V2025

විචාර

රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයේ බර තවත් වැඩි කර ගැනීම

ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායකත්වයන්, හොඳම කාලවලදී පවා, විවාදාපන්න මාතෘකාවක් බවට පත්ව ඇත. එහෙත් දැන් ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවේ’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුවේ’ පරීක්ෂණ සැසිවාර මාධ්‍යයටත් විවෘත කොට ඇති තත්වයක් තුළ, එවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආයතන පිළිබඳ ලොමු දැහැගැන්වෙන තොරතුරු වැඩි වැඩියෙන් මහජන අවධානයට ලක්වීම හේතුකොටගෙන, ඒවා ප‍්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ ඇති අතිශය වැදගත්කම වෙනදාට වඩා ඉස්මතු වී තිබේ. එසේ තිබියදී, ළඟදී විවෘත කිරීමට නියමිත ‘නෙළුම් කුලූනත්’ වාණිජ ව්‍යාපෘතියක් බවට පත්කිරීම සඳහා තවත් රාජ්‍ය ආයතනයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට ගිය සතියේ කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබීම පුදුමඑලවන සුළු ය.

පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ආරම්භ කෙරුණු මේ නෙළුම් කුලූන යන ව්‍යාපෘතියම ප‍්‍රශ්නාකාරී ය. එය ආරම්භ කෙරුණේ, ආණ්ඩුවේ විශේෂ ඉල්ලීමක් නැතිව, බාහිරින් ගෙනෙන ලද ආයෝජන යෝජනාවක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. පසුව එම ව්‍යාපෘතිය විවිධ පමාවීම්වලට ලක්වූ අතර, විගණකාධිපතිවරයා එහි අවකලමණාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ චෝදනා මතුකොට තිබුණි.

එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු ආරම්භ කිරීමේ පටන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ එම ව්‍යාපෘතිය ඇදෙමින් පැවතියත්, ‘චයිනා එක්සිම් බැංකුවේ’ ඩොලර් මිලියන 104.3 ක වියදමින් ඇරැුඹී තිබූ එවැන්නකින් රටට ඇති ආර්ථික අවශ්‍යතාව කුමක්ද යන්න පැහැදිලි කිරීමට මේ දක්වා කිසිවෙකුට හැකි වී නැත. මේ අතර එය, මහින්ද රාජපක්ෂගේ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂයේ ලාංඡනය වන ‘පොහොට්ටුවට’ දැඩි රූපමය සමානත්වයක් දක්වන බවක් ද පෙනෙන්ට තිබේ.

විවිධ පමාවීම් මධ්‍යයේ, කෙසේ වෙතත් අවසානයේ එහි ගොඩනැගීම් කටයුතු සමාප්ත වී දැන් මේ මස අවසානයේ එය විවෘත කිරීමට නියමිතව තිබේ. එහෙත් එය වාණිජමය ප‍්‍රතිලාභ සහිත ව්‍යාපෘතියක් වශයෙන් පවත්වාගෙන යාමට ඉදිරිපත් වන කිසි පාර්ශ්වයක් සිටින බවක් පෙනෙන්ට නොවුණි. ඒ තත්වය තුළ, තවත් එක් රාජ්‍ය ව්‍යවසායයක් වශයෙන් එය ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමට දැන් කැබිනට් අනුමැතිය ලැබී තිබේ.

මේ වන විට රාජ්‍යය සතුව පවතින වෙනත් ව්‍යවසායික ව්‍යාපෘතිවල අපමණ නාස්ති තිබියදී, මෙය ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාම විනිවිදභාවයෙන් යුත් අධීක්ෂණයක් සහිත, රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල් ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් ස්ථාපිත කිරීමට තීරණය නොකර, එය ගොඩනැගීම සඳහා චීනයෙන් ලබාගත් ණය ආපසු ගෙවීමේ බරෙන් මේ වන විටමත් මිරිකී සිටින රටේ බදු ගෙවන්නන්ට අමතර බදු බරක් පටවන තවත් රාජ්‍ය ව්‍යාපෘතියක් බවට එය පත්කිරීමට ප‍්‍රතිපත්ති තීරකයන් තීන්දු කෙළේ මන්ද යන්න හිතාගත නොහැක.

ශ‍්‍රී ලංකාව, දශක ගණනාවක් තිස්සේ විශාල රාජ්‍ය අංශයකින් සමන්විත රටකි. මහ භාණ්ඩාගාරයේ දත්තවලට අනුව, මේ වන විට රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ව්‍යාපෘති 400 ක් පමණ අපට තිබේ. ඒවායේ සේවක සංඛ්‍යාව දස ලක්ෂයකට අධික ය. එහෙත් මෙකී ව්‍යාපෘතිවලින් ලාභ ලබන්නේ හෝ ජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ ගෙන දෙන්නේ අතලොස්සක් පමණි. බොහෝ වශයෙන් මේ රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් පවතින්නේ මහජන සේවා සැපයුම්කරුවන් වශයෙන් නොව, රැුකියා සපයන ආයතන වශයෙනි. ඒ සඳහා අති විශාල සම්පත් ප‍්‍රමාණයක් වැය කරනු ලැබේ. වත්කම් රාශියක් පාවිච්චියට ගනු ලැබේ. මුදල් අමාත්‍ය මංගල සමරවීම පසුගිය ජුනි මාසයේ පෙන්වා දුන් පරිදි, රාජ්‍ය ව්‍යවසාය 70 කින් 2018 දී ලැබූ පාඩුව රුපියල් බිලියන 160 කි. එය, ඊට කලින් පැවති එම රාජ්‍ය ආයතනවල අලාභය දෙගුණ වීමකි. මෙසේ අධිකතර පාඩු ලබන ‘ශ‍්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගම’ වැනි ආයතන පිළිබඳව නිතර පාර්ලිමේන්තුවේ සඳහන් කරනු අපට ඇසේ. මෑතකදී සිදුව ඇති එවැනි නාස්ති සහ පාඩු පිළිබඳ හේතු අලූතෙන් සොයා බැලිය යුතු බවට ‘රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පිළිබඳ පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාව’ හෙවත් ‘කෝප් කමිටුව’ නිර්දේශ කොට ඇත.

ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය සහ ලංකා ඛණිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාව වසරක් පාසා ලබන පාඩු කෙනෙකුගේ ඇසට කඳුළු නංවන තරම් ය. එහෙත් ඒ ගැන බලධාරීන් කිසි පියවරක් ගන්නා බවක් පෙනෙන්ට නැත. හේතුව, ඒවා මගින් මහජන සේවාවන් සැපයෙන්නේය යන්නයි.

එහෙත් රථවාහන දෙපාර්තමේන්තුව වාහන ලියාපදිංචි කිරීමේ දියුණු පද්ධතියක් ලබා ගැනීමට නොහැකිව වසරක් පාසා රුපියල් බිලියන 4 ක පාඩුවක් ලැබීමත්, 2008 සිටි මුදල් අමාත්‍යවරයාගේ අවශ්‍යතාව මත, සම්මුඛ පරීක්ෂණවලින් තොරව, ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවට මාණ්ඩලික සහායකයන් සහ කාර්යාල කාර්ය සහායකයන් 2600 ක් බඳවා ගැනීමත්, හය මසක සේවා දිගුවක් ලබා දිය යුතු නැතැයි කෝප් කමිටුව විශේෂයෙන් නියෝග කොට තිබියදී පවා මහජන බැංකුවේ හිටපු සාමාන්‍යාධිකාරීවරයාට බී.එම්.ඩබ්. වර්ගයේ වාහනයක් ඇතුළු වාහන දෙකක් ගෙදර ගෙන යාමට ඉඩ දීමත්, ඒ සා පහසුවෙන් ඉවතලිය හැකි කාරණා නොවේ.

මෙවැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් තුළ පවතින අවකළමනාකරණය සහ නාස්තිය පිළිබඳ කෝප් කමිටු පරීක්ෂණවලින් එළිදරව් වී ඇති අපමණ තොරතුරු ගැන කෙනෙකු විස්මයට පත්වන්නේ, හුදෙක් ඒවා එසේ සිද්ධ වීම ගැනම නොව, මහජන විශ්වාසය කඩකරන ඒවාට අදාළ රාජ්‍ය නිලධාරීන් සහ දේශපාලඥයන් ඒ සියල්ලෙන් නිදහස් කිරීමේ වටපිටාවක් පැවතීම ගැන ය. රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් අර්ථවත් ආකාරයෙන් කළමණාකරණය කර ගැනීමට හැකි වන ආකාරයේ ප‍්‍රතිසංස්කරණ ගෙන ඒමට ආණ්ඩුවට නොහැකි නම්, අඩු වශයෙන් එම ප‍්‍රශ්නය තවදුරටත් ඔඩුදුවන තත්වය වළක්වා ගැනීමටවත් ආණ්ඩුවකට පුළුවන් විය යුතුය.

2019 සැප්තැම්බර් 12 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ පළවූ නමැති කතුවැකියේ සිංහල පරිවර්තනය “Adding to the SOE Problem" ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 38

රනිල්ගේ දේශපාලනය භයානක ප්‍රේක්ෂාවකි - ගාමිණී වියන්ගොඩ

ප්‍රේක්ෂාව යනු අපූර්ව දර්ශනයකි. එය සාමාන්‍යයෙන් සංදර්ශනාත්මකය. විවිධ වර්ගයේ ‘මෙගා’ නිරූපණ, ‘ස්ටාර්’ ප‍්‍රසාංග එහි සරල, මතුපිට උදාහරණ වශයෙන් ගත හැකිය. ජනප‍්‍රිය ව්‍යවහාරයේ ප්‍රේක්ෂාව එයාකාර වූවත්, සමාජය කළමණාකරණය කර ගැනීම පිළිබඳ ක්ෂේත‍්‍රයේදී මේ කියන ප්‍රේක්ෂාව ව්‍යවහාරික අර්ථයෙන් සංදර්ශනාත්මක ස්වරූපයක් ගන්නේ නැත. උදාහරණයක් වශයෙන් ගතහොත්, උසාවි සහ සිරගෙවල් එක පැත්තකින්ද පාසල් සහ පන්සල් තවත් පැත්තකින්ද මේ කියන ව්‍යවහාරික අර්ථයට නොගැනෙන ප්‍රේක්ෂාව සමාජයට සපයනු ලැබේ. උසාවි සහ සිරගෙවල් හරහා භීතය පිළිබඳ දසුන සමාජයට සැපයේ. ඒ භීතිය ජය ගැනීම සඳහා හෝ ඊට යට නොවී සිටීම සඳහා, අනිත් පැත්තෙන්, පාසල් සහ පන්සල් මගින් විනය/දැනුම පිළිබඳ දසුනක් සමාජයට සපයනු ලැබේ.

‘මෙගා සුපර් ස්ටාර්’ වැනි සංදර්ශනයක්, ප්‍රේක්ෂාවක් හෙවත් ප‍්‍රියමනාප දසුනක් වශයෙන් ගැනීම අමුතුවෙනේ විස්තර කළ යුතු නැත. එය කාටත් වැටහෙයි. එහෙත්, උසාවියක් සහ පන්සලක් එවැනි ප්‍රේක්ෂාවක් වෙතැයි බැලූ බැල්මට කෙනෙකුට නොපෙනේ. මන්ද යත්, උසාවිය, යුක්තිය පසිඳලීම සඳහා පමණක්ම පවතින ආයතනයක් වශයෙන් අප විශ්වාස කරන බැවිනි. පන්සල, ශික්ෂාව/හික්මීම පමණක් සපයන ආයතනයක් වශයෙන් අප විශ්වාස කරන බැවිනි. අපේ ඒ විශ්වාසය මත මේ ආයතන දෙකේ සාර්ථකත්වය රඳා පවතී. එහෙත්, ප්‍රායෝගිකව ගත්විට, එම උසාවියම, එම පන්සලම, අයුක්තියේත්, නොහික්මීමේත් කඩතුරා හෙවත් ආවරණ වශයෙන් විටෙක පාවිච්චියට ගැනෙන බව අපට නොපෙනේ. ඒ කියන ‘නොපෙනීම’ ආරක්ෂා කිරීමයි ප්‍රේක්ෂාවෙන් කෙරෙනුයේ.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එරෙහි කිසි චෝදනාවක් ඔප්පු කර ගැනීමට, ඔප්පු කිරීමේ නිවහන වන උසාවියම, තිරිංගයක් වශයෙන් කටයුතු කළ ආකාරය පසුගිය කාලය තුළ අපට දැකගත හැකි විය. එහෙත් එය, අත්‍යාවශ්‍ය නෛතික පටිපාටියක් වශයෙන් ගැනීමට අපව පුරුදු කොට තිබේ. ඒ නිසා, ඔහු නීතියෙන් ගැලවී සිටීමේ ‘වැරැද්දක්’ නැතැයි නීතිවේදීන් සහ අධිකරණ නිලධාරීන් අපට නීතිපොත් පෙන්වා දෙමින් කියාදෙනු ඇත. දොස්තර ෂාෆි සම්බන්ධයෙන්, පන්සලේ නොහික්මීම මනාව පෙන්නුම් කෙරුණි. එහෙත් එය, ගැහැණුන් 4000 ක් වඳ කිරීමේ ‘පොළොව නුහුලන අපරාධයට’ එරෙහිව කළ ‘මානුෂීය නැගිටීමක්’ වශයෙන් ගැනීමේ ‘ධර්ම දේශනා’ පන්සල හරහා අපට ඇසීමට සලස්වනු ලැබේ.

සාමාන්‍යයෙන් රනිල්ව සැලකෙන්නේ ගැලරියට දේශපාලනය නොකරන කෙනෙකු වශයෙනි. හෙවත්, සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව නොසපයන කෙනෙකු වශයෙනි. එය, හේතු දෙකක් නිසා, සාවද්‍ය වැටහීමක් වන බව අපේ අවබෝධයයි. මුලින්ම, ඔහු ප්‍රේක්ෂාව නොසපයන දේශපාලඥයෙකු වන්නේ, ප්‍රේක්ෂාව සඳහා අවශ්‍ය හුරුබුහුටිකම සහ දක්ෂතාව ඔහුට නැති බැවිනි. ඔහුගේ වචන උච්චාරණයේ සිට ශාරීරික භාෂාව දක්වා වන සියල්ල, ඒ නොහැකියාව පෙන්නුම් කරයි. එබැවින්, සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව යනු, ඔහු නොකර සිටින දෙයක් නොව, ඔහුට කර ගැනීමට බැරිව තටමන දෙයකි. ඒ සමග, මහින්ද රාජපක්ෂව හෝ සජිත් ප්‍රේමදාසව සන්සන්දනය කරන්න. ඔවුහු සම්ප්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව සැපයීමේ නිපුණයන් වන බැවින් ඒ සඳහා තටමන්නේ නැත.

දෙවැනුව, ඉහත කී සම්ප‍්‍රදායික ප්‍රේක්ෂාව වෙනුවට රනිල් වික‍්‍රමසිංහ යනු වෙනත් ප්‍රේක්ෂාවක නිපුණයෙකු බව අපට නිතර මගහැරෙයි. මේ ලිපිය යොමු වන්නේ එම කාරණය විස්තර කිරීමටයි. එසේම, එය රාජපක්ෂගේ ප්‍රේක්ෂාවට වඩා අපව අන්දවන බව පෙන්නුම් කිරීමටයි.

පොලීසියේ සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු විවිධ අවස්ථාවල මේ ලියුම්කරු සමග අවධාරණය කොට කියා ඇති කාරණයක් වන්නේ, නීතියට අදාළ කිසි සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කිසි අවස්ථාවක තමන්ට දුරකථන ඇමතුමක් දී නැති බවයි. එනම්, බලපෑම් කර නැති බවයි. අනිත් පැත්තෙන් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන, අහවලා අත්අඩංගුවට නොගන්නැයි කියා පොලීසියේ ඉහළට කතා කොට කියා ඇති අවස්ථා අනන්තවත් තිබේ. ඒ අනුව බැලූ විට, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන පොලීසියට සහ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට ඇඟිලි ගසන පුද්ගලයෙකු වන අතර, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ එවැනි පුද්ගලයෙකු නොවන බවට හැඟීමක් අප තුළ ඇති වෙයි. එහෙත් සත්‍යය එයින් බොහෝ දුරස්ථය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ බලපෑම කරන්නේ, අදාළ පුද්ගලයාගේ හෝ ආයතනයේ ‘ස්වාධීනත්වය’ පිළිබඳ ව්‍යාජ සේයාවත් එකවරම අදාළ පුද්ගලයාට හෝ ආයතනයට ආරක්ෂා කර දෙමිනි. එසේ කිරීම සඳහා වන විවිධ ක්‍රමෝපායයන් ඔහුට තිබේ. ඒවා වක්‍රාකාරය. සමහර විට, නිසි නෛතික පටිපාටියටත් ඒවා අනුගත වෙයි.

මෙය පැහැදිලි කර ගැනීම සඳහා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ අලුත්ම සොරකම වන පාස්පෝට් ලබා ගැනීමේ සිද්ධිය ගමු.

පුරවැසිභාවය දෙයාකාරය. එකක්, සාමාන්‍ය පුරවැසිභාවයයි. එය, උත්පත්තියෙන් ලැබී මරණය දක්වාම ස්වභාවයෙන් පවතින පුරවැසිභාවයයි. එම පුරවැසිභාවය උදුරා ගැනීමට හෝ අහිමි කිරීමට දේශපාලන බලාධිකාරයකට නොහැක. දෙවැන්න වන්නේ, ද්විත්ව පුරවැසිභාවයයි. එනම්, කලින් ලංකාවේ පුරවැසියෙකුව සිට පසුව වෙනත් රටක පුරවැසිභාවයක් ලබා ගැනීම නිසා ලාංකීය පුරවැසිභාවය අහිමි කරගත් අයෙකු නැවතත් ලංකාවේ පුරවැසිභාවය ඉල්ලා සිට ලබා ගැනීමයි. ගෝඨාභය සම්බන්ධයෙන් ගත්විට, ඔහු ඇමරිකාවේ පුරවැසිභාවය ලබා ගැනීමත් සමගම ලංකාවේ පුරවැසිභාවය ඔහුට අහිමි වුණි. පසුව ඔහු නැවත වරක් ලංකාවේ පුරවැසිභාවය අයදුම් කොට ලබාගත්තේය. ඒ අනුව, ඔහු මුලින්ම ඇමරිකානු පුරවැසියෙකි. ඔහු ලංකාවේ පුරවැසියෙකු වන්නේ දෙවැනුවයි. මේ දෙවැනි පුරවැසිභාවය ඔහුට දීමට හෝ නොදී සිටීමට ලංකාවේ අදාළ බලධාරියාට පිළිවන. එසේම, ඒ ආකාරයෙන් දුන් ද්විත්ව පුරවැසිභාවයක් ආපසු උදුරා ගැනීමටත් ලංකාවේ අදාළ බලධාරියාට පිළිවන.

2005 නොවැම්බර් 18 වැනි සිකුරාදා මහින්ද රාජපක්ෂ නව ජනාධිපතිවරයා වශයෙන් දිවුරුම් දුනි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය සඳහා ඉල්ලුම් කොට ඇත්තේත් එදාමයි. මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය, ඊළඟ වැඩ කරන දිනය වූ 2005 නොවැම්බර් 21 වැනි සඳුදා ‘ඇමතිවරයා’ විසින් අනුමත කරන ලද බව වාර්තාවල සඳහන් වෙයි. එහෙත්, මේ කියන දවස වනවිට අලුත් ආණ්ඩුවක් හෝ ඇමතිවරයෙකු හෝ සිටියේ නැත. මේ කියන දවසේ ඔහු ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ලබාගෙන ඇතත්, එය ආයතන වාර්තා පද්ධතියට ඇතුළු කොට ඇත්තේ, 2014 ජනවාරි 13 වැනිදාය. එහෙත් පුදුමය වන්නේ, මේ කියන ඉල්ලුම් පත‍්‍රයේ පිටපතක්වත්, මුදල් ගෙවූ බවට පිටපතක්වත්, ද්විත්ව පුරවැසිභාවය පිළිබඳ සහතිකයේ පිටපතක්වත් ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ වාර්තා තුළ තවමත් සොයා ගැනීමට නොමැති වීමයි.

ඒ සියල්ල සිදුවන්නේ, මහින්ද රාජපක්ෂ බලයේ සිටියදීය. එහෙත් මේ වසරේත් මැයි 7 වැනිදා ගෝඨාභය රාජපක්ෂට යහපාලන ආණ්ඩුවෙන් අලුත් පාස්පෝට් එකක් නිකුත් කොට ඇත. වාර්තාවල සඳහන් පරිදි, මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය ඔහු භාර දී ඇත්තේ මැයි 7 වැනිදා හවස 3.00 ටය. එදාම අලුත් පාස්පෝට් එකත් ඔහුට නිකුත් කොට ඇත. සාමාන්‍ය පුරවැසි පාස්පෝට් එකක් ලබා ගැනීමට නම්, ඇමරිකානු පුරවැසිභාවය අත්හළ බවට ලබාගත් සහතිකය ඉදිරිපත් කොට තිබිය යුතුය. ද්විත්ව පුරවැසියෙකුට ලබාගත හැකි පාස්පෝට් එකක් ලබා ගැනීමට නම්, ද්විත්ව පුරවැසි සහතිකය ඉදිරිපත් කළ යුතුය. ඒ දෙකෙන් එකක්වත්, මේ යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ ඔහු ලබාගත් පාස්පෝට් එක සම්බන්ධයෙන් සිදුව ඇති බවට කිසි සාක්ෂියක් ආගමන විගමන වාර්තාවලින් හමු නොවේ. එපමණක් නොව, මේ ඉල්ලුම් පත‍්‍රය ඉදිරිපත් කරන අවස්ථාවේ ඇඟිලි සලකුණු ලබාදීම සඳහාවත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවට පැමිණ ඇත්තේද නැත. තවද, ඒ අලුත් පාස්පෝට් එක ලබා ගැනීම සඳහා ඔහු ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ, මීට පෙර ඔහුට තිබුණු ජාතික හැඳුනුම්පත නොව, අලුතෙන් ලබාගත් ජාතික හැඳුනුම්පතකි. ඒ නිසා, පරණ ජාතික හැඳුනුම්පත හරහා ඇතුළු කොට ඇති දත්ත පිරික්සා බැලීමේ ක‍්‍රමයක් අදාළ අමාත්‍යාංශයට නැති බව කියැවේ. මීට කෙලින්ම සම්බන්ධ වී ඇති පුද්ගලයා වන්නේ, එම විෂය භාර ‘යහපාලන’ අමාත්‍ය වජිර අබේවර්ධනයි. ඉතිං, රනිල් වික‍්‍රමසිංහට චෝදනා කරන්නේ මන්දැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම යන තනි කාරණය සඳහා කිසි සංයුක්ත පියවරක් නොගත් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, ඊට වඩා පුළුල් ‘මෙගා ව්‍යාපෘතියක්’ වන අලුත්ම ව්‍යවස්ථාවක් ඇති කර ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කරන, ව්‍යවස්ථා මණ්ඩලය, ව්‍යවස්ථා කාරක සභා, ඒ කාරක සභාවල නිර්දේශ වාර්තා, මෙහෙයුම් කමිටුවක්, ඒ මෙහෙයුම් කමිටුවේ ප‍්‍රධාන වාර්තාවක් ආදී සියලු කටයුතුවලට මූලිකත්වය දුනි. ඔහු දෙමළ ජාතික සන්ධානය තමන්ගේ භාරයේ තබාගත්තේ එකී ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ ක‍්‍රියාවලිය නිරන්තරයෙන් පවත්වාගෙන යාමෙනි. එහෙත්, අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් තබා ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කර ගැනීමේ තනි කාරණයවත් මේ දක්වා අපට ලැබී නැත. ලැබෙන්නේත් නැත. ඉතිං, ඉහත කී සියලු කාරණා සාධනය කළ පුද්ගලයා වන රනිල් වික‍්‍රමසිංහම ඊට වගකිවයුත්තේ මන්දැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

පසුගිය රජයේ සොරුන් නීතිය ඉදිරියට ගෙන ඒම කඩිනම් කිරීම සඳහා ‘විශේෂ මහාධිකරණ’ පිහිටුවීමට රනිල්ගේ නායකත්වය පියවර ගත්තේය. සමාජයට ඉන් සැපයුණු ‘ප්‍රේක්ෂාව’ අතිමහත්ය. එහෙත් කිසි මෝරෙකු තවම ඒ මහාධිකරණ දැලට හසුව නැත. ඉතිං ඒකටත් වගකිව යුත්තේ රනිල්මදැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

ගෝඨාභයගේ මිග්යානා ගනුදෙනුවේ පාර්ශ්වකරුවා වන උදයංග වීරතුංග ඩුබායි හිරභාරයේ සිටි බවක්ද, ඔහුව ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීම සඳහා ආණ්ඩුව කටයුතු කරන බවක්ද පිළිබඳ ප්‍රවෘත්තිය මීට වසරකට පමණ පෙර සිට ඉමහත් ‘ප්‍රේක්ෂාවක්’ විය. ගිය සතියේ ඔහු එම රටේම ගෝඨාභය ව්‍යාපෘතියක නිදැල්ලේ පෙනී සිටියේය. ඔව්, ඊට රනිල්ගේ සම්බන්ධතාවක් පෙන්නුම් කරන සාක්ෂි තිබේදැයි දැන් කෙනෙකු ප‍්‍රශ්න කරනවා සිකුරුයි.

නැත, ඒ කිසිවක් සම්බන්ධයෙන් රනිල්ට විරුද්ධව ‘සාක්ෂි’ නැත. හරියට, මහබැංකු බැඳුම්කරය සම්බන්ධයෙන් ඔහුට විරුද්ධ කිසි සාක්ෂියක් නැතිවා මෙනි. ‘ප්‍රේක්ෂාව’ යනුවෙන් මේ ලිපිය පුරා මා කීමට උත්සාහ කෙළේ අන්න ඒ කාරණයයි. රනිල්ගේ ප්‍රේක්ෂාව යනු මහින්දගේ ප්‍රේක්ෂාව නොවේ. මහින්ද නීතිය නමන විට, අධිකරණය දණගස්සවන විට, පොලීසිය අල්ලේ නටවන විට, මුළු රටටම මහ දවල් එය ප‍්‍රදර්ශනය විය. එහෙත් ඒ වෙනුවට, නීතියේ ‘ආධිපත්‍යයත්’ ආරක්ෂා කෙරෙන බවට හැඟීමක් ඇති කරවමින්, අධිකරණය ‘ස්වාධීන’ බවට හැඟීමක් ඇති කරවමින් ඒ සියල්ල සිදු කෙරෙන විට, ඒ සියලු කට්ටිපැනීම්වලට, හැංගිමුත්තන්වලට, රැවටීම්වලට, වංචනිකත්වයන්ට නෛතිකභාවයක් ආරෝපණය වෙයි. අකටයුත්තක් නීති විරෝධීව කිරීමට වඩා නීත්‍යනුකූලව කිරීම භයානක විය හැකිය. මහින්ද රාජපක්ෂ ‘සුපර් ස්ටාර්’ නම්, රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු පන්සලක බෝ මළුවකි.

Comment (0) Hits: 218

ඊළඟ ජනපති ගොපල්ලව කෙනෙක්ද චන්ද්‍රිකා කෙනෙක්ද ?

දහනවවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මීළඟට පත්වන  ජනාධිපතිවරයා හුදෙක් නාමික සහ බලරහිත ධූරයක් වන්නේය යන තර්කය විශේෂයෙන්ම වික්ටර් අයිවන් සහ ආචාර්ය නිහාල් ජයවික්‍රම යන මහත්වරුන් විසින් ඉදිරිපත් කර තිබෙනු දක්නට ලැබිණ. ඔවුන් පවසන්නේ මේ ජනාධිපතිවරණයෙන් පත්වන ජනාධිපතිවරයා, 1972 ව්‍යවස්ථාව කාලයේ සිටි විලියම් ගොපල්ලව මහතාගේ තත්වයට සමාන කෙනෙකු වීමට නියමිත බවයි. නිහාල් ජයවික්‍රමගේ අදහස සාරාංශගත කරමින් වික්ටර් අයිවන් මහතා පවසා තිබුනේ " ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා පත්වු දින සිට දැනට පවතින ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක් බවට පෙරලෙන බවත් එතැන් පටන් රටපුරා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිගේ ප්‍රතිපත්ති නොව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනාගත් පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති හා වැඩපිළිවෙලවල් බවත්ය  ".

එහෙත් මේ තරකය එතරම් ශක්තිමත් එකක් ලෙස මටනම් පෙනෙන්නේ නැත. එනම් මෙතෙක් කලක් බලවත්ව තිබූ ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් 19 සංශෝධනය නිසා බලරහිත එකක් බවට පත්වේය යන්න නිවැරදි නැත. ඒ බව අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා අපේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ ස්වභාවයත් එමෙන්ම ජනාධිපතිධූරයේ ස්වභාවයත් තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය.
පළමුවෙන්ම කිව යුත්තේ ලංකාවේ දැනටත් ක්‍රියාත්මක වන්නේ "විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " ලෙස හැඳින්වුවත් එය ඇත්තේන්ම නම් ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයක් නොවන බවයි. මෙය මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකි. අපේ ආණ්ඩුක්‍රමය ගැන බොහෝ වැරදි අර්ථකථනවලට පදනම් වී ඇත්තේම, එහි මූලික ස්වභාවය පිළිබඳ මේ අනවබෝධය සහ නොසැලකිල්ල යැයි කිව හැකිය.මිශ්‍ර ක්‍රමයක් අනෙකුත් ක්‍රම වන ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමවලින් පැහැදිලිවම වෙනස්ය. ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයකදී විධායකය වන ජනාධිපතිවරයා වෙනම තෝරා පත්කර ගන්නා අතර විධායකය පැහැදිලිවම ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් වෙන්ව ස්වාධීනව පිහිටයි. ඒ නිසා විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවස්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතින්නේ නැත. ඇමරිකානු ආණ්ඩුක්‍රමය මීට උදාහරණයකි.  මීට වෙනස්ව පාර්ලිමෙන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක විධායකය පවත්වන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය තුළින්මය. එසේම මෙහිදී විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය තුළම පිහිටන අතරම ඒ නිසාම, විධායකයේ පැවැත්ම ව්‍යවක්ථාදායකයේ බහුතරය මත රඳා පවතී. අන්ලෙසකින් කිවහොත්, විශ්වාසභංගක් මගින්, ආණ්ඩුව බලයෙන් පහ කිරීමට පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයේදී පුළුවන. ඉන්දියාවේ සහ එක්සත් රාජධානියේ දැනට ක්‍රියාත්මක වන්නේත්, ලංකාවේ 1978 දක්වා පැවතියේත් මේ පාර්ලිමේන්තු හෙවත් කැබිනට් ක්‍රමයයි.

ඉහත කී ලෙසම, 1978 ව්‍යවස්ථාව මගින් ශ්‍රි ලංකාවේ ස්ථාපිත කරනු ලැබුවේ ඊසාන " විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් " නොව මිශ්‍ර හෙවත් අර්ධ ජනාධිපති ක්‍රමයකි. මේ ක්‍රමයේ විශේෂ ලක්ෂණය වන්නේම මෙහි විධායකය, ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු යන ක්‍රම දෙකෙහි සම්මිශ්‍රණයක් ලෙස  ගොඩ නගා තිබීමයි. එනම් මෙහිදී දේශපාලන විධායකය, වෙනම මැතිවරණයකින් තෝරා පත්කර ගන්නා ජනාධිපතිවරයෙක්ගෙන්ද, එසේම පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වන කැබිනට් මණ්ඩලයකින්ද වශයෙන් කොටස් දෙකකින් සමන්විත වේ. 1978 ව්‍යවස්ථාවේ 7 වන සහ 8 පරිච්ඡේද මගින් දේශපාලන විධායක‌යේ එම කොටස් දෙක පැහැදිලිවම වෙන වෙනම ස්ථාපිත කර ඇති බව පෙනී යයි. ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයා ( ජනාධිපති ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමෙන්තුවෙන් පිටස්තරව ස්වාධීනව පවතින නමුත් විධායකයේ අනෙක් අර්ධය වන කැබිනට් මණ්ඩලය ( පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක මෙන් ) පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත රඳා පවතින බව පැහැදිලි වේ. බොහෝ අනවබෝධයන්ට සහ වැරදි අර්ථ කථනයන්ට මග පාදා ඇත්තේ, අපේ විධායකයේ ‍පවත්නා මේ ද්විත්ව ස්වාභාවයයි.

ඉහත දක්වා ඇති වික්ටර් අයිවන්ගේ ප්‍රකාශයෙන් කියවෙන්නේ 19 වන සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මී ළඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් බවට පෙරලන බවයි. නමුත් සත්‍ය  තත්ත්වය වන්නේ 1978 පටන් අද දක්වාම කොහොමටත් ආණ්ඩුව කවුද යන්න  තීරණය වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න මත නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කාටද යන්න මත බවයි. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනන පක්ෂයට ආණ්ඩු බලය හිමිවීම කිසිසේත්ම 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඇතිවන අමුතු වෙනසක් නොවේ. එය කවදත් පැවති තත්වයයි. 1978 ව්‍යවස්ථාව ක්‍රියාත්මක වෙන්නට පටන් ගත් මුල්‍ කාලයේදී මෙය එතරම් විද්‍යාමාන නොවුයේ, මුල් වසර 17 දීම ජනාධිපති අයත් පක්ෂයටම පාර්ලිමේන්තුවේ බලයද හිමිව තිබූ බැවිනි. ආණ්ඩු බලය හිමිවීමෙහිලා තීරණාත්මක වන්නේ ජනාධිපතිද නැතිනම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය යන්න මුල්වරට යාන්තමින් හෝ පිරික්සා බැලුනේ 1994 දීය. ඒ වසරේ අ‌ගෝස්තු 16 පැවති මහමැතිවරණයෙන් පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය හිමි කර ගැනීමත් සමගම, එහි නායිකා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගට අගමැතිකම හිමිවිය. එතැන්පටන් ඇය ජනාධිපති වනතෙක් ගත වූ මාස කිහිපයේදී ජනාධිපති ධූරය හෙබවූයේ ඩී.බී. විජේතුංග වන නමුත්, ආණ්ඩුව ලෙස සලකනු ලැබුවේ කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුතු පොදු පෙරමුණයි. ඒ අනුව අසීමිත බලයක් ඇතැයි කියන ජනාධිපති ධූරය හුදෙක් නාමික තනතුරක් පමණක් බවට පත්විය. 

ඇත්තෙන්ම මේ තත්වය වඩාත් පැහැදිළි වූයේ ඒ කෙටි අවස්ථාවේ නොව 2001 දෙසැම්බර් 05 මැතිවරණයෙන් එජාපය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසුවය. එවකට ජනාධිපති වූයේ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගයි. එහෙත් එතැන් පටන් ගත වූ වසර දෙකහමාරේ පැවතියේ ඇගේ ආණ්ඩුවක් නොව පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය මත පදනම් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුවකි. එවකට 19 වන සංශෝධනයක් තිබුණේ නැත. එහෙත් එදාද ආණ්ඩුබලය තීරණය වූයේ පාර්ලිමේන්තුවේ බලය මතයි. මේ ආණ්ඩුක්‍රමයේ නියම සහ මුල් ස්වභාවය එයයි.
මේ අනුව 1978 ව්‍යවස්ථාව යටතේ විධායක බලය හෙවත් 'ආණ්ඩුව' අවස්ථානුකූලව ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තුව අතර දෝලනය වී ඇති බව පැහැදිළිය. එහිදී කවදත් තීරණාත්මක සාධකය වී ඇත්තේ, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමිවන්නේ කුමන පක්ෂයටද යන කාරණයයි. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ''විධායක ජනාධිපති'' යන බියකරු හා පිළිකුල්සහතය නැතහොත් ගෞරවාන්විත හා මහේශාක්‍ය වචනයෙන් ප්‍රචලිතව හැඳින්වෙන නමුත්, එහිදී තීරණාත්මක වී ඇත්තේ ජනාධිපති කවුද යන්න නොව පාර්ලිමේන්තු බහුතරය කාටද යන්න බව පැහැදිළිය. ඒ අර්ථයෙන් ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රමය ජනාධිපති ක්‍රමයට වඩා ඇත්තෙන්ම පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයකි. මෙම ක්‍රමය තුළ ජනාධිපතිවරයා බලවත් වූයේම ව්‍යවස්ථාවෙන් ඔහුට ලැබෙන බලයට වඩා පක්ෂ නායකයෙකු වශයෙන් ඔහුට හිමි තත්වය  සහ ආධිපත්‍ය නිසාය. එමගින් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර කණ්ඩායමට ව්‍යවස්ථාව මගින් හිමිවන බලය තමන්ගේ පෞද්ගලික බලයක් ලෙස පරිවර්තනය කොට භාවත කිරීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිට ලැබී තිබුණි.

ලංකාවේ කිසිදු ප්‍රධාන පක්ෂයක ව්‍යවස්ථාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තරම්වත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නැත. ඒ අනුව කිසිදු සාමාජිකයෙකුට නායකත්වයට අභියෝග කිරීම එතරම් පහසු නැත. ඊට අමතරව ඔහු පත්වන්නේ රටම තනි ඡන්ද  කොට්ඨාසයක් බවට පත්වන සහ ඉතාමත්ම ඉහළ අවධානයක් දිනා ගන්නා මැතිවරණයකිණි. ඒ සමගම මහජනයා තම නායකයා ලෙස තනි, නිශ්චිත පුද්ගලයෙකු දෙස බැලීමේ  ස්වාභාවික නැඹුරුවක් තිබේ. මේ නිසා ජනාධිපතිවරයා තමාට ව්‍යවස්ථාවෙන් ලැබෙන බලයට වඩා වැඩි බලයක් භුක්ති වින්දේය. එහෙත් මේ සම්බන්ධයෙන් අමතක නොකළ යුතු සත්‍යය වන්නේ එම බලය නියතවම කොන්දේසි සහිත එකක්ය යන්නයි. එම කොන්දේසිය නම් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලයයි. එය නැති තැන කොහොමටවත් පැවතියේ නාමික ජනාධිපති කෙනෙකු සහ පාර්ලිමේන්තුව තුළින් බිහිවන විධායකයක් හෙවත් ආණ්ඩුවකි. ඒ නිසා මෙය 19 න් සිදුවන අමුතු වෙනසක් නොව කොහොමටත් තිබුණු තත්වයකි.

19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද මේ තත්වයේ වෙනසක් වෙතැයි සිතිය නොහැක්කේ, මේ මිශ්‍ර ක්‍රමය තුළ මේ වෙනතුරුම ජනාධිපතිගේ බලය තීරණය වූයේ ව්‍යස්ථා ප්‍රතිපාදනවලට වඩා එයින් පිටස්තරව ඔහුට පක්ෂ නායකයා ලෙස තිබුණු තත්වය සහ බලය හේතුකොටගෙන බැවිණි.  මෙවර පළමුව  පවත්වන්නට යන්නේ ජනාධිපතිවරණයයි. සියලුම ප්‍රධාන අපේක්ෂකයන් ඉදිරිපත් වීමට නියමිතව ඇත්තේ ප්‍රධාන පක්ෂවලිනි. ඒ සමගම පවත්වන මහා මැතිවරණයෙන් ඒ වන විට ජනාධිපති ලෙස තේරී පත්වී ඇති පුද්ගලයාගේ පක්ෂයම ජයලැබීමේ විශාල ඉඩක් පවතී. ඒ නිසා මෙවරද අප‌ට බොහෝ විටම දැකගත හැකි වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය හිමි පක්ෂයේ නායකයා හෝ ඊට සමාන තත්වයක් දරන ජනාධිපතිවරයෙකි. අගමැති ඇතුළු කැබිනට් මණ්ඩලය යනු ඔහුට අභියෝග කරමින් පත්වන එකක් නොව ඔහු විසින් ඔහුගේ පක්ෂය තුලින්ම පත්කරන එකකි. ඒ අනුව ඔහු පක්ෂ නායකත්වය ප්‍රායෝගිකව දරන තාක් පවතිනු ඇත්තේ ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. ජනාධිපතිට ඇමතිධූර දරන්නට නොහැකි වැනි දේවල් කිසිසේත්ම ඔහුගේ බලය අඩුකරන සාධක නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපති නාමික වනු ඇතැයි කියන්නට දක්වන අනෙකුත් කරුණුවල තත්වයද එසේමය.

කෙසේ වෙතත් කරුණු දෙකක් අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතුය. පළමුව 19 වන සංශෝධනයෙන් කිසිදු බලපෑමක් නොවෙතැයි මා කියන්නේ නැත. විශේෂයෙන්ම තමන්ගේ පක්ෂය නොවන එකකට පාර්ලිමේන්තුවේ බලය හිමිවූ විට, නිසි කාලය බලා මහමැතිවරණයක් කැඳවා එය විනාශ කරන්නට හෝ වරින් වර එහි කටයුතු අවුල් කරන්නට ජනාධිපති කෙනෙකුට මෙතෙක් තිබූ බලය මෙමගින් සෑහෙන දුරකට අඩුවී තිබේ. එය ඇත්තය. නමුත් පාර්ලිමේන්තු බහුතරයද ඔහුගේ පක්ෂයටම නම් මමගින් කිසිදු සැලකිය යුතු බලපෑමක් සිදු නොවේ.

දෙවනුව, ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ලබන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නම් එවිට ඇතිවිය හැකි විශේෂ තත්වයක් ගැනත් යමක් කිව යුතුය. ගෝඨාභය මහතාව අපේක්ෂකයා ලෙස නම් කළත්, ඔහුව ඉක්මවා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා ලෙසත්, ජනාධිපතිවරණයේ ප්‍රධාන චරිතය ලෙසත් පෙනී සිටින්නටත් උත්සාහ කරන බව දැන් පෙනී යයි. ඒ අනුව ඔහු අගමැති වුවහොත්, එවිට ප්‍රායෝගිකව පොහොට්ටුව පක්ෂයේ, පක්ෂ නායකයා කවුද යන ප්‍රශ්නය තීරණාත්මක ලෙස ඉස්මතු වනු ඇත. එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුර වන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නම් ඊළඟට බිහිවනු ඇත්තේ, ජනාධිපතිගේ ආණ්ඩුවකි. නමුත් ඊට පිළිතුර මහින්ද රාජපක්ෂ නම් එම ආණ්ඩුව අගමැතිගේ ආණ්ඩුවකි. එහෙත් වැදගත් කරුණ වන්නේ එය කිසිසේත්ම 19 වැනි සංශෝධනයේ ප්‍රතිඵලයක් නොවේ. හුදෙක් පොහොට්ටුව පක්ෂයේ සැබෑ පක්ෂ නායකයා කවුද යන්න පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් බවයි.ඊළඟ ජනාධිපති කිසිසේත්ම විලියම් ගොපල්ලව කෙනෙකු නොවේ. ඊළඟ ජනාධිපතිගේ ස්වභාවය පුද්ගල උදාහරණයකින් පැහැදිළි කළ යුතුම නම් ඊට ගැළපෙන හොඳම උදාහරණය චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගය. 1994දී ඇය මහාමැතිවරණය ජයගත් විට එවිට ජනාධිපතිව සිටියේ ඩී.බී. විජේතුංග වුවත් ඇය ඇත්ත ආණ්ඩුබලය ලබා ගත්තාය. එයින් පසු ඇය ජනාධිපති වූ විට ඇයගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරය තිබෙන තාක් ඇය බලසම්පන්න ජනාධිපතිවරියක් වූවාය. නමුත් 2001 දී ඇගේ පක්ෂයට පාර්ලිමේන්තු බලය හිමි වූ විට, ඇයගේ බලය ගිලිහී ඇයව ප්‍රායෝගිකව නාමික තත්වයකට පත්ව, අගමැති අනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුතු කැබිනට් ක්‍රමයක් ඇති විය. 19 වන සංශෝධනයෙන් පසුවද තත්වය එයින් වෙනස් වන්නේ නැත.

කතිකාචාර්ය අනුරුද්ධ ප්‍රීදීප් කර්ණසූරිය
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 82

ජනාධිපතිවරණය : අයිවන්ගේ අදහස් ගැන සුමිත්ගේ ප්‍රතිචාරය !

2020 ජනාධිපතිවරණය සම්බන්ධව ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියකු මෙන්ම දේශපාලන විචාරකයකු වන වික්ටර් අයිවන් විසින් "ජනාධිපතිවරණය ගැන මැයෙන් කරුණු දැක්වීමක් සිදුකර ඇති අතර ඊට ප්‍රතිචාර දක්වමින් කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යා අංශයේ ජේෂ්ඨ කතිකාචාර්යවරයෙකු, දේශපාලන විචාරකයකු සහ වාම ක්‍රියාකාරිකයෙකු වන සුමිත් චාමින්ද සංවාදයක් ගොඩනගා තිබේ.

එය පහත දැක්වෙයි.

vicotr i 1000pxජනාධිපතිවරණය ගැන:

විකල්ප සංවිධාන හා පුද්ගලයින් එකට එකතුවී එක අපේක්ෂකයකු තෝරා ගෙන එම අපේක්ෂකයාට සහයෝගය දීමේ අවශ්‍යතාව අවධාරණය කරන ආයාචනයක් Ernest Kithsiri විසින් ඉදිරි පත් කර තිබුණා.
ඒ ගැන මා දරණ අදහස් මෙසේය.

1.විකල්ප අපේක්ෂකයින් ලෙස තුන් හතර දෙනෙකු පමණ තරග කිරීමට එම අපේක්ෂකයින් විසින් තීරණය කර තිබෙන බව පෙනෙන්නට තිබේ.

2. එම අපේක්ෂකයින්ගේ අපේක්ෂකත්වය තීරණය කර තිබෙන්නේ එම අපේක්ෂකයින් විසින්ම මිස දේශපාලන සංවිධානයක් හෝ මහජන ව්‍යාපාරයක් විසින් නොවන බව ද පැහැදිලිව පෙනේ.

3. ඒ සියලු දෙනා සමගි කොට එක අපේක්ෂකයකු ඉදිරියට ගැනීම ප්‍රායෝගික නොවන ලස්සන සිහිනයක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

4. බොහොමයක් විකල්ප ව්‍යාපාර ගොඩනැගී තිබෙනුයේ පුද්ගලයින් කේන්ද්‍ර කර ගෙනය. ඒවායේ නායකයින් බොහෝ දෙනෙකුට ජනාධිපති උණක් මිස රටේ පවතින අර්බුදය ගැන හා එම අර්බුදය ජය ගැනීම සඳහා ඇති කළ යුතු වෙනස් කම් ගැන තියුණු විශ්ලේෂණයක් තිබෙන බවක් ද පෙනෙන්නට නැත.

5. 19 වැනි සංශෝධනය අනුව ඊළඟ ජනාධිපතිට තිබෙන්නේ නාමමාත්‍රික බලයක් පණමණය.වෙනස් කම් ඇති කිරීමේ බලයක් ජනාධිපතිට නැත. ඊළඟ ජනාධිපතිට ඇත්තේ සංකේතාත්මක වැදගත් කමක් පමණය.

6. නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිවරයෙකු මුලු රටම එක ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස සලකා මැතිවරණයකින් තෝරා පත් කර ගැනීම තරම් විහිළුවක් තවත් තිබිය නොහැකිය. ආර්ථික වශයෙන් බංකොලොත් තත්ත්වයට පත්ව තිබෙන රටක් නාමමාත්‍රික ජනාධිපති කෙනෙකු තොරා ගැනීම සඳහා කෝටි සියගණනක් වැයකිරීම බරපතල වරදක් සේම බරපතල අපරාධයක් වන්නේය. එවැනි වැඩසටහනකට දායක වීමෙන් විකල්ප ව්‍යාපාර ද දැන හෝ නොදැන කරන්නේ බරපතල වරදකි.

