස්තවාදයට වැට බැඳීම හෝ ජාතික තව්හීත ජමාත් කල්ලිය විනාශ කිරීමට එහා යන කටයුත්තකි. ජිහාඩි ආගමික දේශපාලනය යනු එකම දෙවියකු අදහන කැලිෆටයක් (සක්විති දේශාන්තරයක්) නිර්මානය කිරීමයි.

සහජීවන ඉස්ලාම් ආගම අදහන ශ්‍රීලංකික ජනයා මුස්ලිම් මුලු ජනගහනයෙන් 95% ට වැඩි ප්‍රතිශතයකි. වහබ් වාදයෙන් හා ජිහාඩි අන්තවාදයෙන් මුස්ලිම් සමාජය ගලවා ගත යුත්තේ සහජීවන ඉස්ලාම් ආගම අදහන මුස්ලිම් සමාජය විසින් මය. එහි දී රජයක් විසින් කල යුත්තේ අතාර්කික ලෙස සිංහල හා දෙමල සමාජය පුරා පැතිර යන මුස්ලිම් භීතිකාව ( Muslim Fobia) කලමනාකරනය කිරීමයි. දෙවනුව සිංහල සමාජ සමග විශ්වාසයෙන් හා ලැජ්ජාවකින් (Ashame due to extremist attrocities)තොරව මුස්ලිම් ජනතාවට කටයුතු කිරීමේ පරිසරයක් නිර්මානය කර දීමයි. තුන්වනුව මුස්ලිම් වරැන්ට අදාලව සිදුකෙරෙන අත්අඩංගුවට ගැනීම් හා සෝදිසි මෙහෙයුම් වලදී මානව හිමිකම් පිලිබඳ නීතිය අකුරට පිලිපදින ලෙස ආරක්ෂක හමුදා සහ පොලිසියට නියෝග කිරීමයි. ත්‍රස්ත ඉලක්ක හඳුනාලෙන පහර දීම මිලිටරි කාර්්‍යයකි. මේ සියල්ල එකවර එක විට සිදුවිය යුතුය.

එසේ මුස්ලිම් සමාජය කෙරෙහි මෟදු සථාවරයක් අනුගමනය කිරීමට සමාන්තරව ම රාජ්‍යයේ ආරක්ෂක ඇස නිසි පරිදි ජිහාඩි අන්තවාදය රට තුලට කාවද්දන මුලාශ්‍ර වලට එරෙහිව ද කටයුතු කල යුතුව තිබේ.

ලංකාව තුල මේවන විට පහත සඳහන් කන්ඩායම් තුලින් ජිහාඩි ආභාෂය මුස්ලිම් සමාජයට ගෙන එනු ලබන බවට අනුමාන කල හැකිව තිබේ.

⁃ මුස්ලිම් සහෝදරත්වයේ (Muslim Brotherhood) ආභාෂය ලබන ලංකාවේ මැඩ්රාසා පාසල් වල ආගම උගන්වන ඊජිප්තු හා යේමන පුජකයන්,


⁃ සෞධි අරාබියේ වහබි දර්ශනය මෙරටට ගෙන එනු ලබන සියලුම මාර්ග: ආගමික, සංස්කෟතික හා මුල්‍යමය මුලාශ්‍ර,


⁃ දකුනු ආසියාව තුල ක්‍රියාත්මක නමුත් ලංකාවේ නැගෙනහිර ප්‍රදේශ තුල නැංගුරම් ලා සිටින කාෂ්මිර මුස්ලිම් සන්නද්ධ කන්ඩායම් වන ලක්ෂාබ් ඉ තයිබා වැනි කන්ඩායම් වල
බලපැම,


⁃ ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක ISIS කන්ඩායම්


-. ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක සියලු තව්හීඩ් ජමාත් වාදය ( oneness of the god) අදහන කන්ඩායම් ( මොවුන් වහබි වාදයේ පෙර ගමන් කරුවව් වෙති)


⁃ දකුනු ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුව, කේරලය , හා අනෙක් ප්‍රදේශ තුල ස්තාපිත වී පැතිර යන පරම ඉස්ලාම්වාදී ප්‍රවනතාවයන් ගේ බලපැම

ජිහාඩ් අන්තවාදයට මුහුන දීම පිලිබඳව ලෝක අත්දැකීම් ගත් කල එය රටින් රටට කලාපයෙන් කලාපයට වෙනස් වන්නේය. බටහිරට වඩා වෙනස්ව ඉන්දුනීසියාව ඊට මුහුන දී කලමනාරනය කරමින් සිටී. බටහිර දී ජිහාඩ් වාදයට ෛඑතිහාසික තර්කයක් සහ වෙනස් කම් වලට භාජනය කිරීම පිලිබඳ වු දුක් ගැනවිල්ලක් තිබේ. ඉන්දුනීසියාවේදී මේ එකදු හෝ තර්කයක් නැති වුවද එය එකම ආගමේ ගුරැකුල දෙකක ප්‍රශ්නයකි. නමුත් ජිහාඩි තර්කයට ශ්‍රී ලංකාවේ දී පවතිනු ඇත්තේ කෆීර් වරැ (මිත්‍යාදෟශ්ඨිකයන්) යටත් කර ගැනීම පිලිබඳ ප්‍රශ්නයක් පමනකි.

ලංකාව තුල මුස්ලිම් ජනගහනය මිලියන 1.9 වුවද දකුනු ආසියාව තුල ඉස්ලාම් ධ ර්මය අදහන ජනගහනය මිලියන 600. මෙම ඉස්ලාම කලාපය ලෝකයේ මුස්ලිම් වරැන් වැඩිම සංඛ්‍යාවක් සිටින කලාපයයි. නමුත් මෙම කලාපයේ ජනතාව අනාධිමත් කාලයක් අන්‍ය ජාතීන් සමග සහජීවනයෙන් ජිවත් වීමට යෙදුනේ ඔවුන් ප්‍රගුන කල සහජිවන වාදී ඉස්ලාම් ධර්මය හේතු කොට ගෙනය. නමුත් දැන් එකී සහජිවන ඉස්ලාම් වාදය මැදපෙරදිග හරහා එන පරමවාදී ඉස්ලාම් වාදය හරහා විස්තාපනය කරමින් සිටී. සියලුම ජිහාඩි ත්‍රස්තවාදීන් ගොඩනැගෙන්නේ මෙම පරම වාදය තුලය. ශ්‍රි ලංකාව තුල බෝම්බ පුපුරා ගියේ එම පරම වාදයේ දේශීය හා ජාත්‍යන්තර අංකුර වල ප්‍රතිපලයක් ලෙසටය. අද දවසේ රට තුල ජාතික තව්හීඩ් ජමාත් සංවිධානය විනාශ කරන්නට සමත් වුවද පැතිරෙන පරම ඉස්ලාම් ධර්මය මගින් තවත් එවැනිම අංකුරයක් ලියවලනු ඇත.

අප රටට මෙම සටන සාර්තකව ජයග්‍රහනය කරගැනීමට නම් සහජීවන ඉස්ලාම් ධර්මය විශ්වාස කරනු ලබන පරමවාදය පිලිකෙව් කෙරෙන ශ්‍රී ලාකික මුස්ලිම් ජන සමාජයක මුලෝපායික සහයෝගයත් , ඉන්දියාවේ සහ අමරිකාවේ සහයෝගයත් අත්‍යවශ වන්නේය. නමුත් පටු සිංහල ජාතික වාදය හා/ හෝ අතාර්කික දේශීය වාදය මගින් මෙකී සාධක තුන කලමනාකරනය කර ගැනීමට ලබාදෙන ඉඩ ප්‍රමානය මත ජිහාඩ් වාදය රට තුල පැල පදියම් වීම රඳා පවතිනු ඇත. අනෙක් අතට අමරිකානු හා ඉන්දියානු මැදිහත් වීම් ජිහාඩි වරැන් මුස්ලිම් සමාජය තුල වැරදි පෙස සහාජගත නරන්නට ඇති ඉඩ කඩ වැඩිය. අප පකිස්තානයෙන් උගත යුතු පාඩම එයයි.

