විචාර

සියවසේ සමුළුව: මහ පෙළහරේ සාරයක් තියේවි ද?

ඇමරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් සහ උතුරු කොරියානු නායක කිම් ජොන් උං අතර පසුගිය දා පැවති හමුව පිළිබඳ අදහස් දක්වන බොහෝ විචාරයකයන් කියා සිටියේ මේ නායකයන් දෙන්නාගේ ප‍්‍රදර්ශනය යථාර්ථයක් කර ගැනීම සඳහා දෙන්නාම එක සේ කටයුතු කළ යුතුව ඇති බවයි. උතුරු කොරියානු නායකයා, මේ විචාරකයන්ටත් ප‍්‍රතිචාරයක් වශයෙන් සලකාගෙන දෝ, මෙය හිතළුවක් හෝ විද්‍යා ප‍්‍රබන්ධනයක් හෝ නොවන බව ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා අමතා කීය. මැලේ භාෂාවෙන් සාමය සහ සමථය යන අරුත් දෙන ‘සෙන්ටොසා’ නැමැති, සිංගප්පූරුවට අයත් දූපතේ පසුගිය අඟහරුවාදා පැවති අදහාගත නොහැකි ඒ රාජ්‍ය නායක හමුවේ වැදගත් කම ඒ සා ප‍්‍රබල එකකි.
 
කෙලෙසකින්වත් සිදුවිය නොහැක්කක් යැයි මීට මාස කිහිපයකට කලින් කවුරුත් සිතූ දෙයක් දැන් සිදුව තිබේ. මීට මාස දෙක තුනකට පෙර මේ නායකයන් දෙන්නා සිටියේ, එකිනෙකාට අවලාද නගමිනි. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඉතිහාසය තුළ, මේ සිංගප්පූරු සමුළුව දැන් ඓතිහාසික සිදුවීමක් බවට පත්ව ඇත. සමහර විට මෙය දෙවැනි වනු ඇත්තේ, 1972 ඇමරිකානු ජනාධිපති රිචඞ් නික්සන් සහ චීන නායක මා ඕ සේතුං අතර හමුවට පමණක් විය හැකිය.
 
කෙසේ වෙතත්, බලාපොරොත්තු දල්වා ගැනීමේදී තරමක් පරිස්සම් විය යුතුව තිබේ. රටවල් දෙකක් අතර වසර 65 ක් තිස්සේ පැවති ඓතිහාසික විරසකයක්, මේ සාකච්ඡාවෙන් පසු සමනය වී, කොරියානු අර්ධද්වීපයට වහා සාමය උදා වෙනු වෙතැයි දැන්ම කිව නොහේ. ඒ සඳහා ඇති ඉදිරි මාර්ගය බොහෝ බාධකවලින් පිරී පවතී. කෙසේ වෙතත්, ඒ ගැන සාකච්ඡාවට පෙර, මේ ප‍්‍රශ්නයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ වචනයක් කීම වැදගත් වෙයි.
 
1950 ජුනි 25 වැනි දා ආරම්භ වූ කොරියානු යුද්ධය, 1953 ජුලි මාසයේ සිට සටන් විරාමයකට අවතීර්ණව ඇතත්, තාක්ෂණිව ගත්තොත්, තවම එම යුද්ධය අවසන්ව නැත. 1953 දී සක‍්‍රීය යුද්ධය අවසන් වුණේ කිසි පාර්ශ්වයකට පැහැදිළි ජයක් අත්කර දෙමින් නොවේ. එසේ වෙතත්, සදාචාරමය ජය හිමි වුණේ උතුරු කොරියාවටයි. දකුණු කොරියාවේ සහායට එදා ඇමරිකාව ඉදිරිපත් නොවුණි නම්, එම යුද්ධය අවසන් වනු ඇත්තේ උතුරු කොරියාවට ජයග‍්‍රහණයක් ලබා දෙමිනි.
 
උතුරු කොරියාව විසකුරු රටක් වශයෙන් ඇමරිකාව විසින් හඳුන්වනු ලැබුවත්, ඇමරිකාවත් විවිධ අවස්ථාවල යුද අපරාධවලට සම්බන්ධ බවට චෝදනාවට ලක්වෙයි. උතුරු කොරියාවේ වර්තමාන නායකයාගේ සීයා වන, උතුරු කොරියාවේ අසහාය නායකයා වශයෙන් සලකණු ලබන කිම් ඉල් සුං, දුරදක්නා නුවණින් යුක්ත වූවෙකි. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පැවති සීතල යුද්ධ කාලයේ බටහිර ධනපති කඳවුර සහ සෝවියට් සමාජවාදී කඳවුර අතර පැවති තරගයේ ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, 1948 දී කොරියාව නැමැති රට 38 වැනි සමාන්තර රේඛාව ඔස්සේ උතුරු කොරියාව සහ දකුණු කොරියාව වශයෙන් රටවල් දෙකකට බෙදා වෙන් කෙරුණි. ඉන් පසු උතුරු කොරියාව සෝවියට් දේශයේ අනුග‍්‍රහයත්, දකුණු කොරියාව ඇමරිකාවේ අනුග‍්‍රහයත් ලැබීය. මෙසේ රට දෙකට බෙදීමෙන් පසු, උතුරු කොරියානු නායක කිම් ඉල් සුං, වසර තුනක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ, සමාජවාදී ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ මාලාවක් ඔස්සේ එම රට සමෘද්ධිමත් රටක් බවට පත්කෙළේය. ඉන් පසු, බෙදී පැවති කොටස් දෙක එක රටක් වශයෙන් එක්සේසත් කිරීම සඳහා උතුරු කොරියාව විසින් 1950 දී දකුණු කොරියාව ආක‍්‍රමණය කරනු ලැබීය.
 
කඩිනම් ජයග‍්‍රහණ කිහිපයක් අත්කර ගනිමින් උතුරු කොරියානු හමුදා කොරියාවේ දකුණු තුඩුවේ පිහිටි පුසාන් නැමැති ප‍්‍රදේශයටත් ළඟා විය. එහෙත් ඇමරිකානු හමුදා එහිදී මෙම යුද්ධයට මැදිහත් විය. ඒ වන විට, දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පරාජයට පත්ව යටත්ව සිටි ජපානයේ පිහිටා තිබූ ඇමරිකානු හමුදා ක‍්‍රියාන්විතය භාරව සිටි ඇමරිකානු ජෙනරාල් ඩග්ලස් මැක්ආතර්ගේ නායකත්වය යටතේ කොරියානු යුද්ධයට අවතීර්ණ වූ ඇමරිකාව, උතුරු කොරියානු ආක‍්‍රමණය, පුසාන් ප‍්‍රදේශයෙන් නතර කිරීමට සමත් විය. මේ අතර, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලය හසුරුවා ගනිමින් සහ රුසියානු නියෝජිත මණ්ඩලය පවා නොමග යවමින්, කොරියානු යුද්ධයට ජාත්‍යන්තර හමුදාවක් මැදිහත් කරවීමට ඇමරිකාව සමත් විය. එයින් පසු යුද්ධයේ ඉරණම මුළුමණින්ම අනිත් පැත්තට හැරුණි. යුද්ධය අවුරුදු තුනක් දිග්ගැස්සෙන අවස්ථාව වන විට, ඇමරිකානු සහ මිත‍්‍ර පාර්ශ්ව හමුදාවන්ට උතුරු කොරියාව සමතලා කර දැමීමට හැකි විය. උතුරු කොරියානු ජනගහනයෙන් සියයට 20 ක් එහිදී විනාශයට පත්වූහ. කෙසේ වෙතත්, යුද්ධයේ අවසාන අදියරේදී උතුරු කොරියාව වෙනුවෙන් චීනය කෙලින්ම යුද්ධයට ඉදිරිපත් වීම නිසා, 38 වැනි සමාන්තර රේඛාව ඔස්සේ රටවල් දෙක වෙන් කරමින්, සටන් විරාම ගිවිසුමක් ඇති කර ගැනීමට හැකියාව ලැබුණි. තවමත් උතුරු කොරියාව සහ දකුණු කොරියාව යන රටවල් දෙක වෙන් වන්නේ ඒ රේඛාවෙනි.
 
එදා පටන් උතුරු කොරියානුවන් තමන්ගේ අබග්ගයට හේතු වූ ඇමරිකාව දෙස බලන්නේ තමන්ගේ පරම හතුරෙකු වශයෙනි.
 
තත්වය එසේ වුව ද, පසුගිය දා පැවති සමුළුවේදී, උතුරු කොරියානු නායක කිම් ජොං උං, ඇමරිකානු ජනාධිපති ඩොනලඞ් ට‍්‍රම්ප් අමතා මෙසේ කීය:‘‘මේ තත්වයට එන එක ලේසිපාසු දෙයක් වුණේ නැහැ. අපේ අතීතය අපිට ඉඩ දුන්නේ නැහැ මේ වගේ දේකට. අතීතයේ වෙච්ච දේවල්වලින් සහ අගතීන්වලින් අපේ ඇස් කන් වැහිලයි තිබුණේ. ඒත් ඒ හැම දෙයක්ම ජයගන්න අපිට පුළුවන් වෙලා තියෙනවා.’
 
යමක් කරනවාට වඩා කීම පහසු ය. හැත්තෑ වසරක කෝන්තරයක නීරස අත්දැකීම්වලින්, සාමයේ දොරටුව ඇර ගත හැකි යතුරක් කපා ගත හැකි වේ නම්, එය ලෝක පුදුමයක් වනු ඇත. එහෙත් සැතපුම් දහස් ගණනක ගමනක් වුව ආරම්භ කළ යුතු ප‍්‍රථම අඩියක් තිබිය යුතු බව කෙනෙකු මෙහිදී කියනු ඇත. මිදුණු අයිස් කුට්ටිය කඩා තිබෙන බව ඇත්ත. එහෙත් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, එම අයිස් දිය වීමේ ක‍්‍රියාවලිය පටන් ගෙන ඇත් ද යන්නයි.
 
සිංගප්පූරු සමුළුව යනු, හාද්දක් දී සියල්ල බේරුම් කර ගත හැකි අවස්ථාවක් නොවේ. ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් මෙන්ම කිම් ජොන් උං ද දැඩි මතධාරීන් ය. මේ සමුළුව, වැඩකාරයන් දෙන්නෙකුගේ තියුණු සටනක් බව පෙනෙන්ට තිබේ. එහිදී, සාමාන්‍යයෙන් ට‍්‍රම්ප්-විරෝධී ඇමරිකානු මාධ්‍යයේ අදහස වන්නේ, දැනට කිම් ජයගෙන ඇති බවයි. අතට අත දීම්, පිටට තට්ටු කර ගැනීම් සහ වෙනත් රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික සුකුමාරකම් අස්සේ, අනෝන්‍ය අවිශ්වාසයේ සේයාවක් සහ තමා මුදුනා වීමේ ප‍්‍රයත්නයක් ඇති බව, තියුණු නිරීක්ෂකයෙකුට පෙනී යනු ඇත. එකිනෙකා අනිකා දෙස හොරැහින් බලන ආකාරය අනුව- විශේෂයෙන් කිම් ජොන් උං අනෙකා දෙස හොරෙන් බලන ආකාරය අනුව සහ සමුළුවෙන් පසුව නිකුත් කළ නිල නිවේදනවල දක්නට ලැබෙන නොපැහැදිළි වචන සහ යෙදුම් අනුව, යටින් ඇති යථාර්ථයන් පෙන්නුම් කෙරේ. කොරියානු අර්ධද්වීපය තුළ න්‍යෂ්ටික-හරණය (න්‍යෂ්ටික බලය අතහැර දැමීම) කරන බවට කිම් ප‍්‍රතිඥා දෙන අතරේ, ට‍්‍රම්ප් එම අර්ධද්වීපයේ ආරක්ෂාව සහතික කර දෙන බවට ප‍්‍රතිඥා දෙයි. එහෙත් ඒ තුළ, නිශ්චිත වූත්, සංයුක්ත වූත් දෙයක් දක්නට නැත.
 
ඔවුන්ගේ පොදු ප‍්‍රකාශය තුළ අන්තර්ගත කිසිවක් අලූත් දේවල් නොවේ. මේ හා සමානම පොරොන්දු මීට පෙර 2005 පැවති සාම සාකච්ඡා තුළදීත් දක්නට ලැබුණි. එහෙත් ඒ සාම ගිවිසුම අත්සන් කළ තීන්ත වේලීමටත් කලින් ඒවා උල්ලංඝණය කෙරුණි. මේ සමුළුව අවසන් වී පැය කිහිපයක් ගිය පසු දෙපාර්ශ්වයම, එකිනෙකාට වෙනස් අර්ථකථන දෙමින්, විසඳුම දුෂ්කර කෙරෙන කතා කීමට වන්හ. උදාහරණයක් වශයෙන්, තමන් සිංගප්පූරුවේදී එකඟ වුණේ, කොන්දේසිවලට යටත්ව, පියවරෙන් පියවර කෙරෙන න්‍යෂ්ටික-හරණයකට බව උතුරු කොරියාවේ එක් ප‍්‍රකාශයකින් කියැවුණි.
 
අනිත් අතට, උතුරු කොරියාව මත පනවා ඇති ආර්ථික සම්බාධක වහා ඉවත් කිරීමේ තීරණයක් ඇමරිකාව පැත්තෙන් ගැනුණේ නැත. මේ සමුළුවේ සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ, එකිනෙකා කෙරෙහි අනිත් පාර්ශ්වය සපයන සහනයන් මත වන බවත් මතක තබා ගත යුතුය. උතුරු කොරියාව සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, තමන් මත පනවා ඇති ආර්ථික සම්බාධක ඉවත් කරවා ගැනීම ඔවුන්ට අතිශය වැදගත් දෙයකි. දැන් ප‍්‍රශ්නය වන්නේ, මුල්ම පියවර ගන්නේ කවුද යන්නයි. තමන්ගේ රටේ තිබූ න්‍යෂ්ටික අත්හදා බැලීම් සිදු කෙරෙමින් පැවති පර්යන්තයක් උතුරු කොරියාව ගිය මාසයේ ගළවා ඉවත් කොට ඇති නිසා, එය තමන් දැනටමත් ගෙන ඇති ප‍්‍රථම පියවරක් වශයෙන් උතුරු කොරියාව පෙන්වා දිය හැකිය. ඒ මත පදනම්ව, තමන් මත ඇමරිකාව පනවා ඇති ආර්ථික සම්බාධක කිහිපයක්වත් අඩු වශයෙන් දැන් ඉවත් කළ යුතුව ඇතැයි ඔවුන් ඉල්ලා සිටින්ට පුළුවන. එහෙත් ඇමරිකානු රාජ්‍ය ලේකම් මයික් පොම්පියෝ, මේ සමුළුවෙන් පසුව දකුණු කොරියානු සහ ජපාන රාජ්‍ය ලේකම්වරුන් දෙන්නා සමග පැවති සාකච්ඡුාවකදී කියා ඇත්තේ, උතුරු කොරියාව පැත්තෙන් ‘පූර්ණ න්‍යෂ්ටික-හරණයක්’ පෙන්වන තෙක් කිසි ආර්ථික සම්බාධකයක් ඉවත් කිරීමට ඇමරිකාව සූදානම් නැති බවයි.
 
ඇමරිකානු රාජ්‍ය ලේකම්වරයාගේ එම ප‍්‍රකාශය, ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා නිකුත් කළ ට්විටර් පණිවිඩයක අඩංගු අදහසට වෙනස් ය. සමුළුව අවසන් වීමෙන් පසුව, ආපසු සිය රට පැමිණි සැණින් ට්විටර් පණිවිඩයක් නිකුත් කළ ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප්, ‘‘ආපහු රටට ගොඩබැස්සා. දිග ගමනක්.. ඒත් මං ජනාධිපති ධුරයට පත්වෙච්ච දවසට වඩා අද කාටත් පුළුවන් ආරක්ෂාව පිළිබඳ හැඟීමකින් ඉන්න. දැන් උතුරු කොරියාවෙන් න්‍යෂ්ටික තර්ජනයක් නැහැ.’’
 
ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප්ගේ මේ පණිවිඩයෙන් පෙනෙන්නේ, ජාත්‍යන්තර සාමයකට වඩා තමන්ගේ රටේ ඡන්ද පදනම ගැන ඔහු සැලකිලිමත් වන බවයි. එම ඡුන්දදායකයන් අතරේ මේ සමුළුව ඔහු සම්බන්ධයෙන් වැදගත් තැනක් ගත්තේය. වෙනත් ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරුන් කිරීමට පස්ස ගැසූ දෙයක් ඔහු කළ බව ඔවුන්ගේ අදහසයි. ගිය සතියේ කැනඩාවේ පැවති ‘හත් දෙනාගේ කණ්ඩායමේ’ (ලෝකයේ පොහොසත් රටවල් හතේ- ඇමරිකාව, ජර්මනිය,ප‍්‍රංශය, ඉතාලිය, ජපානය, කැනඩාව සහ එක්සත් රාජධානිය ඇතුළත්) සමුළුවේදී ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප් මෙවැනිම දැඩි තීරණයක් ගෙන තිබුණි. එම කණ්ඩායමේ අනිත් සාමාජික රටවල් ඇමරිකානු වෙළඳ කොන්දේසි සහ තීරුබදු ප‍්‍රතිපත්ති ලිහිල් කළ යුතුව ඇතැයි උදක්ම ඉල්ලා සිටියදීත් ඩොනල්ඞ් ට‍්‍රම්ප්ගේ ප‍්‍රතිපත්තිය වී තිබුණේ, ‘මුලින්ම ඇමරිකාව’ යන ප‍්‍රතිපත්තියයි.
 
සිංගප්පූරුවේ සහ කැනඩාවේදී ට‍්‍රම්ප් අනුගමනය කළ මේ ත‍්‍රාසජනක ක‍්‍රියා ඔහුගේ ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයේදී (2020) ඔහුට වාසියක් විය හැකිය. එහෙත් එසේ වූ පමණින් ඔහු ලෝකයේ සාම කුරුල්ලෙකු බවට පත්වන්නේ නැත. මීට පෙර, ජාත්‍යන්තර නීතියත් කඩ කරමින් ඊශ‍්‍රායලයේ පිහිටි ඇමරිකානු තානාපති කාර්යාලය යෙරුසලමට මාරු කිරීම, සාමයට ආදරය කරන රාජ්‍ය නායකයෙකු කරන දෙයක් නොවේ.
 
ඇමරිකාවෙන් සැපයෙන ඩොලර් බිලියන කිහිපයක් සඳහා හෝ දැනට දකුණු කොරියාව සමග එක්ව ඇමරිකාව කරගෙන යන සංග‍්‍රාම අභ්‍යාස නතර කිරීමේ පොරොන්දුව සඳහා, තමන් සතු උපාය මාර්ගික අවි පහසුවෙන් පසෙකින් තැබීමට තරම් උතුරු කොරියානු නායකයා නෝන්ජල් නොවේ. මේ ගිවිසුමෙන් තමන්ට ලැබෙන ප‍්‍රතිලාභ, තමන් අතහරින දේවල්වලට වඩා වටිනාකමින් වැඩි විය යුතු යැයි ඔහු සිතනවා නොඅනුමානයි. ඒ නිසා, පරදුවට ඇති දේවල්වල වටිනාකම අධික ය. දැනට උතුරු කොරියාවට කවුරුත් සලකන්නේ ඔවුන් සතු න්‍යෂ්ටි අවි ශක්තිය නිසා ය. එම හයිය පාවිච්චි කරමින් ඔවුන් ඇමරිකාව සමග තවදුරටත් තරගයේ යෙදෙනු ඇත. එහෙත් ඒ සමගම, තම රටේ ආර්ථිකය සංවර්ධනය කර ගැනීමේ අර්බුදයටත් උතුරු කොරියාව මුහුණදී සිටී.
 
   අනිත් පැත්තෙන් ඇමරිකාව සහ චීනය අතර සීතල යුද්ධ තත්වයක් ඉන්දු-ශාන්තිකර කලාපයේ මේ වන විට උත්සන්න වෙමින් පවතින තත්වය තුළ,ඇමරිකාව සහ උතුරු කොරියාව අතර පැවති මේ සමුළුව, කඳවුරු දෙකක් අතර සංහිඳියාවක් වශයෙන් සරළව ගිණිය නොහැක. උතුරු කොරියාවට ලෝකයේ සිටින එකම විශ්වාසවන්තයා චීනය වන තත්වයක් තුළ, දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ චීනයෙන් සැපයෙන ඒ ජීවනාලියට පස්ස හරවා, ඇමරිකාව සමග නොදන්නා ගමනක් යාමට උතුරු කොරියාව ඉදිරිපත් වෙතැයි සිතීම උගහට ය.
 
අමීන් ඉසදීන් 
2018 ජුනි 15 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ Summit of the Century, Will there be Substance from the Show-Piece
නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 19

“වියත් මග” ඔස්සේ ගෝඨාට කෙතරම් දුරක් හා හැකිද?

මේ දිනවල කොළඹ ඉහළ මැද පන්තිය අලුත් නායකයකු සොයති. ඒ නායකයා ඔවුන් සිතා සිටින අයුරු සොඳුරු ආඥාදායකයකු විය යුතුය. ඔවුන් කතා කරන එවැනි ආඥාදායකයන් කිසිවකු සොඳුරු වූ බවක් අප අසා නැත. මේ සොඳුරු යැයි සිතන ආඥාදායකයන් ඔවුන් නිවැරදි යැයි වාගේම ඔවුනට අවශ්‍ය යැයි වාගේම ඔවුන්ට සිතන ඕනෑම වැඩක් රටේ ජනතාව දඬුකඳේ ගසා හෝ කර ගත්තේය. මේ දිනවල අසන්නට ලැබෙන එවැනි සොඳුරු ආඥාදායකයකු ගැන කතා සමග මට මතක් වූයේ මා පෞද්ගලිකව විඳි අත්දැකීමකි. කලකට ඉහත මගේත් මගේ සමීප මිතුරියක වූ ලීනා අයිරින් හපුතන්ත්‍රිගේත් පොදු මිතුරෙකුට වූ අකර තැබ්බයකින් පසු ඔවු අංගොඩ මානසික රෝහලේ නේවාසිකව ප්‍රතිකාර ලෙබුවේය. දිනක් ඔහු බැලීමට අප දෙදෙනා එහි ගිය විට හදිසියේ එතැනට පැමිණි මැදි වයසේ පුද්ගලයෙකු ඉතා දැඩි ස්වරයකින් අප එතන කුමක් කරන්නේදැයි විමසුවේය. අප බැලීමට පැමිණි රෝගියා කිසියම් සායනයකට ගෙන ගොස් ඇති බැවින් ඔහුව නැවත වාට්ටුවට රැගෙන එන තෙක් සිටින වග අපි කීවෙමු.

“ඕවා හරියන්නේ නැහැ මම ඩොක්ටටත් කිවුවා. මෝඩයෝ ඔක්කොම අල්ලලා දම්වැල් දාලා මේ ඇඳන්වල බඳින්න ඕනේ” එකදිගට එසේ කීවිට ඔහුද මානසික රෝගියෙකු බැව් අපි තේරුම් ගතිමු.

“මේ රට ගොඩගන්න නීතිය අකුරට තියෙන්න ඕනේ. මුන් ඔක්කොටම අකුරට වැඩ කරන්න ඕඩර් දෙන්න ඕනේ. වෘත්තිය සමිතිකාරයින්ට කියන්න ඕනේ අකුරට වැඩ කරන්න බැරි නම් තියලා පලයල්ලා කියලා” ඔහු කියන්නට විය. ඒ අසලින් ගිය රෝහල් සේවකයෙකු “මෙයාට මාර ප්ලෑන් තියෙන්නේ හැබැයි ඒවට සල්ලි නැහැ” යැයි කියමින් ගියේය. “සල්ලි” හරියට අකුරට වැඩ කරන්න මම ඕඩරේ දුන්නම, සක්වල සල්ලි ඔක්කොම මෙහේට ගලනවා. ඩොක්ටර් දන්නවා වැඩේ.... මගේ ඕඩරේට තමයි එහෙම වැඩ වෙන්නේ” යැයි කියා ඔහු යන්නට ගියේය.

මානසික රෝගියෙකු වූවත් ඔහුගේ කතාව වූයේද කොළඹ මැද පංතිය කතාකරන සොඳුරු ආඥදායකයකුගේ දේශපාලන ප්‍රවිශ්ටයමය. එහි වෙනසකට තිබූයේ මානසික රෝගියෙකු හෙයින් ඔහුට සිංහල බෞද්ධ යැයි තේරීමක් නොවීමය. එනිසා ඔහු කොළඹ ඉහළ මැද පන්තියට වඩා ප්‍රගතශීලී වූවෙකි.

කොළඹ මැද පංතියට අවශ්‍ය සොඳුරු ආඥාදායකයා සිංහල බෞද්ධයෙකුද විය යුතුය. ඒ සිංහල බෞද්ධකම බණ්ඩාරනායකගේ සිංහල බෞද්ධකමට වඩා සිරිල් මැතිව්ගේ සිංහල බෞද්ධකමට ඥාතිකම් කිව යුතුය. සිරිල් මැතිව්ගේ සිංහල බෞද්ධ දේශපාලනය විවෘත ආර්ථිකයෙන් අතහැර දැමෙන බහුතර සිංහල බෞද්ධ සමාජයේ ඡන්ද සඳහා ඉදිරිපත් කෙරුණකි. අසීමිතව ලිහා දැමුණු විවෘත ආර්ථිකයෙන් ජීවිතයට කිසිදු හව්හරණක් නොමැති බහුතර සිංහල බෞද්ධ ජනතාවට රටේ අයිතිය රැකීමේ හිස් “දේශප්‍රේමී” වගකීමක් ඔහු විසින් පවරනු ලැබිණ. එය දෙමළ ජනතාවට එදිරිව සිංහල සමාජයේ පැල කරනු ලැබිණ. 83 කළු ජූලියෙන් සනිටුහන් කෙරුණේ ඒ මෘග දේශ‍ප්‍රේමී සිංහල බෞද්ධ දේශපාලනයේ ප්‍රචණ්ඩත්වය විය.

