V2025

විචාර

කිසිවෙකුත් අත් නොහරින - හානිපූර්ණය

යුද්ධය අවසන් වීමේ සිට ශ්‍රී ලංකාවෙහි දේශපාලන වාතාවරණයෙන් පෙනී යන්නේ බලයේ කවුරුන් සිටියත් කවුරුන් බලය සඳහා තරඟ වැදුනත් සෑම කෙනෙකු විසින් ම ප්‍රමුඛතාව  ලබා දුන් නොවෙනස් වන එක් ප්‍රතිපත්තියක්  වූ බවයි. එනම් ප්‍රගතිශීලී  හා නිර්බාධිත සමාජ - ආර්ථික සංවර්ධනයයි. මේ සඳහා සියල්ල ඇතුළත් කර ගැනීම හා වෙනස් කොට නොසැලකීම බලපායි. මන්ද යත් එක් කණ්ඩායමක්, ප්‍රජාවක් හෝ සමාජ පංතියක් පමණක් ඉන් ප්‍රතිලාභ ලබන්නේ නම් රටක් සැබැවින්ම සංවර්ධනය විය නොහැක. මූලික වශයෙන් සියළු දෙනාහට ප්‍රගතියක් නොමැතිව සංවර්ධනය කරා ගමන් කළ නොහැක. 

පසුගිය දශක 3 තුළ වූ ප්‍රචණ්ඩත්වය මගින් බලපෑමට ලක් වූ බොහෝ දෙනාගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය වීමට අමතරව ඔවුන්ට තම නිවෙස්, ඉඩම් හා ජීවනෝපායන් ද අහිමි වූ අතර එමගින් ඔවුන්ගේ සංවර්නයට ඇති හිමිකමට බාධා එල්ල විය. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනාට තම නිවෙස් වෙත යළිත් යාමට නොහැකි නම්, රැකියාවක් සොයා ගැනීමට නොහැකි නම්, ජීවිතය යථා තත්වයට පත් කරගත නොහැකි නම් ඔවුන්ට සාමය යනු අරුත් සුන් වූවකි. ඔවුන්ගේ සිහිනවල අහස උසැති ගොඩනැගිලි, වරාය නගර, ජාත්‍යන්තර  හෝටල් දාම හෝ සාප්පු සංකීර්ණ නොමැති අතර එම සිහිනවල ඇත්තේ ආහාර, ආරක්ෂාව, සෞඛ්‍ය රක්ෂණය හා වැදගත් රැකියාවකි. රටේ බහුතර ජනතාවට අත්‍යවශ්‍ය දේ ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය  මුදල් නොමැති නම් දිලිසෙන නව ගොඩනැගිලිවලින් ඇති ඵලය කුමක්ද?     

සංහිඳියාව පිළිබඳ න්‍යාය පත්‍රය  වැදගත් වන්නේ මෙහිදීය. “හානි පූර්ණය සඳහා වන කාර්යාල පනත් කෙටුම්පත“ (පනත් කෙටුම්පත)

2018 ජූනි 25 දින ගැසට් කරන ලද අතර 2018 ජූනි 17 දින එය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලදී. පසුගිය රජයන් විසින් පසුගිය වසර ගණනාව පුරාවට විවිධ ආකාරයේ හානිපූර්ණයන් සිදු කළ ද හානිපූර්ණයන් වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කරමින් ඇතැම් පුද්ගලයෝ පුදුමයෙන්ද ඇතැම් පුද්ගලයෝ කෝපයෙන් ද මෙයට ප්‍රතිචාර  දක්වති.   

සරළව කිවහොත් හානිපූර්ණය මගින් වැරදි ක්‍රියාවන්  හඳුනාගෙන ප්‍රචණ්ඩකාරී ගැටුම් හේතුවෙන් වේදනා විඳි වින්දිතයන් සඳහා සහන සලසනු ලැබේ. වින්දිතයන්ගේ හිමිකම් යළි ගොඩනැගීම හා ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම සඳහා රජය විසින් ගන්නා පියවර එයට ඇතුළත් වේ. මෙය සිදු වන්නේ උතුරු හා නැගෙනහිර ගැටුම් අවසන් වී දස වසරකට පසුව හෝ දකුණේ තරුණ කැරලිකරුවන්ගේ එක් පරම්පරාවකට පසුව හෝ සුළු ජාතීන් වෙත ප්‍රහාර එල්ල වී වසර ගණනාවකට පසුව වුවත් කම් නැත. බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයෝ තවමත් ශාරීරික ආබාධ, ක්ෂතිය, දේපළ අහිමි වීම, දරිද්‍රතාව, කොන් වීම ආදියෙන් පීඩා විඳිති. මෙහි පාඨකයා ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකු නොවුනත් වරප්‍රසාද සහිත වූවන් සිටීමෙන් වින්දිතයන් නැතැයි යන්න හෝ ඔවුන් සමග සහයෝගීතාවයෙන් සිටීමට අප බැඳී නැතැයි යන්න හෝ අදහස් නොවේ. 

ආබාධිත පුද්ගලයන් හෝ පවුලේ උපයන්නා අතුරුදහන් වී හෝ මිය ගොස් ඇති ගෘහ ඒකක වැනි දිළඳු සහ බලපෑමට ලක් විය හැකි කණ්ඩායම් සඳහා මූලික අවශ්‍යතා සැපයීම මගින් දුක් පීඩාවන් දුරු කිරීම හා තම මූලික අයිතාවාසිකම් අහිමි වූ කොන් කරන ලද කණ්ඩායම් කෙරෙහි දිගු කලක් පුරාවට පැවති වෙනස් කොට සැලකීම් සඳහා පිළියම් ලබා දීම මගින් ව්යුහාත්මක ප්රචණ්ඩත්වය හඳුනා ගැනීමට හා මර්දනය කිරීමට හානිපූර්ණයන් උපකාරී වේ: උදාහරණ ලෙස, තම ස්වාමි පුරුෂයන් මිය ගිය හෝ අතුරුදහන් වූ කාන්තාවන් සඳහා හානිපූර්ණයන් විශේෂයෙන් වැදගත් වේ. මෙම කාන්තාවන්හට තම පවුල් නඩත්තු කිරීමට සිදු වන්නේ ඉතා අඩු සහායක් සහිතව හා බොහෝ විට නොසලකා හැරීම්, ගැරහුම් හා අපයෝජනයන්ට මුහුණ දෙමින්ය.      

හානි පූර්ණයන් සිදු කිරීම සංහිඳියාව හා හිමිකම් සඳහා වන යාන්ත්‍රණයක් සේම සංවර්ධනය සඳහා වන ප්‍රවේශයෙහි අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් ද වන අතර එමගින් බොහෝමයක් කොන් කරන ලද කණ්ඩායම්වලට සමාජයට ඒකාබද්ධ වීමට අවස්ථාවක් සලසා දෙමින් ඔවුන්ගේ තත්වය ඉහළ නැංවීමට අපේක්ෂිතය. 

රැස්වීම් පවත්වමින් හා දිවයින පුරා ප්‍රජාවන්ගේ අදහස් ලබා ගනිමින් 2016 වසර තුළ ක්‍රියාත්මක වූ ප්‍රවිචාරණ කාර්ය සාධන බලකාය මගින් හානිපූර්ණය සඳහා නව කාර්යාලය සඳහා වන තාර්කිකය සකස් කරන ලදී. වාර්තාවට අනුව තම අත්දැකීම් බෙදා ගත් සියළුම දෙනා පාහේ වන්දි නොගෙවීම, ප්‍රමාද වීම හෝ ප්‍රමාණවත් නොවීම, ප්‍රත්‍යාස්ථාපනය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, නිවැරදි නිර්ණායක නොමැති වීම, ඇතැම් පීඩාවන් හෝ පාඩු පිළි නොගැනීම, වෙනස් කොට සැලකීම හෝ නිලධාරීන්ගේ බලපෑම් ආදිය පිළිබඳ දුක්ගැනවිලි ඉදිරිපත් කළහ.  

ඇතුළත් කිරීම

-          1989 ජ.වි.පෙ. කැරැල්ල හේතුවෙන් බලපෑමට ලක් වූ පවුලක කාන්තාවක් තමන්ගේ පවුලට අනතුරු හැඟවීම් සිදු කළ ආකාරයත් මහනුවර පිහිටි සිය නිවසින් සූට්කේසයක් පමණක් ඇතිව පළා යාමට ඔවුන්ට සිදු වූ ආකාරයත් පැහැදිලි කළාය. ඔවුන්ගේ නිවස කොල්ල කා ගිනි තබන ලද අතර වසර 27ක් පුරාවට ඔවුන්ට කිසිඳු වන්දියක් ලබා දී නැත. 

-          එසේ ම 1983 ජාතිවාදී කලබලය පිළිබඳ අදහස් දැක්වූ පුද්ගලයෙකු කියා සිටියේ “...දෙමළ තරුණයෙක් ගිනි තබා මැරුවා. දෙමව්පියන් නඩු දැම්මා. රජය රු. 10,000/- ක වන්දියක් ලබාදී දෙමව්පියන් ලවා වන්දිය රු. 25,000/- කියා ලියැවුණු කඩදාසියකට අත්සන් ගත්තා“ - (ගාල්ලේ වැසියෙක්) 

-          මඩකලපුවේ ආබාධිත පුද්ගලයකු පැවසුවේ “මගේ ඔළුවයි තුනටියයි තුවාල වුණා. මගේ ඇස් හරියට පේන්නේ නෑ. මම මේක කිව්වාම ඒ අය කියන්නේ ඔයාගේ අමාරුව මොකද්ද, ඔයාට කිසි අමාරුවක් පේන්නේ නෑ කියලා...“ (මඩකලපුවේ ආබාධිත පුද්ගලයෙක්). එසේ ම ක්ෂතිය කෙරෙහි නිසි අවධානයක් යොමු නොවන අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් පිළියම් ලබා නොදෙන බව විශාල පිරිසක් ප්‍රකාශ කළේය. 

හානි පූර්ණය සඳහා වන කාර්යාලය මගින් යුද්ධය හා ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවන්ට අදාළ වින්දිතයන්ගේ පීඩාවන් හඳුනා ගැනීම හා පිළියම් ලබා දීම සිදු කරනු ඇති අතර එවැනි පීඩාවට පත් වූවන්, එනම් උතුරු හා නැගෙනහිර ගැටුම්වලදී හෝ දේශපාලන නොසන්සුන්තා හෝ සිවිල් කලකෝලාහලවලදී හෝ ක්‍රමික බරපතල මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය වීමක් හරහා හෝ බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන් කරවීමක් හේතුවෙන් “මානව හිමිකම් හෝ මානුෂීය නීතිය උල්ලංඝණය වීමක්“ (27 වගන්තිය) අත්විඳි ඕනෑම පුද්ගලයෙකු සඳහා සාධාරණ හා ප්‍රමාණවත් වන්දි ලබා දීම සඳහා ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කරනු ඇත. 

හානි පූර්ණය යනු හුදෙක් මුදල් ලබා දීම පමණක් නොවන බව සඳහන් කිරීම වැදගත් වේ. හානිපූර්ණයන් අත්‍යවශ්‍ය වේ: ඒවා පුද්ගලික හෝ සාමූහික (සමස්ථයක් ලෙස ප්‍රජාවක් සඳහා ප්‍රතිලාභ සලසන) විය හැකිය. හිමිකම් ප්‍රත්‍යාස්ථාපනය කිරීම, වැරදි පිළිගැනීම, වෛද්‍ය හා මානසික පුනරුත්ථාපනය, පුහුණු වැඩසටහන් ආදිය හානිපූර්ණයට ඇතුළත් විය යුතුය. ඵලදායී ලෙස ක්‍රියාවට නැංවුවහොත් මෙම ක්‍රියාමාර්ග රටට වැදගත් ආයෝජනයක් වනු නොඅනුමානය.   

හානි පූර්ණයේදී වඩාත් වැදගත් වන්නේ සියළු ම වින්දිතයන්ට සාධාරණව හා සමානව සැලකීමයි. හානිපූර්ණය සඳහා වන කාර්යාලය මගින් ඕනෑම මානව හිමිකම් හා මානුෂීය නීතිය උල්ලංඝණය වීමක් පිළිබඳ සලකා බලනු ලැබේ. හානිපූර්ණය සිදු කිරීමේ දී වින්දිතයන්ගේ ජන වර්ගය, ආගම හෝ දේශපාලන සබඳතා වැනි සාධක වින්දිතයන්ට එරෙහිව භාවිතා කළ නොහැක.   

වසර 4ක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ සාකල්‍ය සංක්‍රාන්ති යුක්ති යාන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාවට නැංවීම හේතුවෙන් ජාත්‍යන්තරය තුළ ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි පිළිගැනීමක් ඇති වී තිබේ. ජාතික වශයෙන් අභියෝග හා පසුබෑම් තිබුණු අතර යෝජිත නීති විවාදයට ලක් විය යුතු වනවා සේම අවශ්‍ය නම් වැඩි දියුණු කිරීම් ද සිදු කළ යුතුය. හානිපූර්ණය සංහිඳියාව සහ මෙරට සංවර්ධනය සඳහා තීරණාත්මක සාධකයක් වන බව නොඅනුමානය. දිළිඳු හා කොන් කරන ලද්දන් යනු කඩදාසියක සටහන් වූ දත්ත සමුදායක් පමණක් නොව: බොහෝ විට ඔවුන් දිළින්දන් වී සිටින්නේ ඔවුන් කොන් කරන ලද නිසාත් ගැටුම් හා කෝලාහල අතරතුර වින්දිතයන් බවට පත් වූ නිසාත්ය. සියල්ලටම වඩා ඔවුන් මනුෂ්‍යයන්, අප දේශයේ දරුවන්, අපගේ සහෝදර හා සහෝදරියන් වේ. ඔවුන්ගේ තත්වය හා හිමිකම් අප සියල්ලන් ම එකඟ විය යුතු කරුණක් වේ.    

 තාරක හෙට්ටිආරච්චි

Comment (0) Hits: 18

ජ්‍යෝතිෂය, තාරකා විද්‍යාව සහ හේතු බුද්ධිය

අපේ ජනතාව කෙරෙහි ඇති කරනු ලබන බරපතල බලපෑම නොවන්නට, ජ්‍යෝතිෂය අවුලක් නැති පිනවීමක් වශයෙන් අපට බැහැර කළ හැකිය. මේ ශාස්ත‍්‍රය පදනම්ව ඇත්තේ තාරකා විද්‍යාව මත යැයි ජනප‍්‍රිය විශ්වාසයක් තිබේ. අපට බලපෑම් කරන මේ ශාස්ත‍්‍රය තුළ ඇති ප‍්‍රධාන නිරූපකය වන්නේ හඳහනයි. අපේ ජීවිතයට අදාළ බොහෝ දේවල් රැුඳී ඇත්තේ ඒ මත ය. මේ හඳහන් සැකසීම සහ ඒවා භාවිතයේදී කාරණා තුනක් සැලකිල්ලට ගැනේ. ඒවා නම්, උපන් වෙලාව, උපදින අවස්ථාවේ ග‍්‍රහයන්ගේ පිහිටීම සහ ඒ අනුව ලියැවෙන වේලාපත්කඩය අර්ථ නිරූපණය කිරීමයි. මේ කාරණා තුන සම්බන්ධයෙන්ම පවතින්නේ දැඩි අවිනිශ්චිතතාවකි.

උපන් වෙලාව

ඉපදීම අරුත් ගන්වන්නේ කෙසේද? හිස එළියට එන මොහොත ද, මුළු සිරුරම එළියට එන මොහොත ද, එසේත් නැත්නම් වැදෑමහ කපන අවස්ථාව ද? එසේත් නැතහොත් පිළිසිඳ ගන්නා මොහොත විය නොහැකි ද? ඔරලෝසුව කොතෙක් දුරට නිවැරදි වේ ද? නිරවද්‍යතාව තත්පරයට ගණනය කෙරේ ද? එය ග‍්‍රීන්විච් වේලාව ද, නැත්නම් උපදින ස්ථානයේ වේලාව ද? 

ඒ මොහොතේ ග‍්‍රහ පිහිටීම්

අන්තරීක්ෂ අවකාශය, රාශී දොළහක් නියෝජනය වන සේ බෙදා තිබේ. සූර්යයා සහ චන්ද්‍රයා හරියටම ගත්තොත් ග‍්‍රහයන් නොවුණ ද, හඳහනට ඒවා ද සැලකිල්ලට ගැනේ. තාරකා මණ්ඩල (මන්දාකිණි* මිලියන 30 ක් ඇතැයි කියති. අපේ සෞර ග‍්‍රහ මණ්ඩලය එයින් එකක් පමණි. හඳහන සඳහා එය පමණක් සැලකිල්ලට ගැනීම සාධාරණ ද? කාලය සටහන් කිරීමේ ඉතා සුළු දෝෂයක් නිසා වුව, නියමිත රාශිය වෙනස් විය හැකි නිසා, ඒවායේ පැහැදිළි සීමා මායිම් තිබිය යුතුය. එසේම ආලෝකයත් අන්තරීක්ෂයේ ගමන් කළ යුත්තේ සෘජු රේඛාවක් ඔස්සේ ය. ආලෝකය ‘නැවෙන්නේ’ ද? සාපේක්ෂතා න්‍යාය මේ ගැන කියන්නේ කුමක් ද? 

ලග්න නිශ්චය කිරීමේ විවිධ ක‍්‍රම ඇති බව පෙනේ. ‘බටහිර’ ක‍්‍රමයට එය නිශ්චය කෙරෙනුයේ, ඒ ඒ මාසයේ දින පරාසයන් අනුව ය. උදාහරණයක් වශයෙන්, ජනවාරි 21 වැනි දා සිට පෙබරවාරි 20 වැනි දා දක්වා උපදින සියලූ දෙනා අයත් වන්නේ එක ලග්නයකට ය. පෙබරවාරි 21 වැනි දා සිට මාර්තු 20 වැනි දා දක්වා උපදින අය අයත් වන්නේ එක ලග්නයකට ආදී වශයෙනි. පෙරදිග ක‍්‍රමය ඊට වඩා සංකීර්ණ ය. එහිදී තනි දවසක උපදින පුද්ගලයන් ලග්න කිහිපයකට අයත් විය හැකිය. තෝරා ගත යුත්තේ මොන ක‍්‍රමය ද කියා හෝ එක ක‍්‍රමයක් අනිත් ක‍්‍රමය සමග පෑහිය හැකි ද කියා හෝ දැන ගැනීම ප‍්‍රහේලිකාවකි. අපේ වැනි රටවල්වලටත් වෙන වෙනම හඳහන් ඇති බව කියනු ලැබේ. ඒවා නිශ්චය කරන්නේ කෙසේද? පැහැදිළිවම, එම රටවල් බිහි වූ නිශ්චිත හෝ විශ්වාස කරනු ලබන වේලාවක් අනුව විය නොහේ. අපේ පෘථුවිය පාදක කොටගෙන ඇති වෙලාවල් සහ දින, අනිත් ග‍්‍රහයන්ටත් සම්බන්ධතාවක් දක්වයි ද? 

ක‍්‍රමය කුමක් වෙතත්, ප‍්‍රශ්න බොහෝ ය. බිලියන හතක් වන මුළු ලෝක ජනගහනය රාශි දොළහෙන් එකකට අයත් විය යුතු නිසා, එක රාශියකට අයත් වන ජනගහනය ආසන්න වශයෙන් මිලියන 585 ක් වන්නේය. ඒ සියල්ලන්ට තිබිය යුත්තේ එක ලග්නයකි. එනිසා ඒ සියල්ලන්ගේ අනාගතය සමාන විය යුතුය. පුවත්පත්වල පළවන ලග්න ඵලාඵල තුළ අඩංගු අනාවැකි කියැවීම අපූරු අත්දැකීමකි. එකම දෙය නැවත නැවතත් කීම සහ ඒ පැත්තටත් නැති මේ පැත්තටත් නැති වචනවලින් ඒවා ගහණ ය. පුවත්පත් තම වටිනා ඉඩකඩ මේ සඳහා වෙන් කිරීම අරුමයකි. මගේ ලග්නය සතියක් තිස්සේ නිරීක්ෂණය කළ විට, ඒවායේ ඒකාකාරී බව, අස්පෂ්ට බව සහ හිස් බව මට කැපී පෙනුණි. ඔබේ ලග්නයත් එසේ නිරීක්ෂණය කොට බලන්න. ඉන් පසු, මෙතරම් නිරර්ථක නොවන වෙනත් කාරණයක් සඳහා ඒ ඉඩකඩ පාවිච්චි කරන්නැයි කතුවරයාට ලියා දන්වන්න. 

වේලාපත්කඩය සහ එහි අර්ථ නිරූපණය

යට සඳහන් කළ කරුණු මත හඳහනක් සකස් කිරීමේදී අඳින ද්වි-මාන වේලාපත්කඩය තුළ ග‍්‍රහයන් 9 දෙනා ස්ථානගත කරනු ලැබේ. බොහෝ ප‍්‍රශ්න පැන නගින්නේ මේවා අර්ථකථනය කිරීමේදී ය. එය කියැවීම රඳා පවතින්නේ පංචාංග ලිත සහ කියවන්නාගේ නිපුණත්වය මත ය. ඒ අනුව, ‘හොඳ’ හඳහන් බලන්නෝ සහ ‘එතරම් හොඳ නැති’ හඳහන් බලන්නෝ සිටිති. ඇතැම් අනාවැකි සහ සිදුවීම් සමපාත වීම, ප‍්‍රමාණවත් ඔප්පු කිරීමක් නොවේ.

ග‍්‍රහයන්ගේ විශේෂ පිහිටීම්වලින් සහ ග‍්‍රහයන්ගේ සංගමනයන්වලින් අදහස් වන්නේ කුමක් ද යන්න වඩාත් පැටලිලිකාරී ය. ග‍්‍රහ බලපෑම රඳා පවතින්නේ ස්කන්ධය මත ද, දුර මත ද? ග‍්‍රහ පිහිටීම්වලින්, එකිනෙකාගේ බලපෑම් හිලව් කරන්නේ හෝ වැඩි කරන්නේ හෝ කෙසේද? නක්ෂස්ත‍්‍රය බොහෝ කොට රඳා පවතින්නේ පුරාතන විශ්වාස සහ ප‍්‍රාදේශීය සම්ප‍්‍රදායයන් මත ය. 

ඒ සියල්ල සලකා බලන විට, සාධාරණව නිගමනය කළ හැක්කේ, තාරකා විද්‍යාවට හෝ ගණිතයට හෝ වෙනත් විද්‍යාවකට නක්ෂස්ත‍්‍රයට නෑකම් කිව නොහැකි බව ය. එය ආවේශය ලැබිය යුත්තේ වෙනත් තැන්වලිනි. 

හිටපු ජනාධිපතිවරයා මොන තරම් ගුප්ත-විද්‍යා මත රැුඳී සිටියේ ද යත්, ‘රාජකීය නක්ෂස්ත‍්‍රකරුවෙකු’ ස්ථාපනය කිරීමටත් ඉඩ තිබුණි. වාසනාවකට, ‘වැරදියට කියැවූ’ අනාගත මැතිවරණ ප‍්‍රතිඵලයක් නිසා ඒ අබග්ගයෙන් අපි බේරුනෙමු. එසේ වෙතත්, සුර, පංචායුධ, වළලූ, හක්ගෙඩි, මැණික් වැද්¥ මුදු සහ යන්ත‍්‍ර අපේ රටේ මෝස්තරයක් වී තිබේ. සමහරුන්ව බිය වද්දා ඒවා විකුණනු ලැබේ. 

රටක්, නැකැත් වෙලාවල්, සුභ දිසාවන් සහ වෙනත් ‘ෆෙං ෂුයි’ ආදිය මත විශ්වාසය තැබීම අමන කමකි. විශේෂ අවස්ථාවල්, විශේෂයෙන් අලූත් අවුරුද්ද වැනි අවස්ථාවල් හැම වැඩකටම වෙලාවක් නියම කරයි. (ලිප ගිනි මෙලවීම, ඇඳුමේ වර්ණය සහ පළමු ආහාර වේල ගැනීමේ වේලාව ආදිය ඊට නිදසුන් ය*. එක ‘රාශියකින්’ තවත් රාශියකට සූර්යයා මාරු වීම නොනගතය වෙයි. අලූත් අවුරුද්දේ හිස තෙල් ගෑම රාජ්‍ය රාජකාරියක තත්වයට පත්ව තිබේ. 

එහෙත් මේ ගාම්භීර පිළිපැදීම්, රටේ ඇමති මණ්ඩලය තෝරා ගන්නේ යැයි කියන ‘විද්‍යාත්මක’ ක‍්‍රමය සමග පෑහෙන්නේ නැත. මෙවැනි ඇදහිලි සහ විශ්වාස අස්සේ විද්‍යාව ඉගැන්වීම සඳහා වැය කරන අධ්‍යාපනයේ අදාළත්වයත් කෙනෙකුට ප‍්‍රශ්න කළ හැකිය. 

හඳහන ඉතා හානිකර අන්දමින් පාවිච්චියට ගැනෙන එක් අවස්ථාවක් වන්නේ, විවාහ කටයුතුවලදී ය. ඉරිදා පත්තරේක මංගල යෝජනා තීරු දිහා බලන්න. ‘පිළිතුරු ලිවීමේදී හඳහනේ කොපියක් අත්‍යාවශ්‍යයි’, ‘කේතු හතේ නම් ඉල්ලූම් නොකරන්න’ ආදී කතා එමට හමු වෙනු ඇත. ඒ සමගම, ‘දෙමාපියන් දෙන්නාම වෘත්තිකයන්’ යැයි සඳහන් පාඨවලින් කියැවෙන්නේ, අධ්‍යාපනය හෝ සමාජ පංතිය අනුව මේ විශ්වාසයන් වෙනස් නොවන බවයි. මේ අතින් අන්තිම නරක, සිංහල සහ දෙමළ පුවත්පත් ය. මෙවැනි විශ්වාස නැති, හඳහන් පවා නැති වෙනත් රටවල්වල මිනිස්සු ප‍්‍රීතිමත් විවාහ ජීවිත ගත කරති. අපේ තරුණ තරුණියන්ගෙන් කොපමණ පිරිසක්, ‘හඳහන් නොගැලපීම’ නිසා, තමන්ගේ මනාපයට සහකාරයෙකු/සහකාරියක සොයාගෙන ප‍්‍රීතිමත් විවාහ ජීවිතයක් ගත කිරීමෙන් වළක්වනු ලැබ ඇත් ද? විවාහවල සාර්ථක අසාර්ථක භාවය සහ හඳහන් ගැලපීම සහ නොගැලපීම අතර සහසම්බන්ධය පිළිබඳ දත්ත පිරික්සා බැලූවොත් සමහර විට සත්‍යය අවබෝධ වනු ඇත.

විපතට පත් දුප්පතුන් යම් සහනයක් සොයන විට ඔවුහූ ඉතා පහසුවෙන් සාස්තරකාරයන්ගේ අනුග‍්‍රාහකයන් බවට පත්වෙති. මේ සාස්තරකාරයෝ, මිල අධික ‘පූජා’ ඇතුළු වෙනත් යාතුකර්ම නිර්දේශ කරති. එය, මිනිසුන්ව බිය වැද්දීමකි. මිනිසුන්ව සූරාකෑමකි. වංචාකාරී ප්‍රෝඩාවකි. 
යමෙකු අධි-තාත්වික මෝහනයක සහනය සොයන්නේ නම් එය ඔහුගේ හෝ ඇගේ පුද්ගල වරණයකි. එහෙත් වැදගත් පුද්ගලයන් රජයේ වියදමින් එසේ කරන විට සහ දුප්පතුන්ව බිය ගන්වා මිල අධික යාතුකර්මවලට තල්ලූ කරන විට, එසේ නොකළොත් මාරක අනතුරුවලට මුහුණදීමට සිදුවිය හැකි බවට තැති ගන්වන විට, එය සාපරාධී ය. උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, අපේ දේශපාලඥයන් වරම් පතා වෙනත් රටවල දේවාලවලට යන්නේ අපේ දෙවිවරුන්ට වඩා ඒ දෙවිවරුන් බලවත් නිසා ද? සාමාන්‍ය සිහි බුද්ධිය ඇති මිනිසුන් පවා පොල් ගසා හතුරන්ට ශාප කිරීම, පළතුරු වට්ටි පූජා කොට වරම් ඉල්ලීම, මනෝ වෛද්‍යවරුන් වෙත යොමු කළ යුතු තත්වයකි.    මගේ අරමුණ වන්නේ, හේතු බුද්ධියෙන් යුතුව මේ පිළිබඳ සංවාදයක් ඇති කිරීම මිස අවුලක් ඇති කිරීම නොවේ. ශිෂ්ට සම්පන්න ආකාරයෙන්, වරදක් පෙන්වා දෙතොත්, එය නිවැරදි කර ගැනීමටත් මම මැළි නොවෙමි.

උපතිස්ස පෙතියාගොඩ  

2018 සැප්තැම්බර් 16 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Astrology, Astronomy & Reason  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 18

‘‘පළමුව ජාතිය, දෙවැනුව මෝක්ෂය’’: කාදිනල් මැල්කම් රංජිත්

ඕනෑම රටක ගිහියෙකුට, අවශ්‍ය නම්, ඉහත සටන් පාඨය වලංගු කර ගත හැකිය. මන්ද යත්, ගිහියන් මුලින්ම ලෞකික වන බැවිනි. එහෙත් කිසි ආගමක පූජ්‍ය පක්ෂයට එය වලංගු වන්නේ නැත. මන්ද යත්, සෑම පූජ්‍ය පක්ෂයක්ම, ගිහිගෙය අත්හල හෝ ලෞකිකත්වයෙන් එහා ලෝකෝත්තර සත්‍යයක් වෙනුවෙන් දෛනිකව පෙනී සිටින පිරිසක් වන බැවිනි.       

කාදිනල් මැල්කම් රංජිත් පසුගිය දවසක මානව හිමිකම් ගැන දේශනයක් පවත්වා තිබුණි. ඔහු කියා තිබුණේ, මානව හිමිකම් ගැන බටහිර ලෝකයා දැන් කොච්චර කෑගැහැව්වත්, ඊට බොහෝ කලකට පෙර සිට ලංකාවේ ජනතාව අතර මානව හිමිකම් තිබූ බවයි. ඊට හේතුව, මේ රටේ ජනතාව එදා සිටම ප‍්‍රධාන ආගම් කිහිපයක්ම ඇදහූ නිසාලූ.     බුද්ධාගම, ක‍්‍රිස්තියානිය, ඉස්ලාම්, යුදෙව් සහ හින්දු ආදී ලෝකයේ සියලූ ආගම් ගෙන බැලූවත්, මානව හිමිකම්වලට ගරු කරන  ඕනෑ තරම් දේශනා කෙනෙකුට ඒ ධර්ම කොටස් අතරින් පහසුවෙන් සොයා ගත හැකිය. හේතුව, ආගමක් යනු මූලික වශයෙන් ගත් විට මනුෂ්‍යයා වෙනුවෙනුත්, ජෛන සහ බුද්ධාගම වැනි ආගම් සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, සතා සීපාවා වෙනුවෙනුත් දේශනා කොට ඇති ධර්මයන් වන බැවිනි. නමුත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, මේ කියන කිසි ආගමකට ඒ මානව හිමිකම් මහ පරිමාණයෙන් උල්ලංඝණය වීම් නතර කිරීමට බැරි වී තිබීමයි. 

මිනිස් ඝාතනය සෑම ආගමක්ම පිටුදකී. ඒ නිසා අප කළ යුත්තේ මිනිස් ඝාතන වැළැක්වීම සඳහා අද ලෝකයේ සෑම දණ්ඩ නීති සංග‍්‍රහයකම ඒ වරද සඳහා දඬුවමක් පනවා තිබීම අපහාසයට, උපහාසයට ලක්කිරීම ද? කාදිනල්වරයා මානව හිමිකම් පිළිබඳ අවඥාවෙන් කතා නොකළ බව හෝ එවැන්නක් අදහස් නොකළ බව පැවසීමට, එතුමාගේ නියෝජිතයෙකු විශේෂ නිවේදනයක් නිකුත් කොට තිබුණි. ඒ නිසා කාදිනල්වරයාගේ වචනයෙන්ම අපි එය කියවා බලමු: 

   ‘‘බටහිර ලෝකයේ අලූත් ආගම වෙලා තියෙන්නේ මානව හිමිකම් කියන කාරණය.. මේ මානව හිමිකම් කියන ඒවා ආවේ ඊයේ පෙරේයිදා. හරියට, අලූතෙන් හොයා ගත්ත පුදුමාකාර දෙයක් වගේ ඔළුව උඩ තියාගෙන  ඕක තමයි හැම තිස්සේම අපට කියන්නේ. මානව හිමිකම්.. මානව හිමිකම්.. ඒ වුණාට, විශේෂයෙන් අපේ රටේ ජනතාව ආගම් අදහන්න ගත්තේ අවුරුදු බොහෝ ගණනාවකට කලින්. 

‘‘අපේ රටේ සමහර ඈයෝ කතා කරනවා අනාගමික සමාජයක් ගැන. අනාගමික සමාජයක් නැහැ. මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතය කියන්නේ කෑමබීම, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ සැප විහරණ පමණක් නෙවෙයි. අපි ආගම අදහනවා නම් මානව හිමිකම් ගැන කතා කරන්න  ඕනේ නැහැ. මානව හිමිකම්වලටත් එහා ගිය විදිහට අපිට ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන ඉන්නේ, ආගම් අදහන්නේ නැති මිනිස්සු. ආගමක් අදහනවා නම් මානව හිමිකම්  ඕනේ නැහැ. මිනිස්සු මේ මායාවට රැුවටෙන්න හොඳ නැහැ. අපි බුද්ධිමත්ව මෙහිදී කටයුතු කළ යුතුයි.’’

දැන් අපේ පාඨකයාට, කාදිනල්වරයා සැබවින්ම අදහස් කෙළේ කුමක් ද යන්න කියා දීමට එතුමාගේ පෙරකදෝරු නියෝජිතයන්ගේ විශේෂ නිවේදන අවශ්‍ය නොකරයි. මන්ද යත්, උන්වහන්සේ විසින් ඉතා පැහැදිළිව කාරණය අපට නිවේදනය කොට ඇති බැවිනි. (මීට කලකට පෙර, අස්ගිරියේ අනුනායක හිමිනමක් ද මීට සමානම ප‍්‍රකාශයක් කිරීමෙන් පසුව, තමන් අදහස් කෙළේ වෙන දෙයක් බව කියා සිටීමට දත්මිටි කෑ සැටි අපට මතකයි.*

   කාදිනල්වරයාගේ ප‍්‍රකාශයේ සඳහන් එක වාක්‍යයක් අපි ගමු: ‘‘මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන ඉන්නේ ආගම් අදහන්නේ නැති මිනිස්සු.’’ මෙය, සම්මත ආගම් නොඅදහන, මානව හිමිකම ‘ආගමක්’ වශයෙන් සලකන මා වැනි අය සම්බන්ධයෙන් සත්‍යයකි. එහෙත් මා ඒ තත්වයට පත්ව ඇත්තේ, ආගම් අදහන මිනිසුන් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කළ ඉතිහාසයක් දැන කියාගෙන සිටින නිසා බව කාදිනල්වරයාට මතක් කර දිය යුතුය.      

බිහිසුණු කුරුස යුද්ධ ඉතිහාසයක් මේ කාදිනල්වරයාගේ පසුපස්සෙන් තිබේ. කුරුස යුද්ධ යනු කුමක් ද? වචනයෙන්ම කියැවෙන පරිදි, කුරුසය වෙනුවෙන් මිනිසුන් මැරීමකි. එනම්, ක‍්‍රිස්තුස් වහන්සේව ඇණ ගසා ඝාතනය කිරීමට පාවිච්චි කළ කුරුසය කරේ එල්ලාගෙන රටක් ගානේ ගොස් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත මිනිසුන් ඝාතනය කිරීමකි. එය, එක යුද්ධයක් නොව, යුද්ධ මාලාවකි. සුළු පරිමාණයේ යුද්ධවලට අමතරව ප‍්‍රධාන පෙළේ කුරුස යුද්ධ 6 ක් දියත් විය. මේ යුද්ධ මාලාව ශත වර්ෂ දෙකක් තිස්සේ දිග් ගැස්සුණි. එහි ආරම්භකයා වුණේ, දෙවැනි උර්බන් පාප් වහන්සේ ය. ඒ, 1098 දී ය. මේ පාප් වහන්සේ, පළමු ඇලෙක්සියෝ අධිරාජයාගේ සේනාවන් සඳහා ගොවියන්ව යුද්ධයට කැඳවීමේ දී දුන් පොරොන්දු කවරේ ද? එකක් වුණේ, ඒ ‘පිනෙන්’ සියලූ සොල්දාදුවන්ට යෙරුසලම නැමැති නගරයෙන්ම එක රොත්තට ස්වර්ගයට ප‍්‍රවිෂ්ට විය හැකි බවයි. දෙවැන්න වුණේ, ඔවුන් එතෙක් කර ඇති සෑම පාපයකටම දෙවියන් වහන්සේගෙන් සාමූහික සමාවක් ලැබෙන බවයි. මේ යුද්ධ දියත් කෙරුණේ කුමක් සඳහා ද? තමන්ගේ ශුද්ධ වූ භූමිය (යෙරුසලම* යළි අත්පත් කර ගැනීම සඳහා ය.

මේ සඳහන් කෙළේ, ‘‘මානව හිමිකම්වල එල්ලීගෙන නොසිටි, එහෙත් ආගම්වල එල්ලීගෙන සිටි’’ උන්දැලාගේ අතීතයෙන් බිඳක් පමණි. (ඇත්ත වශයෙන්ම, මේ යථාර්ථය තේරුම්ගෙන සිටින වත්මන් පාප් වහන්සේ ඇතුළු පල්ලිය ඒ අතීතයෙන් කැඞී වෙන් වීමට යම් වෙහෙසක් ගනිමින් සිටින බව ද, ඔවුන්ට කරන ගෞරවයක් වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය).

මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප‍්‍රඥප්තියක් ඇති කර ගැනීමට මානවයාට සිදුවීමම, ආගමේ අසාර්ථකත්වය සනාථ කිරීමකි. මේ ප‍්‍රඥප්තිය ඇති කර ගන්නා විට, කාදිනල්වරයාගේ ආගමට වසර 1948 ක් ගතව තිබුණි. බුද්ධාගමට වසර 2492 ක් ගතව තිබුණි. එහෙත් එවැනි දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ කාදිනල්වරයාගේ ආගමේ නාමයෙන්ම ඉහත සඳහන් ආකාරයේ සහගහන අපරාධ සිදුව තිබේ නම්, තවමත් ලෝකයේ විවිධ රටවල්, එකම ආගමක සඳහන් යම් වචනයක හෝ දෙකක වෙනසක් උඩ (උතුරු අයර්ලන්තය) මිනිමරා ගන්නේ නම්, තවදුරටත් මිනිසාගේ ජීවිතය පිළිබඳ අයිතිය තහවුරු කිරීම ආගම්වලට භාර දී බලාගෙන සිටිය නොහැකි බව ලෝකයා තේරුම් ගත්හ. මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප‍්‍රඥප්තියට තුඩුදුන් එක් මූලාශ‍්‍ර දැනුමක් ආවේ එතැනිනි.     දැන් අපි කාදිනල්වරයාගේ වර්තමාන අරටුවට යමු. ඔහු මේ කියන්නේ, මිනිසුන් මානව හිමිකම් වෙනුවට ආගම හරියට ඇදහිය යුතු බව ද? තිතටම ආගම ඇදහුවත්, ආගමේ ‘පාපය’ වශයෙන් ගැනෙන වැරදි සහ අපරාධ ඇති වීම වැළැක්විය හැකි යැයි කෙනෙකු නෝන්ජල් කමටවත් සිතන්නේ නැත. කාදිනල්වරයා මේ කියන්නේ එවැනි නෝන්ජල් කතාවක් නොවේ. ‘‘ඔළුව උඩ තියාගෙන  ඕක තමයි අපිට හැම තිස්සෙම කියන්නේ.’’ මේ අවඥාව එන්නේ, ආගම කෙරෙහි මිනිසුන්ව නම්මවා ගැනීමට ද, නැත්නම්, ඉහත කී කුරුස යුද්ධ ඇතුළු, ඉන්පසුව 20-21 සියවස්වල ඒකාධිපතියන්, ප‍්‍රජා-පීඩකයන් විසින් ජනතාව තලා පෙලා දැමු මානව-විරෝධී ක‍්‍රියාකලාපය නූතන ජාත්‍යන්තර (බටහිර) කක්ෂයේ ඇසෙන් මුදවා ගැනීමට ද? 

   ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර නැමැති භික්ෂුව සහ මේ කාදිනල්වරයා අතර එක් භයානක සාම්‍යත්වයක් මම දකිමි. මේ දෙන්නාම, ආගමට ඉහළින් ජාතිය තබා තිබේ. එක් කෙනෙක් ‘සිංහල-බෞද්ධයෙකි’. අනෙකා ‘සිංහල-කිතුණුවෙකි’. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරට එසේ කිරීමට ‘අවසරයක්’ තිබේ. එනම්, ඔහුගේ ජාතිය සහ ආගම යන දෙක, ඓතිහාසිකව අනන්‍ය වී තිබීමයි. පිරිසුදු බුද්ධාගම අවුරුදු 5000 ක් නොනැසී පවතින්නේ ලංකාවේ නිසා එරට රැුකබලා ගැනීම බුදුන් වහන්සේ විසින්ම දෙවියෙකුට භාර කළැයි කියන මහාවංශ ඉතිහාසයක් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරට තිබේ. එහෙත් කාදිනල්වරයාට ඇත්තේ කුමක් ද? ගෝත‍්‍රය පමණි. ආගම අනුව වෙනස් වන මේ දෙන්නා ගෝත‍්‍රිකව සමානයෝ වෙත්.      අපි තවත් පැත්තකින් මේ දෙස බලමු. ඔහු කළ මේ ප‍්‍රකාශය, මීට සමාන අර්ථයෙන්, කී සැරයක් මහින්ද රාජපක්ෂ සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඇතුළු මේ රටේ ජාතිකවාදී සහ ජාතිවාදී කොටස් විසින් මතුරනු ලැබ තිබේදැ යි නිකමට සොයා බලන්න. කාදිනල්වරයාගේ ප‍්‍රකාශය ගැන මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා දැක්වූ බුද්ධිමත් ප‍්‍රතිචාරයට එරෙහිව සකලවිධ සිංහල බෞද්ධ අවස්ථාවාදී සහ ජාතිවාදී කොටස් පෙරට විත් තිබුණි. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පවා, සුපුරුදු පරිදි, ඇඟ බේරාගෙන තිබුණි. එහෙත් ඔවුන්ට වැටහී නැති එක දෙයක් තිබේ. එනම් කාදිනල්වරයාගේ අලූත් සූත‍්‍රය, දීර්ඝ කාලීනව සිංහල බෞද්ධයන්ටම අවාසිදායක විය හැකි බවයි. ඒ කෙසේ ද? ආගම සහ ජාතිය ඒකීය කිරීමෙන් සිංහල-බෞද්ධ බහුතරයක රටක් බවට පත්වූ ලංකාව, ඒ සූත‍්‍රයම පාවිච්චියට ගැනීමෙන් සිංහල-ක‍්‍රිස්තියානි බහුතරයක රටක් බවට පත්කර ගැනීමටත් බැරි කමක් නැති බව ය. පැහැදිළිවම කාදිනල්වරයාගේ වර්තමාන අරමුණ එය නොවෙතත්, ඔහු ආමන්ත‍්‍රණය කර ඇත්තේ කිතුණුවන්ට වඩා සිංහලයන්ට බව පැහැදිළි ය. මානව හිමිකම් පිළිබඳ කාදිනල්වරයාගේ අවඥාව එන්නේ, යුද්ධය අවසානයේ පටන් මේ සමාජය අරක්ගත් අධිපතිවාදී මතවාදයක් ඔස්සේ ය. 
   සමස්ත මිනිස් පැවැත්ම ආගම විසින් පාලනය කළ කාලයක් තිබුණි. ගොවිතැන සහ ලෙඩරෝග ආදියේ සිට ස්වාභාවික විපත් සහ මගුල්තුලා දක්වා සමස්ත මිනිස් පැවැත්ම එදා භාර කෙරුණේ ආගමටයි. පැල සිටුවීමේ සිට අස්වනු නෙලා ගැනීම දක්වා, ලංකාවේ නම්, පන්සල ආශ‍්‍රිත, බටහිර නම් පල්ලිය ආශ‍්‍රිත, පුජාවිධි මත මිනිසුන් යැපුණි. වැස්ස සඳහා පමණක් නොව, කෘමීන්ගෙන් සහ පලිබෝධවලින් භවභෝග ආරක්ෂා කර ගැනීමටත් ආගම අත්‍යාඅවශ්‍ය විය. අද 21 වැනි සියවසේ දී ආගමේ ඒ කර්තව්‍යය විද්‍යාව භාරගෙන තිබේ. 

එසේම එදා යතිවරු වෙදවරු ද වූහ. යේසුස් වහන්සේ පවා, රෝගීන් නිරෝගී කළෝය. අන්ධයන්ට පෙනීම ලබා දුන්නෝය. බිහිරන්ට ඇසීම ලබා දුන්නෝය. පිස්සන්ව සුවපත් කළෝය. අද ඒ කාර්යය, වෛද්‍ය විද්‍යාවේ සන්තකයට පත්ව තිබේ. තවමත් පිරිත් නූල් ගැටගහන බව, දෙහි කපන බව, තොවිල්පවිල් කරන බව ඇත්ත. එහෙත් කිසිවෙකු ලෙඩ දුකකට රෝහලකට නොගොස් සිටින්නේ නැත. 

   සමාජ ආර්ථිකය ගැන බැලූවත් ඊට වෙනස් නැත. ඉපැරණි වේද ග‍්‍රන්ථ පරිශීලනය කළ මහත්මා ගාන්ධි, ඉන්දියාව ස්වයං-පෝෂිත කෘෂිකාර්මික රටක් කිරීමට සිතා, අඳින වස්ත‍්‍රය පවා අතින් වියා ගැනීමට පුරුදු කෙළේය. අද නව ලිබරල් ආර්ථික විද්‍යාවට ළං වීමට ඒ වේද ග‍්‍රන්ථවලට පුළුවන් කමක් නැත. ඊළඟට නීති පද්ධති ගන්න. 16 වැනි සියවසේ මිථ්‍යා දෘෂ්ටිකයන්ව දරසෑයේ දමා අළු කළ පල්ලියේ දණ්ඩාධිකරණ නීතිරීති වෙනුවට අද ඇත්තේ, ශිෂ්ට සම්පන්න බටහිර නීතිරීති ය. මේ සියල්ලෙන් පෙන්වා දීමට අදහස් කෙළේ, ආගමේ අදාළත්වය (නිෂ්පාදනය, සෞඛ්‍ය, නීතිය සහ ආර්ථිකය ආදී) ලෞකික මිනිස් පැවැත්මෙන් සීග‍්‍රයෙන් අහෝසි වී ගොස් ඇති සැටියයි. 

එතකොට ආගමේ කාර්ය භාරය ඉවරදැ යි කෙනෙකු අසන්නට පුළුවන. නැත, එයට තව එක කඳවුරක් ඉතිරිව තිබේ. එනම්, අනන්‍යතා කඳවුරයි. (මෙහිදී ආධ්‍යාත්මික විමුක්තිය පිළිබඳ කාරණය සාකච්ඡාවට නොගනිමි. හේතුව, ප‍්‍රායෝගිකව එවැනි දෙයක් නැති බැවිනි). අනන්‍යතාව යනු, තනි පුද්ගලයා කාණ්ඩය සමග නෑ කමක් ගොඩනගා ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියයි. මිනිසා තනි කම නැති කොට ශක්තිය වඩවා ගන්නේ සාමූහික සහයෝගය මතයි. සාමූහිකත්වය ගොඩනගා ගැනීම සඳහා සාමුහික අනන්‍යතාවන් අවශ්‍ය කෙරේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, සිංහල, දෙමළ, ප‍්‍රංශ, ජරමානු ආදී වශයෙන් ද, බෞද්ධ, ක‍්‍රිස්තියානි, ඉස්ලාම්, යුදෙව්, හින්දු ආදී වශයෙන් ද සාමූහික අනන්‍යතා අවශ්‍ය කෙරේ. එම ක‍්‍රියාවලිය බොහෝ විට සිදුවන්නේ, ඓතිහාසික මිථ්‍යාවන් (සිංහබාහු* සහ අතීත ආගමික ගැටුම් (කුරුස යුද්ධය) වැනි දේවල් හරහා ය.    

දීර්ඝ කතාවක් කෙටියෙන් කිවහොත්, සිංහලයාගේ ආධ්‍යාත්මික අවශ්‍යතාවන්ට වඩා ගෝත‍්‍රික අනන්‍යතාවට ආමන්ත‍්‍රණය කිරීමේ ඇති වටිනාකම සහ පහසුව කාදිනල්වරයා වටහාගෙන තිබේ. එනම් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාරගේ පූජාවට, සිවුරක් නැතිව වෙනත් ඉවුරක සිට අත ගැසීමකි. ලංකාවේ බුද්ධාගම රැුඳී පවතින්නේ ජාතිය උඩ නම්, ලංකාවේ ක‍්‍රිස්තියානියත් ඒ ජාතිය උඩ පදනම් කර ගැනීමට බැලීමේ ඇති වරද කිම? 

මේ චෝදනාව නිෂ්ප‍්‍රභා කිරීමේ එක ක‍්‍රමයක් කාදිනල්වරයාට තිබේ. මානව හිමිකම් උල්ලංඝණයන් පිළිබඳ ජිනීවා ක‍්‍රියාවලිය ගැනත් ඔය කියන ‘කන්ද උඩ දේශනාවේ’ දී එතුමා සඳහන් කළ යුතුව තිබුණි. ඒ කාරණයත් ඇතුළත් කරගෙන, ජා-ඇල දී කළ දේශනාව ඊළඟට වන්නියේ පල්ලියකට ගොස් කරන ලෙසත් එතුමාගෙන් ගෞරව සම්ප‍්‍රයුක්තව ඉල්ලා සිටිමි. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 29

ලෝකයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අමාරු අඩියක: පිළිතුර සොයා ගමු

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ ජාත්‍යන්තර දිනය අදට යෙදී තිබේ. ඒ වෙනුවෙන් යොදාගෙන ඇති තේමා පාඨය වන ‘‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අමාරු අඩියක: වෙනස් වන ලෝකයක් සඳහා වන විසඳුම්’’ යන්න, අද ලෝකයේ බොහෝ රටවල්වලට බෙහෙවින් අදාළ වෙයි. ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් වැනි, ඉවක්බවක් නැතිව ආවේගයෙන් කටයුතු කරන නායකයෙකු ඇමරිකාවට ලැබී තිබීම ඊට එක් උදාහරණයකි.

අද දිනය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තිරිහන් කර ගැනීමේ මාර්ග පිළිබඳ සොයා බැලීමේ අවස්ථාවක් කර ගත යුතුව ඇතැයි කියන එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය මුහුණදෙන අභියෝගවලට පිළිතුරු සොයා ගැනීම සඳහා එය උපයෝගී කර ගත යුතුව ඇතැයි කියයි. ඒ සඳහා, ලෝකයේ පවතින ආර්ථික සහ දේශපාලනික විසමතා දුරු කර ගැනීමේ මාර්ගයක් බවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පත්කර ගැනීම, තරුණයන් සහ කොන් වූ සමාජ කොටස් ප‍්‍රධාන දේශපාලන ප‍්‍රවාහයට ගෙන එන වාහකයක් බවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පත්කර ගැනීම, ලෝක සංක‍්‍රමණික ප‍්‍රශ්නය සහ කාලගුණික විපර්යාසය සම්බන්ධයෙන් මතුවෙමින් තිබෙන අභියෝගයන්ට මුහුණදිය හැකි දේශපාලන ක‍්‍රමයක් බවට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පත්කර ගැනීම ආදිය සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබේ. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ප‍්‍රකාශ කොට නැතත්, වර්තමාන නිදහස් ලෝකය ඉදිරියේ ඇති ප‍්‍රධානතම අභියෝගය වශයෙන් අප ඉදිරියේ නැවතත් ප‍්‍රාදුර්භූත වන්නේ, ඇමරිකාවේ ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප්ම ය. ඒ බව, ලෝක ප‍්‍රකට මාධ්‍යවේදී බොබ් වුඞ්වර්ඞ් ලියා ඇති විශිෂ්ට කෘතියක් මගින් මනාව පෙන්නුම් කොට තිබේ. 

මානව හිමිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප‍්‍රඥප්තිය ඇති කරගෙන ගත වන 70 වැනි සංවත්සරයත් මේ වසරට යෙදී ඇති තත්වය තුළ, අදට යෙදෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර දිනය, මිනිස් නිදහසේ වටිනාකමත්, මානව හිමිකම් කෙරෙහි වන ගරුත්වයත්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අනිවාර්ය අංග වශයෙන් අවධාරණය කර ගැනීමේ අවස්ථාවක් කර ගත යුතුව තිබේ. ‘‘ආණ්ඩු අධිකාරියේ පදනම වන්නේ ජනතා කැමැත්ත’’ යනුවෙන් මානව හිමිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රඥප්තියේ 21.3 වගන්තියේ එන සඳහන, ලෝකය පුරා ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය කෙරෙහි වන ආවේශය සපයා දී ඇති අතර, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සාරධර්ම සහ ප‍්‍රතිපදා ලෝකයාගේ පිළිගැනීමට හේතුකාරක වී ඇත. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කර ගැනීමේ සහ සාර්ථකව සාධනය කර ගැනීමේ ස්වාභාවික වටපිටාව අපට සකස් කොට දෙන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයෙනි. ‘‘2030-තිරසාර සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියේ’’ තිරසාර සංවර්ධන ඉලක්කයක් වශයෙන් අවධානයට ගෙන ඇති ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, සියලූ ජන කොටස් ඇතුළත් කර ගැනෙන, වගවීමේ ඵලදායී ආයතන පද්ධති සහ සාමකාමී සමාජයන් අතර ඇති නොනැසිය හැකි සහසම්බන්ධතාව හඳුනාගෙන ඇත. මේ දිනය වෙනුවෙන් පණිවිඩයක් නිකුත් කරන එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහ ලේකම් අන්තෝනියෝ ගුතරේස්, කිසි මිනිසෙකුව අතහැර දැමීමක් සිදු නොවන අනාගතයක් සඳහා, දැනට පවතින අභියෝගාත්මක ප‍්‍රශ්න හදිසි සැලකිල්ලට ගත යුතුව ඇති බව පෙන්වා දෙයි.

උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, ඊළඟ පරම්පරාවට එන විට, වර්තමාන ජනතා සංක‍්‍රමණය සහ කාලගුණ විපර්යාසය ලෝක ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කෙරෙහි කෙසේ බලපායි ද යන්න ගත හැකිය. අවදානම්කාරී අතුරු ප‍්‍රතිවිපාක හසුරුවාගෙන නව තාක්ෂණයේ විභවයන් අප පාවිච්චියට ගන්නේ කෙසේද යන්න ගත හැකිය. අදට වඩා යහපත් ජීවන තත්වයන් සපයා දිය හැකි සහ ජනතාවගේ අභිලාෂයන් සාධනය කර දිය හැකි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් ඇති වන ආකාරයේ වඩා යහපත් ආණ්ඩුකරණයක් අප සකසා ගන්නේ කෙසේද යන්න ගත හැකිය. ඒ සියල්ල සැලකිල්ලට ගනිමින්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අනාගතය සඳහා ලෝකයාට අත්වැල් බැඳ ගන්නැයි මහ ලේකම්වරයා ඉල්ලා සිටී. ඇත්තෙන්ම මේ ප‍්‍රශ්න ඔහු වැඩියත්ම ඉදිරිපත් කළ යුතුව ඇත්තේ ඇමරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් මහතාට ය. 

2015 ජනවාරි 8 වැනි දා පැවති ජනාධිපතිවරණය ලංකාවේ හැරවුම් ලක්ෂයක් වෙතැයි විශාල බලාපොරොත්තුවක් තිබුණි. යළි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම, නීතියේ ආධිපත්‍යය තහවුරු කිරීම, සාධාරණ, සාමකාමී සහ සියලූ ජාතීන් ඇතුළත් කර ගන්නා යහපත් සමාජයක් ඇති කිරීම එහි අරමුණු වශයෙන් පැවතියේය. ඒ උතුම් අභිලාෂයන් සාක්ෂාත් කර ගැනීමේලා අප කෙතෙක් සාර්ථක වී ඇත් ද යන්න ගැන, වසර තුනකුත් මාස නවයක් ගත වී ඇති අද ඇත්තේ ඒකමතික අදහසක් නොවේ.

රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය බොහෝ දුරට ස්ථාපිත කොට තිබේ. විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය සහ නිදහස් මාධ්‍ය අතර පෙරට වඩා තුලන සහ සංවරණ බලපවත්වන පරිසරයක් නිර්මාණය වී තිබේ. ඒවා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ප‍්‍රධාන කුළුණු හතර වශයෙන් කවුරුත් පිලිගනී. 2015 අගෝස්තු මහ මැතිවරණයෙන් පසුව, එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය එක්ව සභාග ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට තීරණය කෙරුණි. ඒ සභාගය, මොන මතභේද සහ විෂමතා තිබුණත්, තවම ක‍්‍රියාත්මක වෙයි. එකිනෙකාගෙන් වෙනස් සමාජ ආර්ථික දැක්මක් සහිත පක්ෂ දෙකක් එකට ආණ්ඩු කරන විට එවැනි මතභේද ඇති වීම ස්වභාවිකයි. 

සාධනීය කාරණය වන්නේ, සියලූ පක්ෂවලින් සමන්විත, ස්වාධීන ව්‍යවස්ථා සභාවක් පත්කර ගැනීමයි. රජයේ ඉහළ තනතුරු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීම සහ ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවන්හි කාර්යයන් අධීක්ෂණය කිරීම එහි කාර්ය භාරයයි. රාජ්‍යකරණය විධිමත් කිරීම සඳහා රාජ්‍ය සේවා කොමිසමක්, පොලිස් කොමිසමක්, අධිකරණ සේවා කොමිසමක්, ජාතික මැතිවරණ කොමිසමක්, අල්ලස් හෝ ¥ෂණ විමර්ශන කොමිසමක් සහ මානව හිමිකම් කොමිසමක් ස්ථාපනය කෙරුණි. 

බලයට පත් අලූත් ආණ්ඩුව, පැවති රාජපක්ෂ පාලනයේ නායකයන්, ඉහළ නිලධාරීන් සහ හෙංචයියන් කොල්ලකෑ බව කියන සහ රහස් විදේශ බැංකුවල තැන්පත් කර ඇතැයි කියන මහජන ධනය පිළිබඳ පරීක්ෂණ පවත්වන බවට ප‍්‍රතිඥා දුනි. එහෙත් ඒවා ගැන විමර්ශනය කෙරෙන ස්ථිර විශේෂ මහාධිකරණ පිහිටුවීමට ආණ්ඩුවට වසර තුන හමාරක්ම ගතවුණේය. එම නඩු මේ අධිකරණවල දිනපතා උදේ හවා විමර්ශනය කෙරෙන අතර, මාස කිහිපයකින් ඒවා අවසන් කිරීමට හැකි වෙතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. එවැනි නඩු දෙකක් දැනටමත් විභාගයට ගෙන තිබේ. ඉන් එක් සිදුවීමකට, හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සම්බන්ධ ය. තවත් සිදුවීම් 100 ක පමණ ප‍්‍රමාණයකට අදාළ තොරතුරු සහ වැදගත් සාක්ෂි පොලිස් අපරාධ විමර්ශන අංශයත්, පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ විමර්ශන අංශයත් මගින් එක්රැුස් කර ගනිමින් සිටින තත්වයක් තුළ තවත් එවැනි නඩු ඉදිරියේදී ඉදිරිපත් වීමට නියමිත ය. 

තිරසාර, පරිසර-හිතකාමී, සාරාර්ථ සංවර්ධනය සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, ආණ්ඩුව ප‍්‍රධාන ව්‍යාපෘති තුනක් දියත් කරයි. ඒවා නම්, ගම් නගා සිටුවන ‘ගම් පෙරලිය’, ‘ව්‍යවසායික ශ‍්‍රී ලංකාව’ සහ ‘ග‍්‍රාම ශක්ති’ යන ව්‍යාපෘතීන් ය. අලූත් දැනුම සොයා යන, ව්‍යවසායක හැකියාවක් ඇති, විශේෂයෙන් නිර්මාණාත්මක ගැමි තරුණයන්ට රැුකියා දසලක්ෂයක් පමණ සැපයීමට බලාපොරොත්තු වන බව ආණ්ඩුව කියයි. අපනයන වෙළඳපොල ඇතුළු වෙනත් සුළු ව්‍යාපාර ඇරැුඹීම සඳහා මේ ජනතාවට පොලී රහිත ණය පහසුකම් සපයා දෙනු ලැබේ. දේශපාලඥයන් අවංකව, පරාර්ථකාමීව සහ කැපවීමෙන් යුතුව ජනතාවට සේවය කළොත්, මේ මාර්ගයෙන්, සාධාරණ සාමකාමී සහ සියලූ කොටස් ඒකරාශී කර ගන්නා සමාජයක් ගොඩනැංවීමේ අරමුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීමට හැකි වෙතැයි අපි විශ්වාස කරමු.

2018 සැප්තැම්බර් 15 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ World Democracy Under Strain: Let's Find the Solution
නැමැති කතුවැකියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 16

රුපියලේ ඉරණම: මහ බැංකුව ‘යක්ෂයාගේ විකල්පයට’ මැදිව (1)

රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා සියල්ල නැති වන්නේ නැත

ඇමරිකානු ඩොලරයට සාපෙක්ෂව රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම හේතු කොටගෙන සමස්ත රටම පිස්සු වැටී ඇති සෙයකි. මාධ්‍යයත්, විපක්ෂයත් මෙය කෝලම් මඩුවක් කරගෙන තිබේ. අනිත් පැත්තෙන්, රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා අවාසියට පත්වන ජන කොටස් මෙන්ම එයින් වාසියක් ලබන ජන කොටස් ද, තමන්ට ලැබෙන වාසියත් අමතක කොට, අවාසිය පිළිබඳ හැඟීමටම යට වී සිටිති. 

උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, භාණ්ඩ සහ සේවා අපනයනය කරන අංශයේ සිටින අයවළුන්ට මෙන්ම, විදේශයන්හි සේවයේ යෙදෙමින් මෙරටට සල්ලි එවන අයවළුන්ට, ඔවුන් උපයන සෑම ඩොලරයකටම ලැබෙන රුපියල් ප‍්‍රමාණය දැන් වැඩි වන්නේය. අනිත් පැත්තට, මෙරටට ආනයනය කරන භාණ්ඩ පරිභෝජනය කරන අයවළුන්ට සේම, පිටරටවල සංචාරය කරන හෝ පිටරටවල අධ්‍යාපනික හෝ සෞඛ්‍ය සේවා ලබන අයවළුන්ට (අවශ්‍ය කරන ඩොලර් ලබා ගැනීම සඳහා* දැන් වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් වැය කිරීමට සිද්ධ වෙයි.  

රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නිසා පූර්ණ වාසිය ලබන්නා ආණ්ඩුවයි

අනිත් අතට, මේ අවප‍්‍රමාණ වීමෙන් ආණ්ඩුව ශුද්ධ වාසියක් ලබයි. එසේ වන්නේ, පවතින වසරේ විදේශ (ඩොලර්* ණය ගෙවා දැමීම සඳහා ආණ්ඩුව වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් සොයා ගත යුතුව ඇතත්, ආනයනික භාණ්ඩ සඳහා අය කරනු ලබන බදු ආදායම, අවප‍්‍රමාණ වූ රුපියල් අගය අනුව වැඩි අගයක් ගන්නා නිසාත්, ආණ්ඩුව විදේශ මුදල්වලින් ණය ලබාගෙන එය මහ බැංකුවට විකුණන විට වැඩි රුපියල් ප‍්‍රමාණයක් ලැබෙන නිසාත්, ආණ්ඩුවට ශුද්ධ වාසියක් සැලසෙයි. 

උදාහරණයක් වශයෙන්, 2018 විනිමය අනුපාතිකය තුළ ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය එක රුපියලකින් අවප‍්‍රමාණ වන්නේ යැයි සිතමු. එවිට, විදේශ ණය වාරික සහ පොලී ගෙවීමට ආණ්ඩුවට වැය වන ප‍්‍රමාණය රුපියල් බිලියන 1.7 කින් වැඩි වුව ද, ඉහත කී අනිත් අංශයෙන් ආණ්ඩුවට ලැබෙන රුපියල් වාසිය ඊට වඩා දෙගුණයකටත් වැඩියෙන්, එනම්, රුපියල් බිලියන 4.5 කින් වැඩි වන්නේය. මෙය, රටක මුදලේ අගය අවප‍්‍රමාණ වීමට ඉඩ හැරීම සඳහා වලංගු හේතුවක් කර ගත යුතු නැති බව නොකිවමනා ය. මෙවැන්නක් සිදුවන්නේ, රටක විදේශ ආර්ථික අංශයේ මූලික අංගෝපාංග ඇදේට සිටින විට ය. එනම්, විදේශයන්ට ගෙවීමට ඇති විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයට සරිලන තරමින් විදේශයන්ගෙන් ලංකාවට ඉපැයීමක් කර ගැනීමට වසරක් පාසා එක දිගටම නොහැකි වන විට ය. ඒ ප‍්‍රශ්නය විසඳා ගැනීම සඳහා, ආණ්ඩුවේ සිටින ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන්ට වෙනම ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් තිබිය යුත්තේය.

කුලප්පු වූ විට තෝරා ගැනෙන්නේ වැරදි දත්තයන්ම ය

රට කුලප්පු කරවන්නන් විසින් පාවිච්චියට ගෙන ඇත්තේ, බැංකු විසින් තම තමන් අතර කෙරෙන ගනුදෙනුවලදී ඩොලරයක් සාමාන්‍යයෙන් විකුණනු ලබන අනුපාතිකයයි. මහ බැංකුව ප‍්‍රසිද්ධියට පත්කරන විනිමය අනුපාතිකය වන්නේ, ඊට කලින් දා බැංකු අතරේ කෙරුණු ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවලදී නිශ්චය වූ විකිණුම් විනිමය අනුපාතිකයයි. එහෙත් වාණිජ බැංකු, විනිමය වෙළඳපොළ තුළ අනුපාතික දෙකක් ප‍්‍රකාශයට පත්කරයි. එකක්, විකිණුම් අනුපාතිකයයි. අනික, ගැනුම් අනුපාතිකයයි. විකිණුම් අනුපාතිකයට වඩා ගැනුම් අනුපාතිකය රුපියල් 4 ක පමණ අඩු අගයක් දරයි. 

මේ ආශ‍්‍රිතව මහ බැංකුව ප‍්‍රකාශයට පත්කරන දත්ත තුළ, විකුණුම් සහ ගැනුම් අනුපාතිකයට අමතරව ප‍්‍රතීයමාන අනුපාතිකයකුත් තිබේ. එනම්, විකුණුම් සහ ගැනුම් අනුපාතිකයේ වෙනස අතරේ පවතින මැද අගයයි. සෑම කටයුත්තක් සඳහාම, බැංකුත්, රේගුව වැනි වෙනත් ආයතනත් භාවිත කරන්නේ ඒ ප‍්‍රතීයමාන අනුපාතිකයයි. මහ බැංකුවේ වාර්තාගත දත්තවලට අනුව, 2018 සැප්තැම්බර් 21 වැනි දා වාණිජ බැංකු ඩොලරයක් මිල දී ගෙන ඇත්තේ රුපියල් 166.78 කට ය. එදා ඔවුන් ඩොලරයක් විකුණා ඇත්තේ රුපියල් 170.66 කට ය. ඒ අනුව, ඩොලරයක ප‍්‍රතීයමාන විනිමය අගය වී ඇත්තේ ඩොලරයකට රුපියල් 168.03 කි. කෙසේ වෙතත්, ඩොලරයක විකුණුම් මිල ඊට වැඩි නිසා, කුලප්පුව ඇති කිරීමට යොදාගෙන ඇත්තේ එම විකුණුම් මිලයි. 

‘විදේශ විනිමය හිමිකම් සහතික පත‍්‍ර ක‍්‍රමය’ යටතේ රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම

නිදහසේ පටන් 1968 දක්වා ලංකාවේ තිබුණේ තනි ස්ථාවර විදේශ විනිමය අනුපාතිකයකි. එය, ඩොලරයට රුපියල් 4.76 ක් විය. මේ ස්ථාවර විනිමය අනුපාතිකය පවත්වාගෙන යාම සඳහා අවශ්‍ය තරම් විදේශ විනිමය ශේෂයක් නොතිබුණු නිසා, ඒ අනුපාතිකය බරපතල පීඩනයට ලක්විය. එවිට ආණ්ඩුව කෙළේ (රුපියලේ අගය පහළට දමමින්* රුපියල ‘බාල්දු’ කිරීමයි. 

එහෙත් 1966 වන විට මේ ප‍්‍රශ්නය උග‍්‍ර විය. බරපතල විය. එවිට, රුපියල බාල්දු කරනවා වෙනුවට ලංකාව කෙළේ, ‘ද්විත්ව විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමයකට’ මාරු වීමයි. ඒ ක‍්‍රමයට අනුව, අත්‍යාවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය ආනයනය කිරීම නිල විනිමය අනුපාතිකය යටතේ සිදු කෙරුණි. අනිත් සියලූ ආනයනයන් සඳහා නිල විනිමය අනුපාතිකයට වඩා සියයට 65 ක අධි-මිලක් පනවනු ලැබුණි. එය හැඳින්වුණේ, ‘විදේශ විනිමය හිමිකම් සහතික පත් ක‍්‍රමය’ වශයෙනි. ඇත්තෙන්ම ගතහොත් එය, විදේශ විනිමය භාවිත කරන්නන් සඳහා සියයට 65 ක බද්දක් පැනවීමට සමාන ය.  අපේ රටට කෙරෙන ආනයනවලින් වැඩි කොටසක් අයත් වුණේ මේ ගණයටයි. එබැවින් එය ආණ්ඩුවට ඉතා ලාභදායී ක‍්‍රමයක් විය. එනිසාම, මෙය ආණ්ඩුවේ ‘විදේශ විනිමය කළුකඩ ජාවාරමක්’ වශයෙන් විපක්ෂයේ සිටියදී විවේචනය කළ ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරා 1970 බලයට පත්ව මුදල් ඇමති වීමෙන් පසුව පවා එය අවලංගු කර දැමීමක් ගැන සිතුවේ නැත.

මෙය, රුපියල අර්ධ වශයෙන් බාල්දු කිරීමක් වශයෙන් හැඳින්විය හැක. මේ අර්ධ-බාල්දුව 1977 දක්වා පැවතියේය. ඉන් පසු බලයට පත් ආණ්ඩුව ඒ ක‍්‍රමය අහෝසි කොට නම්‍යශීලී විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමයක් හඳුන්වා දුනි. ඒ ක‍්‍රමය යටතේ ඩොලරයේ අගය රුපියල් 15.56 දක්වා ඉහළ ගිය අතර, එය කලින් පැවති ‘විදේශ විනිමය සහතික පත් ක‍්‍රමය’ සමග සසඳද්දී, රුපියල සියයට 7 කින් බාල්දු කිරීමකි. 

මේ අලූතින් ස්ථාපිත කර ගත් නම්‍යශීලි විනිමය අනුපාතික ක‍්‍රමය යටතේ, ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය තීන්දු වුණේ විනිමය වෙළඳපොළ බලවේගවලට අනුව ය. ඒ අනුව, කලින් පාවිච්චි කළ ‘බාල්දු කිරීම’ වෙනුවට මේ අලූත් ක‍්‍රමය යටතේ රුපියලේ අගය පහළ වැටීම, රුපියල ‘අවප‍්‍රමාණ’ වීම වශයෙන් හඳුන්වන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ විදිහටම, රුපියලේ  ඕනෑම අගය වැඩි වීමක් හැඳින්වුණේ කලින් ක‍්‍රමය යටතේ මෙන් ‘පිළිඇගැයුමක්’ වශයෙන් නොව, ‘අගය වැඩි වීමක්’ වශයෙනි.

දේශපාලඥයන්ගේ ‘හරි-වැරදි කියා ගැනීමේ’ සෙල්ලම

එදා පටන් අප ලබා ඇති අත්දැකීම වන්නේ ලංකාවේ රුපියල එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමයි. රුපියලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි වීම ගැන ආණ්ඩුවට බැන වැදීම හැම විපක්ෂයකම සිරිත වී තිබේ. එසේම මුදලේ අවාසනාවන්ත තත්වය පිළිබඳ වරද බාහිර බලවේග මත පැටවීම හැම ආණ්ඩුවකම සිරිත වී තිබේ. කෙසේ වෙතත්, රුපියල එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමට බලපාන මූලික දෝෂ ඉවත් කිරීම සඳහා කිසි ආණ්ඩුවක් නිසි පියවර නොගෙන ඇති තත්වය තුළ, රුපියල එක දිගටම ගමන් කොට ඇත්තේ අවාසනාවන්ත ලෙස අවප‍්‍රමාණ වීමේ තනි දිසාවටම පමණි. ඒ අනුව, දේශපාලන බලය මාරු වී ඇති අද දිනයේ, අර කියන ‘හරි-වැරදි කියා ගැනීමේ සෙල්ලම’ පැති මාරු කරගෙන දැන් කරගෙන යනු ලැබේ.
1995 සිට 2018 සැප්තැම්බර් මැද භාගය දක්වා ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ අගය පහත වැටීමක් පළමු වැනි රූප සටහනින් පෙන්වා දෙයි. අතරින්පතර උස් පහත් වීම ඇතත්, එය එක දිගටම පහළ යාමක් බව පෙනේ. එබැවින් විනිමය වෙළඳපොල තුළ එක දිගටම මේ ආකාරයෙන් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීමේ හේතු හඳුනා ගැනීම වැදගත් ය.

ජංගම ගිණුමේ හිඟයක් ඇති වීම වළක්වා ගැනීම

රටක් තමන්ගේ මුදල් ඒකකයේ වටිනාකම් ස්ථාවරව පවත්වා ගැනීමට කැමැත්තේ නම් ඒ සඳහා ඇත්තේ එක ක‍්‍රමයක් පමණි. එනම්, තමන්ගේ රටවැසියන් විසින්ම ඉල්ලා සිටින ඩොලර් ප‍්‍රමාණයට ප‍්‍රමාණවත් තරමින් ඩොලර් ප‍්‍රමාණයක් උපයා ගැනීම ය. රටක් විදේශ විනිමය උපයා ගන්නේ, තමන්ගේ භාණ්ඩ හා සේවා (සංචාරක සේවා ඇතුළු* විදේශයන්ට විකිණීමෙනි. ඒවා අපනයන වශයෙන් හැඳින්වෙයි. ඊට අමතරව, විකිණීමක් නොවන තවත් ආදායමක් ද ඊට එක් කෙරේ. එනම්, පිටරට සේවය කරන ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් රටට එවන ආදායම් ය. 

අනිත් අතට, ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ම විදේශ විනිමය ඉල්ලා සිටිනු ලැබේ. ඒ, භාණ්ඩ ආනයනය කිරීමට සහ විදේශයන්හි සේවාවන් මිල දී ගැනීමට ය. එසේම, විදේශයන්ගෙන් ලබා ගත් ණය සහ පොලී ගෙවා දැමීමටත්, ආයෝජනවල ලාභ පිටරට යැවීමටත්, ඔවුහූ විදේශ විනිමය ඉල්ලා සිටිති. ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් විසින් විදේශිකයන්ට දෙනු ලබන තෑගි ද මීට ඇතුළත් කළ යුතුය. 

මේ ගනුදෙනු සියල්ල එක ගිණුමකට ගත් විට එය ‘ගෙවුම් ශේෂයේ ජංගම ගිණුම’ වශයෙන් හැඳින්වෙයි. එම ගිණුම තුළ, මුලින් කී කොටස් බැර වශයෙනුත්, දෙවැනුව කී කොටස් හර වශයෙනුත් වර්ග කෙරේ. රටක මුදල් ඒකකයක වටිනාකම ස්ථාවරව පවත්වා ගැනීම සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය සාධකය වන්නේ, මේ ජංගම ගිණුම තුලනය කර ගැනීමයි. යම් වසරක එහි හිඟයක් වෙතොත්, වෙනත් වසරක අතිරික්තයකින් එය පියවා ගත යුතුය. මේ ගිණුම තුළ එක දිගටම අතිරික්තයක් පැවතුණොත් එහි අදහස වන්නේ අවශ්‍ය කරනවාට වඩා විදේශ විනිමය ප‍්‍රමාණයක් එම රට උපයනවා ය යන්නයි. 