ගොඩනැගෙන ජාතික ආරක්ෂාව පිලිබඳ අවදාරනය තුල ශ්‍රි ලංකාවට ඉන්දියාව, චීනයට වඩා අවශ්‍යවන්නේ ජිහාඩි අන්තවාදයට වැට බැඳීමටය. අමරිකාව අවශ්‍ය වන්නේ ජිහාඩි ජාත්‍යන්තර ජාලය සමග රටේ ජිහාඩින් ගේ ක්‍රියාකාරකම් විපරම් කිරීමට හා වැට බැඳීමටය. නමුත් මෙවැනි සබඳතාවයක් යතාර්තයක් වීම හෝ නොවීම රඳා පවත්නේ අපගේ දේශපාලන පක්ෂ විසින් ගොඩනඟනු ලබන ඉන්දියානු හා අමරිකානු මැදිහත් වීමට එරෙහිව ගොඩනගන සමාජ විරෝධතාවයේ ප්‍රමානය මතය.

අමරිකානු විරෝධය බොහෝ කොට ඵෛතිහාසික අරගලයේ කොටසක් බව රටට හඟවමින් එ නමුත් එය සැබැ ලෙසම එම සටන් පාඨය චීන භු දේශපාලනික අරමුනු සැතපීමට සඳහා රටේ දේශපාලන පක්ෂ භාවිතා කිරීමට ඇති ඇති හැකියාව මතද අමරිකානු මැදිහත්වීමේ තරම රඳා පවතිනු ඇත.

අවසාන වශයෙන් ජිහාඩි පරමවාදයෙන් සිදුවන ආක්‍රමනයේ සාර්තකත්වය රඳා පවතින්නේ අපගේ දේශපාලන පක්ෂ හා සමාජයේ මුහුකුරා යාම මත හා එමගින් අත්පත් කර ගන්නා මුලෝපායික දෟශ්ඨියක් මත වන්නේය. එහි ලා අපට සිහිපත් කරන්නේ Troy නමැති බටහිර චිත්‍රපටියයි. එ මගින් ට්‍රෝජන් අශ්වයා කපටිකමින් නුවරට ඇතුල් කොට ග්‍රීසියේ තිබු ශක්තිමත්ම ඇතන්ස් නුවර කඩාවැටීමට ලක්වු ආකාරය නිරැපනය කොට පෙන්වයි. එමගින් අවධාරනය කරන්නේ විපතක් පුරෝකථනය නොකිරීම හා ඒ සඳහා දැක්මක් නොමැතිවීමේ පාඩමයි. දිනෙක එම චිත්‍රපටිය නැරඹීමෙන් පසුව මා කෙරෙහි ඇතිවු කාංසාව මේ වන විට මා ගේ රට කෙරෙහි ද ඇති වෙමින් පවතී. එම නිසා අද දවසේ අපගේ අප ගේ අභියෝගය වන්නේ එවැනි දැක්මක් සඳහා සමාජයද දේශපාලනයද අවතීර්න කර ගැනීමයි.

ජනාධිපති ජේෂ්ඨ උපදේශක
නීතිඥ ශිරාල් ලක්තිලක

( අප වෙත ලැබුණු ලියවිල්ලේ කිසිඳු සංස්කරණයක් සිදුකර නොමැති බව සළකන්න )

Comment (0) Hits: 137

2019 ජනාධිපතිවරණය - සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජයක්

මුලින් පවත්වන්නේ පළාත් සභා මැතිවරණය විය හැකි වුවත් ලබන නොවැම්බරයට පෙර ජනාධිපතිවරණයක් අනිවාර්යෙන් පැවැත්විය යුතුය. ඒ ජනාධිපතිවරණයෙන් තෝරා පත් කර ගන්නා ජනාධිපතිවරයා වෙනදා තරම් බලසම්පන්න වන්නේ නැත. ඊට හේතුව 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ජනාධිපති ධූරයේ සමහර තටු කපා දමා ඇති බැවිනි.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස කවුරුන් තෝරා පත් කර ගන්නේ දැයි පැහැදිලි නැත. අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා යැයි එක එල්ලේ එම පක්ෂය විසින් නිවේදනය කර නොමැත. පසුගිය දේශපාලන අර්බූදයේ දී කියවුනේ අමාත්‍ය සජිත් ප්‍රේමදාස එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් කරන බවයි. අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ කෙරෙහි සිංහල බෞද්ධ ජන්ද පදනමේ ආකර්ශනයක් නැති අතර සජිත් ප්‍රේමදාසට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජ කොටස් අතර ආකර්ශනයක් නොමැත. සිංහල ඡන්ද පදනමේ ස්ථාවරයක් ඇති එහෙත් අනෙකුත් ජන කොටස් අතර ආකර්ශනයක් ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකයකු මේ අවස්ථාවේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා විය යුතු වුවත් එවැන්නෙක් එම පක්ෂය තුළින් මේ අවස්ථාවේ සොයා ගැනීම දුෂ්කර ය.

නමුත් සිංහල බෞද්ධ සමාජ ස්ථරය තුළ ශක්තිමත් පිළිගැනීමක් ඇති කතානායක කරු ජයසූරිය මෙතෙක් නිහඩ පිළිවෙතක් අනුගමනය කළත් පසුගිය දේශපාලන අර්බූදයේ දී ඔහු ශක්තිමත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියකු ලෙස ස්ථාවර විය. ඊට හේතුව එල්ල වූ දේශපාලන කුමන්ත්‍රණ හමුවේ පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔහුගේ තිබූ අගය කළ යුතු කැපවීමයි. කුමන්ත්‍රණකාරීන් ඔහුගේ නම සදහන් කරමින්ම බරපතල චෝදනා එල්ල කළත් කතානායක කරු ජයසූරිය නොබියව නිශ්චිතව පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ ය. එනිසා ඔහු නායකයකු ලෙස ද ජනප්‍රසාදයක් ඇති කර ගත්තේ ය.

කෙසේ වුවත් එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයේ දී බරපතල අර්බූදයකට මුහුණ දෙන්නේ වත්මන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේනයි. ඔහුට පවුරු පදනම් සකස් කරන්නට ශක්තිමත් දේශපාලන ස්ථාවරයක් නොවීම ඔහු මුහුණ දෙන අභියෝගයයි. මෙවර කිසිවිටෙකත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහාය ඔහුට නොලැබෙන බව ස්ථිරය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකඩ වී ඇති නිසා සම්ප්‍රදායික ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය මහජන ප්‍රසාදයෙන් ඈත් වී ඇත. රාජපක්ෂවරුන් විසින් සාදා ගත් ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට තම පක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් ගෙන නොමැත.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ යම් යම් ස්ථර විසින් දැනටමත් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට තම පක්ෂයේ සහාය ජනාධිපතිවරණයක දී ලබාදීමට තමන් එරෙහි බව ය. මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ නියෝජනය කරන එක්සත් ජනතා නිදහස් පක්ෂයෙන් තේරී පත්වූ ශ්‍රීලනිප පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් කිසිවිටෙකත් ජනාධිපතිවරණයක දී මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට සහාය නොදෙන බව දැනටමත් තීන්දු කර තිබේ. කළුතර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කුමාර වෙල්ගම ද එවැනි විරෝධයක් කල් ඇතිවම ප්‍රකාශයට පත් කළේ ය. කොහොම වුනත් කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයක ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා පවතින දේශපාලන ගතිකයෙන් බැහැරව තෝරා පත් කර ගනීවි යැයි කිව නොහැකිය.

ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ හිටපු ලේකම් ගෝටාභය රාජපක්ෂ පසුගිය දා රැස්වීමක් අමතමින් එළඹෙන ජනාධිපතිවරණයට "මම සූදානම්, ඔබත් සූදානම්දැයි" විමසීම සාකච්ඡාවට ලක් කළ යුතු කරුණක් වන්නේ මේ පසුබිම තුළ ය. ගෝටාභය රාජපක්ෂට ජනාධිපතිවරණයට තරග කර තේරී පත්වීමට අවශ්‍ය වූයේ අදක ඊයේක නොවේ. පසුගිය වර්ෂයේ මැද භාගය වන තුරුම ඔහු සිටියේ එවැනි සිහිනයක් දකිමිනි. ඔහුට සහාය ලබාදෙන විවිධ මිලිටරි නායකයන් හා සමාජයේ සිටින ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන කොටස් සමග පිහිටුවාගෙන ඇති සංවිධාන හරහා ඔහු තම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය පුම්බා ගනිමින් සිටියේ ය. එහෙත් හිටි හැටියේ ඒ සිහිනය බොදවූයේ මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ගෝටාභය රාජපක්ෂට ඇගිල්ලෙන් ඇන්න නිසා යැයි වටින් ගොඩින් ආරංචි විය.