එතැන් සිට විවෘත වෙළෙඳපොළ ආර්ථිකය හා සමගාමීව දකුණේ නාගරික මැද පන්තිය සොයන්නේ සිංහල බෞද්ධ ආඥාදායකයෙකි. එය  මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් වඩාත් ඔප මට්ටම් වූවකි. ඔහු රජෙකු සොයන මේ පසුගාමී සිංහල බෞද්ධ සමාජයට කදිමට ගැළපුනෙකි.“නිසි කලට වැසි ලැබෙන්නෙ රජු දැහැමි නම්” යැයි සිතන සිංහල බෞද්ධ මානසිකත්වයට ගැළපෙන අයුරු කපා මැසූ ප්‍රතිරූපය මහින්ද රාජපක්ෂගේ ප්‍රතිරූපය විය. නූතන රාජ්‍ය පාලකයෙකුගේ පෙනුමෙන් එහාට අතීතයට ගෙන යනු ලැබූ ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් “අපේ මහ රාජාණෝ” යැයි ස්තෝත්‍ර ගැයුණේ ඒ නිසාවෙනි. අද මේ නාගරික සිංහල බෞද්ධ වියතුනට ඇති අර්බුදය මහින්ද රාජපක්ෂට නැවත ජනාධිපතිවරණයකට ඉදිරිපත් වන්නට 19 වන ව්‍යාවස්ථා සංශෝධනයෙන් තබා ඇති තහංචියය. එබැවින් ඔවුහු විකල්පයක් සොයා ගෙන ඇත්තේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂගෙනි. ඔවුන් සොයාගිය සිංහල බෞද්ධ සොඳුරු ආඥාදායකයාට ඔහු ගැලපෙන්නේ යැයි සිතන හෙයිනි.

මීට වසරකට පමණ ඉහතින්ද ගෝඨාභය ජනාධිපතිවරණයට සුදුස්සකු සේ ඉදිරිපත් කිරීමට “වියත් මග” යැයි උත්සවයක් බොරලැස්ගමුවේ උත්සව ශාලාවක පැවැත්විණ. එය අසාර්ථක වූයෙන් “එළිය” යැයි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යාවස්ථා සම්පාදනය ගැන සම්මන්ත්‍රණ මාලාවක් ආරම්භ කෙරිණ. එයද එක සම්මන්ත්‍රණයකින් අහවර විය. මෙවර ගෝඨාභය වේදිකාවට ගෙනෙන්නට මේ කොළඹ ඉහළ මැද පංතික වෘත්තික හා ව්‍යාපාරික කණ්ඩායම විශාල මහන්සියක් ගෙන තිබේ. මෙවර ගෝඨාභයද එවැනිම දායකත්වයක් ඊට ලබාදි තිබිණ. එබැවින් මෙවර ඔහුගේ යළි දොරට වැඩුම නැවත. “වියත් මග” ලෙසින් පවත්වනු ලැබූයේ කොළඹ ෂැංග්‍රී-ලා හෝටලයේදීය. එයට 2500 කට අධික පිරිසක් ආරාධනා ලැබ තිබිණ. ඉන් දෙදහසක් සහභාගි වී යැයි ප්‍රධාන මාධ්‍ය වාර්තා කරනු ලැබීය.

මෙම ෂැංග්‍රී-ලා හෝටලය සිංගප්පූරු හිමිකම් ඇති ජාත්‍යන්තර අධි සුඛෝපභෝගී හෝටල් ජාලයක ශ්‍රී ලංකාවේ නවතම හෝටලය වේ. එය ස්ථානගත කෙරෙන්නේ කොළඹ අනෙක් සියලු හෝටල්වලට ඉහළින්ය. මෙවැනි හෝටලයක උත්සවයක් සඳහා මිල කිරීමේදී එක් පුද්ගලයෙකුට අවම රුපියල් 10,000 ක් වැය වන්නේය. එසේ වුවහොත් ඝෝඨාභය දොරට වැඩමවීමේ “ෂැංග්‍රී-ලා උත්සවයට” අනෙක් වියදම් අතහැර අවම වශයෙන් රුපියල් මිලියන 20 ක් හෝ එවැනි මුදලක් වැය කළ පුද්ගලයා හෝ පුද්ගලයන් කිහිප දෙනා කවුරුන්ද යන්නයි. ගෝඨාභය ඔසවා ගෙන එන්නට ඔවුන් එලෙසින් වැය කරන්නේ කාගේ උවමනාවටද යන්නය.

මේ ප්‍රශ්නය මා මතුකළ කිහිප තැනක තිබුණු පිළිතුර වූයේ ෂැංග්‍රී-ලා හෝටලයට කිසිදු වියදමක් නොවූ බවය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් එහි කළමණාකාරීත්වය ඒ සියලු පහසුකම් නොමිලේ ලබා දුන්නේ යැයි පිළිතුර විය. ඒ පිළිතුර තවත් ප්‍රශ්නයකට හේතු වන්නකි. ෂැංග්‍රී-ලා හෝටල් කළමණාකාරීත්වය එවැනි මිලියන ගණනක සේවාවක් ගෝඨාභය වැනි රැකියාවක් හෝ නොකරන, හිටපු ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම්වරයාට ලබා දෙන්නට ඔහුගේ ඇති විශේෂත්වය කුමක්ද යන්නය. එයට උත්තරය ඇත්තේ ගෝඨාභයම මීට පෙර ප්‍රධාන පෙළේ ඉංග්‍රීසි පුවත්පතකට කර තිබූ ප්‍රකාශයකය.
එහි ඔහු කියා තිබූ කතාවට අනුව කොළඹ හමුදා මූලස්ථානය පිහිටි රාජ්‍ය ඉඩම තමන්ගේ ෂැංග්‍රී-ලා හෝටලය සඳහා සුදුසුම භුමිය යැයි තෝරාගෙන ඇත්තේ හෝටල් හිමිකරුවන්ය. එය දෙසතියක් ඇතුලත හෝටල් හිමිකරුවන්ට ලබා දෙන්නට තමන් පියවර ගත්තේ යැයි ගෝඨාභය එහිදි පවසා තිබිණ. ඔහු එය මහත් ආඩම්බරයකින් පවසා තිබුයේ එලෙස තීන්දු ගැනීමට නොහැකි නම් ආයෝජකයන් මෙහි නොඑන බව කීමටය. අපට එහි ප්‍රශ්න කිහිපයක් ඇත. ඒ ඉඩමේ රාජ්‍ය තක්සේරුවට අනුව වෙළෙඳපොළ මිල කුමක්ද? ඒ සඳහා වෙනත් ගැණුම්කරුවන් නොවුණිද? ගෝඨාභයගේ කතාවට අනුව එය ෂැංග්‍රී-ලා හෝටල් අයිතිකරුවන් සමග කෙරුණු සෘජු වෙළෙඳාමකි.

එයම මහා දූෂණයකි. මහ භාණ්ඩාගාරයට බැර විය යුතු ඉඩම අලෙවිකර ලබාගත් මුදල කැබිනට් පත්‍රිකාවක් මගින් වෙනත් බැංකු ගිණුමක තැන්පත් කිරීමද බරපතල වරදකි. එවැනි මුදල් වෙනම බැංකු ගිණුම්වලට බැර කරන්නට ඇමති මණ්ඩලයට තබා විධායක ජනාධිපතිවරයාට හෝ බලයක් අයිතියක් නැත. එබැවින් කැබිනට් පත්‍රිකාවක් තිබුණත් නොතිබුණත් එය බරපතල මුදල් අක්‍රමිකතාවකි. ඒ සියල්ලෙහි යටි පෙළ අරුත වන්නේ ඒ ගණුදෙනුවෙන් ෂැංග්‍රී-ලා හෝටල් හිමිකරුවන්ට රුපියල් කෝටි ගණනක ලාබයක් තිබූ වගය. එබැවින් ඇතැමුන් යෝජනාකරන අයුරු ගෝඨාභයගේ “වියත් මග” උත්සවයට අයිතිකරුවන් ෂැංග්‍රී-ලා හෝටලය නොමිලේ ලබාදුන්නේ නම් එය ප්‍රමාද කර ඔහුට දෙනු ලැබූ අල්ලසකි. ඊලඟ ජනාධිපතිවරණය සඳහා වියත් සිංහල බෞද්ධ නායකයෙකු තේරීමෙදි බොහෝ දෙනා පමණක් නොව ගෝඨාභය ඉංග්‍රීසි පුවත් පතකට කියා තිබුණේ මේ යුගයේ ලොව පුරා ජනතාව තෝරාගන්නේ සම්මතයෙන් බැහැර ඩොන්ලඩ් ට්‍රම්ප් වැන්නවූත් බවය. ගෝඨාභය කියන අයුරු නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ස්ථාවර රටක් වෙනුවෙන් අවශ්‍ය වන්නේ එවැනි සම්මතයෙන් බැහැර නොසැලී නොපැකිළිව තීන්දු ගත හැකි නායකයෙකු නම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ඇති සුදුසුකම කවරේද?

ඔහු ඉංග්‍රීසි පුවත්පතකට කියා තිබූ අයුරු මේ රටට හොඳම නායකයා මහින්ද රාජපක්ෂ වූවත් 19 වන ව්‍යාවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඔහුට එම අවස්ථාව අහිමි කර ඇති බැවින් දිනිය හැක්කේ මහින්ද රාජපක්ෂයේ පූර්ණ සහය ලබන්නෙකුට පමණි. ඔහු සිතා ඉන්නේ ඔහුට ඒ සුදුසුකම ඇත කියාය. එහෙත් එය ගෝඨාභයට ලැබෙන්නේ නැත. ඊලඟ ජනාධිපතිවරණයෙන් තමන් හැර වෙනත් කිසිවෙකු ජනාධිපති කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ සූදානම් නොවනු ඇත. බන්ඩාරණායක පවුල ජනාධිපති අපේක්ෂක කොබ්බෑකඩුවගේ කකුලෙන් ඇද්දාක් මෙන් තමන්ගේ පවුලේ වෙනත් කෙනෙකුගේ කකුලෙන් අදින්නට අපේක්ෂකයෙකු නම් කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂට නොහැක. රාජපක්ෂ පවුලේ අවසාන තීන්දු ගැනෙන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ අභිමතය අනුව පමණි. ඒ භිමතය අනුව නාමල්ගේ සුදුසුකම් මෝරා සම්පූර්ණ වන තෙක් මහින්දම දේශපාලනය කළ යුතුය. ඔහු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පසුපස එළවන්නේ ඒ නිසාය.
 

ඒ පවුලේ දේශපාලනය පැත්තකින් තබා ගෝඨාභයගේ සුදුසුකම් ගැන කතා කළ හොත් එය සටහන් කළ හැක්කේ කෙලෙසද? ඉතා කෙටියෙන් එය මෙවැනිය. (1) මේ රටේ සුදු වෑන් සංස්කෘතියක් බිහි කිරීම. (2) මේ රටේ දෙමළ විරෝධයට අමතරව ප්‍රචන්ඩ මුස්ලිම් විරෝධයකට දායක වීම. (3) ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනයට සම්බන්ධව සැකයට පාත්‍රව සිටීම. (4) හමුදා බලය යටතේ ඝාතන කල්ලියක් තබාගත්තේ ඇයි චෝදනා එල්ලවීම. (5) පෝද්දල ජයන්ත ඇතුළු මාධ්‍යවේදීන් පැහැරගෙන යාමටත් වද හිංසා පැමිණ වීමටත් චෝදනා එල්ලවී තිබීම. (6) ඇවන්ගාඩ් ගනුදෙනු සම්බන්ධව සැකයට භාජනය වීම. (7) තම පියා වෙනුවෙන් අනුස්මරණ සංකීර්ණයක් ඉදිකිරීම සඳහා රජයේ මුදල් අපහරණය සහ අවභාවිත කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබීම වැනි කිහිපයක් ඇත. ප්‍රසිද්ධියේ කෙරෙන මෙවැනි චෝදනා හමුවේ මුදල් දූෂණ සම්බන්ධයෙන් හා වෙනත් චෝදනා සම්බන්ධයෙන් ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීමටත් නඩු පැවරීමටත් බෙහෙවින් ඉඩ ඇත. ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම් ලෙස නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කළේ යැයි ද රටේ නායකයා ලෙස තේරී පත් වුවහොත් නීතිය අකුරට ක්‍රියාත්මක කරන්නේ යැයිද ඉදිරිපත් වන්නේ නම් නීතිය හමුවට ගොස් තමන්ගේ නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කිරීමට ඔහු බියවිය යුතු නැත. බැසිල් හා නාමල් රාජපක්ෂ මෙන් නීතිය ඉදිරියේ පෙනී සිටීමට ඔහුද සූදානම් විය යුතුය. එහෙත් චෝදනා සඳහා තමන් අත්අඩංගුවට පත්වේ යැයි හැඟුණු හැම විටම ගෝඨාභය අධිකරණයේ පිහිටෙන් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැලකින. අද ඔහු එළියේ සිටින්නේත් වියත් මග උත්සවයට පැමිණිය හැකි වූයේද අධිකරණයෙන් ලබාගත් අවසරයෙනි. මෙවැන්නෙකු ඊලඟ ජනාධිපතිවරණය සඳහා සූදානම් කර ඉදිරිපත් කරන්නට කොළඹ වියතුන් හා කවර ඝනයේ ව්‍යාපාරිකයන් වුව සැලසුම් කෙරුවාට ගෝඨාභය රාජපක්ෂට නාම යෝජනා දෙන කිසිදු ප්‍රධාන පක්ෂයක් නැත. එජාපයෙන් කිසි දිනක ගෝඨාභයට නාම යෝජනා ලැබෙන්නේ නැත. නැවත වරක් ජනාධිපතිවරණය නොඑන පොරොන්දු පිට පැමිණි ජනාධිපති සිරිසේන විශ්‍රාම නොයන බව පවසයි. එසේ නොවුනත් ශ්‍රීලනිපයෙන් ඔහුට නාම යෝජනා ලැබෙන්නේද නැත. “රාජයෝග” ඇති කිහිප දෙනෙකු එහිද ඇත. මහින්ද රාජපක්ෂට නොහැකි හෙයින් සහ නාමල් රාජපක්ෂ තවමත් කනිෂ්ඨයෙකු වන හෙයින් ඉදිරිපත් නොකෙරුණේ පොහොට්ටුවෙන් ගෝඨාභයට ජනාධිපතිවරණයකදී නාම යෝජනා ඉල්ලා ගත හැක්කේ විමල්  වීරවංශගේ හෝ ගම්මන්පිලගේ පක්ෂයෙන් පමණි. එවැනි තේරීමක් නම් ඔහුට ගැළපෙනු ඇත. ඔවුන්ටද මේ දිනවල කරකියාගත හැකි  කිසිත් නොමැති හෙයිනි.

කුසල් පෙරේරා 

Comment (0) Hits: 76

නව ලිබරල්වාදය සහ ආර්ථික ස්වෛරීත්වය:තමරා කුනනායගම්ට පිළිතුරක් !

“ශ්‍රී ලංකාව නව ලිබරල්වාදී ආර්ථික ඝාතකයන්ගේ අරමුණු ප්‍රකාරව ස්වකීය ආර්ථික ස්වෛරීත්වය නැති කරගෙන තිබේ”  – -තමරා කුනනායගම්

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ හිටපු නිලධාරිනියක් සහ හිටපු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නිලධාරිනියක් ද, දැනට සිවිල් සහ මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිනියක් මෙන්ම පොදු කරුණු පිළිබඳ අදහස් දක්වන්නියක් ද වන තමරා කුනනායගම් පසුගිය සතියේ කොළඹ පැවති ප්‍රසිද්ධ සම්මන්ත්‍රණයකදී ශාස්ත්‍රීය පත්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කළාය. එහි මාතෘකාව වුණේ, ‘ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය, ජාත්‍යන්තර සබඳතා සහ ජාතික ස්වෛරීත්වය අතර ඇති ගතික අන්තර්-සබඳතා’ යන්නයි. මෙම සම්මන්ත්‍රණය සංවිධානය කර තිබුණේ, මෑතකදී පිහිටුවා ගත් ‘දේශපාලන-ආර්ථික විද්‍යා ශ්‍රී ලංකා සංවිධානය’ සහ කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ආර්ථික විද්‍යා අංශය සහ එහි ආර්ථික විද්‍යා ශිෂ්‍ය සංගමය විසිනි.

ආර්ථික ස්වෛරීත්වය නැති වීමකුනනායගම්ගේ ප්‍රවාදය වුණේ, ශ්‍රී ලංකාව තමන්ගේ ආර්ථික ස්වෛරීත්වය අහිමි කරගෙන ඇති බවයි. එයින් ඈ ගම්‍ය කෙළේ, තමන්ගේ ආර්ථික ඉරණම ගැන තීන්දු ගැනීමේ හැකියාවක් තවදුරටත් ශ්‍රී ලංකාවට නැති බවයි. ඇගේ චෝදනාව, මෙතෙක් බලයේ සිටි සියලු ආණ්ඩු වෙත පොදුවේ එල්ල වුවත්, ඒ චෝදනාවෙන් විශාල පදාසයක් ඈ බැර කෙළේ වර්තමාන යහපාලන ආණ්ඩුවටයි. එහිදී පවා, ඇගේ චෝදනාව එල්ල වුණේ අගමැතිවරයාගේ පාර්ශ්වයට මිස ජනාධිපතිවරයාගේ පාර්ශ්වයට නොවේ. සිය කතිකාව තුළ ඈ ගොනු කොට තිබූ සියලු නිදර්ශන ඈඳී තිබුණේ, අගමැතිවරයා සහ ඔහුගේ කැබිනට් සගයන් විසින් ගන්නා ලද තීරණ සමග ය.

‘මොන්ට් පෙලරින් සමාජය’ බිහි වීමතමාගේ කතිකාවට අදාළ බොහෝ කරුණු ඈ වෙහෙස වී ගොනු කරගෙන තිබුණි. ඒවා පරිස්සමින් විශ්ලේෂණය කොට තිබූ ඈ, එය ශ්‍රී ලංකාවට අදාළ වන සැටි අවධාරණය කොට තිබුණි. එම කරුණු ආශ්‍රයෙන්, ශ්‍රී ලංකාව තමන්ගේ ආර්ථික ස්වෛරීත්වය දැනටමත් නැති කොටගෙන ඇති බව තීරණය කොට තිබූ ඈ, එය ‘මොන්ට් පෙලරින් සමාජයේ’ ඉතිහාසයට ඈඳා තිබුණි. මෙය, 1947 දී ගොඩනැගුණු සංවිධානයකි.

ස්විට්සර්ලන්තයේ මොන්ට් පෙලරින් නුවර පැවති රැස්වීමකදී, විසිවැනි සියවසේ මැද භාගයේ ලෝකයේ ප්‍රමුඛ පෙළේ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් පිරිසක් දැරූ චින්තනයක් විධිමත්ව සංගෘහිත කිරීම එහිදී සිදු විය. මේ ව්‍යාපාරය පසුපස සිටි කෙනා වශයෙන් තමරා කුනනායගම් හඳුනාගෙන තිබුණේ ෆ්‍රියෙඞ්රික් හයෙක් වුව ද, එය තනි පුද්ගලයෙකුගේ නිර්මාණයක් නොවුණි. එදා ලෝකයේ සිටි ප්‍රමුඛ පෙළේ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් වන ෆ්‍රෑන්ක් නයිට්, ලුඞ්විග් වොන් මිසස්, ජෝර්ජ් ස්ටිග්ලර් සහ මිල්ටන් ෆ්‍රීඞ්මාන් ද, මහා දාර්ශනික කාල් පොපර් ද ඒ අතර වුහ. ඔවුන්ගේ විෂය පථය වුණේ, වෙනත් කරුණුවලට අමතරව, ප්‍රකාශනයේ නිදහස සහ නිදහස් වෙළඳපොළ ආර්ථිකයයි. නිදහස් අදහස් හුවමාරුව සඳහා වන වේදිකාවක් ගොඩනැගීම මිස ප්‍රචාරකවාදී ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් කටයුතු කිරීම ඔවුන්ගේ අරමුණ නොවුණි. ඔවුන්ගේ මතයට අනුව, මිනිස් වර්ගයාගේ සතුට උපදින්නේ, තමාට ප්‍රියමනාප යැයි හැඟෙන දෙයක් කිරීමට කෙනෙකුට ඇති නිදහස තුළිනි. එබැවින් එම නිදහස සීමා කෙරෙන හෝ උල්ලංඝණය කෙරෙන සෑම අංශයක් ගැනම අවධානය යොමු කිරීම මේ චින්තනයේ හරය වශයෙන් පැවතියේය.

ඉහත නම් සඳහන් පුද්ගලයන්ගෙන් තිදෙනෙක්, එනම්, හයෙක්. ස්ටිග්ලර් සහ ෆ්‍රීඞ්මාන්, ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ නොබෙල් ත්‍යාගලාභීන් ය. එම පිරිස අතරේ සිටි නයිට්, ඒ නොබෙල් ත්‍යාගලාභීන් දෙදෙනාගේ ගුරුවරයා ය. ඔවුන් අතරේ සිටි, ආර්ථික විද්‍යාඥයෙකු නොවන එකම තැනැත්තා වන කාල් පොපර්ව සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙන්නේ, විසිවැනි සියවසේ විද්‍යාත්මක චින්තන වීමංසාවේ පුරෝගාමියා වශයෙනි. එබැවින් මොන පැත්තකින් ගත්තත්, මේ ‘මොන්ට් පෙරලින් සමාජ’ ව්‍යපාරයේ නිර්මාතෘවරුන් විසිවැනි සියවසේ ආර්ථික විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ දැවැන්තයන් මිස නිවටයන් නොවේ. එවැනි දැවැන්තයන්ගේ චින්තනයක් විවේචනය කිරීමට තරම් හයියක් තමරා කුනනාගයගම්ට තිබීම ප්‍රශංසාවට කාරණයකි.

ලෝකයේ රටවල් කෙරෙහි ‘මොන්ට් පෙලරින් සමාජයේ’ බලපෑමකුනනායගම් සිතන පරිදි, ලංකාවට යෝග්‍ය ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති කවරේදැ යි තීරණය කිරීමේදී අපේ නායකයන්ට බලපා ඇත්තේ ඉහත කී ‘මොන්ට් පෙලරින් සමාජයේ’ මතිමතාන්තර ය. මේ නායකයන් රැඳෙන න්‍යායික පදනම වන්නේ, නව ලිබරල් ආර්ථික චින්තනයයි. නව ලිබරල් ආර්ථික චින්තනය තුළ, සංවර්ධිත රටවල්වල සිට සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් වෙතට ප්‍රාග්ධනය නිදහසේ ගලා යාම නිර්දේශ කෙරේ. ඊළඟට, එවැනි ප්‍රාග්ධන අරමුදල් උරා ගත හැකි වන ආකාරයෙන් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල්වල ආර්ථිකයන් සූදානම් කැරැවිය යුතු බවත් නිර්දේශ කෙරේ.

මේ ප්‍රතිපත්තිමය පැකේජය තුළ, රාජ්‍ය අංශය කුඩා වීම, රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් පෞද්ගලීකරණයට ලක්කිරීම, ආර්ථිකයන් ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම සහ නිදහස් කිරීම ඇතුළත් වන අතර, නිදහස් සහ විවෘත වෙළඳපොළ හඳූන්වා දෙමින් විදේශ අංශයේ ප්‍රතිපත්ති සකසා ගැනීම නිර්දේශ කෙරේ. බහු-පාර්ශ්වීය ණය දෙන ආයතන, විශේෂයෙන් ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ණය දීමට ඇති ඔවුන්ගේ ශක්තිය පාවිච්චියට ගනිමින් ඉහත කී ප්‍රතිපත්ති පැකේජය සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් තුළ ක්‍රියාත්මක කැරැවීමට යත්න දරයි. අනතුරුව, එම නව-ලිබරල්වාදි ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති අනුව කටයුතු කිරීමට ඒ ඒ රටවල නායකයන් හරහා ඔවුන්ගේ ආණ්ඩු කෙරෙහි බලපෑම් ඇති කරවයි.

මේ නව-ලිබරල් ප්‍රතිපත්තිය ලංකාවේ ප්‍රකාශයට පත්කෙරෙන ප්‍රධාන ආයතන දෙකක් කුනනායගම් හඳුනාගෙන ඇත. එකක් වන්නේ, ‘ප්‍රතිපත්ති අධ්‍යයන ආයතනයයි’. ඕලන්ද ආණ්ඩුවේ මූල්‍යාධාර සහ තාක්ෂණික උපකාර මත 1989 දී එය පිහිටුවන ලද්දේ, ප්‍රතිපත්ති සම්පාදක ස්වාධීන බුද්ධි මණ්ඩලයක් වශයෙනි. අනෙක වන්නේ, මෑතකදී පිහිටුවන ලද ‘ඇඩවොකාටා ආයතනයයි’. ඔවුන්ගේ අරමුණ වන්නේත්, ඉහත කී නව-ලිබරල් චින්තනයක් රටේ ස්ථාපිත කිරීමයි. කුනනායගම් සිතන විදිහට, මේ ආයතන දෙකේම ප්‍රධානියා වශයෙන්, නව-ලිබරල්වාදී ආර්ථික විද්‍යාඥයෙකු වන රසීන් සාලි පත්ව සිටීම, ඇගේ තර්කය සනාථ කරන්නකි.