ඒ අතිරික්තයන් වෙනත් රටවලට ණයට නොදුන්නොත් එම රටේ මුදලේ අගය එක දිගටම ඉහළ යා හැකිය. එසේම, එක දිගටම හිඟයක් තිබුණොත් එම හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා වෙනත් රටවලින් ණය අරගෙන මුදලේ අගය තාවකාලිකව ස්ථාවර කර ගත හැකිය. එහෙත් එයින් සිදුවනු ඇත්තේ ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ණය ප‍්‍රමාණය වැඩි වී රට ණය උගුලක සිර වීම ය. එයින් රෝගය තවත් උත්සන්න කෙරේ. ඉන් පසු සිදුවන්නේ, එම මුදලේ අගය එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමේ තනි දිසාවේ ගමන් මගකට වැටීමයි.

ජංගම ගිණුම පිළිබඳ ශ‍්‍රී ලංකාවේ අසතුටුදායක අතීතය

1977 සිට ශ‍්‍රී ලංකාව එක දිගටම මුහුණදුන්නේ ඉහත සඳහන් තත්වයටයි. එනම් ජංගම ගිණුමේ හිඟයක් එක දිගටම පැවති බව ය. අද වන විට එම හිඟය, දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප‍්‍රතිශතයක් වශයෙන් සියයට 2 ක් පමණක් වුව ද, 1980 මුල් භාගය වන විට එය සියයට 16 ක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබුණි. මේ කියන ජංගම ගිණුමේ හිඟය ඉහළ යන විට කුලප්පු වන ආණ්ඩුව, විදේශ විනිමය තත්වයන්ට අදාළ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගැන මහත් උනන්දුවෙන් කතා කරන්ට පටන් ගනී. එහෙත් එම අවදානම සුළුවෙන් හෝ අඩු වන විට එතෙක් තිබූ භයානක අවදානම අමතක කොට අර ප‍්‍රතිසංස්කරණ කතා පැත්තකින් දමයි. 

2012-2017 කාලය තුළ මේ ජංගම ගිණුමේ හිඟය රටේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට සාපේක්ෂව සියයට 3 ක සාමාන්‍ය වාර්ෂික අගයක් ගත්තේය. එහි අදහස වන්නේ, එක දිගටම අවප‍්‍රමාණ වීමේ තෙරපුම යටතේ රුපියල තිබී ඇති බවයි. මීට කලින් පැවති ආණ්ඩුව කෙළේ, පිටරටින් ණයට ගෙන මේ තෙරපුම ලිහිල් කිරීමයි. එය හරියට, පිළිකා රෝගියෙකුගේ වේදනාව නැති කිරීම සඳහා වේදනා නාශකයක් දීම වැනි ය. එය, රෝගය සුව කිරීමේ පිළියමක් නොවේ. එයින් සිදුවන්නේ, රෝගයට අහන නිසි බෙහෙතක් නැතිව රෝගය තවත් උත්සන්න වීමයි. දවසක පිළිකාව ලියලා ගොස් කිසි බෙහෙතක් අහන්නේ නැති තත්වයට පත්ව රෝගියා මියයයි. 

අලූත් ආණ්ඩුවේ අකර්මණ්‍යතාව 

අලූත් ආණ්ඩුව 2015 බලයට පත්වන විට මේ තත්වය දැනගෙන සිටියේය. එහෙත් මහ බැංකුවේ මූල්‍ය මණ්ඩලයත්, මුදල් ඇමතිවරයාත් හැසිරුණේ රටේ ආර්ථික අර්බුදයක් නැති ගානට ය. 2015 අපේ‍්‍රල් මාසයේ නව ආණ්ඩුව යටතේ ප‍්‍රකාශයට පත්කළ ‘2014 මහ බැංකු වාර්ෂික වාර්තාව’ තුළ, ඩොලරයට සාපේක්ෂව රුපියලේ ස්ථාවර භාවය ගැන කතා කොට තිබුණේ, අර්බුදය පිළිබඳ ගානක් නැති ගානට ය. ඊටත් වඩා, (ඩොලරය හැරුණු කොට* සාමාන්‍ය වශයෙන් වෙනත් විදේශ මුදල් ඉදිරියේ රුපියල යම් අගයක් ඒ කාලයේ අත්කරගෙන තිබුණු නිසා ඒ පිළිබඳ සැලකිල්ල තවත් අඩු විය.

නාමික සහ මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතික

ලංකාව ගනුදෙනු කරන වෙනත් විදේශ මුදල් ඉදිරියේ රුපියලේ අගය තුළ ඇති වන මේ වෙනස ගණනය කිරීම සඳහා මහ බැංකුව විනිමය අනුපාතික දර්ශක දෙකක් පාවිච්චි කරයි. එකක්, රුපියලේ නාමික අගය දැක්වීමට ය. අනික, රුපියලේ සැබෑ අගය හෙවත් මූර්ත අගය දැක්වීමට ය. ඉහත ෙඡ්දයක සඳහන් කළ පරිදි, 2014 වසරේ දී, මේ දර්ශක දෙකේම (රුපියලේ* අගය ඉහළ ගොස් ඇත. එහි අර්ථය වන්නේ කුමක් ද? අපනයන සම්බන්ධයෙන් රුපියලට තිබූ තරගකාරී වාසිය අඩු වන බව ය. (අපනයනකරුවාට එක ඩොලරයක් සඳහා දැන් ලැබෙන්නේ අඩු රුපියල් ප‍්‍රමාණයකි*. අනිත් අතට, ආනයන සඳහා වැඩි වාසියක් ලැබෙන බව ය. (ආනයනකරුවා කලින් වියදම් කළ ඩොලරය සඳහා දැන් ගෙවන්නේ අඩු රුපියල් ප‍්‍රමාණයකි*. මෙය රෝගයකි. මන්ද යත්, එයින් අපනයන මර්දනය කෙරෙන අතර ආනයන වර්ධනය කෙරෙන බැවිනි. දීර්ඝ කාලීන වශයෙන් රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීමේ ප‍්‍රධාන හේතුව එයයි. 

විදේශ විනිමය හිඟය, ණය ගැනීමෙන් පියවා ගැනීම 

2010 සිට 2018 ජුලි දක්වා, ශ‍්‍රී ලංකාවේ මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය සහ නාමික ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය පැවති තත්වය 2 වැනි රූප සටහනින් පෙන්නුම් කෙරේ. 2012 ජනවාරි දක්වා, මේ විනිමය දර්ශක දෙකම එකිනෙකට අනුරූප ගමනක යෙදී ඇති බව එයින් දැක්වෙයි. එසේ වෙතත්, 2012 පටන් මූර්ත ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය එක දිගටම වටිනාකමින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර, නාමික ඵලදායී විනිමය අනුපාතිකය හැම විටකම තිබී ඇත්තේ 100 ට පහළින් බව එයින් දැක්වේ. රුපියලේ මූර්ත වටිනාකම ඉහළ යන විට ශ‍්‍රී ලංකාවේ අපනයනවලින් ලැබෙමින් තිබෙන තරගකාරී වාසිය අඩු වී ගොස්, ආනයන සඳහා වන වාසි වැඩි වීම නිසා, ඇත්තෙන්ම සිදුවන්නේ, රටේ විදේශ වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය වැඩි වීමයි. ඒ අනුව, 2012 දී ඩොලර් බිලියන 9.4 ක් වූ අපේ වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය 2018 වන විට ඩොලර් බිලියන 11 දක්වා වැඩි විය. වෙළඳ ශේෂයේ ඇති වන මේ හිඟය පියවා ගැනීමට සිදුවන්නේ පිටරට සේවයේ යෙදෙන ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් එවන මුදල්වලිනි. එහෙත් එම ආදායම කෙමෙන් වැඩි නොවී ඩොලර් බිලියන 7 ක සීමාවේ පමණක් රැුඳීම නිසා ජංගම ගිණුමේ ඩොලර් බිලියන 3 පමණ හිඟයක් ඇති විය. එය පියවා ගත හැකි වුණේ විදේශයන්ගෙන් ණය ගැනීමෙනි. මේ මුළු කාලය තිස්සේම ශ‍්‍රී ලංකාව අනුගමනය කොට ඇත්තේ ඒ ක‍්‍රියා පිළිවෙතයි. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ, ගෙවා ගත නොහැකි ණය කන්දරාවක් ගොඩ ගැසීම ය.

උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, ඉදිරි මාස 12 කාලය තුළ ණය වාරික සහ ඒවා සඳහා වන පොලිය ගෙවීම සඳහා ඩොලර් බිලියන 6.2 ක් පමණ අවශ්‍ය කෙරේ. තත්වය එසේ තිබියදී, ශ‍්‍රී ලංකාව සතුව ඇති විදේශ මුදල් සංචිතය වන්නේ ඩොලර් බිලියන 7.7 ක් පමණි. රුපියල අවප‍්‍රමාණ වීම නතර කර ගැනීම සඳහා අප මේ මුදල් වියදම් කළොත් අපට ඉතිරි වන්නේ ඩොලර් බිලියන 1.5 ක විදේශ මුදල් සංචිතයක් පමණි. මේ තත්වය තුළ ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවට බරපතල තීරණයක් ගැනීමට සිදුවෙයි: ඉතිරිව ඇති ඩොලර් බිලියන 1.5 ත් වැය කළ පසු ශ‍්‍රී ලංකාවේ රුපියලට කුමක් වේද? 

මේ අබග්ගයෙන් ශී‍්‍ර ලංකාව පාඩමක් උගත යුතුය 

මේ අර්බුදයට මුහුණදුන් රටවල්වල අත්දැකීම ඉතා නීරස ය. උදාහරණයක් වශයෙන්, 1997 ආසියානු මූල්‍ය අර්බුදය ඇති වීමට ටිකකට පෙරාතුව මා ලියා ඇති ‘‘මහ බැංකු ව්‍යාපාරය: අභියෝග සහ අපේක්ෂා’’ නැමැති කෘතියේ 191 වැනි පිටුවේ තායිලන්තයේ මහ බැංකුවේ අත්දැකීම විස්තර කොට ඇත. ඩොලරයට සාපේක්ෂව තායි මුදල් ඒකකයේ වටිනාකම බාත් 25 ක්ව තිබියදී ඇති වූ පීඩනය හමුවේ තායි මුදලේ අගය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ඩොලර් බිලිනය 25 ක සංචිතයක් තායි ආණ්ඩුව නාස්ති කර ගත්තේය. ඉන් පසු, තමන් සතු සියලූ විදේශ මුදල් සංචිත අවසන් වීමෙන් පසු සිය මුදල් ඒකකයට නිදහසේ අවප‍්‍රමාණ වීම සඳහා ඉඩ හැරීමට එම රටට සිදුවිය. අවසානයේ ඒ මුදලේ වටිනාකම ඩොලරයට තායි බාත් 50 ක් බවට පහළ බැස්සේය. 

රට සතුව තිබූ වටිනා විදේශ මුදල් සංචිතය නාස්ති කර ගැනීම සම්බන්ධයෙන් පසුව එරට මහ බැංකු අධිපතිවරයාට විරුද්ධව නඩු පවරන ලදි. ඊට වැරදිකරු වූ ඔහුට තායිලන්ත ඉතිහාසයේ විශාලතම දඩය වන ඩොලර් බිලියන 4.6 ක දඬුවමකට යටත් වන්ට සිදුවිය. මෙයින් කියැවෙන්නේ, වෙළඳ පොළ බලවේග සියල්ල විසින් යම් රටක මුදල් ඒකකය අවප‍්‍රමාණ වීමට තල්ලූ කරනු ලැබීමේදී එය වළක්වා ගැනීම සඳහා රටේ විදේශ මුදල් සංචිතය නාස්ති කර ගැනීම මොන තරම් අවදානම්කාරී ද යන්නයි. 

වෙළඳ පොළෙන් එල්ල වන පීඩනය වැඩි නම්, මොන තරම් විදේශ සංචිත වියදම් කළත් ගැලවීමක් නැත

ෆ්‍රෙඩරික් ෆෝර්සිත්ගේ ප‍්‍රකට නවකතාවක් වන ‘‘යක්ෂයාගේ විකල්පය’’ නැමැති කෘතියේ සඳහන් වන්නේ එවැනි තේරීමකි. කෙනෙකු ඉදිරියේ ඇත්තේ යක්ෂයාගේ තේරීමක් නම් මොන දේ කළත් ඒ සඳහා විශාල වියදමක් දැරීමට සිදුවන්නේය. මෙය, වර්තමාන මහ බැංකු අධිපති ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි ඔහුගේ මෑතක දේශනයක දී අගේට පැහැදිළි කොට තිබුණි. 

ඔහු මෑත අතීතයේ අසාර්ථක උත්සාහයන් දෙකක් එහිදී උදාහරණයට ගෙන තිබුණි. 2011/2012 කාලයේ, එවක මහ බැංකු පරිපාලනය, රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් අපේ විදේශ මුදල් සංචිතයේ තිබූ මුදලින් ඩොලර් බිලියන 4.2 ක් වියදම් කොට තිබුණි. එහෙත් ඒ වෑයම අසාර්ථක වූ අතර රුපියලේ අගය සියයට 13.5 කින් අවප‍්‍රමාණ විය. ඒ ආකාරයන්ම 2015 දී මේ ආණ්ඩුව යටතේත් රුපියල ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා ඩොලර් බිලියන 1.2 ක් වැය කොට තිබේ. එහෙත් රුපියල සියයට 9 කින් අවප‍්‍රමාණ වී ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාව තවම සිටින්නේ ඒ අනතුරුදායක තත්වයේ ය. ණයට ගත් මුදල්වලින් බොහෝ කොට සමන්විත වන අපේ විදේශ මුදල් සංචිතයෙන් තවත් විශාල මුදලක්, අවශ්‍ය නම්, මේ සඳහා වියදම් කළ හැකිය. හැබැයි එවිට සිදුවන්නේ විදේශ ණය ගෙවීම් පැහැර හැරීමටයි. එසේ වීත්, රුපියලේ අවප‍්‍රමාණ වීම නතර නොවනු ඇත. මන්ද යත්, එසේ වියදම් කිරීමට ගොස් විදේශ මුදල් සංචිතයත් යම් අවස්ථාවක අවසන් වන බැවිනි. කොයි පැත්තෙන් බැලූවත්, විදේශ වෙළඳපොල අංශයේ පවතින මූලික දෝෂ විසඳා ගැනීමට අපොහොසත් වන තාක් කල් ශ‍්‍රී ලංකාව මේ ප‍්‍රශ්නයෙන් බැටකනු ඇත. 
මෙය, ඇත්තෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකාව ඉදිරියේ ඇති යක්ෂයාගේ විකල්පයකි. 

ආචාර්ය ඩබ්. ඒ. විජේවර්ධන  
(මෙහි දෙවැනි කොටස ඉදිරියේදී බලාපොරොත්තු වන්න)2018 සැප්තැම්බර් 25 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ The Fate of the Rupee: Central Bank is caught with 'Devil's Alternative'නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 34

රාජපක්ෂ නඩයේ ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනය සහ ආර්ථික යථාර්ථය

මොංගෝලියානු රණකාමී ගෙන්ජිස් කාන් බි්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට කලින් 1227 දී ලෝකයේ විශාලතම අධිරාජ්‍යය ගොඩනැගීය. ඒ, ස්ටේප්ස් කඳු වැටි තරණය කරමින්, සන්ත්‍රාසය වපුරා සකල සන්තකය අත්කර ගැනීම සඳහා හතර අතේ ලේ ගංගා වගුරුවමිනි.

ගෙන්ජිස් කාන්ගේ දුෂ්ට සේනා සේම, මහින්ද රාජපක්ෂ බලවේගත් කොළඹ ආක්‍රමණය කිරීමට කැසකැවීය. ඒ, ප්‍රජාතන්ත්‍රීයව පිහිටුවා ගත් ආණ්ඩුව පෙරලා දමා නැවත වතාවක් බලය ඩැහැගැනීමට ය. කුමක් සඳහා ද යන ප්‍රශ්නය එහිදී මතුවෙයි. ගෙන්ජිස් කාන්ට අරමුණක් තිබුණි.

එතකොට මහින්දට?

මේ ආණ්ඩුව ජනතා වරමෙන් ලද බලය අවසන් වීමට තව අවුරුදු එක හමාරක් තිබේ. රාජපක්ෂ 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන එමින් කළා සේ, සීමාව ඉක්මවා තම බලය දිග් කර ගැනීමට මේ ආණ්ඩුව බලන්නේ නැත. රාජපක්ෂලාට මෙන් පරවේණියෙන් බලය පැවරීමට සහෝදරයන් ද එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවට නැත. දෙන ලද පොරොන්දු සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව වගවීමට බැඳ ගැනීමේ තීරණාත්මක අයිතිය ජනතාවට ලැබෙන්නේ, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව, මේ පාලන කාලය අවසානයේදී පමණි. එහෙත් කොළඹ වටලා ආණ්ඩු බලය අල්ලා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් දැන් මහින්දට ඇති වී තිබේ. ඒ කුමක් සඳහා ද?

 වතුර යට තද කරගෙන සිටින රබර් බෝලයක් වතුර මතුපිටට තෙරපීමට දඟලන්නා සේ මේ පැනය නැවත නැවතත් මතුවෙයි. ඒකාධිපතියෙකුට සමාන බලතල සහිතව ඔහු දශකයක්ම රට පාලනය කෙළේය. එතරම් අවස්ථාවක් තිබියදීත් කරගත නොහැකි වූ, එහෙත් දැන් කරගත යුතුව ඇතැයි ඔහු සිතන දෙය කුමක් ද?

වැරදිකාරයන් විමුක්තිදායකයන් ලෙස?

වැරදිකරුවන්ට විමුක්තිදායකයන් සේ පෙනී සිටිය හැකිය. ඔවුන් කළා යැයි කියන අපමණ වැරදි සම්බන්ධයෙන් මහින්දත් ඔහුගේ ගෝලබාලයොත් නීතිය ඉදිරියේ සැකකරුවන්ව සිටිති. ව්‍යවස්ථාවෙන් සැපයෙන මුක්තිය හේතුවෙන් මහින්දට ඒවායින් ගැලවිය හැකි වන්නේය. එහෙත් ඔහුගේ අණ පරිදි ඒ වැරදි ක්‍රියාත්මක කළ පුද්ගලයෝ අමාරුවේ වැටෙති. හරියට, ලලිත් වීරතුංග මෙනි.

මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ වැදගත් ආයතනවල භාරකාරත්වය බොහෝ කොට ඔහු පැවරුවේ තම නෑසියන්ට සහ අන්තේවාසිකයන්ට ය. ඒ හැම එකෙක්ම ඒවා වවාගෙන කෑවේය. ඇමරිකාවේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති වශයෙන් පත්කර යැවූ ඔහුගේ මස්සිනා, බරපතල දූෂණ සහ වංචා චෝදනාවන්ගෙන් පලා ගොස් මේ වන විට නීතියට කට්ටි පනිමින් සිටී. ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය භාර දුන් ඔහුගේ අනිත් මස්සිනා දැන් එම ආයතනය සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කරන ජනාධිපති කොමිසම ඉදිරියේ නිරුවත් වෙමින් සිටී. මේ දෙන්නාගේ දූෂණවලට අදාළ මුදල කෝටි ගණනකි. තානාපති කාර්යාලයක් බංකොලොත් වන්නේ නැත. එහෙත්, අහසේ පියාසර කළ යුතු ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය අද වන විට බිමට සමතලා වී තිබේ.

මහින්දට තවත් නෑයෙක් සිටියේය. ඒ, උදයංග වීරතුංගයි. ඔහු රුසියාවේ ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරයා විය. වර්තමානයේ මතුවන ඉතා බරපතල දූෂණ සහ වංචා චෝදනා සම්බන්ධයෙන් ඔහු උත්තර බැඳිය යුතුව තිබේ. එසේම, ‘වියත් මග’ සහ ‘එළිය’ වැනි හැටහුටාමාරක් සංවිධාන අද අටවාගෙන සිටින, එදා මහා බලසම්පන්න, මහින්දගේ අනිත් මල්ලී වන ගෝඨාභයට විරුද්ධව නැගී ඇති මිග් යානා ගනුදෙනුවකත් මේ උදයංග වීරතුංග පැටලී සිටී. මේ චූදිතයන් තමන් නිර්දෝෂී යැයි සිතන්නේ නම්, නීතියෙන් පිට පැන සිටීමට මෙතරම් වෙර දරන්නේ ඇයි?

මීට අමතරව, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, ඔහුගේ මැර කල්ලි විසින් සිදු කළැයි කියන ප්‍රමුඛ පෙළේ ඝාතන සහ තිරිසන් පහරදීම්වලට අදාළ සිද්ධි සම්බන්ධයෙන් බරපතල සැකයට ලක්ව සිටී. තුවාල වීමෙන් විරූප වූ මාධ්‍යවේදී කීත් නොයාර්ගේ ඡායාරූපයක් පසුගිය දා මාධ්‍ය හරහා ප්‍රසිද්ධියට පත්ව තිබුණි.

ඔවුන්ගේ කෙරුවාව පිළිබඳ ලැයිස්තුව තව දීර්ඝ ය. එසේම, මහින්දගේ තවත් බලගතු මල්ලී කෙනෙකු වන බැසිල් රාජපක්ෂ ද මෙහිදී අමතක කළ නොහේ. ඔහුට විරුද්ධව දැන් අධිකරණය ඉදිරියේ නඩු විභාග කෙරේ. මුදල් ලබා ගත්තේ කෙසේදැයි පැහැදිළි කළ නොහැකි විශාල නිවසක් ඔහු තනා ඇති බව කියැවේ. ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔහු නිදහසට කියන එකම කාරණය වන්නේ එම නිවස තමාගේ නොවන බවයි. ඉතිං, අයිතිකාරයෙක් නැති, විශාල නිවසක් දැන් ඉතිරිව තිබේ. මේ නිවස තැනීමේ වැඩ කටයුතු භාරව සිටියේ ඔහුගේ බිරිඳ බව කියැවෙතත්, ඒ දෙන්නාම දැන් ඒ නිවසෙන් අත් හොදාගෙන තිබේ. රාජපක්ෂ සමයෙන් අපට උරුමව ඇති එක අභිරහසකි, එය.

බඩ අල්ලගෙන සිනාසිය යුතු තවත් අභිරහසක් තිබේ. ඒ, මහින්දගේ පුතා යෝෂිත මිල දී ගත් තවත් ගෙයක් සම්බන්ධයෙනි. යෝෂිත කියන්නේ ඒ නිවස තැනීම සඳහා ඔහුගේ ආච්චි අම්මා තමාට මුදල් දුන් බව ය. ආච්චි අම්මා කියන්නේ, දෙව්ලොවින් ආ සුරඟනක් මැණික් මල්ලක් තමාට දුන් බවත්, එය විකුණා තමාගේ හුරතල් මුණුබුරාගේ ගේ තැනීම සඳහා ඔහුට එම මුදල් දුන් බවත් ය. ඊසොප්ගේ සුරංගනා කතා මෙච්චර ලස්සණ ද?
 රාජපක්ෂ නඩය යටිමඩි ගසා ගත්තේ යැයි කියන ධනය ප්‍රකෝටි ගණනකි. මහින්දගේ ලේකම් ගාමිණී සෙනරත් දැන් විශේෂ ත්‍රිපුද්ගල මහාධිකරණය ඉදිරියේ පෙනී සිටී. ඊට අදාළ වන්නේ දසලක්ෂ කිහිපයකි. වාර්තා වන පරිදි, රාජපක්ෂලාගේ නඩය පොඩි ගණන් ගෙන නැත. මහින්ද රාජපක්ෂ අවුරුදු දහයක් තිස්සේ මේ අවකල් ක්‍රියා දෙස බලා සිටියා විනා, වර්තමාන පාලකයන් මෙන් අඩු වශයෙන් දූෂණයට විරුද්ධ බව කතාවටවත් කියා නැති වීම හෝ තර්ජනාංගුලියක්වත් ඔසවා නොතිබීම කියාපාන්නේ, ඒ අවකල් ක්‍රියාවන්ගෙන් කොටසක ඔහුත් ප්‍රතිලාභියෙකු වූ බව ය.

ඒ පාලන කාලය තුළ සිදු වූ මිනීමරු ක්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධයෙන් තත්වයත් එසේමැයි. විවිධ මාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය වීම සහ අතුරුදහන් වීම දැන් පරීක්ෂාවට ලක්කෙරේ. මේ පරීක්ෂණවල යම් අවසානයක් ඇති වෙතත්, ඒ අපරාධ සිදුකළ පුද්ගලයන් පමණක් හසු වී ඔවුන්ට උපදෙස් දුන් පුද්ගලයන් නිරුපද්‍රිතව සිටිනු ඇත. මේ ව්‍යවස්ථාවෙන් සැපයෙන යුක්තිය මොන තරම් විකෘති වී ගිය යුක්තියක් ද/ ඒ ව්‍යවස්ථාවෙන් රට බේරා ගන්නෙමි යි බොරු කී මහින්ද රාජපක්ෂ, දැන් එය වෙනස් කර ගැනීමට උත්සාහ දරණ මොහොතේ ඒ උත්සාහයට එරෙහිව පෙනී සිටී. එහි අදහස වන්නේ, මහින්දට යළි බලයට ඒමට අවශ්‍ය කරන්නේ, ඒ පරණ ව්‍යවස්ථාවත් සමගම වන බවයි.

මූල්‍ය අර්බුදය

මහින්දගේ පාලනය රටට ඉතිරි කොට ගියේ විශාල මූල්‍ය අර්බුදයකි. ඒ වන විට රටේ ජාතික ණය බර, දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයේ ප්‍රතිශතයක් වශයෙන් සියයට 82 ක් විය. ඔවුන් පටන් ගත් කිසි ව්‍යාපෘතියක ආදායමකින්, ඒවා සඳහා ලබා ගත් ණය ගෙවා දැමීමේ හැකියාවක් නොවීය. රටට ප්‍රයෝජනවත් වන අධිවේගී මාර්ග වැනි ව්‍යාපෘතිවලින් පවා ලැබුණු ආදායම ඊට ප්‍රමාණවත් නොවීය. ඒ හැරුණු කොට, ගුවන් යානා නොඑන මත්තල ගුවන් තොටුපොළ සහ නැව් නොඑන හම්බන්තොට වරාය ආදී සුදු අලි, ජනතාවගේ වියදමින් මහින්දගේ හිස් මමංකාරය පුම්ඹා ගැනීමේ ව්‍යාපෘති බවට පත්ව තිබුණි.

අරමුණක් නැත

ගෙන්ජිස් කාන්ගේ හමුදා මෙන් නොව, මහින්දගේ එවන් හමුදා සටන් කෙළේ ජාතික අරමුණක් ඇතිව නොවේ. එහෙත් තමා යටතේ ඇති වූ ඒ අවාසනාවන්ත තත්වය පිළිබඳව තවමත් මහින්ද කණගාටු වන බවක් නොපෙන්වීම භයානක කාරණයකි. ඔහුට එසේ කළ නොහැක්කේ, ඔහු සදාචාර සාරධර්මවල බරක් දන්නා පුද්ගලයෙකු නොවන බැවිනි. ඒ නිසාම, එදාට වඩා වෙනස් පාලන ක්‍රමයක් පිළිබඳ අදහසක් ජනතාවට ඉදිරිපත් කිරීමට අදටත් වැඩපිළිවෙලක් ඔහුට නොමැත.

 අරමුණු නැතිවාම නොවේ. එහෙත් ඒවා පෞද්ගලික අරමුණු ය. එනම්, විවිධ අධිකරණ ඉදිරියේ විභාග වන නඩු ඉවත් කරගෙන ඔහුගේ අන්තේවාසිකයන්ව ඒ නඩුහබවලින් මුදවා ගැනීම එක පැත්තක තිබේ. අනිත් අරමුණ වන්නේ, තවත් ධනය ගොඩගසා ගැනීම ය. හිට්ලර්ට පවා අරමුණක් තිබුණි. එනම්, යුදෙව්වන්ව ජර්මනියෙන් තුරන් කර ගැනීමයි. කෙසේ වෙතත්, මහින්ද එවැනි සංහාරයක් ගැන නොසිතන බව ඔහුට කරන සාධාරණයක් වශයෙන් කිව යුතුය. හැබැයි, බලයේ සිටීම සඳහා එක ජාතියක් තව ජාතියක් සමග කෙටවීමට නම් ඔහු පසුබට නොවනු ඇත. ඒ අර්ථයෙන් ගත් විට, ඔහුගේ සිංහල ජාතිකවාදී සටන් පාඨ සමීප වන්නේ, ෆැසිස්ට් පන්නයටයි.

ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනය

රාජපක්ෂ බලවේග, රටේ පවතින තත්වය තමන්ගේ ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනය තුළට කොටු කර ගැනීමට බලන බව පැහැදිළි ය. රටේ දේශපාලන ක්‍රීඩාව තමන්ගේ වාසියට හරවා ගැනීම සඳහා කළ හැකි සෑම උප්පරවැට්ටියක්ම ඔවුන් තම ප්‍රයෝජනයට ගනු ඇත. පරාජයට පත්වූ දා සිට ඒ අනුව ඔවුන් දෙයාකාරයක උපාය මාර්ගයක් අවස්ථා දෙකකදී අනුගමනය කොට තිබේ.

පළමුවැන්න වුණේ, තමන් නැවත බලයට එන බව අඟවා, තීරණ ගැනීමේ මට්ටමේ සිටින නිලධාරීන්ව බිය ගැන්වීමට බැලීමයි. එයින් ඔවුන් බලාපොරොත්තු වුණේ, රාජපක්ෂලාට එරෙහිව ගනු ලබන ක්‍රියාමාර්ගවලින් අදාළ නිලධාරීන්ව සහ දේශපාලඥයන්ව අධෛර්යමත් කිරීමයි. එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ ඇතැම් දේශපාලඥයන් පවා ඒ උගුලට කලක් හසු විය.

දෙවැන්න වුණේ, තමන්ට එරෙහිව එල්ල වන දූෂණ ක්‍රියාවන්ට අදාළ චෝදනාවන්ම පෙරලා ආණ්ඩු පක්ෂය වෙත එල්ල කිරීමයි. හොරගෙඩියන් කරන්නේ අනෙක් අයත් හොරගෙඩියන් වශයෙන් හුවා දැක්වීමට බැලීමයි. ඔවුන්ගේ අවාසනාවට, ආණ්ඩුවට එරෙහිව ඝාතන චෝදනා ගෙන ඒමට ඔවුන්ට නොහැකි විය. හේතුව, මේ ආණ්ඩුව එවැනි ඝාතන කිසිවක් සිදු කොට නැති නිසාත්, තමන්ට රිසි සේ ආණ්ඩුවට එරෙහි විරෝධතා පැවැත්වීමට අයිතිය අඩුවක් නැතිව පවරා දී ඇති නිසාත් ය. එවැනි විරෝධතාවලදී වැඩිම වුණොත් ලැබෙන්නේ ආණ්ඩුවේ රබර් බුලට් ප්‍රහාරයක් පමණි. එය ආණ්ඩුව බුද්ධිමත් භාවය කියාපාන්නකි.

ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනයෙන් ආර්ථිකයට පලක් නැත

ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකයට වැරදුණු තැන් නිවැරදි කර ගැනීම තවදුරටත් කල් දැමිය හැකි දෙයක් නොවේ. ලංකාවේ බොහෝ ප්‍රශ්නවල මුල ඇත්තේ ආර්ථිකය තුළ ය. එය පිළිසකර කර නොගත්තොත් ලාංකීය සමාජය බිඳ වැටෙනු ඇත. එහෙත් මහින්දගේ කල්ලිය ඒ සඳහා කිසි විසඳුමක් ඉදිරිපත් කොට නැත. ගෝඨාභයට නම් ආර්ථික සැලැස්මක් ඇතැයි කියනු ලැබේ. හැබැයි එය ද, රනිල් වික්‍රමසිංහගෙන් ණයට ගත් එකකි.
 ශ්‍රී ලංකා ආර්ථිකයේ දුර්වලත්වය ව්‍යුත්පන්න වන මූලාශ්‍ර දෙකක් තිබේ. මුලින්ම අපට මූල්‍ය අංශයේ හිඟයක් තිබේ. එසේ වී ඇත්තේ, ආදායම වැඩි කර නොගෙන වියදම් වැඩි කර ගැනීමේ ජාතික පුරුද්දකට අප ඇබ්බැහි වී සිටීමයි. අපේ ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනයත් ඊට වගකිව යුතුය. අපේ දේශපාලඥයෝ බදු අය කර ගැනීමට පස්ස ගසති. වියදම් කිරීමට දෙවරක් නොසිතති.

ජනතාවත් සිතන්ට පුරුදුව සිටින්නේ, තමන්ට අවශ්‍ය සකල කළමනාව ආණ්ඩුවෙන් තමන්ට ලැබිය යුතු බවයි. එහෙත් ඒ සියල්ල ලබා දීම සඳහා අවශ්‍ය කරන වියදම් සොයා ගැනීමට ආණ්ඩුවට ඉඩ හැරීමට ජනතාව කැමති නැත. වියදම් කළ හැක්කේ ආදයමක් ඇතොත් පමණක් ය යන ආර්ථික විද්‍යාවේ සරළ සත්‍යය දේශපාලඥයා වටහාගෙනත් නැත. ජනතාව වටහාගෙනත් නැත. ජනප්‍රිය දේශපාලනය තුළ එවැනි අවබෝධයකට ඇත්තෙන්ම ඉඩක් ඉතිරිව නැත.

දෙවැනි දුර්වලතාව පැනනගින්නේ ආර්ථිකයේ පවතින මූලික ව්‍යුහාත්මක අවුලකිනි. එනම්, අපට ඇත්තේ ණයබර ආර්ථිකයකි. නිදහස ලබා ගත් දා පටන් එක දිගටම වාගේ ලංකාවට තිබී ඇත්තේ හිඟ වෙළඳ ශේෂයකි. අප රටට ආනයනය කරන ප්‍රමාණය එන්න එන්නම වැඩි වුව ද, ඒ වියදම සොයා ගැනීමට අවශ්‍ය පමණින් අප අපනයන කරන ප්‍රමාණය ඉහළ යන්නේ නැත. පසුගිය වසර තුනක කාලය තුළ අපේ අපනයනයන්ගේ වර්ධනයක් පෙන්නුම් කොට තිබුණත්, ආනයන බිල ඊටත් වඩා ඉහළ යාමක් දක්නට තිබේ. එවිට ඇති වන ගෙවුම් ශේෂයේ අර්බුදය පියවා ගැනීමට සිදුවන්නේ, විදේශ රටවල සේවය කරන අපේ ශ්‍රමිකයන් එවන ආදායම සහ සංචාරක ව්‍යාපාරයෙන් ලැබෙන ආදායම ඒ බිල පියවා ගැනීමට යෙදවීමෙනි.

මෙය අපේ ජීවන තත්වයට කෙලින්ම බලපාන අතර, අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍ය වැනි රාජ්‍ය සේවාවන් කෙරෙහි ද නරක අන්දමින් බලපායි. මේ නිසා ආර්ථික වර්ධනය සඳහා වන ආයෝජන වහා සපයා ගැනීම ඉතා අත්‍යාවශ්‍ය කාරණයක් වෙයි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් ව්‍යාපාර දියුණු කිරීම සඳහා ආණ්ඩුව දිරිදීම් කිරීමට පටන්ගෙන තිබීම අගේ කළ යුතුය.

යහපාලන ආණ්ඩුව, ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනයට වෙනස්ව, ආර්ථිකය යළි සැලසුම්ගත කිරීම කෙරෙහි හිත යොමු කොට තිබේ. ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් අලුතින් ව්‍යාපාර පටන් ගන්නා තරුණයන්ට අඩු පොලී අනුපාතික යටතේ ණය ලබා දෙන ආණ්ඩුවේ වැඩ පිළිවෙල ඒ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශස්ත පියවරකි. දැනට මොණරාගලින් ආරම්භ කොට ඇති එම වැඩපිළිවෙල අනතුරුව අනුරාධපුරය ඇතුළු අනිත් පළාත්වලට ව්‍යාප්ත කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙයි.

මේ සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුව නිවැරදි මාවතකට ප්‍රවිෂ්ටව ඇති බව පැහැදිළියි. මුලින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රීය නිදහස ස්ථාපිත කර දුන් යහපාලන ආණ්ඩුව, දැන් ආර්ථිකය හැඩගැස්වීමේ නිවැරදි මාවත හඳුනාගෙන තිබේ. ආණ්ඩුව ඒ ගන්නා ප්‍රයත්නය අඩාල කිරීමට රාජපක්ෂ කල්ලියේ ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනය වලිකයි. රට ගැන යම් තැකීමක් මහින්දට තිබේ නම් ඔහු ගැලවිජ්ජා-දේශපාලනය අතහැර රටේ ආර්ථික සංවර්ධනය ගැන බරසාරව සිතිය යුතුව තිබේ.

ෂ්‍යාමන් ජයසිංහ 2018 සැප්තැම්බර් 5 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ The Politrix of Rajapaksa Hordes & the Reality of Economics නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය,‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 41

සිරිසේන සහ මැන්ඬේලා මොහොත  

නිව්යෝර්ක් නුවර ‘නෙල්සන් මැන්ඬේලා සාම සමුළුවේ’ කතාවක් පැවැත්වීමට ජනාධිපති සිරිසේනට ඇරියුම් කෙළේ කවුද යන්න දන්නවා ඇත්තේ ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් කිහිප දෙනෙකු සහ දකුණු අප‍්‍රිකානුවන් පමණි. ඊට දවසකට පසුව එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ සමුළුව ඇමතීමටත් ඔහු නියමිතව සිටි නිසා, මැන්ඬේලා කතාව සංවිධානය කළ පිරිස එක මිලකින් වැඩ දෙකක් කරවා ගැනීමට හෙවත් එකක් මිලට ගන්නා විට තව එකක් නිකං ගැනීමේ ආර්ථික න්‍යාය අනුගමනය කරන්නට ඇත. එහෙත් දැන් අවුරුදු පතා නිව්යෝර්ක් වන්දනාවේ යන සිරිසේනගේ කතා යුගලය එකට ගෙන ඇසුවොත් එහි මහ ලොකු වටිනාකමක් කෙනෙකුට නොදැනෙනු ඇත. මැන්ඬේලා සමුළුව අමතා සිරිසේන කළ කතාව සංක්ෂිප්ත ය. එය ඇසුවේ නම් මැන්ඬේලා සිටින තැනක සිට දහස් වාරයක් අපේ ජනාධිපතිවරයාට ස්තුති කරනු නොඅනුමානයි. ඊට සවන්දුන් දකුණු අප‍්‍රිකානු නායකයන් වුව එසේ කරනු ඇත.