7. ලංකාවේ මැතිවරණ ක්‍රමය සකස් කර තිබෙන්නේම ලොකු ධන බලයක් තිබෙන අයට තේරී පත් වීමට වැඩි ඉඩක් ලැබෙන ආකාරයටය. ඒ වැරදි ක්‍රමය නිවැරදි කර ගැනීමට දරණ උත්සාහයකින් තොරව තරග කරන්නට යාමෙන් සිදු වන්නේ පරාජය ලැබීම පමණක් නොව ඒ මගින් අසාධාරණ ක්‍රමයක් සාධාරණ කිරීමක් ද සිදුවේ.

8. නෙල්සන් මැන්ඩෙලා තිබුණු දුෂ්ට ක්‍රමයට එකතු වුයේ නැත. ඒ වෙනුවට ක්‍රමයේ වෙනසක් තරයේ ඉල්ලා සිටියේය. ඊට ප්‍රතිපක්ෂය එකඟ වීමෙන් පසු ක්‍රමය වෙනස් කර ගැනීමේ වැඩ සටහනේ ප්‍රධාන කොටස් කරුවකු බවට පත් වුණේය. මැන්ඩෙලා මැතිවරණවලට තරග කරන තැනකට ගියේ ක්‍රමය වෙනස් කරගැනීමෙන් පසුවය.

9. ජනාධිපතිවරණය තරග කරන්නට අපේක්ෂා කරන විකල්ප කන්ඩායම් හෝ ඒ වායේ නායකයන් සමස්ත ක්‍රමයේ කෙසේ වෙතත් සාධාරණ මැතිවරණ ක්‍රමයක් දිනා ගැනීම සඳහා වත් පලදායක කිසිවක් කර තිබෙන අය නොවේය. ඔවුන් තරග කරන්නට යන එම අවාසිදායක වටා පිටාව තුළ හා ( i) ඔවුන්ට තිබෙන මහජන පිළිගැනීමේ තරම අනුව ( ii) වියදම් කිරීමට තිබෙන හැකියාවන්ගේ සීමාසහිත කම් අනුව ( iii) එක තරග කරුවකු වෙනුවට ගණනාවක් තරග කිරීම තුළ විකල්ප අපේක්ෂකයින් ලෙස තරග කරන සියලු දෙනා ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ අපේක්ෂකයින් පරාජය කිරීම කෙසේ වෙතත් හොඳ තරගයක් පවා දිය නොහැකි කුජීත තත්ත්වයකට පත්වීම නොවැළැක්විය හැකිය.

10. අවසානයේ ලැබෙන ප්‍රතිඵලය එය වේ නම්, ඒ නිසා වෙනසක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ජනයාගේ තත්ත්වය දුබල කොට මේ වන විට දුබල තත්ත්වයක සිටින දූෂිත බලවේගයන්ගේ තත්ත්වය ශක්තිමත් කරනු නොවැළැක් විය හැකිය. එම තත්ත්වය ඉදිරි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය කෙරෙහි ද විනාශකාරි ලෙස බලපානු නොවැළැක්විය හැකිය.

11. එවැනි අවාසි සහගත තත්ත්වයක් ඇති කර ගන්නවා වෙනුව ( i) ඊ ළඟ ජනාධිපති විධායක බලයක් නැති නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිකමක් වන නිසාත් ( ii) එවැනි නාම මාත්‍රික ජනාධිපතිවරයෙකු අති විශාල වියදමක් දරා මහජන ඡන්දයකින් තෝරාගැනීම බරපතල වරදක් වන නිසාත් ( iii) රටට හා ජනතාවට, වඩා වැදගත් වන්නේ ක්‍රමයේ සැබෑ වෙනසක් වන නිසාත්,

12. ‍එළඹෙන ජනාධිපතිවරණය ( i) නාම මාත්‍රික ජනාධිපති කෙනෙකු විශාල වියදමක් දරා මජන ඡන්දයකින් තෝරාපත් කර ගැනීමට විරෝධය පළ කිරීම සඳහා යොදා ගැනෙන ( ii) අත්‍යාවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති කිරීමෙන් වැළකී සිටීම මගින් සමාජය බේදභින්න කොට රට අන්ත දූෂිත හා කාලකන්ණි රටක් බවට පත් කිරීම ගැන දේශපාලන තන්ත්‍රයට විරෝධය පළ කිරීම සඳහා යොදා ගැනෙන (iii) සමස්ථ ක්‍රමයේ වෙනසක් සදහා මහජන ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයක් ඉල්ලා සිටින මැතිවරණයක් බවට පත් කර ගත යුතුය.

13. එ සඳහා NOTA කොටුව දිනා ගැනීමට සමත් වෙතොත් එම කොටුවට ඡන්දය පාවිච්චි කරන හා එම කොටුව දිනා ගැනීමට අසමත් වෙතොත් ඡන්ද පොලට ගොස් ඡන්ද කටුගාන ඡන්දයක් බවට පත් කර ගත යුතුය.

14. ඒ මගින් රටේ පවතින පීඩාකාරි දූෂිත ක්‍රමය සමග විවිධ හේතු නිසා විරසක වී සිටින සිංහල,දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයාට තමන්ගේ විරොධය බලවත් හා උද්‍යෝගිමත් ලෙස මුදා හැරීමට ඉඩ දෙන අවස්ථාවක් බවට පත් කර දිය යුතුය. එ මගින් රටේ පවතින දූෂිත හා දුෂ්ට ක්‍රමයට මහජනයාගේ හදවත් තුළ කැකෑරෙමින් පවතින විරෝධය බලවත් ලෙස ප්‍රකාශ කරන අවස්ථාවක් බවට පත් කළ හැකිය. එ මගින් ජනාධිපතිවරණය රටේ පවතින දුෂ්ට,බේදකාරී,පරපීඩාකාමි හා දුෂිත ක්‍රමයට එරෙහිව මහජනයා සාමකාමී ස්වරූපයකින් කරන බලවත් කැරැල්ලක් බවට පත් කළ හැකිය.

15. එ මගින් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය ඉතා බලවත් වුව හොත්, ලංකාවේ දේශපාලන තන්ත්‍රය සසල කිරීමට හේතු වී ජනමාධ්‍ය ද ශීලාචාර තැනකට ගනිමින් ක්‍රමයේ සැබෑ විපර්යාසයකට හේතු වන මහජන විවස්ථා සම්පාදනයක් දිනා ගැනීමට හේතු වනු ඇත.

featuredimg16ජනාධිපතිවරණය ගැන අයිවන්ගේ මත දැක්වීම ගැන..!

වික්ටර් අයිවන්ගේ පහත සඳහන් දේශපාලන තක්සේරුව නිවැරදි බවයි මගේ හැඟීම. මගේ යෝජනාව වන්නේ ජවිපෙ, පෙසප ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂ, සංවිධාන, මහජන ව්‍යාපාර, ප්‍රගතිශීලී බුද්ධිමතුන් සහ කලාකරුවන්ගේ එකතුවෙන් පුළුල් සහයෝගීතා ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගිය යුතු බවත් එමගින් සෑම ක්ෂේත්‍රයකටම අදාළ ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩ පිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කළ යුතු බවත්ය. (මෙහිදී ජවිපෙ අභ්‍යන්තරිකව ප්‍රතිසංස්කරණය වීමක් නොහොත් වමට හැරීමත් පෙසප හෙජමොනික දේශපාලනය වෙත අවධානය යොමු කිරීමත් අවශ්‍ය වේ). එම ප්‍රතිසංස්කරණ මහජන අධීක්ෂණයට ලක් කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් ද අවශ්‍යය.

එසේ කළ නොහැකි තත්ත්වයක් තුළ "හිස් කොටුව" දිනවීමේ යෝජනාවට සහාය දීම වඩා උචිතය.

උදා වී ඇති දේශපාලන අවකාශය අත්පත් කරගැනීමේ පොදු උපාය මාර්ගයක් සෙවීම පසෙකින් තබා වැඩියෙන් වාමාංශික කව්රුන්ද යන විවාදයේ සිරවී සිටීමට වමේ කණ්ඩායම් ප්‍රිය කරන්නේ නම් ඔවුනට සුබ පැතීම හැර කළ හැකි අන් යමක් නොමැත. ඊනියා විකල්ප හෝ වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් රැසක් නම් කිරීමේ විහිළුව සමාන වන්නේ "සකල ලෝකවාසී කම්කරුවනි එක්වව්!" යන සටන් පාඨය සහිතව මැයි දින පෙළපාලි රැසක් වෙන වෙනම සංවිධානය කිරීමේ ක්‍රියාවටය. දැනටමත් වමේ පොදු අපේක්ෂකයෙක් නම් කිරීමට ජවිපෙ තීරණය කොට තිබේ; වෙනත් වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් නම් කිරීමේ යෝජනාද ඉදිරිපත් වෙමින් ඇත. සසප සහ එක්සත් සමාජවාදී පක්ෂයද බොහෝ විට වෙන වෙනම අපේක්ෂකයින් ඉදිරිපත් කරනු ඇත. ඒ අනුව, ඊනියා ස්වාධීන අපේක්ෂකයින් ගොඩට වමේ පොදු අපේක්ෂකයින් පිරිසකුත් එක් කිරීමෙන් විකල්පය පිළිබඳ අදහසම විකාරයක් වී යනු ඇත. අවසානයේ මෙහි වාසිය අත්වන්නේ දේශපාලන ප්‍රභූ තන්ත්‍රයටම මිස අන් කිසිවෙකුට නොවේ. එහෙයින්, වම දිනවීමට අවංක වුවමනාවක් යමෙකුට තිබේ නම්, ජන සමාජය තුළ වම විහිළුවට ලක් වන ආකාරයේ මුග්ධ උපායන් යෝජනා නොකර සිටිය යුතුය.

වික්ටර් අයිවන් ප්‍රකාශ කරන පරිදි, විධායක බලතල සහිත ජනාධිපතිවරයෙකු මහජන ජන්දයෙන් පත් කිරීම ප්‍රායෝගිකව වැරදි සහගත වනවා පමණක් නොවේ; එය ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පදනම් වන සමාජ සම්මුති මූලධර්මයටද පටහැණිය. ඒ මූලධර්මය අනුව රටම තනි ජන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස සලකා පවත්වන ජනාධිපතිවරණය ජනතාව සතු ස්වාධිපති බලය වඩාත් ප්‍රගාඪ ලෙස ප්‍රකාශයට පත් වන අවස්ථාව ලෙස සැලකීමට සිදු වේ. ජනතාව තම ස්වාධිපති බලය ජනාධිපතිවරයා හට පවරයි. නමුත්, එලෙස පවරණු ලබන ස්වාධිපති බලය ප්‍රායෝගිකව නොවැදගත් එකක් විය යුතු යැයි මෙරට යහපාලන ප්‍රාඥයින් තීරණය කොට තිබේ. (2015 ජනාධිපතිවරණ සමයේ සමාජ සම්මුති න්‍යාය ජෝන් ලොක්ටත් වඩා උත්කර්ෂවත් ලෙස වර්ණනා කළේ මේ ප්‍රාඥයින්ය!).

ජනාධිපතිවරයාට තිබිය යුත්තේ නාමික බලයක් නම් ඔහුව හෝ ඇයව සෘජු මහජන ජන්දයෙන් පත් නොකළ යුතුය.

මන්ද යත්, එහිදී ජනතා ස්වාධිපත්‍යය පිළිබඳ මූලධර්මය උල්ලංඝනය වේ. කෙසේ වුවත්, සමාජ සම්මුති න්‍යාය ව්‍යාජයක් බව ලිබරල්වාදීන් විසින්ම ප්‍රායෝගිකව පෙන්වා දී තිබීම ගැන මාක්ස්වාදීන් ඔවුනට ස්තුතිවන්ත විය යුතුය.

මගේ අදහස වන්නේ වාම ජනතාවාදයකට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය තුළ බලපෑම් සහගත යමක් කිරීම අසීරු බවයි. තෝරා ගත යුතු වේදිකාව මෙය නොවේ. ජවිපෙ විකල්ප පොදු අපේක්ෂකයා පිළිබඳ කාඩ් එක තමන්ටම අයිති කරගන්නට හදිස්සි විය. දැන් ඒ වරද යළි නිවැරදි කිරීම අසීරුය. මා සිතන්නේ අයිවන් පවසන ලෙස ජනාධිපතිවරණයේදී "හිස් කොටුවේ" ජන්ද ප්‍රතිශතය වැඩි කිරීම වඩා ප්‍රයෝජනවත් බවය. "හිස් කොටුවෙන්" ප්‍රකාශ වන්නේ දේශපාලන ප්‍රභූ තන්ත්‍රයට එරෙහි පොදු මහජන විරෝධයයි. එය දේශපාලනිකව ආයෝජනය කළ හැක්කේ ඉදිරි මහ මැතිවරණයක් තුළය.

Comment (0) Hits: 202

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ : ශ්‍රිලනිප 68 සමුළුවේදී සිරිසේන කළ කතාව !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ 68 වන සම්මේලනය අමතමින් ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතා විසින් සිදු කරන ලද සම්පූර්ණ දේශණය මෙහි දැක්වෙයි.

අපි අද පක්ෂයේ 68 වන සංවත්සර මහ උලෙළටයි එක්ව සිටින්නේ. මෙහි සිටින ඔබ වැඩි දෙනෙක් පක්ෂයේ ඉතිහාසය හොඳට දන්නවා. පක්ෂය, පක්ෂයේ නායකයින් පක්ෂයේ ආණ්ඩු රට හදපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ගොඩනගපු හැටි ඔබ දන්නවා, රට ඉස්සරහට ගත් ආකාරය ඔබ දන්නවා. මෙතන කළ ඉදිරිපත් කිරීම්, ඒ කතා බොහෝ දේ ඔබට සිහිපත් කරනවා. විශේෂයෙන්ම බි‍්‍රතාන්‍ය පාලනයෙන් නිදහස ලැබූ අපි අපේ උරුමය, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය අපේ භාෂාව අපේ ආගම වගේම පුංචි මිනිසා, පොඩි මිනිසා, තැළුණු පෑගුණු මිනිසා, යටකළ මිනිසා, වැඩකරන මිනිසා, පීඩිතයා ඔළුව ඉස්සුවේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩු යටතේ.

එස්.ඩබිලිව්.ආර්.ඞී. බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාට පින්සිද්ධ වෙන්න ඔහු ඉදිරිපත් කළ දේශපාලන චින්තනයෙන්, ඒ දර්ශනයෙන් එතෙක් වරප‍්‍රසාද ලබපු ධනපති පංතිය, බමුණු කුලය එදා යටපත් වුණා. පුංචි මිනිස්සු ඔළුව ඉස්සුවා. අද මේ රටේ ප‍්‍රශ්නය කුමක් ද, ඔබේ හෘද සාක්ෂියෙන් මම අහනවා මේ රටේ දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයේ පාර්ලිමේන්තුව, පළාත් සභා, පළාත් පාලන ආයතන මේ සියල්ල ගත් විට ඊට සම්බන්ධ වී කටයුතු කරන සියලු දේශපාලන පක්ෂවල කි‍්‍රයාකාරින් ඇතුළු පිරිසෙන් රට වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනව ද, ජනතාව වෙනුවෙන් කී දෙනෙක් දේශපාලනය කරනවා ද, එය ඉතාමත් සුළු පිරිසක්. රට සහ ජනතාව වෙනුවෙන්, මානවවාදී ව මානුෂීය හැඟීමෙන්, අපේ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරගෙන අපේ රට අපි අවංකව ගොඩනගමු, දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොරව අපි රට හදමු කියන ඒ චින්තනයට මේ රටේ දේශපාලනයේ සියයට කීයක් ඉන්නවද. එතන තමයි තිබෙන ප‍්‍රශ්නය. ගෙම්බන් පනිනවා වගේ එහාට මෙහොට පනින්නේ රට වෙනුවෙන් හිතන අය නම් නොවේ. ඒ සියල්ලන් ම තමන් වෙනුවෙන් තමන්ගේ පුද්ගලික අනාගතය ගැන හිතන අයයි

ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නෑ !

ඊළග ඇමතිකම, මන්තී‍්‍රකම, සභාපතිකම කොහොමද, එතන තමයි මේ දේශපාලනයේ ලංකාවේ හුඟ දෙනෙක් ඉන්නේ. මේක තමයි අද මේ රටේ ජනතාව විසදාගත යුතු ප‍්‍රශ්නය. නමුත් සංවිධානයක් පිළිබඳ, පුද්ගලයන් පිළිබඳ හොඳ දේශපාලන පක්ෂයක්, හොඳ පුද්ගලයෙක් කියලා කෙනෙක්ට සහතිකයක් දෙන්න පුළුවන් එකම සාක්ෂිකරුවා ඒ පක්ෂයේ, හෝ පුද්ගලයාගේ ඉතිහාසයයි. ඉතිහාසයක් නැති මිනිසුන්ට සාක්ෂියක් නැහැ. සැබෑ සාක්ෂිය ඉතිහාසයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සිය ඉතිහාසය තුළ සාක්ෂිකරුවා වී සිටිනවා, දේශීයත්වය, අපේ සංස්කෘතිය, උපේ උරුමය සමඟ දූෂණයෙන්, වංචාවෙන් තොර රාජ්‍ය පාලනයක ඉතිහාසයේ සැබෑ ගෞරවණීය හිමිකරුවා ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයයි කියලා මම පැහැදිලිවම කියනවා.

මෙහි දී අපේ අවධානය යොමු විය යුතු කරුණු කීපයක් තිබෙනවා. ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ දශක 07ක් තිස්සේ අප විසින් අනුගමනය කර තිබෙන ජනතාවාදී යයි කියා කියාගන්නා නමුත් කොල්ලකාරී වුත්, වංචනික වූත් ඊනියා සංවර්ධන මාවත තවදුරටත් අනුගමනය කරනවා ද, නැතහොත් ඊට විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හදුනාගෙන එවන් මගක ගමන් කරනවා ද කියන ප‍්‍රශ්නයයි.

ලංකා දේශපාලන ව්‍යුහයම අවුලක් !

අංක 02 එහි දී තෝරාගත යුතු මාර්ගය වන්නේ එවැනි විකල්ප හා නව්‍ය මාවතක් තෝරාගන්නේ නම් එවැනි සංවර්ධන මාදිලියක් ගොඩනැගීමට ආභාෂය සපයනු ලබන නිවැරදි දේශපාලන දෘෂ්ටිය කුමක් ද කියා අප විසින් තේරුම් ගැනීමයි.

තුන්වනුව ජනතාවට තෝරා ගන්නට සිදුවන්නේ එවැනි විකල්ප සංවර්ධන මාවතක් හා දේශපාලනික දෘෂ්ටියක් සහිත දේශපාලන බලවේගය සහ ඒ සඳහා ලබාදෙන නායකත්වය කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමයි. අපි අවංකවම අද පවතින දේශපාලන තත්ත්වය ගැන තක්සේරුවකට ගියොත් ඔබට කියන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කොතන ද කියලා. ඔබට ඔප්පු කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි දේ තියෙන්නේ කා ගාවද කියලා. ඔබට පැහැදිළි කරන්න පුළුවන් ද නිවැරදි ගමන් මග අහවල් පක්ෂයේ, අහවල් නායකයාගේ කියලා. මුළු දේශපාලන ව්‍යුහයම මුළු ශ‍්‍රී ලාංකික දේශපාලන ජාලයම අවුල් සහගතයි. ශෝක ජනකයි. රට වෙනුවෙන් කල්පනා කරනවිට අනුවේදනීය යි. ඒක තමයි ඇත්ත තත්ත්වය. අපිට රූපවාහිනියෙන් නොයෙක් දේ කියන්න පුථවන්, ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා තියලා නොයෙක් දේ කියන්න පුළුවන්. හයියෙන් ශබ්ද නගලා කෑ ගහල කථා කරන්න පු`ථවන්. නමුත් ප‍්‍රශ්නය විසදෙනව ද, නැහැ.

ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම අවුරුදු 2500ක බුදු දහම රැකගත්, අවිහිංසාව පදනම් කරගත් දැහැමි හා මානවවාදී මේ උතුම් දේශයේ අනාගත පැවැත්ම හෝ නොපැවැත්ම යහපත හෝ විනාශය, ඒ පිළිබඳ තීන්දුව තිබෙන්නේ අද සිටින දේහපාලනඥයන් සතුවයි. රටක් වශයෙන් අද අපි දිනා ගත යුතු සංවර්ධනය වන්නේ රටේ සියලු ජනතාවගේ අපේක්ෂා සදහා ජයග‍්‍රහණය අත්කර දෙන සංවර්ධනයක්. අපේ එය හඳුනාගත යුත්තේ තුලනාත්මක සංවර්ධනයක් ලෙසයි කියලා මම විශ්වාස කරනවා. එසේම ඒ සංවර්ධනයේ ප‍්‍රතිඵල භුක්තිවිඳීම සඳහා සියලු ජනකොටස් වෙත අවකාශ සලසා දිය යුතු වෙනවා. එවැනි ආර්ථිකයක් සර්වග‍්‍රාහී ආර්ථිකයක් විදියට අපට හදුන්වන්න පුළුවන්කමක් තිබෙනවා. එසේම එම සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම මෙන්ම තිරසර සංවර්ධනයක් විය යුතු වෙනවා. ඒ නිසා අප ගොඩනැගිය යුත්තේ හරිත ආර්ථිකයක්.

සංවර්ධනය කාර්යක්ෂම කළහැකි වන්නේ තාක්ෂණයෙන්. අද එම තාක්ෂණය නියෝජනය කරන්නේ සුහුරු තාක්ෂණය. ස්මාර්ට් ටෙක්නොලොජි, එවැනි සුහුරු තාක්ෂණයක් ගොඩනැගිය හැකි වන්නේ අප විසින් රොබෝ තාක්ෂණ හැකියාව සහිත ඩිජිටල් යුගයක් රට තුළ බිහි කිරීමෙන්. ඒක තමයි අද තිබෙන විසඳුම.

වසර 05කට ආසන්න මගේ පාලන කාලයේ ශේෂපත‍්‍රය කවුරුන් කලෙස අර්ථ ගැන්වුවත්, මොන ආකාරයට විග‍්‍රහ කළත් ඉහත කී ගුණාංග සහිත සංවර්ධන මාවතක් ජනතාවට ලබාදීමට මම වෙර දැරුවා මෙන් ම එවැනිනක් සඳහා මා හට සටන් වදින්නට සිදු වුණා. ඒ දුෂණය පිටුදැකීමට, රට විකිණීමට එරෙහිව. සංවර්ධනය හරි පාරට ගන්න. සමාජය විනයවත් කරන්න, රටේ නීතිය සැමට එක ලෙස බලපාන තත්ත්වයට ගොඩනගන්නයි, ඒ මගේ උත්සහය සහ ව්‍යායාමය.

අන්ත ලිබරල්වාදය එපා !

2015 ජනවාරි 08වන දා මැතිවරණයේ දී මම උඩුගම් බලා පීනපු කෙනෙක්. එය මොනතරම් අභියෝගයක් ද කියලා එදා දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ සිටි අයටත්, රටේ ජනතාවටත් ඒ අවස්ථාවේ පැහැදිළි වුණා. ඒ අභියෝගය ජයග‍්‍රහණය කරලා හදපු ඒ ආණ්ඩුව ජනතාවට දුන් පොරොන්දු අද ඇතැම් අයට අමතකයි. එහෙත් බොහෝ දෙනෙක්ට මතකයි. එම ආණ්ඩුව යම් ප‍්‍රමාණයකට, යම් වැඩකොටසක් කළා වගේ ම, අනෙක් හවුල්කාරිත්ව පාර්ශ්වය මට කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැකි රටට නොගැළපෙන දේ රාශියක් කළා. ඒ අන්ත ලිබරල්වාදය අපට ගැළපෙන්නේ නැහැ. නව ලිබරල්වාදය රටට දේශපාගන හූනියමක් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. නමුත් මෙහිදී අප විසින් දෙයක් තේරුම් ගත යුතු වෙනවා. නිර්ප‍්‍රභූ ජනාධිපතිවරයෙක් වීම නිසා, එවැනි වූ සාධනීය මැදිහත්වීම් සඳහා වූ නිසි ඇගැයීම් මෙරටට සාපයක් වී ඇති ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතිය විසින් වල දමා තිබෙනවා.
අප රට වෙළාගෙන පවතින පසුගාමිත්වයට පදනම සපයන්නේ ජනතාවගේ ඇස්වලට වැලි ගස්වා, ජන ඇස හිරිවට්ටමින් සිදු කරන මෙම ප‍්‍රභූ දේශපාලනයි. එහි පදනම ජාවරම්කාරිත්වයයි. එම දේශපාලනය හදුන්වාදිය හැකි අපගේ ජනවහර වන්නේ හක්කේ බුදුරැස්, බොක්කේ දඩමස් නැමති පිරුළයි. එසේ නොමැතිනම් නමින් කපුරුහාමි නමුත් කට ගඳයි යන්නයි. මෙම ප්‍රෝඩාකාරි දේශපාලනය ජනතාවට නිරාවරණය කිරීම මෙන්ම එය පරාජය කිරීම මෙම යුගයේ ප‍්‍රමුඛ කාර්යයක් බවට පත්වී තිබෙනවා.
ඒ සඳහා ගොඩනැගිය හැකි පුළුල්ම ජන බලවේගය ගොඩනැගීම අද දවසේ අප ඉදිරියේ පවතින අපේ ඒකායන වගකීමයි. රටේ සංවර්ධනයේ ද, දේශපාලනයේ ද, නායකත්වයේ ද මාලිමාව විය යුත්තේ අප ගොඩනගන මේ දේශපාලන බලවේගයයි. එම මාලිමාවේ කාන්දම විය යුත්තේ නිර්ප‍්‍රභූ දේශපාලනයයි. මේ රටේ අද ධනපති ප‍්‍රභූ දූෂිත දේශපාලන ජාවාරම්කාරයෝ එක පිලකට වෙලා තිබෙනවා. ජනතාව තේරුම්ගත යුත්තේ එයයි. ඔවුන්ට පක්ෂයක් නැහැ, ජාතියක් නැහැ, ආගමක් නැහැ, නමුත් දූෂිත ප‍්‍රභූ දේශපාලන පංතියකට එකතු වෙලා තිබෙනවා.

ශ්‍රිලනිප ය හඳුනාගන්න !

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හදුනාගත යුත්තේ එයයි. දූෂිත රදළ, ප‍්‍රභූ ගජ මිතුරු කල්ලි ජනතාවට තවම රහසක්. එය හෙළිදරව් කිරීම ඉතාමත් අවශ්‍යයි. රටේ බහුතරය නිර්ප‍්‍රභූ මෙන්ම ඔවුන් බලසතුු නොවු නිර්ධනයන් ද වෙනවා. රටේ අනාගත දේශපාලනය රදා පවතින්නේ මෙම නිර්ප‍්‍රභූ, නිර්ධනයන්ගේ තීරණය මතයි.

මේ පංතියට, ජාති භේදයක්, ආගම් භේදයක් අදාළ නොවන්නේ ඔවුන්ගේ සටන සාගින්නට එරෙහි වීම නිසායි. නමුත් ප‍්‍රභූ දේශපාලනය ඔවුන් වෙත ජාතිවාදය, ආගම්වාදය එන්නත් කරන්නේ මා වරෙක උපුටා දැක්වූ ව්‍යාජ දේශපේ‍්‍රමය වනාහි තක්කඩින්ගේ අවසාන තිප්පොළ වන්නේ ය යන කියමන සනාථ කරමින් කියලා මම ඔබට මෙහිදී පැහැදිළි කරනවා.

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය පොදු මිනිසාගේ දේශපාලන පක්ෂයයි. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ අප විසින් අපේ වගකීම් සහ යුතුකම් තේරුම්ගත යුතුයි. රදළවාදී දූෂිත ප‍්‍රභූ පංතිය එකම පිලක් බවට පත්වෙලා මට විරුද්ධ වුණා. වසර හතර හමාරක් මට සිදුවූයේ රටට වැඩ කරන්න නොවේ. ඔවුන්ට විරුද්ධව සටන් කරන්න. අන්ත දූෂිත දේශපාලනයක් අදත් රට වෙලාගෙන තිබෙනවා. මේ රටේ දුෂණය නැත්තේ කොතන ද, පාර්ලිමේන්තුවේ ද, පළාත් සභාවේ ද, පළාත් පාලන ආයතනවල තත්ත්වය කුමක් ද අද, කොලඹ මහ නගර සභාවේ ඉදලා පළාත් පාලන ආයතන සියයට අනූවක් අන්ත දූෂිතයි. ගොඩනැගිලි සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න, ඉඩම් සැලැස්මක් අනුමත කරගන්න සභාපතිට මිලියන ගණනක් දෙන්න ඕන. මම අහනවා මේක නැද්ද කියලා. මට නැහැ කියන්න. ආණ්ඩුවටයි විපක්ෂයටයි දෙගොල්ලන්ටම පළාත් පාලන ආයතන අයිතියි. එහෙමනම් කවුද වගකීම ගන්නේ, ආණඩුවයි,

පළාත් පාලන ආයතන දූෂිතයි !

විපක්ෂයයි පළාත් පාලන ආයතන දූෂිත බවින් තොරකරගන්න කිසිම පිළියමක් අරගෙන නැහැ. ආණ්ඩුවටත් විපක්ෂයටත් කිසිම සහතිකයක් නැහැ, දුෂණය වළක්වනවා කියලා, තමන්ට අයිති පළාත් පාලන ආයතන සියල්ලම දූෂිත නිසා. ඒ නිසා අපි මේ තත්ත්වයන් තේරුම් ගැනීම ඉතාම අවශ්‍ය වෙනවා.

අද රටට ගැළපෙන දේශපාලනඥයා කවුද කියා සොයා ගැනීම ඉතා අවශ්‍ය වෙනවා. මගේ වසර පහකට ආසන්න පාලන කාලය තුළ මේ ආණ්ඩුවට කරන්න තිබුන ලොකුම නින්දාව, අපහාසය, ලොකුම හුනියම, භීෂණය සිදු කරපු මහබැංකු කොල්ලයේ වගඋත්තරකරුවන් මේ රටේ දේශපාලනයෙන් වහ වහා ඉවත්විය යුතුයි. අද සුද්දවන්ත මහත්තුරු විදියට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය ගැන කථා කරනවා. තව බොහෝ දේ ඉදිරි දිනවලදී හෙළි වෙයි. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් ලංකාවට ගේන්න කඩදාසි සියල්ලම සකස් කරලා අවසන්. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට වැඩිය ලොකු මහත්තුරුන්ට වගඋත්තරකරුවන් විදියට උසාවියේ කූඩුවට නගින්න ලිපි ගොනු හදලා ඉවරයි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා.

රටේ ජනතාවගේ ඡන්ද බලයට කුමක් ද කෙරුවේ පළාත් සභා ඉවරයි. ආයෙත් පළාත් සභා ඡුන්දයක් නැහැ මේ රටේ. නිලධාරින් දහස් ගණනක් පඩි ගන්වා. පළාත් සභාවල වත්කම් දේපළ ටි‍්‍රලියන් ගණනක් තිබෙනවා. පළාත් සභා ක‍්‍රමයටත්, පළාත් සභා ඡන්දයටත් ඇණ ගහලා එය අවසන් කරලා ඉවරයි. ඊට ප‍්‍රධාන වගඋත්තරකරුවා, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ මට දන්වා ඇති පරිදි, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කළ මත විමසුම අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ අදාළ වාර්තාව අගමැතිවරයා විසින් ඉදිරිපත් කර නොමැති නිසා, පළාත් සභා ඡන්ද ඉවරයි. ආයේ එහෙම එකක් කවදා එයිද කියලා කියන්න බැහැ. පළවෙනි වගඋත්තරකරුවා අගමැතිවරයා. ඒ නිසාම මෙවර මෙම පොදු ජන දේශපාලන බලවේගය නැවත මතු කරගෙන සදාචාරවත් මෙන්ම ඓතිහාසික වගකීම ඉටුකිරීම ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට ඉදිරියට යාමේ වගකීම අපිට පැවරී තිබෙනවා.

අද රටට අවශ්‍ය වන්නේ අවංක නිහතමානී දේශපාලන වැඩපිළිවෙළක් තිබෙන මිනිසුන්ට ආදරය කරන නායකයින් කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ. දැන් ආණ්ඩුවේ අයත් විපක්ෂයේ අයත් උතුරේ නායකයෝ එක්ක රහස් සාකච්ඡා කරනවා. ඊළග මැතිවරණයට ඡන්දය ගන්න. ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හදනවා කියලා අවුරුදු හතර හමාරක් හැදුවා. කෝටි ගාණක් වියදම් කළා, කරපු දෙයක් නැහැ. ආණ්ඩුවත් විපක්ෂයත් සුපුරුදු පරිදි ඡන්ද ගැනීමට පමණක් උතුරේ නායකන් සමග සාකච්ඡා ආරම්භ කර තිබෙනවා. මේ කිසිම කෙනෙකුට වැඩපිළිවෙළක් නැහැ.

සමහර අය අහනවා ඇයි හිටපු ජනාධිපතිවරු විදියට තමුන්ට වැඩකරන්න බැරි කියලා. මම 06 වන ජනාධිපති කියලා ඔබ දන්නවා. 19 වන සංශෝධනයෙන් හිටපු ජනාධිපතිවරු වැඩ කරපු විදිහට වැඩකිරීම මම අවසන් කළා. ජනාධිපතිවරයා ජනාධිපති ඡන්දයට රුපියල් කෝටි 450ට වැඩිය වැය කරනවා. හැබැයි කවුරුන් පත්වුවත් ඉදිරියේ දී පත්වන ජනාධිපතිවරයා 19 වන සංශෝධනයට අනුව කිසිවක්ම කළ නොහැකි පුද්ගලයෙක්. ඔහුට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයවත් නැහැ, ඒ සියලු බලතල අගමැතිවරයාට, අද රටේ ජනතාව මේ ප‍්‍රශ්නය කතා කරන්නේ නැහැ. මාධ්‍ය කතා කරන්නේ නැහැ. අද ඔක්කොම කතා කරන්නේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ගැන. හැබැයි 2020 රට භාරගන්නේ ජනාධිපතිවරයා නොව, අගමැතිවරයා කියන එක අමතක කරන්න එපා. ඒ නිසා අපි ජනාධිපතිවරයා පත් කර ගැනීමට තිබෙන උනන්දුවට වඩා මීළග අගමැතිවරයා පත් කර ගැනීම පිළිබඳ උනන්දු වෙන්න ඕන.

මම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහතික කළා !

 මම මේ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහතික කළා. ජනතාවගේ නිදහස සහතික කළා. ආණ්ඩුවේ කිසිම වෙඩිල්ලක්, දේශපාලන හේතුවක් හෝ පෞද්ගලික හේතුවක් මත රටේ පුරවැසියෙකුට පත්තු නොවූ එකම යුගය මගේ යුගය කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට පැහැදිළිව කියනවා. ගෙවල් ගිනි තිබ්බේ නැහැ. මාධ්‍ය ආයතන ගිනි තිබ්බේ නැහැ. ජනාධිපති ආරක්ෂක අංශය, හමුදාව මිනීමරන්න, වැරදි වැඩවලට යෙදෙව්වේ නැහැ. ඒ කිසිම චෝදනාවක් මගේ කාලයේ නැහැ. මම ඒ ගැන සතුටු වෙනවා. ඒ වාර්තාව පිහිටුවන්න මට පුළුවන්කම ලැබුණා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේාල අපි යහපත් සමාජයක් හදන්න කැපවෙන්න ඕන. නිර්මල බුදු දහමින් පෝෂිත සමාජයක සිංහල, දමිළ, මුස්ලිම්, මැලේ, බර්ගර් සියලුදෙනාට සාධාරණ සමාජයක ජීවත්වීමේ අයිතිය ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විසින් නිර්මාණය කළ යුතු වෙනවා. ඒ වගකීම අප විසින් ඉෂ්ට කළ යුතු වෙනවා.

ඒ වගේම අපිට රටක් වශයෙන් තිබෙන ප‍්‍රධාන ප‍්‍රශ්නය දුගී භාවය. දුගිභාවයට පිළියම් යොදන්න රටට ආදරය කරන අවංක දේශපාලනඥයන් ඕන, උගතුන්, බුද්ධිමතුන් වැඩි වෙන්න ඕන. රටේ ප‍්‍රශ්න හදුනාගත් පිරිසක් ඉන්න ඕන.

 රට වෙනුවෙන් දේශපාලනය කරන පිරිසක් රට භාරගන්න ඕන. දේශද්‍රෝහීන්ට විරුද්ධව, පාවාදීම්වලට විරුද්ධව, දූෂිත දේශපාලනයට විරුද්ධව තමුන්නාන්සේලා අපි ශක්තිමත් වෙන්න ඕන ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විදියට.

මේ ඊයේ පෙරේදා මම දැක්කා මේ ආණ්ඩුවේ කටමැද දොඩවන අයෙක් කුලියපිටියේ පැත්තේ ගිහින් කියලා තිබුණා 2015 ඒගොල්ලන්ට අත්වැරදිමක් වුණාය, අපේක්ෂකයා තෝරනකොට, ඒ වගේ මේ පාරනම් තෝරන්නේ නැත, ඒ වගේ තේරුවොත් ඒගොල්ලන්නට පාරේ යන්නවත් ලැබෙන්නේ නැත කියලා මේ පුද්ගලයා කියලා තිබුණා. මම ඒ අයට කියන්න ඕන, මම ආණ්ඩුවේ ජනාධිපති විදියට හිටපු නිසා තමයි, ඇතුලේ සටන් කරපු නිසා තමයි, ඇතුලෙ කරලා, පිටත් සටන් කරපු නිසා තමයි, බැරිම තැන රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඉවත් කරලා මහින්ද රාජපක්ෂ අගමැති කරන්න මට තීන්දු තීරණ ගන්න පුළුවන් වුණේ, ඒ තිබුණු බරපතළ තත්ත්වය නිසයි. මම ආණ්ඩුවේ ඇතුලේ ඉදලා රට රැක ගන්නයි, ජනතාව රැකගන්නයි, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය රැකගන්නයි දූෂණයට, හොරකමට විරුද්ධව මම සටන් කළේ නැත්නම් ඔය කියන අයගේ රෙදි බැනියම් නෙවේ, අමුතුවෙත් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ. ඒවත් රැකිලා තියෙන්නේ මම නිසා.

ඒ නිසා තමුන්නාන්සේලා අපි යහපත් අනාගතයක් ගොඩනගමු. අපිට අවශ්‍යය ස්වදේශිකවාදී, ප‍්‍රගතිශීලි, මානවවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක්. ලබන ජනාධිපතිවරණය තමයි අද අපි මේ පටන් ගත්තේ. අපි ඉදිරි සති කිහිපය තුළදී දිස්ති‍්‍රක් සම්මේලන පවත්වනවා. පක්ෂය ශක්තිමත් කරනවා. ජනතාවාදී පුළුල් දේශපාලන පෙරමුණක් අපි හදනවා.

තමුන්නාන්සේලා හුග දෙනෙක් අහනවා කවුද ජනාධිපති අපේක්ෂකයා කියලා, කාටද සහයෝගය දෙන්නේ, මෙහෙම ප‍්‍රශ්න අහනවා, මම ඒකට එක උත්තරයක් දෙනවා, මොකක් ද, අපේ ප‍්‍රතිපත්ති තුළ අපේ දර්ශනය තුළ 2020 ආණ්ඩු හදන්නේ අපියි කියලා මම තමුන්නාන්සේලාට කියනවා. ඊට සූදානම් වන්න. අපි අපේ ශක්තිය පෙන්නමු. ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට අවුරුදු 68 යි. මටත් 68යි. 68 කියන්නේ පරිණතයි. අපි යෝධ ශක්තියෙන්, යෝධ ජවයකින් පක්ෂය ගොඩනගලා ඉදිරි මාස කිහිපය තුළ මේ රටේ දේශපාලන පරිවර්තනයක් කරලා, විප්ලවීය සටනක් කරලා 2020 අලුත් ආණ්ඩුවක් හදමු. තමුන්නාන්සේලාට ජය වේවා.

– ජනාධිපති මාධ්‍ය ඒකකය

Comment (0) Hits: 64

ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වයට දිනේෂ් සුදුසු නොවන්නේ ඇයි? - දයාන් ජයතිලක

ශ්‍රී ලංකාව වරක් ලෝක කුසලානය දිනා ගැනීමෙන් පසුව නැවතත් කිසි දිනෙක එය එලෙස සිදු නොවීය.

අප ජයග්‍රහණයේ උචිතම අවස්ථාවට පැමිණි පසු කෙමින් කෙමින් පසු බැසීමකට ලක් විය. එයට හේතුව වනුයේ ඇනා පුංචිහේවා හා ඩැනියල් වට්මෝර් ඇතුළු ජයග්‍රාහී සුසංයෝග විසුරුවා හැරීමයි.

අප විසින් නව පරම්පරාව ආරම්භයේදීම ඉතා බරපතල අත්වැරදීමක් සිදු කරන ලදී. එකළ ලොව හොඳම පිතිකරු, ඇතැම් විට හොඳම පිතිකරු නිසා කණ්ඩායම් උපනායකයා හට නායකත්වය ස්වයංක්‍රීයවම පැවරිය යුතුව තිබුණි. නමුත් අරවින්ද සිල්වා හට නායකත්වයට ඉඩ හසර ලැබුණේ වරින් වර පමණි.

ඒ හා සමාන වරදක් ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් විපක්ෂය විසින් සිදුකරනු ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ වත්මන් විපක්ෂ නායක හා අණ‌ දෙන නිලධාරී හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා හට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් විය නොහැකි තත්වයක් තුළ අපේක්ෂකත්වය තෝරා ගැනීමේදී අනිවාර්යයෙන් ඉදිරිපෙළ ධාවකයා පක්ෂයේ උප නායකයා විය යුතුය.

උප නායකයා කවුරුන්ද පිළිබඳව කිසිදු සන්දේහයකින් තොර වේ. මන්ද යත් රටේ ජනතාව සෑම රාත්‍රියකම රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති තුළින් දකිනුයේ ජාතියේ දේශපාලන කේන්ද්‍රස්ථානය වන පාර්ලිමේන්තුවෙන් දර්ශන ලැබෙන සෑම අවස්ථාවකදීම උප නායකයා ලෙස දිනේෂ් ගුණවර්ධනයි.

දැන් අනිවාර්යයෙන් ප්‍රශ්නය පැන නගිනුයේ, වසර ගණනාවක් මුලුල්ලේ මා විසින් දිනේෂ්ගේ නම සඳහන් කරමින් සිටියද වරෙක මා ගෝඨාභය අපේක්ෂකයා ලෙස යෝජනා කර තිබුණ නිසා තවදුරටත් මා එසේ නොකරන්නේ මන්ද යන්නයි. මා විසින් දිගින් දිගටම දිනේෂ්ගේ නම අතහැර දැමුවේ මක් නිසාද යත් වෙනත් දේශපාලන පවුලක් විසින් දේශපාලන නොවන පසුබිමකින් පැමිණි වටිනා අනුප්‍රාප්තිකයෙක්ට සිදුකළ දේ මාගේ මතකයේ ඇති බැවිනි.

මාගේ පියා වන මර්වින්ද සිල්වා ඉතා කුළුපගව සිටියේ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියට වඩා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායක හා රටේ නියෝජ්‍ය අගමැති මෛත්‍රීපාල සේනානායක හටය. එබැවින් විදේශ ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ ප්‍රගතශීලී අදහස් දැරූ සහ සන්ධානය තුළ වාමාංශික සහය ලැබූ මධ්‍ය ජනතා හිතවාදී මෛත්‍රීපාලගේ නැගීම සහ වැටීම දෙස බලා සිටීමට ඉදිරිපෙළ අසුනක් ලැබුණි.

1982 බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ප්‍රජා අයිතීන් අහෝසි කර ජනාධීපතිවරණයට ඉදිරිපත්වීමට නොහැකි වූ විට, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ අපේක්ෂකත්වය මෛත්‍රීපාල හට ලබා දුන්නේ නම් නිසැකවම ජයග්‍රහණය කරනු ඇත. ඒ වෙනුවට ඔහු නොසලකා හැර ඔහුගේ දේශපාලන සගයා වන අනුර බණ්ඩාරනායක විසින් ඔහුව වංචාවෙන් රැවැට්ටවූ අතර, බණ්ඩාරනායකයන්ගේ දුරින් ඥාති සහෝදරයෙක් වූ හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව තෝරා ගැනුනද බණ්ඩාරනායක පක්ෂ සගයා විසින් හා බණ්ඩාරනායක බෑනා වූ විජය කුමාරතුංග විසින් පසුසින් ඔහුව පාවා දෙන ලදී.

මෛත්‍රීපාල සේනානායක හා හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව යන දෙදෙනාගේ ඉරණම දෙස බලා සිටි මා හට එම ඉරණමම දිනේෂ් ගුණවර්ධන හට උදා කර දීමට අවශ්‍ය නොවීය. ප්‍රවීණ නිරීක්ෂකයින් විසින් මා හට උපදෙස් දෙනු ලැබුවේ රාජපක්ෂයන් ඔවුන්ගේම කෙනෙකු හට පමණක් සහය ලබා දෙන බවයි.

උග්‍ර රාජ්‍යවාදයේ අන්තයට ගිය බුද්ධි හීන හිටපු හමුදා නිලධාරීන් හා සටන්කාමී භික්ෂූන්ට වඩා 'තේ පැන් සංග්‍රහ මාරුවීම්' වලට වඩා සියලු ඡන්ද අයිතිය හිමිකර ගතහොත් ගෝඨාභය ඉන් අනර්ඝ තේරීමක් වනු ඇති බවට මම සිතුවෙමි.

MR - GR සමීකරණය !

ඊටත් වඩා සරළව කිවහොත්, විපක්ෂයේ ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය සඳහා මා ඉදිරිපත් කළ 'MR සමග' යන සටන් පාඨය 'GR' සමග වනු ඇත. GR පක්ෂය (GR නොව) වසර ගණනාවක් තිස්සේ මෙය ආපසු හැරවීමට සැලසුම් කර තිබුණි. ඔවුන් MR සැලකුවේ GR සමීකරණයේ 'එකතු' කිරීමක් ලෙසය.

ඔවුන්ගේ අරමුණ 'MR කේන්ද්‍රීය' නොවන අතර එය 'GR කේන්ද්‍රීය' වීමයි. ඔවුන් සිතන ආකාරයට 'MR' යුගය පැමිණ දැන් එය අවසන් බවත්, ඔවුනට MR පිළිබඳ දැනුනේ ඔහු හුදෙක් දියුණු හා උසස් නායකත්වයට ආකෘතියක් හා ප්‍රතිපත්ති න්‍යාය සඳහා වූ පියවරක් වූ බවත් මන්ද එය අඩු ජනතාවාදී, වඩා ජාතිකවාදී හා හිටපු හමුදාවත් පාලනයක් ගෙන ගිය බැවිනි.

හිටපු හමුදා පෙරටු බලඇණි !

පළපුරුදු දේශපාලන පෙරටු බලඇණියකට හිටපු හමුදා පෙරටු බලඇණි ප්‍රබල යැයි ඔවුන්ට හැඟුණි. තවද ඔවුනට හැඟුනේ ඔවුනට ඉතා දැඩි රාජ්‍ය තාන්ත්‍රනයක් අවශ්‍ය වූ විට MR විසින් ඉතා මෘදු පාලනයක් ගෙන ගිය බවයි.