බටහිර ආර්ථික මතිමතාන්තර මැඩලීමට ‘තෙවැනි ලෝකවාදය’කුනනායගම්ගේ තර්ක මාදිලිය අලුත් එකක් නොවේ. ඈට පෙර, තුන්වැනි ලෝකයේ චින්තකයන් බොහොමයක්, බටහිර ආර්ථික සහ දේශපාලනික බලවතුන් විසින් තුන්වැනි ලෝකයේ රටවල් මේ ධනවාදී ක්‍රමය තුළ සූරාකනු ලබන සැටි ලියා තිබේ. ඊජිප්තු ජාතික සමීර් අමීන්, ජරමානු-ඇමරිකානු ආර්ථික විද්‍යාඥ අන්ද්‍රේ ගුන්ඩ ෆ්‍රෑන්ක් සහ ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යාඥ ඉම්මානුවෙල් වොලර්ස්ටයින් ඒ අතර වෙති. මේ චින්තකයන් විසින් ගෙනහැර දක්වන ලද ප්‍රවාදය දළ වශයෙන් හැඳින්වෙන්නේ, ‘තෙවැනි ලෝකවාදය’ වශයෙනි. මේ ‘තෙවැනි ලෝකවාදයේ’ මූලික කරුණු කිහිපයක්, වෙනිසුවෙලානු මාධ්‍යවේදියෙකු වන කාර්ලෝස් රැන්ගල් පහත පරිදි පෙළ ගස්වා තිබේ:

1. බටහිර ලෝකයේ දියුණුවට සහ තුන්වැනි ලෝකයේ නොදියුණුවට මූලික හේතුව, තුන්වැනි ලෝකයේ රටවල් කෙරෙහි දියුණු බටහිර පාලකයන් විසින් ගෙන ගිය යටත්විජිත පාලනයයි. 2. එක රටකට හානියක් නොකොට කිසි රටකට ධනය හෝ සෞභාග්‍ය ළඟා කර ගැනීමේ ක්‍රමයක් නැත. 3. දියුණු ලෝකය තමන්ගේ කාර්මික භාණ්ඩ වැඩි මිලකට තුන්වැනි ලෝකයට විකිණීමෙන් ද, තුන්වැනි ලෝකයේ ප්‍රාථමික භාණ්ඩ අඩු මිලකට ලබා ගැනීමෙන් ද සූරාකෑම සිදු කරගෙන යනු ලැබේ.4. බටහිර ලෝකයා මෙන්ම, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ලෝක බැංකුව සහ ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව වැනි ණය දෙන ජාත්‍යන්තර ආයතන එකී හැකියාව, තුන්වැනි ලෝකය මත නව-යටත්විජිතවාදය අභ්‍යාස කිරීම සඳහා පාවිච්චියට ගනු ලැබේ.5. තුන්වැනි ලෝකය තුළ සංස්කෘතික යටත්විජිතවාදයකුත් තිබේ. ඒ, ස්වදේශීය භාවිතාවන් සහ සාරධර්ම හෑල්ලු කොට බටහිර සංස්කෘතිය ඔවුන් මත පැටවීමෙනි.6. තුන්වැනි ලෝකයේ බුද්ධිමය සම්පත බටහිර ලෝකයට ඇද ගැනීම තුළින් එකී තුන්වැනි ලෝකයට සැබෑ සංවර්ධනයක් ඇති කර ගැනීමට ඇති හැකියාව ඔවුන්ගෙන් උදුරා ගනු ලැබේ.මියගිය ‘තෙවැනි ලෝකවාදය’ ජාතික නායකයන් විසින් ගලවා ගැනීමමේ කරුණු ඇත්තෙන්ම විවාදාත්මක ය. එසේම, සැබෑ ලෝකයේ ආර්ථික දත්ත සහ සංඛ්‍යා ලේඛන මගින් ඒවා සනාථ කොට නැත. එහෙත් 1989 දී බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටෙන තෙක් සහ දෙවැනි ලෝකය වශයෙන් ගැනුණු සෝවියට් කඳවුර බිඳ වැටෙන තෙක්, තුන්වැනි ලෝකයේ චින්තන නායකයන් හරහා ඉහත කී ‘තෙවැනි ලෝකවාද’ මතය එක දිගටම සමාජගත කෙරුණි. මේ ‘තෙවැනි ලෝකවාදීන්’ තමන්ගේ දෘෂ්ටිවාදයන් බොහෝ කොට සකසා ගත්තේ සමාජවාදී ‘දෙවැනි ලෝකයෙන්’ නිසා, එම දෙවැනි ලෝකය කඩා වැටීමත් සමගම ‘තෙවැනි ලෝකවාදයත්’ කඩා වැටුණි. එසේ වෙතත්, ලෝකයේ ඇතැම් තැන්වල දේශපාලනික නායකයෝ ඒ ඒ රටවල තමන්ගේ බල පදනම් රැක ගැනීම සඳහා අර කියන ‘තෙවැනි ලෝකවාදය’, තවදුරටත් කරේ තියාගෙන ගියෝය.

එය ද, මැද පෙරදිග ලෝකයේදී අභාවයට පත්විය. ඒ, ටියුනීසියාව, ඊජිප්තුව සහ ලිබියාව වැනි රටවල්වල ඇති වූ විප්ලව හරහා ය. ඉහත කී ආකාරයේ ජාතික නායකයන්ව මේ විප්ලව තුළින් ඉවත් කර දැමුණි. එහෙත් ආසියාවේ, විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ, නායකයන් සහ මහජන මත ගොඩනගන්නන්, ජාතිකවාදී සහ නව-ලිබරල්වාද-විරෝධී ස්ථාවරයන් ගනිමින්, ‘තෙවැනි ලෝකවාදය’ මතම එල්බ සිටිනු පෙනෙන්ට තිබේ. ඒ අනුව, අපේ රටේ පවතින ආර්ථික අවස්ථාවන් කලමනාකරණය සඳහා ඉදිරිපත් වන ඕනෑම විදේශ රටකට මොවුහූ විරෝධය දක්වති. වෙනත් රටකින් මේ රටට දෙන ඕනෑම අනුග්‍රහයක් හෝ සහනයක් මොවුන් සලකනු ලබන්නේ, ජාතික අවශ්‍යතා පාවා දීමකට පාර කපන්නක් වශයෙනි. එවැනි අවස්ථාවන්, ජාතියට එරෙහි කුමන්ත්‍රණ වශයෙන් සලකනු ලැබේ.

(ඉතිරිය ඉදිරියට)

ආචාර්ය ඩබ්. ඒ. විජේවර්ධන 
(2018 ජුලි 11 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sri Lanka Has Lost Economic Sovereignty, Target of Neo-Liberal Hitmen නැමැති ලිපිය සිංහලට පරිවර්තනය කෙළේ ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග්‍රහයෙනි)

Comment (0) Hits: 27

වියත් මග සමුළුව- බුද්ධිවාදය සහ සිහිබුද්ධිය

ලෝකයේ ආර්ථික කේන්ද්‍රය අනාගතයේදී ඇමරිකාවෙන් ආසියාවට මාරු වීමේ සන්දර්භය මත හිඳිමින්, ‘ශ‍්‍රී ලංකාව එම අවස්ථාව අල්ලා ගත යුතුය’ යන උද්ධෘතය යටතේ, ‘වියත් මග’ වාර්ෂික සමුළුව පිළිබඳ වාර්තාවක් ලහිරු පොත්මුල්ල විසින් පසුගිය 16 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පත්ට සපයා තිබුණි. 

‘බුද්ධිවාදය සහ බුද්ධිය’ යන මාතෘකාව විරුද්ධාභාසයක් හෙවත් පරස්පරයක් වශයෙන් කෙනෙකුට පෙනෙන්ට පුළුවන. බොහෝ සත්‍යයන් වූ කලී, පරස්පරයන් ය. මේ ගැන යම් පැහැදිළි කිරීමක් අවශ්‍යයි. බුද්ධිවාදය යනු. දැනුම එක්රැුස් කර ගැනීම සහ එම දැනුම සිතේ ගබඩා කර ගැනීම ය. අනිත් අතට, බුද්ධිය යනු, සිත විසින් පාවිච්චියට ගන්නා මෙවලමකි. එය, දැනුම ලබා ගැනීම සඳහා යොදා ගැනේ. ඒ අනුව, බුද්ධිවාදය සහ බුද්ධිය යනු, එකිනෙකින් වෙනස් කාරණා දෙකකි. එහෙත් ඒවා එකිනෙකට සහසම්බන්ධී ය. බුද්ධිවාදය යනු බුද්ධිය නොවේ. එසේම, බුද්ධිය යනු බුද්ධිවාදයත් නොවේ. බුද්ධියෙන් කෙරෙන්නේ, විමසා බැලීමයි. මතුපිටින් සමාන සේ පෙනෙන, එහෙත් ඇත්ත වශයෙන් සමාන නොවන දේවල් කිරා බැලීමේ හැකියාව බුද්ධිය වශයෙන් ගැනේ. හෙවත් යෝනිසෝමනසිකාරයයි. හින්දු වේදාන්ත දර්ශනවාදයේදී සංස්කෘති භාෂාවෙන් එය හැඳින්වෙන්ටන්, ‘විවේක’ නමිනි. 

‘වියත් මග’ සමුළුව ගත්තොත් එය, එහි සභාපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ප‍්‍රතිරූපය ගොඩනැංවීමේ ප‍්‍රචාරකවාදී ප‍්‍රාරම්භයක් වන අතර, 2019 දී පැවැත්වීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණයේ අපේක්ෂකත්වය සඳහා ඔහුට සහාය වීමේ එක් ව්‍යායාමයකි. සමුළුවේ තේමාව වුනේ, ‘බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වුනු ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ යන්නයි. එම තේමාව ආටෝපවත් කර ගැනීම සඳහා දේශීය සහ විදේශීය බුද්ධිමතුන් හත්අට දෙනෙකු ඊට සහභාගී කරවා ගැනීමට ගෝඨාභය රාජපක්ෂට හැකි වීම පුදුමයක් නොවේ. කථිකයන් අතරට දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජාතිකයන් දෙන්නෙකු විශේෂයෙන් ඇතුළත් කර ගැනීම චේතනාන්විතව කළ දෙයකි. තමාගේ ජනාධිපති අපේක්ෂාව තුළ සියලූ ජන කොටස් ඇතුළත් කර ගන්නා ගතිකත්වයක් ඇති බව පෙන්වීමටත්, ශ‍්‍රී ලාංකීය සමාජයේ බහුවිධ භාවය පිළිගැනීම හරහා සුළු ජාතිකයන්ව ඊට ඇද ගැනීමත් ඒ මගින් අපේක්ෂා කරන්ට ඇත. 

ශ‍්‍රී ලාංකික ප‍්‍රවාසිකයන්, නොමිලේ ලැබෙන ගුවන් ගමන් ටිකට් පතක් සහ කෑමබීම ඉඳුම්හිටුම් සමග නිවාඩුවකට මව්රටට පැමිණීමට ලැබීම ගැන උදක්ම පිනාගියාට සැක නැත. සමුළුව ආටෝපවත් කරමින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ජනාධිපති අපේක්ෂාව සඳහා වන සිය සහාය ගම්‍ය කිරීමත්, ඔහු තේරී පත්වුනොත් ගොඩනැගීමට බලාපොරොත්තු වන ‘බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වුනු ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ සඳහා වන තේමාවට යම් විශ්වසනීයත්වයක් ලබා දීමත්, ඔවුන්ට පැවරුනු වගකීමකි. ඒ සඳහා, ගෝඨාභයගේ අපේක්ෂිත ජනාධිපති තන්ත‍්‍රය තුළ සැපයෙන පාරිතෝෂ ‘පොරොත්තු ලේඛනයට’ තමන් ද ඇතුළත් වන බවට යම් සහතිකයක් දැන් ඔවුන්ට තබා ගත හැකිය. 

මුලින් මා දැක්වූ නිරීක්ෂණයන්ගෙන් ඈත්ව, දැන් මේ සම්පත් දායකයන් ඉදිරිපත් කළ අදහස් ගැන විවේචනාත්මකව විමසා බැලීමට මම කැමැත්තෙමි. එහිදී මා දක්වන අදහස් සීමාවන්නේ, මාධ්‍ය හරහා මෙම සමුළුවට අදාළව සපයා තිබූ වාර්තාවන්ට පමණි. එසේ කරන අතරේ, මම නමට කලින් පී.එච්.ඞී. අකුරු සහිත බුද්ධිමතෙකු නොවන බවත්, හුදෙක් සාමාන්‍ය අවබෝධය සහිත සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකු වන බවත් කියමි.

බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වුනු ශ‍්‍රී ලංකාව 

ඉහත සඳහන් සටන් පාඨය තුළට, උගතුන්, බුද්ධිමතුන්, වෘත්තිකයන්, කළමනාකාර සහ තාක්ෂණ විශේෂඥයන් ඇතුළත් කර ගන්නා ගමන්ම ඔහුගේ ප‍්‍රතිපත්ති සහ ක‍්‍රියාකාරකම් බුද්ධිමය වශයෙන් උත්තේජනය වන බව ගම්‍ය කෙරේ. ශ‍්‍රී ලංකාවේ යථාර්ථය අනුව ගත් විට, මේ අන්ධ ශුභවාදය ප‍්‍රායෝගික ද? මම නැතැ යි කියමි. ඊට මා දක්වන හේතු පහත සඳහන් පරිදි ය:

1. ප‍්‍රථම සහ වැදගත්ම කාරණය වන්නේ, රටක පාලනයක් බුද්ධියෙන් සජ්ජිත වීමට නම්, රටේ ව්‍යවස්ථාදායකය හෙවත් පාර්ලිමේන්තුව ‘බුද්ධියෙන් බලගැන්වුනු’ පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත විය යුතු බව ය. එහෙත් යථාර්ථය වන්නේ, බුද්ධිමතුන් කෙසේ වෙතත්, පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතරයක් සාමාජිකයන්ට සාමාන්‍ය පෙළ හෝ උසස් පෙළ අධ්‍යාපනික සහතිකයවත් නැති බව ය. එවැනි පුද්ගලයන්ගෙන් රටට ලැබිය හැකි බුද්ධිමය ආවේශය කුමක්ද? ආණ්ඩුව යනු රටක ‘ගාමක යන්ත‍්‍රයයි’. එහෙත් මෙරටේ එම යන්ත‍්‍රයට ගාමකත්වය සැපයෙන්නේ බුද්ධියෙන් නොව, ආගමික සහ ජාතිවාදී ඝනයට ගැනෙන ‘චිත්තවේගී ආවේශයන්ගෙනි.’

2. ප‍්‍රථම පියවරක් වශයෙන්, අර කියන බුද්ධිමය ආවේශය සපයා ගැනීමට නම්, පිළිගත් විශ්ව විද්‍යාලයකින් හෝ උසස් අධ්‍යාපනික ආයතනයකින් ලබා ගත් උපාධියක් හෝ ඊට සමාන වෘත්තීය අධ්‍යාපනික සුදුසුකමක් තිබීම, පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වීමේ අවම සුදුසුකමක් වශයෙන් සැලකිය යුතුව තිබේ.

3. මේ අතර, බුද්ධිවාදය සඳහා සමානාත්මතාවයේ මූලධර්මය අත්‍යාවශ්‍ය ප‍්‍රතිපත්තියක් වන්නේය. විශේෂයෙන් ලංකාව වැනි බහු-සංස්කෘතික සමාජයක් තුළ, ජනතාවට සහ පාලකයන්ට ලෞකික දැක්මක් සහ ආකල්පයක් තිබිය යුතුය. බහුතරයේ ආගම ‘විශේෂයෙන් බලගන්වන’ හැඟීම්බර, ආගමික ප‍්‍රතිපාදනයක් අඩංගු ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් තිබීම, ඉහත කියූ ‘බුද්ධිමය වශයෙන් බලගන්වන ශ‍්‍රී ලංකාව’ සමග පරස්පර වන්නේය. බුද්ධිමය බලගැන්වීම ව්‍යුත්පන්න විය හැක්කේ, ලෞකික ආවේශයක් තුළින් පමණි. එබැවින්, ‘බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වුනු ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ශ‍්‍රී ලංකාව ලෞකික රාජ්‍යයක් වීම අනිවාර්ය කෙරේ. 

4. ලංකාවේ වෙසෙන පුළුල් ජනතාව, යම් මට්ටමක අධ්‍යාපනයක් තුළින්, තමන් තුළ පවතින වාර්ගික-ආගමික අගතීන් සහ අවිද්‍යාව ඉවතලන්නේ නැති තාක් කල්, ‘බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වුනු ශ‍්‍රී ලංකාවක්’ පිළිබඳ බලාපොරොත්තු තබා ගැනීම හුදු සිහිනයක් පමණි. 

5. අද අපට දකින්ට ලැබෙන්නේ මීට හාත්පසින් වෙනස් තත්වයකි. රටේ පවතින ප‍්‍රශ්න සඳහා වන ප‍්‍රගතිශීලී විසඳුම් බුද්ධිමතුන් සහ වෘත්තිකයන් විසින් ඉදිරිපත් කරන විට, සිංහල බෞද්ධ ආවේශයට යට වන සංඝ නිකායන් සහ වෙනත් අන්තවාදී කොටස් ඒවා කඩාකප්පල් කරති. වෙනත් රටවල් සමග ඇති කරගන්නා වෙළඳ ගිවිසුම්, පෞද්ගලික ආයතන හරහා උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා සලසා ගැනීම, පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල ඇති කිරීම සහ ජාතික ප‍්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා අලූත් ව්‍යවස්ථාවක් ඇති කර ගැනීමට ගන්නා ප‍්‍රයත්නයන් ආදිය මේ පිරිස් විසින් කඩාකප්පල් කරනු ලැබීම ඊට උදාහරණ ය.

6. මොන ආණ්ඩුව බලයට පත්වුනත්, දේශීය සහ විදේශීය උසස් තනතුරු සඳහා පත්කර ගැනෙන්නේ, වෘත්තිකයන් හෝ විශේෂ හැකියාවන් සහිත බුද්ධිමතුන් හෝ නොව, ‘දේශපාලනිකව බලගැනුවුනු’ පවුල් සාමාජිකයන් සහ හෙංචයියන් ය.

7. පුද්ගලයන්ගේ සහ අන්තවාදී කණ්ඩායම්වල දැනට පවතින සිංහල බෞද්ධ පටු ආකල්පවලින් බැහැරව, බුද්ධිමය වශයෙන් බලගැන්වෙන ලෞකික සහ නූතන චින්තනයකින් සන්නද්ධ ආකල්ප කරා නොයන තාක් කල්, බුද්ධිවාදයක් සහ වෘත්තීයවාදයක් ගැන කතා කිරීම විහිළුවකි. 

ආර්ථික බල කේන්ද්‍රය ආසියාවට මාරු වීම

චීනය, ඉන්දියාව සහ ඈත පෙරදිග රටවල්වල ආර්ථිකයන් පුළුල් වීම සහ වර්ධනය වීම නිසා, බටහිර-කේන්ද්‍රීය ලෝක ආර්ථික අවකාශය, අනාගතයේදී ආසියානු කලාපයට මාරු වන බව, පාසලේ 10 වසරේ සිසුවෙකුට පවා අද දැක ගත හැකි ආකාරයේ සරළ කාරණයකි. එහෙත් ඒ ආර්ථික විපර්යාසයට මුහුණදීම සඳහා අපේ ආර්ථිකය අප සූදානම් කරමින් සිටින්නේද? නැත, ඒ වෙනුවට, වෛවාරන්න දේශපාලඥයන් සහ අදාළත්වයක් නැති රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය වැනි ආයතන වෙතින් අපට දකින්ට අසන්ට ලැබෙන්නේ, ශ‍්‍රී ලංකාව ආවෘත ආර්ථිකයක් හෙවත් වැසුනු ආර්ථිකයක් වශයෙන් පැවතිය යුතු බවට නගන මතවාදයකි. ලෝක ආර්ථික නැඹුරුව ආසියානු මහද්වීපය දෙසට යොමු වන අවස්ථාවක අප ලෝකයට විවෘත විය යුතුවා මිස ලෝකයාගෙන් ඈත්ව සිටිය යුතු නොවේ. ආසියානු කලාපයේ තිබෙන වෙනත් රටවල් සමග අප සංයුක්ත ගනුදෙනුවකට යා යුතුව ඇත. නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම්, දේශසීමා හරහා ව්‍යාප්ත වන කර්මාන්ත සහ වෙළඳපොල අවකාශයන් ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීම වැනි දෑ ඊට අවශ්‍ය වන්නේය. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මේ බව හඳුනාගෙන, ඉන්දියාව, චීනය, සිංගප්පූරුව සහ මැලේසියාව වැනි රටවල් සමග ආර්ථිකමය වශයෙන් ඒකාබද්ධ වීමට පියවර ගන්නා අතරේ අපේ දේශීය බුද්ධිමතුන් සහ රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය වැනි සිංහල බෞද්ධ ආවේශයට යට වූ පිරිස් එම ප‍්‍රයත්නයට එරෙහිව නැගී සිටිති. මේ වනාහී, ආසියාවේ නැගීම ඉදිරියේ අපේ දොරවල් අප විසින්ම වසා ගැනීමක් නොවේද? 

මේ පසුබිම යටතේ, සිහි-විපරමට නොපෑහෙන වියත් මග සමුළුවේ කතිකයන් එදා පළ කළ මතවාද ගැන යමක් කීමට මම කැමැත්තෙමි. (ඉතිරිය ඊළඟට)

P. Soma Palan 150x150පී. සෝම පාලන් 

2018 මැයි 23 වැනි දා ‘කලම්බු ටෙලිග‍්‍රාෆ්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ  Viyath Maga Convention- Intellectualism and Intellect නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය  ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 72

ගෝඨාභය යන්නේ වැරදි පාරේ - ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක

පසුගිය මාස කිහිපය දෙස බලන විට ආණ්ඩුවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ වෙනසක් ඇතිව තිබෙනවාද?

ආණ්ඩුවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ ද්විත්ව ස්වභාවයක් ඇති වී තිබෙනවා. ඒ ආණ්ඩුවත් ද්විත්ව ස්වභාවයක් ගෙන ඇති නිසා මේ ද්විත්ව ප්‍රතිපත්තිය සමස්තයක් තුළට රාමු කරගැනීමට ජනාධිපතිවරයා උත්සාහ ගන්නවා. සංයුක්ති වශයෙන් ගත් විට එක්සත් ජාතික පක්ෂයට බටහිර රටවල් සම්බන්ධයෙන් හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තුළ විදේශ සම්බන්ධතා හැසිරවීමට අවකාශය ලැබී තිබෙනවා. නමුත් ලෝකයේ ඉතාම වැදගත් ඉතිරි කොටස සම්බන්ධයෙන් සිරිසේන ජනාධිපතතිතුමා වැදගත් මැදිහත් වීම් ගණනාවක් කර තිබෙනවා. ආණ්ඩුවේ ආරම්භයේ සිට සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා පවසා ඇත්තේ තමන්ගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය වන්නේ ආසියා කේන්ද්‍රීය නොබැඳි ප්‍රතිපත්තියක් බවයි. මේ ප්‍රතිපත්තිය පසුගිය සමයේදී සිරිසේන ජනාධිපතිතුමා විසින් ක්‍රියාත්මක කරනු අපි දුටුවා. එය හුදෙක් කටින් බතල සිටුවීමක් නොවේ. ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ඉරානයට විරුද්ධව සම්බාධක පැනවීමේ තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කර තිබියදී සිරිසේන ජනාධිපතිතුමා ඉහළ මට්ටමේ ඉරාන සංචාරයක යෙදුණා. ඔහු පැවසූ ආකාරයටම ප්‍රබල රටවල නියෝජිතයන් ඉරානයට නොයන මෙන් ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටියා. සුපිරි බලවතුන්ගේ ඒ ඉල්ලීම නොතකා ජනාධිපතිතුමා ඉරානයට යාම අපි අගය කළ යුතුයි. එපමණක් නොව ඉරානයේ සබෑ බලවතා වන අයතුල්ලා අල් කමේනිද හමුවුණා. ඔහුගේ නායකත්වය භාරගන්නා ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ හා කණ්ඩායම් එම කලාපයේම සිටියා. එම කලාපයේම අධ්‍යාත්මික හා දේශපාලනික බලයක් හිමි අයතුල්ලා කල් අමේනි සෑම රාජ්‍ය නායකයාම හමුවන්නේ නැහැ.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ඇමරිකාව අතහැර ඉරානය, ලිබියාව වැනි රටවල ලංවීමේ වන්දිය 2015 දී ගෙව්වා. ඒ වන්දියම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාටත් ගෙවීමට සිදුවේද?

නැහැ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ඇමරිකාවට හා බටහිර රටවලට පිටුපෑමේ හේතුවම මෙහිදී මතු වන්නේ නැහැ.
ඇමරිකාවේ හිටපු තානාපති රොබට් ඕ බ්ලේක් සමග හොඳ සම්බන්ධයක් රාජපක්ෂ පවුලට තිබූ බව විකිලීක්ස් වාර්තාවලින් පැහැදිලි වෙනවා. ඔහු තංගල්ලේ කාල්ටන් නිවසට නිතර යන එන අයෙක්. යුද්ධය අවසන් සමයේදී ඇමරිකාව හා ලංකාව අතර පරතරයක් ඇතිවුණා. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට වැරදුණේ 2009 පෙර නොව ඉන්පසුවයි. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ දෙවැනි කාලයේදී අනුගාමී වශයෙන් තුන් වතාවක් පරාජයට පත් වුණා. 2015 දී අලුත් ආණ්ඩුව විසින් නොකළ යුතුව තිබූ ඇමරිකානු යෝජනාවට තම සහයෝගිතාව ලබාදීමේ තත්වයට පාර කැපුණේ ඒ අනුවයි. ජිනිවාහිදී සුදු කොඩිය වැනීමට අලුත් ආණ්ඩුවට සිදුවුණා. මහින්ද ජනාධිපතිවරයාට අකැප ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ පුංචි ඊශ්‍රායලයක් ලෙස කටයුතු කරමින් කිසියම් පිරිසක් විදේශ ප්‍රතිපත්තිය මත තෙරපුමක් ඇති කළා. ඒක පැමිණියේ ආරක්ෂක අංශවලට සම්බන්ධ යම් යම් පාර්ශ්වයන්ගෙන්.

මේ බලපෑම කියන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂගෙන් එල්ල වූ බලපෑමද?

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සෘජු වශයෙන් බලපෑම් කළා යැයි කීමට මට සාක්ෂි නැහැ. මම දන්නා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මූලෝපායික යථාර්ථවාදියෙක්. ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ නාමයෙන් අන්තවාදී මතවාදයක් පැතිරවීමට උත්සාය ගන්නා පිරිස් කටයුතු කරනවා. ගෝඨාභයගේ නම කියමින් විදේශ ප්‍රතිපත්ති ක්ෂේත්‍රය තුළ යම් කිසි දැඩි ස්ථාවරයක් මොවුන් ගත්තා. නමක් සඳහන් කළොත් එක් අයෙක් මොහාන් පීරිස්. ඔහු ජිනීවා ගොස් කළ කතාව හා මම හා රජීව් විජේසිංහ කළ කතා අරගෙන බලන්න.මොහාන් පීරිස් නියෝජනය කිරීමට උත්සාහ ගත් බව පෙන්වූයේ ගෝඨාභයගේ මතවාදයයි. අපිට වසර දෙදහස් පන්සයයක ඉතිහාසයක් ඇති බව කියන විට අවුරුදු පන්දහසකට වැඩි ශිෂ්ටාචාරයක් ඇති රටවල් අප දෙස බලන්නේ කෙසේද? මානව හිමිකම් කවුන්සිලය යනු මානව හිමකම් ගැන බලන තැනක් මිස ඉතිහාසය ගැන බලන තැනක් නොවෙයි. ආරක්ෂක අංශ නියෝජනය කරන බව කියමින් සිවිල් පුද්ගලයන් ගොස් ලංකාවේ මහේශාඛ්‍යභාවය ගැන කියමින් මානව හිමිකම් කවුන්සිලයේ ඡන්ද ජයගත නොහැකියි.

2010 ජනාධිපතිවරණයට ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ නමත් කියවෙනවා. මේ විදියට බලන විට 2020 දී මේ කියන අවදානම නැවත වරක් මතුවීමට හැකිද?