මැන්ඬේලා කෙරෙහි සිරිසේන දැක්වූ උපහාරය, ඔහු එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සමුළුව අමතා කළ කතාව සමග එකට ගෙන කියවිය යුතුව තිබේ. එවිට, පිටස්තරයෙකුට වඩා ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ට සහ ශ‍්‍රී ලංකාවේ කටයුතු ගැන උනන්දුවක් දක්වන  ඕනෑම කෙනෙකුට සිරිසේනගේ කුහක තර්ජනය වඩාත් හොඳින් වැටහෙනු ඇත. දේශීය මාධ්‍ය තුළ පළවූ සිරිසේනගේ මැන්ඬේලාභිවාදනය, එහි සමස්තය ද නැතහොත් ඉන් උපුටා ගැනීම් කිහිපයක් පමණක් ද යන්න මම නොදනිමි. ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශයෙන් මීට වඩා සවිස්තරාත්මක වාර්තාවක් සොයා ගැනීමට මා උත්සාහ කළත් එවැන්නක් හමු නොවීය. ඒ ගැන මොන දෙයියන්ට ස්තුති කරන්නදැ යි මම නොදනිමි. අපේ නායකයන් යන්නේ, තමා ගැන තමාම කර ගන්නා වර්ණනාව තරම් නොවන  ඕනෑම ප‍්‍රවෘත්තියක් ‘ව්‍යාජ ප‍්‍රවෘත්තියක්’ වශයෙන් දකින අර නැහැදිච්ච ඇමරිකානු ජනාධිපතියාගේ අඩි පාරේ විය හැකි නිසා, ආණ්ඩුවේ පුවත්පතක්ම මේ ගැන කියන වාර්තාවක් උපුටා ගැනීම යෙහෙකැයි මට සිතේ. 

‘‘වර්ණභේදවාදයට විරුද්ධව සිටි විප්ලවීය රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකයෙකු වන නෙල්සන් මැන්ඬේලාගේ අඩි පාරේ යන්නැයි ලෝක නායකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටි ශ‍්‍රී ලංකා ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන, සාමය සංහිඳියාව සහ ඒ සියල්ලටමත් වඩා සකල මනුෂ්‍යත්වය සඳහා වන බොහෝ පාඩම් මැන්ඬේලාගේ ජීවිතය තුළින් සැපයෙන බව කියා සිටියේය. කැපී පෙනෙන නායකත්ව ගුණාංග ප‍්‍රකට කළ ඔහුගේ ජීවිතය සහ කාර්ය භාරය ගැන ලෝක නායකයන් උගත යුතුව ඇතැයි ඔහු තවදුරටත් කියා සිටියේය. තවද, ලෝකයා ඔහුගේ නායකත්ව ගුණාංගයන්ගෙන් අගනා මාර්ගෝපදේශ ලැබිය යුතුව ඇති අතර ඒ අසාමාන්‍ය නායකයාගේ ගමන් මගේ යා යුතුව ඇතැයි ඔහු කීය. තවදුරටත් කරුණු දැක්වූ ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා, නෙල්සන් මැන්ඬේලා තමන් අතේ පැවති බලය අතහැරීම හෝ සීමා කිරීම සම්බන්ධයෙන් අගනා පාඩම් ගණනාවක් ලෝකයාට පෙන්වා දී ඇති බව ද කීවේය.’’

මැන්ඬේලාගේ මාර්ගයේ යන්නැයි ලෝක නායකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින නලාකාරයා වීම ගැන සිරිසේනට ස්තුති කළ යුතුය. එහෙත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, කියන පාඩම් ඉගෙනගෙන නොතිබීමයි. කාහල නාදය නිකුත් කිරීමට පෙර ඒ පාඩම සිරිසේන ස්වකීයආදර්ශයෙන් පෙන්වා සිටියේ නම් මීට වඩා වැදගත් වන්නට තිබුණි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, මැන්ඬේලා කළ කී දේවල්වලට පටහැනි දේවල් කරනවා වෙනුවට, මැන්ඬේලාගේ කාර්ය භාරයෙන් අංශුමාත‍්‍රයක් හෝ කිරීමට සිරිසේනට හැකි විණි නම් මේ කතාව අපූරු එකක් වන්නට තිබුණි. 

පුවත්පත් වාර්තාවල සඳහන් වන අවසාන වැකිය ගෙන බලන්න: ‘‘තමා අතේ ඇති බලය අතහැරීමේ හෝ සීමා කිරීමේ’’ ආදර්ශය මැන්ඬේලා ක‍්‍රියාවට නැගූ එක් ක‍්‍රමයක් වුණේ, දකුණු අප‍්‍රිකාවේ ප‍්‍රථම කළු ජාතික ජනාධිපතිවරයා වීමෙන් පසු තමාගේ ධුර කාලය එක වරකට පමණක් සීමා කර ගැනීමට වගබලා ගැනීමයි. අවශ්‍ය විණි නම්, ජීවිත කාලයටම එරටේ ජනාධිපති වශයෙන් සිටීමේ හැකියාව ඔහුට තිබුණි. 1990 පෙබරවාරි මාසයේ මැන්ඬේලා හිරෙන් නිදහස් කිරීමෙන් මාස 15 කට පසුව, ‘හොංකොං ස්ටැන්ඩර්ඞ්’ පුවත්පතේ මාධ්‍යවේදියෙකු වශයෙන් මා එරටට ගිය අවස්ථාවේ මට පෙනුණු යථාර්ථය එයයි. රටේ කළු ජාතික අති-බහුතරයේ අසහාය සහාය තමන්ට තිබුණත්, මර්දනයට සහ පීඩාවට ලක්ව සිටි ඒ බහුතරයත්, ඔවුන්ව පීඩාවට පත් කළ වර්ණභේදවාදී සුදු ජාතික සුළුතරයත් එක තැනකට ගෙනැවිත් තනි ජාතියක් ගොඩනැගීමේ ඇති බරපතල අභියෝගය මැන්ඬේලා වටහාගෙන සිටියේය. ඒ අලූත් දකුණු අප‍්‍රිකාව උපදින්නට විළිලමින් සිටි ආකාරය එදා මා දුටු ආකාරය විස්තර කිරීමට මෙය තැන නොවේ. එහෙත් පවතින අභියෝගය ඉදිරියේ, වෛරය පැත්තකින් දමා, මර්දකයාට සහ මර්දිතයාට යුක්ති ධර්මය පිළිබඳ හැඟීමෙන් යුතුව එක ආකාරයෙන් සැලකීමේ ඇති වැදගත් කම ඔහු තේරුම් ගෙන සිටි බව පැහැදිළි ය. 

එහෙත් එසේ කිරීම සඳහාවත්, බලයේ එල්ලී සිටීමට ඔහු බැලූවේ නැත. එක වරක් පමණක් ජනාධිපති ධුරයේ සිටි ඔහු, කලින් පොරොන්දු වී සිටි පරිද්දෙන්ම, එම ධුරය කැමැත්තෙන්ම අත්හලේය.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ බලයට පත් සිරිසේනත් මහජන වේදිකාවේ සිට කීවේ එක දෙයකි. එනම්, එක ධුර කාලයකින් පසුව ඉන් ඉවත් වී තමාගේ ගමට ගොස් ගැමියන් සමග ජීවත් වන බව ය. දැන් ඒ මිනිසා තවත් වරක් බලයේ රැුඳී සිටීමට බලයි. (ඒ කියන්නේ, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයකින් ජය ගත හැකි නම් ය*. මැන්ඬේලාගේ පුරුෂාර්ථ සහ භාවිතය උකහා ගන්නැයි ලෝක නායකයන්ගෙන් අද ඉල්ලා සිටින්නේ ඔහු ය. බලයේ සිටීමට තමා තුළ ඇති අභිලාෂය ඔහු දැනටමත් ප‍්‍රකාශ කොට හෝ ප‍්‍රකාශ කරවාගෙන හෝ තිබේ. ඊළඟට, පසුව දා එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ සමුළුව අමතමින් ඔහු රාජ්‍ය නායකයන්ගෙන් තවත් දෙයක් ඉල්ලා සිටියේය. එනම්, ලංකාව දෙස වෙනත් මානයකින් හෙවත් වඩාත් සානුකම්පික ඇසකින් බලන ලෙසයි. ‘‘මගේ රට දෙස, කුරුරි යුද්ධයකින් පසු දැන් සාමය උදා කරගෙන ඇති මගේ රට දෙස, අලූත් අදහස් සහිත අලූත් මානයකින් බලන්නැ යි මම ලෝක නායකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා. ජාතික සංහිඳියාව පවතින රටක් ලෙස, තවත් යුද්ධයක් ඇති වීම වැළැක්වීම සඳහා සෑම පියවරක්ම ගෙන ඇති සහ ගනිමින් සිටින රටක් ලෙස සහ මානව හිමිකම් අගයන සහ ආරක්ෂා කරන රටක් ලෙස එදෙස බලන්නැයි මම ඉල්ලා සිටිනවා.’’
කදිම ය, අපූරු ය, ලෝක නායකයන්ගෙන් ලංකාව දෙස මානුෂීය ඇසකින් බලන්නැයි ඉල්ලා සිටීමට කලින්, ඒ නායකයන්ට දී ඇති පොරොන්දු මොහුගේ ආණ්ඩුව ඉටු කර තිබුණේ නම් කතාව ටිකක් වැදගත් වන්නට තිබුණි. ඊට අදාළව එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ යෝජනාවක්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ සම සහභාගීත්වයෙන් යුතුව සම්මත කරගෙන තිබේ. හිටපු විදේශ ඇමතිවරයා විසින් සම-යෝජනාවක් වශයෙන් ඉදිරිපත් කොට සම්මත කර ගන්නා ලද මෙම යෝජනාව තුළ වගවීමේ යාන්ත‍්‍රණයක් පිහිටුවීමේ පොරොන්දුව තිබුණි. එනම්, දකුණු අප‍්‍රිකාවේ නායක නෙල්සන් මැන්ඬේලා විසින් ඇති කරගෙන තිබූ ‘සත්‍යය සහ සංහිඳියා කොමිසම’ බඳු යාන්ත‍්‍රණයක් පිහිටුවන බව ය.

එවැනි කොමිසමක් පිහිටුවීම ගැන දකුණු අප‍්‍රිකාවෙන් උපදෙස් ද ලබා ගත් ලංකාව එවැන්නක් ලංකාවේ පිහිටුවන බව 2015 සැප්තැම්බර් 14 වැනි දා ප‍්‍රකාශයට පත්කෙළේය. ස්වයං-විජයග‍්‍රාහී ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප්ගේ අඩිපාරේ යමින් තමන්ගේ ආණ්ඩුව ඇති කරගෙන තිබෙන ජයග‍්‍රහණයන් ගැන අපේ ජනාධිපතිවරයා කතා කළත්, අර කියන ‘සත්‍යය කොමිසම’ ගැන කතා කෙළේ නැත. එහෙත්, ඒ සඳහා කටයුතු කිරීමට ජාත්‍යන්තරයෙන් අපේ ආණ්ඩුව කල් ලබාගෙනත් තිබුණි. මුලදීම අවුරුදු දෙකක කාලයක් ලබා ගත්තේය.

මැන්ඬේලාගේ අඩිපාරේ යන්නැයි ලෝකයට කියා දෙන පුද්ගලයාගේ ආණ්ඩුව, මැන්ඬේලාගේ ඉහළම ජයග‍්‍රහණය වන ‘සත්‍යය කොමිසමට’ පස්ස හරවා සිටී. එසේ තිබියදී, ඒ ලෝක නායකයන් සියල්ලන්ම තමන්ගේ ඇස්වල සුදු ඉංගිරියාව සාමූහිකව අලූතින් බද්ධ කරගෙන නැත්නම්, ලංකාව දෙස වෙනත් ඇසකින් කෙසේ නම් බලන්න ද? 

මෑතකදී දකින්ට ලැබුණු ලොකුම මායාව වුණේ, 2016 අගෝස්තු මාසයේ කොළඹ පැවති ආසියාතික නීති විශාරදයන්ගේ සමුළුවකදී, එවක ශ‍්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ සභාපතිවරයා වූ උපුල් ජයසූරිය, අපේ ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනව ශ‍්‍රී ලංකාවේ නැගී එන මැන්ඬේලා කෙනෙකු වශයෙන් හඳුන්වා දීම ය. තමාගේ ආරම්භක දේශනයේදී ජනාධිපතිවරයාට ආමන්ත‍්‍රණය කරමින් උපුල් ජයසූරිය මෙසේ කීය: 

‘‘අපේ රටත් ජනතාවත් එක්සත් කළ, එක ජාතියක් සහ එක ජනතාවක් ගොඩනැගූ පුරවැසියා වශයෙන් නූතන ශ‍්‍රී ලංකාවේ නෙල්සන් මැන්ඬේලා ඔබතුමා වන බවට ඉතිහාසය තීරණය කරනු ඇතැයි කියා මා විශ්වාස කරනවා.’’ ජනාධිපති සිරිසේන රට සහ ජනතාව එක්සත් කළ නායකයා වශයෙන් දැක්වීම මගේ මතකයට ගෙනාවේ, ‘සැකය  ඕනෑ කමින් නතර කර තබා ගැනීම’ ගැන සැමුවෙල් කොල්රිජ්ගේ කවියක සඳහන් කොටසකි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ කටයුතු ගැන තරමක් හෝ දන්නා කියන විදේශීය නියෝජිතයන්ට පවා, ජනාධිපති සිරිසේන ‘අපේ රට’ එක්සත් කොට ඇතැයි පිළිගැනීම අමාරු වූවාට සැක නැත. මන්ද යත්, ඒ වන විට ඔහුගේ පක්ෂයම පවා එක්සත් බව නැති කර ගනිමින් සිටි බැවිනි. සභාග ආණ්ඩුවත් අවුලට යමින් සිටි බැවිනි. ඒ නිසා, ගාන  ඕනෑම සායමක් තාවකාලික එකක් පමණක්ම වීමට නියමව තිබුණි. 

ඉතිහාසය යළිත් එයාකාරයෙන්ම සිදුවෙයි නම් මුලින් එය ඛේදවාචකයක් වශයෙන් සිදුවිය හැකි බවත්, දෙවැනුවත් එය ඒ ආකාරයෙන්ම සිදුවෙයි නම් ඒ විගඩමක් වශයෙන් බවත්, මාක්ස් (ගෘචෝ නොව, කාර්ල්) කියා  ඇත. මෙය, විගඩම් වටයක් වශයෙන් ඉතිහාසය යළිත් කැරකී ඒමකැ යි පෙනේ. එය මගේ මතකයට ගෙනෙන්නේ, කාර්ල්ව නොව, ගෘචෝව ය.


* ගෘචෝ මාක්ස් යනු, ගත වූ සියවසේ විසූ ශ්‍රේෂ්ඨ ඇමරිකානු විකට රංගනවේදියෙකි.  

නෙවිල් ද සිල්වා  
2018 සැප්තැම්බර් 30 වැනි දා ‘සන්ඬේ ටයිම්ස්’ පුවත්පතේ පළවූ Sirisena & the Mandela Moment නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 33

ජනාධිපතිවරයා කජු කනවා වගේ ප‍්‍රශ්න ‘විසඳීම

ගිය සතියේ මේ කොලමේ සාකච්ජා කෙළේ, අගමැතිවරයා සහ හිටපු නීතිය හා සාමය ඇමති සාගල රත්නායක, මේ රටේ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට නීතිය ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරයට වෙනස්ව ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර සම්බන්ධයෙන් අනුග‍්‍රහශීලී ආකාරයකින් කටයුතු කළ ආකාරයත්, එසේ කිරීමෙන් රටේ නීතියේ ආධිපත්‍යය පමණක් නොව, ආණ්ඩුව දියත් කොට ඇති ජාතික සහජීවනය නගා සිටුවීමේ ක‍්‍රියාවලිය පවා ඈලියාවට යාමට ඇති ඉඩකඩත් පිළිබඳව ය.

   මේ සතියේ සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ ඊටත් වඩා බරපතල සහ භයානක ආකාරයකින් නීතිය නැවීමේ සහ කැඞීමේ ක‍්‍රියාවලියක ජනාධිපතිවරයා මැදිහත්ව සිටීම ගැනයි. 

මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලන කාලය තුළ කරන ලද මහ පරිමාණ දූෂණ ක‍්‍රියා සහ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් පියවර නොගැනීමට ඒ ආණ්ඩුවට හේතු තිබුණි. මුලින්ම, යම් අපරාධයක් කරන ලද්දේ තමන්ගේ අවශ්‍යතාව, අනුදැනුම සහ අනුග‍්‍රහය මත නම්, එවැනි සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් නීතිය ක‍්‍රියාත්මක වීමට ඉඩ නොතැබීම එදා රාජපක්ෂ පාලනයේ පොදු මුද්‍රාව විය. ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග, ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ, වසීම් තාජුඞීන් වැනි ඝාතන සම්බන්ධයෙන් එදා ඔවුන් අනුගමනය කළ ප‍්‍රතිපත්තිය ඊට දෙස් දෙයි. එසේ කටයුතු කිරීම අස්වාභාවික නැත. මා යම් මිනිමැරුමක් සිදු කළොත් ඒ ගැන විමර්ශනයක් කොට නීතිය ක‍්‍රියාත්මක වීම වැලැක්වීම සඳහා මට හැකි හැම පියවරක්ම ගැනීම මගේ පැවැත්ම සඳහා අත්‍යාවශ්‍ය වනු ඇත. ඒ නිසා, රාජපක්ෂලාගේ පවුලේ සාමාජිකයන් ගෑවිය හැකි  ඕනෑම අපරාධයක් අරභයා ඔවුන් නීතිමය විමර්ශනයට සහ අධිකරණ ක‍්‍රියාවලියට උඩින් නොනිල වාරණයක් තමන්ගේ බලපරාක‍්‍රමය ඔස්සේ පනවාගෙන සිටීම තේරුම් ගැනීමට අපහසු නැත.

   එදා සිදු කළ තවත් අපරාධ වර්ගයක් තිබුණි. එනම්, ඉහතින් කී තමන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පාවිච්චියට ගත් (‘රණවිරුවන්’ වශයෙන් ඇතැමුන් හඳුන්වන) කුලී හමුදා කොටස් සහ බුද්ධි අංශ කොටස්, රාජපක්ෂලාගේ දේශපාලනික කොන්ත‍්‍රාත්තුවට පිටින් ගොස් තම තමන්ගේ පෞද්ගලික ලාභ ප‍්‍රයෝජන සඳහා, ඉහත කී රාජපක්ෂ බලාධිකාරියෙන් තමන්ට ලැබී තිබූ ඒ මිනීමරු බලය පාවිච්චි කරමින් සිදු කළ සහගහන අපරාධයන් ය. විවිධ තැන්වලින් විවිධ අවස්ථාවලදී ශිෂ්‍යයන් එකළොස් දෙනෙකු පැහැරගෙන ගොස්, ඔවුන්ගේ ධනවත් දෙමාපියන්ගෙන් කප්පම් ගෙන, ඉන් නොනැවතී එම ශිෂ්‍යයන්ව මරා දැමූ, නාවික හමුදාවේ හිටපු නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුගේ සාහසික ක‍්‍රියාකලාපය වැටෙන්නේ එම අපරාධ ගණයටයි. මේ ශිෂ්‍යයන් දෙමළ ජාතික වන බවත් මෙහිදී මතක තබා ගැනීම යෙහෙකි.    මේ සිද්ධිය ගැන අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව වැදගත් සොයා ගැනීම් කිහිපයක් කෙළේය. ඉන් එක් කාරණයක් වුණේ, ‘නේවි සම්පත්’ නැමැත්තෙකු ඇතුළු තවත් කිහිප දෙනෙකු මේ ඝාතනවලට සම්බන්ධ බවයි. අවසානයේදී මේ ‘නේවි සම්පත්’ නැමැත්තාට නීතියට කට්ටි පැන රටින් පැන යාමට, හිටපු නාවික හමුදාපතිවරයෙකු මෙන්ම, වර්තමාන ත‍්‍රිවිධ හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා ද වන රවීන්ද්‍ර විජේගුණරත්න සහාය වී ඇති බවත්, ඒ සඳහා එම පුද්ගලයාට රුපියල් ලක්ෂ පහක මුදලක් මේ හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා විසින් සපයා දී ඇති බවත් අනාවරණය කර ගැනුණි. ඒ අනුව, හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාවත් අත්අඩංගුවට ගත යුතු බවට අධිකරණයෙන් පොලීසියට උපදෙස් ලැබුණි. (‘නේවි සම්පත්ව’ දැන් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ)
   එහෙත් ජනාධිතිවරයා, මීට පෙර සජින් වාස් ගුණවර්ධනව අත්අඩංගුවට ගැනීම කිහිප අවස්ථාවකදීම වැළැක්වූ ආකාරයෙන්ම, මේ හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාව අත්අඩංගුවට ගැනීමත් එක දිගටම වැළැක්වීය. එහි කූටප‍්‍රාප්තිය ඊයේ (11) සවස සිදු විය. පොලීසියේ ඉහළ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු සමග, විජේදාස රාජපක්ෂ සහ තිලක් මාරපන වැනි මේ විෂයට කිසි සම්බන්ධයන් නැති එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ඇමතිවරුන් කිහිප දෙනෙකු ඇතුලූ තවත් පිරිසක් සිය නිවසට කැඳවා ගත් ජනාධිපතිවරයා, ඉහත කී හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා අත්අඩංගුවට ගැනීමට පොලීසිය ගන්නා ප‍්‍රයත්නය ගැන පොලීසියට තදින් බැනවැදී තිබේ.     ඊයේ (11) උදේ 9 ට රහස් පොලීසිය මොහුගෙන් ප‍්‍රකාශයක් ගැනීමට නියමිතව සිටියේය. ඒ සඳහා රහස් පොලීසියට පැමිණෙන ලෙස ඔහුට දන්වා තිබුණු අතර තමා නියමිත වේලාවට එහි පැමිණෙන බවත් ඔහු පොලීසිට දන්වා තිබුණි. එසේ තිබියදී, ඊයේ උදේ පාන්දර මේ පුද්ගලයා මෙක්සිකෝවේ පැවැත්වෙතැයි කියන යම් කාර්යයකට සහභාගී වීම සඳහා යැයි කියමින් රටින් පිටව ගියේය. රාජපක්ෂ කාලයේ සිදු කළ අපරාධයකට සහාය වීම සම්බන්ධයෙන් රහස් පොලීසියට කටඋත්තරයක් දීමට නියමිතව සිටි හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාට රටින් පිටව යාම සඳහා එම අමාත්‍යාංශ ප‍්‍රධානියා වන ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය අවශ්‍ය කෙරේ. එබැවින් ඔහු ‘නේවි සම්පත්’ මෙන් පැන ගියා නොව, ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය සහ අනුග‍්‍රහය සහිතව, පොලීසියත්, රටේ නීතිය පිළිබඳ කාර්ය පරිපාටියත් තඹේකට නොතකා හැරීමේ අවස්ථාවක් වශයෙන් මෙය සැලකිය හැකිය.
   පසුගිය සතියේ දවසක නේපාලයේ සංචාරයකින් පසුව ලංකාවට පැමිණෙමින් සිටියදී ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් යානයේදී ලැබුණු කජු පීරිසිය බල්ලෙකුටවත් කන්නට බැරි තරමේ බාල වර්ගයක් වූ බව ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රසිද්ධ රැස්වීමකදී කියා තිබුණි. එවැනි බාල කජු, විශේෂයෙන් ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවයේ පළමු පංතියේ ගමන් ගන්නා රාජ්‍ය නායකයෙකු වැනි කෙනෙකුටත් සැපයීමට තීරණය කළ පුද්ගලයා කවරෙක් ද යන්න ජනාධිපතිවරයා ප‍්‍රශ්න කොට සිටියේ, තමා හැර අනෙක් සියලූ දෙනා පව්කාරයන් වශයෙන් සලකා ප‍්‍රශ්න කරන, ඒ සුපුරුදු ‘මං සුදනා’ ස්වරයෙනි. එම ප‍්‍රකාශයෙන් පසුව ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය එම කජු සැපයීම මේ සතියේ සිට නතර කොට ඇති බව මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය.
   මෙවැනි සිල්ලර ප‍්‍රශ්නවලට කවදත් ජනාධිපතිවරයාට වැලිකෙළියේ විසඳුම් තිබේ. ගැහැනියකගේ තනපටයක ප‍්‍රශ්නයකට මඩු වලිගයෙන් තැලීමේ සිට මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ව මරා ඉවරයක් කර දැමීම වැනි එවැනි උත්තර රාශියකි. එහෙත් ඉහත කී සිද්ධිය, ජනාධිපතිවරයා විසින්ම තමා බලයට පත්වීම සඳහා දේශපාලනිකව පාවිච්චියට ගත් රාජපක්ෂලාගේ අපරාධ සංස්කෘතියට කෙලින් සම්බන්ධ ය. එය විසඳීම ගුවන් සේවයක බාල වර්ගයේ කජු සැපයීම පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය විසඳීම තරම් සරළ කාරණයක් නොවෙතත්, අපේ පොලීසිය පසුගිය තෙවසරක කාලයක් තිස්සේ උසස් වෘත්තීය මට්ටමකින් සහ ඉතා බුද්ධිමත්ව, ඒ රාජපක්ෂ සංස්කෘතියේ දූෂණ සහ අපරාධ දැල ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ලිහමින් සිටින බව පෙනේ.
   එහෙත් අවාසනාවක මහත/ දේශපාලනික හේතු පෙරදැරිව රාජපක්ෂලා කළ අපරාධ තමන් බලයට පැමිණීම සඳහා ප‍්‍රචාරක වාසියට ගත් ජනාධිපතිවරයා, දැන් අලූත් බල තුලනයක් තුළ, එම අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ක‍්‍රියාත්මක වීමට පොලීසියට සහ වෙනත් නීති අංශවලට ඉඩ නොහැරීම යහපාලනයේම අභාග්‍යයක් මිස අන් කවරක් ද? (ජනාධිපතිවරයාගේ ඒ අලූත් බල තුලනය ගැන පසු අවස්ථාවක සාකච්ඡා කෙරෙනු ඇත)
   19 වැනි සංශෝධනය යටතේ පොලිස් කොමිසමක් පත්කර ගැනීමේ එක් අරමුණක් වුණේ, පොලීසියේ ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කර දීමයි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, පොලීසියේ රාජකාරිවලට දේශපාලඥයන්ගේ අතපෙවීම් අවම කිරීමයි. එසේ තිබියදී, යම් දූෂණ ක‍්‍රියාවක් (සජින් වාස් ගුණවර්ධන) සම්න්ධයෙන් හෝ යම් අපරාධයක් (හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියා) සම්බන්ධයෙන් අදාළ පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සඳහා ජනාධිපතිවරයාගේ පූර්ව අනුමැතිය ලබා ගැනීමට පොලීසියට සිදුවෙයි නම්, පොලිස් කොමිසමක් පිහිටුවා ගැනීම හරහා ඇති කර ගැනීමට අපේක්ෂා කළ පොලීසියේ ස්වාධීනත්වයට සිදුවන්නේ කුමක් ද? 
   මීට පෙර, ඇවන්ගාඞ් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් හිටපු හමුදා ප‍්‍රධානීන් කිහිප දෙනෙකු සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂව අධිකරණය ඉදිරියට පැමිණවීම ගැන ජනාධිපතිවරයා හැසිරුණු ආකාරය හේතුවෙන්, අල්ලස් හෝ දූෂණ කොමිසමේ එදා අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරියට ගෙදර යාමට සිදු වූ සැටි අපට මතක ය. එදා ඒ ඇවන්ගාඞ් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් අවිනීත ආකාරයෙන් මැදිහත් වූ විජේදාස රාජපක්ෂ සහ තිලක් මාරපන යන එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දේශපාලඥයන් දෙන්නා, පසුගිය 11 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා විසින් පොලීසියට දෙහි කැපූ සාකච්ඡාවටත්  සහභාගී කරගෙන තිබීම සහ හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාට එරෙහිව නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කිරීම නතර කිරීමට ජනාධිපතිවරයා පොලීසියට කළ සෘජු බලපෑම සමග ඒ දෙන්නාම එකත්පස්ව එකඟත්වය ප‍්‍රකාශ කොට සිටීම මගින් කියාපාන්නේ, 2015 දී රටේ ජනතාව අපේක්ෂා කළ ‘යහපාලනයට’, පක්ෂ භේදයකින් තොරව විනකැටීමේ කර්මාන්තයක් මේ අවස්ථාවේ ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බවයි. 
   1978 ඇති කර ගත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය තුළ පැවති ප‍්‍රධාන දුර්ගුණයක් වුණේ, රාජ්‍ය සේවය ඇතුළු සකල රාජ්‍යකරණයට අතපෙවීමට විධායකයට පැවති අසීමිත බලයයි. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් එම තත්වය වෙනස් වෙතැ යි අපේක්ෂා කෙරුණි. එහෙත් ජනාධිපතිවරයා තවමත් පොලීසියට මෙසේ ඇඟිලි ගැසීම මගින් කියාපාන්නේ, මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය මුළුමණින් අහෝසි කර දැමීමෙන් මිස, ලංකාවේ නීතිය සහ අධිකරණයට විධායකයේ ඇඟිලි ගැසීම නතර කළ නොහැකි බවයි. එදා මහින්ද රාජපක්ෂ, ඉහත කී දරුවන් 11 දෙනා පැහැරගෙන ගොස්, කප්පම් පවා ලබාගෙන ඝාතනය කළ මිනීමරුවන්ව නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමෙන් වැළැක්වීම සහ ඒ මිනීමරුවන්ට සැඟවීමට හෝ පලා යාමට ආධාර සහ අනුබල දුන් හමුදා මාණ්ඩලික ප‍්‍රධානියාව (19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පසුවත්) වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා විසින් ආරක්ෂා කරනු ලැබීම අතර වෙනසක් තිබේ ද?    ප‍්‍රශ්න ඇති කරන පුද්ගලයන්ට වඩා රටක් පරිස්සම් විය යුත්තේ ප‍්‍රශ්න විසඳීම අවුල් කරන පුද්ගලයන්ගෙනි. විශේෂයෙන්ම, එසේ ප‍්‍රශ්න අවුල් කරන්නේ, තමන්ගේ පෞද්ගලික අනාගත දේශපාලනික සැලසුමක් ප‍්‍රකාරව නම්, එවැනි පුද්ගලයන්ගෙන් තවත් පරිස්සම් විය යුතුය. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 40

යමෙකු මානව අයිතිවාසිකම්  විශ්වීය දර්ශනයට එරෙහි වන්නේද ඔහු නියත ලෙසම මනුෂ්‍ය සංහතියේ ද්‍රෝහියකුය 

ගෙවීගිය සතිය තුළ සමාජ කථිකාවතට ලක් වූ වැදගත් මාතෘකාවක් වූයේ මානව අයිතිවාසිකම්ය. ඒ කෙරෙහි බලපෑ හේතුව වූයේ මැල්කම් කාදිනල් රංජිත් අගරදගුරුතුමන් දෙල්ගොඩ කඳුබොඩ ශ්‍රී සරණංකර දහම් පාසලේ දී සහ ඒකළ ශාන්ත මතෙව් රෝමානු කතෝලික දේවස්ථානයේ පැවැති දේව මෙහෙයේ දී මානව හිමිකම් පිළිබඳව කරන ලද ආන්දෝළනාත්මක ප්‍රකාශනයයි. දෙල්ගොඩ කඳුබොඩ ශ්‍රී සරණංකර දහම් පාසලේ උත්සවයේ දී අගරදගුරුතුමන් ප්‍රකාශ කළ අදහස වූයේ "අද ශ්‍රී ලංකාව තුළ ආගමික ජීවිතයට තර්ජනයක් එල්ල වන පරිසරයක් නිර්මාණය වී තිබෙනවා.

මේ රටේ කොඳු නාරටිය බෞද්ධ දර්ශනයයි. අතීතයේ සිටම මේ රටේ ඇදහූ දහම බුදු දහමයි. බෞද්ධ දර්ශනය ආරක්‍ෂා වීම තුළ රටේ සියලු ජාතීන්ගේ අයිතීන් ආරක්‍ෂා වෙනවා. මේ යුගයේ ආගම් විරෝධී ආකල්ප සමාජයට ඇතුළු වෙමින් පවතිනවා. ඒ සියලු ආකල්ප පසෙක තබා අපි අපේ ආගමික පරිසරය ආරක්‍ෂා කළ යුතුයි. මානව හිමිකම් ප්‍රඥප්තිය ඇතිකර ගත්තේ විසිවැනි ශතවර්ෂයේ. ඒත් ඊට අවුරුදු දහස් ගණනකට පෙර සිට අපට ප්‍රෞඩ සංස්කෘතියක් උරුමව තිබුණා. ඒ නිසා මානව හිමිකම් ගැන අපට අමුතුවෙන් හිතන්න අවශ්‍ය නැහැ”.

ඒකළ ශාන්ත මතෙව් දෙව් මැදුරේ පැවැත්වුණ දේව මෙහෙයේ දී අදහස් දක්වමින් උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළේ ‘‘ අද බටහිර ලෝකයේ ආගම වෙලා තියෙන්නේ මානව හිමිකම් කියන ආගමයි. මානව හිමිකම් ආවේ ඊයේ පෙරේදා. ඉස්සර මානව හිමිකම් කියල එකක් තිබුණේ නැහැ. ඒත් මිනිස්සු බොහොම ආදර ගෞරවයෙන් ලස්සනට ජීවත් වුණා. දැන් මේ මානව හිමිකම් කියන එක අලූතෙන් හොයා ගත්ත එකක් වගේ හැමතිස්සෙම ඔළුව උඩ තියාගෙන අපට කියවනවා. අද යුරෝපාකරයේ බොහෝ රටවල්වල මේක අදහන්නේ හරියට කෝට් එකක් අඳිනවා වගේ. තමන්ට වාසියි කියල හිතෙන වෙලාවට ආගම අදහනවා.

තමන්ට පරිත්‍යාගයක් කරන්න වෙයි කියන වෙලාවට ඒක ගලවලා තියෙනවා. අපේ රටේත් මේ දේ දැන් පැතිරී ගෙන යනවා. සමහරු කතා කරනවා අනාගාමික සමාජයක් ගැන. කෑමබීම ඇඳුම් පැලඳුම් සැප සම්පත් තිබුණොත් ඇති. වෙන මොනවත් ඕනැ නැහැ. අපේ සිංහල සමාජයේත් ඕක තිබුණා. ඉස්සර කිව්වා කාපල්ලා, බීපල්ලා ජොලි කරපල්ලා, හෙට මැරුණත් හිතට සැපයි අද ජොලි කරලා. අපි ආගම අදහනව නම්, මානව හිමිකම් ගැන කතා කරන්න ඕනැ නැහැ. අපි අදහන ආගම්වල මානව හිමිකම් තමයි තියෙන්නෙ. වෙන මොනවද? ඒ නිසා ආදරණීය සහෝදර සහෝදරියන් මේ මායාවට අපි අහුවෙන්න හොඳ නැහැ.

මෙහි දී අපි බුද්ධිමත්ව කටයුතු කළ යුතුයි’’. (මෙම වාර්තාව උපුටා ගත්තේ 25 සැප්තැම්බර් 2018 ලංකාදීප පුවත්පතේ 10 වන පිටුවෙනි). මානව හිමිකම් පිළිබඳව කාදිනල්තුමා විසින් කර තිබෙන මෙම ප්‍රකාශය මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රය හා සම්බන්ධව කටයුතු කරන සහ ඒ ගැන උනන්දුව දක්වන සෑම කෙනෙකුගේම ඉතාම දැඩි තිගැස්සීමට සහ කම්පනයට බලපෑ බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. මේ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වමින් මංගල සමරවීර මුදල් සහ ජනමාධ්‍ය අමාත්‍යවරයා කියා සිටියේ, මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් කාදිනල්තුමා කරන ලද අදහස් දැක්වීම පිළිගත නොහැකි බවය. අමාත්‍යවරයා තවදුරටත් කියා සිටියේ, මානව හිමිකම් සුරැකීම අවශ්‍ය වූයේ කතෝලික ආගම නොපිළිගන්නා සහ ඒ පිළිබඳව ප්‍රශ්න කළ පුද්ගලයින් එදා වදහිංසාවලට භාජනය වීම සහ කුරුස යුද්ධ වල දී සමූලඝාතනයට ලක්වීම නිසා බවය.

මෙම අදහස මගින් අමාත්‍යවරයා අවධාරණය කරන්නේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ මාතෘකාව දේශපාලන, නීතිමය හා සමාජීය ක්ෂේත්‍රයන්හි පැනනැගීම සහ ඉදිරියට පැමිණීම සම්බන්ධයෙන් කතෝලික ආගමද එක් වැදගත් හේතුකාරකයක් වූ බවය. කාදිනල් හිමිපාණන්ගේ ප්‍රකාශය ගැන සඳහන් කරමින් බර්ටි රණවීරගේ නමැති අය මුහුණු පොතේ සටහනක් තබමින් සඳහන් කරන්නේ බොහෝ ආගම් ලොව පුරා ව්‍යාප්ත කරන ලද්දේ කඩුවෙන්, තුවක්කුවෙන් සහ අල්ලස් දීම මගින් බවත් එම හේතුවෙන් ආගම්වාදීන් මානව අයිතීන්ට ගරහන බවත්ය.

කාදිනල්තුමාගේ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් ඉතාම වැදගත් තර්කානුකූල කරුණු දැක්වීමක් කර තිබුණේ විශ්වමිත්‍ර දේශබන්දු නමැත්තා විසින් ලියන ලද ‘ඉවසා සිටියා හොඳටම ඇති, අගරදගුරුතුමනි, ඔබ මෙලොවට පැමිණියේ සත්‍යයට සාක්‍ෂි දැරීම සඳහාද? කාටහරි කඩේ යාම සඳහාද?’ ලිපිය මගිනි. එම ලිපියේ ඉදිරිපත් කර ඇති අදහස් මගින් කාදිනල්තුමා මානව හිමිකම් පිළිබඳව ප්‍රකාශ කර තිබෙන අදහස් වලට අභියෝග කරන්නේ මෙයාකාරයටය. ‘කතෝලික සමාජ ධර්මය යනු කතෝලික දේව ධර්මයට ඇතුලත් එක් ප්‍රධාන ඉගැන්වීමකි. එය විශේෂයෙන් අපවැනි රටවල ගිහි කතෝලිකයන්ගෙන් සඟවනු ලබන ඉගැන්වීමකි. එය සඟවා තබා ගන්නා තරමට, ඒකාධිපති ආණ්ඩුවලට සිය බලය හා ව්‍යාපාර පවත්වා ගෙනයාම පහසුය. කතෝලික සමාජ ධර්මය සඟවා තබා ගන්නේ ඒ නිසාය. කතෝලික සමාජ ධර්මයට පදනම් වන්නේ බයිබලීය ඉගැන්වීම්ය.