කොහොමටත් ඊළග ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා කවුරු විය යුතුදැයි රාජපක්ෂ පවුල තුළ එකගතා තීන්දුවක් මේ වනතුරුත් ගෙන ඇති බවක් පැහැදිලි නොවේ. මහින්ද රාජපක්ෂට ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධනයකින් මෙහා ජනාධිපතිවරණයකට තරග කළ නොහැක. ගෝටාභය, බැසිල් හා චමල් රාජපක්ෂවරුන් සම්බන්ධයෙන් එකිනෙකට වෙනස් ප්‍රති විරෝධතා පවතී. අනාගත නායකත්වය සදහා මහින්ද රාජපක්ෂගේ සිතැගියාව විය යුත්තේ නාමල් රාජපක්ෂ බවට තර්කයක් නොමැත. එහෙත් ඒ සදහා තරග කරන්නට ඔහුට තවමත් නීතිමය වශයෙන් නොහැක. එතෙක් විකල්පයක් සොයා ගැනීමට රාජපක්ෂවරුන්ට බල කෙරී ඇත.

උගත් පාඩම් තුළින් ඒ සදහා විශාල දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් සිදු කර ගනිමින් තරගයට එන්නට සාර්ථක සූදානමක නිරත්වෙමින් සිටින්නේ හිටපු අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ ය. සිංහලබෞද්ධ ඡන්ද පදනම මත පමණක් ශක්තිමත්ව විශ්වාසය කිරීම රාජපක්ෂ දේශපාලනයේ දුර්වලතාව වූ අතර බැසිල් රාජපක්ෂ එය තේරුම් ගනිමින් අවශ්‍ය වෙනස්කම් කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටී. එහෙත් ගෝටාභය රාජපක්ෂ එවැනි කිසිම දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණයකින් හා තේරුම් ගැනීමකින් පුළුල් මහජන පදනමක් සකසා ගන්නට සූදානමක ඇති බවක් පෙනෙන්නට නොමැත.
දස වසරකට ආසන්න රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ අදේශපාලනිකම බලධාරියා වූයේ ගෝටාභය රාජපක්ෂයි. ඔහුට දේශපාලනික සියුම් ඥාණයක් හා උපක්‍රමයක් නොතිබූ අතර තම චරිතයට ආවේනික මිලිටරිමය භාවිතයන් තුළින් දේශපාලනය සාර්ථක කර ගන්නට මහන්සි විය. ඔහුගේ නම කියවෙනවාත් සමග සියොළග සියුම් වෙව්ලීමක් මෙරට මැද පාන්තික සංවේදී සමාජ කොටස තුළ ඇතිවූයේ ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් ලෙස සිදුකළ අත්තනෝමතික හා ෆැසිට්වාදී පාලනය නිසා ය. රටේ සිදුවූ බොහොමයක් ඝාතනයන් සම්බන්ධයෙන් චෝදනාව එල්ල වූයේ ඔහුට ය.

රටේ වාසනාවට ඔහු ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා වන්නට පෙරුම් පුරන්නේ ද ආ මග ගැන නැවත සිතා බැලීමකින් තොරව පරණ පුරුදු ෆැසිට්වාදී ස්වරූපය එලෙසම පවත්වා ගනිමිනි. කොළඹ කේන්ද්‍රීය නාගරික මැද පන්තිය ගෝටාභය රාජපක්ෂට ආකර්ශනය වී තිබුණේ යුද්දයට නායකත්වය ලබාදුන් පෞර්ෂ ලක්ෂණ සැලකිල්ලට ගනිමිනි. එහෙත් සිවිල් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයකට සූදානම් වන්නට තරම් ගෝටාභය රාජපක්ෂට සියුම් හා තීක්ෂණ නුවණක් නොමැත. ඔහු අද ද සූදානම් වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නොවන අන්දමින් කටයුතු කරන පාලනයක් ඇති කරන්නට ය.

ගෝටාභය රාජපක්ෂට වඩා සියුම් නුවණක් බැසිල් රාජපක්ෂට තිබීම නිසා සිංහලබෞද්ධ ජන කොටස මත පදනම් වී ජනාධිපතිවරණ ජයක් ලබන්නට අපහසු බව ඔහු තේරුම් ගෙන තිබේ. එනිසා සිංහල නොවන ජන කොටස් වල අභිලාශයන් දෙස සංවේදීව බලන්නට බැසිල් රාජපක්ෂ යොමුවෙමින් තිබේ. ඔහු දේශපාලකයකුවීම ඊට හේතුව වන්නට පුළුවන. එහෙත් තවමත් ගෝටාභයගේ අවිඥාණය මිලිටරිමය නිසා ඒ ආකල්පමය වෙනස ඇති කර ගන්නට ඔහු අසමත් ය.

2015 ජනාධිපතිවරණයේ දී පවා මුළුමනින්ම සිංහලබෞද්ධ ජන කොටස මත රදා පැවතීම සාර්ථක දේශපලන උපක්‍රමයක් නොවීය. යුද්දය අවසන් වී දස වසරක් ගෙවී යන 2019 දී සිංහලබෞද්ධ ස්වෝත්තමවාදී අදහස් මත පමණක් සමාජය පදනම් වේ යැයි විශ්වාස කළ නොහැක. සියළු ජන කොටස් වල සහායෙන් ආර්ථික අරමුණු ජය ගැනීම දැන් කළ යුතු දේශපාලනික ඉලක්කයයි. ඒ සදහා සිංහල සමාජය සූදානම් වෙමින් පවතින මොහොතක වඩා සාර්ථක වන්නේ ගෝටාභයගේ දේශපාලන ප්‍රවේශය නොව බැසිල්ගේ දේශපාලන ප්‍රවේශයයි. බැසිල් ශ්‍රී ලාංකික ඡන්ද ප්‍රජාවට අමතන විට ගෝටාභය අමතන්නේ සිංහලබෞද්ධ ඡන්ද ප්‍රජාවටයි. ගෝටාභයගේ පරාජය එතැනම ලියවී තිබේ.

පසුගිය ඔක්තෝබර් 26 වැනි දා ලාංකික පාලක පන්තියේ නොමේරුම්කම ලොවටම පෙන්නුම් කළ අතිශය පිළිකුල්සහගත දිනය බව නොඅනුමානය. දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරණ හා වෙනස්කම් කරන්නට ලාංකික සමාජයට එක්තර සංස්කෘතික ගති ස්වභාවයක් ඇතත් එදා ඒ වෙනස්කම් කළේ අශ්ලීල සහගත ලෙස ය. එදා සමහර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් පවා ලැජ්ජාවට පත්විය. ඒ තවමත් ශිෂ්ඨත්වය අල්පමාත්‍රයකින් හෝ ඔවුන් තුළ තිබූ නිසා ය. ඒ පිළිකුල් සහගත දින 51 වෙනුවෙන් සමාජයට ගෙවන්නට වූ බරපැන අති විශාල ය. එහෙත් අවසානයේ ඒ වරද ආපිට නිවැරැදි කරන්නට සිදුවීමෙන්ම පෙන්නේ මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාමුවේ ශක්තිමත්භාවයයි.

එනිසා පැහැදිලිවන වැදගත්ම කාරණාව වන්නේ ලාංකික සමාජයට මේ මොහොතේ අවශ්‍යව ඇත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන වැඩපිළිවෙලක් බවයි. දීර්ඝ කාලයක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංස්කෘතිකයක කටයුතු කළ ජන ප්‍රජාව ඉන් බැහැර සංස්කෘතියකට ඇල්මක් දක්වාවි යැයි කිව නොහැක. එනිසා මිලිටරිමය දේශපාලනයකින් තොරව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජ වටිනාකම් අගයන ශක්තිමත් වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කරන නායකයකුට 2019 ජනාධිපතිවරණය සුභ ලකුණු පෙන්වන මැතිවරණයක් බව නොකියාම බැරිය.