සැබවින්ම එම අවධානම යළිත් මතුවෙනවා. ශ්‍රැංගීලා හෝටලයේ පැවති උත්සවයට මමත් සහභාගි වුණා. එය සාර්ථක උත්සවයක්. එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහය ලබාදෙන ව්‍යාපාරික පැලැන්තිය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ චරිතය හා මහින්ද රාජපක්ෂ චරිතය වටා එක්වුණා. මේ වැනි අවස්ථාවක් මීට පෙර සිදුවූයේ 1994 දී. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග වාමගාමී පසුබිම නොතකා ව්‍යාපාරික පන්තිය එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එක් වුණා. ඒ හා සමාන දෙයක් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කළේ. එහෙත් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය, විදේශ ප්‍රතිපත්තිය හා ජනවාර්ගික ප්‍රතිපත්තිය ගැන මට ඇති වූයේ දැඩි කනස්සල්ලක්. අනාගතය ගැන විශාල සැක සංකාවක්. ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය ගැන ඉදිරිපත් කළ වාර්තාවේ දුගී දුප්පත්කම, ඇති නැති පරතරය, ගොවි ජනතාව ගැන කිසිදු සඳහනක් නැහැ. කෘෂිකර්මාන්තය ගැන කිසිවක් කතා කළේ නැහැ. මෙතැනදී තිබුණේ රාජපක්ෂවරුන්ගේ හෝ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මතවාදය නොවේ.

එහෙනම් මෙතැන තිබුණේ කාගේ ප්‍රතිපත්තියක්ද?

පැහැදිලිව තිබුණේ දක්ෂිණාංශක ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක්. විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැනත් එදින කතාවක් තිබුණා. එහිදී වැරදි සූත්‍රයක් ඉදිරිපත් කර තිබූ අතර ඉතාම වැරදි කතාවක්ද කර තිබුණා. චීනයේ අද්මිරාල් ඩෙන් ෂෛ ලංකාවේ අලකේශ්වර රජ්ජුරුවන් අල්ලාගෙන චීනයට රැගෙන ගිය බවත් පසුව අද්මිරාල්වරයා ලංකාවට පැමිණ සොහොන් ගලක් ඇති කළ බවත් අලකේෂ්වර රජු ගෙන ගියේ බුදු දහමට විරුද්ධව කටයුතු කළ නිසා බව කීවා. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වැනි චීන හිතවතෙක් සිටියදී එම කතාව කීම වැරදී. ලංකාව ස්වීට්සර්ලන්තය මෙන් කිසිදු පැත්තක් නොගන්නා ප්‍රතිපත්තියක් ගත යුතු බවට ප්‍රතිපත්තියක් ව්‍යාවස්ථාවට ඇතුළු කළ යුතු බව යෝජනා කළා. එය මහා මෝඩ විකාර කතාවක්. එදා හවස ඒ කියූ දේට අමතරව උදේ ශ්‍රැංගීලා හෝටලයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැන වැඩමුළුවක් පවත්වා තිබෙනවා. එයට ලිඛිත වාර්තා කීපයක් ඉදිරිපත් කර තිබුණා. ලංකාව හමුවේ ඇති ප්‍රධාන අභියෝග ගැන ඔවුන් උත්තර නොදුන්නා පමණක් නොව ඒ ගැන කිසිවක් කියන්න ගියේද නැත. ලංකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැන කතා කරන විට ඉන්දියාව අපට විරුද්ධ නොවන ස්ථාවරයක් වෙත යා යුතුයි. ඉන්දියාව හා චීනය තුලනය කිරීමේදී ලංකාවේ දෙමළ ප්‍රශ්නය පිළිබඳ කතා නොකර බැහැ. දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න නොවිසඳා ඉන්දියාව කළමනාකරණය කරගත නොහැක. ඉන්දියාව කළමනාකරණය (ගන්නේ) නැතිව ආසියාවේ සහය අපිට ලබාගත නොහැකිය. චීනය සහ ඉන්දියාව යන කුඩ දෙක යටම අපි ආරක්ෂාව ලබාගන්න ඕනේ. බටහිර රටවලට කුමන විදිහේ පක්ෂග්‍රාහීත්වයක් දැක්වූවත් එම රටවල දෙමළ ඩයස්පෝරාව යන සාධකය නැති වී යන්නේ නැහැ.ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වටා සිටින අය ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් යනු දෙවිකෙනෙක් යැයි සිතිය හැකියි. ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රතිපත්තිය අනුගමනය කළ විට ලංකාවට සහය ලැබෙනු ඇතැයි සිතුවත් දෙමළ ඩයස්පෝරාව වැදගත් සංඝටකයක් බව ඔවුන් තේරුම් ගන්නේ නැහැ. දෙමළ ප්‍රශ්නය නොවිසඳා ඇමරිකාවට කවදාවත් ලංකාව සමඟ හොඳ සම්බන්ධතාවයක් ගොඩ නගාගන්න බැහැ. චීනය මත අපිට රැඳෙන්න බැහැ. ඒ තමයි පාකිස්ථානය ආරක්ෂා කිරීමට ඔවුන්ට හැකියාව තිබුණත් ලංකාව ආරක්ෂා කිරීමට නොහැකිවීම.

වියත්මග කතිකාව ආරම්භයේදී විදේශ ප්‍රතිපත්ති ගැන කතා කරපු ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක වැනි චරිත එහි කූටප්‍රාප්තිය වන විට විතැන් වී තිබෙන්නේ කොතැනටද?

දැනට විතැන්වෙලා තියෙනවානේ. වියත්මඟ සමුළුවේ පළමු සමුළුවේදී ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ ඇරයුමකින් මම විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැන දේශනය කළා. එළිය සංවිධානයේ සමුළුවේත් මම එවැනිම දේශනයක් කළා.

නමුත් මෙවර උත්සවයට ආරාධිත අමුත්තෙක් හැටියට පිළිගනු ලැබූවත් විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැන වැඩමුළුව අඩු තරමින් දැනුවත් කළේ නැහැ. එවැනි දෙයක් තියෙනවා කියලා මම දන්නේ වත් නැහැ. සවස උත්සවයේදී විදේශ ප්‍රතිපත්තිය ගැන කතාව දී තිබුණේ මහාචාර්ය රොහාන් ගුණරත්නට. මේක යන්නේ කොයි පැත්තටද කියලා දැන් පේනවා. මම මෙතැන නොසිට නිවැරදි ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරනවා නම් මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ඒත් දැන් සිදුවන්නේ 1980 දශකයේදී අපිට වැරදුණ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය වෙත නැවත යාමක්. 2010 න් පසුව ජිනීවාහිදී පරාජයට හේතුවූ තැනට යාමක්.

ඒක භයානක තත්වයක්ද?

ඒක මීට වඩා භයානක විය හැකියි. දැන් උතුරුකරයේ අවි රහිත කොටිවාදයක් මතුවෙලා තිබෙනවා. ඔවුන් යන්නේ සත්‍යග්‍රහ වැඩපිළිවෙළකට. අලුත් ආණ්ඩුවක් යටතේ එවැනි කුපිතකාරී ක්‍රියාකාරකම්වලට ගමන් කරන විට අලුත් ආණ්ඩුව බොක්කෙන් ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ නම් සිදුවන්නේ ජාත්‍යන්තර ඊලාම්වාදීන්ගේ උගුටල හසුවීමයි. උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රශ්නයට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමේ ඇති විසඳුමවත් ක්‍රියාත්මක නොකරන්නේ නම් ඉන්දියාව කුමක් කරනු ඇත්ද යන්න අපි දන්නේ නහැ.ඒත් ගෝඨාභය කල්ලිය ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම, පළාත් සභා ගැන කිසිම දෙයක් කතා කරන්නේ නැහැ. ඒ තත්වයක් තුළ අපේ ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා හරිගස්වා ගන්න බැහැ. ඇත්තටම රටේ අනාගතය ගැන මට බයක් සැකයක් තියෙනවා.

එදා වියත් මගේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ හිටපු ඔබ ප්‍රෙක්ෂකාගාරයට තල්ලුවන්නේ ඇයි?

මම ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනයේ හිටියේ නැහැ. ඒත් මම පළමු සමුළුවේ ආරාධිත දේශකයෙක් හැටියට කටයුතු කළා. මම එළිය සංවිධානයේ සාමාජිකයෙක් ලෙස  මුල් දින කිහිපයේ කටයුතු කළා. ඒත් එළිය සමුළුවේ මුල් දින කිහිපයේදී ඇති වූ සිද්ධීන් නිසා මම එයට සහභාගි වුණේ නැහැ. ඒ කිසියම් පිරිසක් අන්තවාදී කතිකාවක් ඉදිරිපත් කළ නිසා. මට දුක රටට විශාල සේවයක් කළ හැකි ගෝඨාභය රාජපක්ෂට නිවැරදි මග ඔස්සේ යාමට නොහැකි වීම ගැනයි.

ඒ කියන්නේ දයාන් ජයතිලක කියන මගද?

ඒ නිවැරදි මග කියන්නේ දයාන් ජයතිලකගේ මග නෙවෙයි. මහින්ද රාජපක්ෂගේ මග. මහින්ද රාජපක්ෂගේ ප්‍රතිපත්තිය කියන්නේ ප්‍රගතශීලී, මැදමාවතක ඇති මධ්‍ය වාම ප්‍රතිපත්තියක්. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වෙන්න බෑ. මහින්දට නෛතික වශයෙන් කළ නොහැකි දේ ගොඨාභය රාජපක්ෂ කරතැයි මම හිතුවා. වියත් මග ප්‍රාදේශීය සමුළුවලට සහභාගිවන්නේ අන්ත ජාතිවාදීන්. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ කඳවුරේ අය වැඩි කැමැත්තක් දක්වන්නේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් චරිතයටයි. ඒත් ඔවුන් ඊට වඩා වැඩි දෙයක් ව්ලැදිමීර් පුටින් චරිතයෙන් ඉගෙන ගන්න පුළුවන්.  මට ඇති ප්‍රශ්නය වන්නේ ඡන්දය දිනීම නොවේ. ආණ්ඩු ඡන්දයෙන් දිනන නමුත් ඉන් පසුව ජනවාර්ගික අර්බුද ඇතිවෙයි. එදා ඉදිරිපත් කළ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියෙන් සිදුවන්නේ තවත් රතුපස්වල සිදුවීම් ඇති වීමයි. දැන් මේ කණ්ඩායමේ සිටින්නේ මහා ධනකුවේරයන් හා අන්තවාදය ඇති කරන ත්‍රිවිධ හමුදාවේ අයයි.

ඒ අන්තවාදය නිසාද ඔබ මේ ආණ්ඩුව යටතේ තානාපති තනතුරක් ගන්න හදන්නේ?

නෑ. හේතුව තමයි තානාපති තනතුර ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ දෙයන් නොවන නිසා. තානාපති තනතුරක් කියන්නේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුත්තක්. රට වශයෙන් වෙනත් රටක් නියෝජනය කිරීම තමයි තානාපති සේවයේ සිදුවන්නේ. මුහුද පටන් ගන්නා තැන දේශපාලනය නතර වෙනවා කියලා කියමනක් තියෙනවා. තානාපතිවරයා කියෙන්නේ මුහුදෙන් එතෙර කටයුතු කරන අයෙක්. එතැනදී මම ආණ්ඩුව නියෝජනය කරන්නේ නැහැ. රට නියෝජනය කරන්නේ. ජිනීවාවලට පත් කරලා 2015 යෝජනාවලිය ක්‍රියාත්මක කිරන්න කිවුවොත් මම ඒක කරන්නේ නැහැ.

එතකොට ඔබට තානාපති තනතුරක් සඳහා ආරාධනා කළේ කවුද?

මට ආරාධනා කළේ ජනාධිපතිතුමා. ජනාධිපතිතුමා සම්බන්ධයෙන් මට ස්ථාවරයක් තියෙනවා. මම මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාට 2005 වසරේ සිට මැතිවරණවලදී බැහැලා වැඩ කළා. එවැනි තත්වයක් තුළ පවා මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාට රටට යමක් කළ හැකි බවත් එහෙත් ඔහුගේ දේශපාලන මිතුරන් නිසා එය කළ නොහැකි බව කිව්වා. මේ දේශපාලන සමීකරණයේ යම් යම් වෙනස්කම් දැන් සිදුවෙනවා. මම කලින් කී ආකාරයට භාවිතාව බලන විට ජනාධිපතිවරයාගේ විදේශ ප්‍රතිපත්ති භාවිතාව ප්‍රගතශීලී භාවිතාවක්. ඔහු තමයි මට සෘජුව ඇරයුම් කරමින් රුසියාවේ තානාපති තනතුර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියා.

මීට පෙර රුසියාවේ තානාපති ලෙස කටයුතු කළේ පූටින් පවුල සමග සමීපව කටයුතු කළ සමන් වීරසිංහ. ඔහුගේ සේවය සමග ඔබගේ සේවය සංසන්දනය වෙන්න පුළුවන්?

ඔයු ඉතාම හොඳට කටයුතු කර තිබෙනවා. ඔහු රුසියාවේ ඉගෙනගත් වෛද්‍යවරයෙක්. ඔහු ජනාධිපතිවරයාගේ උපදේශකයෙක් මම ඔහුගෙන් උපදෙස් ගන්නවා. මගේ ප්‍රවේශය මට ආවේණික ප්‍රවේශයක්.
 
සංජය නල්ලපෙරුම 
ලක්බිම

Comment (0) Hits: 54

විරුවන්ද ද්‍රෝහීන්ද උපදින්නේ එක තැනකින්ය

මාතෘකාව රාජිත සේනාරත්න බවට පත්වී ඇත. රාජපක්ෂවාදී කළු සල්ලි මාධ්‍යවලට ඊට වඩා වැදගත් වූ තවත් කටගැස්මක් කාලෙකින් හමුවී නැති ගාණය. බැලූ බැල්මට විකුණාගෙන කා හැකි හුදු ජනප්‍රිය දෙයක් ලෙස එය පෙනුණද ඇත්ත වශයෙන්ම එහි ඇත්තේ ජාතියද ආගමද මුල්කරගත් නිර්ලජ්ජ මාධ්‍ය භාවිතයකි. මේ රටේ බහුතරයක් වූ සිංහල ජනතාවගෙන් ඔවුන්ගේ ජාතියේ අභිමානයට කුමක්ද සිදුවූයේ ද යන ප්‍රශ්නය අසන රාජපක්ෂවාදී බාල ප්‍රචාරණයේ නිමග්නවීමකි.

එදා මැයි 16 දින පැවති කැබිනට් තීරණ දැනුම්දීමේ ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවේදී අමාත්‍ය රාජිත සේනාරත්න විසින් සිදුකරනු ලැබූ මහා ජාතිය පාවාදීමේ ප්‍රකාශය කුමක්ද? සිය හාම්පුතුන්ගේ කළු සල්ලි න්‍යායපත්‍ර මෙන්ම වෘත්තීය ජනමාධ්‍යවේදියෙකු විසින් අත්‍යන්තයෙන්ම අභ්‍යාස කළ යුතු අපක්ෂපාතීබව විසින් පිළිබඳ සළුපිලි ඉරාගත්, මාධ්‍යවේදීන්යැයි හඳුන්වාගන්නා කුලීකරුවන් කිහිපදෙනෙකු විසින් මැයි 18 දින උතුරු පළාත තුළ සිදුවීමට නියමිතව තිබූ සිදුවීමක් පිළිබඳව දිගින් දිගටම සිදුකරනු ලැබු ගොන් ප්‍රශ්න කිරීමය.

එම දිනයේදී උතුරු පළාත් සභාව ජනසංහාර දිනයක් ලෙස නම්කර සැමරුම් පැවැත්වීමට යන බවත් ඒ පිළිබඳව රාජිත සේනාරත්න අමාත්‍යවරයාගේ අදහස කුමක්ද යන්නත් පළමු ප්‍රශ්නය විය.

ඊට පිළිතුරු දෙමින් රාජිත සේනාරත්න අමාත්‍යවරයා විසින් ආරම්භයක් ලබා ගනිමින් සිදුකරනු ලැබූ ‘මහා භයානක ප්‍රකාශය නම්, ’ එය ප්‍රශ්නයක් නොවන බවත්, ජවිපෙද විරු සැමරුම් පවත්වන බවත් , උතුරේ මැරුණේ තමිල්නාඩුවේ පිරිසක් නොවන බවත් මේ පැත්තෙන් මෙන්ම ඒ පැත්තේද මැරුණේ අපේ දරුවන් බවත්, අප දැන් පෙන්වන්නට යන්නේ පිටරට ආක්‍රමණිකයෙකු පැරැද්දුවා වැනි දෙයක් හැටියට බවය.

විශේෂයෙන්ම ගැටුම් සංවේදී මාතෘකාවක් ගැන කතාකිරීමේදී ජනමාධ්‍ය වේදියෙකු තුළ තිබිය යුතුමයැයි කියන අපක්ෂපාතීත්වය මෙහිදී කෙළෙසා ගන්නා අපේ ප්‍රධාන ප්‍රවාහයේ මාධ්‍ය, එම පිළිතුර ආක්‍රමණශීලී ආකාරයෙන් ප්‍රශ්නකරන්නේ ඉන් අනතුරුවය.

එල්.ටී.ටී.ඊ.ය. ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් බව එම මාධ්‍ය කියයි. ඇමතිවරයාගේ පිළිතුර වන්නේ, ජවිපෙ කුමක්ද, එයද ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් බවය. එවිට, එල්ටීටිඊය තහනම් සංවිධානයක් බව මාධ්‍ය කියයි. ජවිපෙ ද තහනම් කර තිබුණු බව අමාත්‍යවරයා කියයි. තව දුරටත් පිළිතුරු දෙමින් අමාත්‍යවරයා කියන්නේ, උතුරේ තරුණයන් අපිට ත්‍රස්තවාදීන් වූවාට, ඔවුන් උතුරේ මිනිස්සුන්ගේ අම්මලා, තාත්තලා, අක්කලා, නංගිලා, පුතුන් හා දූවරුන් බවය.

වෘත්තීය ජනමාධ්‍ය වේදියකු නම්, වාර්තාකරණයේදී පමණක් නොව ප්‍රශ්න කිරීමේදී පවා නොතිබිය යුතු, තමාගේ ජාතිය වර්ගය පිළිබඳව වූ හැඟීම ඉස්මත්තට පැමිණෙන්නේ මේ ආකාරයටය. ‘ජාතික රණවිරු සතියක් ප්‍රකාශයට පත්කරලා මැයි 18 හැම ගෙදරකම පොල්තෙල් පහනක් පත්තු කරලා අපි රණවිරුවන් සැමරුවා, දැන් උතුරේ එහෙම කරද්දී අපි මොනවද කරන්නේ. ’

සහජීවනය සඳහා ආණ්ඩුව එම හමුදා සංදර්ශනය අත්හිටවූ  බව අමාත්‍යවරයා ප්‍රකාශ කළද ප්‍රශ්න අසනු ලැබූ මාධ්‍යයේ ආශාව සංසිඳෙන්නේ නැත. අනතුරුව ප්‍රශ්න කෙරෙන්නේ, එම යුද්ධයේදී එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ සාමාජිකයන් හැර වෙනත් අයත් ඝාතනය වූවාද කියාය. අමාත්‍යවරයාගේ පිළිතුර වන්නේ, යුද්ධයේදී සාමාන්‍ය ජනතාවද මිය හා හැකි බව ඕනෑම අයෙකු දන්නා බවය. හැත්තෑ එකේදී හා අසූ අට අසූ නවයේදී ඝාතනය වූ සියල්ලන් ජවිපෙ සාමාජිකයන් නොවන බවය.

ජවිපෙ වගේ නොවේ, එල්ටීටීඊ එක තහනම් වූ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් බව එවිට මාධ්‍ය කියයි. ‘ ඇයි ජවිපෙ සිංහල, එල්ටීටීඊ දෙමළ නිසාද මේ ප්‍රශ්න කරන්නේ ’ කියා අමාත්‍යවරයා අසයි. ඔහු තවදුරටත් අසන්නේ, විජේවිර මහතාගේ හා ප්‍රභාකරන් මහත්තයාගේ වෙනස කුමක්ද කියාය. ඔවුන් විසින් ඝාතන සිදුකරනු ලැබූ අයුරු, හා අපරාධ සිදුකරනු ලැබූ අයුරු, පිළිබඳ වෙනස, එකක් ‘හොඳ ’ සහ එකක් ‘නරක ’ වන්නේ කෙසේදැයි තමාට පැහැදිළි කර දෙන ලෙසද ඇමතිවරයා ඉල්ලයි.

කැබිනට් තීරණ දැනුම්දීමේ මාධ්‍ය හමුවේදී ඉහත ආකාරයට සිදුවූ සංවාදයේදී, ‘ උතුරේ මියගියේ අම්මලා, තාත්තලා, අක්කලා, නංගිලා, දූවරුන්, පුතුන්ය ’ යන්න මෙන්ම ‘ප්‍රභාකරන් මහත්තයා’ යැයි ප්‍රකාශවීමද, දකුණේ මාධ්‍යවලට මෙන්ම රාජපක්ෂවාදී දූෂණ චෝදනාවලින් කප් ගැසූ හොර දේශපාලන නඩයටද ඉවසුම් නොදෙන්නක් වී ඇත.

මේ ප්‍රශ්න කිරීම් සිදුකරන අය සිතන්නේ, උතුරේ වේවා, නැගනෙහිර වේවා, මධ්‍ය කඳුකරයේ වේවා වෙසෙන සිංහල ජාතියේ නොවන අය මේ රටේ පුරවැසියන් නොවන ආකාරයටද? එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු ‘ ඔව් ’ නම් එහි අර්ථය වන්නේ මේ රටේ සිංහල නොවන අනෙකුත් ජාතීන්ට හෝ වර්ගයන්ට අයත් මිනිසුන්ට ප්‍රශ්නයක් ඇති බව හෙවත් වෙනස් ආකාරයට සලකන බව අප පිළිගන්නා බවය.

ප්‍රකට කියමනකින් පැවසෙන්නේ උණහපුළුවාටත් උගේ දරුවා ලස්සන බවය. ඒ අනුව ත්‍රස්තවාදීයෙකු වුවද, හොරෙකු වුවද, මංකොල්ලකාරයෙකු වුවද, ස්ත්‍රී දූෂකයෙකු වුවද එම පුද්ගලයාගේ දෙමවුපියන්ට ඔහු තමන්ගේ දරුවාය. සහෝදර සහෝදරියන්ට ඔහු තමන්ගෙ සහොදරයා හෝ සහෝදරියය,දූ පුතුන්ට ඔහු හෝ ඇය අම්මා හෝ තාත්තාය. අනෙකුත් අයට ඔහු තමන්ගේ ඥාතියාය. නැත්නම් අසල්වැසියා හෝ මිතුරාය. එම බැඳීම් කිසිවෙකුටත් නැවැත්විය නොහැකිය. මේ මොන ආකාරයේ හංවඩුවක් සමාජය විසින් ගසා තිබුණද ඉහත කී ආකාරයේ අයවළුන් පිළිබඳව ඔවුන්ගේ සමීපතමයන් ඉහත ආකාරයට මෙන්ම වෙනත් ආකාරයන්ටද, ඉතිහාසය පුරාම සැමරුම් සිදුකරන්නේ ඒ නිසාය.

සිංහල බහුතරය මෙසේය, රටේ දකුණේ මීට ඇති හොඳම නිදසුන වන්නේ, හැත්තෑඑක හා අසූඅට, අසූනවය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු සන්නද්ධ කැරැලිය, එම අවස්ථා දෙකේදිම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ උත්සාහ ගන්නේ මහජන ඡන්දයෙන් තේරී පත්වූ ආණ්ඩු දෙකක් ආයුධ සන්නද්ධව පෙරලා දමා ආණ්ඩු බලය අතට ගැනීමටය. ඒ අවස්ථා දෙකේදිම දසදහස් ගණනින් මේ රටේ ජනතාව මරණයට පත්වීමය. ඊට ජවිපෙ සන්නද්ධ ක්‍රියාකාරිහුද, යුදහමුදා හා පොලිසියේ සාමාජිකයෝද, අනෙකුත් දේශපාලන පක්ෂවල  ක්‍රියාකාරීහුද, මේ කිසිවෙකට අයත් නැති පිරිසක්ද ගොදුරු වූහ. එම ගැටුම්වලින් පසු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ඔවුන්ගෙන් කැඩී ගිය අනෙකුත් කණ්ඩායමුත් අද දක්වාම හැත්තෑ එකේ කැරැල්ලේදී මියගිය සන්නද්ධ කැරලිකරුවන් සිහිකිරීම පිණිස අප්‍රෙල් විරු සැමරුමද, අසූ අට අසූනවය කැරැල්ලේදී මියගිය නායකයා වූ රෝහණ විජේවීර ඇතුළු පිරිස සිහිකිරීම පිණිස ඉල්මහ විරු සැමරුමද පවත්වන්නේය.
එම සැමරුම් දකුණේ ජනමාධ්‍ය අද දක්වාම ප්‍රශ්නකර නැත. රාජිත අමාත්‍යවරයා, එදා ප්‍රශ්නගත මාධ්‍ය සාකච්ඡාවේදී ප්‍රශ්න නගන මාධ්‍ය වේදීන්යැයි කියාගත් පිරිසෙන් ඇසූ පරිදි, ඒ අය දෙමළ හා මේ අය සිංහල වීම නිසාද යන්න ඒ අනුව බැහැර නොවේ. එමෙන්ම හැත්තෑ එකේ කැරැල්ල පරාජය කරන ලද දිනයන් සමරන්නට යැයිද, එහිදී මියගිය ආරක්ෂක හමුදාවල හා පොලිසියේ සාමාජිකයන් විරුවන් ලෙස උත්කර්ෂයට නංවා පහන් පත්තු කරන ලෙසද මොවුන් ඉල්ලන්නේ නැත.