WWII හමුදා වීරයා, ඔහු හමුදා කාර්මික සංකීර්ණයහි දියුණු වෙමින් වැඩෙන බලය පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීය. සිංහලයන් විසින් මේ මතය භාර ගන්නේ නම් හමුදා ආයතනික සංකීර්ණයක් විසින් හෝ විශාල ව්‍යාපාරික හමුදා පාලනික ස්වාමීන් වහන්සේලා විසින් අපව පාලනය කරනු ඇත. මෙමගින් ශ්‍රී ලංකාවේ පංච මහා බලවේගයන්හි අංගයන් වන ගොවි කම්කරු නැවත ප්‍රතිස්ථාපනය වනු ඇත.

මා විසින් එය වටහා ගත හැකි ආකාරයට තර්කානුකූලව එය ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සහ කළෙමි. නමුත් අසාර්ථක වුණිමි. ප්‍රවීණ වාමාංශිකයන් වන වාසුදේව නානායක්කාර, ඩී.ඊ.ඩබ්. ගුනසේකර (හිටපු) දෙදෙනා හරියටම නිවැරදි වූවත් මා මගේ උත්සාහය අගය කොට දකිමි. කියුබානු නිදහස් දූතයා වූ පෝස් මාර්ටී ප්‍රකාශ කළේ 'මා මෘගයාගේ කුසෙහි වාසය කර ඇත. මා ඔහු‌ගේ බලවැල් හොඳින් දනිමි. මාගේ ආයුධය ඩේවිඩ් වනු ඇත' යනුවෙනුයි.‍

විශිෂ්ඨ අපේක්ෂකයින් අතර සිටින්නේ චමල් සහ දිනේෂ් පමණි !

දැන් මේ පිළිබඳව පැහැදිළිව කතා කිරීමට කාලයයි. විපක්ෂයේ අපේක්ෂකත්වයට අවදානම් විරහිත විශිෂ්ඨ තේරීම් දෙකක් ඇති බව මා තරයේ විශ්වාස කරමි. එකක් නම් වාසුදේව පැවසූ ආකාරයට චමල් රාජපක්ෂ. අනික් පුද්ගලයා නම් දිනේෂ් ගුණවර්ධනය. දිනේෂ් ගුණවර්ධන හට පක්ෂයේ ප්‍රමුඛ සාමාජිකයන්ගේ සහය ලබා ගත හැකි අතර, නම් වශයෙන් සඳහන් කරහොත් හිටපු ජනාධිපති හා දැනට පක්ෂයේ සේවය කරන මහින්ද රාජපක්ෂ මෛත්‍රී හා ඇතැම් විට චන්ද්‍රිකාගෙන් පවා සහයක් ලබා ගත හැක.

2015 ජනවාරි 08 වන දින ඇති වූ කම්පන පරාජයෙන් පසුව විපක්ෂයේ උපාය මාර්ගය දිනේෂ් ගුණවර්ධන වෙත යොමු විය. පැය 48 කට පසු කථානායක චමල් රාජපක්ෂගේ නිවසේ දී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නිවැරදිවම නිගමනය කළ සාකච්ඡාවක් මා හට මතකයේ ඇත. 'දැන් දිනේෂ් තමා ඉන්නේ' එය හොඳින්ම පරිවර්ථනය කළහොත් එම ප්‍රකාශයේ සඳහන් වන්නේ 'දැන් එය දිනේෂ්ට බාරයි' හෝ 'දැන් අප දිනේෂ් පිළිබඳව විශ්වාසය තැබිය යුතුය' යන්නයි. මාත‌ලේ නගරාධිපති හිල්මි මොහොමඩ් මෙහි සාක්ෂි දරයි.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නිල වශයෙන් රජය හා එක්වූ විට සහ විපක්ෂයට අපේක්ෂකත්වයට සුදුසු වාතාවරණයක් නොමැති සංඛ්‍යා උච්ඡාවචනය වන ඉතා දුෂ්කර තත්වයක් හමුවේ පාර්ලිමේන්තුවේ වසර ගණනාවක් විපක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු නායකයා සහ මහින්දගේ නියෝජ්‍ය නායකයා ලෙස දිනේෂ් සිය කාර්යභාරය ඉතා මැනවින් ඉටු කළේය.

කාගේත් ගෞරවය දිනාගත් දිනේෂ් !

ඔහුට ආණ්ඩු පක්ෂයේ මෙන්ම විපක්ෂයේ ද ගෞරවය හිමිවේ. ඔහු කතාකරන විටදී කරනු ලබන්නේ ඒ බලයෙනි. ඔහුගේ රූපවාහිනී මාධ්‍ය සංදර්ශන ඉතා අල්පය නමුත් අති දක්ෂය. පාර්ලිමේන්තුව තුළ හෝ ඉන් පිටත කිසිවෙකු සමග ඔහු පොර බදන්නේ නැත. ඔහු විශිෂ්ඨ ආචාරශීලී මනෝ ස්වභාවයකින් හා දඟකාර සරල සිනාවකින් සංයෝජනය වී ඇත.

මහින්ද රාජපක්ෂට සරිලන ඵලදායී ප්‍රත්‍යක්ෂ ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු විපක්ෂය සොයන්නේ නම් 2015 සිට එම භූමිකාව විශිෂ්ඨ ලෙස ඉටු කළ දිනේෂ් ගුණවර්ධනට වඩා හොඳ කිසිවෙකු සිටිය හැක්කේ කෙසේද?

ආධිපත්‍යවාදී පරිපාලනයක දෙවන වාරයේදී සහ 1982 ජනමත විචාරණයෙන් පසුව පාලන තන්ත්‍රය ඉතා දැඩී වූ සමයක පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ 1980 දශකයේ දුෂ්කර දිනවල සිට දිනේෂ් විපක්ෂ දේශපාලනයේ ප්‍රවීණයෙකි.

ඔහු ජනාධිපතිවරුන් දෙදෙනෙකු යට‌තේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ සේවය කර ඇති අතර ඔහුගේ අත්දැකීම් වෘත්තීය සමිතිවාදයේ සිට පාර්ලිමේන්තුව දක්වාත් පාර්ලිමේන්තුවේ සිට අතිරේක පාර්ලිමේන්තුව දක්වාත් විපක්ෂයේ සිට ආණ්ඩු පක්ෂය දක්වාත් විහිදී යයි. එම අධික අත්දැකීම් සමග ඔහු අභිබවා යාමට සිටින්නේ මහින්ද හා වාසුදේව පමණි.

දිනේෂ් යනු ප්‍රගතශීලී ජාතිකවාදියෙකු සහ දේශප්‍රේමී ජනතාවාදියෙක් !

ලොව පු‌රා නව ලිබරල් ප්‍රභූ සංස්ථාපිතයට එරෙහිව වඩදිය බාදිය ඇති සහ ජනතාවාදයේ සහ ජාතිකවාදයේ අනුග්‍රහය යටතේ වෙනසට පක්ෂව දැඩි ලෙස දුවන ඉතිහාසයේ කාල පරිච්ඡේදයක දිනේෂ් යනු සමාජවාදී දිශානතියක් ඇති ජනතාවාදී ජාතිකවාදියෙකි. අන්ත-ජාතිකවාදයට ප්‍රගතිශීලී, වාමාංශික කේන්ද්‍රීය ජනතාවාදයට වැඩි කැමැත්තක් දැක්විය යුතු මොහොතක දිනේෂ් යනු ප්‍රගතශීලී ජාතිකවාදියෙකු සහ දේශප්‍රේමී ජනතාවාදියෙකි.

දිනේෂ්ට ඔහුගේ පියා වන පිලිප් ගුණවර්ධනගෙන් ඉගෙනීම සහ ඔහුගේ සටන්කාමී මාමා වන රොබට් සහ විවියන් නැන්දා (සමාජවාදී නිරූපකය) ඇතුළත් විශාල දේශපාලන පවුලක හැදී වැඩීමේ වාසිය පමණක් නොව ඔහු සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනිය සමග සගයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇති අතර 1988 දශකයේ දී ජනාධිපති ජයවර්ධනට එරෙහිව සටන් කළේය.

සැබෑ පරිණත දේශපාලනඥයාද දිනේෂ් !

1980 ගණන්වල ජේවීපී සමග සානුකම්පිතව කටයුතු කළ ඔහු, පසුගිය වසර 20 තුළ ජනාධිපතිවරුන් වන චන්ද්‍රිකා සහ මහින්දගේ කැබිනෙට්ටුවල සේවය කළ අතර දශක ගණනාවක් තිස්සේ මහින්දගේ සමීපතම සහෝදරයෙකු හා පාර්ලිමේන්තු සගයෙකු විය. දැන් මම මෙය හඳුන් වන්නේ දේශපාලන අත්දැකීම් සහ දේශපාලන මැදිහත්වීම් යන දෙඅංශයෙන්ම දේශපාලන අත්දැකීම් සම්භාරයක් ලෙසිනි.

ව්‍යාවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ ඔහුගේ ස්ථාවරය තුළ දිනේෂ්ගේ දේශපාලනය සමබර, පරිණත ශෛලිය වඩාත් හොඳ සාක්ෂියකි. ඔහු පාර්ලිමේන්තුව කුඩා මාණ්ඩලිකයන් කිරීමට මෙන්ම විශ්වාස කිරීමට නොහැකි සුළු පාරිභාෂිත වංචා ප්‍රභූ සංස්ථාපිතයේ උත්සාහය මගින් ඒකීය රාමුව සිදුරු කර තියුණු විවේචකයෙකි.

මෙහෙයුම් කමිටුව තුළ ඔහුගේ ශක්තිමත් උපක්‍රම හෙළිකිරීමෙන් පසුව, සුමන්තිරාන්ගේ සහ ජයම්පති වික්‍රමරත්නගේ විවේචකයන්ට ඔහු දැක්වූ දැඩි ප්‍රතිචාරය අල්ලා ගැනීමට රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති අසමත්වීම කණගාටුවට කරුණකි. කෙසේ වෙතත්, දිනේෂ් ජනාධිපති සිරිසේන, අග්‍රාමාත්‍ය වික්‍රමසිංහ (රාජකීය විද්‍යාලයයේ ඔහුගේ පැසල් සගයා) සහ කථානායක කරූ ජයසූරීය යන මහත්වරුන් සමග ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදක හා මෙහෙයුම් කමිටු ක්‍රියාවලින් ඇතුළු සියළු පාර්ලිමේන්තු කාරණා සම්බන්ධයෙන් එකට කටයුතු කර ඇත.

නිවැරදි පාර්ලිමේන්තු හා ව්‍යාවස්ථාමය ක්‍රියා පටිපාටීන් හා භාවිතයන් පිළිබඳව අවධාරණය කරන අතරම කරුණු 14කින් යුත් ප්‍රතිපත්ති පත්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කරමින් විපක්ෂය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ සංවාදයේ නිරත විය යුතු යැයි ඔහු අවධාරණය කර තිබේ.

දිනේෂ් විශ්වාස කරන්නේ පුළුල් පරාමිතීන්, රතු රේඛා ඇඳීම ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හෝ සලකා බැලීම හෝ සාකච්ඡා කිරීම සඳහා අවකාශයට පුරෝකථනය කිරීම නොවේ.

සංස්කරණාත්මක මැදිහත්වීමේ ප්‍රතිපත්තිය වෙනුවෙන්, දිනේෂ් අන්ත දක්ෂිනාංශික, අන්ත දක්ෂිනාංශයේ (උදා, ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර, ආචාර්ය වසන්ත බණ්ඩාර, පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංස) දැඩි පීඩනයට හා මහජන විවේචනවලට ලක්ව ඇත.

මෙම දර්ශනය JO සංවිධානය තුළට ඇතුළු වන බවට තර්ජනය කළ විට. මහින්දගේ දැඩි සහයෝගය ඇතිව එය පරාජය කළේ දිනේෂ් විසිනි. විපක්ෂයට දුෂ්කර හා සංකීර්ණ තත්වයක් තුළ දිනේෂ්ගේ විශිෂ්ට පාර්ලිමේන්තු උපක්‍රම සඳහා නොවන්නේ නම්, නව ලිබරල් සංස්ථාපිතයේ ආධිපත්‍යය ශක්තිමත් වනු ඇත.

2015 සිට පාර්ලිමේන්තු සටනේදී දිනේෂ්ව ඔහුගේ දකුණත් මිනිසා ලෙස විශ්වාස කිරීමට මහින්දට හැකි වී තිබේ. ඔහු පාර්ලිමේන්තුවේ JO හමුදා කළමණාකරන අතර සෑම දිනකම රජයට මුහුණ දෙන අතර, එම්. ආර් පක්ෂයේ සිටියදී හෝ ජනාධිපති, අගමැති සහ කථානායකවරයා සමග පැවැත්වෙන සියලු වැදගත් රැස්වීම්වලදී ඔහුගේ නියෝජිතයා ලෙස කටයුතු කරයි.

ජාත්‍යන්තර කටයුතු ගැන මනා අවබෝධයක් ඇති දිනේෂ් !

දිනේෂ් ගුණවර්ධන ජ්‍යාත්‍යන්තර කටයුතු පිළිබඳ මනා අවබෝධයක් ඇති අතර යථාර්ථවාදියෙකු ලෙස ඔහු 'බාලා බිඩීමා' මත පදනම් වූ දෙමළ ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් විවේචනය කරන අල්ටි-රයිට් ජීආර් කණ්ඩායමට වඩා ආරක්ෂිත ඔට්ටුවක් වේ. උදාහරණයක් ලෙස බලය බෙදා ගැනීම සහ පවත්නා 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට ගරු කරනු ඇති බවට සහතික වීම පවා ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

ගතානුගතික පක්ෂ කණ්ඩායම ප්‍රශ්න කරන්නේ දෙමළ දේශපාලන ප්‍රශ්නයක සහ නීත්‍යානුකූල දෙමළ දේශපාලන අනන්‍යතාවයක පැවැත්ම ගැනය. එනම් දෙමළ සාමූහික අනන්‍යතාවයයි. ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිවාදය උත්සාහ කරන්නේ හුදෙක් 1987 ට පෙර සහ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට නොව 1957 දක්වාය.

දෙමළ ප්‍රශ්නයේ දේශපාලන ස්වභාවය සහ දේශපාලන විසඳුමක අවශ්‍යතාව පිළිබඳ පළමු පිළිගැනීම වූ බණ්ඩාරනායක චෙල්වනායකම් ගිවිසුම භෞමික ස්වායත්තභාවය සහ කේන්ද්‍රය හා පරිධිය අතර බලය බෙදා හැරීම/ බලය බෙදා ගැනීම මත පදනම් වේ.

මෙම ගතානුගතික පක්ෂ කණ්ඩායමේ දෘෂ්ටිවාදීන් සලකන්නේ භෞමික ස්වාධීනත්වය මත පදනම් වූ ඕනෑම දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණයක්, සැබවින්ම භෞමික පදනම් වූ බලය බෙදා හැරීමේ/ස්වයං පාලනයේ අවශ්‍යතාවය පිළිගැනීම, බෙදුවාදී විය යුතුය යන්නයි.

එය ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය බලය භාර ගන්නේ නම්, විනාශකාරී හා අවසාන වශයෙන් විනාශකාරී ස්වභාවයේ භූදේශපාලනික ප්‍රතිවිපාකවලට ශ්‍රී ලංකා රජය මුහුණ දෙනු ඇත. ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු ලෙස දිනේෂ් ගුණවර්ධන සහ බලවත් අගමැති හෝ අග්‍රාමාත්‍ය අපේක්ෂකයා ලෙස එම් ආර් සමස්තයක් වශයෙන් ශ්‍රී ලංකා ජාතික අවශ්‍යතා සමග සිංහල හා දෙමළ ජාතිකවාදී ප්‍රශ්න සමතුලිත කිරීමට සමත් වනු ඇත.

දිනේෂ් යනු පුළුල් සිංහල බෞද්ධ පදනමක් ඇති, කොළඹ ප්‍රභූ ඡන්ද කොට්ඨාශයක් හිමි පරිපූර්ණ ද්වීභාෂා හිටපු රාජකීයයෙකි. සිංහල ජාතිකවාදියෙකු වන ඔහු ඉන්දියාවත් තබාගත යුතු බවත් බලය බෙදා හැරීමේ මූලධර්මය ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි බවත්, පළාත් සභා ක්‍රමය බිඳ දැමිය නොහැකි බවත් දන්නා ප්‍රායෝගිකවාදියෙකි. දිනේෂ් ගුණවර්ධන නිසැකවම දක්ෂ දේශප්‍රේමියෙකි.

ශ්‍රීමත් ඩෙස්මන් ද සිල්වා වාර්තාව පිළිබඳව ජිනීවා පෙරමුණේ දී, දිනේෂ් 2015 යෝජනාව දැඩි ලෙස විවේචනය කර ඇත. මෙහිදී ඔහුට නව ලිබරල්වාදී පමණක් නොව විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් හෝ විපක්ෂයේ ජිනීවා උකුස්සන් ද ඇතුළුව අන්ත දක්ෂිනාංශිකය විසින් විරුද්ධ විය.

මහින්ද හැරුණු විට ඕනෑම රාජපක්ෂ සහෝදරයෙකුට වඩා දිනේෂ් දේශපාලන අරගලයේ යෙදී සිටී. දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ දිනේෂ්ගේ අත්දැකීම් සම්භාරයක් සමග ඔහුට වෙනත් ඕනෑම කෙනෙකුට වඩා අඩු විවාදාත්මක ලෙස රටේ ඉහළම දේශපාලන කාර්යාලය සඳහා අපේක්ෂකයාගේ භූමිකාවට ගැළපේ.

MR - DG සමීකරණය !

මහින්දට තරඟ කළ නොහැකි තත්වයක් තුළ JO පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම දිනෙන් දින අරගලයට නායකත්වය දුන් JO හි පාර්ලිමේන්තු නායකයා වශයෙන්, JO පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම ජනාධිපති අපේක්ෂයා ලෙස හැර වෙනත් කිසිවෙකු වෙත හැරවිය යුතු යැයි සිතිය නොහැකිය.

සමහර විට සියල්ලටම වඩා, සමාජය, සිවින් පාලනය සහ අපගේ ගැඹුරට මුල්බැසගත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය දිනේෂ් සමග ආරක්ෂිතව පවතී. ජාතික හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කාරණා සම්බන්ධයෙන් උද්ඝෝෂණ මෙහෙය වූ අතර නිර්භීත වෙඩි උණ්ඩවලට බිය නොවී දශක ගණනාවක් තිස්සේ පාර්ලිමේන්තු සම්ප්‍රදායට අනුව ඔහු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු විය. (1987 මැයි දින සැමරුම් තහනම කඩ කිරීම, අභයාරාමයා කෝවිලේ පෙළපාලිය සහ තරුණ කිත්සිරිවෙමන් රණවකගේ පොලිස් වෙඩි පහරින් ජීවිතක්ෂයට පත් වීම)

දිනේෂ්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විශ්වාසය සහ කැපවීම සැකයකින් තොරයි !

ඔහුගේ ගැඹුරට මුල් බැසගත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විශ්වාසය සහ කැපවීම සැකයකින් තොර විය. ආර්ථික නව ලිබරල්වාදයේ ප්‍රබල විරුද්ධවාදියෙකු සහ ආර්ථිකයේ රාජ්‍ය අංශයේ, සමාජ සුභසාධනය සහ ශිෂ්‍යයන්ගේ හා කම්කරු අයිතිවාසිකම සහ පොදුවේ වෘත්තීය සමිති අයිතිවාසිකම්වල දැඩි ආරක්ෂකයෙකු වන දිනේෂ් ගුණවර්ධන පහසුවෙන් ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු හා සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදියෙකු ලෙස වර්ගීකරණය කළ හැක.

ශ්‍රී ලංකා සමාජය විසින් වාමාංශික විශාල දේශපාලන පවුල් තුනක් බිහි කර ඇත. බණ්ඩාරනායකයන්, රාජපක්ෂයන් සහ ගුණවර්ධනවරු වේ. දිනේෂ් යනු දිවයිනේ දේශපාලනයේ මෙතෙක් පැවති විශාලතම නාමයන්ගෙන් පැවත එන පිලිප් ගුණවර්ධනගේ පුතනුවන් වන අතර, පිලිප් ගුණවර්ධන ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජවාදී ව්‍යාපාරයේ පියා ලෙස සැලකේ.

බණ්ඩාරනායකයන් දකුණේ රාජපක්ෂයන් සමග තිබූ මිත්‍රත්වය බිඳ දමා ඔවුන්ගේ හිටපු ප්‍රතිවාදීන් වන මධ්‍යම දකුණේ ප්‍රමුඛ පවුල සමග මිත්‍ර වීමත් සමග රාජපක්ෂයන් ගුණවර්ධන වෙත හැරුණි. දිනේෂ් නියෝජනය කරන ගුණවර්ධනවරු 2015 දී බණ්ඩාරනායකයන් වෙත හැරී යා හැකි නමුත් ඒ වෙනුවට රාජපක්ෂයන් සමග රැඳී සිටිමින් මහින්දට පක්ෂපාතීව සිටියහ. දිනේෂ් ජනාධිපති අපේක්ෂකයා බවට පත් කිරීමෙන් පක්ෂපාතීත්වය හදුනාගෙන ප්‍රතිඵල ලබාගත යුතු හොඳම කාලය මෙයයි.

දිනේෂ්ට එක දේශපාලන දුර්වලකමක් ඇති නමුත් එය ශක්තියක් විය හැකිය. ඔහු කුඩා පක්ෂයක් වන මහජන එක්සත් පෙරමුණට නායකත්වය දෙන අතර ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ හෝ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ සාමාජිකයෙකු නොවේ. කෙසේ වෙතත් එයින් අදහස් කරන්නේ මහින්දට හෝ කිසිදු රාජපක්ෂකයෙකුට ප්‍රථිවාදියෙකු වීමට ඔහුට ජාතික මහජන පදනමක් නොමැති බවයි. මෙය අනවශ්‍ය බිය සැක සංකා බවක් අඩු කර ඔහුට ආරක්ෂිත ඔට්ටුවක් ලබා දිය හැක.

මහින්ද රාජපක්ෂ යන්නේ කුමන සාධකය සඳහාද - ඉහළ අවධානම් විකල්පයක් වූවත් (පෑන්-සිංහල) භූදේශපාලනික හා භූ උපායමාර්ගිකව තිරසාර නොවන (ශූන්‍ය බලය බෙදා හැරීම 'ට්‍රම්ප්') සාර්ථකත්වය, හෝ මධ්‍යස්ථභාවය, අත්දැකීම්, බහුත්වාදය, තිරසාර බව පිළිබඳ අඩු අවදානයන් විකල්පය සහ ස්ථායිතාව - ඔහු පමණක් දන්නා අතර, ඔහු ඉක්මනින් තීරණය ගනු ඇත.

මෙම දුෂ්කර වසරවලදී, මහින්දගේ උප නායකයා සහ දකුණු අත වූ දිනේෂ් වන ඔහුට ලැබිය යුතු දේ ප්‍රතික්ෂේප නොකළ යුතුය. දේශපාලන විද්‍යාඥයෙකු හා ජාත්‍යන්තර සබඳතා පිළිබඳ ශිෂ්‍යයෙකු වශයෙන් මගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන්, MR ජනවාරි 10 වන දින කථානායක චමල් රාජපක්ෂ මහතාගේ නිල නිවසේදී පැවසූ ප්‍රකාශය වන 'දැන් දිනේෂ් තමයි ඉන්නේ' ප්‍රකාශය අදටත් සත්‍යයක් වන අතර ලබන වසරේදී ජනාධිපතිවරණයේදී වන විට එය සත්‍ය වනු ඇත.

dayan J 1000pxආචාර්ය දයාන් ජයතිලක

Why not Dinesh Gunawardena? ශීර්ෂයෙන් යුතු 'ඩේලි එෆ්.ටී.' පුවත්පතට සැපයු ලිපියක සිංහල පරිවර්තනයකි.

Comment (0) Hits: 137

ජනාධිපතිවරණය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ සටනක් වන්නේ කෙසේද ?

අප රටේ දැනට ගොඩනැගෙමින් පවතින දේශපාලන තත්වයන් තුළ තීරණාත්මක අවස්ථාවක් වන ඉදිරි මැතිවරණවලදී මෙරට වාමාංශික, ප්‍රගතශීලී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගවලත්, පුවැසියන්ගේ වගකීම කුමක් විය යුතුද? මේ දිනවල සෙමින් සෙමින් සාකච්ඡාවෙමින් පවතින මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳව තරමක් බැරෑරුම් ලෙස සිතා බැලීමට 'අනිද්දා' පාඨක ප්‍රජාවට ආරාධනා කිරීම මේ ලිපියේ අරමුණයි.

මේ ලිපියෙන් ඉහත කී ප්‍රශ්නයට මා යෝජනා කරන, කොටස් දෙකකින් යුත් පිළිතුර පළමුවෙන්ම ඉදිරිපත් කරමි. එම පිළිතුරේ පළමුවැනි කොටස නම්, 'ලංකාවේ දේශපාලන පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අවධියකට පාත්‍රවීම වැළැක්වීම'යි. දෙවැනි කොටස නම්, ඒ සඳහා ශක්තිමත් සහ පරිවර්ථනීය ප්‍රතිරෝධක බලයක් (Counterveiling Power එකක්) ගොඩනැගීම'යි.

මේ ලිපියේ මූලික වශයෙන් කෙරෙන්නේ මේ පිළිතුර පැහැදිළි කිරීමයි.

'ප්‍රතිරෝධක බලය' යනු දේශපාලනයේ ඇති අධිපති, ප්‍රතිගාමී සහ දක්ෂිණාංශික බලවේගවල ශක්තියට එරෙහි විය හැකි, එය සමග සටන් කළ හැකි සහ එය පරාජ කළ හැකි විකල්ප බලයයි. මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. විකල්ප බලය ශක්තිමත්ව පවත්වා ගැනීම සාමාන්‍යයෙන් සමාජයක දේශපාලන සෞඛ්‍යයට අත්‍යවශ්‍යය.

පශ්චාත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවණතා !

ලංකාවේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ඉරණම අර්බුදයකට මුහුණ පාමින් සිටියි. මෙය ලංකාවට විශේෂ වූවක් නොවේ. ඇමෙරිකාවේ හා බ්‍රිතාන්‍යයේ සිට ඉන්දියාව දක්වා අපට දැකිය හැකි ලෝක මට්ටමේ ප්‍රවණතාවකි. එය එක් එක් රටවල දිගහැරෙන්නේ ඒවාට සුවි‌ශේෂ තත්වයන්, පසුබිම් සහ පාත්‍ර වර්ගයාද සහිතවය.

ලංකාවේ වර්තමාන දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අර්බුදය 2015 වසරින් පසු නව දිසාවකට ගමන් කළ බව මෙහිදී සටහන් කළ යුතු අතර, අර්බුදයේ එම යළි දිසාගත වීම තේරුම් ගැනීම අපේ සාකච්ඡාවට වැදගත් වෙයි. 2009-2014 යන අවුරුදු පහක පමණ කාලය තුළ අප රටේ සිදුවූයේ පශ්චාත් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරිවර්තනයකට ආරම්භක පියවර තැබීමයි. මෙම ක්‍රියාවලියේ කර්තෘකයන් වූයේ එවකට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් සහ ඔවුන්ට පදනම සැපයූ බල හවුලයි. 2014 වසර වන විට පැහැදිළිව පෙනුන දෙය නම්, රාජපක්ෂ පවුල නායකත්වය දුන් බල හවුල සතුවූ ලංකාවේ දේශපාලනය අධිකාරවාදී දිහාවට ගෙන යෑමේ ව්‍යාපෘතිය නැවැත්විය හැකි ශක්තිමත් බලවේගයක් නොපැවැති වූ බවයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේග පැවතියේ විසිරී ගොස්ය. අල්ලස, දූෂණය, බිය ගැන්වීම් සහ බෙදා පාලනය කිරීම් යනාදී ඉන්දියාවේ බීජේපී ආණ්ඩුව දැනට පාවිච්චි කරන අධිකාරවාදී උපක්‍රම ඵලදායී ලෙස පාවිච්චි කරමින් රාජ්‍ය පාලන තන්ත්‍රය පෙනී සිටියේ තමන් අපරාජිත බලවේගයක් බවට වර්ධනය වී ඇති ප්‍රතිරූපයද ගොඩනගමිනි.

එහෙත් මෙම බැලූ බැල්මට භයානක පසුබිම තුළ තවත් වැදගත් දේශපාලන සාධකයක් බිහි වී තිබිණ. එය නම්, ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක අවශ්‍යතාව මහජනතාවට දැනීමත්, එවැන්නක් මතුවීමට අවශ්‍ය දේශපාලන අවකාශය විවෘත වීමත්ය. රාජපක්ෂ බල හවුල ඡන්දයෙන් පරාජය කළ විකල්ප සන්ධානය බිහිවුණේ මෙම පසුබිම මතය. එම සන්ධානය, ලංකාවේ දේශපාලන පරිවර්තනයේ කර්තෘකයකු වීමේ විභවතාව තිබුණ එකකි. එම විභවතාව විනාශ කර ගැනීම, 'යහපාලන සන්ධානය' නමින් හැඳින්වුණු විකල්ප බල හවුලට, තම ප්‍රජාතන්ත්‍රික ප්‍රතිවිරෝධයක වගකීම ගැන නිසි අවබෝධයක් නොතිබීමේ ප්‍රතිඵලයක්ද විය.

නව ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් !

අවුරුදු පහකට පසුව දැනටද ලංකාවේ විවෘත වෙමින් පවතින්නේ එවැනි ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ප්‍රතිරෝධක පෙරමුණක් ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවයි. එම පෙරමුණ ගොඩනැගීම වනාහි (අ) තනි දේශපාලන පක්ෂයකට පමණක් සාක්ෂාත් කරගත නොහැකි කර්තව්‍යයකි. (ආ) එය හතර ආකාරයක සන්ධානයක එකතුවක් විය යුතුය. එනම්, (1) අන්තර් පක්ෂ සන්ධානයක් (2) අන්තර් වාර්ගික සන්ධානයක් (3) දේශපාලන පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර සන්ධානයක් සහ (4) අන්තර් පන්ති සන්ධානයක්, විය යුතුය. ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමේ න්‍යාය පත්‍රය අද ඉදිරියට දමා, එය ආරක්ෂා කරගෙන, එය දේශපාලන පරිවර්තනයේ යථාර්ථය බවට පත්කිරීමේ කර්තෘක කාර්යය කළ හැක්කේ මෙවැනි සතරාකාර ලක්ෂණවලින් සමන්විත පුළුල් සන්ධානයකටය.

පරිවර්තනීය සන්ධානයක්

අද ලංකාවේ හදිසි දේශපාලන කර්තව්‍යයක් වන්නේ මෙවැනි බහුපාක්ෂික, බහුවාර්ගික, බහුපන්තික සහ පක්ෂ සහ සිවිල් සමාජ බලවේග අතර ගොඩනගන පරිවර්තනීය සන්ධානයකි. 2015 සන්ධානය මෙවැන්නක් වුවද, එය අසාර්ථක විය. එම අසාර්ථකත්වය ගැඹුරු විග්‍රහයකට ලක්කර, එයින් මතුපිට නොව ගැඹුරු දේශපාලන පාඩම් ඉගෙන ගැනීම, අද ලංකාවේ වාමාංශික සහ ප්‍රගතශීලී බලවේග විසින් කළ යුතු දෙයකි. එසේ ඉගෙන ගන්නා පාඩම් අතර එකක් වන්නේ, 2015 සන්ධානය පරිවර්තනාත්මක සන්ධානයක් (Transformative Coalition) එකක් නොවීමයි. ආණ්ඩු බලය තමන් අතට ලැබුණත්, එය සිය න්‍යාය පත්‍රය ක්‍රියාත්මක කිරීමට භාවිතා නොකර, ඇඟිලි අස්සෙන් ලිස්සා යෑමට එයට ඉඩ හැර තිබෙන්නේ, තමන්ගේ උකුලට වැටුණ ‌ෙඑතිහාසික වගකීම ගැන අලුත් ආණ්ඩුවේ නායකයන් සවිඥානක නොවීම නිසයි. 2015 සිදුවූ ආණ්ඩු වෙනස ඔවුන් දුටුවේ ලංකාවේ දේශපාලනය වෙනස් කිරීමේ වරපත්‍රයක් ලෙස නොවේ.

ලංකාවේ අද ගොඩනැගිය යුතුව තිබෙන නව පරිවර්තනීය දේශපාලන සන්ධානයක කේන්ද්‍රීය ඉලක්කය, සටන් පාඨය සහ මහජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන ආරාධනය විය යුත්තේ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගැනීමයි. සමාජවාදය ගොඩනැගීම නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයද නොවේ. සමාජවාදී පරිවර්තනයක් සඳහා සටන් කිරීමට ඉඩ තබන සහ අවකාශය සහතික කරන එකම දේශපාලන ක්‍රමය වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය ආරක්ෂා කර, ස්ථායි කිරීමයි.
මෙම ප්‍රිස්මය තුළින් අප ඉදිරි මැතිවරණ දෙස බලන්නේ නම්, ජනාධිපතිවරණය, පළාත්සභාවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය යනු සමාජවාදී පරිවර්තනයේ මොහොතවල් නොවේ. අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන ජීවිතය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පදනම්, චර්යාව සහ ස්වභාවය ආරක්ෂා කර, දීර්ඝකාලීනව ස්ථායි කර ගැනීමේ මොහොතවල්ය. දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැතිවීම, එය අධිකාරවාදී බලවේග විසින් තෙරපනු ලැබීම සහ දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දේශපාලන අධිකාරවාදී බලවේග විසින් ස්ථාපනය කරනු ලැබීම, ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය විසින් අප වෙත ඉදිපත් කෙරෙන අති දැවැන්ත ‌ෙඑතිහාසික අනතුරයි. අප රටේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය ප්‍රතිරෝධක බලවේග ගොඩනැගිය යුත්තේ මෙම අනතුර වලක්වා ගැනීමටය. එයට මුහුණ දීමටය. එය පරාජය කිරීමටය.

ප්‍රතිරෝධක බලය !

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව සඳහා ප්‍රතිරෝධක බලය සහ බලවේග අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි? එයට ප්‍රධාන හේතුව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යන්න, පහ කරනු ලැබීමේ අනතුරට නිරන්තරයෙන් පාත්‍රවී සිටින්නක් වන නිසාය. සමාජයේ සිටින සෑම පන්තියක්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන න්‍යාය පත්‍ර ඇති ඒවා නොවේ. ‌ෙඑතිහාසික වශයෙන් ධනේශ්වර පන්තිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේගය වූවත්, ධනවාදයේ අර්බුද ඇති වූ සෑම අවස්ථාවකම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ධජය අතහැර දැමීමට ධනේශ්වර පන්තිය මැලි වී නැත. වර්තමාන ලෝකයේ මෙන්ම ලංකාවේද, බිහිවී සිටින වාණජ හා මූල්‍ය ධනේශ්වර පන්ති ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී සමාජ බලවේගයක් ද වෙයි. එම පන්තිය ප්‍රමුඛත්වය දෙන්නේ තමන්ට ඉක්මනින් ලාබ ලබා දෙන, දේශපාලන ස්ථාවරභාවය ඔ්නෑම වියදමක් දරා, සහතික කරන, හැඩිදැඩි දේශපාලන සහ රාජ්‍ය නායකයන්ටය. මේ අතර මධ්‍යම පන්ති ස්ථරද පහසුවෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අතහැර දමති. නිර් - ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හැඩිදැඩි නායකයන්ට අවශ්‍ය ඡන්ද පදනම සපයන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්වූ මධ්‍යම පන්තික ස්ථරයි. නිර්-ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනකාන්තවාදී න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරියට දමන 'පොදු ජන වීරයන්' ආමන්ත්‍රණය කරන්නේද මධ්‍යම පන්ති ස්ථරවලටයි. මෙම බලවේගවලට එරෙහිවන සමාජ - දේශපාලන සහ දෘෂ්ටිවාදී බලවේල නොමැතිව, දේශපාලන ක්‍රමයක් ලෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකිය. එහි පැවැත්ම ආරක්ෂා කරන මිත්‍ර සහ ප්‍රතිරෝධක බලවේගද බහුපන්තික සමාජ බලවේගයකි. ඒ සඳහා ධනපති පන්තියේ සිට කම්කරු සහ ගොවි ජනතාව දක්වා වන සමාජ බලවේගවල සහභාගීත්වය සහ බලමුළු ගැන්වීම අවශ්‍ය වේ. ශක්තිමත් සහ පුළුල් පන්ති පදනමක් නොමැතිව දේශපාලන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පැවතිය නොහැකි ‌‌ෙඑතිහාසික තත්වයක් කරා අපි දැන් පා නගා සිටින්නෙමු.

මැතිවරණ සහභාගීත්වය !

මේ පසුබිම තුළ අප රටේ ප්‍රගතශීලී, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහ වාමාංශික බලවේග ජනාධිපති සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණවලට ප්‍රවේශ විය යුත්තේ හුදෙක් තවත් මැතිවරණයකට සහභාගි වීමේ පටු කාර්යයක් ලෙස සලකා නොවේ. එම මැතිවරණ සහභාගීත්වයේ මූලෝපායික නිෂ්ඨා පිළිබඳව පැහැදිළි ගණන් බැලීමක් සහිතවය. ජනාධිපතිවරණය සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ්‍ය එකිනෙකට වෙනස් ගතිකත්ව සහිත අවස්ථා දෙකකි. ජනාධිපතිවරණයෙන් අත්පත් කර ගැනීමට අපේක්ෂා කරන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද? පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් අත්පත් කරගත හැකි වන්නේ කවර මූලෝපායික ඉලක්කයක්ද?
ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔ්නෑම අපේක්ෂකයෙකු සතුවනු ඇත්තේ ඉරණම් දෙකකින් එකකි. ජය ලබාගෙන ලංකා‌වේ රාජ්‍ය නායකයා වීම හෝ පරාජය වී සාමාන්‍ය පුරවැසියෙකු ලෙස නැවත පත්වීමය. එහෙත් පරිවර්තනීය නායකත්වයක් ඇති අපේක්ෂකයෙකුට තිබිය යුත්තේ මේ දෙකම නොවෙ. ලංකාවේ රාජ්‍යයේ, රාජ්‍ය ව්‍යූහයේ, දේශපාලන ආයතනවල සහ සමාජයේ දේශපාලන සහ සමාජමය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර එය අධිපති දේශපාලන විඥානය සහ භාවිතය බවට පත් කිරීමේ මූලෝපායික ඉලක්කයයි.

අසමසම කර්තව්‍යය !

මෙම ඉලක්කය ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයගැනීම හෝ පරාජය ලැබීම හෝ යන පටු ඉලක්ක දෙකේ රාමුවෙන් නිදහස් විය යුත්තකි. ජය ගතහොත්, තමා ඉදිරියේ තිබෙන අති දැවැන්ත පරිවර්තනීය ප්‍රතිසංස්කරණ වගකීම්, 2015 න් පසුව සිදුවූ පරිදි, කෑලිවලට කැඩෙන්නට ඉඩ නොතබා, දේශපාලන යථාර්ථයක් බවට පත් කිරීමේ අසමසම කර්තව්‍යයයි. පරාජය වුවහොත්, ජනාධිපතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළ පදනම දමාගෙන ගොඩනැගුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේග, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය විසින් විවෘත කරනු ලබන නව අවකාශය කරා මෙහෙයවීමයි. ලංකාවේම පැරණි වමේ 1960 ගණන් දක්වා පැවති අත්දැකීමෙන් උගත හැකි වැදගත්ම පාඩමක් වන්නේ, පාර්ලිමේන්තුව, ප්‍රතිරෝධක දේශපාලනයේ (Counterveiling Policitics) ඉතාම වටිනා වේදිකාවක්ය යන්නයි. මේ සඳහා ජනාධිපතිවරණයේත්, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේත් තමන්ට ලැබිය හැකි ප්‍රතිඵල මූලෝපායික වශයෙන් සම්බන්ධ කර ගැනීම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක දේශපාලන පෙරමුණක් විසින් කළ යුතුව තිබේ. එම පෙරමුණ ඉදිරි පාර්ලිමේන්තුවේ ශක්තිමත් බලවේගයක් වීම අප රටේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමේ අනාගත අරගලයට නැතිවම බැරි පූර්ව කොන්දේසියකි.

ලංකාවේ දේශපාලනයේ මේ දිනවල පවතින්නේ ක්ෂණිකව වෙනස් වන ගතිකත්වයක් බව පහසුවෙන්ම නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. ඒ සමගම දේශපාලන බලවේග පවතින්නේ විසිරී ගිය, ද්‍රවශීලී සහ කැටි නොගැසුණු තත්වයකය. විවිධ බලවේග ප්‍රතිසන්ධානගත වීමේ ක්‍රියාවලීන් ගණනාවක්ම එකවර සිදුවෙමින් තිබේ. මේවා දෙස පුරවැසියෝද මහත් අවධානයෙන්ද විමසිල්ලෙන්ද බලා සිටිති. මේ අතර පරිවර්තනීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිරෝධක බලවේගයක් සඳහාද ඇති දේශපාලන අවකාශයද ටිකෙන් ටික පුළුල්වෙමින් පවතී. ව්‍යාකූලත්වයෙන් පිරි පසුබිමෙහි තිබෙන එක් සාධනීය විවෘත වීමක් වන්නේ එයයි.

මහාචාර්ය ජයදේව උයංගොඩ
(අනිද්දා )

Comment (0) Hits: 95

ඔළුව අවුල් වීම, දේශපාලඥයාට පමණක් නොව, නීතිපතිවරයෙකුට හෝ කාදිනල්වරයෙකුට වුව අවලස්සන ය

නිසි බලධාරී ස්ථාන අවුල් වන විට බිහිවන්නේ රිසි බලධාරීන් ය. එවිට, ආයතන සහ පද්ධති යටපත් කොට පුද්ගලයෝ ඉස්මතු වෙති. මේ කියන රිසි බලධාරීන් වැඩි නැමියාවක් දක්වන්නේ, ප‍්‍රමිතියට ගරු කිරීමට වඩා සිතැඟියාවන්ට අනුගත වීමටයි. ඔවුන් නිසඟයෙන් නරක මිනිසුන් නොවිය හැකිය. එහෙත්, අනියම් න්‍යායපත‍්‍ර හේතුවෙන් ඔවුන් විකටයන් බවට පත්වීමේ අවදානම හැම විටකම තිබේ.

කොණ්ඩය අවුල් වූවත් ඔළුව අවුල් නොකර තබා ගැනීම බලධාරීන්ගේ වගකීමකි. එහෙත් අද හැම තැනකම පෙනෙන්ට ඇත්තේ අවුලකි. එය, ස්වභාවිකව හටගත් අවුලකට වඩා, ඕනෑකමින් නිර්මාණය කරමින් තිබෙන අවුලක් ද වෙයි. පාස්කු ඉරිදා ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරය ඉදිරියේ බුද්ධිමත් සහ තැන්පත් සිතින් කටයුතු කළ කාදිනල්වරයා පවා, අලූත් ‘දැනුමකින්’ ඔළුව අවුල් කරගෙන දැන් කටයුතු කරන බවක් හැම අතින්ම පෙනෙන්ට තිබේ. ඔහු එක විට සංග‍්‍රාම දෙකක් අරඹා ඇති සෙයකි. එකක්, දේශපාලනික ය. අනෙක, ආගමික ය.

කාදිනල් තනතුර පාවිච්චි කරමින් ඔහු දේශපාලනය කිරීමට පටන්ගෙන දැන් කාලයක් ගතවෙයි. එහෙත්, පාස්කු ඉරිදා ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයෙන් පසු ඔහු වෙත ගලා ආ ක්ෂණික ප‍්‍රසාදය ස්වකීය දේශපාලනයට සැපයුණු අත්වැලක් සේ කාදිනල්වරයා බාරගෙන ඇති සෙයක් පෙනෙන්ට තිබේ. ආණ්ඩුව ඉල්ලා අස්විය යුතු යැයි ඉල්ලා සිටීමට තරම්, ඊයේ වන විට ඔහු දුරදිග ගොස් ඇත.

ඔහුගේ දෙවැනි සංග‍්‍රාමය තුළ, තවත් අත්වැලක් මේ පාස්කු ඉරිදා ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරය තුළින් ඔහු සපයාගෙන තිබේ. එනම්, එම ප‍්‍රහාරය ආගමික කාරණා මුල්කොට ගත් දෙයක් නොව, ජාත්‍යන්තර බලවේග විසින් මෙහෙයවන ලද කුමන්ත‍්‍රණයක ඵල විපාකයක් බවට වන අර්ථකථනයක් අපට සපයා දීමෙනි. ආගම් සියල්ල, ලේ විලක් මැද්දේ එක විට ප‍්‍රශ්න කෙරෙන අවස්ථාවක, ඒ සියලූ ආගමිකයන් එකාවන්ව අත්වැල් බැඳ ගැනීම සිරිතයි. එවිට, ක‍්‍රිස්තියානි පල්ලියට මුස්ලිම් පල්ලියේ පිට කැසිය හැකිය. මුස්ලිම් පල්ලියට සහ ක‍්‍රිස්තියානි පල්ලියට පන්සලේ පිට කැසිය හැකිය. (මෙවැනි ‘ජයග‍්‍රාහී’ මොහොතක, එනම් ප‍්‍රහාරකයන් සහ වින්දිතයන් යන දෙපාර්ශ්වයම සුළුතරයට අයත්ව ඇති මොහොතක, බහුතරයේ පන්සල ඒ ආකාරයෙන්ම ක‍්‍රිස්තියානි පල්ලියට හෝ මුස්ලිම් පල්ලියට ‘සහෝදරාත්මක’ නොවීම ටිකක් ඉවසා සිටීමට සුළුතරයේ ආගමිකයන්ට සිදුවෙයි*. ඉතිං, ‘සාතන්’ සොයා ගැනීමට සිදුවන්නේ වෙනත් තැනකින් සහ වෙනත් පුද්ගලයෙකු තුළිනි. ඒ තැන, ඇමරිකාව ය. පුද්ගලයා, ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් ය.

දේශපාලනය සහ ආගම අලූත් වටයකින් මිශ‍්‍ර වී ඇති වර්තමාන ලෝකයේ, සහරාන්ගේ ආගමික උමතුව පසුපස තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් භූ-දේශපාලනය විසින් සාධනය කෙරෙන බවට සැකයක් නැත. අද බෞද්ධ පන්සල දේශපාලනික වී ඇති තරමටම, වතිකානුව සහ මක්කමත් දේශපාලනික වී තිබේ. ඒ නිසා, මේවා අතරින් හරි කෙලින් රේඛාවක් ඇඳ, ආගම සහ දේශපාලනය වෙන්කොට හැඳින්වීම කළ නොහේ. එහෙත්, අපේ දැන් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, හැම කුණු කන්දක්ම බේරේ වැවට හැරවීමට ගන්නා වංක ප‍්‍රයත්නය හඳුනා ගැනීමයි. තවත් විදිහකින් කිවහොත්, එම තත්වය සමාන වන්නේ ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර භික්ෂුවගේ චර්යාව, නෝර්වේ රටේ සිට කෙරෙන තිරය පිටුපස මෙහෙයැවීමකැයි කියා සිටීම වැනි තත්වයකට ය.