 

කේ.ජී.පිලිප් ශාන්ත
This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Comment (0) Hits: 300

ලංකාව කබලෙන් ළිපට වැටීම

ලංකාව කාලකණ්ණිභාවයෙන් අත් මිදීමට පහසු නැති දුෂ්ට චක‍්‍රයක හිරවී සිටින බව පෙනේ. නිදහස ලැබී ගතවී තිබෙන දශක හතකට ටිකක් වැඩි කාලයකින් දශක තුනක් තරම් කාලයක් ලංකාව දිවි ගෙවා ඇත්තේ කුරිරු හා ම්ලේච්ඡ වටපිටාවක් තුළ ලේ මත පිහිනමින්ය. එම දීර්ඝ අශීලාචාර කාලයේදී සමාජයට සිදුවූ විනාශය අතිවිශාල වනවා සේ ම උත්තර නිර්මිතයට සිදුවූ විනාශයද අතිවිශාලය. ලක්ෂයකට වැඩි පිරිසක් මරණයට පත්වන විට, කායික වශයෙන් ජීවත්වීමේ වාසනාව හිමිකර ගත්තවුන්ද, ආධ්‍යාත්මික වශයෙන් මරණයට පත්කරමින්, හරසුන් විකෘති සමාජයක්, ඇති කිරීමට හේතුවිය. දේශපාලනඥයන් හා නිලධාරීන්ද ඇතුළත් රාජ්‍යයේ ස්වභාවයද වෙනස් වී චෞර හා මාංශභක්ෂක රාජ්‍යයක් ඇති කිරීමට හේතුවිය. පූජකයන්ද ඇතුළුව ආගම්වල ස්වභාවයද වෙනස් වී ඒවා සිය ශ‍්‍රාවකයන්ට මෛත‍්‍රිය හා කරුණාව වෙනුවට වෛරය හා ක්‍රෝධය වපුරන ආයතන ක්‍රමයක් බවට වෙනස් විය.

83 කළු ජූලියේදී විශේෂ වශයෙන් කොළඹ නගරයේ ජීවත් වූ දෙමළ ජනතාව මත උපරිම මට්ටමේ ක‍්‍රෑරත්වයක් මුදාහරින ලදි. ඉන්පසු ජේවීපී කැරලි පැවති වසර තුනකටත් වැඩි කාලය තුළ ජේවීපී සටන්කරුවන්ද ඔවුන්ට එරෙහිව සටන් කළ නිල හා නිල නොවන ආරක්ෂක හමුදාවෝද උපරිම මට්ටමේ ක‍්‍රෑරත්වයක් සමාජය මත මුදා හැරියහ. ඊළඟ වටයේදී එල්ටීටීඊයද ඊට එරෙහිව සටන් කළ ආරක්ෂක හමුදා ද උපරිම මට්ටමේ ක‍්‍රෑරත්වයක් දෙමළ සමාජය මත පමණක් නොව සිංහල හා මුස්ලිම් සමාජය වෙතද මුදාහරින ලදි. ජේවීපී කැරැල්ල පරාජය කිරීමෙන් පසු එල්ටීටීඊය වසර 20ක් තරම් දීර්ඝ කාලයක් සිය සන්නද්ධ කැරැල්ල අල්ලාගෙන සිටීමට සමත් විය.

එල්ටීටීඊ කැරැල්ල පරාජය කරන අවස්ථාව වන විට සමස්ත සමාජය පමණක් නොව, සමස්ත රාජ්‍යයද හොඳටම රෝගී වූ හා විකෘති වූ තත්ත්වයකට පත්ව තිබුණේය. අභ්‍යන්තර යුද්ධය අවසන් කරන විට සමාජය සේ ම රාජ්‍යයද තිබුණේ විධිමත් ප‍්‍රතිකාර අත්‍යවශ්‍ය නැතහොත් ඇතිවී තිබූ තුවාල කුණුවෙමින් තිබෙන තත්ත්වයකය. එහෙත් ඒ බව තේරුම් ගැනීමට අවශ්‍ය කරන දේශපාලන ප‍්‍රඥාව අභ්‍යන්තර යුද්ධය ජයගත් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට සේම එම ආණ්ඩුව පරාජය කොට බලයට පත් යහපාලන ආණ්ඩුවටද නොතිබුණි. එම ප‍්‍රඥාව අන් දේශපාලන පක්ෂවලටද තිබුණේ නැත.

ඔවුන් අතර පැවති එම අඥානභාවය පුදුමයට හේතුවන්නක් නොවන අතර එම දීර්ඝ අශීලාචාර කාලය තුළ දේශපාලකයන්ගේ ස්වභාවයේද ගැඹුරු වෙනසක් සිදුවී තිබුණි. මහජන නියෝජිතයන් වශයෙන් ඔවුන් වෙත පැවරී තිබෙන භූමිකාව අත්හරිමින් ඔවුහු අපරාධකාරයන් සමග කල්ලි ගැසී තමන්ට තිබෙන නිල බලය ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන අයථා ලෙස ධනය උපයන ව්‍යාපාරිකයෝ බවට පත්ව සිටියෝය. ඔවුන්ගේ ප‍්‍රධාන අරමුණ එය බවට පත්වීම නිසා රජයේ හෝ සමාජයේ ඇතිවී තිබුණු කුණුවීම තේරුම් ගැනීමට අවශ්‍ය සවිඥානකත්වයක් ඔවුන්ට නොතිබුණි. ඔවුන්ගේ ප‍්‍රධාන අවධානය යොමුවී තිබුණේ බල දේශපාලනය හා අයථා ලෙස ධනය උපයා ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ගැන පමණය.

ලංකා ඉතිහාසයේ මුස්ලිම්වරුන්

ලංකාවේ ජීවත් වන මුස්ලිම් ප‍්‍රජාවද අනුරාධපුර යුගය තරම් ඈත අතීතයට දිවගිය ඉතිහාසයක් ඇති පෘතුගීසී යුගය දක්වාම ලංකාවේ අභ්‍යන්තර වෙළෙඳාමේ ඒකාධිකාරය හිමි කරගෙන සිටි ජන වර්ගයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. කන්ද උඩරට යුගය එළැඹි විට ඔවුහු ලංකාවේ කුල ක‍්‍රමය පදනම් කරගත් සමාජ සංවිධාන ක‍්‍රමයකටද ඇතුළත් කරගෙන සිටි ජන කණ්ඩායමක් වූහ. මඩිගේ හෙවත් ප‍්‍රවාහන කාර්යාංශයට මුස්ලිම්වරුන් ඇතුළත් කරගෙන තිබූ අතර මහනුවර යුගයේදී මුස්ලිම්වරුන්ද සිංහල කුල ක‍්‍රමයේ අර්ධ කුලයක් ලෙස සලකන ලද බව රැල්ෆ් පීරිස් කියා තිබේ. රැල්ෆ් පීරිස් වැඩිදුරටත් කියා තිබෙන ආකාරයට ”උඩරට මරක්කලූන් නියම කුලයක් බවට පත් නොවීමට බලපා තිබෙන එකම හේතුව වී තිබෙන්නේ ඔවුහු සිය ආගම අත්නොහැර සිටීමය. රැල්ෆ් පීරිස් වැඩිදුරටත් කියා තිබෙන්නේ මරක්කල මිනිසකු සමග විවාහ වන ගොවිගම කාන්තාවකගේ තත්ත්වය ගැන උඩගෙදර හිටපු කෝරා ආරච්චිලට එදිරිව ඒකනායක ගෙදර ඩිංගිරි මැණිකා නඩුවේදී (1829) දීර්ඝ ලෙස කරුණු සලකා ඇති බවය.

මුස්ලිම්වරුන් පෘතුගීසීන්ගේ වෛරයට හේතුවූ ජන කණ්ඩායම් අතරින් වැඩියෙන්ම වෛරයට හේතුවූ ජන කණ්ඩායම ලෙස සැලකිය හැකිය. ඊට හේතුවූයේ මුස්ලිම්වරුන් ඇදහූ ආගම නොව, ඔවුන් වාණිජ ප‍්‍රජාවක් වීමය. මුස්ලිම්වරුන් තුළ පෘතුගීසීන් කෙරෙහි පැවති බද්ද වෛරයට හේතුවූයේද එයයි. පෘතුගීසීන් නිසා එතෙක් ඔවුන්ට තිබූ වෙළෙඳ ඒකාධිකාරය අහිමිවීම නිසාය.