දෙවියන් වහන්සේ විසින් මනුෂ්‍යා මවනු ලැබීම, මනුෂ්‍යා යන උතුම්ම මැවිල්ල සමඟ දෙවියන් වහන්සේගේ අසමසම සම්බන්ධතාව, දෙවියන් වහන්සේ නිරන්තරයෙන් ජනතාව අතර සිටින දුර්වලයා, පීඩිතයා, අසරණයා, දුප්පතා යන අත්හැර දමන ලද කොටසේ පැත්ත ගැනීම සහ ඔවුන් මුදාගැනීම (ඔවුන්ගේ විමුක්තිය) සඳහා සටන් කිරීම, අවසානයේ දී දේව පුත්‍රයාණන් එම මනුෂ්‍යත්වයම ගෙන මිහිමතට වැඩම කර මනුෂ්‍යත්වයේ ගරුත්වය යළි තහවුරු කිරීම යන බයිබලීය සාධක මත සමාජ ධර්මය ගොඩ නැ‍ඟී තිබේ’’.

ලේඛකයා තවදුරටත් දක්වන ආකාරයට, ඉහත කී බයිබලීය හා දේවධාර්මික පදනම මත කතෝලික සමාජ ධර්මය සිද්ධාන්ත කිහිපයක් උගන්වයි. මානව ගරුත්වය, පොදු යහපත සහ ඒ අරමුණින් පවුල සහ සමාජය සහභාගිත්වයට කැඳවීම මානව අයිතිවාසිකම් සහ වගකීම් දුප්පතුන් සහ සමාජයේ දුර්වල කොටස් වෙනුවෙන් ජීවිතය කැපකිරීම, වැඩපලවල (රැකියාවේ) ගරුත්වය සහ කම්කරු අයිතිවාසිකම්ල මානව සහෝදරත්වය, ලමැවිල්ල (සොබා දහම/පරිසරය) රැුකබලා ගෙන සුරක්‍ෂිත කිරීම එම සිද්ධාන්ත අතර වේ.

මානව අයිතිවාසිකම් වූ කළ මානව ගරුත්වය ප්‍රමුඛ මෙම එකින් එක සිද්ධාන්තවලින් නිරන්තරයෙන් කියැවෙන කතෝලික ධාර්මික ඉගැන්වීමකි’. ලේඛකයා මෙම අදහස් මගින් අවධාරණය කරන්නේ, මානව හිමිකම් යනු බයිබලයේ සඳහන් වන ඉගැන්වීම්වල අන්තර්ගත ඉතාම වැදගත් කොටසක් වූවද ආඥාදායක පාලකයින්ට තම පාලනය පවත්වාගෙන යාමට උදව් කිරීම පිණිස පල්ලිය විසින් එම ඉගැන්වීම් සිතාමතාම යටපත් කර තිබෙන බවය. කාදිනල්තුමා මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් දක්වා තිබෙන මතයට එරෙහිව ප්‍රකාශ වී ඇති ඉහත දැක්වූ අදහස් විවිධ අය විසින් විවිධාකාරයට තේරුම් ගතහැක.

එමෙන්ම එම අදහස් විවිධාකාරයට විවේචනය කළහැක. නිදසුන් ලෙස මංගල සමරවීර අමාත්‍යවරයා ප්‍රකාශ කළ අදහස සමහරු දකින්නේ කතෝලික පල්ලියට සහ කාදිනල්තුමාට කරන ලද අපහාසයක් ලෙසය. සමහරු එම අදහසට දේශපාලන මුහුණුවරක් දෙමින් යහපාලන ආණ්ඩුව කතෝලික පල්ලිය කෙරෙහි දක්වන පොදු ආකල්පය එයයැයි ප්‍රකාශ කරමින් කතෝලික ඡන්ද තමන්ගේ පැත්තට හරවා ගැනීමේ උත්සාහයක සමහරුන් යෙදී සිටින ආකාරය දැකිය හැක. මෙම විකාර වචන හරඹයේ ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ සැබෑ යථාර්ථය යටපත් වී යාමය.

ආගම හෝ දේශපාලනය දඩමීමා කරගෙන මානව හිමිකම් දෙවන තත්ත්වයට දමා සැළකීම කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැක. මානව හිමිකම් මගින් පෙන්වන්නේ මනුෂ්‍යත්වයේ ඇති වටිනාකමය. මෙම වටිනාකම මනුෂ්‍යයන් අයත් කර ගත්තේ අමානුෂික බලවේග තුනකට එරෙහිව කරන ලද දිගු සටනක ප්‍රතිඵලය ලෙසය. කෲර ආඥාදායක පාලන ක්‍රම, මධ්‍යතන යුගය තුළ දී කතෝලික පල්ලිය (කතෝලික ආගම වේ) මිනිසුන් කෙරෙහි පවත්වා ගෙනගිය දැඩි ආගමික පාලනය සහ නවයුගය තුළ බිහිවෙන ධනවාදය විසින් මනුෂ්‍ය සංහතියේ බහුතරය වන දුප්පත් පීඩිතයින් මත පවත්වා ගෙනගිය සූරාකෑමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇතිවන බරපතළ සමාජ විසමතාවන් එම අමානුෂික බලවේග විය.

මෙයින් පෙනී යන්නේ මානව හිමිකම් රාජ්‍ය පාලකයින් විසින් යටත් වැසියන් කෙරෙහි ඇති අනුකම්පාව මත ලබා දුන් දෙයක් හෝ පල්ලිය හා පූජකයින් විසින් ආගම අදහන්නවුන් කෙරෙහි ඇති මානව දයාව හා කරුණාව හේතුවෙන් හෝ ලබා දුන් දෙයක් නොවන බවය. එමෙන්ම නිර්ධන බහුතරය ගත කරන දුංඛිත සහ වේදනාකාරී ජීවිතය දැක ඇතිවූ හෘදයාංගම වේදනාව හේතුවෙන් ධනපති පංතිය විසින් ප්‍රදානය කළ පරිත්‍යාගයක් ද නොවන බවය.

මානව අයිතිවාසිකම්වල පදනම වන්නේ මනුෂ්‍යත්වය සහ ඒ කෙරෙහි ඇති බැඳීමය. මොරිස් ක්‍රැන්ටන් නමැති විචාරකයා ප්‍රකාශ කළ පරිදි ‘මානව අයිතිවාසිකම් යනු විශ්වීය සදාචාරාත්මක අයිතියක් වේ. එය සෑම ස්ත්‍රියකට හා පුරුෂයකුට සියලූ කල්හි සෑම ස්ථානයකදීම හිමිවිය යුතු, සාධාරණත්වය බරපතළ ලෙස කඩකිරීමෙන් මිස කිසිවකුට අහිමි කළ නොහැකි, සෑම මනුෂ්‍යයකුටම ඔහු මනුෂ්‍යයකු වීම නිසාම අදාළ වන දෙයකි’. මේ අනුව පළමුවෙන්ම මානව අයිතිවාසිකම් වූ කලී විශ්වීය සදාචාරයක් මත ගොඩනගා තිබෙන මිනිසාගේ භෞතික හා සදාචාර පැවැත්ම සඳහා අත්‍යවශ්‍යම සමාජ කොන්දේසි පද්ධතියක් වේ.

දෙවනුව මානව හිමිකම් සෑම මනුෂ්‍යයකුටම ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදයකින් තොරව හිමි වේ. තුන්වනුව මානව හිමිකම් ගොඩනගා තිබෙන්නේ මනුෂ්‍යා මතය. සිව්වනුව මානව හිමිකම් විශ්වීය වන අතර සියලූ දෙනාට සමානාත්මතාවයෙන් හිමි වේ. පස්වනුව මානව හිමිකම් කඩකළ නොහැකිය. මානව හිමිකම් කඩකළහොත් එතැන බරපතළ අසාධාරණයක් සිදුවේ. 1948 දෙසැම්බර් 10 දින එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහා මණ්ඩලය විසින් මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ විශ්ව ප්‍රකාශනය සම්මත කළේ මෙම විශ්වාස පද්ධතිය පදනම් කර ගෙනය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් මෙයාකාරයට දැඩි ලෙස අවධාරණය කිරීම කෙරෙහි බලපෑ අනෙක් කරුණ වූයේත් විශ්වය තුළ නිදහස, සාධාරණත්වය සහ සාමය සඳහා අවශ්‍ය මූලික පදනම ගොඩනැ‍ඟී තිබෙන්නේ විශ්ව මිනිස් පවුලේ සියලූම සාමාජිකයින්ට උපතින්ම හිමිවන්නාවූ ආත්ම ගරුත්වයක් මෙන්ම සමාන හා නොසිඳිය හැකි අයිතිවාසිකම් මාලාවක් හිමිවනවාය’ යන විශ්වාසයයි. මෙයින් පැහැදිලි වන කරුණ වන්නේ මානව හිමිකම් යනු මිනිසාගේ මනුෂ්‍යත්වය වර්ධනය කර ගනිමින් පිරිපුන් සමාජ ජීවිතයක් ගතකිරීම සඳහා අත්‍යවශයෙන්ම තිබිය යුතු සමාජ කොන්දේසි වන බවය.

මෙම අවශ්‍යතාවය ආගම් අදහන අයට පමණක් නොව ආගම් නොඅදහන මනුෂ්‍යයන්ටද එකසේ අදාළ වේ. විවිධ දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජ හා ආගමික විශ්වාසයන් අනුව මිනිසුන් ප්‍රතිවිරුද්ධ පිල්වලට බෙ දී ඇණකොටා ගන්නා තත්ත්වයක් තුළ එම විවිධත්වය යටපත් කරමින් ඒකීයත්වය වෙත ලෝක මිනිස් ප්‍රජාව ගෙන ඒම සඳහා ඇති එකම මානුෂීය දර්ශනය වන්නේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ දර්ශනයයි. මානව හිමිකම්වලට එරෙහි වන අය කරන්නේ, මෙම විශ්වීය දර්ශනයට එරෙහි වීමය. යමෙක් මෙම විශ්වීය දර්ශනයට එරෙහි වන්නේද ඔහු නියත ලෙසම මනුෂ්‍ය සංහතියේ ද්‍රෝහියකු ලෙස සැළකීමට සිදු වන බව අවසාන වශයෙන් කිව යුතුය.
එම්.ඕ.ඒ ද සොයිසා

Comment (0) Hits: 18

නොසන්ඩාල වැඩ වර්ජන අධෛර්යමත් කිරීම

රටවැසියන්ට අනේක ගැහැට සහ දුෂ්කරතා ඇති කරවන සහ සමහර විට ඔවුන්ගේ අතපය සහ ජීවිත පවා විනාශ කෙරෙන ආකාරයෙන් සමහර කණ්ඩායම් විසින් දියත් කරනු ලබන අතොරක් නැති වැඩ වර්ජන ඉදිරියේ ආණ්ඩුව දක්වන බයාදු නියාළු භාවය ගැන රට්ටු සිටින්නේ බලවත් කලකිරීමෙනි. පසුගිය වසර තුන හතරක් තිස්සේ ඇති කළ වැඩ වර්ජන සඳහා සංවිධායකයන් යොදා ගත් නිශ්චිත දින වකවනානු සහ ඒ වැඩ වර්ජනවල ස්වභාවය ගැන සලකා බලන විට පෙනී යන එක් පැහැදිළි කාරණයක් තිබේ. එනම්, ඒවා පසුපස පරමාර්ථ වශයෙන් පැවතියේ, වැඩ වර්ජකයන්ගේ සෘජු අවශ්‍යතාවන්ට වඩා ඔවුන්ගේ නායකයන්ගේ සංගෙකට නැති දේශපාලනික අවශ්‍යතා වූ බවයි.

රාජ්‍ය සේවකයන් මෙසේ දියත් කරන වැඩ වර්ජන සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමට, මුලින්ම, ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා තම තමන් සතු බලගතු සහ ස්වාධීන තත්වයන්ට අනුගත වන ආකාරයෙන් එක්ව කටයුතු කළ යුතුව තිබේ. කූට වෘත්තීය සමිති නායකයනගේ ගෙරවිලි ඉදිරියේ කෙලින් සිට ගැනීමට ඔවුන්ට හැකි විය යුතුය. එසේ නොකොට ආණ්ඩුව ඒ හතර අතේ වැනෙන විට මේ නාකයන්ගේ ඉල්ලීම් ද දිනෙන් දින මෝරයි. එවැනි තත්වයක් තුළ රාජ්‍ය නායකයන් දෙන්නා තමන්ගේ පෞද්ගලික වාසි පෙරදැරිව එකිනෙකාට පහර දීම නතර කොට, ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගැනීමේ මාර්ග සෙවීම පැත්තකින් දමා, රට වෙනුවෙන් වැඩ කිරීමට මීට වඩා වෙහෙසිය යුතුව තිබේ. එසේම මේ දෙන්නාම තමන්ගේ අධිකතර විදේශ සංචාර අඩු කර ගත යුතුව තිබේ. ඒවා රටට විශාල සුගතියක් අත්කර දී ඇති බවක් ද පෙනෙන්ට නැත. සියල්ලටමත් වඩා, දෙන්නා අන්‍යොන්‍ය සහයෝගයන් කටයුතු කළ යුතුව ඇති අතර අනිකාගේ තත්වය හෑල්ලූ වන ආකාරයේ කිසිවක් සෘජුව හෝ වක‍්‍රව නොකළ යුත්තේය. ඔවුන් දෙන්නා එකිනෙකාට පිටිපස්සෙන් සිට පිහියෙන් ඇන ගැනීම තරම් වාසනාවක් ඔවුන්ගේ පොදු හතුරන්ට තවත් නොමැත. ඊටත් වඩා, එය රටේ බරසාර ආණ්ඩුවක් නැති බවට හැඟීමක් ඇති කිරීමට හේතු වෙනවා සේම රටේ ආර්ථික වර්ධනයටත් එය නරක අන්දමින් බලපෑම් කරනු ලැබේ. 

එක වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍රයක ඉල්ලීම්වලට යට වීමෙන් සිදුවන්නේ තවත් වෘත්තීය ක්ෂේත‍්‍ර තුළ අසහනයන් බෝ කිරීමයි. එවිට ඔවුන් ද වැඩ වර්ජනවලට අවතීර්ණ වීමට බලනු ඇත. ඒ ඒ වෘත්තිකයන්ගේ ප‍්‍රශ්නවලට එදා වේලේ හැටියට වෙන වෙනම විසඳුම් දීමට යාම අලූත් වැඩ වර්ජන රැුල්ලකට තුඩුදීම වැලැක්විය නොහැක. එබැවින් එක ක්ෂේත‍්‍රයක ප‍්‍රශ්නවලට තාවකාලික විසඳුම් දීමෙන් වැළකී සමස්ත වෘත්තිකයන්ට බලපාන ආකාරයෙන් ඔවුන්ගේ වැටුප් විෂමතා සහ වෙනත් ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න විසඳිය හැකි, සමබර වූත්, නීතිමය වශයෙන් ක‍්‍රියාවේ යෙදැවිය හැකි වූත්, පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. 

සියලූ රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ ශ්‍රේණි සහ ප‍්‍රතිලාභ පිළිබඳ සාධාරණ පොදු ප‍්‍රතිපත්තියක් සකසා ගැනීම සඳහා තිස්ස දේවේන්ද්‍ර කොමිසම පත් කළ සැටි අපට මතකයි. එහෙත් අවාසනාවකට, දේශපාලනික මුග්ධ භාවය නිසා එය සමාප්තියකට පත්කර ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ ආකාරයේම කරුණු සොයා බැලීමක් කිරීම සඳහා ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනත් දැන් ඉහළ පෙළේ කමිටුවක් පත්කොට තිබේ. එම කමිටුවේ වාර්තාව ඔක්තෝබර් අවසානයට පෙර බලාපොරොත්තු වෙයි. එය යහපත් පියවරක් වශයෙන් සැලකිය හැකි මුත්, දෙන ලද කෙටි කාලය තුළ අදාළ සියලූ පාර්ශ්වවල අදහස් ලබා ගැනීමටත්, ඒවා විෂයබද්ධව අධ්‍යයනය කිරීමටත් එම කමිටුවට හැකියාවක් ලැබේ ද යන්න සැක සහිත ය.

මේ තත්වය තුළ, රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ වෘත්තීය තත්වයන් පිළිබඳව හදිසියේ කරුණු කාරණා සොයා බැලීමට අමතරව, සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන්, මූලික වශයෙන් ගත් විට, ‘අත්‍යාවශ්‍ය’ සේවාවන් වශයෙන් සැලකෙන නීතිරීති ගෙන ආ යුතුව තිබේ. එවිට රාජ්‍ය සේවයේ නියුතු සියලූ දෙනා යම් කිසි පොදු නීතිරීති මාලාවකින් බැඳ තැබෙනු ඇත. වැඩ වර්ජනයකට තුඩුදිය හැකි  ඕනෑම කාරණයක් පිළිබඳ හැම පැත්තක්ම නිශ්චිත කාල සීමාවක් තුළ සොයා බැලෙන විධිමත් යාන්ත‍්‍රණයක් තිබිය යුතු අතර, වර්ජකයන් සේම ආණ්ඩුවත්  ඕනෑම ප‍්‍රශ්නයක් කල් නොයාවා විසඳා ගැනීමේ නිශ්චිත ක‍්‍රියාපරිපාටියක් අනුගමනය කෙරෙන ආකාරයේ ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ.

ජනතා අවශ්‍යතාවන් ඉටු කර දෙනු ලබන රාජ්‍ය සේවයේ  ඕනෑම අංශයක සේවයේ යෙදිය යුතුව සිටින සේවකයන් වැඩ වර්ජනය කොට එම සේවයෙන් ඉවත්ව සිටීම, ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවන් සේම ඔවුන්ගේ කාලයත්, ධනයත් කා දමන කාරණයක් බව පැහැදිළි ය. අවශ්‍ය කරන යම් කාරණයක් සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය අනුමැතිය ලබා ගැනීමට සාමාන්‍ය ජනතාවට නොහැකි වීම නිසා බොහෝ දෙනාගේ ජීවිතවලට ඒ මගින් ඉතා නරක අන්දමින් බලපෑම් ඇති කළ හැකිය. සෑම රාජ්‍ය සේවයක්ම ‘අත්‍යාවශ්‍ය’ කළොත්, පිළිගත් ක‍්‍රමවේදයක් අනුගමනය නොකොට වැඩ වර්ජනය කරන සේවකයන් තමන්ගේ වෘත්තීය කොන්දේසි උල්ලංඝණය කරන පිරිසක් බවට පමණක් නොව, සමාජ-විරෝධී ක‍්‍රියාවක නියැලෙන්නන් වශයෙන් ද සැළකිය හැකි වෙයි. මෙවැනි ප‍්‍රතිපත්තියක් සාර්ථකව ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමට නම්, ඒ සමගම, නිසි ක‍්‍රියා මාර්ගයන්ට පිටතින් ගොස් වැඩ වර්ජන මෙහෙයවන වෘත්තීය සමිති නායකයන්ගේ පමණක් නොව, එවැනි වැඩ වර්ජනවල යෙදෙන සේවකයන්ගේ දේපළත් රාජසන්තක කිරීම වැනි, අනිසි වැඩ වර්ජන අධෛර්යමත් කරවන ක‍්‍රියාමාර්ග පනවා ගත යුත්තේය. විශේෂයෙන්, සේවකයන්ගේ වෘත්තීය සුභ සාධනයට හෝ අයිතියට සෘජු සම්බන්ධයක් නැති  ඕනෑම කරුණක් පෙරදැරිව වැඩ වර්ජනයේ යෙදීම අපරාධයක් බවට නීතියෙන් පත්කළ යුත්තේය. 

වර්තමානයේ මේ සම්බන්ධයෙන් දකින්ට ලැබෙන ඉතා පැහැදිළි නිදර්ශනයක් වන්නේ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයයි. ආණ්ඩුව සහ ජනතාව ප‍්‍රාණ ඇපයට ගනිමින් එම වෘත්තීය සමිතියේ නායකයන්ගේ දේශපාලනික අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන ආකාරය පසුගිය කාලයේ පැහැදිළිව දැක ගත හැකි විය. මීට පෙර ලිපියක අප සඳහන් කළ පරිදි ඔවුන්ගේ වෘත්තීය සමිති ක‍්‍රියාකාරකම් සමාන වන්නේ, එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ සහ අයි.එස්.එස්. සංවිධානයේ ප‍්‍රතිපත්තිවලට ය. මන්ද යත්, ඔවුන් අහිංසක මිනිසුන්ගේ ජීවිත පරදුවට තබන බැවිනි.  

සේවකයන්ගේ වැටුප් මට්ටම් සහ වෙනත් අයිතීන් ගැන විද්වත් කමිටු වාර්තා ඉදිරිපත් කිරීම පමණක් නොව, ඊට පරිපූරක වන පරිදි, ඔවුන්ගෙන් ලැබිය යුතු සේවාවන්හි තිබිය යුතු තත්වය, ඔවුන් අනුගමනය කළ යුතු රෙගුලාසි ආදිය පිළිබඳවත් විධිමත් ප‍්‍රමිතීන් ඇති කර ගත යුතුව තිබේ. දැනටමත් ඒ සම්බන්ධයෙන් බොහෝ නීතිරීති සහ රෙගුලාසි තිබේ. එහෙත් ඇති කර ගන්නා නව යාන්ත‍්‍රණයන්ට ගැලපෙන සේ ඒවා සංශෝධනය කර ගත යුතුව තිබේ. 

සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යාවශ්‍ය’ කරන අතරේම, ප‍්‍රායෝගික හේතු සලකා, රාජ්‍ය සේවාවන් තුන් වර්ගයකට වෙන් කළ යුතුව තිබේ. ඔවුන්ගේ වැටුප් සහ සේවා තත්වයන් වැනි දේවල් ඒ අනුව නිශ්චය කර ගත යුතුය.

‘අත්‍යාවශ්‍ය’ සේවාවන්හි ප‍්‍රථම කාණ්ඩය වන්නේ, පරිපාලන කටයුතුවල නියුතු, නිශ්චිත වැඩ පරිපාටියක් තුළ සේවය කරන, නිශ්චිත සේවා පැය ගණන් වැඩ කරන පිරිස් ය. මොවුන් තමන්ගේ සේවාවන්ට අදාළ අවදානම්වලට මුහුණපාන්නේ නැත. එසේම ඔවුන්ගේ සේවා ස්ථානයන්ගෙන් බැහැරව ඔවුන්ට සේවාවන් සැපයීමට වන්නේ ඉඳහිට මැතිවරණ කටයුතුවලට අදාළ රාජකාරි සඳහා කැඳවීමේ දී පමණි. 

දෙවැනි කාණ්ඩය වන්නේ, කාල සටහන්වලින් තමන්ගේ සේවා පැය ගණන් නිශ්චය කොට ඇති සේවකයන් ය. උදාහරණයක් වශයෙන් පොදු ප‍්‍රවාහණ සේවාව ගත හැකිය. එසේම, සේවා මුරවලට වැඩ කරන, විදුලිය සහ ජලය වැනි සේවාවන් සම්පාදනය කරන සහ බෙදා හරින සේවකයන් ද, ඇතැම් වෛද්‍යවරු, ඇතැම් හෙදියන්, බොහෝ ආගමන සහ විගමන නිලධාරීන් ද ඊට ඇතුළත් කළ හැකිය.

තුන්වැනි කාණ්ඩයට අයත් විය යුත්තේ, නීතිය හා සාමය ආරක්ෂා කරන පිරිස්, ගිනි නිවන හමුදා සේවකයන් සහ සන්නද්ධ සේවාවන් වැනි, දීර්ඝ සේවා මුර සහිත, ජීවිත අවදානම් දරණ සේවකයන් ය. බෝම්බ නිෂ්ක‍්‍රීය කිරීමේ සේවාවත් මීට ඇතුළත් කළ හැකිය. 

කොටින් කිවහොත් සියලූ රාජ්‍ය සේවාවන් ‘අත්‍යාවශ්‍ය’ කළ යුත්තේය. සමස්ත රාජ්‍ය සේවාවට අදාළ පොදු සංවිධාන ව්‍යුහයක් තිබිය යුතු අතර, එය ඉහත කී ප‍්‍රභේදයන්ට අනුගතව සැකසිය යුතුය. එසේම, ඒ ඒ සේවක කාණ්ඩවලට ඇති සුදුසුකම්, ඔවුන් සතු අත්දැකීම්, වගකීම්, සේවා මුර පැය ගණන් සහ සේවාවන්ට අදාල අවදානම් ආදී කරුණු ද සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබේ. අවසාන වශයෙන්, රාජ්‍යය සහ රාජ්‍ය සේවය අතර පවතින ප‍්‍රශ්න ඔඩුදිවීමට නොදෙන විසඳුම් ක‍්‍රම සඳහා වන යාන්ත‍්‍රණයන් සහ සරළ ක‍්‍රියාපරිපාටි සකසා ගත යුතුව ඇති අතර, විශේෂයෙන් මේ ප‍්‍රශ්න, එනම් මානව සම්පත් උපයෝජනයට අදාළ විධිමත් දැනුමක් නැති ඇමතිවරුන්ට ඒ ප‍්‍රශ්න අවුල් කිරීමට ඉඩ දිය යුතු නැත.

ආචාර්ය ඒ. සී. විස්වලිංගම්  

2018 සැප්තැම්බර් 8 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ Discouraging Unconscionable Strikes නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 60

පවුකාරයාට ගල් ගැසීම හෙවත් රන්ජන් රාමනායකට එරෙහිව නඩු දැමීම!!

ඉදින් මෙදිනෙන් ඉනික්බිති මෙසිරිලක ගම් නියම්ගම් සිසාරා යුක්තිය රජ වනු ඇත්තේය. ප්‍රත්‍යන්ත ජනපදවාසීන්ගේ ඉච්ජාභංගත්වය ධූරීභූතවනු නිසැකය. ඒ ශ්‍රී ලාංකිකයා නිබද පෙළන ලද තුන්බිය දුරු කිරීමේ ප්‍රත්‍යක්‍ෂ ප්‍රතිකර්මය සොයාගෙන ඇති බැවින්ය. ආකිමිඩීස් පැරද වූ එකී මහරු පිළියමේ ජීවමාන සාක්ෂිකරුවා උදය රොහාන් සිල්වාය. හෙවත් යූ.ආර්.ය. කොස් දෙල් හිඟ විය හැකි වුවද -අපේ රටට සිල්වලා හෝ පෙරේරලා නම් හිඟ විය නොහැක්කේය.

සිල්වා නාමයේ සම්භවය මෙරටේ සිදු වූවක් නොවේ. එහි උපත පෘතුගාලයේය. තම යටත් කොලනි ආණ්ඩු මට්ටු කිරීමේදී පෘතුග්‍රීසීන් ඒවාට යෙදූ නමද සිල්වා වීය. සිල්වා නාමයේ අරුත ''ෆොරස්ට්'' ය. එනම් වනාන්තරයයි. සමහර සිල්වලා ලංකාව බැබලුවේය. තවත් සිල්වලා නාමාර්ථයෙන්ම සිටිය යුතුව තිබුනේ වනගතවය. මෙකී සිල්වා කවර තැන නවතීදැයි කීමට තවම කල් වැඩිය.

සිල්වලා කොතෙකුත් සිටියද ඩබ්.ඒ. සිල්වා අප අතර නැතිවීම යහපාලනයේ අඩුවකි.එසේ වූවානම් ඔහු ලියන්නේ ''විජයබා කොල්ලය'' නොවේ. ''බැඳුම්කර කොල්ලයි''. අතීත මන්ත්‍රණ සභාවේත් සිල්වලා සිටියෝය. මෙදා ව්‍යවස්ථාදයකයේද නැත්තේ නොවේ. ඉන් එක් සිල්වා කෙනෙක් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝ ට්ටේය. ඔහු කල දවස ගෙවන්නේ වික්ෂෝපයෙනි. ඒ සිල්වලා නොතකන යහපාලනය, රාජපක්ෂලා හා කළුවරේ පෙම් බැඳීම හේතුවෙනි.

පෙරදින කැලණිය රජ කල සිල්වා නම් දුලබ කේවට්ටයෙකි. හේ සිල්වා පරපුරේ ළදරුවාගේ පවා මුහුණේ දැලි ගෑවේය. රජෙකුගේ පඬුරු පාක්කුඩම් උදෙසා යටත් වැසියෙක් ගස් බැන්ද මෙකී සිල්වා දැන් දැන් සොයා ගන්නට නැත. සමහර විටෙක තම අතීත මුතුන් මිත්තන් සොයා පෘතුගාලයට නැවු නගින්නට ඇත. හේ අකලටත් -නොකලටත් පෙර දින ප්‍රතිරාව නැංවූ ප්‍රශස්තීන් දැන් නො ඇසෙන්නේය. තවත් ප්‍රකට සිල්වා යැයි නම් ලද්දෙක් බ්‍රසීලයේ අට වසක් රට කරවීය. කම්කරු නායකයෙක්ව බලයට ආ ඔහු ලුඉස් ඉනැසියෝ ලුලා ඩි සිල්වාය. දූෂණ චෝදනා ලත් ඔහුගේ ලෝකය අඩි අටක අඳුරු කුටියකට සීමා වී ඇත.

සිල්වලාගේ පැටිකිරිය කවරක් වුවද, එදා-මෙදා තුර සිල්වා නාමය දිගන්තයේ පැතිර වූ සදා නොමියෙන මානවකයා අරාය. ඒ පොඩිහිටියන්ගේ සිඟිති මනස කූද්දන අටෝරාශියක් ව්‍යාධීන්ගෙන් පෙළෙන ගිරා පෝතක අරා නොවේ. මනරම් හුක් පහරින් තණනිල්ල පොබ කල අරවින්ද ද සිල්වාය. කවදත් නිහඩ අරා, තම පිත්තට හැකිතාක් කථා කරන්නට ඉඩ දුන්නේය. අපගේ කථානායක සිල්වා එලෙස නිහඩව සිටින්නෙක් නම් නොවේ. හේ නගන හැම වදනකටම මිලක් ඇත්තේය.

නිදුකානන්ගේ තෙවලා දහම් මග පිළිවෙතින් පුරන බැතිමත් උවසුඋවැසියන්ගේ අවිහිංසා මගින් අප ධර්මද්වීපය ඒකාලෝක වී ඇත්තේය. ඒත් නැගී එන අපරාධ රැල්ලේ නිමක් නැත. නිමක් නැති අපරාධ රැල්ල, උගත් මිත්‍රයන් ධනවතුන් කරන්නේය. අපේ රටේ අපරාධකරුවා හිරගෙට යන්නේ කලක් ගත වීය. ඒ රෝම ලන්දේසි නීතියේ අසිරියයි. එකී අසිරිමත් නීතිය, වරෙක කළු කෝට්කාරයා දෙවියෙක් කරන්නේය. තවත් වරෙක එලොවත් -පරලොවත් නැති මුට්ට කාසිකාරයෙක් කරන්නේය.

මීට දශක 8 කට එහා ඉතාලියේ පිහිටි සිසිලිය නම් නගරයකට වැටුණු දෙවැනි ලෝක යුද්ධයේ සෙවනැල්ල පාදක කර ගනිමින් ගිසෙප්පේ ටෝර්නාටෝරේ ලියන ලද මනරම් කතාවක් ඔහුම තිරයට නැගීය. ගැටවරයන්ගේ නැගී එන ප්‍රේමාග්නිය දල්වාලමින් යොවුන් හදවත් එක රැයින් පැහැර ගත් සිහින කුමරිය වූ මොනිකා බෙලුච්චි ලෝකයට රැගෙන ගිය මාහැගි සලරුව වුයේ මෙයයි. මලිනා යැයි නම් ලද මෙකී සලරුවේ රැඟූ ඇගේ භාව භාව ලීලා අභියස වසග වූ කුසල්හාමිලා අතර සිටි ප්‍රකට එකෙක් වූයේ නාකි හම්පඩ නීතිවේදියෙකි. ඇගේ නාරි මාංශය සූරා ගන්නට පෙරුම් පිරූ ඔහු අවසන තම සිතැගි ඉටු කර ගත්තේය. ඒ ඇයගේ දුර්භාග්‍ය සමයේ ඇය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නඩුකරයේ ගාස්තුවට හිලවු වන්නටය. මලිනා හප කළ ජාගර සිතැති කබාකාරයෝ, ලොව හැමදාමත් -හැමතැනමත් සිටින්නේය. නැත්තේ තවු තිසා දෙව්ලොව පමණි. අතලොස්සක් වූ එවන් නිරුවත් වානරයන් අතර යුක්තියේ කන්‍යාවිය හා ප්‍රේම පාශයෙන් බැඳුනු නිවුණු මිනිසුන්ද නැත්තේ නොවේ. අප කොදෙව්වේ ඉපිද, වියත් සභා මැද බැබළුණු ආර්.කේ. ඩබ්. ගුණසේකරයෝ ද එවැන්නෙකි.

මේ අල්ල පනල්ලේ යූ.ආර්. සිල්වානන්ගේ සිංහ නාදයක් ඇසුණි. රන්ජන් රාමනායක නම් මහජන නියෝජිතයා නීතියේ දෙවගන අපයෝජනයට ලක් කරන්නට තැත් කරන්නේලු. මෙරටේ අධිකරණයත්, නීතියේ ගෞරවයත් රැක ගැනීමේ පරම අදිටනින් තම දුක් ගැනවිල්ල අග විනිසුරු සුරතට පත් කෙරුවේලු.
මේ නම් කලකට පසු ඇසුණු නොපැසුණුම ප්‍රකාශය යැයි නොකියා බැරිය. ප්‍රාණය නිරුද්ධ මෘත කලේබර මරදානේ මිහිඳු මාවත අභියසට පැමිණ හතර හිනා නගතොත් පුදුම විය යුතු නැත. මෙරටේ අධිකරණයේ කිසිදා නොනිමෙන සදොස් තැන් අට අනූවක් ඇත්තේය. ශ්‍රී ලාංකීය අධිකරණය විධායකයට යට කරන්නට තැත් දැරූ දා සිට ඊට ගොඩ ඒමක් නැති විය. සරත් නන්ද ලෙස නම් දැරූ තවත් සිල්වා කෙනෙක් මෙරටේ අධිකරණයට මළගම කැන්දුවේය. හෙල්පින් හම්බන්තොට නාමයෙන් තම මිත්‍රත්වයේ දෑත දිගු කරමින් සුමිතුරා රැක ගත් වනචර විලාසය ඔහු පාපෝච්චාරණය කළේය. රන්ජන්ගේ වදනට රොස් පරොස් වූ අප කථානායක සිල්වානන්ගේ හද මෙකී සාහසික පාපෝච්චාරණය හමුවේ එකල කම්පා නොවීය.

තම ආදරබර සැමියා වෙත යුක්තිය ඉල්ලා පැමිණි රූපත් කාන්තාවකගේ පහස උදෙසා විනිස්චයාසනය මත වසුරු පැහැරූ විනිසුරුවරයෙක් සිටි රටක, පුරවැසියෝ අප වෙමු. රුසියාවේ සාර් රජ පවුලේ සුරූපී කන්‍යාවන් සමුහයකගේ කුමරි බඹසර බිලිගත් රස්පුටින් නම් ජරපත් පුජකයාගේ සෙවනැල්ල බඳු විනිසුරෙක් නඩු ඇසුවේ අප රටේය. උත්තරීතර අධිකරණය එදා තම ගෞරවය යන්තමින් හෝ රැක ගත්තේ එකී මෙකී නොකී සේතන්ලා, සීමන්ලා සහ යූ. ආර්. ලා නිසා නොවේ. දිවි පරදුවට තබා පෙරට ආ වික්ටර් අයිවන් වැනි නිබය මිනිසුන්ට පින් සිදු වන්නටය.

යහපාලනය යනු සිරිකොතටත් -ඩාර්ලි පාරේ පක්ෂ කාර්යාලයටත් සින්නක්කර ලියා දුන් යමක් නොවේ. එය විශ්වව්‍යාපී මන්ත්‍රනයක්ව පවතින්නකි. ව්‍යාජ උත්කර්ෂයකට නංවා තිබුණේ වුවද එය පිළිපැදීම රටටත් -සමාජයටත් වටිනේය.එවැන්නක් ඔසවා තබන්නට අගති විරහිත කල්කිරියාවක් අවැසි වන්නේය. සිල්වා කෙනෙක් මුල් පුටුවේ සිටින සමයක හාල්පාරු කොලු ගැටයෙක් එක්තරා විභාගයකට ගත් ලකුණු සංඛ්‍යාව 99% ක් විය. තවත් නඩු ඇසූ උත්තමයෙක් කුප්‍රකට වූයේ කැලෑවේ කෙලි දෙලින් ගත කල ඇත් පැටවෙකුට උප්පැන්න සෑදීමෙනි. නීතියේ ආධිපත්‍යය යනු මම්ම පප්ප නලාවක් යැයි සිතා සිතු සිතු ලෙස නද දෙමින් ගත කළ සොහොයුරු කැලකගේ නරුම බව අභියස බවුන් වැඩු නීති සංගමයේ ඇත්තන්ට, හැරියට් ටුබ්මන් වසර 1822 දී කර ඇති පහත ප්‍රකාශය සිහි කල යුතුය.

''මම දහස් ගණන් වහල්ලු නිදහස් කලා -මට තවත් දහස් ගණන් වහල්ලු නිදහස් කරන්න තිබුණා. එයාල තමන් වහල්ලු කියල දැන ගෙන උන්නානම්''.

රන්ජන් මෙරටේ විචාරක සම්මානයට එතරම් පාත්‍ර වූ රංගවේදියෙක් නොවේ. එහෙත් ඔහු සුවහසක් රසික හදවත් මුසපත් කරමින් ජනප්‍රියත්වයේ හිණිපෙත්තට නැගී නළුවෙකි. සොරෙක් යැයි චෝදනා ලත් මන්ත්‍රීවරයෙක්ද නොවේ.විල්යුද පුංචි දෙපා කළු කරගන්නට එපා යැයි බෑගිරි ගසමින් මල් ගස් වටේ කැරකුනා මිසක් හතුරෙකුගේ හෝ අතක් පයක් කැඩුව එකෙක් නොවේ. මෙහෙවු එකා දඩු කඳේ ගසන්නට කල් යල් බලන නීති සංගමයේ ඇත්තන්ට යමක් සිහි කල මනාය. ''කියන ඕන විදියකට තීන්දු දෙන්නම් -මට මෙහෙම ඉන්න අරින්න'' යැයි ජනපතිට කීවේ කවුද? පහත් තැනින් ජලය ගලන්නාසේ රන්ජන්ගේම බොටුව මිරිකන්නට වලි කෑම අප වටහා ගත යුත්තේ කවර සංදර්භයකින්ද?