ඉතා කෙටි කාලයකින් පාස්කු ත‍්‍රස්තවාදීන් කොටු කර ගැනීමට සහ ඔවුන්ගේ ත‍්‍රස්ත ජාලය නිරාවරණය කර ගැනීමට, මේ රටේ මුස්ලිම් ප‍්‍රජාවගේම සහයෝගයෙන් ලංකාවේ ආරක්ෂක අංශ සමත් වීම නුරුස්සන කොට්ඨාශයක් සිටී. එහිදී, පොදු විපක්ෂය කැපී පෙනේ. යම් මුස්ලිම් ස්ථානයක තිබී කඩුවක් සොයාගත්තොත්, ‘දැක්කා නේද?’ යි ප‍්‍රශ්න කිරීමට මේ පිරිස් සැදීපැහැදී සිටිත්. මුස්ලිම් ත‍්‍රස්තවාදියෙකු බටහිර රටක ඇති කඳවුරක පුහුණුවක් ලබා තිබීම, එක විටම, මුස්ලිම් ත‍්‍රස්තවාදය පිටුපස ඇතැයි කියන ‘බටහිර කුමන්ත‍්‍රණයට’ සාක්ෂියක් සේ ගැනීමට දක්වන රුචිකත්වයට එය සමාන ය. මේ දක්වා සිදු වී ඇති කිසි පරීක්ෂණයක් පිළිබඳ විශ්වාසයක් තමන්ට නොමැති බව කාදිනල්වරයා කියන විට ගම්‍ය වන්නේ ඒ රහස් සිතැඟියාවයි.

අපේ නායකයන්ට කොන්ද පණ නැති බවක් ඔහු කියයි. එයින් ඔහු නිශ්චිතව අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි පැහැදිලි නැත. දැන් කාලයක් තිස්සේ මේ රටේ ජනතාව අපේක්ෂා දල්වා සිටි, නීතියේ ආධිපත්‍යය සහ යුක්ති ධර්මය මත පිහිටා, පසුගිය කාලයේ සොරුන්, වංචනිකයන් සහ අපරාධකරුවන් නීතිය ඉදිරියට පමුණුවා දඬුවම් කිරීමට අවුරුදු හතරකටත් වැඩි කාලයක් තිස්සේ අපේ නායකයන්ට නුපුළුවන් වීම, එක්තරා ආකාරයක කොන්ද පණ නැති කමක් වශයෙන්, අවශ්‍ය නම් කෙනෙකුට ගත හැකිය. කාදිනල්වරයා කියන්නේ එය නොවන බව සහතික ය. එසේම, ඔහුට පිළිතුරු දෙන ජනාධිපතිවරයා, පසුගිය ඔක්තෝබරයේ අගමැතිවරයාව ඉවත් කොට මහින්ද රාජපක්ෂව එම පුටුවේ වාඩි කැරැුවීමට තරම් ‘කොන්දක්’ තමන්ට තිබුණු බව කියා තිබේ. නොසංඩාල වැඩ කිරීමට විළිලැජ්ජාව නැති කම ‘කොන්දක්’ ඇති බවට සාක්ෂියක් නොවේ. මේ සියල්ල සහසුද්දෙන්ම ‘අවුල්’ ය.

කොන්ද පණ තිබීම යනු, හෘද සාක්ෂියට එකඟව, නිවැරදි දේ කිරීමට කෙනෙකු තුළ තිබිය යුතු සදාචාරමය හයිය මිස වෙන කිසිවක් නොවේ. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර භික්ෂුව අධිකරණයේ ගෞරවය සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය හෑල්ලූවට ලක්කරමින් නොමනා ලෙස හැසිරුණු අවස්ථාවේ ඊට එරෙහිව හඬ නැගීමට මහේස්ත‍්‍රාත්වරයෙකු පියවර ගැනීම කොන්ද කෙලින් තියාගත් එක් අවස්ථාවකි. හිටපු ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම් හේමසිරි ප‍්‍රනාන්දු සහ පොලිස්පති පූජිත් ජයසුන්දර මිනිමැරුම් චෝදනාව යටතේ අත්අඩංගුවේ තබා ගැනීමට නීතිපතිවරයා ගත් ප‍්‍රයත්නය අභියෝග කිරීමට කොළඹ ප‍්‍රධාන මහේස්ත‍්‍රාත්වරියට තිබූ හයිය, තවත් උදාහරණයකි.

ඒ මහේස්ත‍්‍රාත්වරියගේ විනිශ්චය පිළිබඳ ප‍්‍රතිශෝධන අයදුම්පතක් මේ වන විට නීතිපතිවරයා ඉහළ උසාවියට ඉදිරිපත් කොට තිබේ. ඊට අමතරව ඔහු සිය මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශිකාව හරහා නිකුත් කෙරෙන නිවේදනයක් මගින් මහේස්ත‍්‍රාත්වරියගේ විනිශ්චය අධිකරණයෙන් පිටස්තරව ප‍්‍රසිද්ධියේ ප‍්‍රශ්න කිරීමටත් පියවර ගෙන ඇති බව පසුගිය දා මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. මෙය, පෙර නොවූ විරූ තත්වයකි. මුලින්ම, නීතිපතිවරයෙකුට මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශිකාවක් අවශ්‍ය කරන්නේ මන්ද යන ප‍්‍රශ්නය පැනනගී. දේශපාලන බලධාරීන්ට එවැනි දෛනික සේවාවක් අවශ්‍ය කෙරේ. පුද්ගල ප‍්‍රචාරණය ඔවුන්ගේ ජීවනාලිය වන බැවිනි. පොලීසිය වැනි ඇතැම් රාජ්‍ය ආයතනත් දෛනික මට්ටමකින් මේ සේවාව පවත්වාගෙන යාමේ සිරිතක් මේ වන විට ඇති කොටගෙන තිබේ. එහෙත් එය යොදාගැනෙන්නේ, ජනතාව වෙත රටේ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් වන ප‍්‍රවෘත්ති සම්පාදනය උදෙසා ය. එය පවා, දිනපතා පොලිස් ප‍්‍රකාශකයෙකු රූපවාහිනියේ පෙනී සිටිමින් ජනතාවට දන්වා සිටිය යුතු දෙයක් නොවේ. ඒ සඳහා වෙනත් ඕනෑ තරම් ක‍්‍රමවේද සොයාගත හැකිය. කෙසේ වෙතත්, නීතිපතිවරයාගේ කාර්යභාරය ඊට ඉඳුරා වෙනස් ය. තමන් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශිකාවක් තබාගෙන සිටින්නේ, විශේෂයෙන් තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනතක් සම්මත වී ඇති තත්වයක් තුළ, ජනතාවට තොරතුරු ලබා දීමට බව, ඔහු වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජෙනරාල්වරයා අධිකරණයේදී කී බව මාධ්‍ය වාර්තා කෙළේය. නීතිපතිවරයා කළ යුත්තේ ජනතාවට තොරතුරු සැපයීම නොව, අධිකරණයට තොරතුරු සැපයීමයි. (ඇරත් ජනතාව සැබවින්ම ඉල්ලා සිටින වෙනත් තොරතුරු නීතිපතිවරයා මේ ආකාරයෙන් ජනතාවට සපයන්නේ නැති බවත් අපි දනිමු*. කොළඹ ප‍්‍රධාන මහේස්ත‍්‍රත්වරියගේ විනිශ්චය පිළිබඳ නීතිපතිවරයා ඉදිරිපත් කොට ඇති ප‍්‍රතිශෝධන අයදුම්පත විභාගයට ගන්නා අවස්ථාවේ එම තොරතුරු අධිකරණය වෙත ඉදිරිපත් කිරීමෙන්, නීතියේ හෝ යුක්තියේ යම් වැරැුද්දක් ඇති වී තිබේ නම් එය නිවැරදි කර ගැනීමේ සෑම අවස්ථාවක්ම නීතිපතිවරයාට තිබේ. එසේ තිබියදී, ජනතාව ඉදිරියේ මාධ්‍ය සංදර්ශන පැවැත්වීමේ පුරුද්දකුත් නීතිපතිවරයෙකු ඇති කරගත යුතුද? මෙවැනි සිදුවීම්වලට ගැමියන් කියන්නේ ‘අලි මදිවට හරක්’ කියා ය.

මේ සියල්ල අවුලකි. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තුළ යම් අවුලක් කවදත් තිබේ. එය නිදහස නිසා ඇති වන තත්වයකි. ඉතිං, නිදහස නැති කර නොගෙන අවුල කළමණාකරණය කර ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය තුළින් සපයනු ලැබේ. එවිට, අවුලට පවා යම් ගැළපීමක් සහ අනුරූපත්වයක් හිමිවෙයි. ලසිත් මාලිංගගේ කොණ්ඩය මගේ සිහියට නැගෙයි. එය ‘අවුල්’ ය. එහෙත් ඒ යම් පිළිවෙලකට ය. හැඩයකට ය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ ‘අවුල’, නීතිපතිවරයාගේ කොණ්ඩය නොවී ලසිත් මාලිංගගේ කොණ්ඩය සේ වෙනවා නම් මා කැමති ය.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 169

නීතිය මත පාලනය නුරුස්සන පාලකයා ඒකාධිපතියෙකි !

ඇත්ත සහ නැත්ත

ලංකාව නීතියේ පාලනය හොඳින් සහ විධිමත්ව පවතින රටක් නම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මේ වන විට සිරදඳුවම් ලබන්නෙකි. උත්ප්‍රාසය නම් නීතියට වෙට්ටු දමමින් ඔහු රටේ නායකයා වීමට පෙරුම්පුරයි. මේ ගැන ලැජ්ජාවිය යුත්තේ කවුරුන් ද?

ලංකාව නීතියේ පාලනය හොඳින් සහ විධිමත්ව පවතින රටක් නම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පමණක් නොව ජනාධිපති, අගමැති ඇතුලු මැති ඇමතිවරු ගණනාවක්ම සිරදඬුවම් ලැබිය යුත්තෝ වෙති. අප පැහැදිළිව දකින්නේ රාජ්‍ය බලය පරිහරණය කිරීමට වරම් ඇත්තෝ සහ රාජ්‍ය බලයට උැරුමකම් කියන්නෝ නීතියට ඉහළින් සිටින තත්වයක් රටේ පැහැදිළිවම පවතින බවය.

දූෂණය සහ අපරාධවලට වගකිව යුත්තෙක් ශිෂ්ඨ පාලකයෙකු වන බවට කටමැත දෙඩවීමත්, පිරිහුණු භික්ෂූන්ගේ ආශිර්වාද ලබමින් ආගමික වතාවත්වල නිරතවීමත් ලංකාවේ දේශපාලනය සහ ආගම තුළ පවත්නා විකාරරූපී තත්වයකි.

දූෂණය සහ අපරාධ නීති ගරුක පුරවැසියන් නොයිවසුව ද, ඉහළ තලයේ දේශපාලඥයන්ට ඒ දෙකම තම තමන්ගේ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සාධකය. යහපාලන ආණ්ඩුව ගතවුණු කාලය තුළ විශද කළේ අපරාධකරුවන් ආරක්ෂා කරන බව හා දූෂිතයන් රකින බවය. නීති ගරුක පුරවැසියන් අධිකරණයෙන් යුක්තිය පසිඳලන අන්දම දෑස් දල්වා බලා සිටිය ද දෑස් නිලංකාරවීම පමණකි උරුම වී තිබෙන්නේ.

ජනාධිපති සිරිසේන පසුගිය දිනෙක පැවසූවේ තමාගේ කාලය තුළ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් කිසිවෙකු ඝාතනය නොකෙරුණ බවය. එය සැබෑවකි. එහෙත් ඒ ප්‍රකාශය තුළ කියැවෙන වැදගත් තවත් කරුණක් තිබේ. ඒ කුමක් ද? ඔහු ද ඇමතිවරයෙකුව සිටි රාජ්‍ය පාලන සමය තුළ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් මනුෂ්‍ය ඝාතන සිදු වුණේය යන්න එයයි.

තමන්ගේ කාලයේ ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් කිසිවෙකු ඝාතනය නොවීම ගැන ගෞරවයක් ජනාධිපති සිරිසේනට උරුමකළ හැකි ද? නොහැකිය. ඒ මන් ද? ආණ්ඩුවේ තුවක්කුවලින් ඝාතනය කළ ඝාතකයන් සියලු දෙනාම ඔහු ආරක්ෂා කළ බැවිණි; ආරක්ෂා කරන බැවිණි. ඝාතනයන්ට පදවි තානාන්තර - උසස්වීම් නිබඳව ලබාදුන් බැවිණි; ලබාදෙන බැවිණි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, රාජ්‍ය පාලකයා වීමට පෙරමං බලන්නේ පන්සල් යමින් තමන් ශ්‍රද්ධාවන්ත බෞද්ධයෙකු බව විදහාපාමිනි. ඔහු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් වශයෙන් ගත කළ කාලය තුළ රටේ සිදුවුණු අපරාධවලට මෙන්ම, ඇතැම් බරපතල දූෂණවලට වගකිව යුත්තෙක් බව අධිකරණයකින් තීන්දු නොකිරීමට දිගින් දිගටම අවසර නොලැබීම හේතුවෙන් ඔහුට ශ්‍රද්ධාවන්ත බෞද්ධයෙකු ලෙස ව්‍යාජ රංගනයක නිමග්න වීමට පුලුවන් වී තිබේ. ඔහුගේ උත්සාහය කෙසේ ‌හෝ රටේ පාලකයා ලෙස පත්වීමටය. බලය නොමැතිව නීතිය තමන්ට අවශ්‍ය අන්දමට හසුරවන හෙතෙම බලය උරුම කර ගතහොත් නීතියට අත්වන ඉරණම කුමක් විය හැකි ද?

වාසුදේව නානායක්කාර, කුමාර වෙල්ගම කියා සිටියේ ගෝඨාභය රාජ්‍ය පාලනයට නුසුදුස්සෙකු බවය. මේ වන විට වාසුදේව නානායක්කාර සිය ස්ථාවරය වෙනස් කරගෙන සිටින්නේ ඔහුට, ඔහු‌ගේ නිගමනය වැරදි යැයි අවබෝධවීමත් නිසා නොවේ. ආත්ම ගරුත්වයක් හෝ ආත්ම විශ්වාසයක් නැති දේශපාලඥයෙකු බවට ඔහු පත්ව සිටින නිසාය.
කුමාර වෙල්ගම පැහැදිළිවම සිය මතයේ තවමත් පිහිටා සිටියි. කුමාර වෙල්ගමට තිබෙන ආත්ම විශ්වාසය හෝ ආත්ම ශක්තිය නොමැති නිසා ශ්‍රීලනිපයේ බොහෝ දෙනෙකු මුනිවත රැකීමට වගබලානෙය. කෙසේ වෙතත් ගෝඨාභය කරලියට පැමිණීමෙන් පසුව රටේ විවිධ තලවල දේශපාලඥයන්ගේ ද, රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ ද, බහුතර ජනතාවගේ ද සිත් තුළ කිසියම් තිගැස්මක් ඇති වී තිබෙන බවත්, එය වැඩී වර්ධනය වන බවත් පැහැදිළි කාරණාවකි. සියලු දෙනාම එකම අන්දමට තේරුම් නොගත්තත්, කාගේත් තිගැස්මට පාදක වී තිබෙන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට වඩා ඒකාධිපතිවාදය ගෝඨාභය පාලකයා වුවහොත් තෝරා ගන්නා බවට සැකයන් නැති කමය.

සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීම

ගෝඨාභය නිලධාරියෙකු බවට පත්වන්නේ සහෝදරයා ජනාධිපති වීම නිසාය. ඔහු බලය පරිහරණය කළේ රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුට අභිමත අන්දමට නොවේ. ඒ සඳහා ඔහු අනුගමනය කළේ අධිපතිවාදී ක්‍රමයකි. ඔහුට අනුව එය සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීමය. සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීමට වෙනත් රාජ්‍ය නිලධාරියෙකුයට නොහැකිය. ඊට හේතුව ඔහු හෝ ඇය නිසැකවම රටේ නීතිරීතිවලට අනුගතව රාජකාරි කළ යුතු බැවිණි. තමා සම්මතයෙන් පිට වැඩකළ බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලන කරළියට අවතීරණව පැවසුවේ අවධාරණයෙනි. ඉන් ඔහු පවසා සිටියේ තමා රාජ්‍ය පාලනයේ දී නීතිරීති කිසිවක් නොසලකා හරින බවය. නීතිරීති තමන්ට වැඩක් නැති බවය. එහෙත් ඔහුගේ කතාව තුළම ඊට ප්‍රතිවිරෝධී කාරණා ද අපමණ විය. ඔහු නීතිය ගැනත් විනය ගැනත් කතා කළේය. දූෂණය ගැනත් කතාකළේය. ඔහුගේ කතාව ලියන ලද පුද්ගලයා අනුගමනය කර තිබෙන්නේ ජනසමාජය තුළ ‌ගෝඨාභය සම්බන්ධයෙන් මුල් අල්ලා තිබෙන භීතිය තුරන් කිරීමේ පිළිවෙතකි. එහෙත් ඒ පිළිවෙත එහෙම පිටින්ම ව්‍යාජ එකක් බැවින් පුපුරා තිබෙන අන්දම දැන් දැන් කවුරුත් වටහා ගනිමින් සිටින සැටි පැහැදිලිය.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ රාජ්‍ය පාලනය තුළ පැවති බරපතල වරද වන්නේ ඔවුන් නීතියට ඉහලින් සිටීමට නිතරම උත්සාහ කිරීමය. නීතියට ඉහලින් සිටීම සඳහා නීතිය අවශ්‍ය අන්දමට සකස් කිරීමට ද ඔවුහු වගබලාගත්හ. බලය අහිමි වුණ පසුව ඔවුන් කටයුතු කළේ නීතියට විවිධ ක්‍රමවලින් පිටුපාමිනි. රාජපක්ෂවරුන්ට සහ ඔවුන්ට සම්බන්ධ සියලු පුද්ගලයන්ට පවරා තිබෙන නඩු විභාග කිරීම කල් මරමින් සිදුවන මන්දගාමී කටයුත්තක් බව කවර පුද්ගලයෙකුට වුව හොඳින්ම වැටහී තිබෙන කරුණකි. අධිකරණය ක්‍රියාමාර්ග දෙස අවධානය යොමු කරන විට අදෘශ්‍යමාන අත්භූතභාවයකි පෙනී යන්නේ. ‌ඊට අදාළ පදනම භීතිය විනා අන් කිසිවක් විය නොහැකිය. මෙහිදී පැහැදිළිව මතුවෙන ප්‍රබල කාරණාව වන්නේ තුවක්කුව නැතිව එල්ලකරන තර්ජනයට වඩා තුවක්කුව ඇතිව එල්ලකරන තර්ජනය අතිභායානක බව ය. ඒ ඔස්සේ රට ගමන් කරන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නාම පුවරුවක් බවට පත්කරගෙන ඒකාධිපති පාලනයක් දෙසටය. ඒගැන සැකයක් නැත.

රාජ්‍ය පාලනලයේ දී සම්මතයන් යනු නීති ය. නීතියේ පාලනය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පදනමයි. ඊට එරෙහි කටයුතු කිරීම කිසියම් පිරිසකගේ උද්දාමයට හේතුවන්නේ නම් ඒ කවුරුත් නීතියේ පාලනය නොඉවසන්නෝ වෙති. ඔවුහු බලය අවභාවිත කිරීමට ද නීතියට පිටුපෑමට ද කැමැත්තෝ වෙති. මේ සම්බන්ධව රටේ බහුතර පුරවැසියන් තුළ තිබෙන අවබෝධය සාධනීය වේ. එහෙත් පාලකයන් පාලනය කිරීමට රටේ නීතිය බලාත්මක නැති තත්වයක් විද්‍යාමාන වීම නිසා බොහෝ දෙනා තුළ තිබෙන්නේ අපේක්ෂා භංගත්වයකි.

ලංකාව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ නීතිය මත පාලනය පිටුදකිමින් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමට නැඹුරු වුණ රටක් බව පැහැදිළිය. නීතියේ පාලනය පිටු දැකීමට අදාළ යාථාර්ථයක් ද තිබේ. එය නම් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන හා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වගකීම සහ වගවීම සාපරාධී අන්දමට කාලයක් තිස්සේ රට පාලනය කළ කවුරුත් අඩුවැඩි වශයෙන් බිඳ දමා තිබීමය.

අදවන විට රටේ සියලුම රාජ්‍ය ආයතන තුළ වැඩකටයුතු කරන්නේ බලය විහිදන එළියට අනුව බව සත්‍යයකි. මේ නිසා සාමාන්‍යයෙන් කවරෙකු වුව තමන්ගේ අවශ්‍යතා මුදුන්පත් කර ගැනීමට හොර පාරවල්වල ගමන් කිරීමටම පෙළඹීම සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්ව තිබේ. මේ අවකාශය තුළ ප්‍රාදේශීය දේශපාලඥයා ද බලය අවභාවිත කිරීමට පෙළඹී ඇත. කළ දුටු කළ වල ඉහ ගන්නට සමත් නිලධාරීන් ද නීතිරීති නොතකන්නටත් ප්‍රතිලාභ ලැබෙන අන්දමට වැඩ කරන්නටත් පෙළඹී ඇත. මෙහිදී අවබෝධ කරගත යුත්තේ සම්මතයෙන් පිට වැඩ කිරීම හෙවත් නීතිය නොතකා වැඩ කිරීම රාජ්‍ය පාලකයාගේ දැක්ම වුවහොත් රට වැසියන් කවුරුත් කිසියම් අවකාශයක් තුළ නිසැකවම විනාශයට ගොදුරුවන්නේය යන්නයි. එය සිවිල් බලයක් නැති අහිංහකයෙකුට පමණක් නොව අධිකරණ පද්ධතියේ සියලු තරාතිරම්වල නිලධාරීන්ට ද විඳවන්නට සිදුවන්නෙකි.

රටේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය

ලංකාවට වඩා පහළින් තිබුණ ආසියාවේ සියලුම රටවල් පාහේ අද තිබෙන්නේ ලංකාවට ඉහළින්ය. එවැනි තත්වයක් ඇති වීමට බලපෑවේ කුමක් ද? මේ ප්‍රශ්නයට විවිධ ක්ෂේත්‍රවල විවිධ මට්ටම්වල පුද්ගලයන් දක්වන හේතු අප්‍රමාණය. අධ්‍යාපනය පිරිහීම, දේශපාලඥයන්ගේ සොරකම් කිරීම ඇතුළුව රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ ආකාර්යක්ෂමතාවය දක්වා කරුණු ලැයිස්තුවක් දැක්විය හැකිය. ඒ කරුණු සියල්ලටම අදාළ මූලික සාධකය කුමක් ද? මේ පැනයට පිළිතුරක් සොයා ගැනීමට හොඳම මාර්ගය ලංකාවට පහළින් තිබුණ රටවල් දියුණු වී තිබෙන්නේ කෙසේදැයි සොයා බැලීමය. සැබවින්ම ඒ හැම රටක්ම ගොනැගීමට පාලකයන් ප්‍රථමයෙන් සිදුකර තිබෙන්නේ නීතිය මත පාලනය තහවුරු කිරීමය. මේ කාරණය ගැන දීර්ඝ වශයෙන් කරුණු පැහැදිළි කළ ජ්‍යෙෂ්ඨ විගණන නිලධාරියෙකු පෙන්වා දුන්නේ ලංකාවේ රාජ්‍ය ආදායම නිසි අන්දමට නොලැබෙන්නේ නීතිය ශක්තිමත් පදනමක් ක්‍රියාත්මක නොවන නිසා බවය. ඔහු නිදසුනක් ලෙස දක්වා සිටියේ ශ්‍රී ලංකාවේ රේගුවයි. රේගුවෙන් දීර්ඝ කාලයක සිට රජයට ලැබිය යුතු ආදායම නිසි අන්දමට නොලැබෙන බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. රේගුව තුළ සිදුවෙන දූෂණ අවම කිරීමට තාක්ෂණය භාවිත කිරීමට ආණ්ඩුවක් යම් උත්සාහයක් ගත්තෝ නම්, නිලධාරීන් ප්‍රබලව එය වලක්වන බවය ඔහු පැවසූවේ. රේගුව භාරවන අමාත්‍යවරයා හැම විටම දූෂණයේ ආදරවන්තයෙකු බවට පත්වන බැවින් රේගු නිලධාරීන්ට ඔහුව හීලෑකර ගැනීමට ද, අල්ලේ නැටවීමට ද හැකිවී තිබීම කුප්‍රකට රහසක් බව ද ඔහු පැවසීය. මෙහිදී ඔහු වැඩිදුරටත් පෙන්වා දුන්නේ නිශ්චිතව ආයතනයක් හෝ කිහිපයක් තෝරාගෙන ඒ ආයතන විධිමත් කිරීමට ගන්නා උත්සාහයක් සාර්ථක නොවන බවයි. සමස්තයට අදාළව නීතිය බලාත්මක විය යුතු බව ඔහුගේ මතය විය. මේ කාරණය ලංකාවේ අනාගතය සම්බන්ධ වැදගත් හා ප්‍රබලම ප්‍රශ්නය බවය ඔහු පවසා සිටියේ. මේ ප්‍රශ්නය තේරුම් ගැනීමටවත් ලංකාව පාලනය කළ පාලකයන් අසමත් වුණ බවත්, පාලනය කිරීමට කල් මනින්නන් අසමත් වන බවත් ඔහුගේ නිගමනය විය. ඊට හේතුව ලෙස ඔහු දැක්වූයේ ව්‍යූහාත්මක වෙනසක් සිදුකිරීමට විසල් දැක්මකින් යුත් නායකයෙකුට රාජ්‍ය පාලනයට වරමක් නොලැබීමට රටේ ජනතාවගේ අභාග්‍යයක් බවය.

අප විසල් දැක්මකින් යුත් නායකයා ලෙස දකින්නේ කවුරුන් ද? භික්ෂූන්ට අනුව නම් හිට්ලර් වර්ගයේ කෙනෙකි. මේ වූකලී රටේ රාජ්‍ය පාලනය කඩා වැටී තිබීම ඔස්සේ මතුව තිබෙන බරපතල ප්‍රශ්නයකි.

දිළිඳු සහ නූගත් පුද්ගලයන් ප්‍රශ්න නිරාකරණය කර ගැනීමට වහා තෝරා ගන්නා ක්‍රමය වන්නේ ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. බන්ධනාගාරගත සිටින සාමාන්‍ය පුරවැසියන් අතුරින් බොහෝ පුද්ගලයන් බන්ධනාගාරගත වීමට අදාළ වී තිබෙන හේතුව ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවක නිමග්න වීමය. මේ ප්‍රචණ්ඩ මානසිකත්වය තේරුම් ගැනීමට මාර්ග තදබදය තිබෙන අවස්ථාවක මෝටර් රථයක් නගරයක පැදවීම ප්‍රමාණවත්ය. මාර්ග නීතිරීති උල්ලංඝණය කරන පුද්ගලයන් අතර ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ත්‍රීරෝධ රථ පදවන්නන්ය. බරපතල වරදක් කළ විට පවා ත්‍රීරෝධ රථයක රියදුරෙක් ඒ වැරැද්ද කිරීම ගැන කණගාටු වන්නේ වත් නැත. යම් විටෙක ඒ වරද ගැන විමසා සිටිය හොත් පහරදීමටය ඔහු පෙළඹෙන්නේ. අනෙක් කාරණාව වන්නේ ඔවුන් පොදුජනතාව වෙනුවෙන් සේවයක් කරන්නේය යන ගෞරවනීය හැඟීමකින් වියුක්ත වීමය. බොහෝ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරන් වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අපිරිසිඳුය. හැඳ පැළඳ සිටින අන්දම මෙන්ම ඔවුන්‌ගේ ස්වරූපය විශද කරන්නේ අවනීතභාවයේ ලක්ෂණය. නීතිගරුක ශිෂ්ඨසම්පන්න ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරන්ට නිසි ගෞරවය ලබා දෙමින් මේ සම්බන්ධයෙන් අත්දැකීමක් පැවසීමට කැමැත්තෙමි.

මම දිනක් රාජගිරියේ සිට අලුත්කඩේ උසාවියට යන්නට ත්‍රීරෝධ රථයකට ගොඩ වුණෙමි. ඒ ත්‍රීරෝධ රථයේ පිටුපස වීදුරුවේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ පින්තූරයක් අලවා තිබුණි. රිදුරුට ඉහළින් බුදුන් වහන්නේ‌ගේ සහ කතරගම දෙවියන්ගේ පින්තූර දෙකක් ද අලවා තිබුණි. මිනිත්තු කිහිපයකට පෙර දල්වන ලද හඳුන්කූරක් ද ඉදිරියේ තැනෙක දැවෙමින් තිබුණි. වයස අවුරුදු හතළිහක්, හතළිස් පහක් පමණ වයස පුද්ගලයෙකි රියදුරා. ඔහු කොට කලිසමක් හා ටී ෂර්ට් එකක් හැඳ සිටියේය. හිස පීරා නොතිබුණි. රැවුල කපා නොතිබුණි. ත්‍රීරෝධ රථයට ගොඩ වුණ විට තද දුගඳක් මට දැනුණි. ටික වෙලාවක් බලා සිට සොයා ගත් ත්‍රීරෝධ රථය බැවින් සියල්ල ඉවසා ගමන් ගත්තෙමි. බොරැල්ල හන්දියේ වාහන තදබදය දරුණු තත්වයකය. ඔහු ආරම්භයේ සිටම චාරයක් නැතුවය ත්‍රීරෝධ රථය පැදවූයේය. ලීඩෝ සිනමා ශාලාව ඉදිරිපිටින් ඔහු මාර්ගයේ අනෙක් පැත්තෙන් ඉදිරියට යාමට ගත් උත්සාහය නිසා මාර්ගයේ ඒ පැත්තෙන් පැමිණි මෝටර් රථයක ගමන නතර විය. අනතුරක් සිදුවීම වැළැක්වුණේ මෝටර් රථය පදවාගෙන පැමිණි පුද්ගලයාගේ කල්පනාව නිසාය. මෝටර් රථය පදවාගෙන පැමිණි පුද්ගලයා රිය නතර කළේය. ඔහු කිසිවක්ම කීවේ නැත. ඔහු හොඳින් ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා දෙස බැලුවේය. ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා කෝපයෙන් ත්‍රීරෝධ රථය, ඒ වාහනයේ රිදුරු ආසනය පැත්තට ලංකොට අමු තිත්ත කුණුහරප වැලක් කියාගෙන ගියේය. රථයේ ඉදිරියේ අසුනේ කාන්තාවක සිටි අතර පිටුපස අසුනේ තරුණ ගැහැණු ළමයෙකි. මැද පන්තියේ පුද්ගලයෙකි මෝටර් රථය පදවාගෙන යමින් සිටියේ. ඔහු වචනයක්වත් කීවේ නැත. ඉන් දිරිමත්වූවා සේ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරා පැවසූවේ අසා සිටීමට අපහසු අන්දමේ අසභ්‍ය කතාවකි. ඉන් ඉක්බිතිව මාර්ග සංඥා එළි දැල්වුණ විට ඔහු වේගයෙන් ධාවන තීරුවකට රිංගාගෙන ත්‍රීරෝධ රථය පදවන්නට විය. මා කල්පනා කළේ මා ගැනය. ඒ පුද්ගලයා තම ත්‍රීරෝධ රථයේ රැගෙන යන්නේ මනුෂ්‍යයෙකු නොව අජීවී දෙයක් යැයි සිතාගෙන නොවෙ ද හැසිරෙන්නේ? මට මා ගැනම කණගාටුවකි උපන්නේ.

බොරැල්ලේ සම්පත් බැංකුව ඉදිරිපිට මාර්ග සංඥාවලට යලි ත්‍රීරෝධ රථය නතර විය.

ඔහුගෙන් මා කිසිවක් විමසුවේ නැත. ඔහු මට ඇසෙන්නට කීවේ අපූරු කතාවකි,

'' මේ රට හදන්නට බෑ සර් කාලකන්නි මිනිස්සු ඉන්නේ මේ රටේ. කිසි චරියාවක් නෑ. අනක්ගුනක් නෑ. නීතියක් රීතියක් නෑ. වල් හැත්ත. ගෝඨාභය මහත්තයාට තමයි රට හදන්න පුලුවන්. මොකා වුණත් වැරදි නම් මරලම දාන්න ඔ්නෑ. මේ රට හදන්න වෙන ක්‍රමයක් නෑ.''
සිනා සෙන්නට සිතුනි. එහෙත් මම නිහඬව සිටියෙමි. ඔහු යලිත් කතාකළේය.

''අපි දුක්විඳින්නේ හැම එකාම හොරකම් කරන හින්දානේ. එක හොරෙකුටවත් දඬුවමක් නෑ. හැබැයි ඉන්න තරමක් ඉන්නේ හොරු. එක එකාගේ ඔලුවලට ම තියලා ඉවර ම කරන්ඩ ඔ්නෑ.''

මා කල්පනා කළේ හිට්ලර් කෙනෙකු පතන මහානායක හිමියන්ගේත් මේ ත්‍රීරෝධ රථ රියදුරා‌ගේත් වෙනස කුමක් ද කියාය. මම අලුත් කඩේ උසාවිය අසලින් ත්‍රීරෝධ රථයෙන් බැස ගාස්තුව ගෙවීමි. ඔහු මගෙන් මෙසේ ඇසුවේය.

''සර්ට නඩුවක් ද''

මම ඔව් යයි පැවසීමි.

''සර්ලටත් නඩු නේද? මේක හරි අසාධාරණ රටක්. මේ උසාවිවලට හෙන හත වදින්න ඔ්නැ.''
මම ඔහු දෙස බලා සිනාසී උසාවිය දෙසට පියමැන්නෙමි.

මා කල්පනා කළේ මේ පුද්ගලයාගෙන් බොරැල්ල හන්දියේදී බැනුම් ඇසූ පුද්ගලයා ගැනය. ඒ වාහනයේ ඒ වෙලේ සිටියේ මා නම් ! ත්‍රීරෝධ රථයේ ඒ වෙලාවේ සිටියේ ඔහු නම් ...!

මේ පුද්ගලයා කිවූ කිසිවක් ගැන හෝ කියන කිසිවක් ගැන හැඟීමක් නැත්තෙකු බවය මට සිතුනේ. ටික දුරක් ගමන් කරන විට මට මෙසේ සිතුණි.

ඔහුටත් මා මෙසේ කීවානම්...!
''මට මිනීමැරුම් නඩුවක් තියෙනවා. මම ඇප පිට ඉන්නේ.''
ඔහුගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් විය හැකි ද?
ඔහු මෙසේ පැවසීමට බැරි නැතැයි මට සිතුණි.
''ඇයි සර් නඩු වැටෙන විදිහට මැරුවෙ?''
මා මේ විස්තරය ඉදිරිපත් කළේ ලංකාවේ පහළම සමාජ තීරුව කොතරම් අසරණ තත්වයක සිටින්නේ ද යන්න ගැන අදහසක් පැවසීමටය.

අසරණකම තුළ දරුණු වීම

රටක ජනතාව අසරණ වන්නේ නූගත්කම නිසාම නොවේ යයි මම සිතමි. දුප්පත්කම නිසා ද නොවේ යයි මම සිතමි. සමාජ අවබෝධය අඩුකම නිසා යයි මම සිතමි.

විභාග සමත් නොකළ දුප්පත් ගැමියෙකු වූ ම‌ගේ පියා ගමේ ප්‍රභූවරයෙකු සමග නඩුවක් කීවේය. අපේ නිවසට එන්නට තිබෙන පාර ඒ ප්‍රභූවරයා ඔහුගේ වත්තට යා කොට වැටක් ගසා ගැනීම නඩුව දැමීමට හේතුවයි. මගේ පියා ඒ ප්‍රභූවරයා සමග කරුණාවෙන් කතාකොට ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය.

ගමේ වැදගත් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු මාර්ගයෙන් ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කර ගැනීමට උත්සාහ කළේය. පලක් වූයේ නැත. ගමක දුප්පත් ගැමියෙකු ප්‍රභූවරයෙකුට විරුද්ධව නඩුවක් පැවරීම එකල බරපතල දෙයකි. ප්‍රභූවරයා වෙනුවෙන් නඩුවට ඉදිරිපත් වුණේ ප්‍රසිද්ධ නීතිඥයෙකු වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ සහෝදරයාය. අපේ පියා වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ සාමාන්‍ය තත්වයේ නීතිඥයෙකි. දෑහෙන කාලයක් නඩුව විභාග කෙරුණි. නඩුවෙන් අපේ පියා දිනුවේය. නඩු තීන්දුව ලැබුණ දා අපේ නිවෙසට පැමිණි අහල පහල උදවිය ඉතාමත් ගෞරවයෙන් කතා කළේ නීතිය සහ යුක්තිය ගැනයි. දුප්පත් මිනිසෙකුට නීතියේ පිළිසරණ ලැබීමට හැකිවීම ගැනයි. මා කල්පනා කරන්නේ එදා ගැමි සමාජය තුළ දුප්පත්කම පැවතුණද ඔවුන් අසරණයන් නොවූ බවය. අසරණ නොවීමට හේතුව කිසියම් ජීවිතාවබෝධයක් ඔවුන් උරුමකරගෙන සිටීමය. ඒ ජීවිතාවබෝධය නිසා ඔවුන් ප්‍රශ්නයක් අභිමුව ප්‍රචණඩ වූයේ නැත. ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් ප්‍රශ්න නිරාකරණය කර ගැනීමට පෙළඹුණේ නැත. මේ කාරණාව ගැඹුරින් සිතා බලන විට පැහැදිළි වන්නේ එදවස නීතිය හා යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාවලිය අදට වඩා ප්‍රශස්ත තත්වයක් තිබුණ බවය. රටක නීතිය හොඳින් ක්‍රියාත්මක වන විට සාමාන්‍ය ජනතාව නීතිගරුක වීම සොබාවය බව මගේ පිළිගැනීමයි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂට රට හදන්නට පුලුවන් යයි කල්පනා කරන උදවිය අතර පහළම සමාජ ස්ථරයන් නියෝජනය කරන පුද්ගලයන් සිටින්නේ නම් ඔවුන්ට තමන් ජීවත්වන රට නීතිය මත පාලනය වන රටක් ලෙස නොදැනී තිබීම ඊට අදාළ කරුණකි. මා ඉහතින් සඳහන් කළ ත්‍රීරෝධ රථයේ රියදුරා අපමණ ජීවන ප්‍රශ්න සමග පොර බදන්නෙකු යයි සිතමි. ඔහු තමාගේ පීඩනය මුදාහරින්නට පෙළඹී සිටින්නේ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙනි. ඔහු ‌ගෝඨාභය හඳුනාගෙන තිබෙන්නේ කෙසේ ද? ඉතා පැහැදිළිය. ගෝඨාභයගේ ක්‍රමය ප්‍රචණ්ඩත්වයයි. මේ ප්‍රචණ්ඩත්වය තමන්ට පාරා වලල්ලක් වන බව අර ත්‍රීරෝද රථයේ රියදුරා පමණක් නොව ගෝඨාභයට ආවඩන බොහෝ දෙනා තේරුම් ගැනීමට අසමත්ව ඇති සේය.

ගෝඨාභයත් අසරණ ද? සැබවින්ම ඊට පිළිතුර පැහැදිළිව 'ඔව්' යන්නය. ඔහු යුද්ධය පැවති සමයේ රටින් පිටවෙයි. ඒ ප්‍රාණාශාව නිසා විය හැකිය. ඔහු යලි ලංකාවට පැමිණේන්නේ රටේ නායකයා බවට සහෝදරයා පත්වීම නිසාය. ඔහුට සිවිල් නිලධාරියෙකු වීමට අදාල සුදුසුකම් නැත. ඔහු සිවිල් නිලධාරීන් අණසකට යටත් කරගෙන කටයුතු කිරීමෙන් ප්‍රචණ්ඩත්වය මෙන්ම හිතෙහි ගුලි වී තිබෙන අසරණ කමක් මුදාහැරියේය. ඔහු දකින්නේ සම්මතයන්-නීති, තමන්ට හතුරු සාධක බවයි. ඒවා පවතින්නේ යහපත් රාජ්‍ය පාලනයකට බව ඔහු වටහා ගන්නට අසමත්ය.

අසරණ වූ පුද්ගලයා නපුරක් කරන්නට පෙළඹෙන්නේ දෙවරක් නොසිතමිනි. ඔහුට අවශ්‍ය වන්නේ මොන විදිහකින් ‌හෝ ඔහුගේ පැවැත්ම පමණි. ගෝඨාභය රාජකාරී කරන විට ඉඩම් පවරාගත් අන්දම ගැන අනුවේදනීය කතා අපමණය. සාහසික ක්‍රියා ඊටත් වඩා වැඩිය. එහෙත් දිළිඳු ජනතාව ඔහුගේ අධිපතිවාදී ක්‍රමවේදය හඳුනාගන්නට අසමත්ය. කවර පුද්ගලයෙකුගේ වුව ඉඩමක් - දේපළක් රජයට පවරා ගන්නට නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේදයක් ඇත. ගෝඨාභය ඒ නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේදය තුට්ටුවකට මායිම් කළේ නැත. නීතිය හා නීත්‍යානුකූල ක්‍රමවේද නොයිවසීම ම අසරණකමේ ගති සොබාවයකි.

වේගවත් සංවර්ධනය යනු කුමක් ද? බෞතික වශයෙන් ඇතිකරන දියුණුවයි. රටේ ජනගහණයෙන් වැඩිම ප්‍රතිශතයක් දිළිඳුය. අගනුවර ජනගහනයෙන්ද වැඩිම ප්‍රතිශතයක් දිළිඳුය. බෞතික වශයෙන් ගොඩනගන දේවල් ඔවුන්ගේ ජීවනයේ තත්වය ඉහළට එසවීමට සමත් නොවේ. එහෙත් ඒ බව දිළිඳු ජනතාව ද තේරුම් ගැනීමට අසමත්ය. මේ අසරණ කම නොවේ ද?
ළමා රෝහලේ වෛද්‍යවරියක මා සමග පැවසුවේ දිළිඳු අඹුසැමියන්ට කොපමණ දැනුවත් කළත්, දරුවන්ට ගෙදර පිසින ලද ආහාර ලබාදීම නොකරන බවත්, බර්ගර් වැනි රසකාරක යෙදූ කෑම ලබාදීමට හැමවිටම උත්සාහ ගන්නා බවත්ය. හොඳ එළවළු සහ පළතුරු මධ්‍යම පන්තියට විකුණා ලබන මුදලින් ෆයිඩ් රයිස් කන සමාජය ඒ අසරණභාවයෙන් මුදවා ගැනීම විශාල අභියෝගයක් බව ද ඒ වෛද්‍යවරිය පැවසුවාය.

ලංකාවේ විවිධ සමාජ ස්ථරවලින් අවිචාරවත් ලෙස ගෝඨාභයගේ පාලනයට කැමැත්තක් දක්වන උදවිය සිටින්නේ නම්, ඔවුන් සියලු දෙනාම අන්ත අසරණයන්ය. ළඟ බලන දුර බලන්නට අසමත් පුද්ගලයන්ය.

රටක ජනතාව බොරුවට චාටුවට රැවටී කරගෙන තිබෙන දේවල් දැන් හොඳටම ඇත. බොරුවට චාටුවට රැවටී විනාශය ලඟාකර ගැනීම භයානක බව ජනසමාජය වටහා ගත යුතුව තිබේ. බොරුකාරයන්ගේ සබෑ තත්වය ගැන නිදසුනක් මෙසේය.
මහා දේශප්‍රේමියෙකු අත්අඩංගුට ගත් අවස්ථාවේ ඔහු හඬාවැටුන අන්දම ගැන කරුණු පැවසූ උසස් පොලිස් නිලධාරියෙකු පිළිකුලෙන් යුතුව අවසන පැවසුවේ මහා සද්ධ අහිංසක මිනිස්සු රවට්ටමින් දැම්මට කොටුවුණ බව තේරුණ පළවෙනි තප්පරේදිම අන්ත අසරණ කාඩ්බෝඩ් වීරයෙක් බව තමයි පැහැදිළි වුණේ.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ගෞරවණීය පාලකයා නීතිය මත පාලනය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නෙකි. නීතිය මත පාලනය නොයිවසන්නා සත්‍ය වශයෙන්ම ඒකාධිපතියෙකි.

ජනතාව අභිමුව තිබෙන්නේ මේ ප්‍රශ්නයයි. දැන් කරළියට ඒකාධිපතියෙකු ලෙස රට පාලනය කිරීමට සූදානම් කෙනෙකු පැමිණ සිටියි. කවර අඩුපාඩු ඇතත් ජනතාව රාජ්‍ය පාලනයට භාරදිය යුත්තේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක් රැකගැනීමේ කාර්යභාරයට උරදෙන්නෙකුටය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කටමැත දොඩවන්නන් බලය පරිහරණය කළ අන්දම හොඳින් හඳුනාගෙන සිටින නිසා කිසිවෙකු අසරණ විය යුතු ද නැත. ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය බලය රැකගන්නේ ද? අවසන් කර ගන්නේ ද?
අපි අපේ පරමාධිපත්‍ය බලය මොන අන්දමකින් හෝ ආරක්ෂා කර ගැනීමට කැපවෙමු.

මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය
(අනිද්දා)

Comment (0) Hits: 105

දොස්තර මොහොමඞ් ෂාෆි: ලංකාවේ ඩ්‍රේෆුස්

පාස්කු ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමට ආණ්ඩුවට නොහැකි විය. ඊළඟට, ඒ ප‍්‍රහාරය විසින් ඇති කළ ජාතිවාදී සහ ආගම්වාදී උමතුව මැඩලීමට ආණ්ඩුව අසමත් විය. අස්ගිරියේ මහනායක භික්ෂුවගේ අභද්‍ර ප‍්‍රකාශයට විරුද්ධව කතා කිරීමට කොන්දක් තිබුණේ එක් ඇමතිවරයෙකුට පමණි. අගමැතිවරයා ඒ ගැන වචනයක් කීවේ නැත. බුද්ධ ශාසන ඇමතිවරයා ඒ ගැන වචනයක් කීවේ නැත. ඊළඟට රටේ ජනාධිපති වෙන්ඩ හදන සජිත් පේ‍්‍රමදාස කටක් ඇරියේත් නැත.