මුහුදුබඩ ප‍්‍රදේශ පෘතුගීසීන් අතට පත්වීමෙන් පසු එම ප‍්‍රදේශවල ජීවත් වූ මුස්ලිම්වරුන් තොග වශයෙන් උඩරට ප‍්‍රදේශවලට පලා ගිය අතර උඩරට රජවරු ඔවුන් සාදරයෙන් භාර ගත්තෝය. උඩතලවින්න වැනි අධික ජනගහනයක් සහිත මුස්ලිම් ප‍්‍රදේශ උඩරට ප‍්‍රදේශවල ඇතිවූයේ එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. සෙනරත් රජු (1604-1635) 4000ක් පමණ මුස්ලිම් පිරිසක් මඩකළපුවේ (එකල මඩකළපුවට වර්තමාන අම්පාර ප‍්‍රදේශයද අයත් විය.) පදිංචි කරවූ බවත්, ඒ මගින් යුද්ධ ව්‍යාපාරවලට අවශ්‍ය ආහාර නිපදවා ගන්නවාට අතිරේකව යුද ව්‍යාපාරවලට අවශ්‍ය සේනා නිපදවා ගැනීමට රජු අපේක්ෂා කළ බවත්, ලෝනා දේවරාජා සඳහන් කර තිබේ. නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයේ සමහර ප‍්‍රදේශවල ඝන මුස්ලිම් ජනගහනයක් ඇතිවී තිබෙන්නේ එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. එදා තිබී ඇති බෞද්ධ මුස්ලිම් සහජීවනය සඳහා දැක්විය හැකි හොඳම නිදර්ශනය රිදී විහාරයයි. එම විහාරයේ භික්ෂූන් වහන්සේලා මුස්ලිම්වරුන් එම විහාරගමේ නිල පංගුකාරයන් ලෙස පදිංචි කරවාගෙන තිබෙනවා පමණක් නොව, එහි මුස්ලිම් පල්ලියක් හදා ගන්නටද ඉඩදී පල්ලියේ පූජකයාගේ නඩත්තුව පිණිස ඉඩම් කොටසක්ද ලබාදී තිබේ.

පෘතුගීසි හා ලන්දේසි කාලය ලංකාවේ මුස්ලිම්වරුන්ට යහපත් කාලයක් නොවූවද බි‍්‍රතාන්‍ය පාලන යුගය බෞද්ධ, හින්දු ආගම් අදහන්නන්ට සේ ම මුස්ලිම්වරුන්ටද ආගමික නිදහසට අතිරේකව වාණිජ නිදහසද හිමිවූ යුගයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. වෙළෙඳාම පිළිකුල් කළ ජනවර්ගයක් ලෙස සැලකිය හැකි සිංහලයන්ද බි‍්‍රතාන්‍ය පාලන කාලයේදී වෙළෙඳාමට එකතුවීම නිසා මෙම ජනවර්ග දෙක අතර භේද ඇතිවූ අතර 1915 සිංහල මුස්ලිම් කෝලහාලය එම ගැටුම් උච්චතම තත්ත්වයකට පත්වූ අවස්ථාවක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

මුස්ලිම් ප‍්‍රහේළිකාව

මුස්ලිම්වරුන් නිදහසින් පසු වඩාත්ම මතභේදයට හේතුවන ප‍්‍රශ්නවලදී සිංහලයන්ගේ පැත්ත ගත් ජන කණ්ඩායමක් ලෙසද සැලකිය හැකිය. රාජ්‍ය භාෂා ප‍්‍රශ්නයේදී ඔවුන් සිටියේ සිංහල පැත්තේය. ඉන්පසු දෙමළ නිජබිම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේදීද ඔවුහු සිංහල පැත්තේ සිටියෝය. එම ස්ථාවරය වෙනුවෙන් ඔවුන්ට විශාල වන්දියක් ගෙවන්නට සිදුවූ අතර උතුරේ දෙමළ ප‍්‍රදේශවල ජීවත් වූ මුස්ලිම්වරුන්ට ඒ ප‍්‍රදේශවල තිබුණු තමන්ගේ දේපළ අතහැර වෙනත් ප‍්‍රදේශවලට පලා යන්නට සිදුවිය. ඒ නිසාම දෙමළ සටන්කාමීන් අතින් ඔවුන්ට විශාල ජීවිත හානියක්ද සිදුවිය. එල්ටීටීඊ විරෝධී යුද්ධයට මුස්ලිම්වරුන්ගේ දායකත්වයද කැපී පෙනෙන තත්ත්වයක තිබුණි. එම යුද්ධයේදී සිංහල ජනයා වීරයන් ලෙස සලකන ලද ප‍්‍රධාන ලැයිස්තුවට මුස්ලිම් නිලධාරීන්ගේ නම් ගණනාවක්ද ඇතුළත්ව තිබුණි.

ප‍්‍රභාකරන් ජීවමානව සිටින තෙක් සිංහල අන්තවාදී මත දරන්නන්ගේ සතුරා බටව පත්ව සිටියේ දෙමළ ජනතාවය. එහෙත් වෙනම රාජ්‍යයක් සඳහා කෙරුණු අරගලයේදී ප‍්‍රභාකරන්ගේ ජීවිතය විනාශ කොට එල්ටීටීඊය මුළුමනින් පරාජය කිරීමෙන් පසුව සිංහල අන්තවාදී මතධාරීන්ට අලූත් සතුරකු සොයා ගැනීමට අවශ්‍ය වූ අතර ඔවුන්ගේ අලූත් සතුරා බවට පත්වූයේ මුස්ලිම් ජනයාය.

ඒ සමග මුස්ලිම්වරුන්ට නරක කාලයක් උදාවී යැයි කිව හැකිය. ඔවුන් නින්දාවට ලක් කෙරෙන ප‍්‍රචාරක වැඩසටහන් දියත් වූ අතර ස්ථාන කිහිපයකදී බිහිසුණු පහරදීම්වලටද ලක්විය. මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන කාලයේ සිදුවූ පහරදීම්වලට අනියම් ලෙස හෝ රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ලැබුණු බවක්ද පෙනෙන්නට තිබුණි. රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කිරීම සඳහා මුස්ලිම්වරුන් එක් පොදියක් ලෙස ඡන්දය පාවිච්චි කළ බවක් පෙනෙන්නට තිබෙන අතර එය වර්තමානයේදී රාජපක්ෂවාදී සිංහල ජනතාව අතර මුස්ලිම් විරෝධී හැඟීම් උද්දීපනය කිරීමට බලපෑ සාධකයක් ලෙසද සැලකිය හැකිය. රාජපක්ෂ පාලන කාලය තුළ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශයේ මුස්ලිම් ප‍්‍රදේශවල දියුණුව පිණිස විශාල වැඩ කොටසක් සිදුකර තිබෙන බවද කිව යුතුය. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව මුස්ලිම් විරෝධී ප‍්‍රතිපත්තියකට නොගියේ නම් 2015දී ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජය කිරීමද ඉතාමත් දුෂ්කර දෙයක් වන්නට ඉඩ තිබුණි.

දැනට පෙනෙන තත්ත්වය අනුව නම් සිදුවූ ත‍්‍රස්තවාදී පහරදීම් මුස්ලිම් සමාජය තුළ බලවත් කම්පනයක් සේ ම ආත්ම ලැජ්ජාවක්ද ඇති කිරීමට හේතුවී තිබේ. පොලිසියට තොරතුරු ලබා දෙන්නන් අතරද මුස්ලිම්වරුන් ප‍්‍රමුඛ තත්ත්වයක් හිමිකරගෙන සිටින බව පෙනේ. මෙම පහරදීම් සිංහල මනස කෙරෙහි ඇති කර තිබෙන බලපෑමේ ස්වභාවය කුමක්ද? වර්ගවාදී ආවේගයන්ගෙන් තොරව සාධාරණව කල්පනා කිරීමට අවශ්‍ය ශික්ෂණය ඔවුන් ලබාදීමට මෙම සිදුවීම් හේතුවී තිබේද? මෙම බිහිසුණු සිදුවීම විශේෂ වශයෙන් මුස්ලිම් සමාජයත් පොදුවේ සමස්ත සමාජයත් නවීන ලෙස සිතන මතන තැනකට ගැනීමට පුළුවන්කම ලබාදේද? නැත්නම් ඒ සියලූදෙනා වඩා ආචීර්ණ කල්පිතව සිතන තැනකට තල්ලූ කිරීමට හේතුවේද?