හොරට නිදන්නවුන් නැගිට්ටවීම අපහසු වුවද පිදෙල් කස්ත්‍රෝ අධිකරණය ගැන කියූ මේ කරුණත් අසන්න යැයි ඉල්ලා සිටින්නෙමු. ''ඉතිහාසය මා නිදොස් කරනු ඇත" යන තේමාව යටතේ බැටිස්ටාගේ දුර්ධාන්ත පාලනයේ පීඩනය අතරතුර පැවසූ මෙකී වදන් අසන්නට නීති සංගමයේ ඇත්තන්ට මානසික නිදහසක් ඇතැයි අප අදහන්නෙමු.

‘‘කුසගින්නේ හඬන තමා ජාතක කළ දරුවාගේ බඩගින්න නිවාදැමිම සඳහා පාන්ගෙඩියක් සොරා ගන්නා මිනිසා සිපිරිගෙට යවන නඩුකාරයා, හැන්දෑවට වයින් බොමින් සාද පවත්වන්නේ කා සමගද? රක්ෂණ ආවරණ වන්දිය ලබා ගැනීම සඳහා කම්කරුවන්ද සමගින් සිය කර්මාන්තශාලාව ගිනිබත් කරන, කෝටි ප‍්‍රකෝටි ගණනින් මහජන මුදල් සොරා කන, කොල්ලකන, වංචනික ලිපි ලේඛන සකස් කරමින් රජයට ගෙවිය යුතු බදු මුදල් වංචා කරන, අපරාධ කටයුතු සඳහා ගෙවීමට ඇති දඩ මුදල අල්ලසක් මගින් නොගෙවා සිටින ධනපති ව්‍යාපාරික පැලැන්තිය සමගය. ඔවුන්ගේ අපරාධ කිසි දිනෙකවත් හෙලිදරව් කිරීමට විනිසුරුවන් ඉදිරිපත් නොවෙති. ඔවුන් කිසි දිනෙක සිපිරිගෙයක ඇතුලත බිත්ති හතර නොදකිනු ඇත. ඒත් ඒ සිපිරිගෙය කුසගින්නෙන් හඬන දරුවාගේ වේදනාත්මක කෑගැසීම ඉවසාගත නොහැකිව සරල සොරකමක් කරන මිනිසාට සැමදා විවෘතව පවතී.”

ඉදින් ගරු සභාපතිතුමනි, පණිවිඩය නොසලකා, පණිවුඩකරුවාට ගිණි පිඹීමේ අර්ථයක් නැතැයි ඔබ වටහා ගන්නේ කවදාද? සිල්වලාට රැක ගන්නට බැරි වූ මෙරට අධිකරණය, සම්භාවනීයත්වයේ මතු මහලට කැන්දා ගෙන ගියේ මාර්ක් ප්‍රනාන්දු වැනි වන්දනීය විනිසුරන්ය. එකී ප්‍රනාන්දුලා නැවතූ තැනින් අගලක් හෝ පෙරට යන්නට බැරි සිල්වලාගෙන් රටටත් -සමාජයටත් සුගතියක් නම් අත් නොවේමය.

ආචීර්ණ කල්පිත මිත්‍යා විශ්වාසයන්ගේ ගැලී සිටින මෙකී ඇත්තන් ගැන විෂ්ණු ෂර්මන් පංච තන්ත්‍රයේ මෙසේ කියා ඇත.''බුද්ධි බලයකින් තොර වූ මුග්ධයා හා එක්ව ජීවත් වනවාට වඩා අග්නි ජ්වාලයකට හෝ අගාධ ප්‍රපාතයකට හෝ අපායටම හෝ පැනීම හොදය.

හිතවත් රන්ජන්, රන් සමනළ ජෝඩු බබෙක්ව මල් පාරේ පා නැගුවා දැන් ඇතිය. විෂ්ණු ෂර්මන් කී ලෙස අග්නි ජ්වාලයකට හෝ අගාධ ප්‍රපාතයකට හෝ අපායට ම පනින්න. එය සමහර සිල්වලා හා දිවි ගෙවීමට වඩා හොඳය.

මංජුල ගජනායක

වසරකට පෙරයි මෙය පළ කලේ. ඒත් අදටත් වලංගුයි.

Comment (0) Hits: 38

මෛත්‍රීට 67 යි !

ජනාධිපති ගරු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමාගේ 67 වැනි ජන්ම දිනය අදට (2018-09-03) යෙදී තිබේ.

1951 සැප්තැම්බර් 02 වන දින ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය නිල වශයෙන් ආරම්භ වී හෝරා කිහිපයක් ගෙවී ගිය තැන සැප්තැම්බර් 03 වන දින දෛවෝපගත ලෙස මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමාගේ උපත සිදු විය.

ඒ පල්ලෙවත්ත ගමරාළලාගේ ඇල්බට් සිරිසේන මහතාගේ සහ යාපා අප්පුහාමිලාගේ දෝන නන්දාවති මහත්මියගේ කුළුඳුල්  පුතණුවන් ලෙසිනි. මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමාට සහෝදර සහෝදරියන් 12 දෙනෙකි. එතුමාගේ පියා දෙවන ලෝක යුද සමයේ සකී‍්‍රය හමුදා සේවයේ යෙදුණු නිලධාරියෙකි. මව පාසල් ගුරු මාතාවකි. 1940 දශකයේ අග භාගයේ ඔවුන් සිය පවුලේ සාමාජිකයින් සමග පොළොන්නරුවට පැමිණියේ සේවා මුක්ත හමුදා නිලධාරින් හට ඞී.එස්. සේනානායක රජයෙන් ලබාදුන් ගොවි බිම් අස්වැද්දීමටයි.

සාමාන්‍ය ගොවි පවුලක ඉපදුණු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේනයන් පොළොන්නරුව තෝපා වැව මහ විද්‍යාලයෙන් සහ පොළොන්නරුව රාජකීය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබීය. පාසල් ශිෂ්‍යයෙකුව සිටියදීම සකී‍්‍රකව කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ දේශපාලන කටයුතුවලට සම්බන්ධවීම එතුමාගේ ජීවිතයේ කැපී පෙනෙන සිදුවීමකි.

වාමාංශික දේශපාලනයෙන් තම දේශපාලන පන්නරය ලැබූ ඔහු 1967 අගෝස්තු මාසයේදී පොළොන්නරුව ආසනයේ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ තරුණ සංවිධානයේ ලේකම්වරයා ලෙස දේශපාලනයට අවතීර්ණ වීමේ අත්පොත් තැබීය.

1989 පෙබරවාරි මස 15 වන දින පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් ජයග‍්‍රහණය කළ මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා 1989 මාර්තු මස 09 වන දින මන්තී‍්‍රවරයෙකු වශයෙන් දිවුරුම් දෙන ලදි.

1989 සිට 1994 දක්වා එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයේ විපක්ෂයේ මන්තී‍්‍රවරයෙකු ලෙස ඉතාමත් කි‍්‍රයාකාරිව දේශපාලනයට සම්බන්ධ වූ ඔහු 1994 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී පොළොන්නරුව දිස්ති‍්‍රක්කයේ වැඩිම මනාප ඡුන්ද ලබා ගනිමින් පාර්ලිමේන්තුවට තේරි පත්වීමෙන් පසුව වාර්මාර්ග නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය ධූරයෙන් පුදනු ලැබීය.

1997 දී මහවැලි සංවර්ධන, පාර්ලිමේන්තු කටයුතු පිළිබ`ද කැබිනට් අමාත්‍ය ධූරයෙන් පිදුම් ලැබීය. එසේම ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ උප ලේකම් තනතුරට පත්වීමට ද වරම් ලැබීය.  එසේම වසර 2000 දී ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ උප සභාපති ධූරයට පත්කරනු ලැබීය.

2001 දී පැවති පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදීත් මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා නැවත වතාවක් පාර්ලිමේන්තුවට තේරිපත්වූ අතර ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ මහලේකම් ධූරයටද පත් කරනු ලැබීය.

2004 වර්ෂයේදී පාර්ලිමේන්තුවේ සභානායක ලෙස තේරිපත් වූ මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා 2005 වර්ෂයේදී කෘෂිකර්ම, පරිසර හා මහවැලි සංවර්ධන අමාත්‍යවරයා ලෙස පත් කෙරිණි.2006 වර්ෂයේදී කෘෂිකර්ම, වාරිමාර්ග මහවැලි හා පරිසර අමාත්‍ය ධූරයත් 2007 අමාත්‍ය මණ්ඩල සංශෝධනයේදී කෘෂිකර්ම සංවර්ධන හා ගොවි ජන සේවා අමාත්‍ය ධූරයටත් පත්වූ එතුමා වැඩ බලන ආරක්ෂක අමත්‍යවරයා ලෙස ද කටයුතු කර ඇති අතර 2009 වසරේ එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය යුදමය වශයෙන් පරාජයට පත්කළ අවසන් සංග‍්‍රාමය සිදුවන මොහොතේදී ද වැඩ බලන ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා ලෙස කටයුතු කරන ලදී.
2010 වර්ෂයේදී සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයා ලෙසින් පත් කෙරුණු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා 2015 ජනවාරි 08 වනදා පැවති ජනාධිපතිවරණයේදී විශිෂ්ට ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ශ‍්‍රී ලංකා ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික සමාජවාදී ජනරජයේ 6 වැනි විධායක ජනාධිපතිවරයා බවට පත්විය.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා විධායක ජනාධිපති ධූරයේ අසීමිත බලතල පාර්ලිමේන්තුවට පවරාදීම, කොමිෂන් සභා ශක්තිමත් කිරීම, තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත, මාධ්‍ය නිදහස තහවුරු කිරීම ඇතුළු  මෙරට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ශක්තිමත් කිරීම වෙනුවෙන් පු`ථල් වැඩ කොටසක් මෙන්ම මොරගහකන්ද - කළු ගඟ  සංවර්ධන යෝජනා ක‍්‍රමය ඇතුළු දැවැන්ත සංවර්ධන වැඩසටහන් රැසක් එතුමාගේ මගපෙන්වීමෙන් ඉකුත් වසර තුන හමාරේ දී රට තුළ කි‍්‍රයාවට නැංවිණි.
පොළොන්නරුව වැනි දුෂ්කර ගම් ප‍්‍රදේශයක කෘෂිකාර්මික ජනතාව අතරින් පත් වූ පළමු ජනාධිපතිවරයා වන මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා දේශපාලනය වෙත පෙර කිසිදු පවුල් සබ`දතාවයක් නොමැති පොදු ජනතාව අතරින් ගොඩනැගුණු නායකයෙකි. මිත‍්‍රශීලි හා නිහතමානී පුද්ගලයෙකු වන මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා ශ‍්‍රී ලංකාවේ ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශයන්හි පවත්නා සාම්ප‍්‍රදායික බෞද්ධ සාරධර්ම විදහා දක්වන්නෙකු වන අතර සේවයට විශිෂ්ට කැපවීමත්, ජනතා සේවයත්, සරල දිවි පැවැත්මත් එතුමාගේ චරිතයේ සුවිශේෂි ලක්ෂණයන්ය.

දශක හතරකට අධික දේශපාලන අත්දැකීම් සමුදායකින් පරිපූර්ණ වූ මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා පසුගිය දශකයකට වැඩි කාලයේ ශී‍්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප‍්‍රමුඛ සන්ධාන ආණ්ඩුව ලැබූ මැතිවරණ ජයග‍්‍රහණය සියල්ලට උර දුන් අපිරිමිත සංවිධාන ශක්තියෙන් ද වූයේය.

මනුෂ්‍යවාදී දෘෂ්ටියෙන් සහ සුපිරිසිදු දේශපාලනයේ ප‍්‍රතිමූර්තියක් බ`දු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේනයන් ජනතා අරගලයන්ට නායකත්වය දෙන්නෙකි. යුක්තිය, සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් සටන් වදින්නෙකි. ගොවියා, ගැමියා සහ කම්කරුවා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නෙකි.  මෛතී‍්‍ර පාලනය යනු අවනීතිය වෙනුවට නීතිය රජ කරන, අයුක්තිය වෙනුවට යුක්තිය රජ කරන, අසාධාරණය වෙනුවට සාධාරණය රජ කරන දූෂණය වෙනුවට පාරදෘෂ්‍යභාවය රජ කරන සැබෑ මානව ධර්මතාවන්ට ගරු කරන සංස්කෘතියක සහ සමාජ ක‍්‍රමයක උපත ලෙස හ`දුන්වා දිය හැකිය.

මේ අතර කොටුව ජනාධිපති මන්දිර පරිශ‍්‍රයේ ඇති බෝධින් වහන්සේ වටා අභිනවයෙන් ඉදිකළ රන් වැට ජනාධිපති ගරු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා අතින් අද (03) පෙරවරුවේ විවෘත කෙරිණි.

අදට යෙදී ඇති ජන්ම දිනය වෙනුවෙන් එතුමාගේ පෞද්ගලික ධන පරිත්‍යාගයෙන් මෙම අලංකාරවත් රන්වැට ඉදිකිරීමට පියවර ගෙන තිබුණි.

එමෙන්ම එම බෝධින් වහන්සේ අභියස නිර්මාණය කෙරුණු අටවිසි බුද්ධ ප‍්‍රතිමා වහන්සේ ද අද නිරාවරණය කෙරුණේ ජනාධිපතිතුමා අතිනි.

සිය හැට හත්වන ජන්ම දිනය ආගමික වතාවත්වලට මුල්තැන දෙමින් සැමරීමට ජනාධිපතිතුමා කටයුතු කර තිබූ අතර, ඊයේ සහ අද දින ජනාධිපතිතුමා වෙත ආශිර්වාද පළ කරමින් දිවයිනේ ප‍්‍රධාන විහාරස්ථාන රැුසක සහ සර්ව ආගමික ස්ථානවලදී ද ආගමික වතාවත් සංවිධානය කර තිබුණි.
ජනාධිපති මාධ්‍ය අංශය

Comment (0) Hits: 74

රාජනිගේ 29 වැනි අනුස්මරණය 

මෙයට හරියටම අවුරුදු 29කට කලින් 1989 සැප්තැම්බර් 21 දින සවස 5.00 ට පමණ මගේ බිරිඳ රාජනී ද්‍රවිඩ කොටි සංවිධානය විසින් සහාසික ලෙස වෙඩි තබා ඝාතනය කරනු ලැබිය.මට ඇය ගැන පණිවිඩය ලැබුනේ එයට පසුදින උදේය .එවක ට රටේ පැවති ඇති බිහිසුනු දේශපාලන තත්වය නිසා මා නැවතී සිටියේ බොරැල්ල හන්දිය අසල පැවති අපේ ආරක්ෂක නිවසකය. එයට පසුද උදේ පාන්දර අපි යාපනය බලා පිටත්වයාමට සුදානම් වූයෙමු.මා සමග යාපනයට ගියේ නිර්මාල් රන්ජිත් දේවසිරි සහ MDDR හි විමල් ප්‍රනාන්දු සහොදර වරුන්ය.එහි පිටත් වීමට කලින් ඒ ගෙදර මුල්ලක බිම වාඩිවී විලාප නගමින් හැඬුවා මට මතකය.මේ කරුණු වලට වඩා අදට වැදගත් වන්නේ රාජනී කොටි සන්විධානයේ අවසානය 'බිදුණු තල්රුක' ග්‍රන්ථයේ සටහන් කල ආකාරයයි.

"ද්‍රවිඩ කොටින්ගේ ඉතිහාසය,ඔවුන්ගේ න්‍යායික හිස්බව,දේශපාලන නිර්මානතාවයක් නොමැතිවීම,නොවිසිලිවන්තකම සහ අන්ධ භක්තියෙන් 42258298 724897584531065 1405914994104598528 nකරන කැප කිරීම සංවිධානයේ බිද වැටීමට අවසානයේ හේතුවනු ඇත.ද්‍රවිඩ කොටින්ගේම වැරදි ක්‍රියාකලාපයන් නිසා එහි බිලි බවට පත් වුවන්ගේ ලෙයින් සහ කඳුලෙන් සිය දෙඅත් තෙමාගත් ජනප්‍රවාදගත ද්‍රවිඩ කොටින් සිය අවසානය ළගා කර ගනු ඇත.ඔවුන්ගේ අළු වලින් නව කොටියෙකු බිහි නොවනු ඇත.නව විමුක්ති කාමී දෘෂ්ටියක් උපත ලැබිය යුත්තේ මේ සමස්ත ඉතිහාසයෙන් සහ එහි ආධිපත්‍ය ධාරී දෘෂ්ටියෙන් කැඩී වෙන් වීමෙන් පමණි."

මෙයින් අප පාඩම් දෙකක් උගත යුතුබව මම විශ්වාස කරමි.උතුරේ සහ නැගෙනහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිය නොදී පීඩනය තවදුරත් ගෙනයන්නේනම් නව කොටියෙකු උපත ලබනු ඇත.දෙවැන්න පාර්ලිමේන්තුවෙන් පරිබාහිරව විමුක්තිය උදාකර ගැනීමට කැස කවන සංවිධානයන් ද්‍රවිඩ අරගලයෙන් ගත යුතු වටිනා පාඩමය.

දයාපාල තිරාණගම

Comment (0) Hits: 28

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ කුළුණු හතරට රාජපක්ෂලා දුන් මරු පහර

අපේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ස්ථායීතාව සහ පෝෂණය රැඳුණු සම්ප‍්‍රදායික කුළුණු තුන වුණේ ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය සහ අධිකරණයයි. නීතියේ ප‍්‍රභවය වන රටේ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ පදනම මත මේ කුළුණු මනාව සවි වී තිබේ. සමාජ පරිණාමයේ ඒ සවිමත් ගතිකත්වයන්ට තවත් එක් අංගයක් එක් විය. එය, ‘සිව්වැනි පර්ෂදය’ වශයෙන් හැඳින්වෙන නිදහස් පුවත්පත් ය. මේ ශක්තිමත් වූත්, තිරසාර වූත් ව්‍යුහය කඩා ඉහිරවීමට නම්, ඒ අංශ හතරට, තනි තනිව හෝ එකට ගෙන හෝ පහර දිය යුතුව තිබේ.
 
2005 සිට 2014 දක්වා බලයේ සිටි රාජපක්ෂලා ඔවුන්ගේ පැවැත්ම සමග එකට ගැට ගැසී සිටි නින්දනීය සාහසික බලවේග, අපේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය රාජ්‍යයේ ඉහත කී කුළුණු, විටෙක වෙන් කොට ගනිමින් ද, විටෙක එකට ගනිමින් ද, තලාපෙලා දැමීම සඳහා සේවයට කැඳවීය. ඒ, මහින්ද රාජපක්ෂ නැමැති විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ තනි අතට බලයේ තෝන්ලනුව පවරා ගැනීමට ය. පවුල කෙරෙහි මහින්ද තුළ පැවතියේ, විශේෂයෙන් ඔහුගේ බිරිඳ සහ පුතුන් තිදෙනා කෙරෙහි පැවතියේ, දැඩි අනම්‍ය බැඳීමකි. ඒ අතරේ අනෙක් සහෝදරයන් තම තමන්ගේ වළවල් ඉහගෙන කමින් සිටි නිසා ඔවුන් ගැන කලබල වීමට හේතුවක් ඔහුට තිබුණේ ද නැත.
 
කෙසේ වෙතත්, රාජපක්ෂලා තමන්ගේ නිහීන කල්ලිය හරහා ගොතාගෙන සිටි අප‍්‍රමාණ ගැට ලිහා ගැනීමට බලන සාමාන්‍ය කෙනෙකුට, මනා සැලසුමකින් තොරව ඒ ඒ තැනේ හැටියට ගසා ගත් අප‍්‍රමාණ ගැට කන්දරාවක් හමු වනු ඇත. ඒ් ජාලය හරහා රාජපක්ෂලාට ගලා එමින් තිබූ ධනය අසීමිත ය. ඔවුන්ගේ සුඛෝපභෝගී දිවිපෙවෙත් පවත්වාගෙන යාමට, ඒවා පමණටත් වඩා වැඩි විය. ඒ, රටේ සුභසිද්ධිය සඳහා වැය කිරීමට තිබූ ධනයයි. ඔවුන්ගේ ‘සියයට 30’ සහෝදරයා, කිසි ගනුදෙනුකරුවෙකු සමග සාකච්ඡාවකට  හෝ වාඩි වෙන්නේ, අදාල ගනුදෙනුවෙන් සියයට 10 ක අත්තිකාරමක් ආරම්භයේදීම දෙන්නේ නම් පමණක් ය යන්න ඒ දිනවල ප‍්‍රචලිත කතාවකි. ඔවුන්ගේ ආරක්ෂක අංශයේ සහෝදරයාගේ රාජකාරිය වුණේ, වැඩිමල් සහෝදරයාගේ පාලන තන්ත‍්‍රය මගින් සිදු කෙරෙන අපරාධවල අගමුල හෙළි කිරීම තම ශුද්ධ වූ රාජකාරිය වශයෙන් ගත් අයවළුන්ට තාඩනපීඩන කිරීම, ඔවුන්ව බිය වැද්දීම සහ ඇතැම් අවස්ථාවල ඔවුන්ව පරලොව යැවීම ද විය.
 
අපේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ ‘ව්‍යවස්ථාව’ නැමැති දුර්වල පදනම රැඳී පවතින මුලින් සඳහන් කළ කුළුණු හතරට  වෙන් වෙන්ව හෝ එක විට හෝ පහර දීම, අපේ රාජ්‍යයේ ස්ථාවරත්වයට පහර දීමට ඇති අගනාම ක‍්‍රමය වන බව  ඕනෑම කෙනෙකුට පෙනෙනු ඇත. රාජපක්ෂලා කෙළේ ද එයමයි. 2014 අවසානය දක්වා ඒ කර්තව්‍යය සාර්ථක විය. ඒ සඳහා ඔවුන්ට පහසුවෙන් පාවිච්චි කළ හැකි සුරුවම වුණේ යුද ජයග‍්‍රහණයයි. වැඩිමල් සහෝදර, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ අභිමතය වෙනුවෙන් රට කොල්ලකෑමට එය අවසර පත‍්‍රයක් වනු ඇතැයි ඔවුන් ගණන් හදා තිබුණි.
 එය කිරීමට ඔවුන් පියවර ගත්තේ කෙසේදැ යි අපි පිරික්සා බලමු.
 
ව්‍යවස්ථාදායකය
 
අපේ ව්‍යවස්ථාදායකය වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවයි. මමංකාරය පුම්ඹන  ඕනෑම පනතක් හෝ කෙටුම්පතක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක අනුමැතිය ලබා ගැනීමට කොක්කෙන් බැරි නම් කෙක්කෙන් හෝ මහින්ද රාජපක්ෂ වගබලා ගත්තේය. ඒ සඳහා මන්ත‍්‍රීවරුන්ව ‘නියමිත’ මිලට ඔහු බා ගත්තේය. ඒ හේතුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ ගෞරවය සහ අභිමානය තුට්ටුවට වැටුණි. එදා මහින්ද රාජපක්ෂගේ දාසයෙකුව සිටි, අද ඒ රාජපක්ෂලාව විවේචනය කිරීමෙන් වීරයෙකු වීමට තතනන, මර්වින් සිල්වා වැන්නන්ව ඔහු කැබිනට් ඇමති තනතුරුවලට උසස් කෙළේය. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ ඇතැම් මන්ත‍්‍රීවරුන් පාර්ලිමේන්තුවේ හැසිරුණු ආකාරය කෙනෙකුට අමතක නැත. ජනතා අපේක්ෂා සහ සොඳුරු සිහින මල්ඵල ගැන්විය යුතු වූ ඒ දේවාලය කිළිටි කළ ඔවුහූ, එය සතුව එතෙක් පැවති ඉපැරණි සම්ප‍්‍රදායයන් සහ පුරුෂාර්ථ පාගා පොඩි කර දැමූහ.
 
විධායකය
 
විධායකයත් රාජපක්ෂ පාලනය තුළ හතර අතේ වල්මත් විය. හිරගෙදර සිරකරුවන් අතර ඇති වු ආරාවුලක් දඩමීමා කරගෙන නිරායුධ සිරකරුවන් 27 දෙනෙකු මරා දැමීමේ සිට රතුපස්වල සහ කටුනායක අහිංසක සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීමට අණ දීම හරහා මෙන්ම තවත් අනේක විධ ඒකාධිපති විධානයන් ‘රජතුමාගේ’ අභිමතය පරිදි සිදු විය. මේ රාජපක්ෂ පාලනයේ තිත්ත රස ඉස්මත්තට ආවේ 2015 ජනාධිපතිවරණයේදී ය. එහිදී ජනතාව ඔවුන්ව වැරදිකරුවන් කළෝය. ඒ අනුව, රාජපක්ෂලා මැදමුලනට පසුබැස්සෝය.
 
රාජපක්ෂලාගේ විධායක චින්තනය තුළ වැඩ කෙළේ තනි කාරණයකි. එනම්, යුද ජයග‍්‍රහණය ආරක්ෂණ වළල්ලක් සේ තම පාවිච්චියට ගත යුතු බවයි. එය හරියට, ගංවතුරකට ගහගෙන යන තරුණියකගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමෙන් පසු එම තරුණිය ¥ෂණය කිරීමට තමන්ට අවසරපතක් ලැබිණැ යි කෙනෙකු සිතන්නා සේ ය.

රාජපක්ෂලාට එරෙහිව නැගෙන ප‍්‍රධාන චෝදනා ගණනාවක් පහත සඳහන් වෙයි.
 
* 2008 මැයි: ‘ද නේෂ්න්’ පුවත්පතේ සහකාර කර්තෘ සහ ආරක්ෂක තීරු රචක කීත් නොයාර් පැහැරගෙන ගොස් වධ බන්ධනයට පාත‍්‍ර කිරීම
* 2009 ජනවාරි 6: ‘සිරස’ දෙපානම මාධ්‍ය ආයතනයට බෝම්බ ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම
* 2009 ජනවාරි 8: ‘සිරස’ ආයතනයට පහර දීමෙන් පැය හතළිස් අටක් ගත වීමටත් මත්තෙන්, ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී ලසන්ත වික‍්‍රමතුංගව අත්තිඩියේදී ඝාතනය කිරීම
* 2009 ජනවාරි 23: ‘රිවිර’ පුවත්පතේ ප‍්‍රධාන කර්තෘ උපාලි තෙන්නකෝන්ට පහර දීම
* 2009 මාර්තු 25: යාපනේ ‘උදයන්’ පුවත්පත් කාර්යාලයට බෝම්බ ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම
* 2009 ජුනි 1: මාධ්‍යවේදී පෝද්දල ජයන්තව නුගේගොඩ දී පැහැරගෙන ගොස් පහර දීම
* 2010 ජනවාරි 24: ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ අතුරුදහන් කරවීම
* 2010 පෙබරවාරි 8: සරත් ෆොන්සේකාව අත්අඩංගුවට ගැනීම
* 2010 මාර්තු 22: ‘සිරස’ මාධ්‍ය ආයතනයේ සේවකයන් ගණනාවකටත් තුවාල සිදු කොට එහි ප‍්‍රධාන කාර්යාලයට පහර දීම
* 2010 ජුලි 30: ‘සියත’ මාධ්‍ය ආයතනයට පහර දීම
* 2012 නොවැම්බර් 9-10: සිරකරුවන් 27 දෙනෙකු ඝාතනය කළ හිරගෙදර ප‍්‍රහාරය
* 2013 ජනවාරි 13: හිටපු අගවිනිසුරු ශිරානී බණ්ඩාරනායකව දෝෂාභියෝගයෙන් ගෙදර යැවීම
* 2013 අපේ‍්‍රල් 13: නැවතත්, යාපනේ ‘උදයන්’ පුවත්පත් කාර්යාලයට පහර දීම.. මෙය එම ආයතනයට හෝ එහි සේවකයන්ට කරන ලද 33 වැනි ප‍්‍රහාරයයි.
* 2013 අගෝස්තු 1: ශිෂ්‍යයෙකු ඇතුළු තුන් දෙනෙකු රතුපස්වල දී ඝාතනය කිරීම
 
අධිකරණය

අපේ අධිකරණය, එදා රට පාලනය කළ පුද්ගලයන්ගේ නිර්දය වූත්, කුරිරු වූත් අවශ්‍යතා සඳහා සේවයට යොදා ගැනුණු ඉත්තෙකු බවට පත්විය. හිටපු අගවිනිසුරු ශිරානී බණ්ඩාරනායක මහත්මියව නින්දාවට පත්කොට, දින කිහිපයක් තුළ අවසන් කරන ලද අසාධාරණ දෝෂාභියෝගයක් හරහා ඇයව එම තනතුරින් ඉවත් කරන ලදි. ඇයගෙන් පසු එම තනතුරට පත්කරන ලද්දේ රාජපක්ෂ දාසයෙකුව ය. අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය රාජපක්ෂලාගේ ගැත්තන්ට යට විය. නුසුදුසු පුද්ගලයන්ව අධිකරණ තනතුරුවලට පත්කරන ලදි. රාජපක්ෂ කල්ලියට අංශු මාත‍්‍රයකින් හෝ විරුද්ධව ගිය  ඕනෑම කෙනෙකුව සේවයෙන් පහ කිරීම හෝ වෙනත් ස්ථානවලට මාරු කිරීම සිදුවිය. ජනතාව බලා සිටියහ. එදා විපක්ෂයේ නිශ්ශබ්දතාව සහ බෙලහීනත්වය ඉදිරියේ ඔවුන්ට කරකියා ගත හැකි දෙයක් නොතිබුණි. ‘අධිකරණයේ අන්ධ කත’ අඩන්තේට්ටමට ලක්කොට දූෂණය කෙරුණි.  ඕනෑම රටක අධිකරණයක්, පාලකයන්ගේ හිතුමතේට නම්මවාගත් විට, එරට ‘පාහර රාජ්‍යයක්’ බවට පත්වන්නේය. ශ‍්‍රී ලංකාව ඉතා වේගයෙන් ගමන් කරමින් සිටියේ ඒ දිසාවටයි.
 
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ජනරජයක අභිමානය, සුජාත භාවය සහ නෛතිකත්වය ඉරා දැමූ විට, එම රාජ්‍යය නිරුවත් වන්නේය. පාලකයන්ට රිසි පරිදි හිතුමතේට කටයුතු කළ හැකි පරිසරයක් තුළ එම පාලකයන්ගේ අවකල් ක‍්‍රියා ඉතා පහසුවෙන් මහජනතාවගෙන් සහ නියමිත පාලන අධිකාරියෙන් වසං කෙරෙන්නේය.
 
 සිව්වැනි පර්ෂදය (නිදහස් මාධ්‍ය)
 
රටක දේශපාලන පද්ධතියේ නිල අංශයක් නොවුණත්, ‘සිව්වැනි පර්ෂදය’ හෙවත් නිදහස් පුවත්පත් යනු, රටක ඉතා වැදගත් බල ක්ෂේත‍්‍රයකි. වක‍්‍රකාර බල මර්මස්ථානයකි. මේ ‘සිව්වැනි පර්ෂදයේ’ බෙහෙවින් ප‍්‍රකට අංශය වන්නේ ප‍්‍රවෘත්ති මාධ්‍යයි. රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ මේ අංශය බලවත් ප‍්‍රහාරයට ලක්විය. රාජපක්ෂ පවුලට සම්බන්ධ අක‍්‍රමිකතා පිළිබඳ ඉතා වැදගත් චෝදනා ජනතාව ඉදිරියේ හෙලිදරව් කරමින් සිටි ‘සන්ඬේ ලීඩර්’ පුවත්පතේ ප‍්‍රධාන කර්තෘ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග මහ දවල් ඝාතනය කෙරුණි. ඒ අපරාධකරුවන් තවමත් නිදැල්ලේ ය. රාජපක්ෂ පාලනය පිළිබඳ තවත් විවේචකයෙකු වූ ප‍්‍රගීත් එක්නැලිගොඩව පැහැරගෙන ගිය අතර තවමත් ඔහුගේ සිරුර සොයා ගැනීමට නැත. ලසන්තගේ වැන්දඹු බිරිඳ වන සොනාලිත්, ප‍්‍රගීත්ගේ වැන්දඹු බිරිඳ වන සන්ධ්‍යාත්, කවදාවත් නොලැබෙන බවක් පෙනී යන යුක්තියක් සොයා තවමත් වෙහෙස වෙති.
 
යාපනේ ‘උදයන්’ පුවත්පතේ සේවය කරමින් සිටියදී ඝාතනයට ලක්වූ මාධ්‍යවේදීන් ගැන තවම කිසි යුක්තියක් ඉටු වී නැත. උපාලි තෙන්නකෝන්, පෝද්දල ජයන්ත සහ කීත් නොයාර් වැනි මාධ්‍යවේදීන් සම්බන්ධයෙන් රාජපක්ෂලා කටයුතු කළ කුරිරු ආකාරය එම රජයේ කැලෑ ගතිය මනාව පෙන්නුම් කළ අවස්ථාවන් වශයෙන් සැලකිය හැකිය.
 
ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටක තිබිය යුතු මේ වැදගත් කුළුණු හතරට රාජපක්ෂලා එල්ල කළ දරුණු ප‍්‍රහාරයන් සහ ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන් පරිදි ඒවා යටපත් කර ගැනීම්, අහම්බයක් සිදු වූ දේවල් නොවේ. එසේම, එහෙන් මෙහෙන් කරගෙන ගිය දේවල් ද නොවේ. ඒ සියල්ල, මනාව සැලසුම් කොට ක‍්‍රියාවේ යෙදවූ ක‍්‍රියාවලියකි.
 
ඒ හරහා රටක් වශයෙන් සහ ජනතාවක් වශයෙන් අපට වැදුණු පහර මාරක ය. නිර්දය ය. නීච ය. අවසානයේ එය පරාජය කෙරුණි. නැවත ඊට හිස එසැවීමට මොනම ඉඩක්වත් නොතැබිය යුතුය.


විශ්වමිත‍්‍ර                                         

 2018 අගෝස්තු 29 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්‘ වෙබ් අඩවියේ පළවූ  Rajapaksas' Assault on the Four Pillars of our Democracy නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 130

මෝල්ලූ සහ මෝරු

විධායක ජනාධිපති තනතුරට නාමල් රාජපක්ෂව කොහෙත්ම නුසුදුසු කරවන එකම සාධකය වයසම නොවේ. දේශපාලනික ප‍්‍රභාව ඇතිව සිටි කාලයේ මේ ගැටයා කළ කී කිසි දෙයකින්, වගකීමක් ඇති තනතුරක් දැරීමට අල්ප හැකියාවක්වත් ඇති බවක් පෙන්වා නැත. ජනබල මෙහෙයුමත්, එහි අනිවාර්ය අසාර්ථකත්වයත් සංකේතවත් කෙළේ, කෝමල කකුලට වඩා තඩි සපත්තු දාගෙන ලොකුවට ඇවිදින්ට ගිය ඉළන්දාරියෙකුගේ අබග්ගයකි. 

එහෙත් ඔහුගේ අප්පාට අනුව, නාඹර නාමල් ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වයට හෝ ජනාධිපති තනතුරට හෝ නොපෑහෙන එකම කාරණය වන්නේ වයසයි. 19 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ ඒ විශේෂිත වගන්තිය නොවන්නට, ශ‍්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වශයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ සිය වැඩිමල් පුතාව අභිෂේක කරනු ඇත. හිටපු ජනාධිපතිවරයා ‘හින්දු’ පුවත්පතට දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ඒ බව හෙළි කොට තිබුණි. ‘‘30 ට තිබිච්ච අවම වයස් සීමාව ඒගොල්ලෝ දැන් 35 කරලා නිසා මගේ පුතාට 2019 දී ඉදිරිපත් වෙන්න බැහැ.’’

ලාංකීය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය 19 වැනි ව්‍යවස්ථාව හරහා බේරා ගැනීමට හැකි වේද නැද්ද යන්න, ඉදිරියට බලා ගත යුතුව ඇති  දෙයකි. එහෙත් ‘බේබි ඩොක්’ ගැටයෙකුගේ විගඩම් පාලනයකින් දැනට ලංකාව බේරී ඇති බව කිව හැකිය. (‘බේබි ඩොක්’ යනු, වසර 15 ක් හයිටි රාජ්‍යය අව-පාලනය කළ මරුමුසු කොලූ ගැටයෙකි- පරිවර්තක). නාමල් රාජපක්ෂ කෙනෙකු රටේ ජනාධිපති වුවහොත් සති කිහිපයක් ඇතුළත එය මාරක විකාරයක් දක්වා පල්ලම් බසිනු නියති. කෙසේ වෙතත්, අප්පාගේ බොරු කකුල් මත සිටගෙන පූච්චානම් දොඩන එවැන්නෙකුගේ ඛේද-විකට අනාගතයක් ගැන, අඩු වශයෙන් 2025 දක්වාවත්, බියවීමට කාරණා නැත.

ලංකාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට ඉහළින් 2020 දී රඟදෙන හොල්මන වන්නේ නාමල් රාජපක්ෂගේ කැහැටු හෙවනැල්ල නොව, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ තඩි හෙවනැල්ලයි. මහින්ද රාජපක්ෂ ‘හින්දු’ පුවත්පතට දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාවෙන් හෙළිදරව් වන පරිදි, රාජපක්ෂලා එදා මෙන්ම තවමත් පවුල් සමාගමකි. ලොකු පුතාට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් විය නොහැකි නම් මහින්ද රාජපක්ෂ ඒ වරය දෙනු ඇත්තේ සහෝදරයන්ගෙන් කෙනෙකුට ය. රාජපක්ෂ දරුවන්ට සහ සහෝදරයන්ට වඩා එම තනතුරට සුදුසුකම් ඇති තවත් අය ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ තුළ සිටිය හැකිය. එහෙත් ඔවුහූ උත්පත්තියෙන් නුසුදුස්සෝ වෙති. රාජපක්ෂ කෙනෙකු සිටින කවර තැනක් වුව, දේශපාලන පක්ෂයක් වේවා, රටක් වේවා, එය පවුල් නින්දගමක් වනු ඇත. පවුලට උපන් සහ පවුලේ හැදුණු වැඩුණු එකෙකු විසින්ම පාලනය කරනු ලබන පවුලේ බූදලයක් වනු ඇත. ඉතිං, අනාගතයේ සේයාව පැහැදිළි ය. රාජපක්ෂලාගේ යළි පැමිණීමක්, පවුල් පාලනයක සහ රජ පෙළපතක යළි පැමිණීමක් වනු ඇත. ශ‍්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුණේ සිටින රාජපක්ෂලා නොවන  ඕනෑම නායකයෙකු කොච්චර දත්මිටි කෑවත්, ඔහුට හෝ ඇයට සිටීමට සිදුවනු ඇත්තේ වලව්වේ එළිපත්තේ ය. ඉහළ තානාන්තර සියල්ල පවුලට වෙන් කොට තිබේ. ඒවා යාවජීව ය. 

සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව තමන් ලද ජනතා වරම කෙරෙහි අතරමැද ලැදියාවකින් හෝ සිටියේ නම්, රාජපක්ෂලාගේ මේ සංදර්ශනය අපට විනෝදාත්මක වන්නට තිබුණි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ශ‍්‍රී ලංකාවක රැකවරණය තුළ, තාත්තා-පුතාලා, මාමලා-බෑනලා සහ බාප්පලා නටන මේ දේශපාලන තොවිලය නරඹමින් හිනාවෙන්නට තිබුණි.

එහෙත් සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව සිටින්නේ ඈලියාවට යමිනි. සරළම වචනාර්ථයෙන් ගත්තත්, මෙය යහපාලනය නොවේ. උදාසීන ප‍්‍රතිපත්ති සහ ග‍්‍රාම්‍ය කි‍්‍රයාකාරීත්වයෙන් යුත් මෙය, මුග්ධ පාලනයකි. ජනාධිපතිවරයා කජු ඇටේක එල්ලීම සහ අගමැතිවරයාගේ ‘ගම්පෙරළිය’ ආපදාව, මේ පරිපාලනය තුළ පවතින ස්වයං-විනාශය කෙරෙහි වන නැමියාව කියාපායි. චාලි චැප්ලින් ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදියා’ නමින් සිනමා පටයක් කෙළේ නම්, මෙය ඊට අගනා ප‍්‍රස්තුතයක් වන්නට තිබුණි. (ඔහු ‘ඒකාධිපතියා’ නමින් චිත‍්‍රපටියක් කර තිබේ- පරිවර්තක)

අපේ කාලයේ සැබෑ ඛේදවාචකය ඇත්තේ එතැනයි. මොන අසාර්ථකතා තිබුණත් මේ පාලනය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ය. රාජපක්ෂගේ භුක්තියේ තිබෙන ශ‍්‍රී ලංකා පොදු ජන පෙරමුණට වඩා මේ ආණ්ඩුව වගවීමෙන් යුක්ත ය. පාරදෘෂ්‍ය භාවයෙන් යුක්ත ය. ඊට වඩා මධ්‍යස්ථ ය. ඉවසන සුළු ය. සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ පාලනයට, අධිකාරීවාදී ආවේශයන් සහ මර්දනකාරී අභිලාෂයන් නැතිවා නොවේ. එහෙත් ඒවා  ඕනෑම ආණ්ඩුවක් තුළ පොදුවේ දක්නට ලැබෙන දේවල් ය. බලය, වෙන් වෙන් ආයතන වෙත බෙදා වෙන් කොට පවත්වා ගත යුත්තේ එබැවිනි. ඒ බල-විභේදනය ප‍්‍රායෝගික සත්‍යයක් කර ගත හැකි තරමට, ආයතන පද්ධති ශක්තිමත් කර ගත යුත්තේ එබැවිනි. 

සිරිසේන-වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව බලයට පත්කර ගත්තේ, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය යළි ස්ථාපිත කර ගැනීමට ය. ඒ කාරණයේදී සෑහෙන දුරකට එය සාර්ථකව තිබේ. වර්තමාන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ තුවාල කර-ගැට තිබුණත්, මීට වඩා යහපත් තැනකට සම්ප‍්‍රාප්ත වීමේ හැකියාව ඊට තිබේ. තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත සම්මත කර ගැනීම සහ අඳුරු අහුමුළු විවර කර ගැනීම සඳහා එම අයිතිය පාවිච්චි කෙරෙමින් තිබීමත් කියාපාන්නේ, කාලයත් සමග අවස්ථාව ලදොත්, ශ‍්‍රී ලංකාවට තව දුර යා හැකි බවයි. 

වර්තමාන කාර්ය භාරය වන්නේ, ගත වූ වසර තුනක කාලය තුළ අත්පත් කර ගත් ජයග‍්‍රහණයන් තවත් ශක්තිමත් කර ගනිමින්, අපේ දේශපාලනික ගමන ආපස්සට නොව ඉදිරියට යන බවට වගබලා ගැනීමයි. එහෙත් අවදානම වන්නේ, ආණ්ඩුවේ අවපාලනය කෙරෙහි කෝපයට පත්වන ඡුන්දාදායකයන්, අනාගත යහපත් ඒකාධිපතියෙකු පතා ඒ ජයග‍්‍රහණයන් පාගා පොඩි කර දැමීමට ඇති ඉඩකඩයි.

ඒකාධිපතියන් ගැන පවතින මිථ්‍යාවන්

හොඳ වැඩකාරයෙකු වන ඒකාධිපතියෙකු ගැන පවතින මිථ්‍යාව, බාගවිට උපන්නේ ඉතාලියේ විය හැකිය. පළමු ලෝක යුද්ධය නිසා ඉතාලියේ දුම්රියට සේවාව කඩා වැටුණි. යුද්ධයෙන් පසුව මෙය යුරෝපයේ හොඳම දුම්රිය සේවාව බවට පත්කරන බවට එරට ෆැසිස්ට්වාදියෝ ජනතාවට පොරොන්දු වූහ. දුම්රිය සේවාව ඇත්තෙන්ම ඉන් පසු යම් ප‍්‍රගතියක් ලැබුවේය. ඒ, බොහෝ කොට, ආයෝජනවලටත්, මුසෝලිනී බලයට පත්වීමට පෙරාතුව සකස් කොට තිබූ සැලසුම්වලටත් ස්තුතිවන්ත වන්නට ය. එසේ වෙතත් එය යුරෝපයේ හොඳම දුම්රිය සේවාව බවට නම් කවදාවත්ම පත්වුණේ නැත. සත්‍යය එසේ වී මුත්, ෆැසිස්ට්වාදීන්ගේ කයිවාරුව නැවතුණේ නැත. ගුවන් විදුලි අවකාශය තුළ පාලකයන්ට එරෙහිව හඬ නැගීම තහනමට ලක්කොට එය අපරාධයක් බවට පත්කොට තිබුණු තත්වයක් තුළ, ෆැසිස්ට්වාදී පාලකයන් දෙසාබාන  ඕනෑම බොරුවක් සාමූහික ජන විඥානය තුළ සටහන් වුණේ ‘සත්‍ය දත්ත’ වශයෙනි.

ඊළඟට, අලූතින් කාර්මීකරණය වූ නැගෙනහිර ආසියාතික රටවල් කිහිපයක් බිහි වීම හේතුකොටගෙන, සාර්ථක ඒකාධිපතියෙකු පිළිබඳ මිථ්‍යාව තවත් ජනප‍්‍රිය වුණි. දරිද්‍රතාවයේ සහ අසංවර්ධනයේ කරවටක් ගිලී සිටි තුන්වැනි ලෝකයේ රටවල් අතරින් ‘නැගෙනහිර ආසියාතික ව්‍යාඝ‍්‍රයන්’ වශයෙන් හැඳින්වුණු මේ රටවල් කිහිපය බොහෝ දෙනාට දර්ශනය වුණේ මහා හාස්කමක් වශයෙනි. අලූතින් කාර්මීකරණය වී සංවර්ධනය වූ මේ නැගෙනහිර ආසියාතික රටවල් හතරේම තිබුණේ මහජන ඡුන්දයෙන් තේරී පත් වූ ආණ්ඩු නොවූ නිසා, සීග‍්‍ර ආර්ථික සංවර්ධනය අත්කර ගැනීමට නම්, නැණවත්, සොඳුරු ආඥාදායකයෙකුගේ මගපෙන්වීම අවශ්‍ය බවට බලවත් විශ්වාසයක් ගොඩනැගුණි.

එහෙත් ඒකාධිපතියන්ගේ කෙරුවාව නැණවත් වන්නේවත්, සොඳුරු වන්නේවත් නැති බව ඔප්පු කිරීමට, තුන්වැනි ලෝකයේ සෙසු රටවල අත්දැකීම් හොඳටම සෑහේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, 1990 දශකය දක්වාම, ආසියාවේ, අප‍්‍රිකාවේ සහ දකුණු ඇමරිකාවේ බහුතරයක් රටවල සිටියේ සිවිල් හෝ හමුදා ඒකාධිපතියන් ය. ඒ කිසි රටක්, අර කී අලූතෙන් කාර්මීකරණය වූ රටවල් අත්කර ගත් සංවර්ධන මට්ටමට කිට්ටු වුණේවත් නැත. ඒකාධිපතිත්වය සහ සංවර්ධනය අතර තිබෙතැ යි කියන මිථ්‍යාව බිඳලීමට එයම සෑහේ. 

ඉහතින් කී ‘නැගෙනහිර ආසියාතික ව්‍යාඝ‍්‍රයන්’ පිබිදුණේ, ඒ රටවල පැවති ඒකාධිපතිත්වයන් නිසා නොව, භූ-දේශපාලනය නිසා ය. සීතල යුද්ධය නොතිබුණි නම්, චීන විප්ලවය නොවුණි නම් සහ කොරියානු යුද්ධය ඇති නොවුණි නම්, අර කී ව්‍යාඝ‍්‍රයන් නිකංම බළලූන් විය හැකිව තිබුණි. නැගෙනහිර ආසියාවේ පැතිරෙමින් පැවති ‘කොමියුනිස්ට්වාදයට’ එරෙහි ඔසුවක් වශයෙන් එම රටවල් ආර්ථික වශයෙන් නගා සිටුවීමේ අවශ්‍යතාවක් බටහිරට තිබුණි. (දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් විනාශ වී ගිය යුරෝපය පසුව ගොඩ ගත්) ජෝර්ජ් මාර්ෂල් ආර්ථික සැලැස්මේ ආකෘතියක්, විශේෂයෙන් දකුණු කොරියාවේ සහ තායිවානයේ දියත් කෙරුණි. ඒ අනුව, ‘බටහිර ලෝකයේ ආරක්ෂක වළල්ලේ ප‍්‍රධාන මුරපොළක් බවට තායිවානය පත්විය.. 1950 දශකය තුළ තායිවානයට ගලා ආ විදේශ ආර්ථික ආධාර, එරට දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 6 ක අගයක් ගත් අතර, දළ ආයෝජනයන්ගෙන් සියයට 40 කට ආසන්න අගයක් ගත්තේය.’ එම දශකය තුළ දකුණු කොරියාවේ ආනයනයන්ගෙන් සියයට 80 කටත් වැඩි ප‍්‍රමාණයක් සඳහා වන වියදම පිරිමසා ගැනුණේ ඇමරිකානු ආධාරවලිනි. ලෝකයේ වෙනත් තැන්වල ඉඩම් ප‍්‍රතිසංස්කරණවලට එරෙහිව බද්ධ හතුරුව සිටින ඇමරිකාව, දකුණු කොරියාවේ සහ තායිවානයේ සීග‍්‍ර ඉඩම් ප‍්‍රතිසංස්කරණ දිරි ගැන්නුවේය. එය, එම රටවල් දෙකේ පැවති ‘ගොවිජන ප‍්‍රශ්නය’ විසඳා ගැනීමටත්, ග‍්‍රාමීය දරිද්‍රතාව පිටුදැකීමටත් මහඟු අත්වැලක් විය. ඉහත කී නැගෙනහිර ආසියාතික රටවල්වලට ඒ සා කෙටි කාලයකින් කාර්මීකරණය විය හැකි වුණේ, එක් මහ බලවතෙකු එම රටවල් සඳහා ආයෝජන සහ වෙළඳ පොළවල් සපයා දීමට ඉදිරිපත් වීම නිසා ය. ඇමරිකානු පරිත්‍යාගශීලීත්වයට ස්තුතිවන්ත වන්නට, දේශපාලනික වශයෙන් අවදානම්කාරී ආර්ථික බර කන්දරාවක් ජනතාව මත පැටවීමකින් තොරව සංවර්ධන ක‍්‍රියාදාමයන් දියත් කිරීමට එම රටවලට පිළිවන් විය.

මේ සත්‍යය, මෑත ඉතිහාසය තුළ ඇති වූ එක් විපර්යාසයක් මගින් මනාව පෙන්නුම් කෙරේ. චියැං කායි ෂෙක් චීනය පාලනය කරන අවධියේ, දූෂණයට සහ අකාර්යක්ෂමතාවට කුප‍්‍රකට ය. ඔහුගේ පාලනය යටතේ චීනය ව්‍යසනයෙන් ව්‍යසනයට පත්විය. හමුදාමය පරාජයන් සහ විදේශ බලවේග චීනය තුළ පැලපදියම් වීම් ද ඒ අතර වෙයි. චීන සමාජවාදී විප්ලවය ඇති වීමෙන් පසු චියැං කායි ෂෙක් ෆෝමෝසා දූපතට පලා ගියේය. අද තායිවානය නමින් හැඳින්වෙන්නේ ඒ ෆෝමෝසා දිවයිනයි. චීනය හිඟන අඩියට ඇද දැමූ චියැං කායී ෂෙක්, තායිවානය ආර්ථික වශයෙන් සංවර්ධනය කෙළේය. චියැං කායි ෂෙක් ගේ පරණ පුරුදු අව-පාලනය හරහා තායිවානය කඩා වැටෙන තෙක් චීනය පුලපුලා බලා සිටි තත්වයක් යටතේ, කිසි වරදක් කිරීමේ හැකියාවක් චියැං කායී ෂෙක්ට නොවුණි. ඔහු චීනයේ කළ දේ තායිවානයේත් කරන්ට ගියේ නම්, ඔහුගේ ඇමරිකානු අනුග‍්‍රාහකයන් ඔහුව පන්නා දැමීමට පවා ඉඩ තිබුණි. අලූත් භූ-දේශපාලනය, චියැං කායි ෂෙක්ට වෙනස් වීමට බල කෙළේය. එසේ නොවුණොත් ඔහු අතුගෑවී යාමට නියමිත වුණේය. ඇමරිකානු මුදල් සහ උපදෙස් යටතේ ඔහු වෙනස් වුණි. ‘ආසියානු ව්‍යාඝ‍්‍රයන්’ පිළිබඳව දේශපාලනික හේතු මුල් කරගෙන පතුරුවන ජනප‍්‍රිය ප‍්‍රවාදය තුළ, ඉහත කී අතිශය වැදගත් භූ-දේශපාලනික හේතු පැත්තකට දමා අවධාරණය කරන්නේ, දරදඬු පාලකයාව ය. ‘ඔබටත් ව්‍යාඝ‍්‍ර රටක් අවශ්‍ය නම්, හොඳ ඒකාධිපතියෙකු පත්කර ගන්න’ යන්න, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආණ්ඩුවල ඔලමොට්ටලකම්වලින් හෙම්බත්ව සිටින ජනතාවට, අපේක්ෂිත ඒකාධිපතියන් (සහ ඔවුන්ගේ සහචරයන්) කියන දේශනාව ය. ඒ සයිරන් නළාවට ඇදෙන ලෝලියෝ, විශේෂයෙන් ශ‍්‍රී ලංකාවේ, බොහෝ ය. 

ඒකාධිපතියන් සහ ධන කුවේරයන්

සොඳුරු ආඥාදායකයෙකු පිළිබඳ මිථ්‍යාව ශ‍්‍රී ලංකාවේ බෝ වී ඇති තරම ගිය මාසයේ මනාව පෙනුණි. ඇමරිකානු ජනාධිපති ෆ‍්‍රෑන්ක්ලින් රූස්වෙල්ට් ජනප‍්‍රිය රේඩියෝ වැඩ සටහනකට මුල පිරුවේය. එය, ‘ෆයර්සයිඞ් චැට්’ නමින් හැඳින්වුණි. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර වාණිජ මණ්ඩලයත් මෙනමින් සාකච්ඡුා මාලාවක් පවත්වයි. ගිය මාසයේ සාකච්ඡුා මණ්ඩපයට ව්‍යාපාරික ධන කුවේරයෝ කිහිප දෙනෙක් සහභාගී වූහ. ඔවුන්ගෙන් බොහොමයක් දෙනා ආණ්ඩුව පිළිබඳ විවේචනාත්මක මතයක් දැරූහ. එය පුදුමයක් නොවේ. ‘සොෆ්ට් ලොජික්’ ව්‍යාපාරයේ අශෝක් පතිරගේ කළ එක් ප‍්‍රකාශයක් මේ වැඩ සටහනට දේශපාලනික වැදගත්කමක් එක් කෙළේය. ඔහු මෙසේ කීය: ‘‘අපිට  ඕනේ ශක්තිමත් නායකත්වයක්. අපිට  ඕනේ කරන්නේ, පුංචි පහේ ඒකාධිපතියෙක්.’’ 

ඒකාධිපතියන් සහ ගජමිතුරු ධනපතියන් අතර ඇති පේ‍්‍රමය පරණ ය. විශ්වව්‍යාපී ය. ඒකාධිපතියන්ට, තමන් වඩාත් ප‍්‍රිය කරන ධනපතියෝ සිටිති. එවැන්නන්ට දියුණු විය හැකිය. ඒ දියුණුව ඔවුන් අත්කර ගන්නේ ජනතාවගේ වියදමින් පමණක් නොව, අවශේෂ ව්‍යපාරිකයන් ද බිල්ලට ගනිමිනි. වැඩියත්ම ඊට බිලි වන්නේ, සම්බන්ධකම් නැති හෝ අඩු ව්‍යපාරිකයන් ය. වෙනත් සෑම ක්ෂේත‍්‍රයකදී සේම ආර්ථිකය තුළත් ඒකාධිපතියෝ තමන්ට සහ තමන්ගේ ව්‍යාපාරික ගජමිතුරන්ට වාසි සහගත ප‍්‍රතිපත්ති පනවා ගැනීමට වගබලා ගනිති. ඒ ප‍්‍රතිපත්ති ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේදී ජනතාව ගැන හෝ නීතිරීති සහ අනපනත් ගැන හෝ හැඟීමක් ඔවුන්ට නැත. 

තමා සිතන ‘පුංචි පහේ ඒකාධිපතියා’ කවුරුන් ද යන්න පතිරගේ මහතා කීවේ නැත. එසේ කීමේ අවශ්‍යතාවක් තිබුණේ ද නැත. වෙඬරුවේ උපාලි තෙරුන් සේ පතිරගේ මහතා ද බලා සිටින්නේ, ජනාධිපති රාජපක්ෂ කෙනෙකු ගැන ය. වැඩියත්ම, ගෝඨාභය ජනාධිපති කෙනෙකු ගැන ය. මේ අතර අහම්බෙන් මෙන්, විශේෂ මහාධිකරණය ඉදිරියේ ගෝඨාභයට සහ තවත් කිහිප දෙනෙකුට එරෙහිව පවරා ඇති නඩුවක පැමිණිල්ලේ සාක්ෂිකරුවෙකු වශයෙන් පතිරගේ මහතාගේ නම සඳහන් වෙයි. ඔහු ගෝඨාභයගේ නඩු නිමිත්තට අදාළ ව්‍යාපෘතිය සඳහා මාළු ටැංකියක් සහ සුරතල් මසුන් සපයා ඇති බව කියැවේ. 

ඒකාධිපති පාලනයක් ප‍්‍රායෝගිකව කටයුතු කරන ආකාරය, ඞී. ඒ. රාජපක්ෂ කෞතුකාගාරය පිළිබඳ සිද්ධියෙන් පැහැදිළි වෙයි. රාජපක්ෂලා තමන්ගේ රාජකීය ව්‍යාපෘතියට අනුගතව, තම දෙමාපියන් සැමරීමේ කෞතුකාගාරයක් හම්බන්තොට ගොඩනැගූහ. එවැන්නක් ප‍්‍රශ්නකාරී සිද්ධියක් නොවිය යුතුව තිබුණි

එපමණක් නොව, ප‍්‍රශංසණීය ක‍්‍රියාවක් ද විය යුතුව තිබුණි. ඒ, ඔවුන්ගේ මුදල් ඒ සඳහා වියදම් කෙළේ නම් ය. නැත්නම්, ‘රාජපක්ෂ පදනම’ හරහා අරමුදල් සපයා ගත්තේ නම් ය. එහෙත් ඒ සඳහා වැය කළ රුපියල් මිලියන 80 කට වැඩි මුදල ඔවුන් ගත්තේ මහජන ධනයෙනි. එයින් යම් කොටසක් ‘රාජපක්ෂ පදනම’ මගින් ආපසු රජයට ගෙවන ලදි. එහෙත් ඒ, බලයෙන් වීසි වූ පසුව ය. තව මිලියන 40 ක් ගෙවීමට තිබේ. 

‘කාර්යක්ෂම ඒකාධිපතියන්’ ප‍්‍රායෝගිකව වැඩ කරන්නේ එලෙස ය. මහින්ද අයියාගේ ජනකාන්ත භාවයේ ආශීර්වාදය සහ බැසිල් මල්ලීගේ සංවිධාන ශක්තිය නැතිව ගෝඨාභයට ජනාධිපතිවරණයකින් දිනිය නොහේ. පවුල මුල් කර ගත් වෙනත්  ඕනෑම සංවිධානයක සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නා සේ, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ තුළත් නෑ හුටපට යම් කාලයක් තිබිය හැකිය. බස් පුරවා කොළඹට මිනිසුන් ගෙන ඒමෙන් ආණ්ඩු බලය අල්ලා ගැනීමට ගිය නාමල් රාජපක්ෂගේ කුරුළු මොළේ විකාරරූපී අසාර්ථකත්වය, එවැනි නෑ හුටපටයක ප‍්‍රතිඵලයකි. එහෙත් අවසානයේදී පවුල එක්සත් වීමට ඉඩ තිබේ. ඒ අස්සේ ආණ්ඩුවත් හැම පැත්තකින්ම නා ගන්නා විට, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ජනාධිපතිවරණයකින් ජය ගැනීමේ ඉඩකඩ බොහෝ ය. 
විදේශ ණය නිසා මානව හිමිකම් කෙරෙහි ඇති කෙරෙන බලපෑම් පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ ස්වාධීන විශේෂඥ හුවන් පැබ්ලෝ බොහොස්ලව්ස්කි මෑතකදී ශ‍්‍රී ලංකාවේ කළ සංචාරයකින් පසුව මෙසේ කීය: ‘‘ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුව තමන්ගේ ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ ප‍්‍රතිපත්ති තුළින් මෙන්ම යටිතල ව්‍යාපෘති විසින් ද මානව හිමිකම් කෙරෙහි ඇති කරන ලද බලපෑම පිළිබඳ නිසි තක්සේරුවක් කළ යුතුව තිබේ.’’ එසේම, සමාජ වියපැහැදම් පවත්වා ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ගැනත්, ප‍්‍රගාමී බදු ක‍්‍රමයක් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ ඇති වැදගත්කම ගැනත් ඔහු කතා කෙළේය. ඒවා මහඟු උපදෙස් ය. එහෙත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, එය වටහා ගැනීමට තරම් ප‍්‍රඥාවක් ආණ්ඩුවට තිබේ ද යන්නයි. 

අවාසනාවකට, මේ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තිවලින් නිරූපණය වන්නේ, දේශපාලන-සමාජ ලිබරල්වාදය සහ දේශපාලන-ආර්ථික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය අතර පවතින භයානක නොපෑහීමයි. මේ මාසයේ පමණක්, පිටි සහ පිටි නිෂ්පාදනවල මිල ඉහළ ගියේය. පෙට‍්‍රල් මිල නැවත වැඩි විය. දුම්රිය ගාස්තු වැඩි කිරීමක් ප‍්‍රකාශයට පත්විය. එය, නියඟයෙන් පීඩාවට පත්ව සිටින දිස්ත‍්‍රික්ක 11 ක ජීවත් වන 600,000 ට අධික ජනතාව ඇතුලූ දැනටමත් පීඩාවට පත්ව සිටින ජනතාවට දැරිය නොහැකි බරකි.

අඟහිඟකම් විඳ දරා ගැනීම කවුරුන් අතරෙත් බෙදාහදා ගැනෙන්නේ නම් එය කාටත් පිළිගත හැකිය. ජනතාවට අඟහිඟකම් පටවන පාලකයන් ජනතා මුදලින් සුඛ විහරණයේ යෙදෙන්නේ නම්, එය ජනතා කෝපයට තුඩුදෙයි. ඒ කෝපය, ජනප‍්‍රිය දේශපාලනයේ යෙදෙන බාල ජනතාවාදියාට කියාපු තුරුම්පුවකි. වැඩියත්ම, ලෝකය පුරා හිස ඔසවමින් සිටින දක්ෂිණාංශිකයන්ට එය, අවස්ථාවෙන් ප‍්‍රයෝජන ගැනීමේ ඉල්ලමකි. අතාර්කිකත්වය සහ වෛරය උසිගැන්වෙන විට වැඩියත්ම ඊට බිලි වන්නේ, ආර්ථික දරිද්‍රතාවෙන් පෙළෙන මිනිසුන් ය. ජීවන වියදම් ඉහළ යන විට සහ සාක්කු හිස් වන විට, ජාතිවාදී සහ ආගමික භීතිකා ඉබේ ලියලයි.    ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංක‍්‍රමණික ප‍්‍රශ්නයක් නැත. එහෙත් ඉන්දියානු පවුල් 250 ක් නෙදුන්කෙර්නි නැමැති ගමේ පදිංචි කරවා ඇති බවට පැතිරුණු බොරු ආරංචියක් නිශ්ප‍්‍රභ කිරීම සඳහා විශේෂ නිවේදනයක් නිකුත් කිරීමට රජයේ ප‍්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂවරයාට සිදු විය. මේ බොරු ප‍්‍රවෘත්තිය, රටේ පවතින අතාර්කික වටපිටාව මනාව නිරූපණය කරයි. ඊළඟ මැතිවරණය දියත් වන්නේ සහ අවිචාර බලවේග විසින් එවැන්නක් ජයගනු ලබන්නේ එවැනි අතාර්කික පරිසරයක ය.

තිසරණී ගුණසේකර  

2018 සැප්තැම්බර් 15 වැනි දා ‘දි අයිලන්ඞ්’ පුවත්පතේ පළවූ Idiots and Sharks  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 41

මොණරාගල මිනිස්සු දුන් පණිවිඩය

කොළඹ ප්‍රද­ර්ශ­නය නිද­හස් ලංකාවේ පැවති පළ­මු­වෙනි සංව­ර්ධන ප්‍රද­ර්ශ­නය විය හැකිය. එය කොළඹ ක්‍රමය නමින් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල කලා­පයේ ක්‍රියා­ත්ම­කවූ සංව­ර්ධන ක්‍රියා­ව­ලිය පිළි­බඳ යම් ඓති­හා­සික සට­හ­නකි. එදා රාජ්‍ය ප්‍රධා­නිහු එකී ප්‍රද­ර්ශ­නයේ අර­මුණු ගැන සියලු මාධ්‍ය­වේ­දින් කැඳවා පැහැ­දිලි කළහ. ඊට රජය වෙනු­වෙන් සහ­භාගි වෙමින් සිටි සර් ඔලි­වර් ගුණ­ති­ල­කට කවු­රුන් හෝ විසින් ශ්‍රී චන්ද්‍ර­රත්න මාන­ව­සිංහ මුණ­ග­ස්වනු ලැබීය. සිංහල දුර්වල වුණාට මාන­ව­සිං­හගේ විවේ­චන ගැන දැන සිටි සර් ඔලි­වර් වහා මාන­ව­සිං­හට අතට අත දී සිංහ­ලෙන් මෙසේ කීය.

“මහ­ත්තයා අපට උදව් කරන්න ඕනැ” එකල මාන­ව­සිංහ යනු එජාප රජ­ය­ට වූ ප්‍රබල මාධ්‍ය කාල තුව­ක්කු­වකි. මාන­ව­සිංහ වහා උණ්ඩ­යක් නිකුත් කර­මින් “ගොයියෝ එව්වා හරි­යන්නේ නැහැ” කීය. මේ සිද්ධිය ‘එන්ට­ර්ප්‍ර­යිස් ශ්‍රී ලංකා’වැඩ සට­හන ගැන මාධ්‍ය දැනු­ම්වත් කිරීම පිළි­බඳ මංගල සම­ර­විර ඇමැති වර­යාගේ නිවෙසේ පැවැති සාක­ච්ඡාව අව­සා­නයේ මට සිහි­පත් වුණේ මාධ්‍ය සග­යෙකු ඇසූ ප්‍රශ්න­යක් නිසාය.

“මේක තවත් දැයට කිරු­ළක්ද?” අමාත්‍ය මංගල සම­ර­වීර පිළි­තුරු දෙමින් කීවේ තමා දැයට කිරුළ දැක නැති බවය. සංව­ර්ධන වැඩ සට­හ­නක් යනු නොක­වුට් ප්‍රශ්න­ව­ලට සීමා කිරිම අභා­ග්‍ය­යකි. මොර­ග­හ­කන්ද ජලා­ශය දියෙන් පිරෙන විට, එක් මාධ්‍ය ආය­ත­න­යක් සති තුනක් පුරා ජලා­ශ­යට මැදිවූ වන සතුන් ගැන මෙන්ම ජලා­ශ­යට යටවූ ගම්මාන ගැන රටට සිහි­පත් කළේය. මාධ්‍ය භාවි­තය සහ කුහ­ක­කම අතර වෙන­සට තවත් උදා­හ­රණ උව­මනා නැත.

56 පෙර­ළි­යේදී දිය­සේන ලෙස බණ්ඩා­ර­නා­යක උස්සා තැබූ මාන­ව­සිංහ පසුව දිය බැහැපු සේන ලෙස සම­ච්චල් කළේය. බුද්ධ ජය­න්ති­යට ප්‍රද­ර්ශ­නය කිරී­මට සැල­සුම් කළ, බිමල් රෝයිගේ ගෞතම බුද්ධ චිත්‍ර­ප­ට­යට හොඳ සිංහල පිට­පත් නැති නිසා ප්‍රද­ර්ශ­නය පමා විය. එය ඇසූ අග­මැති බණ්ඩා­ර­නා­යක “ඇයි මාන­ව­සිං­හට කිවේ නැද්දැ”යි විම­සීය. මාන­ව­සිං­හගේ ආණ්ඩු විරෝ­ධය ගැන කී වහාම බණ්ඩා­ර­නා­යක දුන් පිළි­තුර මෙසේය.

“අයිසේ මාන­ව­සිංහ ආණ්ඩු­වට විරුද්ධ වුණාට බුද්ධා­ග­මට විරුද්ධ නෑනේ” බණ්ඩා­ර­නා­යක කී පරි­දිම මාන­ව­සිංහ එකී කාර්ය ඉතා හොඳින් ඉටු කළේය. සර් ඔලි­වර්ට අර ජාතියේ පිළි­තු­රක් දීමට තරම් එදා මාධ්‍ය නිර්භය විය. අද මාධ්‍ය බියෙන් සිටිති යැයි කියන්නේ කීත් නොයාර් බේරා හැරිය බව පිළි­ගන්නා මහින්ද රාජ­පක්‍ෂ පම­ණකි. නිද­හස යනු අනෙ­කාගේ නාසය තුවාල කිරිමේ අව­ස­රය නොවේ.

unnamed 3

මාධ්‍ය කී වෙනිදෝ ආණ්ඩුව නම්, සිය වග­කීම් තේරු­ම්ගත යුතු වේ. හැම මඟු­ල­ටම විරුද්ධ වන්නේ නම් රටක් පව­තින්නේ නැත. රට යනු ජන­තා­වය. ආණ්ඩු රැකී­මට මාධ්‍ය බැඳී නැත. එහෙත් ජන­තාව රැකීම මාධ්‍ය සතු පරම වග­කීම වේ. ප්‍රජා­ත­න්ත්‍ර­වාදී රට­වල් ආණ්ඩු කරන්නේ ජන­තාව තෝරා ගත් දේශ­පා­ලන පක්‍ෂ විසිනි. රතු­ප­ස්වල සිද්ධිය එක් පුව­ත්ප­තක් වාර්තා කළේම නැත. ඒ අර පත්ත­රය ආණ්ඩුවේ පන්ද­මක් වූ නිසාය. ඒ පුව­ත්පත අද ශිෂ්‍ය උද්ඝෝ­ෂ­ණ­ව­ලට කඳුළු ගෑස් ගහන හැටි වාර්තා කරයි.
‘එන්ට­ර්ප්‍ර­යිස් ශ්‍රී ලංකා’වැඩ සට­හන ජන­තාව වෙත ගෙන යන්නේ ජල බවු­සර් සහ කඳුළු ගෑස් නොවේ. ජනතා යහ­ප­තට අවශ්‍ය දේය. එකී වැඩ සට­හන සමඟ රජය මොන­රා­ගල යාම බෙහෙ­වින් සාර්ථ­කව විය. එදා මංගල සම­ර­වි­ර­ගෙන් අර මාධ්‍ය සගයා ඇසුවේ මේක තවත් දැයට කිරු­ළක්ද කියාය. මහ අව්වේ මෙන්ම දබ වැස්සේ දරු­වන් කර­පින්නා ගත් මිනිස්සු හා ගැහැනු පැමිණ රැස් කකා ප්‍රද­ර්ශ­නය නැර­ඹූහ. ඒ පැමිණි ජන­තාව දැයට කිරුළ නැරඹූ අය වෙති. ‘එන්ට­ර්ප්‍ර­යිස් ශ්‍රී ලංකා’වැඩ සට­හන ස්පර්ශ කළ ජන­තාව දැයට කිරු­ළෙන් මේ වැඩ සට­හන වෙන් කොට හඳුනා ගත්තාට සැක නැත. මේ කාලයේ චිත්‍ර­පට පවා ජන­තාව බලන්නේ රූප­වා­හි­නිය හර­හාය. රූප­වා­හි­නිය හර­හාද ‘එන්ට­ර්ප්‍ර­යිස් ශ්‍රී ලංකා’වැඩ සට­හන නැරැ­ඹිය හැකිව තියෙද්දී ජන­තාව පැමි­ණියේ ඇයි? මාධ්‍ය හරහා සත්‍යය දැකිය නොහැකි නිසාද?

මට මොන­රා­ග­ලදී නීති­ඥ­ව­රි­යක මුණ ගැසිණ. මා පැමිණි කාර­ණය ඇසූ ඇයගේ මුහුණ වෙනස් විය.

“ඊයේ අපි හවස ගම­නක් ගියා. රෑ දෙළ­හ­ටත් පාරේ සෙනඟ. අමා­රු­වෙන් ආවේ” පළමු දිනයේ ජන සහ­භා­ගි­ත්ව­යට එය සාක්කි­යකි. ඒ ගැන මගේ සතුට මුසු ප්‍රති­චා­රය දැක්වූ පසුව ඇය මෙසේ කීය.

“මොන­රා­ගල ඉන්න අපියි දන්නේ මෙහෙ මිනි­සුන්ගේ අස­ර­ණ­කම. කන්ට බොන්ට අඳින්ට නැහැ. ඒත් මෙහෙම එක­කට දරු­වොත් උස්සා­ගෙන එන්නේ” ඇය අද­හන දේශ­පා­ල­නය මම දනිමි.

“ඒ වුණාට ඔයා මට කියන්න කෑම කඩ­යක් රෙදි කඩ­යක් වැහිච්ච තැනක්”

“ඒක නම් එහෙම තමා” කී ඇය මාතෘ­කාව වෙනස් කළාය. සත්ත­කින්ම උදාවී ඇත්තේ මාතෘ­කාව වෙනස් කළ යුතු යුග­යකි. රුපි­යල් 2500න් මාස­යක් ජීව­ත්විය හැකි බව කී බන්දුල ගුණ­ව­ර්ධන අද ජීවන විය­දම ගැන කියයි. මාර්ග නීති දඩ වැඩි කිරී­මට එරෙහි සම­හ­රුන් කියන්නේ පාරේ වාහන වැඩි බවය. පාරේ වාහන වැඩි වුණේ සහ ඒවායේ යන්නේ රටේ මිනි­සුන්ය. කෑම කඩ රෙදි කඩ නොවැ­සෙන ලංකාවේ ඇත්තේ දිළි­ඳු­කම නොවේ. ආයෝ­ජ­න­යට ඉඩ ප්‍රස්ථා නැති­ක­මය. ඊට ඉඩ නො සලසා මිනි­සුන්ගේ ආත්මය කෙළෙ­සීම පාප­යකි.

මාධ්‍ය නිද­හස දෝරේ ගලන රටේ ජන­තාව හිඟ­න්නන් බව කියන රටේ මෙවැනි ප්‍රද­ර්ශන පවත්වා පම­ණක් පලක් නැත. ඒ ප්‍රශ්න­ව­ලට පිළි­තුරු දිය යුතුවේ. ප්‍රභා­ක­රන් කී පරිදි දෙස­ති­ය­කින් සියල්ල අම­තක වන රෝග­ය­කින් ශ්‍රී ලංකාව පෙළෙයි. එසේම ‘එන්ට­ර්ප්‍ර­යිස් ශ්‍රී ලංකා’ වැඩ සට­හන වැනි බොහෝ වැඩ සට­හන් අසා­ර්ථක වූ ඉති­හා­ස­යක් අපට ඇත. 1972 පස් අවු­රුදු සැලැස්ම ඊට උදා­හ­ණ­යකි. එදා සිය­රට දේ සිරි­සැප දෙන බව විශ්වාස කොට විදේ­ශීය පොහොර පවා නතර කැරිණි. නිල­ධා­රින් ඉතා සාර්ථක ලෙස වැඩ සට­හන ක්‍රියා­ත්මක කරද්දී පොහොර නැව් පැමිණි බව වාර්තා විය. අර­මුණු අත­රමං විය. රටක් ලෙස අප සිටින්නේ යම් කැප කිරී­මක් කොට අර­මු­ණක් ඉටු­ක­ර­ගත යුතු කාල­ය­කය. ගිනි­ගත් රැවු­ලෙන් සුරුට්ටු පත්තු කර­න්නන් හඳුනා ගත යුතුවේ.
ගෙවී ගිය වසර තුන පිළි­බඳ ආණ්ඩුවේ සම­හර ඇමැ­ති­ව­රුන්ද සිටියේ සතු­ටින් නොවේ. අග­මැති රනිල් වික්‍ර­ම­සිංහ මොන­රා­ගල ගොස් කීවේ දැන් පටන් ගන්න කියාය. මෙහිදී මට 2001 එජාප ආණ්ඩුව සිහි­පත් විය. එදා තිබුණේ චන්ද්‍රිකා බංකො­ළොත් කළ රටකි. මුල් දෙව­ස­රම රස්සා දීම තහ­නම් කළ අග­මැති මේ විදි­ය­ටම පටන් ගැන්මක් අපේක්‍ෂා කළේය. ඊට පෙර චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩුව පැහැර ගත්තාය. 2015දී නැවත රනිල් අග­මැති විය. මෙව­රද ලැබුණේ රටක් නොවේ. ණය උගු­ලකි. මෛත්‍රි-රනිල් පාල­නය එක්ව සාර්ථක ගම­නක් යමින් සිටියි. දැන් ඇත්තේ අස්වැන්න නෙළ­න්නය.