ත‍්‍රස්තවාදය පිළිබඳව ලෝකයාට අද නූතන දැනුමක් තිබේ. එය, මීට වසර කිහිපයකට පෙර ත‍්‍රස්තවාදය සම්බන්ධයෙන් දැරූ මතයට තරමක් වෙනස් ය. 2015 තරම් මෑතක් වන තෙක්මත්, ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධාන සහ ව්‍යාපාර හඳුනාගෙන ඒවා හුදු අවි බලයම උපයෝගී කොටගෙන විනාශ කරලීම, රාජ්‍ය-කේන්ද්‍රීය ත‍්‍රස්ත-විරෝධී ව්‍යාපෘතිවල ප‍්‍රධාන කාර්යභාරය විය. බින් ලාඩන් සම්බන්ධයෙන් ඇමරිකාවත්, ප‍්‍රභාකරන් සම්බන්ධයෙන් ලංකාවත් අනුගමනය කෙළේ ඒ ක‍්‍රියාමාර්ගයයි. එහෙත්, අද වන විට සංවිධානගත ජාල (අල්-කයිඩා සහ එල්.ටී.ටී.ඊ. වැනි* ව්‍යාපාර නොමැතිව, පුංචි පුද්ගල කණ්ඩායම් සහ කල්ලි වශයෙන් රැුස්වී, රටක තිබෙන දුර්වලම තැන් ඉලක්ක කරගෙන ප‍්‍රහාරයන් දියත් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කරන්නේ ඉතා ප‍්‍රාථමික ඒකරාශී වීමක් පමණි. ඒ ප‍්‍රාථමික පුද්ගල කල්ලියට වැඩට බැසීමට අවශ්‍ය කරන්නේ දැඩි දෘෂ්ටිවාදීමය පන්නරයක්/පිස්සුවක් පමණි. ඔවුන් මහ බැංකුව හෝ කටුනායක ගුවන් තොටුපොළ වැනි ආරක්ෂිත ස්ථානයකට වඩා තමන්ගේ ඉලක්කය වශයෙන් ගන්නේ පල්ලියක්, පන්සලක්, පාසලක් වැනි අනාරක්ෂිත ස්ථානයකි. ත‍්‍රස්තවාදය මැඩලීමේ පරණ චින්තනය අනුව ගියොත්, මුළු රටම හමුදා බැරැුක්කයක් බවට පත්නොකොට මේ අර්බුදයෙන් ගොඩඒමට රටකට නොහැකි වනු ඇත. ඒ නිසා, වෙනත් ආකාරයකින් ප‍්‍රශ්නය දිහා බැලීමට අද ලෝකයා යුහුසුළුව සිටිති. එනම්, මේ ප‍්‍රාථමික පුද්ගල කල්ලි සහ ඒවාට දෘෂ්ටිවාදය සපයන මූලාශ‍්‍ර හඳුනාගෙන කල්තියා ඊට පිළියම් කිරීමයි. උදාහරණයක් වශයෙන් කිවහොත්, සහරාන් ඇතුළු කල්ලියේ දෘෂ්ටිවාදය සහ එම කල්ලියට අදාළ ක‍්‍රියාකාරකම් කල්තියා පාලනය කරගෙන තිබිණි නම්, පාස්කු ප‍්‍රහාරයක් ඇති නොවෙනවා පමණක් නොව, ඒ ප‍්‍රහාරයට පරිබාහිරින් අද ලංකාවේ ඇති කොට තිබෙන වාර්ගික ආතතියට හිස එසවීමට ඉඩක්ද නොලැබෙනු ඇත. ඊටත් කලින්, ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර වර්ගයේ උමතු ක‍්‍රියාකාරකම් මැඬලීමට පාලකයන් පියවර ගෙන තිබිණි නම්, සමහරවිට සහරාන්ට මෙතරම්වත් හයියක් නොලැබෙන්ට ඉඩ තිබුණි. කොටින්ම, කුරුණෑගල රෝහලේ දොස්තර ෂාෆි වැනි පුද්ගලයෙකු සම්බන්ධයෙන්, ජාතිවාදී පුවත්පතක් ඇතුළු පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙකුට මෙතරම් විනාශකාරී හාහෝවක් ඇති කිරීමට අවස්ථාවක් නොලැබෙනු ඇත.

මුස්ලිම් සහරාන්ගෙන් අප පාඩමක් උගෙන නැති බව, ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර සහ අතුරලියේ රතන වැනි භික්ෂූන් අරභයා බලධාරීන් තවමත් දක්වන නියාලූ සහ ඉවසනසුළු ආකල්පයෙන් පෙන්නුම් කෙරේ. ඊයේ මාධ්‍ය වාර්තා කළ පරිදි, එක් භික්ෂුවක් අරලියගහ මැදුරට බලහත්කාරයෙන් ඇතුල් විය. ඔහු සමග සිටි කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු කියා සිටියේ අරලියගහ මන්දිරය ජනතාවගේ බදු මුදලින් නඩත්තු වන නිසා කල්තියා ලබා ගත් අවසරයකින් තොරව එහි ඇතුල් වීමට ඕනෑම පුරවැසියෙකුට අයිතියක් ඇති බවයි. තමාව නතර කිරීමට කාටවත් නොහැකි බව තරයේ කියා සිටි භික්ෂුව තමා කවුද කියා නොහඳුන්නේදැයි ආරක්ෂක නිලධාරීන්ගෙන් කෝපයෙන් ප‍්‍රශ්න කෙළේය.

මේ භික්ෂුව එසේ ප‍්‍රශ්න කිරීම සාධාරණ ය. ඔහු ඇසුවේ තමාගේ ‘යුනිෆෝම්’ එක නොහඳුනන්නේද යන්නයි. රණකාමීත්වයක්වත්, වීරත්වයක්වත් පෙන්නුම් කොට නැතත්, මොන තරම් අපරාධ සිදුකොට ඇතත්, යම් අවස්ථාවක හමුදා ‘යුනිෆෝම්’ හැඳ සිටි ඕනෑම අපරාධකරුවෙකු ‘රණවිරුවකු’ වශයෙන් සැලකිය යුතු බවට සම්මතයක් මේ වන විට සමාජගත කොට තිබේ. ඉතිං, අර ආරක්ෂක නිලධාරීන්, මේ භික්ෂුව සම්බන්ධයෙනුත්, ඒ සම්මතයට ගරු කළ යුතුව තිබුණි. එනම්, ‘යුනිෆෝම්’ එකට ගරු කළ යුතුව තිබුණි.

‘රණවිරු’ ලේබලය යටතේ සිදුව ඇති අපරාධ යුක්ති සහගත කිරීමෙන් සැබෑ රණවිරුවන් හෑල්ලූවට ලක්වන්නේ යම් සේද, චීවරයක් හැඳගෙන ඊට නොහොබිනා ආකාරයෙන් හැසිරීම සහ කටයුතු කිරීමෙන්, චීවරය පසුපස තිබිය යුතුව ඇතැයි විශ්වාස කරන සද්ධර්මය හෑල්ලූවට ලක්කෙරෙන බව ථෙරවාද බෞද්ධයන්ටම අමතකව ගොස් ඇති සමාජයක අපි අද වෙසෙමු. එනම්, චීවරය ‘යුනිෆෝම්’ එකක් කර ගත් අබුද්දස්ස කාලයකට අපි අවතීර්ණ වී සිටිමු.

මෙවැනි භික්ෂූන්ගේ දුෂ්චර්යාවන් සාමාන්‍ය දෙයක් වශයෙන් ගැනීමට මේ බෞද්ධ සමාජය අද හුරු වී ඇතැයි සිතෙන්නේ ඒ පිළිබඳ කිසි විරෝධයක් පොදු සමාජයෙන් පැන නොනැෙඟන බැවිනි. වෛද්‍ය ෂාෆි පිළිබඳ සිද්ධිය පරීක්ෂා කළ යුත්තේ ‘‘වෛද්‍ය විද්‍යානුකූලව නොව, සමාජ විද්‍යානුකූලව’’ යැයි කියන තරමට අතුරලියේ රතන භික්ෂුව දුරදිග ගියේ, බෞද්ධ සමාජයමත් අබෞද්ධකම සහ අවිද්‍යාව සාමාන්‍යයෙන් අනුමත කරන බව හොඳින්ම ඔහු දන්නා නිසා විය හැකිය.

දොස්තර ෂාෆිට විරුද්ධව එල්ල වී ඇති ප‍්‍රධාන ආන්දෝලනාත්මක චෝදනාව වන්නේ සිංහල බෞද්ධ කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ දැනුවත් භාවයකින් තොරව වඳ කොට ඇති බවයි. සාමාන්‍ය සිහිබුද්ධිය ඇති ඕනෑම කෙනෙකුට පෙනී යා යුතු පරිදි, මේ සිද්ධිය පිළිබඳ සත්‍ය ගවේෂනයකදී අදාළ වන්නේ ප‍්‍රධාන කාරණා දෙකකි. එකක්, නීතිය මුල් කරගත් අපරාධ විමර්ශණයක් කිරීම ය. දෙවැන්න, වෛද්‍ය විද්‍යාව මුල් කරගත විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණයක් කිරීම ය.

බලහත්කාරී වඳ කිරීමක් පිළිබඳ අපරාධයක් සම්බන්ධයෙන් සත්‍යය සොයා ගැනීම සඳහා මීට වෙනස් වෙනත් කිසි ක‍්‍රියාමාර්ගයක් ඇත්තේ නැත. යමෙකු මේ විද්‍යාත්මක ක‍්‍රමය ප‍්‍රතික්ෂේප කරයි නම්, එහි අර්ථය වන්නේ, සත්‍යය නොව, ප‍්‍රබන්ධය හෙවත් බොරුවම එම තැනැත්තාට අවශ්‍ය කරන බවයි. පොලිස් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට හෝ වෛද්‍ය පරීක්ෂණ හරහා හෝ මේ පිළිබඳ සත්‍යය සොයාගත නොහැකි යැයි අතුරලියේ රතන භික්ෂුව කියන විට ඉන් ඔහු අදහස් කෙරෙන්නේ, දොස්තර ෂාෆි සම්බන්ධයෙන් තමාගේ විශ්වාසයට අනුරූප නිගමනයක් ලබා දෙන තෙක්, විද්‍යාත්මක දත්ත කිසිවක්, සත්‍යය වශයෙන් තමන් භාර නොගන්නා බවයි. නාරිදේහ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන්ට වඩා, කුරුණෑගල රෝහලේ අධ්‍යක්ෂ වශයෙන් කටයුතු කරන දන්ත වෛද්‍යවරයෙකුගේ සහ නාථ දෙවියන්ගේ හාස්කම් මත ‘විද්‍යාත්මක’ නිගමනවලට එළැඹෙන චන්න ජයසුමන වැනි පුද්ගලයන්ගේ නිරීක්ෂණ, අතුරලියේ රතන වැනි භික්ෂූන්ට මෙතරම් වැදගත්ව ඇත්තේ එබැවිනි.

මේ ගැන අප පුදුම විය යුතු නැත. මේ භික්ෂුව අදහන ආගමත්, ඔහුට අනුව, අප විනිශ්චය කළ යුත්තේ, බුද්ධ ධර්මානුකූලව නොව, ‘සමාජ විද්‍යානුකූලව’ වන බැවිනි. බුදුන් වහන්සේට අනුව, ජාතිය කරපින්නා ගැනීම, බොරු කීම, හිංසනයට උඩගෙඩි දීම, (බොරුවට හෝ* ජීවිතය නසා ගැනීමට තැත් කිරීම සහ අධර්මයේ හැසිරීම ධර්ම-විරෝධී ය. එහෙත් මේ සියල්ල, බුදුන්ට අනුකූලව නොව, අතුරලියේ රතන භික්ෂුවගේ ‘සමාජ විද්‍යානුකූල’ තර්කයට අනුව, නිවැරදි ය. මන්ද යත්, ලංකාවේ බහුතරය සිංහල ය. ඒ බහුතරයෙන් බහුතරය බෞද්ධ ය. ඒ තත්වය තුළ, බුදුන් වහන්සේගේ චීවරය, ‘සමාජ විද්‍යානුකූල යුනිෆෝමයක්’ බවට පත්කර ගැනීමේ හයියක් එම භික්ෂුවට ලැබී ඇති බැවිනි.

මෙවැනිම බහුතර මතයක් විසින් නීතිය සහ යුක්ති ධර්මය කෙලසූ අවස්ථාවක් වැඩි ඈතක නැති ලෝක ඉතිහාසයෙන් අපට හමුවෙයි. 1894 දී ප‍්‍රංශයේ ඇති වූ මේ සිද්ධිය අදටත් ලෝක ප‍්‍රසිද්ධ වන්නේ ‘ඩ්‍රේෆුස් සිද්ධිය’ වශයෙනි. එදා මුළු ප‍්‍රංශ සමාජයම යුදෙව් විරෝධී මතවාදයක තෝතැන්නක්ව තිබුණි. අද ලංකාවේ මුස්ලිම් ජාතිකයන් සම්බන්ධයෙන් ඇති කොට තිබෙන සැකය සහ අවිශ්වාසය එදා යුරෝපය පුරා සිටි යුදෙව්වන් අරභයා දක්නට තිබුණු පොදු ආවේගයකි. ඇල්ෆ‍්‍රඞ් ඩ්‍රේෆුස්, ප‍්‍රංශ ජාතික යුදෙව්වෙකි. ප‍්‍රංශ යුද හමුදාවේ කපිතාන්වරයෙකි. ප‍්‍රංශයේ බුද්ධි තොරතුරු ජර්මානු බලධාරීන්ට සපයන ලදැයි යන චෝදනාව යටතේ ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනුණි. රාජද්‍රෝහී වීමේ වරදට ඔහුව ජීවිතාන්තය දක්වා හිරේට නියම කෙරුණි. මොහුව අත්අඩංගුවට ගත් සැණින්, ප‍්‍රංශය පුරා යුදෙව් විරෝධී කැරලි කෝලාහල ඇති විය. ඒ, ඔහුව මරණීය දණ්ඩනයට පත්කරන ලෙස ඉල්ලමිනි. එහෙත් ඒ වන විට, දේශපාලනික අපරාධ සම්බන්ධයෙන් මරණීය දණ්ඩනය ප‍්‍රංශයේ අවලංගු කොට තිබුණි. මේ චෝදනාව පසුව වඩාත් උසිගැන්වුණේ, ලංකාවේ මෙන්ම, ‘නිදහස් භාෂණය’ නමැති ජාතිවාදී පුවත්පතක මැදිහත්වීමෙනි. මේ සමස්ත සිද්ධිය අදටත් සැලකෙන්නේ, ප‍්‍රංශය රටක් සහ ජාතියක් වශයෙන් දෙකට වෙන් කළ නූතන යුගයේ මහා ඛේදවාචකය වශයෙනි.

එදා මුළු ප‍්‍රංශ සමාජයම පාහේ ඩ්‍රේෆුස්ට විරුද්ධව ජාතිවාදය අවුස්සන අවස්ථාවේ ලෝක ප‍්‍රකට සාහිත්‍යකරුවෙකු වූ එමිල් සෝලා, ඩ්‍රේෆුස් වෙනුවෙන් ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකාශයක් නිකුත් කෙළේය. ‘‘මම චෝදනා කරමි...’’ යනුවෙන්, රටේ ජනාධිපතිවරයා අමතා ඔහු ලියූ, අදටත් චිර ප‍්‍රසිද්ධ එම ප‍්‍රකාශයෙන් පසු තවත් ලෝ ප‍්‍රකට නවකතාකරුවන් වන ඇනටෝල් ෆ‍්‍රාන්ස් සහ මාර්සල් පෲස්ට්, මහා චිත‍්‍රකරු ක්ලෝඞ් මොනේ, නූතන සමාජ විද්‍යාවේ ප‍්‍රධානී එමිල් ඩර්ක්හයිම් ඇතුළු කලාකරුවන්, විද්වතුන් සහ දාර්ශනිකයන් ජාතිය මුල් කොට අගතියට පත්කොට සිටි මේ පුද්ගලයාගේ නිදහස වෙනුවෙන් ඉදිරියට ආහ. (ඔහුව නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා සංවිධානය කෙරුණු එක් පෙළපාලියක ඉදිරියෙන්ම ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි ගමන් කළ බවක් යම් තැනක සඳහන්ව තිබුණා මතකයේ තිබේ*.

ඩ්‍රේෆුස්ව ජීවිතාන්තය දක්වා හිරේට නියම වී අවුරුදු කිහිපයක් යන විට හදිසියේම අලූත් සාක්ෂි සොයා ගැනුණි. (ඇත්තෙන්ම ඉන් බොහෝ ඒවා අලූත් සාක්ෂි නොව, කල්තියා තිබුණු, එහෙත් ජාතිවාදී නිලධර තන්ත‍්‍රය සහ හමුදා තන්ත‍්‍රය විසින් යටපත් කෙරුණු සාක්ෂි ය*. අලූතෙන් නඩුව පටන්ගැනුණි. ඩ්‍රේෆුස් වැරදිකරු කිරීමට කලින් සාක්ෂි දුන් පුද්ගලයන් තමන් බොරු සාක්ෂි දුන් බව පිළිගත්හ. ඉන් එක් අයෙකු අලූත් නඩුව තුළ අත්අඩංගුවට පත් දවසේම, රැුවුල කපන රේසරයෙන් බෙල්ල කපාගෙන ජීවිතය නැති කරගත්තේය. තව ප‍්‍රධානියෙක් නැවත නොඑන්නට රටින් පැන ගියේය. ප‍්‍රංශ විප්ලවයෙන් පසු ඇති කරගත් ජනරජ මූලධර්ම මේ සිද්ධියේදී අමුඅමුවේ උල්ලංඝණය වී ඇති බවත්, එයින් සමස්ත ප‍්‍රංශ සමාජයම භයානක අගාධයකට හෙලූණු බවත්, අධිකරණය ඉදිරියේ බලධාරීහූ පිළිගත්හ.

යුදෙව් විරෝධයෙන් ඔද්දල්ව සිටි ප‍්‍රංශ සමාජය විසින් අභූත චෝදනාවක් මත දඬුකඳේ ගසනු ලැබූ මේ යුදෙව්වා අලූත් නඩු විභාගයෙන් නිදහස ලබා නැවතත් 1914 පළමු ලෝක යුද්ධයේදී ප‍්‍රංශ හමුදාව සමගම, ඔහුම ඔත්තු සපයන ලදැයි චෝදනාවට ලක්ව සිටි ජර්මනියට විරුද්ධව යුද්ධයට ගියේය. එහිදී ඔහු ලූතිනන් කර්නල්වරයෙකු දක්වා උසස් විය. යුද්ධයෙන් ප‍්‍රංශය ජයගත්තේය. ඔහු මියගොස් දැන් අවුරුදු 80 කි. එහෙත් අදටත්, ප‍්‍රංශයේ ජාතිවාදී උමතුව හිස ඔසවන හැම අවස්ථාවකම, ඩ්‍රේෆුස් පිළිබඳ වරද සහගත හෘද සාක්ෂිය විද්වත්හු රටට මතක් කර දෙති.

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 204

ලෝකය අතහැර ශවේන්ද්‍ර තෝරා ගැනීම !

හිටපු යුද හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් මහේෂ් සේනානායක සිය ධූරයෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු 23වැනි යුද හමුදාපති ලෙස පත්වීම් ලැබුවේ මහේෂ් සේනානායක යටතේ දෙවෙනියා ලෙස සිටි මේජර් ජෙනරාල් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා ය. ඒ ලුතිනන් ජෙනරාල් නිළයට උසස්වීම් ලබමින් ය. මෙම පත්වීම කරන්නේ ජනාධිපත්වරයා විසින් ය. මෙහිදී අදාළ තනතුර ජ්‍යෙෂ්ඨයාටම දිය යුතු යැයි නියමයක් නැත. එහෙම දුන් ඉතිහාසය අද නැත. මේ පත්වීම මෙලෙස අප ප්‍රශ්න කරන්නේ ඇයි? මෙම තනතුර මෙම පුද්ගලයාට දෙන්නට ජනපති තීරණය කර ඇතැයි යන්න සැළවූ වහාම අප හට නැඟුණු ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය වන්නේ යුද අපරාධ චෝදනා බරපතල ලෙස, දේශීයව මෙන්ම විදේශීයවද එල්ලවන පුද්ගලයෙකුට මෙම තනතුර ලබා දීම තුළින් 2015 ජනවාරි 08 පසුව මානව හිමිකම් පිළිබඳව ලෝකය පුරා අප විසින් ගොඩනගාගත් ප්‍රතිරූපයට කුමන ඇබැද්දියක් වෙනු ඇතිද කියන එකය. ඊළඟ ප්‍රශ්නය වුණේ නොයෙක් කූඨඋපාය උපක්‍රම මතින් ජනපති සටනට පැනගෙන තිබෙන හිටපු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ සමීපතම හමුදා නිලධාරියෙකු හමුදාපති නිලයට පත් කරන්නේ කෙසේද යන්නයි. අබමල් රේණුවක බුද්ධියක් තිබෙන පාලකයෙකු නම් කවදාවත් මෙවැනි තීරණයක් ගන්නේ නැත. කෙසේ හෝ බුද්ධියෙන් තොර මෙම තීරණය නිසා ජීඑස්පී බදු සහනය ඇතුළු ලෝකයෙන් අපිට ලැබෙන බොහෝ දේ නැතිවී යාමේ අවදානමක් ඇති වී ඇත. ඊටත් වඩා දේශීයව අපි දිනාගෙන සිටි අසල්වැසි දෙමළ ජනයාගේ සිත් අපි මෙම තීරණය සමගින් බිඳ ඇත. එය රට තුළ සහජීවනමය අනාගතයට හොඳ නැත.

සතර අතින් විරෝධය

මෙම පත්කිරීම පිළිබඳව මේ වන විට ලෝකයේ සතර අතින් දැවැන්ත විරෝධයක් ගලාගෙන එමින් තිබේ. එය බරපතල ප්‍රශ්නයක් ය. එහෙත් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ ද ඔහේ බලාගත් අත බලාගෙන ඔහේ සිටින්නේ ය. ඇවන්ගාඩ් චෝදනාව නිසා කාලයකට කලින් ඇමති පට්ටම ගැලවී දැන් විදේශ අමාත්‍යවරයා සේ කටයුතු කරන තිලක් මාරපන නම් මේක ස්වෛරීත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් යැයි ප්‍රකාශ කරමින් අන්තර් ජාතික මතය අප ගණන් ගන්නේ නැති බව ලෝකයාට පෙන්වා ඇත.
මෙම පත්වීමත් සමග එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් පිළිබඳ මහකොමසාරිස් කාර්යාලය නිවේදනයක් නිකුත් කළේය. එහිදී එහා මහලේකම් මිෂෙල් බැචලේ ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙම පත්කිරීම බරපතල ප්‍රශ්නයක් සහ මානව හිමිකම් පිළිබඳ සැකසංකා තමන් තුළ ඇති කරන බවය. එහිදී ඇය අවධාරණය කරන්නේ එක්සත් ජාතීන්ගේ සාම සාධක හමුදා ක්‍රියාන්විතයන් සඳහා ලංකාවේ සන්නද්ධ හමුදා යොදා ගැනීම පිළිබඳවද මේ නිසා ප්‍රශ්න ඇති වන බවය.
මෙම පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් සිය දැඩි අවධානය යොමු කරන බව ප්‍රකාශ කරන ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ප්‍රකාශ කරන්නේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සහ වෙනත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ලේඛනගත කර ඇති ආකාරයට ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට එරෙහිව මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් පිළිබඳ බරපතල චෝදනා ඇති බව සහ එම චෝදනා විශ්වාසනීය බවය. සංහිඳියාව සහ සමාජ සමගිය සඳහා වන උවමනාව අතීශය ලෙස පවතින අවස්ථාවක මෙම පත්වීම් ශ්‍රී ලංකාවේ කීර්ති නාමය, යුක්තිය සහ වගවීම ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා වූ කැපවීම් හෑල්ලුවට ලක් කරන බවය.

කොළඹ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද තානාපති කාර්යාලය මෙම නිවේදනය නිකුත්කළ පමාවෙන් සිංහල බෞද්ධ විමල් වීරවංශ ප්‍රමුඛ කල්ලිය එකින් එක ප්‍රකාශ නිකුත් කරන්නට විය. තවමත් යැංකි බව රැකගෙන සිටින පුද්ගලයෙකු ජනාධිපති පුටුවට ඔසවාගෙන යමින් සිටින ඔවුන් මෙවැනි විරෝධතා දැක්වීම විහිළුවක්මය.
මේ පිළිබඳ යුරෝපා සංගමයද බරපතල නිවේදනයක් නිකුත් කළ අතර එහිදී ඔවුන් කියා සිටියේ සංහිඳියාව ඇති කිරීම සහ වගවීම යන කාරණා මෙමගින් බරපතල ලෙස ප්‍රශ්න කෙරෙන බවයි. ඉන්පසුව කැනඩාවද මෙවැනි බරපතල ප්‍රකාශයක් කරමින් සංහිඳියාව සහ යුක්තිය වගවීම පිළිබඳව මෙරට ගෙන යන වැඩපිළිවෙළ පිළිබඳව සිය සැකසංකා ජනිත කර ඇත. මෙම අන්තර්ජාතික තත්වයකට ලංකාව ළදරු ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වමින් සිටීම ප්‍රශ්නය තව තවත් උග්‍ර කරනු ඇත.

දෙමළ ජනතාව

මෙම පත්කිරීම පිළිබඳව උතුරේ දෙමළ ජනතාව තුළ සැකය ජනිත කර ඇත. අතුරුදන් වූ දෙමාපියන්, දරුවන්, නෑදෑයින් සොයා යමින් ද ඔවුන්ට යුක්තිය ඉටුකර ගැනීම උදෙසා ද නොනවතින අරගලයක නිරත උතුරේ මිනිසුන් මෙම පත්කිරීම නිසා නැවත සිංහල සමාජය දෙස කෝපයෙන් බලන තත්වයක් උදාවි ඇත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන නියෝජිතයන් වන ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානය මෙම පත්කිරීමට සිය දැඩි විරෝධය, ආණ්ඩුව හමුවේ පළ කර ඇත. ට්විටර් පිණිවිඩයක් යොමු කරන එම සන්ධානයේ මාධ්‍ය ඒකකය මෙම පත්කිරීම පිළිකුලෙන් යුතුව හෙලා දකිමින් ප්‍රකාශ කරන්නේ, මේ පත්වීම උතුරේ දෙමළ ජනතාවට කළ අවමානයක් සේ සලකන බවය.

මෙලෙස වර්තමාන යුද හමුදාපතිවරයාට චෝදනා ගොනුවෙන්නේ ඇයි දැයි සොයා බැලිය යුතුය. හමුදාපති තනතුරට ඔහු සුදුසු නැති බව කියන්නේ ඇයි? සොයා බැලිය යුතුය.

යුද අපරාධ චෝදනා

ශවේන්ද්‍ර සිල්වාට එරෙහිව යුද අපරාධ සහ මානව වර්ගයාට එරෙහි අපරාධ සඳහා නඩු පැවරීමට ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි තිබෙන බව දකුණු අප්‍රිකාවේ සිට ක්‍රියාත්මක ශ්‍රී ලංකාවේ සත්‍ය සහ යුක්තිය සඳහා ව්‍යාපෘතිය (ITJP),ශවේන්ද්‍ර සිල්වා පිළිබඳ පිටු 137 ක සවිස්තර වාර්තාවක් පළකරමින් කියා සිටී. ඔවුන් එම වාර්තාව ප්‍රකාශයට පත් කරන්නේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වා යුද්ධ හමුදාවේ දෙවැනි නිලයට නැතිනම් හමුදා මාණ්ඩලික ප්‍රධානී තනතුරට පත් කළ පසුගිය ජනවාරියේ දීය. ලංකාවේ උසස් හමුදා නිලධාරියෙකුට එරෙහිව යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් පළ කරනු ලැබූ සවිස්තරම වාර්තාව සහ තොරතුරු ගොනුව මෙය බව මෙම ව්‍යාපෘතිය භාරව කටයුතු කරන අන්තර්ජාතික නමක් දිනාගෙන සිටින නීතිවේදිනියක වන යස්මින් සුකා මහත්මිය ප්‍රකාශ කරන්නීය. යස්මින් සුකා යනු ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී සිදුවූ දේවල් ගැන සොයා බැලීමට 2010 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම්වරයා පත් කරනු ලැබූ නීතිවේදීන් තිදෙනාගෙන් කෙනෙකි.

ඔවුන්ගේ මෙම සවිස්තර තොරතුරු ගොනුව තුළ 2008/2009 කාලයේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වාගේ අණ යටතේ 58 සේනාංකය උතුරේ ගම් සහ නගර තුළ එල්ල කළ ප්‍රහාර පිළිබඳව සාක්ෂි සහිත සවිස්තර වාර්තා පළ කරයි. කිසිදු වග විභාගයකින් තොරව සාමාන්‍ය ජනතාවට හිතා මතාම ප්‍රහාර දියත් කිරීම, රෝහල් සහ වෛද්‍ය කාර්ය මණ්ඩල ප්‍රහාර සහ ඉලක්කවලට පත්කර ගැනීම, තහනම් අවි යොදා ගැනීම ආදී වූ වපසරීන් ගණනාවක් ආවරණය කරමින් මෙම තොරතුරු සම්පිණ්ඩනය කර ඇත. මෙහිදී ඔවුන් පවසන්නේ ජාත්‍යන්තර නීතියට අනුව මෙම යුද නිලධාරියා සෘජුව වගකීමෙන් බැඳෙන බවය. තමන් යටතේ සිටින කාර්ය මණ්ඩලයට නීතිවිරෝධී කියා මාර්ග ගන්නා ලෙස අණ කිරීම, ඔහු යටතේ සිටින කාර්ය මණ්ඩලයේ පුද්ගලයින් නීතිවිරෝධී ක්‍රියා සිදුකරන විට එයට එරෙහි ව කටයුතු නොකිරීම යන ප්‍රධාන කරුණු දෙක ඔස්සේ ඔහුට මෙහිදී චෝදනා එල්ල කර ඇත.

මෙහිදී සිවිල් ජනතාවට එරෙහිව හිතාමතාම ප්‍රහාර එල්ල කළ බවට සාක්ෂි සපයන එම වාර්තාව කියන්නේ කිළිනොච්චිය රෝහල්වලට හා එක්සත් ජාතීන්ගේ ආයතනවලට දිගින් දිගටම ප්‍රහාර එල්ල කරන විට සහ කිළිනොච්චිය අල්ලාගන්නා විට එම සේනාංකය (58) සඳහා ශවේන්ද්‍ර සිල්වා අණ දුන් බවය. පුදුකුඩුඉරුප්පු අල්ලා ගැනීමේ 58 සේනාංකයේ මෙහෙයුම පිළිබඳ තොරතුරු සහ සාක්ෂි සම්පිණ්ඩනය කරන එම වාර්තාව කියන්නේ හඳුනාගැනීම සඳහා ඔ්නිවාටත් වඩා හැකියාව තිබියදී හමුදා සේනාංකය රෝහල් තුළට ප්‍රහාර එල්ල කළ බවය. පුදුමාතලන්, වල්ලියාමඩම්, මුල්ලිවයිකාල් ආදී ප්‍රදේශ තුළ 58 සේනාංකය සිවිල් ජනතාවට එරෙහිව ඉවක් බවක් නොමැතිව එල්ල කළ ප්‍රහාර මාලාව සහ ඒ සඳහා ඔවුන් තහනම් අවි භාවිත කිරීම පිළිබඳව සාක්ෂි සහ තොරතුරු රාශියක් මෙම වාර්තාව ඉදිරිපත් කරයි. මෙහිදී සමහර ස්ථාවලදී මෙම ප්‍රහාර නිසා මියගිය පුද්ගලයන්ගේ සංඛ්‍යා දත්තද ඔවුන් ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. එලෙස සඳහන් කරමින් ඔවුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ පුදුකුඩුඉරුප්පු රෝහල තුළ ප්‍රහාරවලින් සිවිල් වැසියන් 60 ක් පමණ මියගිය බවය. වට්ටුකාල් පාලමේදී ජනතාව 58 සේනාංකයට බාර වුණ බව එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තා ප්‍රකාශ කරන බව පවසන මෙම තොරතුරු ගොනුව, පසුව මෙම භාරවූ පිරිසේ මළ සිරුරු මට්ටුකාල් පාලමේ අනෙක් පස තිබෙනු දැක ඇති අයගේ සාක්ෂි ඉදිරිපත් කරයි. එහි එක තැනෙක පුද්ගලයෙක් ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙහිදී භාරවූ එල්.ටී.ටී. නායකයින් ශවේන්ද්‍ර සිල්වා විසින් අතට අත දී භාරගත් බවය. වාර්තාවේ තව තැනෙක තිබෙන්නේ මෙසේ 58 සේනාංකයට බාර වූ එල්.ටී.ටී.ඊ නායකයින් අතර නඩේෂන් පුලිදේවන් සහ නඩේෂන්ගේ සිංහල බිරිඳ විනීතාද සිටි බවය. එහෙත් අද මොවුන් ආගිය අතක් නැත. මෙම වාර්තාවේ තව තැනෙක තිබෙන්නේ හමුදාවට යටත් වී පැමිණි පිරිස අතර සිටි එල්ටීටීඊ සාමාජිකයින් 500 දෙනෙකුගේ නම් කතෝලික පියනමක් විසින් හමුදාවට ලබාදුන් පසුව මෙගා හෝන් එකක් භාවිතා කරමින් ඔවුන්ගේ නම් අඬගසා බස් රථවලට නග්ගාගෙන රැගෙන ගිය බවය. එම අවස්ථාවේ එම ස්ථානයේ ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ජගත් ජයසූරිය වැනි හමුදාවේ උසස් නිලධාරීන් සිට ඇති බව වාර්තාව කරුණු ඉදිරිපත් කරයි. යුද මුක්ත කලාපයේ සිටිනු ලැබූ සාමාන්‍ය සිවිල් ජනතාව ඉලක්ක කරමින් 58 සේනාංකය එල්ල කළ ප්‍රහාර පිළිබඳව හදවත කම්පනය වන තොරතුරු රාශියක් මෙම ගොනුව තුළ අන්තර්ගතය. එම ප්‍රහාර ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන් එම බිහිසුණු ප්‍රහාර පිළිබඳව විස්තර කරන ආකාරය කියවීමේදී හද සසල වේ.

මෙම අවසන් යුද්ධයේ තොරතුරුවලට අමතරව 1988/1989 දකුණේ පැවති ජන සංහාරය ගැනද ඔවුන් තොරතුරු ඉදිරිපත් කරන්නේය. එහිදී එම වාර්තාව කියන්නේ එම ඝාතනයන්ද රාජ්‍ය අනුග්‍රහය යටතේ සිදුවුණ බවය. 60000ක් පමණ මෙම සංහාරයේදී මරා දමනු ඇතැයි විශ්වාසය පළ කරන වාර්තා කියන්නේ, මෙම අවදියේදී ශවේන්ද්‍ර සිල්වා, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යටතේ එවකට මාතලේ ප්‍රදේශයේ ගජබා රෙජිමේන්තුව යටතේ වැඩකළ බවය. මාතලේ සමූහ මිනීවල පිළිබඳව වාර්තාව ප්‍රකාශ කරන්නේ 154 දෙනෙකුගේ සිරුරු එයින් සොයාගෙන ඇති බවය. මේ නිසා මාතලේ ප්‍රදේශයේ එවක ක්‍රියාත්මක වූ මෙම අපරාධ සඳහා මෙම හමුදා නිලධාරීන් වගකිව යුතු බව එම වාර්තාව කියයි.

මාතලේ ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලැබ 1984 වසරේදී කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස යුද හමුදාවට එක් වූ මේ නිලධාරියා හමුදාව තුළ 34 වසරක වෘත්තීය ජීවිතයක් ගත කර ඇත. අවසන් යුද්ධයෙන් පසුව මොහු 2010-2015 කාලය තුළ එක්සත් ජාතීන්ගේ නිත්‍ය නියෝජිත තානාපති ධූරය හෙබවීය. එම අවදියේදීද මොහුට වරින් වර යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වූ අතර 2012 වර්ෂයේදී දකුණු අප්‍රිකාවේ නියෝජ්‍ය මහකොමසාරිස් ධූරය සඳහා යෝජනා වුණත් එරට තුළින් එයට බලවත් විරෝධයක් පළ වීම නිසා ඔහුට ඒ තනතුර අහිමි විය. මෙනිසා මේ හමුදා නිලධාරියාට මේ එල්ලවෙන යුද අපරාධ චෝදනා අද ඊයේ දේවල් නොවන බවද කිව යුතුය.

ප්‍රශ්නය තිබෙන්නේ ලංකා රජය මෙම චෝදනා පිළිබඳව නිවැරදි පරීක්ෂණයක් කර රටට ලෝකයට ඇත්ත ප්‍රකාශ නොකිරීමය. වැරද්දක් කර ඇත්නම් නීතියට අනුව දඬුවම් ලබා නොදීමය.

එම ක්‍රියා නොකරන ආණඩුව එම චෝදනාලාභී පුද්ගලයින් තෝරා ඔවුන්ට රටේ ඉහළම වගකිව යුතු තනතුර ප්‍රධානය කිරීම බරපතල ප්‍රශ්නයක් ය. මෙම ක්‍රියා නිසා අන්තර්ජාතිකව හෑල්ලුවට ලක්වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවය.

(අනිද්දා)

Comment (0) Hits: 99

ජීවිතවල අවුල

ලංකාවේ රාජ්‍යයේ හා සමාජ ක‍්‍රමයේ පමණක් නොව මිනිසුන්ගේ ජීවිතවලද ලොකු අවුලක් තිබෙන බව දැකිය හැකිය. ලංකාවේ මිනිසුන්ට සිනාසෙන මුහුණු ඇතත්, සතුටින් ජීවත් වන මිනිසුන් රටේ සුලභ නැත. අසතුටින් ජීවත් වන මිනිසුන්ගේ පංගුව විශාලය. සතුටින් ජීවත්වීමට අවශ්‍ය සියලූ දේ තිබෙන අය අතර පවා දැකිය හැක්කේ සතුට රජකරන තත්ත්වයක් නොව, අසතුටුව රජ කරන තත්ත්වයකි. මෙය වර්ගය, ආගම, කුලය, පන්තිය ලිංගය වැනි අන්තර් සම්බන්ධතා තුළ සේ ම පුද්ගලයා හා පවුල තුළද දක්නට තිබෙන ලක්ෂණයකි. මාගේ මතය වන්නේ අප පුද්ගලයන් වශයෙන්ද, පවුල් වශයෙන්ද, වර්ග, කුල, ආගම්, පන්ති, ලිංග යනාදී වශයෙන් සමාජ කණ්ඩායම් වශයෙන්ද සිටින්නේ අවුලකය. රාජ්‍යයේ තිබෙන අවුල එහි ප‍්‍රතිබිම්බයක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

ලංකාවේ පුද්ගලයා හා පුද්ගලයා ඇතුළත් පවුල, ස්වාමි පුරුෂයා, බිරිඳ, දරුවන් හා සීයලා ආච්චිලා අතර තිබෙන අන්තර් සම්බන්ධයේ අවුල ජීවිතය පිළිබඳ පැහැදිලි හා ප‍්‍රායෝගික දැක්මක් නැතිකම ආශ‍්‍රයෙන් ඇතිවී තිබෙන අර්බුදයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එම තත්ත්වය කෙරෙහි ලංකාවේ සමාජය මරණ බිය රජ කළ, ප‍්‍රචණ්ඩ හා ලේ වැගිරෙන වටපිටාවක් තුළ අවුරුදු 30ක් තරම් කාලයක් ජීවත්වීම එම අශීලාචාර කාලය තුළ ජන ජීවිතයේ ඇතිවූ මහා විකෘතීන්ද බලපෑ බවට සැකයක් නැත.

ජීවිතය පිළිබඳව සරල ප‍්‍රායෝගික දැක්මක් නැතිකමද පුද්ගල ජීවිතය, පවුල් ජීවිතය හා සමාජ ජීවිතය අවුල් කිරීමට හේතුවී තිබෙන වැදගත් සාධකයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එම තත්ත්වය කෙරෙහි පුද්ගලයන් අනවශ්‍ය තරමට ආගමිකවීමද බලපා තිබේ.

පසුගාමී ආකල්ප

පුනරුදයට පෙර මධ්‍යකාලීන යුරෝපයේ ජනතාව කල්පනා කළෙත් දැන් ලංකාවේ ජනතාව කල්පනා කරන විදියටය. ඒ කාලේ ඔවුන් මෙලොව ජීවිතය සලකන ලද්දේ හොඳ පරලෝක ජීවිතයක් දිනාගැනීම සඳහා දුක් විඳිය යුතු අතරමැදි ලෝකයක් ලෙසය. ලංකාවේ ජනයා කල්පනා කරන්නෙත් ඊට සමාන ආකාරයටය. එක කකුලක් මේ ලෝකෙ තිබෙන විට අනෙක් කකුල තිබෙන්නේ පරලෝකයේය. ජීවිතය විඳීමට තිබෙන හැකියාව ඒ මගින් අහිමි කරගෙන තිබෙන්නේ යැයි කිව හැකිය. ලංකාවේ මිනිසුන්ගේ ලෞකික ජීවිතවල තිබෙන අසාර්ථකභාවය කෙරෙහි ඒ සාධකයන්ද බලපා තිබෙන්නේ යැයි කිව හැකිය.

ලංකාවේ ජනතාව අතර පවත්නා මෙම පසුගාමී තත්ත්වය කෙරෙහි ලංකාවේ ක‍්‍රියාත්මක වන අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයද බලපා තිබේ. මහත්මා ගාන්ධි සැලකෙනුයේ ආගමට බර නායකයකු ලෙසය. එහෙත් ඔහු අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් දරන ලද දැඩි මතය වූයේ අධ්‍යාපනය ලෞකික දෙයක් වන නිසා පාසල් අධ්‍යාපනයේදී ආගම විෂයක් ලෙස ඉගැන්වීම සුදුසු නැති බවය. ආගම ඉගෙන ගත යුත්තේ ගෙදරින් හා පූජනීය ස්ථානවලින් බව ගාන්ධිගේ මතය විය. සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව්. කන්නන්ගර ඒ සම්බන්ධයෙන් දරන ලද අදහස්ද ගාන්ධිගේ අදහස්වලට සමානය. ආගම පාසලේ ඉගැන්විය යුතු විෂයයක් නොවන බව ඔහු විසින් ද දරන ලද මතය වී යැයි කිව හැකිය.

අපට තිබෙන්නේ ආගම් පමණක් නොව, ඉතාමත්ම ම්ලේච්ඡ මිථ්‍යා විශ්වාසයන් පවා පාසල් ළමුන්ට පොවන අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයකි. විභාගවලට පෙනී සිටින ළමුන් භාරහාරවීමට පන්සල්, පල්ලි හා දේවාලවලට රැගෙන යන ක‍්‍රමයක් පාසල් ක‍්‍රමය තුළ ක‍්‍රියාත්මක වේ. ජීවම් කළ පැන්වලින් විභාගවලට ලිවීමේ අවලස්සන ක‍්‍රමයක්ද ස්ථාපිත වී තිබේ. කට පාඩමින් ඉගෙන ගන්නා ක‍්‍රමයද පාසල් ළමුන් තුළ තර්කානුකූලව හා නිර්මාණශීලීව කල්පනා කරන්නට තිබෙන හැකියාව සීමා කිරීමට හේතුවී තිබෙන්නේ යැයි කිව හැකිය.

මරණය ගැන

ජීවිතය හා මරණය ගැන ප‍්‍රායෝගික දැක්මක් නැතිකමද ලංකාවේ පුද්ගල ජීවිත අවුල් කිරීමට හා අසාර්ථක කිරීමට බලපා තිබෙන තවත් වැදගත් හේතුවක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

මරණය පිළිබඳව යථාර්ථවාදී දැක්මක් නැති පුද්ගලයකුට ජීවිතය සඳහා අවශ්‍ය හරි දැක්මක් ඇති කරගත නොහැකිය. විශ‍්‍රාම යන වයසට එළැඹෙන විට ලංකාවේ බොහෝ මිනිසුන් විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන් ජීවිත කාලයෙන් හතරෙන් එකක් තරම් වන ඉතිරි ජීවිත කාලය ගත කරන්නේ මරණය කෙරෙහි ඇති කරගත් භීතියකින් යුතුවය. එය නැතිකර ගන්න උත්සාහ කරන්නේ පින් කිරීමෙනි. ඒ සියල්ල ඔවුන් කරන්නේ මරණයෙන් පසු ජීවිතය සැපවත් කරගැනීම සඳහාය.

මරණය ජීවිතයේ නොවැළැක්විය හැකි අනිවාර්යතාවකි. සියලූම ආගමික ශාස්තෲවරුන්ද මරණයට පත්වූහ. සමහර මරණ ලස්සන හා අසිරිමත් මරණ ලෙස සැලකිය හැකි අතර, සමහර මරණ සැලකිය හැක්කේ ඛේදජනක මරණ ලෙසය. සොක‍්‍රටීස්ගේ මරණය අසිරිමත් මරණයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. සොක‍්‍රටීස්ට අවශ්‍ය නම් උසාවියට පිළිගත හැකි දඩයක් ගෙවීමෙන් හෝ බන්ධනාගාරයෙන් පලායෑමෙන්ද මරණ දඬුවමට ලක්වීමෙන් වැළකීමේ හැකියාව තිබුණි. එහෙත් ඔහු එසේ නොකළේය. ඔහු මරණ දඬුවම වශයෙන් ඔහුට ලැබුණු වස කෝප්පය බොන්නට පෙර තමන්ගේ උගත් මිතුරන් සමග දාර්ශනික සංවාදයක යෙදුණි. වස පානය කිරීමෙන් පසුද එක්තරා කාලවේලාවක් ඒ සංවාදය කරගෙන ගියේය. ඔහු තමන් වෙත ළඟා වන මරණයට මුහුණ දුන්නේ ඉතාමත් සන්සුන්වය.

මරණය ඉතාමත් සාමාන්‍ය හා නොවැළැක්විය හැකි සදාකාලික සුව නින්දක් ලෙස සැලකිය හැකි නම් විශ‍්‍රාම වයස එළැඹීමෙන් පසු මරණය තෙක් අර්ථවත්, තෘප්තිමත් ක‍්‍රියාකාරී හා ප‍්‍රීතිමත් ජීවිතයක් ගත කළ හැකිය. එවැනි සරල දැක්මක් ඇතිවිට වයසට ගිය දෙමාපියන් හා දරුවන් අතරද අන්තර් සබඳතා යහපත් කිරීමට හේතුවේ.

දෙමාපියන් බලා ගැනීම

ආච්චිලා හා සීයලාගේ තත්ත්වයට පත්ව සිටින දෙමාපියන් හා ඔවුන්ගේ දරුවන් අතර පවත්නා අන්තර් සම්බන්ධය බොහෝ විට යහපත් තත්ත්වයක නොපවතී. එවැනි දෙමාපියන් පමණක් නොව, සමාජයද වියපත් දෙමාපියන් බලාගැනීම දූදරුවන් වෙත පැවරෙන වගකීමක් ලෙස සලකයි. බොහෝ විට දූ දරුවන් ජීවත්වන්නේ තම දෙමාපියන් සමග නොව බිරිඳ හෝ සැමියා සමග හා දූ දරුවන් සමග පිටස්තර ප‍්‍රදේශවලය. සමහරවිට විදේශ රටවලය.

පරණ කෘෂිකාර්මික යුගයේදී දූ දරුවන් විවාහ වූ පසුද ජීවත් වූයේ එකම ගෙදරක හෝ ළඟ ළඟ තිබෙන අවට ගෙවල්වලය. ඒ නිසා වැඩිහිටි දෙමාපියන් බලාගැනීමේ හැකියාවක් දරුවන්ට තිබුණි. එහෙත් වර්තමානයේ මහලූ දෙමාපියන් බලාගැනීමේ ඇත්ත හැකියාවක් බොහෝ දූ දරුවන්ට නැති අතර වර්තමානයේ වැඩිහිටි දෙමාපියන් බලාගැනීමේ වගකීම රජය විසින් භාරගත යුතුව තිබෙන වගකීමකි. අනෙක් අතට ලංකාවේ දෙමාපියන් තමන් සතු සියලූ දේ දරුවන්ට දී වියපත් කාලයේදී තමන් බලා ගැනීම ඒ දරුවන් අතින් සිදුවිය යුතු දෙයක් ලෙස කල්පනා කරති. තමන්ගේ මහලූ කාලයේ නඩත්තුව පිණිස කිසියම් ප‍්‍රමාණයක හෝ ධනයක් තමන් ළඟ තබා ගැනීමේ හැකියාවක් ඇති අය පවා එසේ කිරීමෙන් තොරව තමන් ළඟ තිබෙන සියලූ දේ දරුවන්ට දෙති. ඉන්පසු තමන්ගේ අවශ්‍යතාවක් සඳහා අවශ්‍ය වියදම් නැති විට ඔවුන් දරුවන්ට දොස් කියති. තමන්ගේ දරුවන් සමග ජීවත් වන දෙමාපියන් පවා බොහෝවිට ජීවත්වන්නේ සතුටින් නොවේ. තම දරුවන්ගේ දූ දරුවන් බලා ගන්නට සිදුවී ඇත්තේ ඔවුන්ටය. ඔවුන්ගේ වයසේ තරමට ඔවුන්ට කරගසන්නට සිදුවී තිබෙන කාර්යභාරය ගැළපෙන්නේ නැත.