තිබෙන ඝන අන්ධකාරය තුළ දකින්න තිබෙන එකම රිදී රේඛාව ලෙස සැලකිය හැක්කේ පහරදීමට ලක්වූ කතෝලික ජනයා පෙන්නුම් කර තිබෙන අතිවිශාල ඉවසීමය. එහිදී කතෝලික නායකයන් ඉටුකර තිබෙන භූමිකාව ඉතා ප‍්‍රශස්ත වනවා පමණක් නොව, එය අන් ආගම්වල ශ‍්‍රාවකයන් කෙරෙහි සේ ම පොදුවේ සමාජය කෙරෙහිද යහපත් බලපෑමක් ඇති කරනු නොවැළැක්විය හැකිය.

දේශපාලන ප‍්‍රහේළිකා

රටේ ජනාධිපතිවරයා කියන්නේ ජාතික ඔත්තු සේවය ලබාදී තිබෙන අනතුරු ඇඟවීමේ වාර්තා ගැන තමන් කිසිවක් නොදන්නා බවය. පළමුවෙන් ඒ ගැන දැනගන්නට ලැබුණේ සිංගප්පූරුවේ සිටියදී මුහුණු පොතේ පළවී තිබුණු වාර්තාවක් තමන් සමග සිටි කිසියම් කෙනකු තමන්ටම පෙන්වීමෙන් පසුව බවය. යථා තත්ත්වය එසේ වුවත් ජාතික ආරක්ෂාව භාරව සිටින තැනැත්තා වශයෙන් සිදුවූ සියලූ දේවල වගකීම තමා භාරගන්නා බව ජනාධිපතිවරයා කියා සිටියේය. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ සිය නිදහස වෙනුවෙන් කර තිබෙන කරුණු දැක්වීමද ඊට වෙනස් නැත.

ආණ්ඩු වෙනසක් ඇති කිරීමට දරන ලද අසාර්ථක උත්සාහයෙන් පසුව ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩල රැුස්වීම්වලට තමන් සම්බන්ධ කර ගත්තේ නැති බවත්, මෙම පහරදීම සිදුවූ පසු ජාතික ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවීමට උත්සාහ කළත් ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ සාමාජිකයන් ඊට එකඟ වූයේ නැති බවත් කියන අතර සිදුවූ සියල්ලේ වගකීම් රටේ අගමැති වශයෙන් තමා භාරගන්නා බවත් අගමැතිවරයා කියයි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍යය හා එහි නායකයන් ඇද වැටී තිබෙන බංකොළොත්භාවයේ තරම ඒ ආශ‍්‍රයෙන් තේරුම් ගැනීමට අමාරු නැත.

පාලනය කළ හැකි තත්ත්වයක තිබූ මහා විපතක් පාලනය නොකොට ලොකු විනාශයක් ඇතිවූ පසු සිදුවූ විනාශයේ වගකීම් බාරගන්නවා කිව් පමණින් සියල්ල අවසන් කළ හැකිද?

අගමැති වෙනස් කරන්නට දරන ලද අසාර්ථක උත්සාහයට පෙර පවත්වන ලද ආරක්ෂක මණ්ඩල රැස්වීම්වලට අගමැතිවරයා සහභාගි කරවා ගත්තේ නම් ඊට පසුව පවත්වන ලද ආරක්ෂක මණ්ඩල රැස්වීම්වලට අගමැතිවරයා සහභාගි කර නොගත්තේ ඇයි? ආරක්ෂාව භාර ප‍්‍රධානියා ලෙස ඒ ගැන ජනාධිපතිවරයා කියන්නේ කුමක්ද? මෙවැනි පහරදීමක් සිදුවන්නට යන බව තොරතුරු ඇතුළත් වාර්තාවක් මගින් ඉන්දියාව ලංකාවට දැනුම්දීමක් කර තිබුණේ නම් ඒ ප‍්‍රශ්නය ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ සාකච්ඡාවට ලක්වූයේ නැද්ද? සාකච්ඡා වූයේ නැතිනම් එහි වරද භාරගත යුත්තේ කවුද? ජනාධිපතිවරයා ලංකාවේ නොසිටින අවස්ථාවකදී බිහිසුණු පහරදීමක් සිදුවී තිබුණු අවස්ථාවකදී අගමැතිවරයා ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවීමට දරන ලද උත්සාහයේදී ආරක්ෂක මණ්ඩල සාමාජියක් ඊට සහාය දීමෙන් වැළකී සිටියේ ඇයි? එය ඔවුන් ස්වේච්ඡාවෙන් ගනු ලැබූ තීන්දුවක්ද? නැතිනම් ලැබුණු නියෝගයක් අනුව කරන ලද්දක්ද?

පොලිස් විෂය භාර වන්නේ විධායක බලය හිමි අගමැතිවරයාට මිස ජනාධිපතිට නොවන බව අගමැතිවරයා නොදැන සිටියේද? රටේ නීතියට හා සාමයට අදාළ පොලිස් විෂය විධායක බලයට අදාළ විෂයක් බව අගමැතිවරයා දැන නොසිටියේද? දැන සිටියේ නම් තමන්ට හිමි එම විෂය තමන් වෙත ලබාගැනීම සඳහා අවශ්‍ය පියවර නොගෙන මහා විනාශයක් ඇතිවීමෙන් පසු නාහෙන් අඬන පිළිවෙතක් සාධාරණ විය හැක්කේ කෙසේද?

ඇතිවී තිබෙන මෙම අර්බුදය ආශ‍්‍රයෙන් 19 වැනි සංශෝධනය විසින් ආණ්ඩු ක‍්‍රමයේ ඇති කර තිබෙන සංශෝධන සමස්ත ආණ්ඩුක‍්‍රමය ඇද දමා තිබෙන විකටරූපී තත්ත්වය ආශ‍්‍රයෙන්ද තේරුම් ගත හැකිය.

19 ඇති කර තිබෙන වෙනස්කම් අනුව විධායක බලය ඇත්තේ අගමැතිටය. එහෙත් පොලිසිය තිබෙන්නේ අගමැතිට නොව ජනාධිපතිටය. ආරක්ෂක මණ්ඩල රැස්වීම්වල අගමැති කැඳවන්නේ නැත. ජනපති රටේ නැති අවස්ථාවක සිදුවූ බිහිසුණු පහරදීමකින් පසුත් අගමැතිවරයා ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවීමට දරන ලද උත්සාහයේදී ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ සාමාජිකයන් ඊට එකඟවන්නේ නැත. ජනාධිපතිට හා අගමැතිට පොලිස්පති ඉවත් කිරීමට අවශ්‍ය වී ඇතත්, පොලිස්පති සිය කැමැත්තෙන් ඉවත් නොව නිසා පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කරගන්නා යෝජනාවකින් හැර පොලිස්පති ඉවත් කිරීමට අන් ක‍්‍රමයක් නැත. විධායක ජනාධිපති නාමමාත‍්‍රික වුවද ඔහු තෝරා පත් කරගත්තේ මුළු රටම ඡන්ද කොට්ඨාසයක් ලෙස සලකා පවත්වන මැතිවරණයකිනි.

19 වැනි සංශෝධනය ආණ්ඩුක‍්‍රමයේ ඇති කරන අවුල කල්තියා දකින්නට රටේ නීති විශාරදයන්, දේශපාලන නායකයන් හා පොදුවේ පාර්ලිමේන්තුව අසමත් වූයේ කෙසේද?එහි තේරුම ඒ සියලූදෙනා හොඳ සිහිය අහිමි කරගත් තත්ත්වයකට පත්ව තිබෙන බවද? මහින්ද පරාජය කිරීම සඳහා ඉදිරියට ගෙනා දේශපාලන සංයුතිය පිළිබඳ සූත‍්‍රය සේ ම සීමිත ප‍්‍රතිසංස්කරණ වැඩපිළිවෙළද රටට විසඳුමක් වනවා වෙනුවට මුළු රටම අවුල් ජාලාවක් බවට පත්කිරීමට හේතුවී තිබෙන බව එම වැඩසටහනේ නිර්මාතෘවරුන් ප‍්‍රමාද වී හෝ පිළිගන්නේද?