හැත්තෑ එක ගැන ලියුම් කරුට මතකයක් නැතත් අසූඅට අසූනවය ගැන නම් හොඳ මතකයක් තිබේ. එදා දකුණේ එම කැරැල්ලට සම්බන්ධ වූ තරුණ තරුණියන්ගේ අම්මලා, තාත්තලාට, සහෝදර සහෝදරියන්ට, ඥාතීන්ට හා සගයන්ට අනුව සන්නද්ධ හමුදාවල හා පොලිසියේ සාමාජිකයන් ‘ වීරෝදාර රණවිරුවන් ’ වූයේ නැත. ඔවුහු සිය දරුවන්, සහෝදර සහෝදරියන් හෝ සගයන් ජීවග්‍රහයෙන් අල්ලාගෙන ගොස් මරාදැමූ හෝ අතුරුදන් කරන ලද ‘ ද්‍රෝහීහු ’ වූහ. එදා කැළණි ගඟ අසල වෙරළ තීරයට පැමිණ එහි වෙරළේ  ගොඩගසා ඇති මළ සිරුර සිය පුතණුවන්ගේදැයි විමසා බලන මව්වරුන්ගේ දසුන සුලබ එකක් විය. මළ සිරුරවත් නොදැක මියගියායැයි සැලකුම් ලැබූ එම සමයේ අතුරුදන් වූ පිරිස අතිවිශාලය. එදා මාතලේ ප්‍රදේශයේ හමුදා කඳවුරක සේවය කළ නිලධාරියෙකු වූ ඝොඨාභය රාජපක්ෂද දකුණේ සිංහල අම්මලා, තාත්තලා, අක්කලා, නංගිලා, අයියලා, මල්ලිලාට හා දූ පුතුන්ට අනුව ‘ ද්‍රෝහියෙක් ’ විය.
ඒ නිසාම රටක හමදාව ගැන අප තේරුම්ගත යුත්තේ මේ ජනප්‍රිය කියවීම අනුව නොවේ. රටක හමුදාව යනු ‘ පාලකයාගේ අණ අනුව ක්‍රියාකරන යාන්ත්‍රණයක් පමණය’ එහි ‘ ඉයර්ස් සර් ’  මිස ‘ නෝ සර් ’ සංස්කෘතියක් නැත. අණ ලැබෙන්නේ පැළයක් අනෙක් අතට සිටුවන්නටද, එය එසේ සිදුකළ යුතුය. කලාතුරකින් පමණක් අපරාධ ගණයේ අණදීම්වලට විරුද්ධ විය හැකි පිරිස් සිටිය හැකි වුවද ඔවුන්ගේ ඉරණමද එම හමුදාවන් විසින්ම බොහෝ විට විසඳනු ලබන්නේය.
වෘත්තීමය හමුදාවක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාව කටයුතු කළේ නම් හැත්තෑඑක හා අසූඅට අසූනවයේදී ජීවග්‍රහයෙන් අත්අඩංගුවට ගත් ජවිපෙ කැරලිකරුවන්ද එහි නායක රෝහණ විජේවීරද අත්අඩංගුවේ සිටියදී මියයන්නට හෝ අතුරුදන් වන්නට බැරිය. යුද්ධයක හෝ ආයුධ සන්නද්ධ අරගලයක ඇති ප්‍රධානතම කොන්දේසිය වන්නේ ජීවග්‍රහයෙන් අල්ලාගත් හෝ බාරවූ අයකු ඝාතනය කළ නොහැකි බවය. කැරලිකරුවන්ට හෝ ත්‍රස්තවාදීන්ට කෙසේවෙතත් එම වගකීම විශේෂයෙන්ම රටක නිල හමුදාවන්ට පැවරෙන්නේය. එහෙත් අප හැත්තෑඑකේදී, අසූඅට අසූනවයේදී හා උතුරු නැගෙනහිර සන්නද්ධ ගැටුමේදී දුටුවේ එම වගකීම නිසිආකාරයෙන් ඉටුනොවීමේ සිදුවීම් රාශියක්ය.  කහබළල්ලු, කළුබළල්ලු, සුදුවෑන් සංස්කෘතිය යනු ඒ පිළිබඳ නිදර්ශන කිහිපයක් පමණය.
එල්ටීටීඊය ගම්මානවලට පැන ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේදී ක්ලේමෝ බෝම්බ පිපිරවීමේදී, පාර්සල් බෝම්බ පිපිරවීමේදී හා මිනිස් බෝම්බ පිපිරවීමේදී අහින්සක වැසියන් මියයන්නේත් හමුදා මල්ටි බැරල් ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේදී අහිංසක වැසියන් මියයන්නේත් එකම ආකාරයටය.

විජේවීර මහත්මයාගෙයි, ප්‍රභාකරන් මහත්මයාගෙයි වෙනස කුමක්දැයි එහිදී රාජිත අමාත්‍යවරයා ප්‍රශ්න කරන අතර, ඔවුන්ගේ අපරාධ හා මිනිසුන් මැරූ ආකාරය පිළිබඳව වෙනස කියන්න යැයි තවදුරටත් කියයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණද සිය සන්නද්ධ අරගලවලදී යුද හමුදා හා පොලිස් සාමාජිකයන්ද, රජයේ නිදධාරීන්ද, ආණ්ඩුවේ දේශපාලනඥයන්ද වෙනත් විරුද්ධ දේශපාලන කණ්ඩායම්වල සාමාජිකයන්ද ඝාතනයට ලක් කළ බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. අප හිතනා ආකාරයට මේ නායකයන් දෙදෙනා අතර තිබුණ වෙනස වූයේ, ප්‍රභාකරන් ආයුධ සන්නද්ධ අරගල මගින් රටේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමත්, විජේවීර මුළු රටක් අල්ලාගැනීමට උත්සාහ කිරීමත්ය.

ප්‍රභාකරන් මහත්මයායැයි රාජිත අමාත්‍යවරයා කිම ගැන පරලව විහිළු සපයමින් සිටින උදය ගම්මන්පිල වැනි අයගෙන් අසන්නට ඇත්තේ, 2005 ජනාධිපතිවරණ සටන ජයග්‍රහණය කිරීම සඳහා ප්‍රභාකරන් සමග මහින්ද රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් ඩීල් දැමීමට ගිය ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දු පුල්ලේ, ලලිත් වීරතුංග ඇතුළු පිරිස එම සාකච්ඡාවේදී ප්‍රභාකරන් ආමන්ත්‍රණය කළේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව දැනට තමන් සමීපයේ සිටින ලලිත් වීරතුංගගෙන් අසා දැනගන්නා ලෙසයි. එදා එම ඩීල් එක ගැන විස්තරය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරනවායැයි කියූ මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් ගැලවුණු ශ්‍රීපති සූරියආරච්චිට එය හෙළිකිරීමට නොහැකි වූයේ, එම ප්‍රකාශයට පෙර අභිරහස් ලෙස වාහන අනතුරකින් ඔහු මියගිය නිසාය. ශ්‍රීපති පසුපස සිටි ටිරාන් අලස්ටද අනතුරකින් බේරීමට හැකි වූයේ ඉන්පසු රාජපක්ෂ සරණ යෑම නිසාය. සුනාමි නිවාස ව්‍යාපෘතියකටයැයි කියමින් කැබිනට් මණ්ඩල අනුමැතිය සහිතව එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ ඒජන්තයන්ට රාජපක්ෂ පාලන සමයේ රජයේ මුදල් ලබාදුන්නේ කෙසේදැයි මේ තරම් සමීප මහත්වරුන් මහින්ද රාජපක්ෂගෙන්ම අසා දැනගැනීම නැවත රට ගිනිතැබීමට වඩා හොඳය.

ඒ අව්අස්සේ උතුරු සැමරුම් පිළිබඳව රාජිත සේනාරත්න අමාත්‍යවරයාගේ ප්‍රකාශය රාජපක්ෂ කඳවුරේ කසකාරයන් දෙදෙනෙකු වන වාසුදේව නානායක්කාර හා චන්ද්‍රසිරි ගජධීර ද අනුමත කර තිබේ. ඒත් ඒ පිළිබඳව නම්, රාජපක්ෂ කඳවුරේ වංචා දූෂණවලින් කප් ගසා අධිකරණයට යෑම දිනචරියාවම කරගෙන සිටින අයගේ කටවල් තවම ඇරී නැත. ඔවුන්ට නිපන්දු දමා දෙන මාධ්‍යයේ පන්දු යැවීමද තවම අරඹා නැත.

අප සාකච්ඡා කරමින් පවතින මේ කාරණයේදී වඩා වැදගත් කාරයභාරයක් පැවරෙන්නේ දකුණේ සන්නද්ධ කැරලි දෙකක් මෙහෙයවා සිය අනුගාමිකයන් දසදහස් ගණනින් අහිමිකරගෙන, ඒ අය සමරමින් සිටින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට හා ඔවුන්ගෙ කැඩී ගොස් සිටින පෙරටුගාමී සාමාජවාදී පක්ෂයට හා අනෙකුත් කණ්ඩායම්වලටය. ඔවුන් දකුණේ සිංහල සමාජයට උතුරේ එම සැමරුම්වල ඇති යෝග්‍ය අයෝග්‍යභාවය පිළිබඳව සිය අදහස පැහැදිළි කළ යුතුය. එමගින් වුව දකුණේ සිංහල ජනයා කුපිත කිරීමට උත්සාහ කරන මාධ්‍ය හෙංචයියන්ගේ හා දේශපාලන අවස්ථාවාදීන්ගේ සංහිඳියා විරෝධී ප්‍රචාර බොහෝ දුර අඩපණ කළ හැකිය.
 
ලසන්ත රුහුණගේ

Comment (0) Hits: 68

ගෞතම බුදුන්ගේ දේශයේ දෙව්දත් ආණ්ඩු

මේ රටේ විසඳුම් අවශ්‍ය බරපතළම ප්‍රශ්නය හා ප්‍රශ්න මොනවාදැයි ඇසූ විට ලැබෙන උත්තරය තීන්දු වන්නේ අසන්නේ කාගෙන්ද හා කොතැනදීද යන්න මතය ජනාධිපති කඳවුරෙන් ඇසූ විට එය 2020 ජනාධිපතිවරණය සඳහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ගොඩ දැමීමය. නැත්නම්  “දින 100 මෝඩ වැඩ” නිවැරදි කිරීමය. එසේත් නැත්නම් පෞද්ගලික රූපවාහිනී නාලිකා හීලෑ කිරීමය. අගමැති පාර්ශවයට අතීශය වැදගත් වන්නේ ලෝක සිතියමෙන් ආසියානු රටවල් සොයා යමින් නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමය. නැත්නම් අවුරුදු 40 ක් පුරා අසාර්ථක යැයි ඔප්පු වූ ග්‍රාමීය වැඩසටහන් සමඟින් දූෂිත විවෘත වෙළෙඳපොළ ආර්ථිකය අලුත් ඇසුරුමක බහා අලෙවි කිරීමය. ඒ වෙනුවෙන් ගම්පෙරළි කරන්නටය. උගත් යැයි සම්මත කොළඹ වෘත්තිකයින්ගේ හා ජනතාව නියෝජනය කිරීමේ අයිතිය පවරාගෙන ඇති සිවිල් සමාජ ක්‍රියාකාරීන් යැයි කියා ගන්නා මහෞෂධයන්ට අනුව වහා විසඳුම් අවශ්‍ය වන්නේ ඔවුන් චෝදනා නැගූ රාජපක්ෂ යුගයේ නායකයින් අල්ලා හිරේ දැමීමය. ඊළඟට, අලුත් ව්‍යාවස්ථාවක් හැදීමය. එයින් තවත් කිහිප දෙනෙකුගේ දැවෙනම ප්‍රශ්නය බවට පත්ව ඇත්තේ පර්පෙචුවල් ට්‍රෙෂරීස් සමගෙමෙන් සල්ලි ලබාගත් දේශපාලඥයින්ගේ නාම ලේඛනය ලබා ගැනීමය. ජ.වි.පෙ. ට අනුව විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කරන 20 වන ව්‍යාවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කර ගැනීමය. හතර අත දූෂණය වූ රටක මේ කිසිත් තමන්‍ගේ ප්‍රශ්න නොවේ යැයි ජනතාවගෙන් ඇසුවහොත් ලැබෙන පිළිතුර වනු ඇත. උදයට නගරයට එන කිසිවකුගෙන් ඇසුවහොත් ඔවුන් කතා කරනු ඇත්තේ මගී ප්‍රවාහනයේ ඇති මහා අවුලය. කලට වෙලාවට ගමනක් යා නොහැකි බස් සහ දුම්රිය ගමනා ගමනයේ ඇති විඩාව හා පීඩාවය. තමන්ට යැයි රෝද දෙකේ හෝ සතරේ වාහනයක් ණයවී මිලට ගත් අයෙකුගෙන් ඇසුවහොත් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ මැසිවිල්ල වනුයේ කිලෝමීටර් තුන හතරක ගමනක් සඳහා පැයක් හමාරක් මහමග රස්තියාදු වන්නට සිදුව තිබීමය. ගමේ තරුණ තරුණියන්ගෙන් ඇසුවහොත් ඔවුන්ගේ බරපතලම ප්‍රශ්නය සාමාන්‍ය ජීවිතයක් සඳහා අවශ්‍ය මාසික ආදායම ගමේ ආර්ථිකයෙන් උපයාගැනීමට නොහැකිවීමය. ගමේ පාසලේ ගුරුවරුන් හා පහසුකම් නොමැති යැයි තවකෙකු කියන අතර, ප්‍රදේශයේ රෝහල ගැනත් වෛද්‍ය සේවාව ගැනත් තවත් පැමැණිලි ඉදිරිපත් වනු ඇත. සමාජයේ පහළ මට්ටමේ කිසිවකුගෙන් හෝ ඇසුවහොත් ඔවුන්ගේ බරපතලම ප්‍රශ්නය වන්නේ “ දැන් මේ දෙවේල කන්න හම්බකරන එකත් අමාරුයි” යන්නය.

උතුරු නැගෙනහිර පැත්තට විශේෂයෙන් වන්නිකරයට ගියහොත් ඔවුන් අවුරුදු 09 ට පසුවත් තවමත් යුද අනාථයින්ය. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් අතීශය මානුෂීය ඉල්ලීම්ය. ඔවුන් ඉල්ලන්නේ ඔවුන්ගේම ඉඩම්ය. සාමකාමී ජීවත් වියහැකි පරිසරයක් හා ජීවනෝපායන්ය. අතුරුදන් වූ ඔවුන්ගේ පවුලේ සමාජිකයින් ගැන නිවැරදි තොරතුරුය. චෝදනා නැතිව වසර ගණන් රඳවාගෙන ඉන්න ඔවුන්ගේ තරුණයන්ය.

ඇත්ත නම්, රාජ්‍ය පරිපාලනය ජනතාවට වග නොකියන පිරිහුණු, අකාර්යක්ෂම හා දූෂිත පරිපාලන සේවාවක් බවට පත්ව ඇත. ඒ කතාව එලෙසින්ම පොලීසිය, අධිකරණය වැනි ආයතන ගැනද කිව හැක. මේවා වෙත අවධානය යොමු කෙරෙන වැදගත් කරුණු සංවාද ඇති කෙරෙන මාධ්‍ය ඇත්තේද නැත. ඒ සඳහා උත්තර සොයන කතිකා හා සංවාද මෙන්ම විද්වතුන් හා වෘත්තිකයින් ඇත්තේද නැත. එහෙත් වල් වැදුණු දූෂිත දේශපාලන පක්ෂ මගින් උත්තර සොයා ගත හැකි යැයි සමාජ මතයක් විශ්වාසයක් මාධ්‍ය හා කොළඹ මහෞෂධලා නඩත්තු කරති. පක්ෂ නායකයෝද සියල්ලට උත්තර ඇත්තේ තමන් ළඟ යැයි බෙරිහන් දෙති. නිදහසින් පසු පළමු අවුරුදු 30 ක කාලයේ අවශ්‍ය සංවර්ධනය නොවුණු අසාර්ථක කාලයක් වුවත් එකල පක්ෂ නායකයෝ ඔවුන් විශ්වාස කළ සංවර්ධන වැඩපිළිවෙළ ක්‍රියාවට නැඟීමට උස්සාහ කළෝය. ඉන්පසු අවුරුදු 40 ක් අප විවෘත ආර්ථිකය සමග ගතකර ඇත්තේ හැම අතින්ම දූෂීත, පිරිහුණු ආයතන, සේවා, පාලන ව්‍යූහ හා දේශපාලන පක්ෂද හදා ගැනීමටය. ඒවාට ගැළපෙන අයුරු නීති රීති හැදීමට හෝ නීති නැවීමටය.

මේ ආකාරයේ නීති හැදීම හා නීති නැවීම ඇඟට නොදැනී කෙරෙන අවස්ථාවක් සඳහා හොඳම උදාහරණය අති ජනප්‍රිය නාමධාරී පාසල්වල පළමු ශ්‍රේණිය සඳහා ළමුන් ඇතුලත් කර ගැනීමය. 1962 සිට පළමු වසර සඳහා ළමුන් ඇතුලත් කරනු ලබන්නේ පාසලේ සිට දුර ප්‍රමාණය අනුවය. පසුගිය දශක දෙක තුනක සිට ඒ දුර ප්‍රමාණය ගණන් හැදෙන්නේ මීටර් දෙසීය තුන්සීය ලෙසින්ය. එහෙත් එවැනි කොළඹ නගරයේ පාසල්වලට අලුත්ගම, ගම්පහ, ඇහැළියගොඩ, හොරණ ආදී ප්‍රදේශවල සිට පාසල් සේවා වෑන් පැමිණෙන්නේ මන්දැයි කිසිවෙකු ප්‍රශ්න කරන්නේ නැත. එපමණක් නොවේ. හැම ආණ්ඩුවක්ම එවැනි පාසල් වෑන් රථ නියාමනය කිරීමටද ඉදිරිපත් වන්නේය.

මේ සිදුවන මහා බොරුව, වංචාව උදේ සවස ජනතාව ගසා කෑම ජනතාවට තේරුම් නොයන්නේත් ඒවා එතරම්ම එදිනෙදා දිවියේ සාමාන්‍ය දේවල් බවට පත්ව ඇති නිසාය. මේ හැමකින් මඳක් ඈත්ව විපරම් ඇසින් බැලුවහොත් පසුගිය සති කිහිපයේ වැදගත් නොවන්නේ යැයි කොළඹ වෘත්තිකයින් හා සමාජ ක්‍රියාකාරීන් ඉවත දමා ඇති පුවත් අතරින් අහුලාගත හැකි පුවත් කිහිපයක් මේ රටේ සම්ස්ත පිරිහීම කෙතරම් දැයි කියනු ඇත.

පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක හැර මන්ත්‍රීවරුන් 224 ක් අතුරින් අගමැති ඇතුළුව 41 ක් ඇමතිවරුන්ය. තවත් 24 ක් රාජ්‍ය ඇමතිවරුන්ය. 21ක් නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන්ය. සාමාන්‍ය මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස ඒ අනුව ඉතිරිව ඇත්තේ 138 කි. ඔවුන්ගෙන් ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ මන්ත්‍රීවරුන් 40 ට “කංකානම්” මන්ත්‍රීවරුන් යැයි සාමාන්‍ය වහරේ සඳහන් අමාත්‍යංශ “නියාමන” මන්ත්‍රී වගකීම් පවරා තිබිණ. ඒ වෙනුවෙන් ඔවුනට රුපියල් 50,000 ක අමතර මාසික දීමනාවක් ගෙවූ බවට වාර්තා විය. මන්ත්‍රීවරයෙකුට රුපියල් 54,000 ක මාසික චේතනයට අමතරව ලබා දෙන වෙනත් දීමනා සහ පහසුකම් වෙනුවෙන් රුපියල් 1,50,000 ක් පමණ මහජන මුදල්වලින් වැය කෙරෙන්නේය. ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුවට නිල වශයෙන් පැමිණිය යුත්තේ මාසයකට දින 09 කි.

ඇමැතිකම්, රාජ්‍ය ඇමැතිකම් හා නියෝජ්‍ය ඇමතිකම් නොලැබුණු ඉතිරි මන්ත්‍රීවරුන් සියලු දෙනාම කංකානම් මන්ත්‍රීවරුන් කිරීමේ යෝජනාවක් මේ අතර අගමැති ඉදිරිපත් කර ඇත. මෙවර ඒ වෙනුවෙන් මාසිකව රුපියල් 75,000 ක දීමනාවක් ඇතුළත් කර රුපියල් ලක්ෂ 07 ක පමණ වරදාන මල්ලක් ඔවුන්ට ලබාදෙනු ඇතැයි වාර්තා විය. අගමැති මාධ්‍ය ඒකකය තවමත් ඒ වාර්තා ප්‍රතික්ෂේප කර නැත. ජ.වි.පෙ.ද ඒ ගැන කිසිවක් මෙතෙක් කියා නැත. එය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඇමති මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබුණහොත් අයවැය යෝජනා හා ඇස්තමේන්තු කිසිවක් නැතිව මහජන මුදල් මාසිකව රුපියල් ලක්ෂ 966 බැගින් ඉදිරි වසර සඳහා ලක්ෂ 11.592 ක් මේ කංකානම් මන්ත්‍රීවරුන් වෙනුවෙන් වැය කළ යුතු වන්නේය.

මහජන මුදලින් නිල වශයෙන් මංකොල්ලකෑම මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් නතර නොවන්නකි. අධිකරණ ක්‍රියාවලියද අතීශය දූෂිත, අකාර්යක්ෂම හා පක්ෂග්‍රාහී ක්‍රියාවලියක් බැව් එමට චෝදනා ඇත. එක නඩුවක් සඳහා අවුරුදු ගණන් උසාවිවල රස්තියාදු වන්නට සිදුවන, කල් තබන හැම නඩුවාරයක් සඳහාම නීතිඥයින් කබා සාක්කුවේ මුදල් බහා ගන්නා අධිකරණ ක්‍රියාවලියක, අවුරුදු ගණන් ඇප නොලැබ රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ ඉන්නට සිදුවන, අවුරුදු 16 දී දූෂණයට ලක්වූ දැරිවියකට අවුරුදු 31 ක තරුණියක් ලෙස නඩු තීන්දුව බාර ගැනීමට සිදුවූ අධිකරණ ක්‍රියාවලියක තිබිය හැකි සාධාරණත්වයක් නැත. එය අඩු වැඩි වශයෙන් පහළම උසාවියේ සිට ඉහළම උපරිමාධිකරණය දක්වා දැකිය හැකි පිරිහීමකි. එසේ නොවේ නම් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් වැළකී සිටීමට අධිකරණ ආවරණයක් ඉල්ලා 2015 මැයි මාසයේදී උසාවි ගිය ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ලබා දුන් තාවකාලික ආවරණය තවමත් වලංගුයැයි සහකාර පොලිසිටර් ජනරාල්වරයා 2018 මැයි 31 වන දින ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට නොකියනු ඇත. එසේ නොවේ නම්, එම පෙත්සම් විභාගයෙන් විටින් විට විසිසුරුවරුන් ඉවත් නොවනු ඇත. එසේ තිබියදී එය නැවත නොවැම්බරයට කල් නොතබනු ඇත. එවැනි අධිකරණ ක්‍රියාවලියකට අපහාස කළ හැක්කේ කෙසේදැයි නොදනිමි. එසේ වුවත් මේ අධිකරණ ක්‍රියාවලියේ මහේස්ත්‍රාත්වරුන්ට හා විනිසුරුවරුන්ට 2017 වසර අවසන් වන විට ලැබූ වැටුප් හා දීමනා සියල්ලේ එකතුව දෙගුණයක් වන සේ ඉහළ දමන්නට මේ ආණ්ඩුවේ ඇමති මඩුල්ල තීරණය කළහ.

ඒ සමග පරිපාලන සේවාව විරෝධය පෑවේය. රාජ්‍ය සේවාවේ පැවැති වැටුප් අනුපාත සියල්ල ඉන් උල්ලංඝනය කෙරුණු අතර වැටුප් විෂමතා ගණනාවක් ඇති විනැයි ඔවුහු පැමිණිලි කළහ. ආණ්ඩුව එයටද එකඟ වී ඇත. ඒ අනුව වාර්තාවන අයුරු නුදුරු අනාගතයේදී අමාත්‍යංශ ලේකම්වරුන්ට හා ශ්‍රී ලංකා පරිපාලන සේවාවේ. සමාන්තර ශ්‍රේණි රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට රුපියල් 50,000 ද මාසික දීමනාවක් අනුමත කිරීමේ කැබිනට් පත්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කෙරෙනු ඇත. එම දීමනාව ඔවුන්ගේ විශ්‍රාම වැටුප ගණන් හැදීමටද එකතු කෙරෙන්නේ යැයි සඳහන් වන්නේය. මෙය පැහැදිළිවම එතැනින් නතර නොවන්නකි. බිඳ වැටී දූෂිතව ඇති රාජ්‍ය ආයතනවල සැවොම ඒවාගේ කාර්යක්ෂමතාව හා ස්වාධීනත්වය ගැන කතා නොමැතිව තමන්ගේ වැටුප් හා දීමනා වැඩිකර ගැනීමට ඉදිරිපත් වනු ඇත. තව දුරටත් ජන ජීවිතයට කිසිදු වැදගත්කමක් නොමැති රාජ්‍ය සේවා වෙනුවෙන් වැඩි වැඩියෙන් බර කරගසන්නට ජනතාවට සිදුවන්නේ ඔවුන් දන්නේද නැතිවය.
මේ අතර අප නොදැන සිටි තවත් බරපතල වංචාවක් ඇත. “ උපයන විට ගෙවීම” නම් බදු කාණ්ඩයට අයත්වන සැවොම එම බදු ගෙවිය යුත්තේ තම වැටුපෙනි. එහෙත් පසුගිය කාලය පුරා බොහෝ රාජ්‍ය හා සංස්ථාපිත ආයතනවල එකී බදු කාණ්ඩයට අයත් ඉහල නිලධාරීන්ගේ  “උපයන විට ගෙවීමේ”  බදු මුදල ගෙවනු ලැබ ඇත්තේ රජය විසින්මය. එය පැහැදිළිවම ජනතාවට හිමිවිය යුතුව තිබූ බදු ආදායම පිල්ලි ගැසීමකි. මේ හොරකම දේශපාලඥයින්ගේ අනුදැනුම ඇතිව කොළඹ කේන්ද්‍රීය වෘත්තිකයින් විසින් ඉතා දැනුවත්ව ඔවුන්ගේ වාසිය සඳහා ගෙන ගිය අති දූෂිත ක්‍රියාවලියකි. මේ විවෘත වෙළෙඳපොළ ආර්ථිකයෙහි දූෂණ හා වංචා කෙතරම් දුරට ආයතනගතව ඇති දැයි ඒ සියල්ලෙන් කියවෙන්නේය.

ගෞතම බුදුන්ගේ දේශය යැයි කියන රටේ මේ මහා බොරුව, විනාශය වසාගෙන නැවත කවුරුන් හෝ සිංහල බෞද්ධ ජනාධිපති අපේක්ෂකයකු තෝරාගන්නේ මහා ආඩම්බරයෙනි. එවැනි සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍ය නායකයින් යටතේ මේ රටේ මෙවැනි දේවදත්ත ආණ්ඩු පාලන පත් කෙරෙන්නේද සිංහල බෞද්ධයින්ගේ ඡන්දවලින්ය. 2020 සඳහා ඇත්තේද එවැනිම සූදානමකි. රටේ ජනතාවගේ මූලික හා ප්‍රධාන ගැටලු සම්බන්ධ කිසිදු කතාවක් ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් තේරීමේදී නොමැත්තේද එබැවින්ය. සරලව කියන්නේ නම් මේ ගෞතම බුදුන්ගේ දේශයෙහි සිදුවන්නේ වරින්වර රට බාර දීමට දේවදත්තයෙකු සෙවීමය.
 