එහෙත් සංව­ර්ධන ගොයමේ කීඩා­වන් නැතිවා නොවේ. ක්‍රියා­දා­මය අධී­ක්‍ෂ­ණය කර­න්නන් ගැන පරි­ස්සම් විය යුතුවේ. වැඩිවූ විශ්‍රාම වැටුප පමා කර­මින් විශ්‍රා­මි­ක­ය­න්ගෙන් 10% එකතු කරන රාජ්‍ය නිල­ධාරි පැළැ­න්ති­යක් සක්‍රීය වේ. හොරා­කෑම පුරුදු කළ ‘ටෙන් ප(ර්)සන්ට්’ කිඹු­ලන් ගෙදර ඇරි­යාට කිඹුල් හූනෝ නිරු­ප­ද්‍රි­තව ආණ්ඩුව සපා කමින් සිටිති. ණය වැඩ සට­හන යන්නේ බැංකු හර­හාය. අධී­ක්‍ෂ­ණය හරි­යට නොකෙ­රු­ණොත් ආයෙත් මුල­ටය. නිකුත් වන ණය මුදල ආයෝ­ජ­නය කෙරෙන හැටි විම­සිය යුතුවේ. එක පල­තුරු කඩ­යක් පටන් ගත් විට ඒ අස­ලින් තවත් පල­තුරු කඩ 6ක් මතුවේ. පල­තුරු කඩ දෙක­කට පසුව පල­තුරු වැවීමේ හා ජූස් බාර් ඇරීමේ වාසිය ජන­ගත කළ­යුතු වේ. සත්ත­කින්ම මින්සුන් අත මුදල් නැතුවා නොවේ. ශක්තිය නැතුවා නොවේ. ඇත්තේ ආයෝ­ජ­නය පිළි­බඳ පවත්නා නොදැ­නීම ය. දැනු­ම්වත් කිරීමේ කාර්ය වඩාත් කළ හැක්කේ මාධ්‍ය හර­හාය. මාන­ව­සිංහ බුද්ධා­ග­මට විරුද්ධ නොවුණා මෙන් මාධ්‍ය ජන­තා­වට පක්‍ෂ විය යුතුවේ. රටේ සංව­ර්ධ­නය ආගම මෙන් ඇද­හිය යුතුවේ. නමුත් ඒ ඇද­හිල්ල හොර­කම් කළත් රට දියුණු කළත් කමක් නෑ වැනි ආග­මක් නොවිය යුතුවේ.

එබැ­වින් ‘එන්ටර් ප්‍රයිස් ශ්‍රී ලංකා’ වැඩ සට­හන කොළඹ ප්‍රද­ර්ශ­න­යෙන්, ගම් උදා­වෙන් හා දැයට කිරු­ළෙන් වෙන­ස්වන හැටි විම­සිය යුතුවේ. එසේම මේ වැය කරන්නේ රටේ ධනය බව නිතර සිහි­පත් කළ යුතුවේ.

නීතිඥ චන්ද්‍රසිරි සෙනවිරත්න

Comment (0) Hits: 97

නිදහසින් පසු රටවැසියාගේ කතාව - ජයවර්ධන සම්ප‍්‍රාප්තිය තෙක් වසර 30 ක ජීවිතය :  1

ආසියාවෙන් ගෝලීය ආර්ථිකය නැතිනම් ලෝක වෙළඳපල සමග පළමුවෙන්ම ගැට ගැසුනු රට ශී‍්‍ර ලංකාවය. ‘77 ජූලි මහ මැතිවරණයෙන් අනපේක්ෂිත විශාල ජයක් ලබා ගත් එ.ජා.ප නායක ජේ.ආර්. ජයවර්ධන බලයට පැමිණි විගස බරපතල, සමගාමී වෙනස්කම් 02ක් වහා සිදු කළේය. පළමු වැන්න, එතෙක් ආනයන අපනයන වෙළඳාමට පනවා තිබූ සීමාවන් හා ඒ වෙනුවෙන් පවත්වා ගත් රාජ්‍ය මැදිහත්වීම් සියල්ල ඉවත්කර අපගේ ආර්ථිකය ලෝක වෙළඳපල ආනයන හා අපනයන සඳහා නිදහස් කිරීමය. දෙවැන්න, එවැනි රාජ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් පහසුවෙන් ගෙන යාම සඳහා සමාජීය බලපෑමට සෘජුව හසු නොවන ආකාරයේ බාල්දු කෙරුණු නියෝජන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාර්ලිමේන්තුවක් සමග විධායක බලයක් ඇති බලසම්පන්න ජනාධපති ධූරයක් හැදීමත් ඊට අනුරූපි මැතිවරණ ක‍්‍රමයක් ස්ථාපිත කිරීමත් ය. ඒ මුලූ පැකේජය මීට අවුරුදු 40 ට පෙර 1978 දී අපට හඳුන්වා දුන්නේ ඉදිරි සංවර්ධනය වෙනුවෙන් අවශ්‍ය, ලෝකයට විවෘත වීමක් ලෙසින්ය. 

විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකය යැයි ජනාධිපති ජයවර්ධන කි‍්‍රයාවට නැගූ මේ නව ලිබරල් ආර්ථික කි‍්‍රයාවලියට පෙර නිදහසින් පසු එතෙක් දසක 03 ක් පැවතියේ රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය සංවර්ධන මූලෝපායකි. සමාජයට ඔරොත්තු දීමට අපහසු වන තරමේ සැළකිය යුතු ගැටළු එහි තිබිණ. එය මූලික වශයෙන් රාජ්‍ය යොදා ගනිමින් ආර්ථිකයේ දිසා නිති සහ වර්ධන ක්ෂේත‍්‍ර ආණ්ඩු විසින් තීන්දු කළ සැළසුම්ගත සංවර්ධනයක් විය. එහි සංවර්ධන ප‍්‍රමුඛතා තීන්දු කෙරුවේ බලයට පත්වන ආණ්ඩුව විසින් ය. බලයට පත් ආණ්ඩු වලට යම් පමණකට රටවැසියාගේ හ`ඩට සවන් දෙන්නට සිදුවුනි. ආසන මට්ටමෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත් වූ මන්තී‍්‍රවරුන්ට ඔවුන්ගේ ඡුන්දදායක බලපෑමෙන් නිදහස් වීම අසීරු වූවකි. 

එහෙත් එහි මූලික ගැටළුව තිබූයේ සමාජ ඉල්ලීම් හා අවශ්‍යතා ඉටු කිරීමේදී වෙළඳපලෙහි පාරිභෝගිකයෙකුට කිසිදු ඉඩක් නොතැබීමෙහිය. සංවර්ධනය යනු ජනමූල කි‍්‍රයාවලියක් යැයි හරියාකාරව අර්ථ ගන්වා නොගැනීමෙන් නිෂ්පාදනය කෙරෙන්නේ කාටදැයි කුමට දැයි යන්න එහි ගැටළුවක් විය. තවත් ආකාරයකට කියන්නේ නම්, රාජ්‍ය මැදිහත්වීම් අත්‍යාවශ්‍ය වූ නිෂ්පාදන හා සේවා ක්ෂේත‍්‍ර හඳුනා වෙන් කරගෙන නොතිබූයෙන් පළමු දසකය කෙළවරදී පෞද්ගලික ආයෝජනයට ආර්ථිකයෙහි ඉඩක් නොතැබීමේ සංවර්ධන ආරවුලක් මතුව තිබිණ. ඒ ආරවුලෙහි රටවැසියා වෙළඳපලෙහි වැදගත් සාධකයක් නොවුනි.

වෙළඳපල තේරීම්ද කෙමෙන් රජයේ වගකීමක් හා තීන්දුවක් බවට පත්ව තිබිණ. ඒ ගමනෙහි නිදහසින් පසු පළමු දසකය අවසන් වනවිට අවශ්‍ය අයුරු සමාජ සංවර්ධනයක් සිදු නොවුනු බැව් අත් දුටුවකි. එනිසා යටත් විජිත යුගයේ ස්ථාපිත වූ සමාජ සුභසාධනය සමාජ බලපෑම් මත පුළුල් කෙරුණත් ඒවා ප‍්‍රාථමික රාජ්‍යවාදී සේවාවන් ලෙස සමාජයට බරක් විය. එවැනි පසුබිමක, නිදහසින් පසු දෙවන දසකය වූ 60 දසකයෙහි වමේ දේශපාලන බලපෑමෙන් විශේෂයෙන් සෝවියට් දේශය හා චීනය පොදු සමාජ සංවර්ධනයෙහි පරමාදර්ශී ආකෘති ලෙස තහවුරු කෙරුණි. ජනතාවාදී ග‍්‍රාමීය දේශපාලන නැඹුරුවක් තිබූ ශී‍්‍ර.ල.නි.පය ඊට ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමේදී වඩ වඩා වාම පෙනුමක් ගත්හ. එහි ප‍්‍රතිපලයක් ලෙස සංවර්ධනය වෙනුවෙන් රාජ්‍යවාදී ආර්ථිකයක් මත තැබූ දේශපාලන විශ්වාසය විසින් ඒකාධිකාරී පෞද්ගලික ව්‍යවසායන් රජයට පවරා ගැනීමේ ප‍්‍රවණතාවයක් 60 දසකයෙහි පළමු භාගයේ දැකිය හැකි වන්නේය. පෞද්ගලික ක්ෂේත‍්‍රයේ වර්ධනයට තිබූ ඉඩ ඉන් තවදුරටත් සීමා කෙරිණ. ඒ හේතුවෙන් රැුකියා උත්පාදනය රාජ්‍ය ආර්ථිකයේ වගකීමක් බවට පත් වුනි. පුළුල් කෙරුණු රාජ්‍ය සේවා හා නිෂ්පාදන ආයතන ආණ්ඩු විසින් රැුකියා ලබාදීමට යොදා ගනු ලැබුවේ එබැවින්ය. ඒවායේ රැුකියා සැපයුමෙහිදී ආණ්ඩු පක්ෂයේ දේශපාලන වුවමනාවන්ද නිතැතින්ම බලපෑවේය. එවැනි රාජ්‍ය ආයතන පාලනයට හා කලමනාකරණයට දේශපාලන පත්වීම් ලබා දීම රීතියක් බවට පත් විය. එමගින් කාර්යක්ෂම, ලාභදායි ආයතන ලෙස ඒවා කලමනාකරණය කිරීමේ අවකාශය ඇහිරිණ.

මේ රාජ්‍යවාදී සංවර්ධන ආකෘතියෙහි හොඳ නරක දෙකම ඇත. අනාගතය වෙනුවෙන් ගත යුත්තක් වාගේම නොගත යුත්තක්ද ඇත. සංවර්ධන ආකෘතියක් ලෙස එහි වැදගත් සාධකය වන්නේ ජාතික ආදායම හා වත්කම බෙදී යාමේ සමාජ සාධාරණත්වයට ප‍්‍රමුඛතාවක් දීමය. එබැවින් නගරය හා ගම අතරත් පොහොසත් හා දුප්පත් සමාජ අතරත් පැවති ‘‘ඇති නැති පරතරය’’ සමනය කරගැනීමේ උත්සාහයක් එහි විය. එය මූලික දේශපාලන සිද්ධාන්තයක් ලෙස තබා ගනිමින් එම සංවර්ධනය අර්ථ ගන්වනු ලැබූයේ ස්වයංපෝෂිත රටක් වෙනුවෙන් මෙරට නිෂ්පාදනය දිරි ගැන්වීමට ආනයනය සීමා කෙරෙන ජාතික ආර්ථික කි‍්‍රයාවලියක් වශයෙනි. එය ආනයන ආදේශන නිෂ්පාදන කි‍්‍රයාවලියක් විය. එනමුත් එහි තිබූ ඓන්ද්‍රීය සීමාව වූයේ අත්‍යාවශය පරිභෝජනය සඳහා වූ ආනයන වෙනුවෙන් මෙරට ආදේශක නිෂ්පාදන නොවීමෙහිය. නිදසුනක් ලෙස වාර්ෂිකව විශාල ආනයන වියදමක් දරන්නට වූ පරිප්පු, තිරි`ගු, සීනි සඳහා උක්, ලොකු ළුනු හා කොත්තමල්ලි වැනි කෘෂි නිෂ්පාදන සඳහා ආදේශන නොවුනි. අපගේ ආදේශක නිෂ්පාදන වූයේ සමාජයේ දෛනික පරිභෝජනයට එතරම් අදාල නොවුනු බැර කර්මාන්ත ක්ෂේත‍්‍රයේ නිෂ්පාදනය. ආදේශ නිෂ්පාදනය වෙනුවෙන් රාජ්‍ය මැදිහත් වීමෙන් පිහිටුවනු ලැබූයේ වානේ, සිමෙන්ති, ටයර්, ලෝහ භාණ්ඩ, පි`ගන් වැනි රාජ්‍ය සංස්ථාවන් ය.  

ඒ ආවේනික ඓන්ද්‍රීය සීමාවන් සමග එහි අහිතකර පැත්ත වූයේ පුද්ගල පරිභෝජනයද ආණ්ඩු විසින් තීන්දු කිරීමය. ස්වාධීන ජනතා කි‍්‍රයාකාරිත්වයෙන් විවිධ සේවා සමූපාකාර මුදවා රජයේ බලපෑමට ඒවා යටත් කෙරුණේද පරිභෝජනය නියාමනය කිරීමේ රජයේ අවශ්‍යතාව වෙනුවෙනි. ඒ වෙනුවෙන් අත්‍යාවශ්‍ය පාරිභෝගික භාණ්ඩ වර්ග ආණ්ඩු විසින් ලේඛනගත කර රජයේ ගණන් හැදීම මත සළාකයට ලබා දෙනු ලැබිණ. එය දේශපාලනිකව, සැමට එකසේ සැළකීමේ ප‍්‍රගතිශීලිත්වයක් ලෙස ඉදිරිපත් කෙරුණි. භාණ්ඩ ආනයනය හා ආදේශන නිෂ්පාදනය සහමුලින් රජයේ ආධිපත්‍යයට යටත්කර ගැනීමෙන් ආර්ථිකයෙහි පෞද්ගලික ව්‍යවසාය හා ආයෝජන අවකාශය අතිශය බරපතල ලෙස සීමා කෙරුණි. එබැවින් වෙළඳපල තරගයක් මත නිෂ්පාදිත භාණ්ඩ ගුණයෙන් හා පෙනුමෙන් වැඩි දියුණු කිරීමේ වුවමනාවක් ඉල්ලූමක් නොවුනි. එම නිෂ්පාදනවල තත්ත්වය හා පෙනුම වැඩි දියුණු කළ නොහැකිවූ තවත් බරපතල හේතුවක් වූයේ අපගේ ප‍්‍රධාන වෙළඳ හා ආධාරක රාජ්‍යයන් සෝවියට් කලාපීය රාජ්‍යයන් වීමය. ඒවායෙන් අපට ලබාගත හැකිවූ තාක්ෂණය දියුණු තාක්ෂණයක් නොවුනි. ඔවුන් සතු වූයේ ‘‘සඳ තරණය’’ සඳහා තරග වදින තාක්ෂණයක් මිස පාරිභෝගික තේරීම් සඳහා දියුණු කළ තාක්ෂණයක් නොවේ. ජපානය, බටහිර යුරෝපය හා ඇමෙරිකාව දියණු කළ නවීන තාක්ෂණ හා කලමනාකරණ පිළිවෙත් මේ රාජ්‍යවාදී සංවර්ධනයට නොලැබිණ. 

නිදහසින් පසු තෙවන දසකය වූ 70 දසකය අවසන් වනවිට එම සංවර්ධන ආකෘතියෙහි වූ ‘‘සමාජ සාධාරණත්වය’’ දියුණු පොහොසත් සමාජයක ඉහළ අගයන්ට ගැලපෙන්නාවූ සමාජ සාධාරණත්වයක් දක්වා වැඩි දියුණු වූවක් නොවුනි. සාමාන්‍ය රජයේ සේවයේ අතිකාල නොමැතිව යහපත් ජීවිතයක් සඳහා පැය 08 ක වැඩ දිනයකට ප‍්‍රමාණවත් වැටුපක් නොලැබිණ. සේවා පරිසරය හා කාර්යාලීය පහසුකම් රළු, හිර කෙටුණු, විධාන මත ගෙවුනු පසුගාමී පරිසරයකි. විධිමත් අධ්‍යාපනය නිදහස් අධ්‍යාපනයක් වූවත් 70 දසකය අවසන් වනවිටද පංති කාමරයේ කි‍්‍රයාකාරිත්වය ඊට පෙර දසක වලට වඩා දියුණුවක් ලැබූ අධ්‍යාපනයක් නොවුනි. 60 දසකය වනවිට විශ්ව විද්‍යාල අධ්‍යාපනය බි‍්‍රතාන්‍යයින්ගේ ආකෘතියෙහි සිංහල දිගුවක් වූවා පමණි. එබැවින් එය රාජ්‍ය රැුකියා වෙනුවෙන් සුදුසුකම් සැපයූ උසස් අධ්‍යාපනයක් ලෙස නතර වී තිබිණ. 70 ආණ්ඩුව ඒ අධ්‍යාපන අර්බූදය සඳහා ඉදිරිපත් කළ ‘‘නව අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය’’ වැඩවසම්වාදී නැඹුරුවක් තිබූවකි. නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවය හා පොදු මගී ප‍්‍රවාහනයද තොග සේවා සඳහා ව්‍යාප්ත කෙරුණා මිස, කාර්යක්ෂමතාව, සුව පහසුව හා නවීනත්වය වැදගත් යැයි සැළකූ සේවා නොවීය. 70 දසකය අවසන් වන විට තිබූ සංවර්ධන ආකෘතිය එබැවින් ආණ්ඩුවේ දේශපාලනය මත තවදුරටත් ශක්තිමත් කළ රාජ්‍ය යාන්ත‍්‍රණයක් විසින් පුද්ගල හා සමාජ අවශ්‍යතා පාලනය කර තබා ගැනීමේ ආකෘතියක් විය. ‘‘අනාගත සෞභාග්‍ය’’ සඳහා ‘‘වර්තමානයේ කැප කිරීම’’ ලෙස එයට ජනතාවාදී අර්ථයක් දෙනු ලැබිණ. එහෙත් එය එළෙසින් බාර ගැනීමට සූදානම් වූ සමාජයක් නොසිටියහ.

දේශපාලන බලය මත කොළඹට කේන්ද්‍රගත කෙරුණු රාජ්‍ය කි‍්‍රයාවලියක් මත මුදල් බෙදී යාමේ සමාජ සාධාරණත්වයක් තබා ගැනීමට උත්සාහ දැරූ සංවර්ධන මූලෝපායෙහි තිබූ සිංහල ආධිපත්‍ය විසින් දෙමළ ප‍්‍රදේශ අත හැරෙන්නේය යන්න ඔවුන්ගෙන් මතු වූ වැදගත් වලංගු විවේචනයක් විය. රාජ්‍ය මැදිහත්වීමෙන් ආරම්භ කළ දුසිමකට වැඩි නිෂ්පාදන සංස්ථා අතුරින් උතුරු නැගෙනහිරට ගෙන යනු ලැබුවේ 04 කි. ඉන් කන්කසන්තුරේ සිමෙන්ති කම්හල ආරම්භ කෙරෙන්නේ දෙමළ දේශපාලන නායකත්වය ඞී.එස්. සේනානායකගේ ආණ්ඩුවේ වැදගත් හවුලක්ව සිටියදී කර්මාන්ත දෙපාර්තමේන්තුවේ කම්හලක් ලෙස 1950 දීය. එහෙත් 1956 දී එය රාජ්‍ය සංස්ථාවක් බවට පත් කෙරෙන විට එහි අති බහුතර සේවක පිරිස සිංහල බෞද්ධ විය. එබැවින් ඔවුන් වෙනුවෙන් කනකසන්තුරේ සිංහල විදුහලක් සහ පන්සලක් පිහිටුවනු ලැබිණ. වාලච්චේනි කඩදාසි කම්හල එහි ආරම්භ කෙරුණේ ප‍්‍රධාන අමුද්‍රව්‍ය පිදුරු වූ හෙයින් එයට අම්පාර වැදගත් වූයෙනි. පරන්තන් රසායන හා පුල්මුඩෙයි ඛනිජ වැලි සංස්ථා ආරම්භ කෙරුණේද අමුද්‍රව්‍ය වෙනත් පළාත්වල නොතිබුණු හෙයිනි. නමුත් බහුතර සේවක පිරිස් ඒ පළාත්වල දෙමළ පිරිස් නොවුනි. බහුතරය සිංහල විය. 

එයට විසඳුමක් ලෙස ඔවුන් ඉල්ලා සිටියේ දෙමළ භාෂාව බහුතරයක් භාවිත කරන ප‍්‍රදේශ සඳහා දෙමළ පරිපාලනයකි. එවැනි බලයක් සිංහල පළාත් සඳහාද ඉල්ලා සිටියේ නම්, රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය සංවර්ධන මූලෝපායේ පුද්ගලයාට හා ප‍්‍රජාවට තීන්දු ගැනීමට තිබූ බාධා සහ තහංචි යම් පමණකට අභියෝග කෙරෙන්නට ඉඩ තිබිණ. සියල්ල කොළඹින් තීන්දු කිරීම සීමා වන්නට ඉඩ තිබිණ. එහෙත් ඒ වෙනුවට සිංහල දේශපාලනය විසින් ඒකීය රාජ්‍යයක් ඉල්ලා සිටීමෙන් රාජ්‍යවාදී සංවර්ධනයෙහි ප‍්‍රජා සහභාගිත්වය අහෝසි විය. කොළඹින් සියලූ තීන්දු ගැනීම දිගින් දිගටම සිංහල පළාත් වලටද අවාසි වූවත් දෙමළ ප‍්‍රදේශ වලට ඔවුන් ඉල්ලා සිටි බලය නොදීමේ චණ්ඩිකම හමුවේ සිංහල සමාජය සියලූ අවාසි ඉවසා දරා ගනු ලැබීය.

ඒ ආර්ථික බර ප‍්‍රකාශයට පත් වන්නට වූයේ රජයේ සේවකයින්ගේ පැත්තෙනි. එයද ආණ්ඩුවේ සිටි වමේ ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙහි වෘත්තීය සමිති සහ ශී‍්‍ර.ල.නි.ප සමිති හරහා නොවේ. ඒවා දිගින් දිගටම ආණ්ඩුවේ රාජ්‍යවාදී සංවර්ධන මූලෝපාය ‘‘සමාජවාදයට’’ මුල පිරුමක් ලෙස තේරුම් ගැනීම නිසාවෙන් ආණ්ඩුවට එරෙහිව වෘත්තීය සමිති පියවර ගැනීමෙන් ඔවුහු මග හැරියහ. එබැවින් සේවක විරෝධය මතු වන්නේ 1976 ඔක්තෝම්බරයේදී රත්මලාන දුම්රිය වැඩපළෙහි ආධුනික කම්කරුවෙකු විසින් අලූත් පාසල් වර්ෂය සඳහා දරුවන්ගේ පාසල් පොත් මිළදී ගැනීමට රුපියල් 50 ක දීමනාවක් ඉල්ලා ආරම්භ කළ විරෝධතා ව්‍යාපාරය ඔස්සේය. ආරම්භයේදී එය හෑල්ලූ කිරීමට එයට ‘‘ජා-ජා මොරේ කණ්ඩායම’’ යැයි වෘත්තීය සමිති නායකයින් කීවත් සේවක ආකර්ශනය හමුවේ දුම්රිය සමිති සියල්ලටත් පසුව අනෙක් රජයේ වෘත්තීය සමිති වලටත් එම ඉල්ලීම සමග ඊට හවුල් වන්නට සිදු විය. බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ආණ්ඩුව අර්බූදයට තල්ලූ කිරීමටත් ජයවර්ධන බලයට ඒමටත් පසුබිම හැදෙන්නේ එමගින්ය. 

එනමුත් ඒ කිසිවකින් රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය සංවර්ධනය පිළිබඳව ප‍්‍රශ්න කිරීමක් නොවුනි. එබැවින් ජයවර්ධන ජනාධිපතතිට කිසිදු සමාජ කතිකාවකින් තොරව, රටේ සංවර්ධනය වෙනුවෙන් යැයි ඔහුගේ න්‍යාය පත‍්‍රය එලි දැක්වීමට ඉඩ ලැබිණ. එහි පල විපාක අවුරුදු 40 ක් පුරා අපි අත් විඳිමු. ඒ ගැන කතාව ලබන සතියට ඉතිරි කරමි. 

කුසල් පෙරේරා

ඉරිදා ලක්බිම

Comment (0) Hits: 31

රාජ්‍ය මූල්‍ය ශක්තිමත් කර ගැනීම: ණය ප‍්‍රශ්නයට වැරදි විසඳුම්

‘‘ණය බර වැඩියි. ඒක නිසා ආර්ථිකය ගොඩගන්න ආණ්ඩුවට හැකියාවක් නැහැ.’’, ‘‘අයවැය පරතරය අඩු කර ගැනීමට රාජ්‍ය මූල්‍ය ශක්තිමත් කර ගැනීමේ වැඩපිළිවෙලක්’’, ‘‘2020 වන විට රාජ්‍ය ණය ප‍්‍රමාණය, දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 70 දක්වා පහළට.’’, මේ වනාහී, පසුගිය කාලයේ අපට අසන්ට ලැබුණු අදහස්, උපාය මාර්ග සහ අරමුණු ගැන කියැවුණු ප‍්‍රකාශ කිහිපයකි. 

ආනයනික පරිභෝජනය අඩු කර ගැනීම සඳහා තීරුබදු වැඩි කිරීම යහපති

දැන් සිදුවෙමින් තිබෙන්නේ, ආණ්ඩුවේ ආදායම් වැඩි කර ගැනීම සඳහා බදු වැඩි කිරීමේ පිළිවෙතක් ක‍්‍රියාවේ යෙදවීමකි. ආනයනික පරිභෝජනය (පරිභෝජනය සඳහා ආනයනය කිරීම) අඩු කර ගැනීම අරමුණු කරගෙන, බදු වැඩි කිරීමේ පිළිවෙතක් රටක් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම නරක නැත. ශ‍්‍රී ලංකාවේ පරිභෝජනය, රටේ දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 80 ක පමණ ඉහළ අගයක් ගනී. මෑතකදී සංවර්ධනය වූ රටවල එම ප‍්‍රමාණය තිබුණේ සියයට 60 ක් වශයෙනි. 

වේලාසනින් රාජ්‍ය මූල්‍ය ශක්තිමත් කර ගැනීමේ ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීමෙන් ආර්ථික වර්ධනය ඇනහිටී

කෙසේ වෙතත්, වර්තමානයේ ආණ්ඩුවේ වියදම් ද ඉතා තදින් සීමා කෙරේ. විශේෂයෙන් පොදු වියදම් (යටිතල වියදම්) සීමා කෙරේ. එහි අරමුණ වන්නේ අයවැය පරතරය අඩු කර ගැනීමයි. එවැනි උපාය මාර්ගයක් අනුගමනය කිරීමෙන් ඇති විය හැකි නරක පැත්ත, දළ දේශීය නිෂ්පාදන වර්ධනයේ ප‍්‍රමාණයන්ගෙන් අපට දැක ගත හැකි වනු ඇත.

වර්තමානයේ ලංකාවේ ආර්ථිකය වර්ධනය වන්නේ සියයට 4 කට අඩු මන්දගාමී වේගයකිනි. ඊට හේතුව, ආණ්ඩුව පැත්තෙන් ලැබිය යුතු තල්ලූව නොලැබී යාමයි. මෙවැනි අඩු වර්ධන වේගයකින් ශ‍්‍රී ලංකාවට ‘සංවර්ධිත’ ශ්‍රේණියට ළඟා විය නොහැකි වනු ඇත. මෑතකදී සංවර්ධනය වූ තායිවානය සහ දකුණු කොරියාව වැනි රටවල් ඒ තත්වයට පැමිණියේ, දශක තුනක පමණ කාලයක් තිස්සේ එක දිගට සියයට 8-9 අතර ආර්ථික වර්ධන වේගයක් පවත්වා ගැනීමෙනි. 

තිරසර සංවර්ධනයක් සඳහා රාජ්‍ය මුල්‍ය අංශයේ සහායක් අවශ්‍ය කෙරේ

ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික වර්ධනය වේගවත් කළ හැකි අංශ ශක්තිමත් වන පරිද්දෙන් රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් සහ/හෝ බදු සහන සැලසිය යුතුව තිබේ. ඉදිරි දශක කිහිපය තුළ ඒක පුද්ගල ආදායම ප‍්‍රමාණවත් පරිද්දෙන් ඉහළ නංවා ගත හැක්කේ එවිට ය. එය කළ හැකි අංශ කිහිපයක් වන්නේ, විශ්ව විද්‍යාල සංවර්ධනය කිරීම හෝ ඉලක්කගත අංශ කෙරෙහි අවශ්‍ය කරන පුහුණු ශ‍්‍රමය සපයා ගත හැකි වන පරිද්දෙන් ශ‍්‍රම බලකාය වර්ධනය කර ගැනීම වැනි අංශ කෙරෙහි යොමු වීමයි. එසේම අපට වඩා දියුණු ආර්ථිකයන් ඇති රටවලින් අපට අවශ්‍ය කරන තාක්ෂණ ඥානය ලබා ගැනීමත් තවත් ක‍්‍රමයකි. අපේ රටේ සුළු සහ මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාවසායන් හරහා නිෂ්පාදනය කෙරෙන භාණ්ඩ සහ සේවා සඳහා වන අපනයන වෙළඳපොළවල් සොයා ගැනීමත් තවත් ක‍්‍රමයකි. 

හුදෙක් අයවැය හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා පමණ් ආණ්ඩුව මේ අවස්ථාවේ යොමු නොවිය යුත්තේ එබැවිනි. අයවැය හිඟය, රටේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 3-4 දක්වා වන ප‍්‍රමාණයකට අඩු කර ගැනීමට බලනවා වෙනුවට, දැනට පවතින සියයට 6-7 සීමාවේ එය පවත්වා ගැනීම යෙහෙකි. ඒ ආකාරයෙන්ම, රාජ්‍ය ණය ප‍්‍රමාණය, දැනට පවතින පරිද්දෙන්, දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 80-85 සීමාවේ පවත්වා ගැනීම, එය අඩු කර ගැනීමට බලනවාට වඩා යෙහෙකි.

විපතට පත් මූල්‍ය සමාගම් සහ ශ‍්‍රී ලංකා ආර්ථිකයේ සාම්‍යතාවන් 

විපතට පත් මූල්‍ය සමාගම් ගැන  ඕනෑවටත් වඩා අත්දැකීම් දැන් අපට තිබේ. ඒවායේ මුදල් යෙදවූ තැන්පත්කරුවන්ගේ අඳෝනා අප  ඕනෑවටත් වඩා අසා තිබේ. ‘අපේ සල්ලි අපට ආපසු දෙනු’ යන්න ඔවුන්ගේ එකම ඉල්ලීමයි. මේ තැන්පත්කරුවන්ගේ මුදල් ආපසු ලබා දීමට නම් යම් කිසි අලූත් ව්‍යවසායකයෙකුට මූල්‍ය සමාගම පැවරිය යුතුව තිබේ. එහෙත්, ණය කන්දක් කර ගසාගෙන සිටින සමාගමක තමන්ගේ මුදල් ආයෝජනය කිරීමට කිසි ව්‍යවසායකයෙකු කැමති වන්නේ නැත. ඊට හේතුව වන්නේ, ව්‍යාපාරය භාරගත් සැණින් තැන්පත්කරුවන්ගේ මුදල් එක වර ආපසු ගෙවා දැමීමට සිදුවීමෙන් තමන්ගේ ලාභ ප‍්‍රමාණය අඩු කර ගැනීමට ව්‍යවසායකයෙකු කැමති නොවන බැවිනි.

මෙවැනි අර්බුදයකට මුහුණදෙන සමාගමක පරණ අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සහ කොටස්කරුවන්ගේ ප‍්‍රථම අභියෝගය වන්නේ, අලූත් ව්‍යවසායකයාගේ මුදල් ලබාගෙන, වඩාත් දුරදක්නා ආර්ථික නුවණකින් යුතු අලූත් ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කොට පරණ ව්‍යාපාරය ගොඩගන්නා තෙක් ඉවසා සිටින්නැයි තැන්පත්කරුවන්ට ඒත්තු ගැන්වීමයි. එසේ ලබා ගන්නා ආදායමෙන් කොටසක්, තැන්පත්කරුවන්ගේ ණය පියවීම සඳහා පියවරෙන් පියවර කොටස් වශයෙන් පාවිච්චි කළ හැකිය.

මේ සන්සන්දනය සර්ව සම්පූර්ණ නැතත්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය දැන් පවතින තත්වය වටහා ගැනීමට එය පිටිවහලක් කර ගත හැකිය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන ආර්ථිකය, විපතට පත් මූල්‍ය සමාගමක් වැනි ය. අයවැය පරතරය අඩු කර ගැනීම සඳහා (යටිතල වියදම් අඩු කරගෙන) රාජ්‍ය මූල්‍ය තත්වය ශක්තිමත් කර ගන්නා ලෙසත්, රාජ්‍ය ණය බර අඩු කර ගන්නා ලෙසත් ආණ්ඩුවට උපදෙස් දෙන ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල’, අර කී විපතට පත් මූල්‍ය සමාගමෙන් තමන්ගේ මුදල් එක වර ඉල්ලා සිටින තැන්පත්කරුවන්ට සමාන ය. 

විපතට පත් මූල්‍ය සමාගමක අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයට සමානත්වයක් දරණ ආණ්ඩුව, මේ තත්වය ‘ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලට’ ඒත්තු ගැන්විය යුතුව තිබේ. මුලින්ම ශක්තිමත්, තිරසාර සංවර්ධන මාවතක රට ගමන් කළ යුතුව තිබේ. එසේ කිරීමෙන් යම් ප‍්‍රගතියක් අත්කර ගත් පසු, ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ණය ගෙවා දැමිය හැකිය. මූල්‍ය සමාගමේ කොටස්කරුවන්ට සමානත්වයක් දරණ මේ රටේ ජනතාව, තමන්ගේ අනාගතය ගැන ආණ්ඩුව වගබලා ගනු ඇතැයි එවිට විශ්වාසය තබනු ඇත.

ණය දෙන ආයතනවලට වරද පැටවිය නොහැක

තැන්පත්කරුවන් තමන්ගේ මුදල් වහා ඉල්ලා සිටීම ගැන ඔවුන්ට වරද පැටවිය නොහැක්කේ යම් සේ ද, තමන් රජයට සපයන ණය ආපසු ගෙවා දැමීම සඳහා වන ශක්තිමත් රාජ්‍ය මූල්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් ඇති කර ගත යුතුව ඇති බවට ආණ්ඩුවට උපදෙස් දෙන ‘ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදලටත්’ දොස් කිව නොහේ. ණය දෙන අය තමන්ගේ ණය ආපසු අයකර ගැනීමේ සහතිකයක් ඉල්ලා සිටීම අසාධාරණ නැත. 

පෞද්ගලික ව්‍යාපාර ලෝකයේ පවා, සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෝ සහ ව්‍යවසායකයෝ තමන්ගේ ව්‍යාපාර සැලසුම් සකස් කර ගැනීමෙන් පසු, තමන් වෙත ණය ලබා දෙන්නන්ට තමන්ගේ කොන්දේසි ඉදිරිපත් කරති. මේ සමාගම්වල ව්‍යාපාරික සැලසුම් සකස් කරන්නේ ණය දෙන්නන් නොවේ. මන්ද යත්, ඔවුන්ට ව්‍යාපාරික ඥානයක් නැති බැවිනි. එසේම අදාළ සමාගම සතු තරගකාරීත්වය පිළිබඳ අවබෝධයක් ද ඔවුන්ට නැති බැවිනි. 

ඒ ආකාරයෙන්ම, රටකත් සංවර්ධන සැලසුම් සකස් කළ යුත්තේ ආණ්ඩුව මගින් මිස (ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වැනි) ණය දෙන ආයතනයක් මගින් නොවේ. ඒ මන්ද යත්, රටක් වශයෙන් තමන් සතු තරගකාරී හැකියාවන් ගැන දන්නේ ඒ රටේ නායකයන් වන බැවිනි. එකිනෙක රටක් සතු හැකියාවන් පිළිබඳ දැනුමක් ණය දෙන ආයතනවලට ඇතැයි සිතිය නොහැක. ණය දෙන ආයතනයකට කළ හැක්කේ, සම්මත උපමානයන් පිළිබඳව රටකට උපදෙස් දීම පමණි. 

සංවර්ධනය සඳහා අවශ්‍ය කරන දැනුම, උපායමාර්ග සහ ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ හැකියාව රටක නායකත්වයකට ඇතැයි ණය දෙන ආයතනයක් ඒත්තු ගත් විට, එම ආයතනය ඒ රට කෙරෙහි ඇඟිලි ගැසීමට එන්නේ නැත. එසේම, ඒ රටේ ආර්ථික සැලැස්මට ආධාර කිරීමට මිස එය අඩපණ කිරීමට එන්නේ ද නැත. 

අනිත් අතට, යම් රටක නායකත්වයකට එවැනි හැකියාවක් හෝ දැනුමක් නැතැයි ණය දෙන ආයතනයක් අවබෝධ කර ගත් විට එවැනි ණය දෙන ආයතන තමන්ගේ අතට තීරක බලය ගැනීමට බලන අතර, තමන් සපයන ණය මුලින් ආපසු අයකර ගැනීම ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීමට පෙළඹෙයි. එසේ කිරීම ණය දෙන ආයතනයක වරදක් යැයි ගත හැක්කේ කෙසේද?

2018 අගෝස්තු 21 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ Fiscal Consolidation: Wrong Solution for Debt නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 85