බුද්ධි අංශය ගැන

බුද්ධි අංශයේ නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම නිසා බුද්ධි අංශයේ ලොකු කඩා වැටීමක් ඇතිවී තිබෙන බව හා එම පසුබිමද මෙම තත්ත්වයට බලපා තිබෙන වැදගත් හේතුවක් වන බවත් ජනාධිපතිවරයාගේ සේ ම හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේද මතය වි තිබේ.

සිටින හා හිටපු ජනාධිපතිවරුන් දෙදෙනාම ඒ මගින් තමන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද කියා පැහැදිලිව ප‍්‍රකාශ කරන්නේ නැත. සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි බැරෑරුම් ප‍්‍රශ්න ඊසොප්ගේ භාෂාවෙන් කතා කිරීම සුදුසු නැත. ජනතාවට තේරුම් ගත හැකි පැහැදිලි භාෂාවකින් කතා කළ යුතුය.

ජනාධිපතිවරුන් දෙදෙනා ඉන් අදහස් කරන්නේ නඩු පවරා ඇති සියලූ බුද්ධි අංශවල සාමාජිකයන් නඩු පැවරීමකට තරම් කිසිදු සාධාරණ හේතුවක් නැති අහිංසකයන් බවද? තරුණයන් 11 දෙනකු අතුරුදහන් කිරීමේ සිද්ධිය කිසිසේත්ම සිදුවී නැති බුද්ධි අංශය විනාශ කිරීමේ අරමුණින් ගොතා සමාජ ගතකර තිබෙන බොරු කතාවක් ලෙස මෙම ජනාධිපතිවරුන් දෙදෙනා සිතන්නේද? ප‍්‍රගීත් එක්නැළිගොඩගේ අතුරුදහන්වීම, ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතනය, කීත් නොයා ඇතුළු ජනමාධ්‍යවේදීන් ගණනාවකට අමානුෂික ලෙස පහරදීමේ සිද්ධීන්, තාජුඞීන් ඝාතනය යනාදී කතා සියල්ල කිසිදු සත්‍යයක් නැති බොරු කතා බවද? එසේ නැතහොත් ඒ අපරාධ සිදුකර තිබියදීත් ඒවාට සම්බන්ධ බුද්ධි අංශයේ සාමාජිකයන් බුද්ධි නිලධාරීන් වශයෙන් ඔවුන් රටට කර තිබෙන සේවාව සලකා ඒ අපරාධ ගණන් නොගත යුතු තත්ත්වයකින් ක‍්‍රියාකළ යුතු බවද?

තරුණයන් 11 දෙනකු පැහැර ගැනීමේ සිද්ධියේ පළමු පැමිණිලිකරුවා නාවික හමුදාවේ එවකට සිටි හමුදාපති වසන්ත කරන්නාගොඩ මහතාය. නාවික හමුදාපතිවරයා කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයට එම පැමිණිල්ල කර තිබුණේ 2009.05.28 වැනි දිනය. යහපාලන ආණ්ඩු කාලයේ නොව මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩු කාලයේදීය. ඔහු එම පැමිණිල්ල කර තිබුණේ නාවික හමුදාපතිවරයා වශයෙන් තමන්ගේ ආරක්ෂිත සංචිතය භාරව සිටි පුද්ගලික ආරක්ෂක නිලධාරියා වන සම්පත් මුණසිංහට එරෙහිවය.

පැමිණිල්ල කරන්නට පෙර එම නිලධාරීන් පරිහරණය කළ කාමරය නාවික හමුදා විනය ආරක්ෂක අංශය මගින් පරීක්ෂා කර තිබුණ අතර එහි තිබී අවි ආයුධද, රුපියල් හත් ලක්ෂ 60 දහසක මුදල් චෙක්පතක්ද, රුපියල් ලක්ෂ 5ක හා රුපියල් ලක්ෂ 4ක පොරොන්දු නෝට්ටු දෙකක්ද. පුද්ගලයන් තිදෙනකුගේ බැංකු ගිණුම් පොත් හතරක්ද, විදේශීය ගමන් බලපත‍්‍රයක් හා ජාතික හැඳුනුම්පත් හතරක්ද සොයාගෙන තිබුණි.

අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව ඒ ගැන කරන ලද පරීක්ෂණයේදී කාමරේ තිබී සොයා ගන්නා ලද ගමන් බලපත‍්‍රය හිමි තරුණයා සේ ම මෙම හැඳුනුම්පත් හතර හිමි තරුණයන් සිව්දෙනාද තවත් තරුණයන් 6 දෙනකු කප්පම් ලබාගැනීම සඳහා පැහැර ගෙනවිත් නාවුක හමුදාවට අයත් ස්ථාන දෙකක රඳවා තබාගෙන හිඳ විටින් විට ඔවුන් මරා ඔවුන්ගේ මළ සිරුරු කෑලිවලට කපා මහ මුහුදට දමා ඇති බව ඔප්පු කළ හැකි සාක්ෂි සහිතව සනාථ කර තිබේ. එවැනි බරපතළ අපරාධ කළ අය සම්බන්ධයෙන් රටක් අනුගමනය කළ යුතු පිළිවෙත කුමක්ද? එවැනි බරපතළ අපරාධ කර තිබෙන අය බුද්ධි අංශවල තබා ගැනීම සුදුසුද?

වික්ටර් අයිවන්

Comment (0) Hits: 120

සිරිසේන ඉල්ලා අස්විය යුත්තේ ඇයි !

ජනාධිපති හා මහින්ද රාජපක‍ෂ කුමන්ත්‍රණකාරී ලෙස ආණ්ඩු බලය ලබා ගැනීම සඳහා ගත් ක්‍රියා මාර්ගය සිවිල් යුධ තත්වයකින් කෙළවරවීමේ අවදානමට පත්ව තිබිය දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් දුන් තීන්දුව හේතුකොට ගෙන එම අර්බුදය සමනය වී ඇති නමුත්, එම ක්‍රියාවලිය තුලින් මතුවූ දේශපාලන අර්බුදය සමනය වී නොමැත.

පාර්ලිමේන්තුවක් පත් වීමෙන් පසු පළමුවන වසර 4 1/2 තුල එම පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරීමට ජනාධිපතිට බලයක් නොමැති බවට හා පාර්ලිමේන්තුව එම කාලය තුල විසිරුවා හැරිය හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3ක බහුතරයකින් සම්මත කරනු ලබන යෝජනාවක් මගින් පාර්ලිමේන්තුව ඉල්ලා සිටි අවස්ථාවක දි පමණක් බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ අදාල විධි විධාන අර්ථ නිරූපණය කරමින් නිගමනය කර ඇත.

ජනාධිපති විසින් රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ධූරයෙන් ඉවත් කිරීම, මහින්ද රාජපක‍්ෂ අගමැති වශයෙන් පත් කිරීම, පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීම හා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කරමින් සිදු කර ඇති අනෙකුත් ක්‍රියාවලීන් වේ. ජනාධිපති තම ධූරයට පත් වීමේදී දෙන ලද ප්‍රතිඥාව වන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක‍්ෂාකොට අනුගමනය කරන බවටය.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 1
------------------------------
ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ ජනාධිපතිවරයාට අගමැති ඉවත්කිරීමේ බලයක් පවරා නොමැත. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 42 (4) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කළ යුතුව ඇත. මෙහි ජනාධිපතිවරයාගේ මතය යන්න මනස්කල්පිත මතයක් විය නොහැකි අතර එය පාර්ලිමේන්තුවේ යථා තත්වය මත පදනම් වූ වාස්තවික මතය විය යුතුය. එමගින් ජනාධිපතිවරයාට පරම අභිමතයක් නොපැවරේ. කෙසේ වෙතත් එම අභිමතය භාවිතා කිරීමෙන් පසුව එම අභිමතය අවසන් වන අතර එසේ පත් කරනු ලබන අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිට බලයක් පැවරී නොමැත.