අවාසනාවන්ත අත්දැකීම්

මාගේ මව එකතැන ජීවත් වන තත්ත්වයකට පත්වුවත් ඇය එක තැන ජීවත් වූයේ සති දෙකකට අඩු කාලයක් පමණය. ඒ නිසා ඇගේ එක තැන ජීවිතය මට ලොකු කරදරයක් නොවීය. එහෙත් මහලූ වයසට පත්ව එකතැන්වී අවුරුදු ගණන් ජීවත් වන අය සිටිති.

මා හොඳින් දන්නා හඳුනන පුද්ගලයකුගේ මහලූ බවට පත් මවක් අවුරුදු 5කට වැඩි කාලයක් එක්තැන්වූ ජීවිතයක් ගත කළේය. ඇයට සිටියේ එකම පුතකු වන අතර ඔහු සේවිකාවන් යොදා මවගේ කටයුතු කරන්නට උත්සාහ කළත්, මව ඒ සියලූදෙනාට බැණ වැදී පලවා හැරීම නිසා සිය මව බලාගැනීමේ සම්පූර්ණ බර සිය කරට ගන්නට ඔහුට සිදුවිය. ඔහුගේ බිරිඳ හා දරුවන් ජීවත් වූයේ වෙනත් ගෙදරකය. ඔහුගේ මව ඔහුගේ බිරිඳට වෙනස්කම් කිරීම නිසා ඇය එම නිවස අතහැර තමන්ගේ මුදලින් තනා ගත් වෙනත් නිවසක් තනාගෙන දරුවන් සමග එහි ජීවත් වූ අතර ඉන්පසු ඇගේ සැමියාගේ මව ජීවත් වූ නිවසේ පස් පාගන්නටවත් එහි නොගියාය.

එම තත්ත්වය ඉදිරියේ කිසිවකුගේ සහාය නැතිව තනියෙන්ම මව බලා ගන්නට ඔහුට සිදුවූ අතර ඔහු වෙත පැවරී තිබුණු කාරිය පහසු දෙයක් නොවූ අතර සමහර අවස්ථාවල මහලූ මව හිතාමතාම පුතා පීඩාවට පත් කරන ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළාය. ඔහු මවට උපස්ථාන කළේ සමහර අවස්ථාවලදී සතුටින් නොව කනගාටුවෙන් හා කේන්තියෙනි. ඇය එක තැන ජීවත් වූ අවුරුදු 5ට තරමක් වැඩි කාලය තුළ ඔහුගේ ජීවිතය පරිපූර්ණ කාලකණ්ණි තත්ත්වයකට පත් කිරීමට හේතුවී තිබුණි.

කෙනකු ජීවත් විය යුත්තේ ඇගේ හෝ ඔහුගේ ජීවිතය අනුන්ට සේ ම තමන්ටද කරදරයක් නොවන තාක් පමණය. ඉතාමත් සාධාරණ හේතු ඇතිවිට මරණය තෝරා ගැනීමේ අයිතිය ලබාදී තිබෙන රටවල් සේම ඒ සඳහා විශේෂ ආයතන ක‍්‍රමය පවත්වාගෙන යන රටවල් තිබෙන්නේය. ස්විස්ටර්ලන්තය ඒ සඳහා දැක්විය හැකි එක නිදර්ශනයකි. එහෙත් එවැනි ආකල්පයක් අප තුළ ඇති කරගත හැක්කේ ජීවිතය හා මරණය පිළිබඳව ප‍්‍රායෝගික දැක්මක් ඇතොත් පමණය.

අයින්ස්ටයින් හා ප්‍රොයිඞ්

ලෝකය මෙතෙක් බිහිකළ ශ්‍රේෂ්ඨතම විද්‍යාඥයා ලෙස සැලකිය හැකි ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ට 76 වන වියේදී අභ්‍යන්තරයේ ලේ කාන්දු වන තත්ත්වයකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය. ඇමරිකාවේ ප‍්‍රින්ස්ටන් රෝහලට රැගෙන යෑමෙන් පසු ඔහු රෝහල් බලධාරීන්ගෙන් අවධාරණයෙන් ඉල්ලා සිටියේ තමන් ශල්‍ය කර්මයකට භාජනය නොකරන ලෙසය. සමාජයට යුතුකම් හොඳින් ඉටු කළ පුද්ගලයකු වශයෙන් කෘත‍්‍රිම ජීවිතයක් ගත කිරීමට අවශ්‍ය නැති බවත් තමන්ට සතුටුදායක මරණයකට ඉඩ දෙන ලෙසත් ඉල්ලා සිටියේය. රෝහල් බලධාරීන් ඔහුට සතුටුදායක මරණයක් ලබාදීම සඳහා ඔහුට මොෆින් ලබාදෙන ලද අතර ඔහු පසුදින උදේ මිය ගියේය.

සිග්මන් ප්‍රොයිඞ්ද නිසි අවස්ථාවේදී මරණ තමන් විසින් ළඟා කරගත් කෙනකු ලෙස සැලකිය හැකිය. ඔහු මරණයට පත්වූයේ වයස අවුරුදු 83දීය. ඔහුට මුඛ පිළිකාවක් තිබුණ අතර එය විටින් විට කපා ඉවත් කළද නැවත නැවත වර්ධනය වීම නිසා සිය ජීවිතයේ අවසාන කාලය ගත කළේ මහත් වේදනාවකිනි. ඔහු තමාගේ මිත‍්‍ර වෛද්‍යවරයකු සමග මරණය අරබයා එකඟත්වයක් ඇති කරගෙන තිබුණු අතර, ෆ්‍රොයිඞ් කිසියම් දිනක එම වෛද්‍ය මිතුරා තමන් වෙත ගෙන්වාගෙන මරණය පිළිබඳව ඇති කරගත් එකඟතාව මතක් කරදෙමින් තමන්ට තවදුරටත් මුඛ පිළිකාව දරාගත නොහැකි දරුණු වධයක් බවට පත්වී තිබෙන නිසා දිවි තොර කරගැනීමට කාලය පැමිණ ඇති බැවින් ඒ කාර්යය සඳහා තම දියණිය සමග සාකච්ඡා කොට ඇය කැමති කරවා ගන්නා ලෙස සිය මිතුරාගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. වෛද්‍යවරයා විසින් දියණියට කරුණු පැහැදිලි කරදී ඇයගේද එකඟත්වය ලබාගැනීමෙන් පසු වෛද්‍යවරයා විසින් ෆ්‍රොයිඞ්ට මෝෆීන් එන්නත් කරන ලදුව එහි ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඔහු මරණයට පත්විය.

මරණය පිළිබඳ එවැනි දැක්මක් ඇතිකර ගැනීමට හැකිවූ විට ජීවිතය පමණක් නොව මරණය ද සුන්දර දෙයක් බවට පත් කරගත හැකිය.

ධනය ගැන

මා ජීවිතය හා මරණය ගැන 2013 වසරේදී ‘ජීවිතයේ ප‍්‍රබෝධය මරණයේ අසිරිය’ නමින් පොතක් ලියා පළ කළෙමි. මා එය ලිවීමේ අරමුණ වූයේ ජීවිතය විඳීමට අවශ්‍ය ප‍්‍රායෝගික දැක්මක් කියවන්නන් තුළ ඇති කිරීම සඳහාය. මාගේ අපේක්ෂාව වූයේ සැමියා හා බිරිඳගේද, දරුවන්ගේද, සීයලා හා ආච්චිලාගේ උනන්දුවට හේතුවන පොතක් ලිවීමය. මා ඒ අරමුණ ජයගැනීමට සමත් වූවා යැයි කිව හැකිය.

ධනය ගැනද ලියන පරිච්ඡේදයක් පොතට එකතු කිරීමේ අදහසක් මා තුළ තිබුණද විවිධ හේතු නිසා ඒ අරමුණ ඉටු කරගත නොහැකි විය.

ඒ ගැන මෙහි පළකරන අදහස් වොරන් බෆට්ගෙන් ඉගෙන ගත් දේවල් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඔහු ලෝකයේ සිටින ධනවත්ම පුද්ගලයන් තුන්හතර දෙනාගෙන් කෙනෙකි. 2008දී ඔහු ලෝකයේ සිටි ධනවත්ම පුද්ගලයා විය. ඒ වසරේදී ඔහුගේ ධනවත්කමේ ප‍්‍රමාණය ඇමරිකන් ඩොලර් බිලියන 62ක් විය.

වොරන් බෆට්ගේ මතය වන්නේ ධනය නිර්මාණය කිරීම හැම කෙනකුටම කළ නොහැකි විශේෂ කලාවක් බවය. එම විශේෂ හැකියාව ඇති අය තමන් උපයන ධනය තමන් අත ගොඩ ගසා ගන්නා ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළහොත් එය සමාජය කෙරෙහි විශාල හානියක් ඇති කරන බවත් තමන් වෙත ජීවත්වීමට අවශ්‍ය තරම් ධනයක් තබා ගනිමින් ඉතිරි ධනය පොදු යහපත වෙනුවෙන් සමාජයට මුදාහැරිය යුතු බවත්ය. ඔහු වැඩිදුරටත් කියන්නේ ඉතාමත් හොඳින් කා බී සුව පහසු ජීවිතයක් ගතකරන කෙනකුට පවා අවශ්‍ය වන්නේ සීමිත ධනයක් බවත්, ඒ ධනය පමණක් තමා වෙත තබාගෙන ඉතිරිය සමාජයට මුදාහැරිය යුතු බවත්ය.

බෆට් සිය දරුවන්ට දුන්නේ තම ධනයෙන් 1% බැගින් වන ප‍්‍රමාණයක් පමණය. ඔහු කියන්නේ දරුවන්ට දිය යුත්තේ ඔවුන්ට නැගී සිටීමට අවශ්‍ය තරම් ධනයක් පමණක් බවය. ඊට වැඩියෙන් කිසිවක් දීම නුසුදුසු බවය. 2006දී ඔහු සිය ධනයේ අයිතියෙන් 83%ක් බිල් සහ මෙලින් ද ගේට්ස් පදනමට ලියා දුන්නේය. ඔහුගේ එම පරිත්‍යාගයේ වටිනාකම ඩොලර් බිලියන 30.7ක් විය. ඔහු දානශීලී ධනවාදයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. එම අරමුණ ලෝකයේ ලොකුම ධනවතුන්ට ඒත්තු ගැන්වීම සඳහා විශාල ව්‍යාපාරයක්ද පවත්වාගෙන ගියේය. ඔහු 2010යේ දෙසැම්බර්වලදී බිල් ගේට්ස් හා මාක් සකර්බර්ග් සමග තමන්ගේ ධනයෙන් අඩුම වශයෙන් 50%ක් පරිත්‍යාග කිරීම සඳහා ගිවිසුමක් ඇතිකර ගනිමින් එම වැඩසටහනට එකතු වන ලෙස ලෝක ධනවතුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

අසල්වැසි ඉන්දියාවේ පවා ශක්තිමත් දානපති සංස්කෘතියක් පවතී. 2011 වර්ෂයේදී ඉන්දියාවේ සංවර්ධනය සඳහා විවිධ ආකාරවලින් දානපතීන් කර තිබුණු පරිත්‍යාගයන්ගේ ප‍්‍රමාණය ඒ සඳහා කෙරුණු මුළු ආයෝජන වියදමින් 32%ක් බවට ගණන් බලා තිබේ. විප්රෝ (Wipro) සමාගමේ හිමිකරු අසීම් පේ‍්‍රම්ජී (Izim Premji) 2015 වසරේදී අධ්‍යාපනය සඳහා කර තිබෙන පරිත්‍යාගයන්ගේ ප‍්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 4.5කි. ඔහු සිය සමාගම උපයන ආදායමෙන් 50%ක් පොදු යහපතට වෙන් කරන බව සහතික වී තිබේ. පොදු යහපත වෙනුවෙන් මහා පරිමාණයෙන් ධනය පරිත්‍යාග කරන ධනවතුන් විශාල සංඛ්‍යාවක් ඉන්දියාවේ සිටින්නේය. එම විෂයේදීද ලංකාව පවතින්නේ කාන්තාර තත්ත්වයකය. අපට සිටින්නේ මඩිය තරකර ගන්නා හා රටේ පොදු දියුණුව පිණිස නොව පූජනීය ස්ථාන සඳහා මුදල් පරිත්‍යාග කරන ධනවතුන්ය.

වික්ටර් අයිවන්
(ෆේස් බුක් උපුටා
ගැනීමක් )

Comment (0) Hits: 189

හොරුන්ට හා මිලිටරියට රට භාර දෙමුද : මනුවර්ණගේ විග්‍රහය !

පසුගිය සතියේ එනම් අගෝස්තු 2 වැනිදා, ඩුබායිහිදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති කරවීම සඳහා තිබෙන 'එළිය' සංවිධානයේ රැස්වීමක් පැවැත්විණි. ඊට අමතරව මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවද, හිටපු මහබැංකු අධිපති අජිත් නිවාඩ් කබ්රාල් ද ලංකාවෙන් ගොස් සිටියෝය. රැස්වීමේදී මේ දෙදෙනාට තවත් අමුත්තකු එහිදී මුණගැසී තිබිණ.

medagoda

ඉහත ඡායාරූපයේ මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවට එහා පුටුවේ වාඩිවී සිටින හේ උදයංග වීරතුංගය. මේ අමුත්තා රුසියාවේ හිටපු ලංකා තානාපතිවරයෙකි.

තවදුරටත් හැඳින්වුවහොත්, ලංකාවේ ගුවන් හමුදාවට 2006 වසරේදී, මිග් 27 වර්ගයේ ප්‍රහාරක ජෙට් යානා හතරක්, රුසියානු සමාගමක් වන යුක්රින් මාෂ් වෙතින් මිලදී ගැනීම සඳහා අතරමැදියෙකු හැටියට කටයුතු කරමින්, ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 7ක වංචාවක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ මුදල් විශුද්ධිකරණ පනත යටතේ චෝදනා ලබා තිබෙන ප්‍රධාන පෙළේ වංචනිකයෙකි. ඔහු ඒවාගේම රාජපක්ෂ පවුලේ සමීප ඥාතියෙකි.

පසුගිය පෙබරවාරි 4 වැනිදා ඔහු ඩුබායි ගුවන්තොටුපොළේදී එරට පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුට ගෙන මුදාහරිනු ලැබ තිබේ. ඒ ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙස නිකුත්කර තිබුණු ජාත්‍යන්තර වරෙන්තුවක් අනුව යමිනි. ඔහු ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීමට විවිධාකාර උත්සාහයන් ලංකාවේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන වෙතින් ගැනුණත් මේ වෙනතුරු ඒ කිසිවක් සාර්ථක වී නැත.

වරින් වර ඊමේල් හරහා ඔහු 'තමා නිර්දෝෂී බවත් ලංකාවට පැමිණ නඩු විභාගයට මුහුණ දෙන්නට කිසිම බයක් නැති බවත්' නිවේදනය කළත් මේ වනතුරුත් පිටරටක සැඟවී සිටිනවා විනා නීතියට මුහුණ දීමට ලංකාවට ආවේ නැත.

මහාචාර්ය මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුවට එහා පැත්තේ ඉඳගන්නේ එවැනි මහා පරිමාණ වංචාවක චූදිතයෙකි. උදයංග වීරතුංග එම ඩුබායි රැස්වීම සංවිධානය කිරීමෙහි ලාද මූලිකත්වය ගෙන ක්‍රියාකළෙකි. මැදගොඩ අභයතිස්ස වනාහි පසුගිය කාලය පුරාම වර්තමාන ආණ්ඩුවේ හොරකම්, වංචා දූෂණ ගැන මහත් ආවේගයෙන් කතා කළ, විශේෂයෙන් මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාවේ ප්‍රධාන චූදිත අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් පිටරටක සැඟවී සිටීම ගැන ආවේගයෙන් කතා කල, අනාගතයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා රටේ ජනාධිපතිවරයා වන එකම හීනයක් දකින භික්ෂුවකි.

 මීට පෙර ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම්වරයා හැටියට සිටි කාලයේ, මේ හිමියන්ගේ පන්සල වන කොළඹ, පැපිලියාන සුනේත්‍රාදේවි විහාරයේ සියලු ගොඩනැගිලි ඉදිකිරීම් කටයුතු මෙන්ම, පන්සලට අයත් බොරලැස්ගමුව මංසන්ධියේ ඉඩමක දෙමහල් සුපර් මාකට් සංකීර්ණයක් ඉදිකිරීම සඳහා සම්පූර්ණයෙන්ම නාවික හමුදාවේ ශ්‍රමය යොදවා ගත්තේය. ඒ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හරහා ඔහුගේ ඇණවුම මතය.

මනුවර්ණ දන්නා තරමට, ත්‍රිවිධ හමුදාවට මෙසේ රජයේ හා පෞද්ගික ගොඩනැගිලි ඉදිරිකිරීම් සඳහා ශ්‍රමය සැපයෙන කාර්යය පැවරෙයි. එය සිදුවන්නේ ආරක්ෂක ඇමතිවරයා හෝ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ප්‍රධානියෙකු හරහාය. ආරක්ෂක හමුදාවලින් සැපයෙන මේ ශ්‍රමය හා වෙනත් ඉංජිනේරුමය සේවාවන් සඳහා සතපහක්වත් ඒ හමුදාවලට රජයෙන් හෝ එම සේවය ලබා ගන්නා පුද්ගලික ආයතනයෙන් හෝ ගෙවනු නොලැබේ.

රජය හැරුණුවිට පුද්ගලික අංශයෙන් මෙම සේවා ලබා ගන්නේ පන්සල්, පල්ලි වැනි ආගමික ස්ථාන විසිනි. වෙන විදිහකට කිවහොත්, රජයේ ‌හෝ වේවා පන්සලක් පල්ලියක් හෝ වේවා හමුදාවෙන් මේ සේවය ලබා ගන්නේ නොමිලයේය. පසුගිය රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව මේ ආකාරයෙන් හමුදාව නිමක් නැති ඉදිකිරීමේ කාර්යයන් සඳහා යෙදවීය.

මේ ආණ්ඩුව ඒ තරම් හමුදාව ඒ සඳහා යොදවා ගත්තේ නැති වුණත්, ජනාධිපතිවරයාගේ 'පිබිදෙන පොළොන්නරුව' සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවල ශ්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ සැපයෙන්නේ හමුදාවෙනි. පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පන්සල්වල, ජනාධිපතිගේ අනුග්‍රහයෙන් ඉදිවෙන දාන ශාලා හා වෙනත් ගොඩනැගිලි සඳහා ශ්‍රම දායකත්වය දෙන්නේද මෙලෙස හමුදාවයි.

මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි සිය පන්සලට අයිති සුපර් මාකට්ටුව ගොඩනැගීම සඳහා මෙලෙස පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ නාවික හමුදාව නොමිලයේම යොදාගත් අතර, එම හමුදා ශ්‍රමිකයන්ට ආහාරපාන සැපයීමේ 'පින්කම' ද පන්සලේ දායක දායිකාවන්ට බෙදා දී නොමිලේම කරවා ගත්තේය. පුදුමය නම් අදත් ඒ පන්ස‌ලේ විහාර මන්දිරය ඉදිකෙරෙන්නේ හමුදා සෙබළුන් විසින් වීමය.

හැම අතින්ම නොඅඩුව මිල මුදල් ආධාර ලැබෙන පැපිලියානේ ප්‍රකට විහාරස්ථානය ගොඩනැගීම සඳහා මහජන බදු මුදලින් නඩත්තු වන රජයේ හමුදා නොමිලේ යොදා ගැනීම වූ කලී ඒ මහජන මුදල් මහ දවාලේ කොල්ලකෑමකි, අවභාවිතයකි. ඒ අතර මේ භික්ෂුව මේ ආණ්ඩුවේ වංචා දූෂණ ගැන වැදි බණ කියයි.

මිග් යානා මගඩිය : ඩොලර් මිලියන 7 ක් ලෙස වංචාවක් !

2006 වසරේදී ගුවන් හමුදාවට මිග් 27 යානා හතරක් මිලදී ගන්නා විට එක් ප්‍රහාරක යානාවක මිල ඇමෙරිකානු ඩොලර් 2,462,000ක් විය. මිග් 27 වර්ගයේ යානා හතරක් මිලදී ගැනීම සඳහාත්, ඒ වන විට (2000දී මිලට ගෙන) ගුවන් හමුදාව සතුව තිබූ මිග් 27 යානා හතරක් අලුත්වැඩියා කිරීම සඳහාත් ගෙවනු ලැබූ මුදල, එහි සැපයුම්කරු වන යුක්‍රේනයේ රජය සතු 'යුක්‍රීන් මාෂ්' සමාගමට නොගෙවා, 'බෙලිමිස්සා හෝලිඩිංස් සමාගම' නමැති තුන්වැනි පාර්ශවයට ගෙවා තිබුණි.

ලංකාවේ ගුවන් හමුදාව හා යුක්රින් මාෂ් අතර ඇති වූ ගිවිසුමෙහි, මුදල් ගෙවිය යුතු පාර්ශවය හැටියට දක්වා තිබුණේ බෙලිමිස්සා සමාගමයි.

එම බෙලිමිස්සා සමාගම සබෑ ව්‍යාපාරික සමාගමක් නොව හොර ගනුදෙනු සඳහා පවත්වාගෙන යන ලද, හොර සමාගමකි. ලන්ඩන් නගරයේ එම සමාගමට අදාළ නිල ලිපිනයේ තිබුණේ දුරකථන කුටියක් පමණි.

එවකට ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ අනුමැතිය මත සිදුවූ මෙම ගනුදෙනුවෙන් ඩොලර් මිලියන 7 ක් ලෙස වංචාකර ඇත්තේ මේ රටේ මහජනතාව බදු හැටියට ගෙවන මුදල්ය. ඒ නිසා ඒ වංචාව පොදු දේපළ මංකොල්ල කෑමකි. අවභාවිතයකි.

lasaමේ ගනුදෙනුව ගැන සන්ඩේ ලීඩර් පුවත්පතෙන් කරුණු හෙළිකළ එහි කතෘ ලසන්ත වික්‍රමතුංගට ඒ වරද සඳහා මහ දවාලේ හමුදා ඝාතකයන්ගෙන් පහර කා මිය යන්නට සිදුවිය. අගෝස්තු 2 වැනිදා ඩුබායිහිදී පැවැති 'එළිය' රැස්වීමේදී මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි සමග ඉදිරිපෙළ අසුන්ගෙන සිටියේ ඩොලර් මිලියන 7ක වංචාවක් කළ බවට චෝදනා ලැබ, ඊට අදාළ නඩු විභාගයට මුහුණ නොදී රටින් පලාගොස් සැඟවී සිටින්නෙකි.

අභයතිස්ස හිමිට මෙවැනි පුද්ගලයෙකු සමග එකට වාඩිවී සිටින්නට කිසිම හිරිකිතයක්, ලැජ්ජාවක් නැති බව අලුතෙන් කිවයුතු නැත. චීවරයක් දැරුවද අභයතිස්ස හිමිද, මහජන මුදල් අවභාවිතයේ යෙදුනු, තවමත් යෙදෙන කෙනෙකු නිසාය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන නොවේ. මේ පිරිස රටේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා ලෙස පත්කර ගැනීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කර මත තබාගෙන යෑමයි. යම් හෙයකින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ රටේ ජනාධිපති වුවහොත්, රාජ්‍ය බලයත් තමන්ගේ පැත්තේ නිසා, මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමිගේ මේ මහජන මුදල් අවභාවිතය වැඩිවනු මිස අඩුවනු ඇත්ද? උදයංග විරතුංග වැනි මහා පරිමාණ වංචා ගැන චූදිත රාජපක්ෂ පවුලේ ඥාතීන් නිරුපද්‍රැතව ලංකාවට පැමිණ ඔච්චම් කරමින් කිසිදු දඬුවමක් නැතිව නිදහසේ සිටිනු ඇද්ද?

ගෝඨාගේ 'ගෙස්ටාපෝ' පැරා මිලිටරි හමුදාව !

ඒ අතර, ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ආරක්ෂාවට ස්වේච්ඡා බල ඇණියක් තනන මුවාවෙන් හැම ඡන්ද කොට්ඨාසයකටම 50 ක පිරිසකගෙන් යුක්ත හිටපු හමුදා සාමාජිකයන්ගෙන් සමන්විත පැරා මිලිටරි හමුදාවක් නිර්මාණය කෙරෙමින් පවතින බව පොහොට්ටුවේ අයගේම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශවලින් පැහිදිළි වෙයි. එක් ඡන්ද කොට්ඨාශයකින් 50 ක් වන විට, ඡන්ද කොට්ඨාශ 160 කින් හැදෙන මේ හමුදාවේ ප්‍රමාණය 8000 කි. මේ ලේසි අවධානමක් නොවේ.

මෙවැනි පැරා හමුදාවක් සමාන වනු ඇත්තේ ගෙස්ටාපෝ මිනීමරු පොලිසියටය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ 'ආරක්ෂාවට සිටින' මේ පනස්දෙනා බැගින් වන සන්නද්ධ පුහුණුව ලත් පිරිස, ඊළඟ මොහොතේ ක්‍රියාත්මක වනු ඇත්තේ පැරා හමුදාවක් හැටියට නොවේද?

 2015 පෙර ලංකාව මිලිටරි රාජ්‍යයක් කිරීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සැලසුම් කළ හැටි අප කිසිවෙකුට අමතක නැත. විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්ට පවා හමුදා පුහුණුව ලබා දෙමින්, විදුහල්පතිවරුන්ට බ්‍රෙවේ කර්නල් පදවි ලබා දෙමින්, එළවළු විකිණීමටත් හමුදාව යොදවමින්, හෝටල් පවත්වාගෙන යෑම හමුදාවට පවරමින්, අකුරුගොඩ හමුදා රාජධානියක් ඉදිකරමින්, පළාත් ආණ්ඩුකාරවරුන් හා ප්‍රධාන සිවිල් තනතුරුවලට හිටපු හමුදා නිලධාරීන් යොදවමින් ආණ්ඩුවේ විවේචනයන් පැරා මිලිටරි කණ්ඩායම් හා සුදු වෑන් යොදවා පැහැරගෙන විත් අතුරුදන් හා ඝාතනය කරමින් රට තුළ මහා මිලිටරි රාජ්‍යක් බිහි කිරීමේ කාර්යයේ යෙදී සිටියේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂය.

පොට්ට කාසි තත්වයට වැටෙන මහින්ද !

යම් තරමකට හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන විශ්වාසය තබන ජනාධිපති රාජපක්ෂට පවා ඒ හමුදාකරණයට එරෙහිව කළ හැකි කිසිවක් තිබුණේ නැත. යම් හෙයකින් මේ මිලිටරි මනසැති හිතුවක්කාර තැනැත්තා රටේ ජනාධිපති වුවහොත් කුමක් විය හැකිද? ඔහුට බලපෑමක් කළ හැකි කිසිදු බලවේගයක් නොපවතින තැනට වැඩ සිදුවනු ඇත. රාජපක්ෂ පවුලේ මහින්ද වැනි අය පවා සම්පූර්ණයෙන් වැටෙනවා ඇත්තේ පොට්ට කාසි තත්වයටය.

එවැනි විටෙක පවතිනු ඇත්තේ එක පැත්තකින්, මිලිටරි අධිපත්‍යයයි. අනික් පැත්තෙන් උදයංග වීරතුංග වැනි මහා පරිමාණ අපරාධ චූදිතයන්ගේ හවුල්කාරීත්වයයි. තවත් පැත්තකින් ඔවුන්ගේ ආරයටම මහජන මුදල් සිය පන්සල්වල පරිහරණය සඳහා අවභාවිතා කරනා මෙන්ම සියලු අපරාධකරුවන් සමග හිරිකිතයක් නැතිව එකට සිටගන්නා මැදගොඩ අභයතිස්ස භික්ෂුව වැනියවුන්ගේ අවස්ථාවාදී ආගමික සංස්ථා දායකත්වයයි.

මේ සියල්ල එකතුවුණ කළ බිහිවනු ඇත්තේ කුමන ශ්‍රී ලංකාවක්ද?

(අනිද්දා- මනුවර්ණගේ සතිය)

Comment (0) Hits: 161

බහුතරයක් තරුණයන්ට ලංකාව : දාලා යන්න හිතෙන රටක් - වික්ටර් අයිවන්

මුදල් අමාත්‍ය මංගල සමරවීර ඇමැතිවරයාගේ දේශපාලන දිවියේ තිස්වසරක ගමන් මග පිළිබඳ නිහාල් ජගත්චන්ද්‍ර විසින් රචිත “මංගල සමරවීර ’ ග්‍රන්ථය ජනගත කිරීම නිමිත්තෙන් ජුලි 07දා රුහුණ විශ්ව විද්‍යාලයේ රවිද්‍රනාත් තාගෝර් රංග ශාලාවේ පැවති උත්සවයේ අමතමින් ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී වික්ටර් අයිවන් සිදුකල මුඛ්‍ය දේශනය.

මිත්‍රවරුනි,

මෙම සභාව මුදල් ඇමති මංගල සමරවීර මහතාගේ තිස්වෙනි දේශපාලන සංවත්සරය වෙනුවෙන් සහ එතුමාගේ චරිතාපදානය දොරටවැඩීමේ උත්සව සභාවක් වෙනුවෙන් සංවිධානය කරන ලද්දක්. කරුණු ගණනාවක් නිසා මංගල සමරවීර චරිතය බොහොම ප්‍රකටයි. එයින් සාමාන්‍යයෙන් මම විශේෂයෙන් ප්‍රියකරන ගුණාංගය තමයි, එතුමා කිසිම පදනමක් නැති බේදකාරී ජනප්‍රිය මතවාදයන්ට හිස නොනමා බොහොම පැහැදිළිව බය නැතුව අදහස් පළ කරන කෙනෙක්. මම ඒ ලක්ෂණයට හරි කැමතියි.

ලංකාවේ ඒක බොහෝම දුලබ ලක්ෂණයක්. කොහොම නමුත් එතුමා මට මේ දේශනයට ආරාධනා කළේ, එතුමා ගැන කතා කරන්නවත් එතුමාගේ චරිතාපදානය ගැන කතා කරන්නවත් නෙවෙයි. මට නිදහස දුන්නා ඔබ කැමති ඕනෑම මාතෘකාවක් අරගෙන කතා කරන්න කියලා.

ඇත්තටම මම හිතනවා මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා ගැන තවදුරටත් කතා කරයි තවත් කථිකයෝ. මම කැමතියි ලංකාව ගැන කතා කරන්න. ලංකාව මුහුණ දීල තියෙන අර්බුදය ගැන කතා කරන්න. දැන් ජනාධිපතිවරණ උණුසුමක් තියෙන නිසා සමහර වෙලාවට රටේ තියෙන ප්‍රශ්න අපිට හොඳින් පෙනෙන්නෙ නැති තත්වයක් පවතිනවා. රටේ ඇත්තටම ලොකු අර්බුදයක් තියෙනවා. මම ඒක දකින්නේ ආර්ථික දේශාපාලන හා සමාජ අර්බුදයක් හැටියට. ආර්ථිකය තියෙන්නේ ලොකු බිඳ වැටීමක. මේ බිඳ වැටීම කාලාන්තරයක් තිස්සේ පවතින දෙයක් ඒ තත්වය පසුගිය පාස්කු සිද්ධියෙන් වඩා උග්‍ර වුණා.

ඇත්ත කතා කරොත්, අපිට රජයට ලැබෙන වාර්ෂික ආදායමට සමාන ප්‍රමාණයක්, අපි ලබාගෙන තිබෙන විදේශීය ණය වාරික සහ පොළිය සඳහා ගෙවනවා. ඇත්තටම අපි රටක් හැටියට මුළුමනින්ම විදේශ රටවල්වලින් ලබාගන්නා ණය මත යැපෙන රටක් හැටියටයි සලකන්න පුළුවන්.

LAnka 1ඉස්සර කියනවා ලංකාවේ සිංහල දෙමළ අර්බුදයක් තියෙනවා කියලා. දැන් සිංහල දෙමළ අර්බුදයක් විතරක් නෙවෙයි, සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් අර්බුදයක් තියෙනවා කියලා කියන්න වෙලා තියෙනවා. නමුත් අපිට පෙනෙන්නට තියෙන දේ තමයි මේ අර්බුදයන්ට තවත් අලුත් අර්බුදයන් එකතු වෙනවා මිසක් අර්බුද විසඳන රටක් නෙවෙයි, විසඳන්න කාලය ගත කරන රටකුත් නෙවෙයි. අළුතෙන් අර්බුද වැඩි වැඩියෙන් එකතුවෙන්න දීල තමන්ගේ පාඩුවේ යන රටක්.

 කැරලි මර්ධනය කරපු හැටි ....

සාමාන්‍යයෙන් දක්ෂ රටක් කැරැල්ලක් කල් තියා දකිනවා. දැකලා කැරැල්ලක් ඇති වීම වලක්වනවා. එහෙම නැත්නම්, කැරැල්ලක් ඇති වූ වහාම දුරදිග යන්න නොදී ඒක වලක්වනවා. අපි ඒ දෙකටම අයිති නැහැ. කල්තියා දකින්න අපි කොහෙත්ම ලැහැස්ති නැහැ. එහෙම නැත්නම් අපිට ඒ ඥානය නැහැ.

කැරැල්ලක් ආවයින් පස්සෙත් අපි වහාම නෙවෙයි ඒක විනාස කරන්නේ, හුඟාක් කල් ගිහින්, නමුත් අපි ජය ගන්නවා. කැරැල්ල තලලා පොඩි පට්ටම් කරලා දැම්මයින් පස්සේ අපි බොහොම සන්තෝසෙන් ඒක අමතක කරනවා. අපි කවර මට්ටමකින් වත් 'ඇයි එහෙම වුනේ, නැවත වරක් එවැනි දේවල් ඇති වන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ'. ඒ විදිහේ ප්‍රවේශයක් අපිට නැහැ. සෑම දෙයක්ම, කිසිම වරදක් හදන්න ලැහැස්ති නැති, මෝඩ රටක් හැටියටයි මම සලකන්නේ.

ඒ කියන්නේ, සමරහර දේවල් දැන් කොච්චර කාලයක් අපි දන්නවද, උදාහරණයක් විදියට ලංකාවේ ගමන් බලපත්‍ර දෙන නිල ආයතනය, කවුන්ටර දෙකක් තියෙනවා. එකක් අව්‍යාජ පාස්පෝට් සඳහා, අනිත් එක ඒ එකම ආයතනයේ ව්‍යාජ පාස්පෝට් සඳහා. අපි මේක කොච්චර කාලයක් තිස්සේ ඉඳලා දන්නවද? මම හිතනවා මේ ආණ්ඩුව ආවට පස්සේ පාස්පෝට් කාර්යාලයේ ලොකූ අලුත් සිස්ටම් හදලා වෙනස් කරා. දැන් ඉතාම නවීන තැනක්. ඉතාමත් කටයුතු හොඳින් සිදුවන තැනක්. නමුත් තමුන්නාන්සේලා දන්නවා ඇති, මධූෂ් තමන්ගේ හොර පාස්පොට් එක ලබාගත්තේ ඒ කාර්යාලයෙන්. ඊට පස්සේ ළමයි 11 දෙනෙක් අතුරුදහන් කරපු නාවික හමුදා නිලධාරියෙක් පිටරට ගිහින් ආවම අත්අඩංගුවට ගත්තා. ඔහු එම පාස්පෝට් එක අරගෙන තියෙන්නෙත් නිල පාස්පෝට් කාර්යාලයෙන්.

මම පාස්පෝට් කාර්යාලය ගැන නෙවෙයි මේ කතා කරන්නේ, ලංකාවේ සෑම තැනක්ම ඉතාමත්ම බරපතල වැරදි තියෙන තැන්වල පවා කිසිම වෙනසක් කරන්න මේ රටේ දේශපාලන තන්ත්‍රයේ පාලකයෝ සූදානම් නැහැ. ඒකට පාලකයින්ට කාලය නැහැ. අපි මේ නිසා රටක් හැටියට, කල්පනා කරලා බලන්න.

LAnka 2ඒ කියන්නේ දකුණේ, කැරැල්ලක් ඇති වුණා. අපි දකුණේ කැරැල්ල ජයගත්තා. තලලා දැම්මා. විශේෂයෙන් මාතර අය දන්නවා මොනවද වුණේ කියලා. හන්දියක් හන්දියක් ගානේ, මිනිස්සු මැරුවා. මිනිස්සුන්ගේ සිරුරු ප්‍රදර්ශනය කරා. ඒකම තමයි උතුරෙත් වුණේ. උතුරෙත් කැරැල්ල බොහොම අමාරුවෙන් තලලා දැම්මා. අපි කවර මට්ටමකින්වත් ඇයි එහෙම වුණේ. ඇයි මේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ කැරලි ගැහුවේ, ඇයි මේගොල්ලෝ යක්ෂාවේෂ වුණේ, ඇයි මේ විදිහට ක්‍රියා කලේ කියලා කවදාකවත් ආපස්සට හැරිලා හොයලා බලන තැනකට ගියේ නැහැ. අපි බොහෝම පහසුවෙන් ඒ සියල්ල අමතක කරා.

රාජ්‍යයක් හැටියට අපි කොච්චර අසාර්ථක ද කිව්වොත් පාස්කු සිද්ධිය බලන්න. මම මේ පක්ෂයකට හෝ මේ ආණ්ඩුවට හෝ කරන දෝෂාරෝපණයක් නොවෙයි. සමස්ථ රාජ්‍ය ස්වභාවයට කරන දෝෂාරෝපණයක්. අපි දන්නවා ඇත්තටම දිගින් දිගටම අනතුරු ඇඟවීම් ආවා. මුස්ලිම් සමාජයෙන් ආවා. පිටරටවලින් ආවා, ඉන්දියාවෙන් ආවා. නමුත් අපිට ඒකෙන් වෙන හානිය කවර මට්ටමකින්වත් වළක්වන්න පුළුවන් කම තිබුණේ නැහැ. අපිට නින්ද ගිය රාජ්‍යක් තිබුණේ.
අපි ඒ ගැනවත් බැරූරුම් ලෙස කල්පනා කරන්නේ නැහැ. කොහොමද මේ වැරදි නිවැරදි කර ගන්නේ කියලා.

 බලවත් සමාජ උත්සායකින් තොරව නිදහස ලබපු රටක්:

LAnka 3''නිදහස දිනාගන්න සටන් කරපු රටවල්වලට, ඒ රටවල නායකයින්ට සමාජයට සම්පූර්ණ කරන්න ගොඩාක් කොන්දේසි තිබුණා. බලවත් අධිරාජ්‍යයකට එරෙහිව, බලවතෙකුට එරෙහිව නැගී සිටින්න ජනතාව සමගි කරන්න වුණා. සමාජය ඒකාග්‍ර කරන්න සිද්ධවුණා. සමාජය ඒකාග්‍ර කිරීමට තිබෙන බාධා හඳුනාගන්න සිද්ධ වුනා. ඒවා තමයි බොහෝ වෙලාවට වර්ගය, කුලය, ආගම කියන සාධක.''

ඇත්තවශයෙන්ම අපි අපේ ඉතිහාසයට හැරිලා බැලුවොත් අපි අසල්වැසි ඉන්දියාව වගේ නෙවෙයි දීර්ඝ යටත් විජිත කාලයකට පස්සේ කිසිම බලවත් සමාජ උත්සායකින් තොරව නිදහස ලබපු රටක්. ඒක මම දකින්නේ, ලබා ගත්තු නිදහසක් නෙවෙයි, තෑගි ලැබුණ නිදහසක් හැටියට.

නිදහස දිනාගන්න සටන් කරපු රටවල්වලට, ඒ රටවල නායකයින්ට සමාජයට සම්පූර්ණ කරන්න ගොඩාක් කොන්දේසි තිබුණා. බලවත් අධිරාජ්‍යයකට එරෙහිව, බලවතෙකුට එරෙහිව නැගී සිටින්න ජනතාව සමගි කරන්න වුණා. සමාජය ඒකාග්‍ර කරන්න සිද්ධවුණා. සමාජය ඒකාග්‍ර කිරීමට තිබෙන බාධා හඳුනාගන්න සිද්ධ වුනා. ඒවා තමයි බොහෝ වෙලාවට වර්ගය, කුලය, ආගම කියන සාධක.

අපි දන්නවා අසල්වැසි ඉන්දියාව ගත්තොත් ඉන්දියාව නිදහස ලබන්නට ඉස්සෙල්ලා, නිදහස සඳහා අරගල කරන කාලෙදිමයි ඉන්දියානු ජාතිය ගොඩනැගුවේ. ඒ සඳහා වර්ග භේදයට, ආගම් භේදයට, කුල භේදයට එරෙහිව දැවැන්ත මතවාදී අරගලයක් කරන්න ඒ නිදහස් ව්‍යාපාරයට සිදුවුණා. අපි එහෙම කිසිම දෙයක් කරලා නැහැ. මම හිතනවා අපි නිදහස වෙනුවෙන් පෙළපාළියක්වත් ගිය නැති ජාතියක්. අපේ අම්මලා එහෙම නැත්නම් අපේ සීයලා, එහෙම නැත්නම් ඔයගොල්ලන්ගේ අම්මලා ‌හෝ ඔයගොල්ලන්ගේ සීයලා කල්පනා කරන්න, කවර දිනක්වත් ලංකාව නිදහස් කර ගැනීම ‌හෝ ලංකාව ගොඩනැගීම වෙනුවෙන්, සාමූහික උත්සාහයක යෙදිච්ච එක අවස්ථාවක් වත් තියෙනවාද? නැහැ.

ඇත්තටම මේ වෙනුවෙන් තමයි අපි වන්දි ගෙවන්නේ. අපිට පරිනත නායකයෙක් ගොඩ නගා ගන්න ලැබුණේ නැහැ, ජාතිය ගොඩනගා ගන්න ලැබුණේ නැහැ. අපි නිදහස ලැබුවේ පරණ සමාජයේ තියෙන බෙදීම්, ඒ විදියටම තියෙද්දී. ඒ බෙදීම්, සාමාන්‍ය සමාජය කෙරෙහි පමණක් නෙවෙයි, නායකයින් කෙරෙහිත් බලපෑවා.

අපි බිහිකරපු නායකයෝ ආරම්භයේ ඉඳලා අද දක්වාම මුළු මහත් ජනතාව වෙනුවෙන්ම, බලවත් ලෙස පෙනී හිටපු නායකයෝ අපිට නැහැ. අපේ නායකයෝ එක වර්ගයක් වෙනුවෙන් එක ආගමක් වෙනුවෙන් එක කුලයක් වෙනුවෙන් බොහෝ විට පෙනී හිටපු නායකයෝ.

 ''අපේ අසමත්භාවය පෙන්නලා තියෙන්නේ නිදහසෙන් පස්සේ''

ඇත්තටම අපි ආපස්සට හැරී බැලුවොත්, අපි නිදහස ලබන අවස්ථාව වන විට, ලංකාව තිබුණේ ආසියාතික රටවල් අතර බැබලෙන රටක් හැටියට. ඒක පුද්ගල ආදායමේදී අපි දෙවෙනි වුණේ ජපානයට විතරයි. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය කියන දර්ශකවලදී අපි ආසියාවේ හිටියේ පළවෙනි ස්ථානයේ නැත්නම් දෙවෙනි ස්ථානයේ. ඇත්තටම යටිතල පහසුකම් ගත්තොත් එදා පැවති තත්වය අනුව අපි හැම අතකින්ම ලොකු දියුණුවක් ලබා තිබුණා. ඒ කාලයේ කාපට් පාරවල් තිබුණේ නැහැ, නමුත් අනික් රටවල් සමග සසඳනකොට අපිට දියුණු මාර්ග පද්ධතියක් තිබුණා. කිලෝමීටර් දාහක දියුණු දුම්රිය සේවයක් තිබුණා. අපිට තමයි ආසියාවේ අංක එකේ වරාය තිබුණේ කොළඹ.

ඒ වගේම තමයි අපිට දියුණු සිවිල් සේවයක් තිබුණා. සමහර වෙලාවට ඒ කාලයේ ආණ්ඩුකාරයා දැන් ජනාධිපතිවරයාටත් වඩා බලවත්. ආණ්ඩුකාරයාටත් හිස නොනමපු, ආණ්ඩුකාරයාට විරුද්ධවත් තීන්දු දෙන්න තරම් ධෛර්යවත්භාවයක් හා ස්වාධීනත්වයක් තිබිච්ච අධිකරණයක් අපිට තිබුණා.

මොකක්ද මේ අපිට වුණේ අපි ආපස්සට හැරිලා බැලුවම නිදහසෙන් පස්සේ තමයි අපේ අසමත්භාවය පෙන්නලා තියෙන්නේ. ඇත්තටම නිදහස ලබල ඒ නිදහස එක විචාරකයෙක් හඳුන්වලා තියෙන්නේ, එකම ලේ බිංදුවක්වත් හලන්නේ නැතිව නිදහස ලබාගත් එකම ජාතිය හැටියට. එහෙම නිදහස ලබාගත් ජාතිය 48 නිදහස ලබාගෙන 58 වෙනකොට ලංකාව වර්ගවාදී කෝලාහලවලට යොමුවෙච්ච රටක් බවට පත් වුණා.

 භාෂාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නය :56 න් පස්සේ මොකක්ද වුණේ ?

LAnka 4ඇත්තටම අපිට එදා ප්‍රශ්නයක් තිබුණා භාෂාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක්. දීර්ඝ යටත් විජිත කාලය තුළ අපේ ස්වභාෂාවන්ට තිබෙන පිළිගැනීම මුළුමනින් යටපත් කරලයි තිබුණේ. ඒ නිසා ඒවට වැදගත් කමක් ලබා දීම අවශ්‍ය වුණා. නමුත් ඇත්තවශයෙන්ම 56 ට ඉස්සෙල්ලා මිනිස්සුන්ට විදුලි පණිවිඩයක් ආවේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන්. ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ආව විදුලි පණිවිඩයේ තේරුම දැනගත්න සිංහල මනුස්සයෙකුට සිද්ධවුණා ඉංග්‍රීසි උගත් මහත්තයෙකු හොයාගෙන ගිහින් ඒ විදුලි පණිවිඩය කියවා ගන්න. දෙමළ මනුස්සයෙකුටත් සිද්ධවුණා ඉංග්‍රීසී උගත්මහත්තයෙකු හොයාගෙන ගිහින් ඒ විදුලි පණිවිඩය කියවා ගන්න.

නමුත් 56 න් පස්සේ මොකක්ද වුණේ සිංහල මිනිහට විදුලි පණිවිඩය අලුතෙන් හම්බවුණා සිංහල භාෂාවෙන්, දෙමළ මිනිහටත් ගියා විදුලි පණිවිඩය සිංහල භාෂාවෙන්. එතකොට දෙමළ මනුස්සයාට සිද්ධවුණා සිංහල දන්න මහත්තයෙක් හොයාගෙන යන්න මේ විදුලි පණිවිඩයේ මොකක්ද තියෙන්නේ කියලා බලන්න.