කුසල් පෙරේරා

Comment (0) Hits: 26

යහපාලනය සහ ආගමේ භූමිකාව

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කළ යුතුද නැත්ද යන්න ආගමේ විෂය පථයට ඇතුළත් වන දෙයක් නොවේ. ආගමික පදවියක් දරණ සියලූ දෙනා සෘජුව දේශපාලනයේ නිරත වීම වැළැක්විය යුතුය. ශ‍්‍රී ලංකාව ලෞකික රාජ්‍යයක් විය යුතුය. සෑම ආගමක්ම අපේ ව්‍යවස්ථාවට පිටින් තැබුවොත්, තෙවරක් බුදුන් වැඩිය මේ දේශයේ සැබෑ බුද්ධාගම නැවතත් වැජඹෙනු නොඅනුමානයි. දේශපාලනය සහ ආගම එකට මිශ‍්‍ර වීමට ඉඩ නොතැබිය යුත්තේ, එසේ වුවහොත්, එය නිරන්තර ඇවිලවීම්වලට තුඩුදෙන බැවිනි. දේශපාලඥයන් ආගම පාවිච්චි කරමින් බලයේ රැුඳීමට දහංගැට ගසන බැවිනි. 

20 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් ගෙන ඒමට නියමිත 20 වැනි ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වැළැක්විය යුතු බවට ‘මහා සංඝ රත්නය’ වශයෙන් තමන්ව හඳුන්වා ගන්නා භික්ෂූන් කණ්ඩායමක් ප‍්‍රකාශයක් නිකුත් කළහ. එම සංශෝධනය හරහා රට බෙදෙන බව ඔවුන්ගේ තර්කය විය. බලයේ රැුඳී සිටීමට සහ බලයට පැමිණීමට බලන දේශපාලඥයන් ඒ සඳහා මේ සංඝයා වහන්සේලාට වන්දනාමාන කරන අතර, තමන් සිටින්නේ බෞද්ධ බහුතරය සමග යැයි පෙන්වීමට උත්සාහ ගනු දක්නට ලැබේ. ආගම, නීතියට ඉහළින් තිබිය යුත්තක්ද? සිවුරට මුවා වෙමින්, රටේ දේශපාලන ප‍්‍රවාහය තුළ බුද්ධාගමට හිමි විශේෂිත ස්ථානය අපයෝජනය කරමින් මේ භික්ෂු වර්ගයා නානා ආකාරයේ අබෞද්ධ ක‍්‍රියාකාරකම්වල නිරත වෙත්. එසේ කිරීමෙන් ඔවුන් බුද්ධාගමටත් රටටත් කරන්නේ මහත් විපතකි. 

ශ‍්‍රී ලංකාවේ මෙවැනි භික්ෂූන් වහන්සේලා දේශපාලනයේ ගැලී සිටින තරමට, බුදුන් වහන්සේත් දේශපාලඥයෙකු කියා වෙනත් රටවල අබෞද්ධයන් සිතනු ඇත. අද වන විට භික්ෂූන් වහන්සේලාගෙන් සුළුතරයක් කරමින් සිටින්නේ බුදුන් දෙසූ ධර්මයට නිගා දීමයි. මේ භික්ෂූන්ගේ බෞද්ධ-විරෝධී චර්යාව, බුද්ධිමත් සුළුතරයක් භික්ෂූන් වහන්සේලා වටහාගෙන සිටියත් බහුතරයක් ඒ ගැන වගක් නැතිව සිටිති. එවැන්නන්ව විනයගත කර ගැනීමට සහ ධර්මයෙහි හැසිරෙන බවට වගබලාගත නොහැකි නම්, අඩු වශයෙන් එවැනි පුද්ගලයන්ව නම් කිරීමටවත් සිව් නිකායික මහනායක හිමිවරුන්ට හැකි විය යුතුය.

කිසිවෙකුට ආගමික සහ දේශපාලනික තානාන්තර එක විට දැරීමට ඉඩ නොදිය යුතුය

ආණ්ඩුවත් ආගමත් යන දෙකම ආරක්ෂා විය හැක්කේ, ඒ දෙපාර්ශ්වයම එක මාවතක යාමෙන් නොව, සමගාමී මාවතක ගමන් කිරීමෙනි. ආගම සහ රාජ්‍යය යන දෙකම එකිනෙකින් නිදහස් විය යුතුය. එකිනෙකින් ස්වාධීන විය යුතුය. දේශපාලනයට අවතීර්ණ වන  ඕනෑම ආගමක් හෝ ආගමක් මත පදනම් වන  ඕනෑම පක්ෂයක් රාජ්‍ය වරප‍්‍රසාදවලින් වියුක්ත කැරැුවිය යුතු අතර, ඒවා සැලකිය යුත්තේ පෞද්ගලික ව්‍යාපෘති වශයෙනි. කිසි ආගමක් ප‍්‍රවර්ධනය කිරීම රාජ්‍යයක වගකීමක් නොවේ. 

පාසලේදී ආගම ඉගැන්වීම 

දරුවන්ට ප‍්‍රාථමික අධ්‍යාපනයේදී සියලූ ආගම්වල මූලික ධර්මතා ඉගැන්විය යුත්තේය. එවිට, වෙනත් අය විසින් පටවනු ලබන ආගමක් නොව, සෑම ආගමක් පිළිබඳවම සලකා බලා තීරණයක් ගැනීමේ හැකියාව ඔවුන්ට ලැබෙනු ඇත. බුදුන් වහන්සේ මේ කාරණය ගැන විශේෂ සැලකිල්ලක් දැක්වූහ. කාලාම සූත‍්‍රයේදී බුදුන් වහන්සේ දේශනා කෙළේ කිසිවක් අන්ධානුකරණයෙන් භාර නොගන්නා ලෙසයි. 

කාලාමයෝ බුදුන් වහන්සේගෙන් මෙසේ ඇසූහ: ‘ඇතැම් බ‍්‍රාහ්මණයෝ තමන්ගේ ධර්ම කොටස් උසස් කොට අනුන්ගේ ධර්ම කොටස් පහත් කොට සලකති. මේ නිසා අපට ඒ ගැන ඇත්තේ බලවත් කුකුසකි. ඇත්ත කතා කරන්නේ කවුද, නැත්ත කතා කරන්නේ කවුද යන්න අපට ප‍්‍රශ්නයකි.’

බුදුන් වහන්සේ ඊට පිළිතුරු දුන්නේ මෙලෙස ය: ‘සම්ප‍්‍රදායයන්, කාලයක් තිස්සේ පැවත එන නිසාම කියා ඒවා පිළිගත යුතු නැත. ආරංචි සහ ඉතිහාස කතා, බැලූ බැල්මට විශ්වාස කටයුතු යැයි පෙනෙන පමණින්, පිළිගත යුතු නැත. තමාගේ ඇති කැමැත්තක් නිසා යමක් තාර්කික යැයි පෙනෙන නිසා පිළිගත යුතු නැත. අදහස් සහ විශ්වාසයන් පරීක්ෂාවට භාජනය කළ යුතුය. නුවණැත්තන්ගේ අත්දැකීම් සමග සසඳා බැලිය යුත්තේය. මා දේශනා කරන ධර්මය පවා ඔබ ප‍්‍රශ්න කළ යුත්තේය. එය පරීක්ෂාවට ලක්කළ යුත්තේය.’ එසේ නම් අප බුදුන් වහන්සේගේ ඒ දේශනාව අනුගමනය නොකළ යුත්තේ ඇයි? 

‘සිංහල-බෞද්ධයෙකු’ යනු කවරෙක්ද?

අපේ ආගමික නායකයන්ගේ ප‍්‍රමුඛතාව ලැබිය යුත්තේ දේශනාවට ය. බුදුන් වහන්සේගේ දේශනාව තිබෙන්නේ, මිනිසුන්ව නිවැරදි මාවතේ යොමු කරවීමට ය. බුදුන් වහන්සේ සූත‍්‍ර පිටකයේදී භික්ෂූන් වශයෙන් හඳුන්වන්නේ, ‘දානයෙන් වෙසෙන පිරිසක්’ වශයෙනි. බුදුන් වහන්සේගේ කාලයේදී භික්ෂූන් වහන්සේලා තමන්ගේ සිවුර සපයාගත යුතු වුණේ, මිනී එතූ වස්ත‍්‍රවලිනි. සොහොන් පිටිවලට ගොස් එවැනි වස්ත‍්‍ර සොයා ගැනීමෙන් පසු ඒවා කහ වතුරෙන් සෝදා පිරිසුදු කොටගෙන, තමන් විසින්ම කෑලි අමුණා සිවුරු වශයෙන් පාවිච්චියට ගත යුතු විය. අද කාලයේ භික්ෂූන් වහන්සේලාත් එසේ කළ යුතු යැයි කිව නොහේ. එසේ වෙතත්, එදා බුදුන් වහන්සේ වදාළ මූලික ධර්මතාවන්ට අනුකූලව තමන්ගේ අවශ්‍යතා ගලපා ගැනීම සංඝයා වහන්සේගේ වගකීමකි.
ඔවුන් තමන්ව ‘සිංහල-බෞද්ධයන්’ වශයෙන් හඳුන්වා ගනිමින් බුද්ධාගමට නිගා නොදිය යුතුය. බුදුන්ගේ ධර්මයට අනුව, ජාතියක් කියා දෙයක් නැත. කුලයක් කියා දෙයක් නැත. එසේ හෙයින්, ‘සිංහල-බුද්ධාගම’ යනු වචනාර්ථයෙන්ම පරස්පරයකි. බුද්ධ ධර්මය එකකි. සිංහල ජාතිය තවත් එකකි. ඒ දෙක මිශ‍්‍ර කර ගත යුතු නැත. 

ධර්ම සංගායනා 

විශේෂයෙන් සංඝයා වහන්සේලාගේ විනය පිළිබඳ සොයා බැලීම සඳහා ධර්ම සංගායනාවක් පැවැත්වීමට මෙය සුදුසු කාලයකි. මහනායක ස්වාමීන් වහන්සේලො මේ ගැන, එක්කෝ තැකීමක් නැත. නැත්නම්, තරුණ, කැරලිකාරී භික්ෂූන් ගැන ඔවුන්ට බලයක් නැත. මෙය දේශපාලනය සමග ගැටගැසී ඇති ප‍්‍රශ්නයක් හෙයින් එය කෙටි කලකින් ආපස්සට හැරවිය හැකි තත්වයක් නොවේ. ඞී. ඇස්. සේනානායක අගමැතිවරයාගේ කාලයේදී ඔහු මහනායක ස්වාමීන් වහන්සේලාගේ ද කටවල් වැසුවේය. ඞී. ඇස්. සේනානායක 1947 දී සර් අයිවෝ ජෙනිංස් සමග නිදහස් ලංකාවට සෝල්බරි ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව සකසමින් සිටින අවස්ථාවේ, 1815 මහනුවර ගිවිසුම යටතේ යටත්විජිත පාලකයන් විසින් ඒ වන විට ඇති කොට තිබූ ‘බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛ ස්ථානය’ ලබා දීම යන වගන්තිය අලූත් ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉවත් කිරීමට තීරණය කෙළේය. ඊට විරෝධය දක්වමින්, නුවරදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ පළමු නිදහස් දින උත්සවය තමන් වර්ජනය කරන බව සියම් නිකායේ මහනායක හිමිවරු දෙනම ඞී. ඇස්. සේනානායකට දන්වා සිටියහ. ඞී. ඇස්. සේනානායක මහනාහිමිවරුන් දෙන්නාව නුවර දිසාපතිවරයාගේ නිවසට කැඳවීය. කෙසේ වෙතත්, දියවඩන නිලමේගේ මැදිහත් වීම මත පසුව දළදා මාළිගාවට ගොස් මහනායක හිමිවරුන් බැහැදැකීමට තීරණය කළ ඞී. ඇස්. සේනානායක, එහිදී බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමානාත්මතාවය පිළිබඳ සංකල්පය උපුටා දක්වමින්, සියලූ ආගම්වලට සහ ජාතීන්ට සමාන අයිතියක් ලබා දීමේ ඇති වැදගත්කම, මහනායක හිමිවරුන්ට ඒත්තු ගැන්වීය. ඒ ගැන අවබෝධයක් ඇති කර ගත් මහනාහිමිවරු නිදහස් දින උත්සවයට සහභාගී වීමට තීරණය කළහ. ඉන් පසු බලයට පත්වු නායකයන් එක් කෙනෙකු හෝ දෙන්නෙකු හැරුණු විට, අනිත් සියලූම කොන්ද පණ නැති ලංකාවේ නායකයෝ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ හැම අසාධාරණ ඉල්ලීමකටම යට වුහ. 

නිදහස් ලංකාවේ බලයට පත් නායකයන් අතරින්, දේශපාලනයට ඇඟිලි නොගසා සිටින්නැයි මහ සංඝයා වහන්සේලාට කියා සිටීමට තරම් දුරදක්නා නුවණක් සහ කොන්දක් තිබුණේ කිහිප දෙනෙකුට පමණි. ඞී. ඇස්. සේනානායක, ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සහ යම් තාක් දුරකට මහින්ද රාජපක්ෂ ඒ අතර වෙති. මහින්ද රාජපක්ෂ සංඝයා වහන්සේලා දුරින් තියා ගැනීමට බැලීය. සරත් ෆොන්සේකාව හිරගත කළ අවස්ථාවේ ඊට විරුද්ධව මහා සංඝ සභාවක් කැඳවීමට, ඉතා නිවැරදිව සංඝයා වහන්සේ තීරණය කළහ. එහෙත් සියම් නිකායටම අයත් දකුණේ සංඝයා වහන්සේලා පිරිසක් ඒ අවස්ථාවේ උසිගන්වා, තමන් වහන්සේලා සාමූහිකව සියම් නිකායෙන් අස්වන බවට ඔවුන් ලවා තර්ජනය කැරැුවීමට මහින්ද රාජපක්ෂ සමත් විය. 

රැුඩිකල් භික්ෂූන් වහන්සේලා කිහිප නමක්, වෙනත් ජාතීන් සහ ආගමික කණ්ඩායම් කෙරෙහි තමන් තුළ පවතින වෛරය පෙරදැරිව බුද්ධ ධර්මය විකෘති කොට තිබේ. වර්ගවාදය වපුරන මෙවැනි භික්ෂූන් වහන්සේලාව මැඩපැවැත්වීමට මහනායක හිමිවරුන් මේ දක්වා අසමත්ව ඇත. 

ආගමික ස්වාධීනත්වය ආරක්ෂා කර දීමටත්, සමාජ සැකැස්ම කෙරෙහි ආගමේ කාර්ය භාරය ප‍්‍රවර්ධනය කර දීමටත් හැම ආණ්ඩුවක්ම ක‍්‍රියා කරන්නේය. සෑම ප‍්‍රජාවකටම තම තමන්ගේ පිළිවෙත් අනුව ආගම ධර්මයේ නියැලීමට ඇති අයිතිය ආරක්ෂා කර දීමට බොහෝ රාජ්‍යයන් කටයුතු කරන්නේය. 

යහපාලනය ආරක්ෂා කර ගැනීමේ සහ ප‍්‍රවර්ධනය කර ගැනීමෙහි ලා සුසිරිත වැදගත් කාර්ය භාරයක් ඉටු කරයි. අප මුහුණදෙන බරපතල ප‍්‍රශ්න බොහොමයකට සැබෑ විසඳුම් ඇත්තේ දේශපාලනය තුළ නොවේ. ආධ්‍යාත්මික ක්ෂේත‍්‍රය තුළ ය. ජාතිවාදය, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ වෛරය වැනි දේවල් සදාචාරමය ප‍්‍රශ්න ය. යහපාලනය සෑම ආගමක්ම ආරක්ෂා කරයි. යහපත් ආගම්, යහපත් පුරවැසි භාවයකට ආධාර කරයි. යහපාලනය, කිසි ආගමක් තවත් ආගමකට වඩා උසස් කොට නොසලකන්නේය. ප‍්‍රවර්ධනය නොකරන්නේය. ඒ ආකාරයෙන්ම, සැබෑ ආගමික නායකයන් කිසි දේශපාලන පක්ෂයක පැත්තක් නොගත යුතුය. 

සමහර රටවල් රාජ්‍ය ආගමක් පනවා ගනී. ආගමික විශ්වාසයන් සහ පිළිපැදීම් එකිනෙකින් වෙනස් වෙතත් ඒ   සියල්ලට ආරක්ෂාව සැපයිය යුත්තේය. අනිත් ආගම්වලට නැති විශේෂ අයිතියක් තවත් ආගමකට දීම නිසා, බහුත්වවාදය නැමැති පූජණීය අංගය විකෘති විය හැකිය. බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ ධර්මය පදනම් වී ඇත්තේ ‘දේශපාලන දර්ශනවාදයක්’ මත නොවේ. එය ලෞකික සැප සම්පත් සඳහා අනුබල දෙන ආගමක් ද නොවේ.    එහි නිෂ්ඨාර්ථය වන්නේ නිබ්බාන හෙවත් තණ්හාව අවසන් කිරීමයි. ලෝකයේ කිසි රටක බෞද්ධ ජාතියක් පිහිටුවීම බුදුන් වහන්සේගේ අභිප‍්‍රාය නොවුණි. කිඹුල්වත්පුරයේවත් උන්වහන්සේ එවැන්නක් බලාපොරොත්තු වුණේ නැත.


 කේ. කේ. එස්. පෙරේරා 
2018 මැයි 21 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ Good Governence & Role of Religion නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 71

ආර්ථික විෂමතාවය හා ජාතිකවාදය - 1

සෝවියට් සංගමයේ හා නැගෙනහිර කඳවුරේ ක්‍රියාත්මක කරන ලද අන්දමේ "සමාජවාදය" යයි හැඳින්වුන රාජ්‍ය ධනවාදී ආකෘතිය බිඳ වැටීමත් සමග පසුගිය ශතවර්ෂයේ පැවති ආකාරයෙන් වූ සීතල යුද්ධය අතුරුදහන් විය. ඒ රාජ්‍ය ධනවාදී ආකෘතියම අනුගමනය කරන රටවල් කිහිපයක් ලෝකයට ශේෂවී ඇත. සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමත් සමඟ සීතල යුද්ධය අවසන් වූ බවට විශ්වාස කළද, පළි ගැනීමෙන් යුක්තව නව සීතල යුද්ධයක් පැන නැඟී ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. මෙහි ප්‍රධාන ලක්ෂණය රුසියානු සමුහාණ්ඩුව හා එහි හවුල්කාර ආණ්ඩුවලට එරෙහි එක්සත් ජනපදයේ සහ එහි සගයන්ගේ සංස්ථාපිත ධනේශ්වර වුවමනාවන් සේ පෙනී ගියත් බටහිර භීතියේ හා කෝපයේ සැබෑ කේන්ද්‍රය මහජන චීන සමූහාණ්ඩුව විය හැක.

සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමෙන් පසුව සංස්ථාපිත ධනේශ්වර ක්‍රමය ඊට ආවේනිකවූ බරපතල සමාජ ආර්ථික හා සංස්කෘතික අර්බුදයන් සහිතව මුළුමහත් ලෝකය පුරාම පාහේ රජයා ඇත. ‍සංස්ථාපිත සහ රාජ්‍ය අංශ තුල නොහික්මුණු ධනවාදය නැවත දෘශ්‍යමාන වීමත් සමඟ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට නොනැසී පැවතිය නොහැකිව තිබේ. එවැනි අර්බුද විසින් බටහිර ධනේශ්වර සමාජ බොහොමයක් බොහෝ දුරට අකර්මන්‍ය කරනු ලැබ ඇත. විවෘත ආර්ථිකය සහ නිදහස් වෙලඳපොල කොන්දේසි යටතේ ප්‍රධාන වශයෙන් පාලක සංස්ථාවන්ගේ උවමනාවන් විසින් නොමනා බලපෑමි යටතේ හසුරුවනු ලබන පරිසරය නිසාත්, ගෝලීය සම්පත් වැඩි වැඩියෙන් ඒකාධිකාරත්වයට නතු කර ගන්නට ඔවුන්ට නිදහසේ කටයුතු කිරීමට ඉඩ දී ඇති නිසාත් ආර්ථික විෂමතාවය අඛණ්ඩව වර්ධනය වෙමින් පවතී.

ඓතිහාසිකවත් වර්තමාන යුගයේත්‚ සංස්ථාපිතවල මිත්‍රශීලී කෘෘර පාලකයන් බලයට ගෙන ඒම සඳහා මිනිසුන්‚ කාන්තාවන් හා ළමුන් දසදහස් ගනන් මරා දමමින්, ජනතාව විසින් තෝරා පත්කර ගන්නා ලද, එහෙත් බලවත් ධනවාදී සංගත හා රාජ්‍යයන්ගේ උවමනාවන් හා නොගැලපෙන ආණ්ඩු පෙරළා දමා ඇත. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ද නිර්මුක්තියට ලක් වී නැත. මූල්‍යමය වශයෙන් ඔවුන් පසෙකට කර දැමීමට තර්ජනය කිරීමෙන් එම සංවිධානයට නව-ලිබරල් හා කොන්සවේටිව් පාලන තන්ත්‍රවල ක්‍රියා මාර්ගය අනුගමනය කරන්නට සිදු කොට ඇත. එම සංවිධානය නව නව-ලිබරල් න්‍යාය පත්‍රයට විරුද්ධ වන අයට එරෙහිව යොදවා ගෙන තිබේ. මේ අර්ථයෙන් ගත් විට, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ලෝකයේ හැම කෙළවරකම ලේ වගුරුවද්දී බෙලහීන අතරමංව ඇති ආයතනයක් බවට‚ හුදු නරඹන්නෙක් බවට පත් වී ඇත.

ආර්ථික විෂමතාව

සංස්ථාපනික අර්ථශාස්ත්‍රඥයෝ මානව වර්ගයා ගැන සැලකිල්ලක් දක්වන හෝ දයානුකම්පාව දක්වන හෝ අය නොවෙති. ඔවුහු ආර්ථික හා ආදායම් විෂමතාවන් ගැන සැලකිල්ලක් නොදක්වති; ඔවුන්ට මිනිස්සු පාරිභෝගිකයන් හෝ නිශ්පාදන ඒකකයන් වේ. ඔවුන්ගේ තර්කය වන්නේ උඩුකුරු සමාජ සංචලනය වෙත ප්‍රවේශ වෙන්නට මිනිසුන් වැඩියෙන් මහන්සි වී වැඩ කළ යුතු බවයි. ආදායම් අසමානතාවය විසින් ඔවුන් සතු පෙළඹවීම ඉහළ නංවන  බවට ඔවුහු තර්ක කරති. සමාජ සංරක්ෂණ පියවරයන් සහ සුබසාධන වැඩසටහන් මගින් ධනය යලි බෙදාහැරීම මිල අධික බව ඔවුහු තරයේ පවසා සිටිති. එබැවින්, බොහෝ ලබ්ධීන් අනුකම්පාව පිළිබඳව දේශනා කළද‚ ලෝකය වඩා අභාග්‍යමත් තැනක් බවට පත්ව ඇත. ආර්ථික වර්ධනය හා සංවර්ධනය සඳහා ඇති අවස්ථා තවදුරටත් කඩා වැටෙමින් තිබේ.

 ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) සහ ආර්ථික සහයෝගිතාව සහ සංවර්ධනය පිළිබඳ සංවිධානය (OECD) යනු මානවවාදී අදහස් ප්‍රචාරය කරන ආයතන නොවේ. එහෙත්, ආදායම් අසමානතාව ආර්ථික වර්ධනය කෙරෙහි බලපාන බවට ඔවුහු නිගමනය කර ඇත. යුරෝපීය ආර්ථික පර්යේෂණ මධ්යස්ථානය (ZEW) මෙම සොයා ගැනීම් අභියෝගයට ලක් කර තිබෙන නමුත් ප්‍රායෝගික දේශපාලනය පෙන්නුම් කරන්නේ ආදායම් අසමානතාව වැඩිවෙමින් පවතින බවත් අඩු ආදායම් ලාබී කුටුම්භයන්ට උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා ආයෝජනය කරන්නට වැඩි වැඩියෙන් අසීරු වී ඇති බවත් ය. මේ අනුව, උඩුකුරු සමාජ සංචලනය සඳහා ඔවුන්ට තිබෙන අවස්ථා දුර්වල වී ඇත.

ලෝක අසමානතාව පිළිබඳ වාර්තාවට අනුව, මෑත දශකවලදී සියලු කලාපවල ආදායම් අසමානතාව වැඩි වී තිබේ. මැද පෙරදිග සහ උප සහරානු අප්‍රිකාවේ අසමානතාව අශික්ෂිත තරම් ඉහළ මට්ටමේ නොවෙනස්ව පවතී. ඉන්දියාවේ සහ චීනයේ අසමානතාවද දැවැන්ත පරිමාණයේ ඒවා වේ. මෙම රටවල් හා බටහිර රටවල් අතර ඇති පරතරය‚ ගෝලීය අසමානතාව අඩු කරමින් වඩා පටු වී ඇත. ආසියානු රටවල් කිහිපයක ශීඝ්‍ර ආර්ථික වර්ධනය හේතුවෙන් ගෝලීය ගිනි දර්ශකය 65 දක්වා පහත වැටී ඇත. 2035 වන විට, දර්ශකය 61 දක්වා පහත වැටෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ.

ජාතිකවාදයේ නැඟී ඒම

ඒ අනුව ලෝක ආදායම් අසමානතාවය ජාතීන් අතර ඉහළ අගයක පැවතුනත්  එය අඩු වෙමින් පවතී. කෙසේ වුවද‚ රටවල් තුල දුප්පතුන් සහ පොහොසතුන් අතර පරතරය පුළුල් වී තිබේ. සමස්තයක් වශයෙන් සහ තනි තනිව ගත් විට එවැනි ප්‍රවණතා මඟින් ලෝකයේ ඇතැම් පෙදෙස්වල ජනප්‍රිය දේශපාලනය, ජාතිකවාදය හා ආරක්ෂනවාදයේ ඉහළ නැගීම පැහැදිලි කල හැකිය. ධනේශ්වර සංවර්ධන මාවතක් අනුගමනය කරන පාලන තන්ත්‍රවලට වර්ධනය වෙන අසමානතාවයේ මෙම ප්‍රවණතාවය ආපසු හරවන්නට හෝ පාලනය කරන්නට දුෂ්කර වී තිබේ. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සහ ලෝක බැංකුව විසින් නිර්දේශ කරන ලදුව හා ඇතැම් විට බල කරන ලදුව, සමාජ නිර්මිතය මත විනාශකාරී ප්‍රතිඵල ඇති කරවමින් එවැනි රටවල් බොහොමයක රාජ්‍ය වත්කම් පුද්ගලීකරණය කරන ආකාරයේ ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කර තිබේ.