අග්‍රාමාත්‍යවරයෙකු පත් කිරීමෙන් පසුව එම තැනැත්තාගේ අගමැති ධූරය අවසන් වන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අවස්ථාවලදී පමණකි.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 46(2)(අ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ අගමැතිවරයා සිය ධූරයෙන් ඉල්ලා අස්වුවහොත් හා 46)(2)(ආ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් පමණක් අගමැති ධූරය අහිමිවන අතර එම ව්‍යවස්ථාව අනුව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධි විධාන යටතේ යම්තාක් කල් එම ධුරය දරන්නේය. අගමැතිවරයාගේ ධූරය අහිමිවිය හැකි අනෙක් විධි විධානය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 48(2) ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා ඇති අන්දමට පාර්ලිමේන්තුව විසින් ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය හෝ විසර්ජන කෙටුම්පත හෝ ප්‍රතික්ශේප කළහොත්, එවිටද ආණ්ඩුව කෙරෙහි විශ්වාසභංග යෝජනාවක් සම්මත කළහොත් පමණි. ඒ අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ධූරයෙන් ඉවත් කිරිම හා මහින්ද රාජපක‍්ෂ අගමැති ලෙස පත් කිරීම ද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 2
------------------------------
ජනාධිපතිවරයාගේ මෙම ක්‍රියාවලියේ මීළඟ පියවර වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ භාවාර්ථය උල්ලංඝණය කිරීමකි. පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීමේ බලය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 33(2)(ඇ) ව්‍යවස්ථාව යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා ඇත. එය පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම සඳහා පවරා ඇති මූලික බලය වේ. එහෙත් එම බලය භාවිතා කිරීමේදී පිළිගත් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේ සම්ප්‍රදායන් වලින් පාලනය වේ. ලෝකයේ පිළිගත් දියුණු පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් ඇති බ්‍රිතාන්‍යයේ පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම පිළිබඳ සම්ප්‍රදායන් පිළිගැනීම අපගේ ද සම්ප්‍රදාය වී ඇත. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුව කල් තබනු ලබන්නේ පර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ට දීර්ඝ සැසිවාරයකින් පසුව විවේකයක් අවශ්‍ය විටකදි හා පාර්ලිමේන්තුවේ න්‍යාය පුස්ථකය සාකච්ඡාවට ගෙන නොමැති නොයෙකුත් යෝජනාවලින් පිරී ඇති විටකදී එම න්‍යාය පුස්ථකය හිස් කර නව සැසිවාරයක් තුලින් අලුත් න්‍යාය පුස්ථකයක් මත ආරම්භ කිරීමය. ඒ අනුව බ්‍රිතාන්‍යයේ, ඉන්දියාවේ මෙන්ම අප රටේද පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදාය වී ඇත්තේ එම හේතු මත පාර්ලිමේන්තුව කල් තබන අවස්ථාවක දී අගමැති ගේ උපදෙස් මත කථානායක වරයා ද විමසීමෙන් පසුව එය සිදු කිරිමය.

එසේ නොමැතිව ඔ්නෑම අවස්ථාවක දී ජනාධිපතිගේ අභිමතය පරිදි පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීමේ බලයක් ජනාධිපතිවරයා වෙත පැවරී ඇති බවට පළල් අර්ථ නිරූපණයක් පිළිගතහොත් 'ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව කල් දැමීමේ බලය භාවිතා කර පාර්ලිමේන්තුව ක්‍රියා කිරීම අඩපණ කරනු ලැබිය හැකිය'. එවැනි අර්ථකථනයක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් පිළිගෙන ඇති ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය උල්ලංඝණය කිරීමය.

නීතියේ 'බාර සිද්ධාන්තය'
------------------------------
අපගේ පොදු නීතිය යටතේ කිසිදු බලධරයෙකු වෙත පරම අභිමතයක් පැවරෙන්නේ නැත. බලධරයෙක් මත පවරා ඇති අභිමතය ඔහු වෙත එම අභිමතය පැවරීමේදී බලාපොරොත්තු වූ අරමුණ ඉටු කර ගැනීම සඳහා පමණක් භාවිතා කරනු ඇතැයි යන විශ්වාසය මත පවරනු ලබන අභිමතයකි. එම අභිමතය වෙනත් අරමුණු ඉෂ්ඨ කර ගැනීම සඳහා භාවිතා කළ නොහැක. මෙය අපගේ නීතියේ 'බාර සිද්ධාන්තය' ලෙස සැලකේ. ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව කල්තබන ලද්දේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් ඉතා වැදගත් පනතක් වන විසර්ජන කෙටුම්පත සාකච්ඡාවට ලක් කිරීමට ආසන්නව තිබියදීය. පාර්ලිමේන්තුව මෙම අවස්ථාවේදී කල් තබන ලද්දේ මහින්ද රාජපක‍ෂ ආණ්ඩුව ගෙනයෑම සඳහා අවශ්‍ය මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව වන මන්ත්‍රීවරුන් 113 ක් සොයා ගැනීම සඳහා අවස්ථාව සැලැස්වීමට බවට සැකයක් නොමැත. මහින්ද රාජපක‍්ෂ ආණ්ඩුවට මන්ත්‍රීවරුන් 113ක් සොයා ගැනීමට නොහැකි වූයේ මන්ත්‍රීවරුන් තමන්ගේ මිල රුපියල් මිලියන 500 දක්වා ඉහළ දැමීම බවට ජනාධිපතිවරයා කළ ප්‍රකාශයෙන් මෙය පැහැදිලි වේ.

එහෙයින් පාර්ලිමේන්තුව කල් තැබීම නීති විරෝධී ක්‍රියාවක නිරතවීම සඳහා ලබාදුන් අවස්ථාවක් බව පැහැදිලිය. මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විරෝධී, බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීමකි.

මහින්ද රාජපක‍්ෂ ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය මන්ත්‍රීවරුන් සොයාගත නොහැකි බව පෙනී ගිය විට ජනාධිපතිරයා පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරියේය. මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නඩු තීන්දුවෙන්ද මෙය සනාථ වේ.

ජනාධිපති ව්‍යවස්ථාව සිතා මතා උල්ලංඝනය කිරීම 3
------------------------------
රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති ලෙස පත් කරන ලෙස මුළු පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරුන් 225 දෙනා ඉල්ලා සිටියත් තමන් රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති වශයෙන් පත් නොකරන ලෙසට ජනාධිපතිවරයා විසින් කළ ප්‍රකාශය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතාම උල්ලංඝණය කරන බවට කළ තර්ජනයකි. මෙම ක්‍රියාව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝණය කිරීමේ බරපතල ක්‍රියාවක් ලෙස සැලකිය යුතුව ඇත.

ගැටුම් සහිත තනතුරු දෙකක් එකවර දැරීම
------------------------------
එපමණක් නොව ජනාධිපතිවරයා එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයේ නායකයා බව ප්‍රකාශ කර සිටී. මහින්ද රාජපක‍්ෂ විපක‍්ෂ නායක ලෙස පත් කරන ලෙසට ද ඉල්ලා සිටී. එයට අමතරව ජනාධිපතිවරයා යටතේ අමාත්‍යංශ 3ක් එනම් පරිසර, මහවැලි සංවර්ධන හා ආරක‍්ෂක අමාත්‍යංශ පවතී. ජනාධිපති ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රධාන විපක‍්ෂයේ නායකයා, කැබිනට් ඇමති ධූර දරන්නෙකු මෙන්ම කැබිනට් මණ්ඩයේ සභාපති ද වේ. මෙම තනතුරු දැරීම පැහැදිළිවම ගැටුම් සහිත තත්වයකි. එහෙයින් මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතා මතා උල්ලංඝණය කිරීමකි.

ඉහත කරුණු හේතුවෙන් ජනාධිපතිවරයාට එම තනතුරේ රැඳී සිටීමේ සදාචාරාත්මක අයිතියක් නොමැත. මේ ආකාරයට ජනාධිපති ධූරයේ රැඳී සිටීම රට තුළ යහපත් පාලනයක් ගෙන යෑමට බාධාවක් වේ. එහෙයින් ජනාධිපතිවරයා සිය තනතුරෙන් ඉවත් වී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ගරු කරනු ලබන පාලනයක් ගෙන යෑම සඳහා අවස්ථාව සැලසිය යුතුය.

අධිනීතිඥ ලාල් වි‌ජේනායක
ප්‍රධාන ලේකම් - එක්සත් වාමාංශික පෙරමුණ

Comment (0) Hits: 345