ඇත්තවශයෙන්ම අපි විශාල අවුලක් ඇති කර ගත්තා. ඒ අවුල බොහොම දුරදිග යන අවුලක් බවට පත් වුණා. අවුරුදු දහයකට පස්සේ කෝලාහල ආරම්භ වුණා. අවුරුදු විස්සකට පස්සේ ලංකාව හෙමින් හෙමින් දීර්ඝ කාලයකට ලේ හලන රටක් බවට පත්වුණා.

ඇත්තටම මේ අවුරුදු 30 අපි ජීවත් වුණේ ලේ මත, මළ මිනී මත තමාගේ ජීවිතය පිළිබඳව විශාල බයක් හැම මනුෂ්‍යයෙකු තුලම තිබුණා. හැමදාම මිනිස්සු රාත්‍රියට නිදාගන්න ගියාම එළිවුණාට පස්සේ වැඩියෙන්ම දැනගන්න කැමතිවෙලා තිබිච්ච ප්‍රවෘත්තිය තමයි කීදෙනෙක් ඊයේ මැරුනද, කී දෙනෙක් ඊයේ මැරුවද කියන එක. පාරවල් අයිනේ මරපු මිනිස්සුන්‌ගේ සිරුරු ප්‍රදර්ශනය කිරීම ඉතාමත් සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්වෙලා තිබුණා.

සමහර ප්‍රදේශවල මිනිස්සුන්ගේ ඔළු බෙලි කපලා, ඔළු කෝටුවල ගහලා ප්‍රදර්ශනය කරපු අවසථා තිබුණා. ඇත්තටම අපේ දීර්ඝ කාලය තුළ මේ සමාජය මුළුමනින්ම විකෘති වුණා. අපිට මොනවාහරි වටිනාකම් තිබුණා නම් ඒ වටිනාකම් ඒ සමාජය අහිමි කර ගත්තා. බොහෝ දේවල් විනාශ වුණා. විනාශ නොවී ඉතුරු වෙච්ච දෙයක් තිබුණා නම්, ඒ හැම දෙයක්ම විකෘති වුණා.

 'විකෘති වුණේ, මිනිස්සු විතරක් නෙවෙයි'

ඇත්තටම මේ සමාජ වටපිටාව තුළ විකෘති වුණේ, මිනිස්සු විතරක් නෙවෙයි මිනිස්සු නොවන දේවලුත් මේ බිහිසුණු සමාජ වටපිටාව තුළ වෙනස් වුණා. ඒ වෙනස් වෙච්ච එක දෙයක් තමයි අපේ රාජ්‍යය. දීර්ඝ කාලයක් නීතියක් තිබුණේ නැහැ. තමුන්නාන්සේලාට මතක ඇති කැරලි මැඩපැවැත්වීම සඳහා දකුණේ සිංහල කැරැල්ල ආරම්භ වුණාට පස්සේ රටේ ජනාධිපතිතුමාට කියන්න සිද්ධවුණා, මේ කැරලිකාරයෝ කැරලි ගහනවා විතරක් නෙවෙයි රටේ දේශපාලකයින්ව මරණවා. කැරැල්ලක් තියෙද්දි ඒ දේශපාලකයින්ව ආරක්ෂා කරන්න අපිට හමුදාවක් දාන්න බැහැ. ඒ නිසා අපි ඒ දේශපාලකයින්ට පුද්ගලික හමුදා ඇති කර ගන්න ඉඩ දෙනවා කියලා.

ඒක ජේවීපී කැරැල්ල පරාද වුණාට පස්සේ අවසන් වුණේ නැහැ. ඒකෙන් ඇතිවෙච්ච ඉතාම බරපතල කාරණයක් තමයි මේ හමුදාවලට ආවේ ඉතාම අහිංසක හොඳ මිනිස්සු නෙවෙයි. බොහෝ විට ඒ ප්‍රදේශයේ සිටින දරුණු අපරාධකාරයෝ තමයි පුද්ගලික හමුදාවලට ආවේ. ඒකත් එක්ක මේ රටේ දේශපාලකයෝ අපරාධකාර‌යෝ මතත්, අපරාධකාරයෝ දේශපාලකයෝ මතත්, යැපෙන තත්වයක් ඇති වුණා.

මේ කැරැල්ල කාලයේ ඇති වෙච්ච තව දෙයක් තමයි, සමහරක්විට ආත්ම ආරක්ෂාව සඳහා මහජන නියෝජිතයින්ට මිනිස්සු මරන්න සිද්ධවුණා ඒක සාමාන්‍ය දෙයක් නෙවෙයි අපේ දේශපාලකයෝ මුළුමනින්ම මේ වටා පිටාව විකෘති කරා.

 පොදු වස්තුව කොල්ලකෑම රාජ්‍ය පාලනයේ නිත්‍ය ලක්ෂණයක් බවට:

මේ කාලය තුළ තමයි, ඇත්තටම තමන් භාරයේ තියෙන පොදු වස්තුව අයථාලෙස හරිහම්බකිරීම රාජ්‍ය පාලනයේ නිත්‍ය ලක්ෂණයක් බවට පත් වුණේ. ඒක අද මගේ මතය වසන්ගතයක් බවට පත්වෙලා තියෙනවා. සෑම අතින්ම, එකක් සමාජය දූෂණය වුණා, සමාජය විකෘති වුණා, මේ වටා පිටාව තුළ රාජ්‍ය විකෘති වුණා. ඕනනම් ඒකට ඇතුලත් කර ගන්න පුළුවන් ආගම ධර්මයත් විකෘති වුණා කියලා.

ඇත්තවශයෙන්ම අපේ දකුණේ සිංහල කැරැල්ලක් ආවා. ඊට තව අවුරුදු 17 කට පස්සේ තවත් සිංහල කැරැල්ලක් ආවා. ඒ දෙකම පරාජය කරා. ඒ වගේම උතුරෙන් දෙමළ කැරැල්ලක් ආවා, ඒකත් අවුරුදු 25 කට පස්සේ බොහෝ ප්‍රමාදවෙලත් ඒකත් පරාජය කරන්න අපි සමත් වුණා.

නමුත් මේ කැරලි විනාස කරනකොට කැරලි මර්ධනය කරනකොට රජයටත් බරපතල හානි සිදුවුණා. රජයටත් රාජ්‍යයටත් බරපතල තුවාල සිද්ධවුණා. අද ඇත්තටම රාජ්‍ය තිබෙන්නේ හුඟාක් තුවාල වෙච්ච තත්වයක. ඒ වගේම මතක තියාගන්න ඔය කැරලි නිසා ඇති වෙච්ච තත්වයක් තමයි කැරලිකාරයොයි කැරලි මර්ධනය කරන අයයි උපරිම තත්වයේ කෘරත්වයක් මේ සමාජය මත මුදා හැරියා. ඒකත් වශාල විදිහට සමාජය විකෘති කරන්න හේතුවක් වුණා.

 යුද්ධය ජයගත්ත නායකයාගේ පරාජය !

LAnka 5අපිට යම් විරාමයක් ලැබුණා අභ්‍යන්තර යුද්ධය අවසන් වුණාට පස්සේ. මොලේ තියෙන රටක් නම්, රටේ පාලකයින්ට මොලේ තිබුණානම් ආපස්සට හැරී බැලීමට යාමට තිබුණු කදිම අවස්ථාව තමයි ඒ අවස්ථාව. ඇයි මෙහෙම වුණේ ඇයි මේ කොල්ලෝ කෙල්ලෝ කැරලි ගැහුවේ. ඇයි මේ රාජ්‍ය මේ තරමට දූෂිතවෙලා තියෙන්නේ, ඇයි රාජ්‍ය මේ තරමට අකාර්යක්ෂම වෙලා තියෙන්නේ කියලා හැරිලා බලලා අවශ්‍ය කරන ව්‍යූහමය ප්‍රතිසංස්කරණ ඇති කරන තැනකට ගියා නම් අපේ තත්වය මීට වඩා වෙනස්. ඒත් අපි එහෙම ගියේ නැහැ. අපි ඒක මුළුමනින් නොසලකා හැරියා. ලබපු ජයග්‍රහණය සන්තෝෂවෙලා ඒ සියල්ල අමතක කරලා ජයග්‍රහණයෙන් විතරක් අපිට හොඳ ගමණක් යන්න පුළුවන් කියලා හිතුණා.

ඒ නිසා තමයි ඇත්තටම ඒ යුද්ධය ජයගත්ත නායකයා පරාජයට පත් වුණේ. මොකද තිබිච්ච අර්බුදයට වඩා ලොකු අර්බුදයක් රටේ ඇති වුණා. ඒ අර්බුදයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට තමයි මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ බලය අහිමිවෙලා යහපාලන ආණ්ඩුවට බලය ලැබුණේ.

 යහපාලන ආණ්ඩුව: ''තමන්ගේ යුතුකම් සහ වගකීම් ඉෂ්ඨ කරන්න අසමත් වෙච්ච ආණ්ඩුවක්''

යහපාලන ආණ්ඩුවත් බැරූරුම් ලෙස අවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණවලට අතගහපු ආණ්ඩුවක් නෙවෙයි. තමන්ගේ යුතුකම් සහ වගකීම් ඉෂ්ඨ කරන්න අසමත් වෙච්ච ආණ්ඩුවක්. ඒ නිසා තමයි අපේ තිබිච්ච අර්බුදය වඩා ලොකු අර්බුදයකට ගිහින් තියෙන්නේ. අපි කවදාකවත් හිතුවේ නැහැ, තාම අපි කල්පනා කරන්නේ, බොහොම පහසුවෙන් ඡන්ද වගේ දේවල්වලට තමයි අපේ අවධානය තියෙන්නේ.

බැරූරුම් ප්‍රශ්න තියෙනවා රටේ, 'අපි ඔක්කොම එකතුවෙලා මේවා වෙනස් කරන්න ඕනේ', එහෙම නැත්නම් රටට අනාගතයක් නැහැ, එහෙම කියන හැඟීමක් නැහැ ඇත්තටම. දේශපාලනයේ ලොකූ වෙනස්කම් ඇතිවෙලා තියෙනවා. ඇත්තටම අද අපි කොච්චර නරක තැනකද ඉන්නේ කිවුවොත් මම හිතනවා සමාජයක් හැටියට අපි අවුල් ජාලාවක ඉන්නේ. රාජ්‍යක් හැටියටත් අපි අවුල් ජාලාවක ඉන්නේ.

 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මත බඩපිලුම් ගහපු රටක් !

සාමාන්‍යයෙන් ඒ කියන්නේ රටකට ආණ්ඩුක්‍රමයක් තියෙනවා. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් තියෙනවා. මම හිතන්නේ අපිට තියෙන්නේ දැන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් නෙවෙයි, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කඩමල්ලක්. ඇත්තවශයෙන්ම ලංකාවේ සියලුම රාජ්‍ය නායකයෝ පාලක පක්ෂ ලංකාව කවදාවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවලට ගරු කරපු රටක් නෙවෙයි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මත බඩපිලුම් ගහපු රටක්. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඉදිරිපත් කරල තියෙන සංශෝධනවලින් වැඩි හරියක් ආණ්ඩුක්‍රමය දූෂණය කිරීමේ තමන්ගේ බලය තර කර ගැනීමේ පටු අරමුණින් ඇති කරගත්ත සංශෝධන ලෙස සලකන්න පුලුවන්.

අද ඒකේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වෙලා තියෙන්නේ මොකක්ද? ඇත්තටම ලොකූ වාදයක් තිබුණා ලංකාවේ ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමයද හොඳ පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයද කියලා. අන්තිමට ජනාධිපති ආණ්ඩුක්‍රමය හොඳ නැහැ, පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයකට යා යුතුයි කියලා 19 වෙනි සංශෝධනයක් ඇති කර ගත්තා. ඒ ඇති කරගත්ත ආකාරයේ ලොකූ ගුප්ත බවක් තියෙනවා. ඒ 19 වෙනි සංශෝධනය නිසා දැන් පරන ජනාධිපති අලුත් ජනාධිපති අතර ලොකු වෙනසක් තියෙනවා. ඉස්සර හිටපු ජනාධිපති හරී බලවත්. රාජ්‍යයේ සකලවිධ බලය ඒකරාශීවෙලා තිබෙුණේ ජනාධිපති අතේ.

ජනාධිපති වෙනස් කරාම මුලු රාජ්‍යම වෙනස්වුණා. ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා කිවුවා ජනාධිපතිට වෙනස් කරන්න බැරි ගැහැණියෙක් පිරිමියෙක් කරන්නත් පිරිමියෙක් ගැහැණියයෙක් කරන්නත් පමණයි කියලා. ඒ කතාව ඇත්ත. නමුත් අද තත්වය ඊට සපුරා වෙනස් අද විධායක බලය ජනාධිපතිට නැහැ. විධායක බලය අගමැති ප්‍රමුඛ ඇමති මණ්ඩලය අතටයි ගිහිල්ලා තියෙන්නේ.

 ලෝකයේ නාමමාත්‍රික ජනාධිපතිවරු මහජන ඡන්දයෙන් තෝරන ක්‍රමයක් තියෙනවද?

LAnka 6දැන් කල්පනා කරන්න, මම වැඩිය ආසයි මම මෙතන ගොඩක් දේශපාලන නායකයෝ ඉන්න නිසා, එතුමන්ලගෙන් අහනවා ප්‍රශ්නයක්, ලෝකයේ නාමමාත්‍රික ජනාධිපතිවරු මහජන ඡන්දයෙන් තෝරන ක්‍රමයක් තියෙනවද? ඒ ඡන්දය සඳහා වියදම් කරන්න බලාපොරොත්තු වන වියදම කොච්චරද? කෝටි කීයක්ද? ඇත්තටම විධායක බලයක් ජනාධිපතිට නැත්නම් ඇයි මේ විකාරයක් කරේ. මොකක්ද මේකේ තේරුම? අවසානයේ ඇත්තවශයෙන්ම ලංකාවේ, දැන් 19 ආණ්ඩුවට දොස් කියනවා විරුද්ධ පක්ෂය, විරුද්ධ පක්ෂයට දොස් කියනවා ආණ්ඩුව. එහෙම නෙවෙයි ඒක පොදු එකඟතාවයකින් කරේ ඒකේ හොඳ නරක මොනවා වුණත් ඒක හොඳටම පේනවා.

දේවල් සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාකිරීමේදී ව්‍යවස්ථාදායකයට විතරක් නෙවෙයි මේක විධායකයටත් සම්බන්ධ ප්‍රශ්නයක්. තමන්ගේ යුතුකම් හා වගකීම් හරියාකාරව ඉටු නොකරන තත්වයක් රටේ තියෙනවා. ඒ නිසා ඇත්තවශයෙන්ම විශාල වන්දියක් ගෙවන්න රටට සිද්ධ වෙලා තියෙනවා.

 "මැතිවරණ ක්‍රමය සකස්කරලා තියෙන්නේම මූල්‍ය බලය බරපතල විදිහට සීමා කෙරෙන ආකාරයට.. එත්.."

අපි මෙහෙම කතාකරොත්, ලෝකයේ සෑම තැනකම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ එක ලක්ෂණයක් තමයි, සල්ලිවලට මහජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය බලය මිලදී ගන්න බැහැ කියන එක. ඒ නිසා මැතිවරණ ක්‍රමය සකස්කරලා තියෙන්නේම මූල්‍ය බලය බරපතල විදිහට සීමා කෙරෙන ආකාරයට. මැතිවරණ අරමුදල්, අපේක්ෂකයින්ගේ අරමුදල්, අපේක්ෂකයින්ගේ වියදම්, මේ ‌දේවල් ඉතාම දරුණුවට සීමා කරන ආකාරයට සෑම රටකම වගේ.

අපේ රටේත් හැත්තෑව දක්වා ඔය සියලු දේ තිබුණා. මැතිවරණ කොට්ඨාශයකට තරඟ කරන කෙනෙකුට මම හිතනවා පරන අය දන්නවා, ඒ කියන්‌නේ රුපියල් පන්දාහයි උපරිමයකට වියදම් කරන්න පුළුවන් කම තිබුණේ. රුපියල් පන්දාහ වියදම් කරලා හරියන්නෙත් නැහැ ඒ කියන්නේ ලොකූ වියදම් වාර්තාවක් ලබා දෙන්න නියමිතව තිබුණා මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවට.

සාමාන්‍යයෙන් කියන්නේ ජනාධිපතිවරණ වියදම ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ රුපියල් බිලියන තුනක් හැටියට ගණන් ගැනෙන්නේ. සාමාන්‍ය පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට රුපියල් මිලියන 250 කට වැඩිය වියදම් කරපු අවස්ථාත් තිබුණා. මේ මොකක්ද? කාගෙද මේ වැරැද්ද? ඇත්තටම 1977 ඉඳලා අද දක්වාම, මේ සඳහා නීති සකසා ගන්න ලංකාවට බැරිවුණාද? අද ඇත්තවශයෙන්ම ලොකු සල්ලියක් වියදම් කරන කෙනෙකුට පමණයි මැතිවරණයක් ජයගන්න පුළුවන්.

ඒ නිසාම, අද අනිත් එක තමයි ඇත්තටම ඉස්සර මහජන නියෝජිතයින්ට අයථාලෙස ධනය උපයන්න බැහැ. ඒක නීති විරෝධී. අද එහෙම දෙයක් නැහැ ඇත්තටම. අද මන්ත්‍රීවරුන්ට බාර් ලයිෂන් තියෙනවා. ඒ වගේම තමයි වැලි පර්මිට් තියෙනවා, පස් පර්මිට් තියෙනවා, ගල් පර්මිට් තියෙනවා, ප්‍රතිඅපනයන පර්මිට් තියෙනවා. මේවා බෑ, ලෝකයේ ඉතාමත් දැඩි නිති රීති තියෙන්නේ. අපි ඇත්තටම අපේ රටේ අසමත්කමට අපි කවුරුත් වගකියන්න ඕනේ.

ඒ වගේම තමයි රටේ දේශපාලකයොත් රාජ්‍ය නිලධාරීනුත් විශාල ප්‍රමාණයකට වගකියන්න ඕනේ. මම කරන්නේ දෝෂාරෝපණයක් නෙවෙයි. මම අහන දේ මේ විදිහට කොච්චර දුර යන්න පුළුවන්ද? කොච්චර දුර යයිද? කොච්චර විනාශයක් වෙයිද? දේශපාලකයින් වශයෙන්, දේශපාලකයින්ට යුතුකමක් වගකීමක් නැද්ද? මේ ප්‍රතිසංස්කරණ නොසලකා පරන ක්‍රමය, මම කැමතියි ඒකට දූෂිත ක්‍රමය කියන්න.

 ''77 ට පෙර ලංකාවේ දේශපාලන නායකයෝ හොරකම්කරේ නැහැ''

77 ට පෙර ලංකාවේ දේශපාලකයෝ අදක්ෂ වෙන්න පුළුවන් 77 ට පෙර ලංකාවේ දේශපාලන නායකයෝ හොරකම්කරේ නැහැ. තමන්ගේ පොකැට් එකෙන් වියදම් කරේ. දේශපාලනය නිසා මිනිස්සු දුප්පත් වුණා. 77 පස්සේ දේශපාලනය නිසා මිනිස්සු දුප්පත් වුණේ නැහැ.

ඇයි මෙහෙම ක්‍රමයක් තියාගෙන ඉන්නේ? හොඳටම සෑම තැනක්ම දූෂිත බව පෙනෙනවා නම් ඒ සඳහා ඒ කියන්නේ අවශ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණවලට නොයන්නේ ඇයි? දිගින් දිගටම, කියන්නකෝ මම කියන්නේ ඇත්තටම ඒ කියන්නේ ලංකාව තව ටිකක් කල් යනකොට පුදුම වෙන්න දෙයක් නැහැ, වතුකරයේ උතුරේ උඩරට දෙමළ ජනයාගෙන් කවුරුහරි පිරිසක් ත්‍රස්තවාදයට ගියත් මම පුදුම වෙන්නේ නැහැ. මොකද ඇත්තටම කියන්නේ මේවා ගැන කිසිම සොයා බැලීමක් නැහැ.

අලුත් අලුත් කණ්ඩායම් එකතුවෙනවා. මේවට කාලයක් නෑ. පාර්ලිමේන්තුවේ හොඳ වාද විවාද නැහැ. ඇත්තටම වාද විවාදවලට ඉඩක් නැහැනේ, ඒ කියන්නේ වෙන කටයුතුවලටනේ තියෙන්නේ. ඉතින් මම හිතන දේ තමයි රටේ දේශපාලකයොත් රටේ නිලධාරිනුත් සමජයේ ඉන්න බුද්ධිමත් අයත් බැරූරුම් ලෙස සලකා බැලිය යුතුයි, මේ විදිහට ලංකාවට යන්න පුලුවන්ද?

දැන් 2015වේ ඇත්තටම ජයග්‍රහණයට පෙරත් පසුවත් ඒකට නම් මට හිනාවක් තිබුනා ඇත්තටම ඒ කියන්නේ 'ආපෝ ජනවර්ග ප්‍රශ්න, ඒ ප්‍රශ්නවලට නම් අත තියන්න එපා, ඒවා අපි පස්සේ බලාගමු' 'සරල ප්‍රතිසංස්කරණවලට පමණක් සීමා වෙමු' කියන පාඨය යටතේ රටට අවශ්‍යම වැදගත් වෙනස්කම් වලට අත නොතබා මාරුවෙන ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක වුනා. මේක අනාගතයේත් වෙයි. ඇත්තටම ඒකට ඉඩ තැබීම හරිම භයානකයි.

 ''තරුණයින්ට හැඟීමක් තියනවා මේ රට ජීවත් වීමට සුදුසු රටක් නෙවෙයි කියලා"

LAnka 7අපි කවුරත් තේරුම්ගන්න ඕන දෙයක් තමයි අපේ කාලය අවසන්, නමුත් මේ රටේ තරුණයන් අතර හැඟීමක් තියෙනවා මේ රට ජීවත් වීමට සුදුසු රටක් නෙවෙයි කියලා. කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සමීක්ෂණයක් කරලා පොතක් හැටියට පළකරලා තියෙනවා ඒගොල්ලන්ගේ දත්ත. ඒ දත්ත අනුව ලංකාවේ තරුණ පරපුරෙන් 50% කට වඩා වැඩි පිරිසක් මට හරියටම කියන්න බැහැ, සියලුම වර්ගයේ, ඒකෙ තියෙනවා පොදුවේ අරගෙනත් සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් හැටියටත් අරගෙන තියෙනවා. නමුත් බහුතරයක් හිතන්නේ ලංකාවෙන් පිටවිය යුතුයි. ඒ අය අතරිනුත් තව ලොකු පිරිසක් හිතනවා, ලංකාව ජීවත්වීමට සුදුසු තැනක් නෙවෙයි කියලා.

ඇත්තටම මේ කාරණා ලංකාව බැරූරුම්ලෙස සැලකා බැලිය යුතු නැද්ද? මම හිතන දේ තමයි දැනුත් ඇත්තටම ජනාධිපතිවරණයට ආණ්ඩුව කීයක් වියදම් කරනවාද? ඇත්තටම ජනාධිපති විධායක බලය නැති කෙනෙක් නම් රට පුරා ලංකාවේ මැතිවරණ කොට්ඨාශයක් හැටියට සලකලා ඡන්දයකට යෑමෙන් විශාල වියදමක් දරන්න වෙනවා විතරක් නෙවෙයි එසේ බලයට පත්වන ජනාධිපතිවරයාගෙ ඔලුවටත් නරක අදහසක් ලබා දෙන්න හේතු වෙනවා ව්‍යවස්ථාවේ බලය නැතත් මාව තෝර ගත්තේ මුළු රටේම ජනයා ඒ නිසා මටත් ලොකු බලයක් අවශ්‍යයි කියලා, වාද කරන රන්ඩු කරන තැනකට යන්න ඉඩ තියෙනවා.

මේ වගේ දේවල් නිසා තව තව අපි ඇත්තටම අවුලට සහ අපේ අසමත්භාවයේ අග කොනකට තල්ලු වෙන්න ඉඩ තියෙනවා. මම හිතන දේ තමයි ඇත්තටම ආයාචනයක් කරන්නේ, මේවා ගැන ඇත්තටම ඇයි දේශපාලකයා කල්පනා නොකරන්නේ, මේවා ගැන ඇයි රටේ මහජනයා කල්පනා නොකරන්නේ, මේ විදිහට රටක් යන්න පුළුවන්ද? 48 ඉඳලා මේ රටේ මොනවද වෙලා තියෙන්නේ කියලා හොයා බලන්න යුතුකමක් නැද්ද? මම හිතන්නේ කිසිම දේශපාලන පක්ෂයක න්‍යායපත්‍රවල ඒ වගේ බරපතල දෙයක් කවර මට්ටමකින් වත් දකින්න නැහැ. හැම කෙනෙක්ම කල්පනා කරන බව පෙනෙන්නේ නැහැ. ඒක ප්‍රශ්නයක් නැහැ, අපි මෙහෙම යනවා, නමුත් ඇත්ත දේ සමහරවෙලාවට දේශපාලකයින්ට නොපෙනෙනවා ඇති.

 ''අපි ගිනි කන්දක ඉන්න බව අපේ රටේ සුක්කානම හසුරුවන පාලකයින්වත් උගතුන්වත් දන්නේ නැහැ.''

අපි රටක් හැටියට ඉන්නේ මහා ගිනි කන්දක් උඩ. ඒක කොයි වෙලාවක හිරි පුපුරන්න පුලුවන්. අපි සියලු දෙනාටම ලොකු අලාභ හානි වෙන්න පුලුවන් අවාසනාව තමයි අපි ගිනි කන්දක ඉන්න බව අපේ රටේ සුක්කානම හසුරුවන පාලකයින්වත් උගතුන්වත් දන්නේ නැහැ. ඉතින් මම මේක දීර්ඝව කතා කරන්නේ නැහැ, මට තේරෙනවා ගොඩාක් අය කතා කරන්න ඉන්නවා. ඇත්තටම මගේ ආයාචනය ඒක මුදල් ඇමතිතුයි සම්බන්ධන් ඇමතිතුමයි තව ගොඩක් අය ඉන්නවා. මේ ඔක්කොම අස්සේ ලංකාවට අවශ්‍යව තිබෙන ව්‍යූහමය වෙනස්කම්වලට මේ රට තල්ලු කරන්නේ කොහොමද කියන එක බැරූරුම් ලෙස හිතන්න. එහෙම නැත්නම් අපි දරුණු විනාශකාරී ආරාජිකත්වයකින් තමයි අපේ ගමන අවසන් වෙන්නේ. ඒ වෙනුවෙන් අපිට ලොකු වන්දියක් ගෙවන්න සිදුවෙයි.''

Comment (0) Hits: 295

නව (?) පෙරමුණු සහ පරණ ඔළු !

මේ මොහොතේ දසතින් ඇසෙන්නේ පුළුල් ඊනියා මහජන පෙරමුණු පිළබඳ ඝේාෂාවයි. තනි පක්ෂ ක්‍රමය අවලංගුවී ද? නැතිනම් සමස්ත පක්ෂ ක්‍රමයම යල් පැන ගිය සංකලපයක් ද? එසේත් නැතිනම් දුෂිත පාලක ප්‍රභුතන්ත්‍රය ජනතාව ඉදිරියේ තර්ජනයට පත්වෙමින් සිටින්නේද? න්‍යායික හා අනුභූතික පිළිතුරු අවශ්‍යවන පැනයන් රාශියක් අප හමුවේ පවතී. කෙසේමුත් දේශපාලන අරාජක්ත්වයද? නැතිනම් පාලනයේ නාමයෙන් ගෙනයනු ලබන කොල්ලකාරීත්වයක් ද? යන පැනයන් ට ජනයා විසින් ඉදිරියේ දී එළඹෙන මැතිවරණවල දී නිසැකවම පිළිතුරු ලබා දෙනු ඇත.

ඓතිහාසිකව කොල්ලකාරී පාලන තන්ත්‍රයන් අබිසෙස් ගැන්වීමේ පුරුද්ද තුළ නිසැකවම ජනතාව මෙවරත් අරාජකත්වය වෙනුවට කොල්ලකාරීත්වය ඉහළින් ඔසවා තබනු ඇත.

සැබවින්ම, පවත්නා බල දේශපාලන පද්ධතියෙන් තවදුරටත් මෙම කලාපය තුළ ජනතාවගේ විමුක්ති මාවත සාධනය නොවුවද , දේශපාලනය වෙනස් කිරීමේ දේශපාලනයක අවශ්‍යතාවය ගැඹුරින් මේ මොහොතේ දැනෙමින් පවතී. නමුත් සබුද්ධික දේශපාලන ජීවියාගෙන් ගව් ගණනක් ඈතින් වෙසෙන හා නිවැරදිව ඥාණනය නොවූ බහුතර ප්‍රජාව, සහානාධාර වලින් ජීවිතය ගැට ගසා ගන්නා පීඩිත ජනයා නිසැකවම වම(?) වෙනුවට දකුණත්, නිදහස වෙනුවට රාජ්‍යයේ පීඩාකාරීත්වයත් තෝරා ගැනීමට නියමිතය. ඒ සඳහා ජනයා පොළඹවන සාධක අතර යහපාලනය විසින් ඇතිකළ අරජකත්වය පිළිබඳ භීතිකාවත්, ජාතිවාදී දේශපාලන පෙළඹවීමත් ඉදිරියෙන්ම පවතිනු ඇත.

ඉදිරියේදී පත්විය හැකි පොදුජන පෙරමුණේ නායකත්වයකින් අපේක්ෂා කළ හැක්කේ 18 වන සංශෝධනය ටත් එහා ගිය බලය සංකේන්ද්‍රණය වූ විධායකයක් වෙත නැවත ගමන් කිරීමේ න්‍යාය පත්‍රය නොවිය හැකිද? එසේම වික්‍රමසිංහගේ අනුපාප්ත්‍රිකයාට තවදුරටත් ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදය පළල් කිරීමේ න්‍යාය පත්‍රයක් පැවතිය හැකිද? මේ කිසිදු ප්‍රශ්නයක් පුළුල් ඊනියා මහජනයාට ප්‍රශනයක් නොවිය හැක. ඔවුන් බහුතරය අනුග්‍රාහක දේශපාලනය විසින් විපරීතකරනු ලැබ තිබෙන පරිසරයක එම දෙපාර්ශවයටම නවලෝක බලතුලනය තුළ හා කළාපීය බල දේශපාලන බලහත්කාරීත්වයන් තුළ දේශීය සම්පත් අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමේ උපායක් සහිත විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් පවතිදීද?

අනෙක් අතට මෙම දෙපාර්ශ්වයටම තර්ජනයක් සහ විකල්පයක් වියහැකි වෙනත් තෝරාගැනීමක් පැවතිය යුතුය. නමුත් විකල්ප වශයෙන් ගොඩනැඟෙන පෙරමුණුවල ද පවතින්නේ අවිනිශ්චිත භාවය සහ දේශපාලනිකව අහෝසිවීයාම වලක්වා ගැනීමේ න්‍යායපත්‍ර බවද පැහැදිලිය. මෙරට දේශපාලන දේහය හැත්තෑ වසරක් ගමන් ගත දිශාව වෙනස් කිරීමේ දේශපාලන භාවිතාවක් නිර්මාණය කර ගැනීමට නොහැකි වූ වමක් කල යුත්තේ තවදුරටත් මහජන ස්වාධිපත්‍ය හිඟා කෑම වෙනුවට තමන්ගේ න්‍යායික හා ප්‍රායෝගික භාවිතාවන් මෙතෙක් ජනතාව ප්‍රතික්ෂේප කළේ ඇයිද යන්න විද්‍යාත්මකව සොයා බැලීමයි. නමුත් වාම ප්‍රයෝජ්‍යතවාදය ද ගිලී සිටින්නේ විශාල අර්බුදයක බව පැහැදිලිය. මේ තත්වය තුළ ඉදිරිපත්වන හුදු කේවල විකල්පයන් ට ද ජනතාවට ඒත්තු ගැන්වියහැකි ක්‍රියාමාර්ගයන් හෝ භාවිතාවන් නොපවතින බව යයි.

එජාපය සහ පොදුජන පෙරමුණ යනු සම්ප්‍රදායික බල දේශපාලන තරඟය තුළ වඩාත්ම ඉදිරියෙන් සිටින බලවේගයන්ය. නමුත් ඔවුන් සතුව පවතින දේශපාලන උපක්‍රම තවදුරටත් ජනතාව පුදුමයට පත්කරවිය හැකි මහා සම්ප්‍රදායන් නොවෙයි. දුෂිත දේශපාලනය සමඟ කෙසේ හෝ ජනයාගේ පරමාධිපත්‍ය කොල්ලයට ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය දෛනික භාෂාවක් නිපදවනවා හැරුණුවිට ජාතිය ගොඩනැගීමේ න්‍යාය පත්‍රයක් ඒවා සතු නොවෙයි. එසේම පවුල්වාදය සහ කට්ටිවාදය තුළ ගිළි සිටින මෙම පක්ෂ විසින් සිදුකරන්නේ කළු සල්ලි සුදු කිරීම වැනි වූ ආකාරයේ ව්‍යාජ දේශපාලනයක් පමණි.

එම පක්ෂ බලය ලබා ගැනීමේ දී සාර්ථක විය හැකි වුවද, සමාජීය බලය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකව භාවිතාවේ දී අතිශය පසුගාමී සහ තිරස්චීන තත්වයක සිටී. නිදහසින් දිගින් දිගටම පෙරමුණු හා පක්ෂ වශයෙන් මෙරට බලය මැතිවරණ භාවිතාවෙන් ලබාගෙන එම බලය දුෂණයට හා භීෂණයට භාවිතා කළේ මෙම පක්ෂ විසිනි. ඒවා විසින් නිර්මාණය කළ දුෂිත හා ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී පද්ධතිය හේතුවෙන් මෙරට ජනතාව සීග්‍රයෙන් සක්‍රිය දේශපාලනයෙන් පිටමන් කරනු ලැබ තිබේ. අතිශය බහුතර ජනතාවක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුළ අතිවිශාල ආන්තිකකරණයකට හසුවන්නෙත් පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය තුළ අතිවිශාල දුෂිතයන් ගොන්නක් ඉතිරි වන්නේත් එබැවිනි. දේශපාලනය නමැති අවකාශය දුෂිතයන්ගෙන් ගලවාගැනීමේ සටනක් දියත් නොකොට දේශපාලනය මනුශිකකරණය කිරීමක් පිළිබඳව මේ මොහොතේ අපට යෝජනා කළ නොහැකිය.

ප්ලේටෝ සහ ඉසොක්රෙට්ස් නමැති දාර්ශනිකයන් විසින් පෙන්වාදෙනු ලබන ආකාරයට එදා ග්‍රීසිය තුළද විටෙක ජනතා නියෝජිතයන් තුළ වර්ධනය වෙමින් පැවතියේ බලය සහ සුඛ විහරණය ලබා ගැනීම පිලිබඳ වූ ක්‍රෑර ආශාවකි. එම දාර්ශනිකයන්ට අවශ්‍ය වුයේ දේශපාලනික සහ සාහිත්‍යමය අධිකාරීත්වයක් නිර්මාණය කර ගැනීමයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය එයට පත්විය හැකි දරුණුම ආකාරයේ ඛාදනයකට සහ දුෂණයකට ලක්වී ඇති තත්වයක් තුළ මෙරට සමහර ඊනියා බුද්ධිමතුන් තවදුරටත් දුෂිත දේශපාලනය ආලෝලනය කරන්නේ බලයට සහ සුඛවිහරණයට ඇති කැමැත්ත නිසාය. වෘක රැළ පසුපස යන නරියන් මෙන් නොවී බුද්ධිමතුන් පෙළගැසිය යුත්තේ නැවතත් ප්ලැටෝනික අර්ථයෙන් දේශපාලනික සහ සාහිත්‍යයික සමාජයක් කරා ජනයා පෙළ ගැස්වීම නොවේද?

ආචාර්ය අතුල සමරකෝන්
විවෘත විශ්වවිද්‍යාලය

Comment (0) Hits: 120

දේශපාලඥයා සහ වෘත්තීයවේදියා වෙස් මාරු කරගෙන

ලංකාවේ ඒක-පුද්ගල ණය බර රුපියල් 530,000 ක් වන බව හිටපු විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහ පසුගිය දා පැවසීය. ඒක පුද්ගල ණය බර යනු, රටක් වශයෙන් දරණ මුළු ණය ප‍්‍රමාණය එරටේ ජනගහනයෙන් බෙ¥ විට එක පුද්ගලයෙකුට දැරීමට සිදුවෙතැයි ගණනය කරන ණය ප‍්‍රමාණයයි. හිටපු විගණකාධිපතිවරයා මේ ණය කතාව කීවේ, රටක් වශයෙන් එතරම් විශාල ණය බරකින් යුක්ත වීම, රටේ ආර්ථික අනාගතයට ඔරොත්තු නොදෙන බව පෙන්වා දීමට ය. මෙය, මෙරටේ බොහෝ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් සහ වෙනත් උගතුන් දැන් කාලයක් තිස්සේ පෙන්වා දෙමින් තිබෙන වැදගත් කාරණයකි. මේ තත්වය වෙනස් කර ගැනීම සඳහා පියවර ගණනාවක් ගත යුතුව තිබේ. ඒ අතරින් ප‍්‍රධාන වන්නේ, වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය නමින් හැඳින්වෙන ආනයන අපනයන පරතරය අවම කර ගැනීම, නාස්තිය අවම කර ගැනීම, ක්ෂණික ප‍්‍රතිලාභ නොලැබෙන මහ පරිමාණ ව්‍යාපෘති සඳහා තවදුරටත් ණය ගැනීම තාවකාලිකව අත්හිටුවීම සහ සමස්තයක් වශයෙන් ගත් විට සීග‍්‍ර ආර්ථික සංවර්ධනයක් ඇති කර ගැනීම ආදියයි.

ණයක් යනු, ආදායම සහ වියදම අතර හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කරන දෙයකි. දැනට ලංකාවේ ආනයන සහ අපනයන වටිනාකම් අතර හිඟ පරතරයක් තිබේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, ගිය වසරේ මෙරටින් පිටරටවලට විකුණනු ලැබූ භාණ්ඩ සහ සේවාවන් මගින් ලැබූ අපනයන ආදායම ඩොලර් බිලියන 11.9 ක් වන විට එම වසරේම පිටරටින් මෙරටට ගෙන්වනු ලැබූ භාණ්ඩ සහ සේවාවන්හි ආනයන විියදම ඩොලර් බිලියන 22.2 ක් විය. මේ නිසා ගිය වසරේ මේ වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය පියවා ගැනීම සඳහා පමණක් ඩොලර් බිලියන 11 කට ආසන්න අමතර මුදලක් පිටතින් සොයාගත යුතුව තිබුණි. (රටක ණය කන්ද ගොඩ ගැසීමට තව කාරණා කිහිපයක් හේතු වෙතත්, මේ කියන වෙළඳ ශේෂයේ හිඟය ඉන් ප‍්‍රධාන තැනක් ගනී*.

මේ සඳහා ප‍්‍රධාන යෝජනා දෙකක් ඉදිරිපත් කෙරේ. එකක් වන්නේ, පිටරට වෙළඳපොළට අප සපයන භාණ්ඩ හා සේවාවල අපනයන වටිනාකම වැඩි කර ගැනීමයි. අනෙක වන්නේ, පිටරටවලින් ලංකාව මිළදී ගන්නා භාණ්ඩ හා සේවාවන්හි ආනයන වියදම අඩු කර ගැනීමයි. මේ ආනයන අපනයන පරතරයේ ගැටළුව පිළිබඳ විග‍්‍රහයක් කරන මහ බැංකුවේ හිටපු නියෝජ්‍ය අධිපති ආචාර්ය ඩබ්. ඒ විජේවර්ධන, සාමාන්‍යයෙන් කවුරුත් පෙන්වා දෙන, ආනයන අපනයන අතර පවතින වටිනාකමේ හිඟයට අමතරව, අපේ අපනයන නිෂ්පාදනයේ ව්‍යුහාත්මක තත්වයකුත්, මෙවැනි ඔරොත්තු නොදෙන ආනයනික අධිකතාවකට පාර කපා ඇති බව පෙන්වා දෙයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, පිටරට පටවන කමිසයක් සඳහා අවශ්‍ය බොත්තම් සහ නූල් අප ගෙන්වන්නේ පිටරටින් නම්, පිටරට යවන අපේ කමිසය තුළම ආනයනයකුත් අන්තර්ගත වෙයි. මේ නිසා, ආචාර්ය විජේවර්ධන තර්ක කරන්නේ, හුදෙක්, අත්‍යාවශ්‍ය නොවන සුඛෝපභෝගී භාණ්ඩ ආනයනය කිරීම සීමා කළ පමණින් මේ කියන ආනයන-අපනයන වටිනාකමේ හිඟය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නය මුළුමණින් නොවිසඳෙන බවයි. (එවැනි, අත්‍යාවශ්‍ය නොවන සුඛෝපභෝගී ආනයනයන්, මේ ණය අර්බුදයෙන් ගොඩ එන තෙක්වත් සීමා කළ යුතුව ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ*.

රටේ ණය බරත් එවැනිම සංකීර්ණ ප‍්‍රශ්නයක් මිස ගාමිණි විජේසිංහ කියන ආකාරයේ ඒක පුද්ගල ණය බරක් පිළිබඳ වියුක්ත සංඛ්‍යාවකින් පැහැදිලි කළ හැකි සරල කතාවක් නොවේ. එවැනි තත්වයක, ඒක පුද්ගල ණය බර පමණක් ගෙනහැරපෑමෙන් කෙරෙන්නේ යම් දේශපාලනික ඉලක්කයක් ඉෂ්ට කර ගැනීමකට වැඩි දෙයක් නොවන බව කිව යුතුය. මේ කතාවේදී, ලංකාව මේ වසරේ සිට ‘ඉහළ-මධ්‍යම ආදායම්ලාභී’ රටවල් අතරට එක් වී සිටින බව නොකියා සිටීමට ඔහු පරිස්සම් වීමෙන් ඒ බව මොනවට පැහැදිලි වෙයි. ලෝක බැංකුව මීට සති දෙකකට පෙර ලංකාව ලෝකයේ රටවල් අතර ‘ඉහළ-මධ්‍යම ආදායම්ලාභී’ රටවල් අතරින් එකක් වශයෙන් නම් කෙළේය. ඒ දක්වා ලංකාව සිටියේ, ‘පහළ-මධ්‍යම ආදායම්ලාභී’ රටවල් අතරේ ය. රටක ඒක පුද්ගල දළ දේශීය ආදායම ඩොලර් 3995 දක්වා, ‘පහළ-මධ්‍යම ආදායම්ලාභී’ රටක් වශයෙන් සැලකේ. එය ඉක්මවා ගිය විට එය ගැනෙන්නේ, ‘ඉහළ-මධ්‍යම ආදායම්ලාභී’ රටක් වශයෙනි. ලංකාවේ වර්තමාන ඒක පුද්ගල දළ දේශීය ආදායම වන්නේ ඩොලර් 4060 කි. (මෙසේ අප ‘පොහොසත්’ වීම, ඉදිරියේදී අපට නරක ආකාරයකින් බලපෑ හැකි බව වෙනම සාකච්ඡුා කළ යුතු මාතෘකාවකි*. කෙසේ වෙතත්, ඔහු කියන පරිදි, අපේ ඒක පුද්ගල ණය බර රුපියල් 530,000 ක් වන විට, ඒක පුද්ගල දළ දේශීය ආදායම රුපියල් 730,000 ක් වන බවත් ඔහු කිව යුතුව තිබුණි. වෘත්තීයවේදියෙකු හෝ විද්වතෙකු දේශපාලනයට පිවිසෙන විට, ඇතැම් කරුණු උලූප්පා දැක්වීම සහ තවත් කරුණු වසං කිරීම, ස්වභාවයෙන් ඇති වන රෝග ලක්ෂණයකි. (මේ විවේචනය, රටේ යෝධ ණය බරක් ඇති බව ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමක් නොවන බව දත යුතුය*.

ඊළඟට, මහා ව්‍යාපෘති සඳහා තවත් ණය ගැනීම දැනට නතර කළ යුතු බව ගාමිණී විජේසිංහ කියයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, අධිවේගී මාර්ග පද්ධතියක් ගොඩනැගීම සඳහා අධික ණය කන්දරාවක් ලබාගත්තොත්, අපේ ණය බර තවත් ඔරොත්තු නොදෙන තත්වයකට පත්විය හැකිය. මන්ද යත්, එම අධිවේගී මාර්ග පද්ධතියෙන් අර කී ණය ගෙවා දැමීම සඳහා අවශ්‍ය වටිනාකම් ක්ෂණිකව නිෂ්පාදනය නොකෙරෙන බැවිනි. ඔහු කියන කතාවේ සත්‍යයක් තිබේ. එහෙත්, ඊට වෙනස් මතයක් ද කෙනෙකුට තිබිය හැකිය. ඕනෑම ප‍්‍රාග්ධනය ගොඩනංවීමක් තුළ, යම් කිසි ක්ෂණික සහ කෙටිකාලීන අවාසි තිබිය හැකි බැවිනි. (අධිවේගී මාර්ග යනු ප‍්‍රාග්ධනයකි*. උදාහරණයක් වශයෙන්, ගල්වලින් ගසා සතුන් මරාගෙන කෑ අවදියේ මිනිසා, දුන්නක් සහ ඊතලයක් (ප‍්‍රාග්ධනය* නිපදවා ගැනීම සඳහා දින කිහිපයක් දඩයමේ නොගොස් සිටියාට සැක නැත. සමහර විට ඒ දින කිහිපයේ හෝ සති කිහිපයේ වෙන දා තරම් ඔහුගේ බඩ පිරෙන්නටත් නැතුව ඇති. එහෙත් එම පාඩුව, තමන් අලූතෙන් නිපදවා ගත් දුන්න සහ ඊතලය භාවිතයට යෙදවීමෙන් දීර්ඝ කාලීනව ඔහු පියවාගනු ඇත. මේ නිසා, අධිවේගී මාර්ග පද්ධතියක් සඳහා අද ණය ලබා ගැනීම නිසා අපේ අනාගත ණය කන්දරාව ගොඩගැසීම කෙරෙහි ඉන් ඇති කෙරෙන බලපෑම ගැන මීට වඩා විචාරශීලීව බැලීම වැදගත් ය.

කෙසේ වෙතත්, ගාමිණී විජේසිංහගේ විග‍්‍රහය සහ විවේචනය, ඔහු ආර්ථික විද්‍යාඥයෙකු නොවූවද, පාලකයන් විසින් බරසාරව සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබේ. එහෙත් මොහු තමන්ගේ ආර්ථික විශ්ලේෂණ තුළට එක්තරා ආකාරයක දේශපාලනික නැමියාවන් ද ඇතුළත් කරගන්නා බවක් දැන් කාලයක සිට දක්නට ලැබේ. සියලූ සත්වයන් දේශපාලනික සත්වයන් බවට පත්ව ඇති ලෝකයක මෙය පුදුමයක් නොවූවත්, වෘත්තීයවේදියෙකු සහ විශේෂඥයෙකු, විශේෂයෙන් ලංකාව වැනි රටක සිල්ලර දේශපාලඥයන්ගෙන් වෙනසක් පෙන්නුම් කළ යුතුව තිබේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, කිසි ආර්ථික විද්‍යාඥයෙකු හීනෙන්වත් බන්දුල ගුණවර්ධන කෙනෙකු විය යුතු නැත. දේශපාලඥයන් කෙරෙහි නැති යම් විශ්වසනීයත්වයක් වෘත්තීයවේදීන් සහ විශේෂඥයන් කෙරෙහි සමාජයක ජනිත වන්නේ එවිට ය.