ලංකාවේ පාලන තන්ත්‍ර ඒ හා සමාන මාවතක් අනුගමනය කර ඇත. පසුගිය දශක කිහිපය තුළ ලබන ලද ගෝලීය අත්දැකීම වන්නේ එවැනි පියවර විසින් මෙම රටවල් පොදුවේ පොහොසත් කොට තිබෙන නමුත්, එසේ කොට ඇත්තේ ආදායම් අසමානතාව රජයවමින් බවයි. මෙම ක්‍රියාවලියේ දී ආණ්ඩු වඩා දුබල බවට පත් වී තිබේ. ලෝක අසමානතාව පිළිබඳ වාර්තාවට අනුව, මෙය අසමානතාවය හසුරුවන්නට තැත් කිරීමේ දී පාලන තන්ත්‍රවල හැකියාව සීමා කරන ප්‍රධාන සාධකවලින් එකක් වෙයි.

ලංකාවේ වර්තමාන තත්වය මෙම ක්‍රියාවලිය නිදර්ශනවත් කරයි. රාජ්‍ය සහ සංස්ථාපනික අංශ සහ ආයතන යන දෙකම කෙරෙහි විශ්වාසය බිඳ වැටීම, සමාජීය බැඳීම්කර සෝදාපාලුවට ලක් වීම සහ අනාගතය පිළිබඳව වැඩිවෙන අවිනිශ්චිතතාවය මගින් එය නිරූපණය වෙයි. පුළුල් වන අසමානතාවය ආර්ථික වර්ධනයත් සාර්ව ආර්ථික ස්ථාවරත්වයත් කෙරෙහි සැලකිය යුතු ලෙස බලපා ඇත. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය සේවා සහ මූල්‍යය වෙත ප්‍රවේශ වීම සම්බන්ධයෙන් පවත්නා අසාධාරණයන් ව්‍යාප්ත වී තිබේ. මේ අනුව, සමාජයේ ඇතැම් කොටස් අනවරත අවාසිදායක තත්වයකට භාජනය කොට ඇත.

ලයනල් බෝපගේ

Comment (0) Hits: 42

ගෝඨාගේ විප්ලවය

රටේ හොඳට හෝ නරකට ගොඨාභය රාජපක්ෂ මේ කාලයේදී මහජනතාව අතර කතාබහට හේතුවී තිබෙන ප්‍රධානම දේශපාලන චරිතය බවට පත්ව තිබෙන්නේ යැයි කිව හැකිය. රට තිබෙන්නේ ලොකු අර්බුදයකය. සියලු දේශපාලන නායකයන් සිටින්නේ සිය ප්‍රතිරූප කෙලෙසාගත් පූර්ණ බංකොලොත් තත්වයකය. එවැනි නන්නත්තාර  වටපිටාවක මහජනයා ගැලවුම්කාරයෙකු සොයා යෑම සේම ගෝඨාභය වැන්නකු හමුවූ විට ඔහු තමන් ගලවා ගැනීම සඳහා පහළ වූ දියසේන කුමාරයෙකු ලෙස තේරුම් ගැනීම අස්භාවික නැත.

ගෝඨා වීරයෙකු වීම

ගෝඨාභය මහජන උනන්දුවට හේතුවන ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත්වීම කෙරෙන්නේ එවකට රටේ ජනප්‍රියම නායකයාව සිටි ජනාධිපති මහින්දගේ සහෝදරයෙකු වීම, එම ආණ්ඩුවේ ආරක්ෂක ලේකම් ධූරයට පත්වීම, මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවෙකුගෙන් එල්ල වූ ප්‍රහාරයකින් ආශ්චර්යමත් ලෙස ආරක්ෂා වීමට සමත් වීම, ඒ දක්වා ජයග්‍රාහීවීමට අසමත් වූ යුද්ධය ජයග්‍රාහී ලෙස අවසන් කිරීමට ඔහු විසින් දෙන ලද සුවිශේෂ දායකත්වය වැනි හේතු නිසාය. ඔහු එම යුද්ධය විසින් බිහිකරන ලද ප්‍රධාන සිංහල වීරයන්ගෙන් කෙනෙකි. ඉන්පසු කොළඹ නගරය අලංකාර කොට නවීන කිරීම සඳහා ඔහු ලබාදෙන ලද දායකත්වය ඔහු යුද්ධ විෂයෙහි පමණක් නොව, පාලන විෂයෙහිද ලොකු දක්ෂතා ඇති චරිතයක් වේය කියන හැඟීම මහජනතාව තුළ ඇති කිරීමට හේතුවිය. ඔහු එම අර්බුදයේදී දෙමළ වර්ගයා කෙරෙහි පමණක් නොව, මුස්ලිම් වර්ගයා කෙරෙහිද දැඩි සිංහලවාදී ප්‍රතිපත්තියක පිහිටා ක්‍රියාකිරීමට දැඩි සිංහලවාදී සිංහලයන් අතර ඔහුගේ ජනප්‍රියභාවය වර්ධනය කිරීමට බලපෑ තවත් හේතුවක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

මගේ මතය අනුව දැන් සිටින සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන නායකයන් සමග සසඳන විට බරපතල සීමාසහිත කම් තිබියදීත් ගෝඨාභය ඒ සියලු දෙනා අතර සිටින දක්ෂතා ඇති වඩාත් කැපී පෙනෙන පුද්ගලයා ලෙස සැලකිය හැකිය. එහෙත් ඔහුගෙ ගති ලක්ෂණ අනුව ඔහු වඩා හොඳින්  ගැළපෙන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයකට නොව ඒකාධිපති ක්‍රමයකටය. එහෙත් ලංකාව මුහුණ දී තිබෙන විස්තීරණ අරුබුදයට ඔහු හොඳ විසඳුමක්  වේ යැයි මා විශ්වාස කරන්නේ නැති බවද කිව යුතුය. ඒ හැකියාව සාම්ප්‍රදායික දේශාපාලන ධාරාවේ සිටින අන් නායකයන්ට නැත. ලංකාවේ අර්බුදය ජයගැනීමට අවශ්‍ය කරන තියුණු පරිචයක් පෙන්නුම් කිරීමට ඒ කිසිවෙකුත් සමත් වී නැත. එම හැකියා ඇත්තේ ජාලගතවූ සංවිධානාත්මක මහජනයාට පමණය. රාජ්‍ය හා එහි සමස්ත ආයතන ක්‍රමය තිබෙන්නේ උපරිම මට්ටමක කුණුවූ තත්වයකය. ව්‍යූහමය විපර්යාසයකින් තොරව බලයට පත් වන කිසියම් නායකයෙකුට රට කාලකණ්ණිභාවය කරා යන ගමනේ කිසිදු ගැඹුරු විපර්යාසයක් ඇති කළ නොහැකිය. සමස්ත ක්‍රමය තිබෙන්නේ පූර්ණ වශයෙන්ම කුණුවූ තත්වයකය. එම කුණුවී තිබෙන තත්වය තුළ ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනස්කොට අලුතෙන් තේරී පත්වන ජනාධිපතිවරයාට හෝ ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනස්කොට පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රමයක් ඇතිකොට අලුතෙන් තේරී පත්වෙන අගමැතිවරයෙකුට හෝ එම කුණුවූ තත්වය වෙනස් කළ නොහැකි විය. විය හැක්කේ අලුතෙන් තේරී පත්වන රාජ්‍ය නායකයා එම කුණුවූ ක්‍රමයේ රුදුරු ගොදුරක් බවට පත්වීමය.

ව්‍යූහමය අර්ථයෙන් ඇතිකරගන්නා විපර්යාසයකින් තොරව බලයට පත්වන නායකයාට වැඩ කරන්නට සිදුවනු ඇත්තේ කුණුවූ ව්‍යාවස්ථාදයකයක්, විධායකයක්, අධිකරණයක් හා ජනමාධ්‍ය ජාලයක් සමගය. බලයට පත්වෙන රාජ්‍ය නායකයාට හෝ රාජ්‍ය නායිකාවට තමන් බලයට පත්කිරීමට බරපැන දරන ලද දූෂිත ධනවතුන්ට ඒ සඳහා ලබාගත් මිල වෙනුවෙන් පොදු  අරමුදල්වලින් ආපසු ගෙවන දූෂිත ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට සිදුවනු ඇත. එහි අවසාන ප්‍රතිඵලය වනු අත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය පරාජය කොට බලයට පත්වූ යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයන්ට සිදුවූ ආකාරයටම යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයන් පරාජය කොට බලයට පත්වන රාජ්‍ය නායකයාට හෝ නායකයන්ටද කුණුවූ තත්වයට පත්වන්නට සිදුවීමය.

ගොඨභය තේරුම් ගැනීම

බහුත්වවාදී නොවීම හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දැක්මක් වෙනුවට ඒකාධිපති දැක්මක් තිබීම ගෝඨාභය රාජපක්ෂට ආවේණික බරපතළ සීමාසහිතකමක් වේ යැයි කිය හැකිය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සිංහල බෞද්ධයන් අතර පිළිගැනීමට හේතු වී සිටින නායකයෙකු ලෙස සැලකිය හැකි වුවත් බෞද්ධ නොවන සිංහලයන් අතර හා සිංහල බෞද්ධ නොවන ජනවර්ග අතර පිළිගැනීමට හා විශ්වාසයට හේතුවූ නායකයෙකු බවට පත්වීමට තවමත් සමත්වී නැත. එම සාධකයද ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වැනි අපේක්ෂකයෙකුට ජයග්‍රාහී වීමට තිබෙන හැකියාව සීමා කරයි. ඒ සීමාසහිත කම තිබියදීත් ජයග්‍රාහකයා වීමට සමත් වෙතොත්, රටේ පවතින බෙදීම් උග්‍රවීමට ඔහුගේ ජයග්‍රහණය හේතුවනු ඇත.

බහුතර සිංහල බෞද්ධයාගේ අනුමැතිය නැතුව සුළුවර්ගයාට බර තබා ජයග්‍රහණයක් ලබාගන්නා පාලකයෙකුට සාර්ථක පාලකයෙකු වීමට නොහැකිවා සේම  සුළු ජනවර්ගවල අනුමැතිය නැතිව සිංහල බෞද්ධයන්ට බර තබා ජයග්‍රහණයක් ලාබාගන්නා පාලකයෙකුට සාර්ථක පාලකයෙකු විය නොහැකිය. ඒ ක්‍රම දෙකෙන්ම ලබන ජයග්‍රහණයක් රටේ තිබෙන බෙදීම් උග්‍රකිරීමට හේතුවේ. බෙදී සිටින ශ්‍රී ලාංකේය සමාජය ඒකාග්‍ර කිරීමට ශක්තිය ඇති සියලු ජනවර්ගවල විශ්වාසය හෝ ගෞරවයට හේතුවන නායකයන් අපට නැති අතර ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සැලකිය හැක්කේ ද ඒ සුදුසුකම හිමිකර ගැනීමට සමත් වී නැති නායකයෙකු ලෙසය.

ඊලඟට පැවැත්වෙන්නේ ජනාධිපතිවරණයක් නම් වැඩි බලයක් හිමිකර ගැනීමට හැකියාව ඇති අපේක්ෂකයාට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන සංකීර්ණ ගැටළු දෙකක් ඇත්තේය. පාවිච්චි කළ වලංගු ඡන්ද සංඛ්‍යාවෙන් සියයට පනහකට වැඩි ඡන්ද සංඛ්‍යාවක් ලබාගැනීම දුෂ්කර විය හැකිය. ලංකාවේ දෙවැන්නෙකුට ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමක් සිදුවන්නේම නැති තරම්ය. පළමු වටයේදී සියයට පනහකට වැඩි ඡන්ද සංඛ්‍යාවක් ලබාගැනීමට අසමත් වෙතොත් දෙවැනි මනාපයෙන් ඒ අඩුව සපුරාගැනීමේ හැකියාවක් ඇත. ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයේදී මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය හැකි තවත් ගැටළුවක් විය හැක්කේ ඡන්දය පාවිච්චි කරන්නන්ගේ අනුපාතියකට සියයට 50 කට වැඩි නොවුවහොත් විය හැක්කේ කුමක්ද යන ප්‍රශ්නයයි. ජනමතවිචාරණයක් වලංගුවීමට සියයට 50 කට වැඩි පිරිසක් ඡන්දය පාවිච්චි කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ නම් ඒ ධර්මතාව ජනාධිපතිවරණයකටද බලපාන්නේය. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයකදී ඡන්දය පාවිච්චි කරන්නන්ගේ අනුපාතිකය සියයට 50 කට වඩා අඩුවුවහොත් රටේ ලොකු ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ඇති වීම නොවැළැක්විය හැකිය.

වීරත්වය හා කැරැල්ල

දැන් අපට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ගැන කරන ඇගැයීමකදී අවශ්‍යයෙන්ම සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබෙන වෙනත් කාරණා සලකා බලන තැනකට යා හැකිය. ගෝඨාභයට ලැබී තිබෙන ජනප්‍රියභාවය හා පිළිගැනීම කෙරෙහි බලපා තිබෙන ලොකුම සාධකය ලෙස සැලකිය හැකිකේ එල්ටීටීඊය යුදමය වශයෙන් පරාජය කිරීමට හේතුවූ යුද්ධයට ඔහු විසින් ලබාදෙන ලද  දායකත්වයයි.

නිදහසින් පසු ලංකාවේ තරුණ කැරලි 3 ක් සිදුවිය. ඉන් දෙකක් මෙහෙයවන ලද්දේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින්ය. අනෙක මෙහෙයවන ලද්දේ එල්ටීටීඊය විසින්ය. 1971 පළමු කැරැල්ලේ පරිමාව විශාල නොවන නිසා මා සැසඳීමට යන්නේ ජවිපෙ දෙවෙනි කැරැල්ල හා එල්ටීටීඊ කැරැල්ල පමණය.

1982 දී දූෂිත ජනමතවිචාරණයක් මගින් එජාප ආණ්ඩුවට හයෙන් පහක බලයක් තිබූ පාර්ලිමේන්තුවේ නිල කාලය දීරඝ කර නොගත්තේ නම් හා 1983 කළු ජූලියක් ඇති නොවූයේ නම් සිංහල හා දෙමළ වශයෙන් වර්ග කළ හැකිවේ. තරුණ කැරලි දෙකම ඇති නොවන්නට ඉඩ තිබුණි. ජනමතවිචාරණයක් නොපවත්වා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට ගියේ නම් එජාප ආණ්ඩුවට තිබුණු හයෙන් පහේ බලය නැති වී ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ගණන් බලා තිබෙන ආකාරයටම එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය 120 දක්වා පහත වැටී ශ්‍රීලනිප නියෝජනය 68 දක්වා ඉහළ යන්නට ඉඩ තිබුණි. ජවිපෙටද කිසියම් පාර්ලිමේන්තු නියෝජනයක් හිමි වන්නට ඉඩ තිබුණා සේම උතුරෙන් තේරී පත්වෙන දෙමළ නියෝජනයේද ලොකු වෙනස්කම් ඇති වන්නට ඉඩ තිබුණි. ජවිපෙ තහනම් කරන ලද්දේ 83 කළු ජූලිය හේතුවක් කරගනිමිනි. ඔවුන්ට එරෙහිව පනවන ලද එම තහනම ඔවුන් ප්‍රධාන දේශපාලන ප්‍රවාහයෙන් ඉවත්කොට වනාන්තරයට තල්ලු කිරීමට හේතු විය. 83 කළු ජූලිය සිදුවන විටත් දෙමළ ඊලමක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ප්‍රභාකරන්ද ඇතුළුව කුඩා දේශපාලන කණ්ඩායම් කිහිපයක් උතුරේ සිටියද ප්‍රභාකරන්ට බලවත් ලෙස නැගී සිටීමට අවශ්‍ය ශක්තිමත් සමාජ වටපිටාවක් දෙමළ සමාජයේ ඇති කර දෙන ලද්දේ 83 කළු ජූලියයි. 83 කළු ජූලිය දෙමළ ජනතාව වෙත මුදා හරින ලද කෘරත්වයේ පරිමාව සේම ඒ මිගින් ඔවුන්ට ඇති කළ විනාශයේ තරමද අතිවිශාලය. එය රටේ ගමන් මගේ ලොකු වෙනසක් ඇති කිරීමට බලපෑ දැවැන්ත සිද්ධියක් දෙස සැලකිය හැකිය. ඒ අර්ථයෙන් බලන විට ප්‍රභාකරන් සිංහල වර්ගවාදයේ අවලස්සන නිර්මාණයක් ලෙස සැලකිය හැකිය.
ජවිපෙ දෙවෙනි කැරැල්ල උපරිම මට්ටමේ ප්‍රචන්ඩත්වයත් සමග කෘරත්වයත් මුදාහළ බිහිසුණු කැරැල්ලක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එම කැරැල්ල වසර දෙකහමාරක් තරම් දීරඝ කාලයක් අල්ලාගෙන සිටීමට සමත් වූ අතර කැරැල්ල පරාජය කරන ලද්දේ බලය අල්ලා ගැනීමට ආසන්න තත්වයකට පැමිණෙමින් තිබුණු අවස්ථාවකදීය. එල්ටීටීඊ කැරැල්ල ගැන සලකා බැලීමේදී  1987 මැයිවලදී යාපනය එල්ටීටීඊ ආධිපත්‍යයෙන් නිදහස් කර ගැනීම සඳහා දියත් කරන්නට සැලසුම් කර තිබුණු මෙහෙයුමෙන් එල්ටීටීඊට යුදමය වශයෙන් පරාජය කරීමේ ඇත්ත හැකියාවක් ආරක්ෂක හමුදාවන්ට තිබුණද එසේ කළ නොහැකි වූයේ ඉන්දියාවෙන් එල්ලවූ බලවත් විරෝධය නිසා බව අමතක නොකළ යුතුයි. ඒ අර්ථයෙන් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම සිංහල දකුණේත් දෙමළ උතුරේත් මහා පරිමාණයේ ප්‍රචන්ඩත්වයකට තල්ලු කිරීමට බලපෑ තවත් වැදගත් හේතුවක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

ඉතා වැදගත් දේ දකුණේ සිංහල තරුණ කැරැල්ල පරාජය කළ රාජ්‍ය නායකයා ලෙස සැලකිය හැකි ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රෙමදාස හෝ කැරැල්ල මර්දනය කිරීමේ වැඩසටහනට නායකත්වය දුන් රංජන් විජේරත්න හෝ එම කැරැල්ල යුදමය වශයෙන් පරාජය කළ හමුදා නායකයන් වීරයන් ලෙස සමාජය නොසැලකීමය. එය හමුදා මෙහෙයුම්වලට සම්බන්ධ ආරක්ෂක හමුදාවන් පවා රණවිරුවන් ලෙස සැලකුණේ නැත. කැරැල්ල පරාජය කරනවා දකින්නට මහජනයා තුළ කැමැත්තක් තිබුණද සිංහල තරුණ කැරැල්ල පරාජය කෙරුන සාහසික ආකාරය ගැන සිංහල මහජනයා අතර ඊට දේශපාලන නායකත්වය දුන් ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රෙමදාස හා රංජන් විජේරත්න කෙරෙහි සේම ආරක්ෂක හමුදා කෙරෙහිද ඇතිකරගත් බලවත් විරෝධයක් තිබුණි.

එහෙත් උතුරේ දෙමළ කැරැල්ල පරාජය කිරීම සම්බන්ධයෙන් සිංහල ජනයා දක්වන ලද ප්‍රතිචාරය ඊට මුළුමනින් වෙනස් විය. මහජනයා ඊට නායකත්වය දුන් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ, ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨභය රාජපක්ෂ, යුද හමුදාවේ ප්‍රධානියා ලෙස ක්‍රියා කළ ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් සරත් ෆොන්සේකා ඇතුළු හමුදා ප්‍රධානීන් සලකන ලද්දේ ලංකාවේ පහල වූ ලොකුම වීරයන් ලෙසය. ආරක්ෂක හමුදා සලකන ලද්දේද රට බේරාගත් රණවිරුවන් ලෙසය.

කැරලි දෙක සම්බන්ධයෙන් සිංහල මහජනයා දරණ ආකල්පයේ ලොකු වෙනසක් තිබුණු බව හොඳින් පෙනීයයි. ඒ වෙනසට ප්‍රධාන හේතුව ලෙස සැලකිය හැක්කේ වර්ගවාදී ආකල්පයන්ය. ඒ නිසා ගෝඨාභයට ලැබී තිබෙන වීරත්වය වර්ගවාදී අර්ථයෙන් ලැබී තිබෙන වීරත්වයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එවැනි වීරත්වයක් සිංහල ජනයාගේ ආකර්ෂණයට හේතුවනු ඇතත්, සිංහල නොවන ජනයාගේ ආකර්ෂණයට හේතු වන්නේ නැත.

සැලකිල්ලට ගත යුතු වෙනත් කාරණා

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු ලෙස ඉදිරිපත් වේ නම් ඔහු විසින් පැහැදිලි කළ යුතුව තිබෙන මූලික ප්‍රශ්න ගණනාවක් තිබෙන අතර ඔහු විසින් ඒ ප්‍රශ්න ගැන මහජනයාට පැහැදිළි කිරීමක් කිරීම අවශ්‍ය වේ යැයි කිව හැකිය. ඔහු එල්ටීටීඊය යුදමය වශයෙන් පරාජය කෙරුණු යුද්ධයේදී ඉතා වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. යුද්ධයේ අවසන් අධියරයේදී සිදුවුණා යැයි කියන සාහසික ක්‍රියා ගැන මම කිසිවක් කතා නොකරමි. එහෙත් යුද්ධයට කිසිදු අන්තර් සම්බන්ධයක් නොතිබුණු බිහිසුණු සාහසික ක්‍රියා ගණනාවක් ඒ කාලයේදී රටේ සිදුවූ අතර, ඒවා ගැන සිදුකරන ලද පරීක්ෂණවලින් චෝදනා එල්ලවී තිබෙනුයේ ආරක්ෂක ලේකම් වශයෙන් ගොඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට සමීප සම්බන්ධයක් තිබුණු ආරක්ෂක හමුදා හා පොලිස් නිලධාරීන්ටය. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය, ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ ඝාතනය, රවී රාජ් ඝාතනය හා තාජුඩීන් ඝාතනය, කීත් නොයාර්ට පහරදීමේ සිද්ධිය, කප්පම් පිණිස දෙහිවලින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ තරුණයන් 05 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීමේ සිද්ධිය ඒවා අතර ප්‍රධානය. ආරක්ෂක හමුදාව හා පොලිසිය භාරව ක්‍රියාකළ ප්‍රධාන නිලධාරියා වශයෙන් ඔහු ඒ ගැන කියන්නේ කුමක්ද? ඒවා ඔහුගේ දැනීමෙන් තොරව සිදුවූ දේවල්ද?

ආරක්ෂක ලේකම්වරයා වශයෙන් රටේ ඇතිවූ එම සාහසික සිද්ධීන් ගැන කරුණු සොයා බලන තැනකට නොගියේ ඇයි?
එම සාහසික සිද්ධීන් පිළිබඳව දැන් කෙරෙන පරීක්ෂණවලින් චෝදනා එල්ලවී තිබෙන්නේ ආරක්ෂක හමුදාවන්ට සම්බන්ධ ඔත්තු සේවාවල සේවය කළ ප්‍රධාන පෙළේ නිලධාරීන්ට එරෙහිවය. ඒ සියල්ල අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පරික්ෂණ නිලධාරීන් නිර්මාණය කළ බොරු කතා ලෙස සැලකිය හැකිද? ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය භාරව ක්‍රියා කළ ප්‍රධාන නිලධාරියා වශයෙන් එම සාහසික ක්‍රියාවලට ඔහු වගකිව යුතු නැද්ද? ඒ දේවල් සියල්ලට හෝ ඉන් කිසියම් ප්‍රමාණයකට ඔහු වගකිවයුතු නම් රටේ රාජ්‍ය නායකත්වයට තරඟ කිරීමේ සදාචාරාත්මක අයිතියක් ඔහුට තිබිය හැක්කේ කෙසේද? ඔහු එම ප්‍රශ්නවලට තර්කානුකූල හා විස්තරාත්මක පැහැදිළි කිරීමක් මහජනයාට කිරීම අවශ්‍ය නොවේද?
ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරණයට තරග කරන්නේ රට ගලවා ගැනීමේ අරමුණෙනි. එහෙත් ඔහු මීට පෙර සිය සහෝදරයාගේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රබල භූමිකාවක් රඟපෑ පුද්ගලයෙකි. එම ආණ්ඩුව රටේ මහජනතාව විසින් දූෂණ චෝදනා මත පරාජය කරන ලද ආණ්ඩුවක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එම ආණ්ඩුවේ දූෂණය ඔහුට නොපෙනුණේද? පෙනුණේ නම් එම තත්වයෙන් ආණ්ඩුව මුදාගැනීමට නම් ඔහු කුමක් කළේද? එම ආණ්ඩුවේ පරාජය කල්තියා දකින්නට ඔහු සමත්වීද? සමත්වීනම් එම ආණ්ඩුව ගලවාගැනීම සඳහා ඵලදායී කාර්යභාරයක් කිරීමට අසමත් වූයේ ඇයි? තමන්ගේම සහෝදරයාගේ ආණ්ඩුව ගලවාගත නොහැකි වූ පුද්ගලයෙකුට රට ගැලවාගැනීමට සමත්විය හැක්කේ කෙසේද? එම ප්‍රශ්න ගැනද ඔහු රටට පැහැදිළි කිරීමක් කළ යුතුය.
ඒ සමග රාජ්‍ය නායකත්වයට තරග කරන්නෙකු වශයෙන් ඔහු විසින් විස්තරාත්මකව පිළිතුරු දිය යුතු අතිරේක ප්‍රශ්න ගණනාවක්ද තිබෙන්නේය.
1.      දැන් ලංකාවට ඇත්තේ රජ කාලයේ පැවති වැඩවසම් රාජ්‍යයක් නොව නූතන ජාතික රාජ්‍යයකි. ජාතික රාජ්‍යයට නූතන ජාතිය නැතුව පවතිය නොහැකිය. නූතන අර්ථයෙන් සිංහලයන්, දමිළයන් හෝ මුස්ලිම්වරුන් වර්ග ලෙස මිස ජාතීන් ලෙස සැලකිය නොහැකිය. නූතන ජාතිය ලෙස සැලකෙන්නේ රටක ජීවත්වන සියලු වර්ගවලට, කුලවලට හා ආගම්වට අයත් ජනයාය. ඔවුන් අතර ප්‍රචන්ඩ ගැටුම් ඇති කිරීමට හේතුවන භේද නැති කොට ඔවුන් සියලු දෙනාට සමාන මනුෂ්‍ය ගෞරවය හා සමාන අයිතිවාසිකම් ලබාදෙන පදනමක් මත සමාජය ඒකාග්‍ර කිරීමක්, ජාතිය ගොඩනැගීමක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ලංකාවේ ලොකු ලේ වැගිරීම් ඇති වූයේ නිදහසත් සමග නූතන ජාතිය ගොඩනගා ගැනීමට ලංකාව අසමත් වූ නිසාය. සිංගප්පූරුව, දකුණු කොරියාව, මැලේෂියාව, ඉන්දියාව වැනි රටවල් වේගයෙන් දියුණුව කරා පියනගන රටවල් බවට පත්වීමේ හැකියාව ලබාගෙන ඇත්තේ එක් ආකාරයකට හෝ තවත් ආකාරයකට නූතන ජාතිය ගොඩනගා ගැනීමට තමත්ව තිබෙන නිසාය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ඒ ප්‍රශ්නය දකින්නේ කවර ආකාරයකටද? නූතන ජාතිය ගොඩ නැගීමේ අවශ්‍යතාව ඔහු පිළිගන්නෙහිද? පිළිගන්නේ නම් ඒ දේ කරන්න යන්නේ කෙසේද?