දැන් මේ කියන කාරණය අරභයාම, ගාමිණී විජේසිංහ අපට ඉතිහාස පාඩමක් කියාදෙයි. ඔහු මෙය කියන්නේ අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මෑතකදී කළ එක්තරා ප‍්‍රකාශයක් මුල,් කරගෙන ය. දුටුගැමුණු රජුටත් සංවර්ධනය පිළිබඳ පාඩම් අද අපෙන් උගත හැකිව ඇතැයි අගමැතිවරයා යම් තැනක කියා තිබුණි. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ යනු දේශපාලඥයෙකි. ඔහුගේ ප‍්‍රකාශය කයිවාරුවක් බව නොකිවමනා ය. දේශපාලඥයා නිර්වචනය වන්නේම එවැනි කයිවාරුවලින් බව අපි දනිමු. එහෙත්, ආර්ථික විද්‍යාඥයෙකු හෝ වෙනත් එවැනි වෘත්තීය විද්වතෙකුට දේශපාලඥයාගේ බාල අලංකාරික පාවිච්චි කිරීමේ නිදහසක් නැත. එනිසා අගමැතිවරයාට හිටපු විගණකාධිපතිවරයා දෙන පිළිතුර අපේ තියුණු අවධානයට ලක්කිරීම වැදගත් ය. ඔහුගේ පිළිතුර වන්නේ, රට සංවර්ධනය කිරීමට දුටුගැමුණු රජු ලෝකයට ණය වූයේ නැති බවයි.

මෙය, මිනිසුන් අන්දවන දේශපාලඥයෙකුගේ ප‍්‍රකාශයක් ගව් ගාණකින් ඉක්මවා යන ‘විද්වතෙකුගේ’ ප‍්‍රකාශයකි.

ලෝකයාට ණය නොවී රට සංවර්ධනය කිරීමට දුටුගැමුණු රජුට හැකි වූ බව සැබවි. එය හරියට, අගමැතිවරයා කියන පරිදි, සංවර්ධනය පිළිබඳ අද අප සතුව ඇති දැනුම නැතිව පවා දුටුගැමුණුට එදා රට සංවර්ධනය කිරීමට හැකි වීමට සමාන ය. මේ අනුව ගත් විට, අගමැතිවරයාගේ නොගැලපෙන කතාව සහ හිටපු විගණකාධිපතිවරයෙකුගේ ‘විද්වත්’ යැයි කියන ප‍්‍රකාශය අතර, මුග්ධ භාවය අතින් ගත් විට, කිසි වෙනසක් නැත.

දුටුගැමුණු රජු රට සංවර්ධනය කෙළේ කෙසේද? එදා ආර්ථිකය තිබුණේ ගොවිතැන මත පදනම්වයි. රටේ සමස්ත ආදායම සම්පාදනය කෙරුණේ ගොවිතැනිනි. මේ ගොවියාගෙන් දුටුගැමුණු රජු සියයට 40 ක බද්දක් අය කෙළේය. එදා බද්දෙන් නිදහස් වුණේ සංඝයා වහන්සේ පමණි. අද මෙන් බදු ගෙවීම පැහැරහැර සිටීමේ හැකියාවක් එදා නොවුණි.

ඊළඟට, එදා සෑම පුරවැසියෙකුම වසරෙන් මාස හයක් ‘රාජකාරී ක‍්‍රමය’ යටතේ රජුට නොමිලේ සේවය කළ යුතු විය. එනම්, සෑම වසරකම මාස හයක වහල් ශ‍්‍රමයක් රජුට හිමිව තිබූ බවයි. මහා පරාක‍්‍රමබාහු රජු වැව් තැනුවේ, එසේ නොමිලේ සපයාගත් ශ‍්‍රමයෙනි. දුටුගැමුණු රජතුමා රුවන්වැලි සෑයේ සෑම ගඩොලකටම ගෙවා ඇතැයි කියැවෙන්නේ, එහි ‘පූර්ණ පින’ තමන්ට ලබා ගැනීමට මිස, ආර්ථික ක‍්‍රමයක් පිළිබඳ හැඟීමකින් නොවේ.

එදා සහ අද ජනගහනයේ වෙනස, සමාජ ක‍්‍රම දෙකක සහ යුග දෙකක අවශ්‍යතාවල ස්වභාවයේ වෙනස, ප‍්‍රාථමික ග‍්‍රාමීය ආර්ථිකය සහ නූතන වෙළඳපොල ආර්ථිකයක් අතර ඇති වෙනස ආදී සියල්ල අපි මොහොතකට පැත්තකින් තියමු. ගාමිණි විජේසිංහගේ ප්‍රෞඪ ඓතිහාසික කතාව මොහොතකට අපි පිළිගනිමු. ඒ අනුව, ලෝකයාට ණය නොවී, දුටුගැමුණු රජු කළා සේ ලංකාව සංවර්ධනය කළ හැකි බවත් අපි පිළිගනිමු. එහෙත් ඒ නිශ්චිත කොන්දේසි දෙකකට යටත්ව ය.

එකක් වන්නේ, කෘෂිකර්මයට වර්තමානයේ මෙන් පොහොර ආදී සහනාධාර දෙනවා වෙනුවට ඔවුන්ගෙන් සියයට 40 ක බදු අය කළ යුතුය. (වර්තමාන කර්මාන්ත සහ සේවා අංශ මොහොතකට පැත්තකින් තියන්න*. දෙවැන්න වන්නේ, වයස 18 ට වැඩි මේ රටේ සියලූ පුරවැසියන් වසරකට මාස හයක් ‘රාජකාරි ක‍්‍රමයක්’ යටතේ නොමිලේ රජයට වැඩ කළ යුතුය. එය, හිටපු විගණකාධිපතිවරයාටත් වලංගු විය යුතුය. එසේ කළොත්, ‘දුටුගැමුණු ක‍්‍රමයට’ ලෝකයට ණය නොවී ලංකාව සංවර්ධනය කළ හැකිය.

gamini Vගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 176

මරණ ලයිස්තුවේ ඔබත් සිටියි - සරත් විජේසූරිය

ජාතික ආරක්ෂාව බිඳ වැටී ඇත යන්න ජනතාව ත්‍රස්ත කිරීමට තුඩුදෙන ප්‍රබල මාතෘකාවකි.

දේශපාලනඥයන්ද පිරිහුණු භික්ෂුන්ද ගිජු ලෙස රස අහරක් දැක ඉවසිලි නැතුව සේ ජාතික ආරක්ෂාව ගැන තම තමන්ගේ මට්ටමට වහසි බස් දොඩවන අන්දම විද්‍යාමාන වේ.

2019 අප්‍රියෙල් 21 වෙනි දා හෙවත් පාස්කු ඉරිදා සිදුවුණ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් සිදු කළ බෝම්බ පිපිරවීම හේතුවෙන් ලාංකේය දේශපාලනයේ එතෙක් පැවති ජාතිවාදී කථිකාවේ මුහුණුවර වෙන පැත්තකට යොමු වී තිබේ. වෙස් බැඳගෙන නැටූ ජාතිවාදී නාඩගම් අමු නිරුවතින් එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයේදී රඟ දැක්වීමට පේවී සිටින්නෝ බොහෝ වෙති. පිරිහුණු භික්ෂූන් එහි පෙරමුණේ සිටගනු ඇත.

ජනතා වරමක් ලබා ගැනීමට රාජපක්ෂවරුන් තමන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයේ සියලු මාතෘකා පසු පසට තල්ලු කොට තිබේ. ජාතික ආරක්ෂාවේ මුර දේවතාවුන් තමන් බව රටට පෙන්වීමට මළමිනී ගොඩගන්නා අන්දම ජුගුප්සාජනකය.

රාජපක්ෂවරුන්ගේ දේශපාලන රථයේ රෝද හතරේම එක එක මට්ටම්වලින් හුළං අඩු වී තිබුණ පසුබිමකය පාස්කු ඉරිදා ව්‍යසනය සිදු වුණේ. ඔවුන්ට රෝද හතරම පිපිරෙන තරමට හුළං ගසා ගැනීමට පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය උදව්වක් වී ඇත.

මොන විදිහකින් හෝ රටක් තුළ සිදුවුණ ව්‍යසනයක් දේශපාලන බලය අල්ලා ගැනීම උදෙසා ආයුධයක් කර ගැනීමට ඉවහල් කර ගන්නේ නම් විවිධ ව්‍යසනයන් යළි යළිත් සිදුවීමට බැරි නැත.

ඇත්තටම ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් කුමක් සිදු වී ද?

ජනාධිපතිවරයා ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් වගකීම සැහැල්ලුවෙන් ගැනීමත්, ජාතික ආරක්ෂාව ගැන වගවීමකින් තොරව රාජ්‍ය පාලනය කිරීමත් විනාශයට හේතුව බව දැන් අනාවරණය වී ඇත. අදූරදර්ශී පාලකයෙකුගේ අමනෝඥ ක්‍රියා කලාපය හේතුවෙන් සමස්ථ රාජ්‍ය පාලනයම විපරිත වීම හේතුවෙන් වළක්වා ගැනීමට තිබුණ විනාශය වළක්වා ගත නොහැකි වූ බව කිව යුතු නැත.

අභියෝගය අභිමුව නිරුවත:

ජාතික ආරක්ෂක අමාත්‍ය පදවියක් නිර්මාණය කොට එහි වගකීම සරත් ෆොන්සේකාට පවරන ලෙසට ප්‍රබල මතයක් සමාජයේ ඇති විය. අපරාධයට අදාළ පුද්ගලයන් කඩිනමින් අත්අඩංගුවට ගත්ත ද, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව තමන්ගේ රාජකාරිය ඉහළම මට්ටමෙන් සිදු කළ ද, රටේ ආරක්ෂාව ගැන සහතිකයක් රටේ ජනතාවට අවශ්‍ය විය. ඊට අදාළ සාධයක් වන්නේ ජනාධිපතිවරයා කෙරේ විශ්වාසය ජනතාව තුළ බිඳ වැටීමය.

මෙහිදී මහින්ද රාජපක්ෂ ආරක්ෂාව ගැන සරත් ෆොන්සේකා ගැන සාධනීය අහසක් පැවසුව ද එය රටට පේන්නට පමණක් විය. හොර පාරෙන් ජනාධිපතිවරයාට දන්වා සිටින්නේ සරත් ෆොන්සේකා ගැන වෙන යම් කතාවකි. හිටපු ජනාධිපතිත් සිටින ජනාධිපතිත් යන දෙදෙනාම බලය අභිමුව අභියෝගයක් පවතින බව සත්‍යයකි. දෙදෙනාම අවංක පාලකයන් නොවීම ඊට හේතුවයි.

කළ යුතු දේ කිරීමට වඩා තමන්ගේ පැවැත්මට අවශ්‍ය දේ කිරීම හෝ කරවා ගැනීම නායකයන් දෙදෙනාගේම අභිප්‍රාය වී ඇත. මේ නිසා ජනතාවට ආරක්ෂාව සහ නිදහස සම්බන්ධයෙන් ආත්ම විශ්වාසය තහවුරු නොවීය. අදටත් ඒ වෙනුවෙන් අංසවේදීය. මේ නොමනා තත්වය තුළ අගමැතිවරයා අනුගමනය කළේ සහ කරන්නේ ගුටිකන පිළිවෙතකි.

ජනාධිපතිවරයා මෙන්ම ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අගමැතිවරයා‌ගේ දුබලතා ලැයිස්තුවේ අංක එක බවට පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය සඳහන් කරන්නට යෙදුණේ දේශපාලන වශයෙන් ලැබෙන වාසි ප්‍රයෝජන සලකමිනි. මේ වූ කලී රටේ දේශපාලනඥයන්ගේ තරමය.

අදවන විට ජාතික ආරක්ෂාව මුස්ලිම් ජනතාව කෙරේ වෛරයක් බවට පරිවර්තනය කර තිබෙන අන්දම ඉතා පැහැදිලිය. මුස්ළිම් වෛද්‍යවරයෙකු එහි ප්‍රධාන දඩයම වී තිබේ. බොහෝ ජනමාධ්‍යවලට අවශ්‍ය වූයේ වෛද්‍ය සාෆි ප්‍රභාකරන් කෙනෙකු ලෙසට ජන විඥානයට කා වැද්දීමටය.

අතුරලියේ රතන හිමි තමන් කවුරුන්ද යන්න පෙන්වමින් මේ ක්‍රියාවලිය තුළ කටයුතු කරන්නේ තමන්ට නොමැති සුදුසු කමක් හා බලයක් පවරා ගනිමිනි. ඔහුගේ අභිමතාර්ත මුදුන්පත් කර ගැනීමට තවමත් නොහැකි වී තිබේ. ඒ නිසා වියරු වෙසින් වහසී බස් දොඩවමින් ජාතික ආරක්ෂාවේ න්‍යෂ්ටිය බවට පත් වීමට වෙර දරන තත්වය පෙනේ.

නිසැකවම ජනාධිපතිවරණ සමයේදී රට ගිනි තියන්නට, සිංහල බෞද්ධ සමාජය දඩමීමා කර ගැනීමට පියවර ගනු ඇත. එක එක බහුබූතයන්ට එක එක විලාසයේ බඩපිලුම් ගසන්නට හැකි වී තිබෙන්නේ රාජ්‍ය පාලනය තුළ පවතින විපරීත තත්වය නොවේ ද? සියල්ලේ වාසිය ජාතිවාදයේ දේශපාලනය ගිජු ලෙස ඩැහැගනිමින් කටයුතු කරන්නේ බලය අත්පත් කර ගැනීමටය. ඉන් රටට සිදුවන යහපතක් නැත. සැබවින්ම ජාතික ආරක්ෂාව නම් කාරණය අවභාවිත වීමකි නොනවත්වාම සිදුවන්නේ.

දේශප්‍රේමීන් හා දේශද්‍රෝහීන්:

රාජපක්ෂ හිතවාදී ජනමාධ්‍යවලට අනුව කවර වරදක් කළත්, රාජපක්ෂවරුන් දේශප්‍රේමීන්ය. අපරාධ දූෂණ කවර මට්ටමකින් කර තිබුණත්, දේශප්‍රේමයේ නාමයෙන් ඔවුන්ගේ විශාල පින්තූර ජන මනසේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ මාධ්‍ය ක්‍රියාවලියක් සංවිධානාත්මකව පවතී.

මේ මාධ්‍ය ක්‍රියාවලිය තුළ රාජපක්ෂවරුන්ගේ පිළිවෙත්වලට විරුද්ධ සියලු දෙනාම දේශද්‍රෝහීන්ය. දේශද්‍රෝහීන්ගේ ප්‍රධාන ලක්ෂණ කිහිපයක් රාජපක්ෂවාදී මාධ්‍ය හඳුනාගෙන තිබේ. සුළු ජාතීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කතා කිරීම, ආගමික අන්තවාදයට විරුද්ධ වීම, සංහිඳියාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම, ජාතිවාදයට විරුද්ධ වීම ඒ ලක්ෂණ අතර ප්‍රධානය.

දේශද්‍රෝහීන් බටහිර රටවල්වලින් යැපෙන්නන් - ප්‍රතිලාභ ලබන්නන් බවට අවලාද නැඟීමට වග බලාගෙන ඇත. එහෙත් මේ අවලාද නඟන සියලු දෙනා තමන්‌ගේ දෑස් කළු රෙදි පටිවලින් බැඳගෙනය කටවල් අරින්නේ.

ජාතික ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින හොඳම පුද්ගලයා දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ඇමෙරිකාවේ පුරවැසියෙකි. ඔහුගේ අඹුදරුවන්ද ඇමෙරිකාවේ පුරවැසියන්ය. ඔවුන්ගේ වස්තුව - දේපළ තිබෙන්නේ ඇමෙරිකාවේය. ලංකාව ඔවුන්ගේ ආර්ථික ශක්තියේ පතල ය.

දේශපාලන බලය ඉවහල් කරගෙන පතල හාරා හාරා හැකි තරම් වස්තුව හරි හම්බකරගෙන ඇමෙරිකාවේ ඉහළ පැළැන්තියට ඇතුළත් වී යෙහෙන් සිටීම ජාතික ආරක්ෂාවේ මුරදේවතාවගේ උසස්ම ලක්ෂණය යි! ගඳ සුවඳ පවා නොතකා වන්දිබට්ටකම් කරන මේ දේශප්‍රේමීන් සැබවින්ම දේශද්‍රෝහීන්ය.

දේශප්‍රේමීන්ට අපමණ නඩු ය. ඔවුන්ට නඩු පැවරීම මෙන්ම ඔවුන්‌ගේ නඩු විභාග කිරීම ද සිදුවන්නේ ඔවුන්ට අභිමත අන්දමට සේය. ඒ සෑම නඩුවක්ම පළිගැනීම සඳහාය. නඩුවල උරුමක්කාරයන් පවසන්නේද ඒ බසමය. ඔවුන් වෙනුවෙන් නෑගම් යන වන්දිබට්ටයන් පවසන්නේද ඒ බසමය.

රාජපක්ෂ හිතවාදී මාධ්‍යවලට තිබෙන බරපතල ප්‍රශ්නය නම් ඔවුන් හඳුනාගෙන සිටින දේශද්‍රෝහීන්ට දූෂණ චෝදනා සම්බන්ධ නඩු නැති වීමය. අපරාධ සම්බන්ධ නඩු නැතිවීමය. රාජ්‍ය දේපළ හා රාජ්‍ය ධනය අවභාවිත කළ බවට දමා ගසන්නට වසුරු පොදි නැති කමය. ඇමෙරිකාවේ හෝ වෙනත් කිසිම බටහිර රටක පුරවැසියන් වී නොතිබීමය. බටහිර රටවල දේපළ නැතිකමය.

දේශද්‍රෝහීන් ලෙස හංවඩු ගැසීම:

2015 පැවති ජනාධිපතිවරණයේ දී පොදු අපේක්ෂකයාගේ ජයාග්‍රහණය වෙනුවෙන් කැපවුණ සියලු දෙනා දේශද්‍රෝහීන්ය. රටේ ජාතික ආරක්ෂාව නැති කර තිබෙන්නේ ඔවුන්ය. මේ මුග්ධ චෝදනා නඟන්නෝ රාජපක්ෂවරුන්ගේ ප්‍රවේණි දාසයන්ට පරම්පරා ගණනකට හරිහම්බ කර ගත් පුද්ගලයන්ය. ඇතැමුන් වැදගත් අන්දම‌ට දුෂණයේ නිමග්න වු මහත්වරුන්ය.

දේශද්‍රෝහීන්ට පටබැඳ තිබෙන ගරුනාමය ජනවාරිවරුන් යන්නය. ජනවාරිවරුන් දේශද්‍රෝහීන් නම් ඔවුන්ගේ උර මතින් ජනාධිපති පදවියට පත්වුණ පුද්ගලයා ද දේශද්‍රෝහීයෙකු විය යුතුමය. උත්ප්‍රාසය නම් ඒ දේශද්‍රෝහීයාගේ පා සෙවණේ ඇතැමුන් හුරතල් වීමය. පදවි තානාන්තර දැරීමය. ප්‍රශස්ති ගැයීමය.

ලාංකේය දේශපාලනයේ සදාචාරාත්මක පිරිහීම වචනයෙන් විසිතර කළ නොහැකි තරම්ය. බලය භුක්ති විඳිමට සැදී පැහැදී සිටින දේශප්‍රේමීන්ට වඩා දේශද්‍රෝහීන් ලෙසට අවමන් ලබන්නෝ සෑම විවෘත අවකාශයකම නිදහස් පුරවැසියෝය. ඔවුන් කාගේවත් වහල්ලු වී නැත. බඩ වඩා ගැනීමට පහත් වැඩවල නිමග්න වන්නේ ද නැත. හා මට කෑමක් - හා මට කෑමක් කියමින් තලු මරමින් බල අරගලයක් තුළ සරුපල භුක්ති විඳින්න‌ට උත්සුක වුවෝද නොවෙති.

ලංකාව නීතිය මත පාලනය වන රටක් නම් දේශප්‍රේමීන් බහුතරය මේවනවිට සිටින්නේ සිරගෙවල්වලය. එහෙත් ඔවුහු ජාතිවාදය වපුරමින් රටට - සමාජයට - ජනතාවට හතුරුකම් කරමින් ජනතා මුදල්වලින්ම නඩත්තු වෙමින් යෙහෙන් වැජ‌ඹේති.

ජාතික ආරක්ෂාව ගැන සැබෑ කැක්කුමක් තිබෙන්නේ කාට ද ?

ප්‍රගතිශීලී සමාජ ක්‍රියාධරයෙකු ලෙස කලක් ප්‍රකටව සිටි පුද්ගලයෙක් මා සමඟ රටේ ජාතික ආරක්ෂාව ගැන දීර්ඝ සංවාදයක නිමග්න විය. හෙතෙම රටක ජාතික ආරක්ෂාවට මුහුණ දීමට සිදු වෙන විවිධ අභියෝග ගැන කරුණු ගණනාවක් විස්තර කළේය. ඔහුගේ අදහස් සමඟ මට පෙරළා විවාදයක් නොතිබිණි. එහෙත් අප අතර සංවාදය නිම කරමින් ඔහු පවසා සිටි කාරණාවක් හේතුවෙන් මම තිගැස්සුණි.

''.....අපි එක දෙයක් තෙරුම් ගන්න ඕනෑ. ඒක තමයි මුස්ළිම් ජනතාවගෙන් බහුතරය සිංහල ජනතාවගෙන් බහුතරය ව‌‌ගේම අහිංසකයි, අසරණයි. ඒ වුණාට රටේ විරෝධයක් බුර බුරා ඇවිළෙනවා මුස්ළිම් ජනතාව වෙනුවෙන්. මෙතන දී භික්ෂුන් බලවත් වෙලා. ආණ්ඩුව භික්ෂුන්ට මුකුත් කරන්නට ඉදිරිපත් වෙන්නේ නෑ. හැම දේශපාලනඥයෙක්ම සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද පදනමට කෙළ හළමින් තමයි හැම වෙලාවෙම වැඩ කරන්නේ. මේකයි යථාර්ථය. ඒ නිසා මම කියන්නේ අපි හැම වැඩක්ම කරන්න ඕනෑ සිංහල බෞද්ධ බලය පැත්තේ හිටගෙන. අපිට එතන දි මුස්ළිම් සංස්කෘතියෙ බොහෝ දේවල් විවේචනය කරන්න ඕනැ වෙනවා. ඒකෙන් අපට ආරක්ෂාවක් සැලසෙනවා........''

මම ඔහුගේ මතයට එකඟ නැති බව ඇඟවීමි. ඔහු මගේ මුහුණ දෙස බැලුවේ අනුකම්පා සහගත විලාසයකිනි.

''...මම කියන්නෙ මොකක්ද කියලා හොඳට නිවාඩු පාඩුව හිතලා බලන්න. මම හිතන්නේ නෑ මේ රටේ පාලනය දරුණු ජාතිවාදියෙකුට - මිනිමරුවෙකුට ලැබෙයි කියලා. ඒත් ඒ ගැන අනවශ්‍ය විදියට විශ්වාසයක් තියන්නත් එපා. මොන විදියකින් හරි ඒ ජාතියේ මනුස්සයෙකුට බලය ලැබුණොත් එයා බලය අත හරින්නෙම නෑ. ඒ වෙනුවෙන් එයාට මනුෂ්‍ය රාශියක් ජීවිත තරාතිරම නොබලා ඉවර කර දාන්න වෙනවා. ඒ කිසි ජීවිතයකට රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්නෙ නෑ. සාපරාධී මනුෂ්‍ය ඝාතනවලට පසුගිය කාලේ කොච්චර නම් සිවිල් සමාජයෙන් කෑගැහුව ද? පලක් වුණේ නෑනේ. මේක ගැන හිතන්න ඕනෑ....';

මේ පුද්ගලයා මගෙන් සමුගෙන ගිය පසු ඔහු ගැන මම කල්පනා කළෙමි. ඔහු‌ගේ අදහස්වල විශාල වෙනසකි මා තේරුම් ගත්තේ. ඔහු අදෘෂ්‍යමාන භීතිකාවකින් සසළව සිටින්නේය. මරණ බියෙන් පෙළෙන බවක් ද මා දුටුවේ! ඔහුට දේශප්‍රේමීන් නිසි අන්දමට පෙනී තිබෙනවා නේ ද? දේශප්‍රේමීන් යනු විරුද්ධ අදහස් දරන්නන්ගේ ජීවත්වීමේ අයිතිය අහිමි කරන්නන්ද?

ඔහු මට නොකියා පැවසූ දේ මට වැටහිණි.

සාහසික පුද්ගලයෙකු බලයට පත් වුවහොත් ඔහුගේ අණින් මරා දමන ලැයිස්තුවේ ඔබත් සිටී.

ඔහුගේ නිගමනය නිවැරදි විය හැකිය.

ජාතික ආරක්ෂාවේ පදනම කොතැනද?

ඉන්දියාව - චීනය සහ ඇමෙරිකාව ළිප් ගල් තුනක් වී ඇති සේය. ලංකාව තිබෙන්නේ මේ ළිප් ගල් තුන උඩ ද? එසේ නම් ඒ තත්වය ඇති වී තිබෙන්නේ කවර හේතු සාධක මතද?

දශක ගණනාවක් තිස්සේ රාජ්‍ය පාලනයේ නිමග්න වූ සියලු පාලකයන් ණයට අරන් කාපු බීපු උදවිය වැනිය. බලය අහිමිවුණ පසුව ඔවුන් නිදහස්ය. එහෙත් රට නිදහස් නැත. රටේ නිදහස වෙනුවෙන් දැක්මක් තිබෙන පාලකයෙකුට වුව තම හිස මතට බරවෙන මහා ණය කන්දේ වගකීමෙන් යුක්තව කිසිම ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාවට නැඟිය නොහැක.

ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත්ව රටේ වෙනසක් ඇති කරන බවට මතයක් ගෙන හැර දක්වන නාගහනන්ද කොඩිතුවක්කු මහතාගෙන් එක්තරා සඟරාවක දී වැදගත් වෘත්තිකයෙක් ප්‍රශ්නයක් විමසීය.

ඔබ කොහොමද රටේ මහා ණය කන්දට මුහුණ දෙන්නේ?

... මම ඒ රටවල් එක්ක කතා කරලා ඒ ප්‍රශ්න සේරම නිරාකරණය කර ගන්නවා. සමහර රටවල් අපේ මාතෘභූමිය අමාරුවේ දාලා තියෙන්නේ. ඒක ගැන අවශ්‍ය පියවර මම ගන්නවා.

මේ ප්‍රකාශවලින් පැවසෙන අන්දමට නම් රාජ්‍ය පාලනය ඉතා සැහැල්ලු හා සරල කටයුත්තක් වන්නේය!!!

ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධ පදනම අපිට හුදෙකලාව ඇති කර ගත හැකිද?

අපේ නිවස සහ ඉඩම බැංකුවට උගස්කර ණය ගෙන අපි කා බී නටා විනෝද වී සිටිමු. ණය ගෙවන්නට අපට නොහැකි වී ඇත. අපට මේ අපේ ගෙදර යැයි නිදහසේ සැනසීමෙන් නිවසෙහි යෙහෙන් ජීවත් වීමට හැකි ද?

දේශප්‍රේමීන් ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසා ඉදිරිපත් කරන යෝජනාව කුමක් ද?

ඔවුනට ණය උගුල අදාළ නැති සේය. ජාතික ආරක්ෂාව ලෙස ඔවුන් සලකන්නේ රට තුළ ඇති වෙන තත්වයන් හොඳින් හෝ නරකින් සමනය කිරීමය. සිංහල බෞද්ධ දේශපාලනඥයන් සහ බොහෝ භික්ෂූන් කල්පනා කරන්නේ ජාතික ආරක්ෂාවට තර්ජනය වන්නේ දෙමළ ජනතාව නැතහොත් මුස්ලිම් ජනතාවය. පෙර දවස නම් පැහැදිළිවම දෙමළ ජනතාවය. අද ඉතා පැහැදිළිවම මුස්ලිම් ජනතාවය.

අභ්‍යන්තර ලේ වැගිරීම් සිදුවෙන තත්වයක් ඇති වුවහොත් ඒ රටෙහි ජාතික ආරක්ෂාව සහතික ද? ත්‍රිවිධ හමුදාවේ ශක්තියෙන් එවිට ජාතික ආරක්ෂාව සැලසේ ද?

අර්බුදය සහ ගෝත්‍රික දෘෂ්ටි:

පොහොට්ටුවේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ගැන පවතින ව්‍යාකූලත්වය ගැන සාකච්ඡාවක දී තීරකයන් මතුකර තිබෙන ප්‍රශ්නය වන්නේ සුළු ජාතීන් අමතක කොට දිනන්නට පුළුවන් ද? ජාතිවාදී දේශපාලනඥයන් හෙවත් දේශප්‍රේමීන් අවධාරණයෙන් පවසා තිබෙන්නේ සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද පදනම එහෙම පිටින්ම දිනා ගැනීමට නම් සුළු ජාතීන්ට එරෙහි මතයක විවෘතව පෙනී සිටිය යුතු බවත් එය රටට තහවුරු කළ යුතු බවත්ය.

මේ අදහසට මහින්ද රාජපක්ෂ විරුද්ධ වී ඇත. පසුව ජාතික චින්තනයේ න්‍යායාචාර්යවරයෙකුගෙන් අසන්නට ලැබෙන්නේ ඊට පිළිතුරකි. ඔහුට අනුව මහින්දටත් කොන්ද පණ නැහැ. මහින්දගේ කොන්ද පණ නම් ගෝඨාභය වෙනුවෙන් විවෘතව පෙනී සිටිය යුතුය. එවිට සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද එක පොදියට ගැට ගැසෙනු ඇත.

දේශපාලන බලය වෙනුවෙන් ගෝත්‍රික දෘෂ්ටිවාද බලසම්පන්න වන්නට පුළුවන. බලය මොනම අන්දමකින් හෝ උරුමකරගත් පුද්ගලයෙකුට එවිට මර්දනය වෙනුවෙන් පුථමව සැලසුම් හදන්නට සිදු වනු ඇත.

යුද්ධය අවසන් වුණ පසුව ද ගෝත්‍රික දෘෂ්ටිවාද පෙරටුකරගෙන රට පාලනය කිරීමට පියවර ගත්තේ ඒකාධිපති පාලනයක් වෙත ගමන් කරමිනි. ඒකාධිපති පාලනයට අවතීර්ණ වීමට චීනයට ගෙවන්නට සිදුවුණ ගාස්තු ද අපමණය. එහෙත් බැලුම පිපිණි.

මෙහිදී අවධාරණයෙන් පැවසිය යුතු කරුණු කිහිපයක් තිබේ.

පළමුවැන්න ජාතික ආරක්ෂාව නිවසේ ගේට්ටුවට ඉබ්බා දමන්නා සේ සරල විලසින් ඇති කර ගත හැකි දෙයක් නොවේ. ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසා රටේ සියලු ජනකොටස්වලට ජීවත්වීමට අවශ්‍ය නිදහස හා සහජීවනය තහවුරු විය යුතුය. ඒ වෙනුවෙන් සරල විසඳුම් ද නැත. නිර්භීතව කැපවුණ තීන්දු ගත යුතුව ඇත.

අද ලංකාවට පවතින්නට තරම් ජාතික ආදායමක් ඇත්තේම නැත. ණය ගෙවන්නට ණය වෙන යථාර්ථයක් තිබේ. මහා ණය කන්ද ජාතික ආරක්ෂාව සමග සම්බන්ධය.

රට පාලනය කළ නායකයන් අවිචාරාත්මකව විශාල අනර්ථයන්ට උර දී තිබේ. ඒ අනර්ථයන් විශාල අර්බුදයක් නිර්මාණය කර ඇත. ඒ අර්බුදය තුළ කිසිම ආණ්ඩුවකට ජනතාවගේ සියලු ප්‍රශ්න පහසුවෙන් විසඳීමට නොහැකිය. ජනතාව තුළ අසහනය දෙයාකාරයකින් පවතියි. පළමුව පවතින්නේ ආර්ථික අසහනය නිසා නිරතුරුව ඇති වන කැළඹීමය.

දෙවනුව නිදහස සහ ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් පොදු ජනතාවට තිබෙන අවිනිශ්චිතභාවය නිසා වූ අසහනයයි. මෙහිදී ජාති භේදයක් නැත. ආගම් භේදයක් නැත. එහෙත් බලය වෙනුවෙන් ගෝත්‍රික අදහස් මුල් කර ගතහොත් ජාති ආගම් භේද ඇවිලේ.

දේශප්‍රේමීන්ගේ හා දේශද්‍රෝහීන්ගේ වෙනස පවතින්නේ මේ අවකාශය තුළය. දේශද්‍රෝහීන් ලෙස හංවඩු ගසා තිබෙන පුද්ගලයන් මරා දැමීම දේශප්‍රේමීන්ගේ අභිමතාර්ථය වන්නේ නම්, ඒ අනුව තහවුරු වන්නේ ජාතික ආරක්ෂාව ද? නැත. ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් වගවීම් ක්‍රියාවලියේ දී දේශද්‍රෝහීන් හෙවත් ජනවාරිවරුන් සත්‍ය වශයෙන්ම වහල්වරුන්ට වඩා ප්‍රගතශීලීය.

මහාචාර්ය සරත් විජේසූරිය

(අනිද්දා පුවත්පතට ලියන ලද්දකි)

 

Comment (0) Hits: 134

සජිත්ගේ සැලසුම කුමක්ද? : මීළඟ අගමැති මංගල ද? - මනුවර්ණගේ සතියේ විග්‍රහය

කවුරු ආවත් 19 නම් තියාගන්නේ නැහැ'යි ප්‍රකට දේශපාලන විචාරකයෙකුද වන, මේ වන විට ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන සමග එකට වැඩ කරන මනුවර්ණ‌ගේ මිත්‍රයෙක් කීවේය.

ජනාධිපති සිරිසේන නැවතත් ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා වී ජය ලබාගතහොත් ඔහු 19 සංශෝධනය අහෝසි කරනු ඇතැ'යිද සිරිසේන මහතා ජනාධිපතිවරණයට පොහොට්ටු පාර්ශ්වයේද සහාය ඇතිව ඉදිරිපත් වනු ඇතැ'යිද මේ විචාරක මිත්‍රයාගේ අවබෝධයයි.

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යළිත් ජනාධිපති වුවහොත්, (එය කිසිසේත් වන්නට බැරිය) 19 අහෝසි කරනවාය යන්න තේරුම්ගත හැක්කකි. (එයද කළ 'නොහැක්කක්' මිස කළ 'හැක්කක්' නොවේ.) මේ දිනවල 19ට එරෙහිව ඔහු කරන ප්‍රහාරාත්මක කතාවලින් ඒ බව පැහැදිලි වෙයි.

එහෙත්, කවුරු ආවත් 19 තියාගන්නේ නැති බවට, අඩු ගණනේ 19 නැතිකර දැමීමට ඒ හැම කෙනෙකුම තැත් කරනු ඇති බවට සිතන්නට සාධාරණ ඉඩක් තිබෙන්නේ, ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකත්වය සඳහා ඇතැමුන් කරන මහා සටන දැකීමෙනි.

19 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ඊළඟට පත්වන ජනාධිපතිවරයාට වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා තරම්වත් බලතල නැති බව අලුත් කතාවක් නොවේ. වත්මන් ජනාධිපතිවරයා දැනට දරන ඇමතිධූර, එනම් ආරක්ෂක, මහවැලි සහ පරිසර අමාත්‍යංශ තමාගේ භාරයේ තබා ගැනීමට, අඩු ගණනේ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයවත් තබා ගැනීමට, 19 යටතේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරයෙකුට ලැබෙන්නේ නැත. දැනට සිරිසේන මහතා එම ඇමතිධූර දරන්නේ සංක්‍රාන්තික සංවිධානයක් හැටියටය.

ඊළඟ ජනාධිපතිවරයා සමාන වනු ඇත්තේ විලියම් ගොපල්ලට වැනි නාමික ජනාධිපතිවරයෙකුටය. ඔහු රාජ්‍ය නායකත්වය හොබවනු ඇති අතර, විධායකයේ (ආණ්ඩුවේ) නායකත්වයද හොබවනු ඇත. සන්නද්ධ හමුදාවන්හිදී ප්‍රධාන අණදෙන නිලධාරියාද වනු ඇත. එහෙත්, ඔහුගේ ක්‍රියාකාරීත්වය සෑහෙන දුරට අගමැති ප්‍රමුඛ පාර්ලිමේන්තුවේ පාලනයට යටත් වනු ඇත.

 ඉදිරි ජනාධිපතිවරයෙකුගේ බලය කප්පාදු වූ හැටි :

ආචාර්ය නිහාල් ජයවික්‍රම පහුගියදා ලියූ ලිපියකින්, 19 වැනි සංශෝධනය යටතේ පවත්වන ඉදිරි ජනාධිපතිවරයෙකුගේ අඩු බලය ගැන මේ කරුණු කියා තිබුණේය.

1. ජනාධිපතිවරයා සතුව තිබූ නෛතික මුක්තිය ඉවත්වීම

2. ඉහළ අධිකරණවල විනිසුරුවන්, නීතිපතිවරයා සහ වෙනත් ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශයන්ට යටත්ව පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්වීම.

3. ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පත්කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය, ව්‍යවස්ථා සභාවේ නිර්දේශ යටතේ පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත් වීම.

4. ඕනෑම අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය, පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු වාර කාලයේ අවසාන මාස හයේදී මිස වෙනත් අවස්ථාවක නම්, පාර්ලිමේන්තුවේ ඉල්ලීම මත පමණක් කළ හැකි කාර්යයක් බවට පත්වීම.

5. ඇමතිවරුන් සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් ජත්කිරීම ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, අගමැතිවරයාගේ උපදෙස් මත පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්වීම.

6. ඇමතිවරුන් සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ තනි බලය, අගමැතිවරයාගේ උපදෙස් මත පමණක් අභ්‍යාස කළ හැකි බලයක් බවට පත්වීම.

7. අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලය ඉවත් වීම.

ආචාර්ය ජයවික්‍රම යෝජනා කරන්නේ මෙවැනි නාමික, නිර්දේශපාලනික ජනාධිපතිවරයෙකු තෝරා ගැනීම සඳහා රට පුරා ජනාධිපතිවරණයක් පවත්වනවා වෙනුවට, පාර්ලිමේන්තුව හරහා හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රීයව ව්‍යවස්ථාපිත වෙනත් 'මැතිවරණ කොලීජියක්' හරහා හෝ එය කළ යුතු බවයි.

 ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයන්නේ අභිලාෂය කුමක්ද?

sajith karu gota ranil

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලෙඩ ඇඳේ සිටිමින්ම ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයා තමායැ'යි නැවතත් අවධාරණය කරයි. හරියට කට වහගෙන හිටියොත් වෙන කවුරුහරි පැනගෙන ඇවිත් අපේක්ෂක පුටුවේ වාඩිවේයැයි බිය වී ඇතිවාක් මෙනි. ඔහු ජනාධිපති වුවහොත්, 19ට යන කළ ගැන අලුතෙන් කියන්නට දෙයක් නැත.

ඒ අතර, මීළඟ ජනාධිපතිවරණය වෙනුවෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන අපේක්ෂකයා සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා බව දැන් බොහෝ දෙනෙකු කියන්නට පටන් ගෙන තිබේ. අමාත්‍ය මංගල සමරවීර මහතා පසුගියදා නිකුත් කළ වීඩියෝ කතාවකින්, දිනන්නට හැකි එකම අපේක්ෂකයා සජිත් ප්‍රේමදාස බව කීවේය.

මේ කතාව සජිත් ප්‍රේමදාස එජාප අපේක්ෂකයා කිරිමේ සැලසුම්සහගත වැඩපිළිවෙළක මුල් පියවර බව බැලූ බැල්මට පෙනේ. ජූලි 7 වැනිදා පැවැත්වෙන්නට නියමිත මංගල සමරවීර ඇමතිවරයාගේ පොතක් එළිදැක්වීමේ උත්සවයේ එක් වැදගත් සහභාගිකයෙකු වන්නේ 'එජාප ජනාධිපති අපේක්ෂකයා සජිත් ප්‍රේමදාස' බව එහි ප්‍රචාරක සටහන්වල සඳහන්ය.

ඒ අතර මෙතෙක් කල් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ අගසව් කෙනෙකු හැටියට සිටි මලික් සමරවික්‍රම අගමැතිවරයාගේ පටන්, මැති ඇමතිවරුන් බොහෝ දෙනෙකු සජිත් ජනාධිපති අපේක්ෂකයා විය යුතුය යන තද ස්ථාවරයේ සිටිති.

 සජිත් ඉදිරිපත්වන්නේ නාමික ජනාධිපති ධූරයකටද ?

නිහාල් ජයවික්‍රම මහතා කියන දේ වෙත ආපසු ගියහොත්, සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා මේ තරම් සටන්කාමී ලෙස ඉදිරිපත් වන්නේ, 19 යටතේ නාමික ජනාධිපති ධූරයකට සමාන ධූරයක් භාර ගැනීමටද? නැතිනම්, ඊට වෙනස් න්‍යාය පත්‍රයක් ඔහුට තිබේද?

සැක දුරු කරනු වස්, එක්කෝ සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා හෝ ඔහුගේ පළමු කසකාරයා බවට පත්ව සිටින ඇමති මංගල සමරවීර හෝ ඒ ගැන පැහැදිළි කළ යුතුය. ඒ කියන්නේ, සජිත් ප්‍රේමදාස 19 සම්බන්ධයෙන් කරන්නට හදන්නේ කුමක්ද? යන්නයි.

ව්‍යවස්ථාවේ දැනට තිබෙන තත්වය යටතේ සජිත් ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයා වන්නේ නම්, වඩා බලවත් වන්නේ ඔහු නොව ඊළඟ අගමැතිවරයාය. ඒ අගමැතිවරයා මංගල සමරවීරද? සිත්ගන්නා සුලු අනෙක් ප්‍රශ්නය එයයි.

 ප්‍රතිගාමී කතා දෙකක් !

නිරපේක්ෂව ගතහොත්, රටේ ජනාධිපතිධූරයට පත්වන්නට තරම් දේශපාලන වශයෙන්, බුද්ධිමය වශයෙන් ‌හෝ කැරිස්මැටික වශයෙන් සජිත් ප්‍රේමදාස සුදුස්සෙක් නොවේ. ජාතික දේශපාලනය ගැන ඔහු‌‌ගේ සහභාගීත්වයත්, දැක්මත් ඉතාමත් දුප්පත්ය.

එජාප ආණ්ඩු පක්ෂ කණ්ඩායමේ රැස්වීමකදී පවා පසෙකට වී ජංගම දුරකථනය දෙස බලා සිටිනවා විනා කිසිම දෙයක් ගැන කිසිම අදහසක් ඔහු ප්‍රකාශ කළ බවක් ආණ්ඩු පක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන්ට මතක නැත.

රටේ වැදගත් කාරණා සම්බන්ධයෙන් කිසිම පුවත්පතක විද්‍යුත් නාලිකාවක සජිත් ප්‍රේමදාසගේ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පළවනවා කිසිවකු දැක නැත.

ඒ වෙනුවට ඔහු කළ ප්‍රතිගාමී කතා දෙකක් නම් මෑතකදී අසන්නට ලැබිණ. එකක් නම්, ජාතික ආරක්ෂාවට සාපේක්ෂව මානව අයිතිවාසිකම් නොසලකා හැරිය යුතු යන්නයි.

දෙවැන්න, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත තවත් ශක්තිමත් කර ප්‍රතිත්‍රස්ත පනත විසි කර දැමිය යුතු බවයි.

මෙම කාරණා දෙකෙන් පවා, සජිත් ප්‍රේමදාස කෙබඳු මනසකින් යුක්තදැ'යි පැහැදිළිවම පෙනෙයි. සංයුක්තව කිවහොත්, මංගල සමරවීර වැනි ලිබරල්වාදියෙකු හා සසඳන විට සජිත් ප්‍රේමදාස ඉන්නේ ඊට සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රතිපක්ෂ වැඩවසම් චින්තනයක් සහිතවය.

ලංකාව සිංහල බෞද්ධ රටක් නොවේ යැයි මංගල සමරවීර කියන විට, සජිත් ප්‍රේමදාස සිටින්නේ චෙත්‍ය එක්දහස් ගණනක් රට පුරා පන්සල්වල පිහිටුවා රට නගාලිය හැකි යැයි සිතන මානසික මට්ටමකය.

 මංගල, සජිත් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ ඇයි?

එසේ නම්, මංගල සමරවීර සජිත් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ ඇයි? ඔහු කියන්නේ, 'දිනන්නට හැකි එකම අපේක්ෂකයා සජිත් බව'යි. ඊට හේතු ලෙස ඔහු ඇතුලු සජිත්ගේ අනුගාමිකයන් පෙන්වන්නේ, පසුගිය කාලයේ එජාපය තුළ කළ මත විමසීම්වලට අනුව ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ සජිත් ප්‍රේමදාස බවයි. ගම් මට්ටමේ යූඑන්පී කාරයන් සජිත් ඉල්ලන බවයි.

සජිත් එජා පාක්ෂිකයන් අතර ජනප්‍රියම චරියතය බවට විවාදයක් නැත. එජාපයම කියන පරිදි, පක්ෂයේ ලක්ෂ 30 ක් පමණ වන නිශ්චිත ඡන්ද සංඛ්‍යාව ඒ අනුව සජිත්ට ලැබෙනු ඇත. රනිල් වික්‍රමසිංහ නිසා ඈත් වී සිටින එජාප බිම් මට්ටමේ පාක්ෂිකයන් සජිත් නිසා නව ප්‍රබෝධයක් ලබනු ඇත.

එහෙත්, ඡන්ද ලක්ෂ 30 කින් ජනාධිපතිවරණයක් ජයගත හැකි නොවේ. මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට ඒ සඳහා ලක්ෂ 62 ක් වුවමනා විය. මේ ඉතිරි ලක්ෂ 30 ලබා ගැනීමට සජිත්ට හැකිවේද?

 සජිත්ගේ 'දන් දීමේ' දේශපාලනය !

ඒ ඉතිරි ලක්ෂ තිහ, සජිත් ප්‍රේමදාසගේ 'දන් දීමේ' දේශපාලන ප්‍රියකරන්නෝ නොවෙති. ඔවුන්ට ප්‍රිය කරන්නේ ලංකාවේ මානව නිදහස ගරු කරන, මර්දනකාරී නීති හා හිතුවක්කාරී පාලනයක් නැති සමාජයක් බවට පත් කිරීමය.

පුද්ගලයෙකු මත කේන්ද්‍රගත නොවන වඩා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක් ඇති කර ගැනීමටය.

19 වැනි සංශෝධනය වෙනුවට, අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් නිර්මාණය කර, පාර්ලිමේන්තුවට සම්පූර්ණයෙන්ම බලය ලැබෙන රාජ්‍ය ව්‍යූහයක් ඇතිකර ගැනීමය.

පළාත් මට්ටමෙන් බෙදා ඇති පාලන බලතල, වඩාත් අර්ථවත් ආකාරයට ශක්තිමත් කිරීමය. ආගමේ ඇලී ගැලී නොසිටින රාජ්‍ය පාලනයක් ඇතිකර ගැනීමය.

සජිත් ප්‍රේමදාස හා ඔහුගේ උනන්දුමත් අනුගාමිකයන් ඒ ගැන කියන්නේ මොනවාද?

(ජුලි 07 'අනිද්දා' පුවත්පතින් උපුටා ගැනිණ)

Comment (0) Hits: 208