2.      රටේ යහපත් ඉදිරි ගමනක් සඳහා නීතිය මත පාලනයක් ඇති කර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. නීතිය මත පාලනයක් සඳහා පක්ෂ භජනයෙන් තොරව නීතියට අනුකූලව ක්‍රියාකරණ ස්වාධීන අධිකරණයක් ඇති කර ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. ලංකාවේ අධිකරණ ක්‍රමය දැන් තිබෙන්නේ හොඳටම කුණුවූ තත්වයකය. ඒ තත්වය වෙනස් කරන්නේ කෙසේද?

3.      නූතන අර්ථයෙන් පාලකයාට හෝ පාලක පක්ෂයට තිබිය හැක්කේ තාවකාලික භාරකාරත්වයක් පමණය. භාරකාරයා තමන් භාරයේ තිබෙන වස්තුව අයුතු ලෙස ප්‍රයෝජනයට නොගත යුතු අතර පොදු වස්තුව ආරක්ෂා කරමින් එය වැඩි දියුණු කළ යුතුය. එහෙත් ලංකාවේ රාජ්‍ය පාලනය රට පාලනය කරනවාට අතිරේකව පොදු වස්තුව කොල්ලකන ක්‍රමයක් බවට ස්ථාපිත වී තිබෙන අතර රාජ්‍ය පාලකයා හා පාලක පක්ෂය වස්තුව කොල්ලකෑම ලංකාවේ රජ්‍යය පාලනයේ නිත්‍ය අංගයක් බවට පත්ව ඇත. රාජ්‍යයේ චෞර ස්වරූපය ලංකාවේ කාලකණ්ණිභාවය කෙරෙහි බලපා තිබෙන වැදගත් සාධකයක් වී තිබේ. එම අවලස්සන තත්වය නැති කරන්නේද? නැති කරන්නේ නම් ඒ කෙසේද?

4.      රටේ සමස්ත ආයතන ක්‍රමය තිබෙන්නේ අකාර්යක්ෂමව, දූෂිත හා පරපීඩාකාමී තත්වයකය. ඒ තත්වයේ වෙනසක් ඇති කරන්නට අපේක්ෂා කරනවා නම් ඇති කරන්නට යන ප්‍රතිසංස්කරණ මොනවාද?

5.      රටේ අනාගතය කෙරෙහි බලපාන ලොකුම සාධකය ලෙස සැලකිය හැකි සමස්ථ අධ්‍යාපන ක්‍රමය තිබෙන්නේ ඉතාමත් අවුල් සහගත සහ පසුගාමී තත්වයකය. අධ්‍යපනය සඳහා වන ඔබගේ ඉලක්ක මොනවාද? ඒ සඳහා ඇති කරන්නට යන ප්‍රතිසංස්කරණ මොනවාද?

6.      අභ්‍යන්තර යුද්ධය අවසන් කොට දශකයකට ආසන්න කාලයක් ගෙවී ඇතත් ආරක්ෂිත හමුදාවන්ගේ ප්‍රමාණය අඩුවීමක් සිදුකර නැත. ආරක්ෂක හමුදාවන්ගේ විශාලත්වය අනුව ලංකාව සිටින්නේ ලෝකයේ 20 වන ස්ථානයේය. පුද්ගලයන් 1000 කට වැටෙන ආරක්ෂක හමුදා සාමාජික සංඛ්‍යාව අනුව ලංකාව සිටින්නේ ලෝකයේ 07 වන ස්ථානයේය. පුද්ගලයන් 1000 කට වැටෙන සෙබළ සංඛ්‍යාව 11.62කි. ආරක්ෂාව සඳහා කරන වියදමද යුද්ධ කලයේදී කරන වියදමටත් වඩා දෙගුණයකින් ඉහළ ගොස් තිබේ. ත්‍රිවිධ හමුදාව සඳහා 2008 වසරේදී කරන ලද වියදම රුපියල් බිලියන 137 ක් වන විට 2015 දී දරා තිබෙන වියදම රු. බි. 270 කි. එම තත්වය ගැන ඔබ දරන අදහස් මොනවාද? 
මෙම ලිපිය නගා තිබෙන ප්‍රශ්නවලට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා දෙන ඕනෑම පිළිතුරක් පාඨකයන්ගේ දැනගැනීම සඳහා පළ කරන්නට රාවය සූදානම්ය.
 
වික්ටර් අයිවන්

Comment (0) Hits: 76

ගෝඨා කරළියට

ගයියස් ජුලියස් සීසර් ඔගස්ටස් ජර්මනිකස් යනු, තුන්වැනි රෝම අධිරාජයා ය. රෝම වැසියන් අතරේ ඔහු වඩාත් ප‍්‍රසිද්ධියට පත්වුනේ කලිගුලා නැමැති අප-නාමයෙනි.

මොහුගේ රාජ්‍ය කාලයේ පළමු මාස හත ඉතා සාමකාමී එකක් විය. එබැවින්, මධ්‍යස්ථ සහ පරිත්‍යාගශීලි නායකයෙකු වශයෙන් එදා ඔහුව බුහුමනට ලක්වුනි. එහෙත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන් කලිගුලා, රටේ නීතිය බවට පත්විය. රෝම අධිරාජ්‍යයේ සමස්ත භාණ්ඩාගාරය ඔහුගේ සින්නක්කර බූදලයක් බවට පත්විය. ඔහුගේ පාලන කාලයෙන් වසරක් ගත වන විට අධිරාජ්‍යයේ භාණ්ඩාගාරයෙන් සියයට 50 ක් ඔහු යටිමඩි ගසා තිබුණි.

රෝම වැසියන්ට අධිරාජයා පනවන බදු ගෙවා ගැනීමට නොහැකි වන විට කලිගුලා කෙළේ, එම ජනතාව නිර්දය සංහාරයට ලක්කිරීමයි. මේ අතර, රදළ පැලැන්තිය සූදුවට ඇබ්බැහි කිරීමටත් අනිත් පැත්තෙන් ඔහු මුල පිරුවේය. ඒ සියල්ලත් මදිවාට මෙන්, දුප්පතුන්ගේ ඉඩකඩම්ද අත්පත් කරගෙන ඒවා රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයන්ට පැවරුවේය. ව්‍යාපාරවලින් සමෘද්ධියට පත්වන පොහොසතුන් ඇස ගැසුනොත්, ඔවුන්ගේ ධනය සහ දේපල කූට ආකාරයෙන් තමා වෙත හෝ තමාගේ පවුලේ අයවළුන් වෙත ඔහු පවරා ගත්තේය.

කලිගුලාගේ නොපනත් ආශාවන් රටේ නීතිය බවට පත්විය. අධිකරණය ඔහුගේ අණසකට යට කෙරුණි. රටවැසියන්ට වඩා ඔහුගේ අශ්වයන් සතුටින් සිටින බවට එදවස කතාවක් ගෙතුනි. අධිරාජයා තම අශ්වයන්ව, රනින්, මුතුමැණික් සහ ඇත් දළ ආදියෙන් විචිත‍්‍රවත් කෙළේය. අශ්ව ලාඩම් රත්තරනින් නිමැවුනු අතර, උන්ගේ පැහැයේ දිස්නය ඔප් නැංවීමට උන්ගේ කෑමවලට රන් කුඩු මිශ‍්‍ර කෙළේය. අවසානයේදී, ඉන්සිටාටස් නමින් හැඳින්වුණු කලිගුලාගේ ප‍්‍රධාන අශ්වයා රෝම අධිරාජ්‍යයේ තානාපතිවරයෙකු වශයෙන් පත්කෙළේය. එම තනතුර, රෝමයේ උත්තර මන්ත‍්‍රී මණ්ඩලයේ සාමි පදවියකට සමාන විය.
රෝමානුවන් අරභයා කලිගුලා නියෝජනය කෙළේ අඳුරු යුගයකි. 

මීට වසර කිහිපයකට කලින් මේ ලිපිය ලියුවේ නම්, කලිගුලා විසින් රෝමයේ රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීම සමග ලංකාවේ පැවති තත්වය යම් සමානත්වයක් දරන්ට තිබුණි. හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ පාලන තන්ත‍්‍රය, සමස්ත රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රය අල්ලා ගැනීමට සහ තම අවශ්‍යතාවන් සඳහා රිසියාකාරයෙන් එය සකසා ගැනීමට පවුලේ නෑසියන්ට ඉඩ හැරීමෙන් රට තුළ ප‍්‍රවර්ධනය කරමින් තිබුණේ අඳුරු යුගයකි. රාජපක්ෂ, ඔහුගේ ආරයට, අධිරාජයෙක් විය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ආයතන එකින් එක ඔහු කඩා බිඳ දැම්මේය. ලංකා රාජ්‍යය, මහින්ද රාජපක්ෂ විය. මහින්ද රාජපක්ෂ, ලංකා රාජ්‍යය විය.

කලිගුලා ප‍්‍රමුඛ වැදගත්කමක් දුන් එක දෙයක් තිබුණි. එනම්, රෝමානුවන්ව දේශපේ‍්‍රමීත්වයෙන් ඇදබැඳ තබා ගැනීමයි. තමාව දිව්‍යමය ප‍්‍රතිරූපයක් වශයෙන් සමාජගත කරමින්, නිරන්තරව ජනතාවගේ මොළ සේදීමෙන් සහ අනේක ප‍්‍රචාරණ උප්පරවැට්ටි හරහා තමා සර්වබලධාරී පුද්ගලයෙක් ය යන විශ්වාසයක් සහ ඇදහීමක් ජනතාව අතර රෝපණය කිරීමට ඔහු පියවර ගත්තේය. ඒ අතර, සිය නෑසියන්ට නොමසුරු වස්තු ලාභයත්, ගාම්භීර තාන්නමාන්නත් හැකි තාක් ලබා දුන්නේය. අනුන් ගැන ඇති කරගත් භීතිකා රෝගයෙන් පෙලූනු කලිගුලා, සමස්ත ලෝකයාම තමාව විනාශ කිරීම සඳහා පෙළගැසී සිටින සතුරු කැලක් සේ ගනිමින්, තමාව ආරක්ෂා කිරීම ජනතාවගේ දේශපේ‍්‍රමී වගකීමක් වන බවට සමාජය හුරු කැරැවීය. 

දැන් ඊට ඈඳෙන සාදෘෂ්‍යයන් සලකා බලන්න. මීට වසර කිහිපයකට කලින් ශ‍්‍රී ලංකාවේ භාණ්ඩාගාරය මුළුමණින් පාලනය කරන ලද්දේ සහ මෙහෙයවන ලද්දේ රාජපක්ෂ පවුලෙනි. එක් අයවැය විශ්ලේෂණයකට අනුව, ලංකා ආණ්ඩුවේ සමස්ත අයවැයෙන් සියයට 60 ක් පාලනය කෙරුනේ, ආර්ථික කටයුතු අමාත්‍යාංශය සහ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය මගිනි. ඒ අමාත්‍යාංශ දෙකම පැවතියේ රාජපක්ෂ සහෝදරයන් යටතේ ය. 

රාජපක්ෂ සහ ඔහුගේ බිරිඳගේ පවුලේ සාමාජිකයන් 200 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් එදා රජයේ තනතුරුවලට පත්කර තිබුණි. එවැනි බොහොමයක් දෙනාට, රජයේ ආයතනයක උසස් තනතුරක් දැරීම හෝ එවැන්නක් කළමණාකරණය සඳහා අවශ්‍ය සුදුසුකම් හෝ නොතිබුණි. මේ අතර, එදා ආණ්ඩුව පුහු මානය පුම්බන නිස්සාර ව්‍යාපෘති ගණනාවක් දියත් කෙළේය. අවතාර මිස ගුවන් යානා නැති ගුවන් තොටුපළවල්, නැව් නැති වරායවල්, පාළු ක‍්‍රිකට් ක‍්‍රීඩාංගන සහ හිස් ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලා ආදිය ගොඩනැංවූයේ, ජනශූන්‍ය ඔවුන්ගේ ‘රාජධානිය’ වූ හම්බන්තොට ආශ‍්‍රිතව ය. එම ජනාධිපතිවරයා තමන්ගේ වැඩිමල් පුතාව දේශපාලනයට ගෙන එමින් නිල නොවන ජ්‍යෙෂ්ඨ ඇමතිවරයෙකු තත්වයේ ලා ඔහුව ස්ථානගත කෙරෙන අතරේ, ‘මහ රජාණෝ’ නමින් ස්තෝත‍්‍ර ගායනා ලියවා ගත්තේය. කියවා ගත්තේය. තුන්වැනි පුතාට අජටාකාශගාමියෙකු වීමට පුහුණුව ලබා දෙමින්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ භෞතිකව නොපැවතුනු ‘අජටාකාශ ව්‍යාපෘතියක’ ප‍්‍රධානියා බවට ඔහුව පත්කෙළේය. පාසල්, ගුවන් තොටුපොළවල් සහ පාරක් ගානේ හැකි හැම අයුරකින්ම රාජපක්ෂ නාමය සනිටුහන් කෙළේය. 

ණය අර්බුදයක ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් රට වෙලී යද්දී, රාජපක්ෂ රජය යටතේ තව තවත් බදු බර ජනතාව මත පැටවුනි. ජනාධිපති නිල නිවසේ සිටි රටේ නායකයා මැකෝ ගිරව් ඇති කරන අතරේ ඔහුගේ ගෝඨාභය මලයා තම නිවසේ යෝධ තල්මසුන් සහ අලියෙකු ඇති කෙළේය. ඒ සතුන් බලාකියාගත්තේ සහ උන්ට ඇප උපස්ථාන කෙළේ, ත‍්‍රිවිධ හමුදා සාමාජිකයන් ය. මේ අතර රාජපක්ෂ පුත්තු, මහනායක හිමිවරුන්ගේ විරෝධයත් නොතකා නුවර දළදා මාළිගාව වටේ කාර් රේස් පැද්දෝය. 

හිටපු රාජ්‍ය පාලකයාගේ මේ අධිකතර නාස්තිය, එදා වේල ගැටගසා ගත නොහැකිව සිටි ජනතාවක් මත තවත් ණය බරක් පැටවීමක් විය. කෙසේ වෙතත්, පපුවට ගසාගෙන, බටහිර කුමන්ත‍්‍රණ පිළිබඳ බිල්ලෙකු ජනතාව ඉදිරියේ මවාපෑමේ මැජික් එක 2015 නොවැම්බර් වන විට කල් ඉකුත්වීමේ අදියරට පැමිණ තිබුනි. පළමු වතාවට රාජපක්ෂ ගබඩාවේ වෙඩි බෙහෙත් පුස් කන්නට විය. 
ඒ තත්වය තුළ, 2015 ජනවාරියේ රාජපක්ෂ තන්ත‍්‍රය පෙරලා දැමීම සාමාන්‍ය සිද්ධියක් නොවේ. දශකයකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ රාජපක්ෂ නාමය සතර දිග් භාගයේ රැුව් දෙන අතරේ, සිහින දකින්නන් කුඩා පිරිසක්, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ නිදහස යන පරමාදර්ශයන් තුළ එක්සත්ව, ශ‍්‍රී ලංකාව දෙවනත් කරමින් සිටි ඒ රාජපක්ෂ ගල් රෝලට එරෙහිව නැගී සිටියහ. තුන් වසරක් ගෙවී ගොස් ඇත. පරණ අධිරාජයා අලූත් සන්නාහයෙන් සැරසී යළි සම්ප‍්‍රාප්ත වෙමින් සිටී. ගත වූ තෙවසරක කාලය තුළ, රාජපක්ෂලාගේ අතීත චර්යාවන් ගැන යහපාලකයන් නිසි පියවර නොගෙන සිටීමේ සාපරාධී අවසරය පාවිච්චියට ගනිමින් රාජපක්ෂලාගේ කැරොල් කරත්තය යළිත් සංදර්ශනයේ යෙදේ. විෂමාචාරයෙන් පිරුනු තමන්ගේ තිරිසන් අතීතය ගැන ජනතා මතකය ඉතා කෙටි එකක් විය හැකි බව ඔවුන්ගේ උපකල්පනයයි.

මෙවර තම මලයාව වුව පාවිච්චි කරමින් රාජපක්ෂලා යළි බලය ඩැහැගනු ඇත. මෙවරත් කලින් සේම, මාස 18 ක් තියාගෙන, ඔවුහූ වේලාසනින් තරග බිමට බැස සිටිති. තම පවුලේ පුනරාගමනයක් සඳහා රට යළිත් වරක් සූදානම් යැයි රාජපක්ෂවරු සිතති. ඉතිං, දැන් සිටම රාජවංශයේ ඊළඟ යුගය ගොඩනැංවීමේ කර්තව්‍යයට ඔවුන් අත ගසා තිබේ. කෙසේ වෙතත්, ඒ සඳහා වන යෝග්‍යතම අපේක්ෂකයා තෝරා ගැනීම ප‍්‍රශ්නයකි. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට අවශ්‍ය කරන්නේ, චමල් රාජපක්ෂ ලොකු අයියාව ඉදිරිපත් කිරීමට ය. එහෙත්, අති-ජාතිකවාදී කොටස් ඉල්ලා සිටින්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මල්ලීව ය. මේ අතර, පසුගිය පෙබරවාරි ජයග‍්‍රහණයේ නිර්මාතෘ බැසිල් රාජපක්ෂ මල්ලීත් ඒ සඳහා ඉව අල්ලමින් සිටින බව වාර්තා වෙයි. 

එක දෙයක් පැහැදිළි ය. පවතින ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කළොත් මිස, මහින්ද රාජපක්ෂට තව වරක් ජනාධිපති විය නොහැක. ඊළඟ මැතිවරණයේ ඔහුගේ ඉලක්කය වන්නේ, අගමැති ධුරය ලබා ගැනීමයි. ජනාධිපති ධුරය, ගෝඨාභයගේ සොඳුරු සිහිනයයි. ෂැංග‍්‍රී-ලා ‘වියත් මග’ සමුළුව ඒ බව පෙන්වා දුනි. ජනාධිපති වීමේ සිහිනය දැකීමේ අයිතිය සෑම පුරවැසියෙකුටම තිබේ. හිටපු ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරයාටත් ඒ අයිතිය ඇත. එහෙත් මේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයන් ගැන තුන්-තිස් පැයේ සිහි කල්පනාවෙන් සිටීමේ වගකීමකුත් පුරවැසියන්ට තිබේ. ඒ තරමට, එවැනි අය පිළිබඳ නීරස අතීතයක් ජනතාවට ඇති බැවිනි. 
දැන්, ලංකාවේ ඊලඟ ජනාධිපති වීමට තලූමරන පුද්ගලයාගේ මෑත ඉතිහාසය ගත්තොත්, එය බිය දනවන අන්දරයකි. ඒ සිහිනය ඔහු සැබෑ කර ගත්තොත්, අතීතයටත් වඩා බියකරු අනාගතයක රට ගිලී යනු ඇත.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යනු කවුද? 

කොළඹ ලස්සණ කිරීමේ සිහිනය වෙනුවෙන් දහස් ගණන් වැසියන්ව පරම්පරා ගණනක් ඔවුන් ජීවත් වූ නිවෙස්වලින් බලෙන් පිටමං කළ නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ සභාපතිවරයා ඔහු ය. ඒ ලස්සණ කොළඹ තුළ රටේ ඉහළ මැද පංතිකයන්ගේ අවශ්‍යතා ඉටු කර දෙන අතරේ තව දහස් ගණන් දිළින්දන්ගේ ජීවිකාවන් අතුගා දැම්මේය. සන්නද්ධ බලය යොදා ගනිමින් එම ජනතාව තමන්ගේ නිවෙස්වලින් ඔහු ඉවත් කෙළේ සුරවිමන් පොරොන්දු වෙමි. අන්තිමේදී ඔවුන්ට උරුම වුණේ, වර්ග මීටර් 400 ක කුකුල් කොටු ය. ඊට එරෙහිව නැගී සිටි නිවැසියන්ට නීතියේ යකඩ හස්තය එල්ල විය, එදා අගවිනිසුරු ධුරයේ සිටි මොහොන් පීරිස්ගේ අධිකරණයෙන් ඔවුන්ට අනුකම්පාවක් ද නොලැබුනි.

ජාතිය ගොඩනැංවීමේ ‘වියත් මග’ එයාකාර ය. එය, වත්මන් මුදල් ඇමති පසුගිය දා කී පරිදි, ‘විපත් මගකි.’ මේ වියත් මගේ සභාපතිවරයා අද දරණ නෛතික භාවය පිළිබඳ ආකල්පය මේ යැයි අතීතය මොනවට දෙස් දෙයි. දේශපාලනයේ යෙදීම නිසා, හිටපු හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාව යුධ අධිකරණයක් මගින් හිරේ ලෑම ‘නෛතික’ විය. සරත් ෆොන්සේකා කළ එකම අපරාධය වුනේ, 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂව අභියෝගයට ලක්කිරීමයි. 

රජයේ නිලධාරීන්ව පාලනය කෙරෙන ආයතන සංග‍්‍රහයක් තිබේ. එදා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ අපේක්ෂකයාගේ මංගල මැතිවරණ රැළියේ ප‍්‍රධාන අමුත්තා වුණේ, ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් ධුරය දැරූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂයි. අර කියන ආයතන සංග‍්‍රහය යටතේ එය වරදක් වුවත්, මේ විශේෂිත ලේකම්වරයාගේ එදා දේශපාලනික සහභාගීත්වය ‘නෛතික’ විය.

‘සුදු වැන්’ භීෂණය සහ අතුරුදහන් කිරීම් සහ පහරදීම් පසුපස නොසැලී සිටි, ලංකාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨතම මාධ්‍යවේදියෙකු වූ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතනය කිරීමෙන් පසු ‘‘කවුද ලසන්ත කියන්නේ?’’ කියා ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය ඉදිරියේ උජාරුවෙන් ප‍්‍රශ්න කළ, වතුර ඉල්ලා ගැමියන් ද, අඩු මිලට භූමිතෙල් ඉල්ලා ධීවරයන් ද උද්ඝෝෂණය කරද්දී වෙඩි තබා ඝාතනය කෙරෙන අවස්ථාවේ නිශ්ශබ්දව සිටි, ජාතිවාදී ගිනි අවුලූවමින්, 1983 න් පසු ඇති වූ දරුණුතම ජාතිවාදී කෝලාහල අලූත්ගමදී ඇති කළ අතීතය, අපේ හෙට දවස සඳහා වන ‘වියත් මග’ මේ යැයි අපට කියාදෙයි.

2020 ජනාධිපතිවරණයට ගෝඨාභයගේ ඉදිරිපත් වීම ඉදිරියේ ප‍්‍රමාණවත් පරිද්දෙන් ලිබරල් සහ මධ්‍යස්ථ බලවේග බලමුළු ගැන්වෙයි නම්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඡන්දදායකයා වසර පහක් තුළ දෙවරක්ම ඡන්ද බලයෙන් ඒකාධිපතිත්වයක් පරාජය කළ නම්බුවකට හිමිකම් කියනු ඇත. එහෙත් ඒ ලිබරල් ව්‍යාපෘතිය අසාර්ථක වෙතොත්, රටේ හෙට දවස බියකරු සිහිනයකම දැවටී යනු ඇත.

දේශපාලන ලියුම්කරුවෙකු විසිනි  

2018 මැයි 27 වැනි දා ‘ද සන්ඬේ ඔබ්සර්වර්’ පුවත්පතේ පළවූ  Enter Gota නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි

Comment (0) Hits: 63

යහපාලනයට වැරදුණේ කොතැනද? කොහොමද? (5)

කෙනෙකු එකිනෙකට පරස්පර අවශ්‍යතා දෙකක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින විට ස්වභාවයෙන්ම ඔහුට දෙපැත්තක් වෙනුවෙන් එක විට කතා කිරීමට සහ එක විට වැඩ කිරීමට සිදුවෙයි. යහපාලන ආණ්ඩුවේ නායකයා වශයෙන් එහි පාර්ශ්වකරුවන්ගේ පැත්තටත්, ඊට ප‍්‍රතිපක්ෂව එම යහපාලන ආණ්ඩුවට විණ කැටීමට තතනන තමන්ගේම පක්ෂයේ ඇතැම් කැබිනට් ඇමතිවරුන්ගේ පැත්තටත් බර වීමට විටින් විට ජනාධිපතිවරයා පියවර ගත්තේ සහ ගනිමින් සිටින්නේ එබැවිනි.

ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය කඩා දැම්මේ තමා ය යන චෝදනාවෙන් ගැලවීමට ජනාධිපතිවරයා තම පාක්ෂිකයන්ට ඉදිරිපත් කළ එක් ප‍්‍රධාන තර්කයක් තිබුනි. එනම්, 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා ජයග‍්‍රහණය ලත් විගස, එනම් ජනවාරි 9 වැනි දා වැනි දිනයක පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරියේ නම් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය අතුගෑවී යාමට තිබුණු බවත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂය එහිදී දීප ව්‍යාප්ත ජයග‍්‍රහණයක් ලබා ගත හැකිව තිබුණු බවත් පෙන්වා දීමයි. එදා එසේ නොකිරීමෙන් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය බේරා ගැනීමට තමන්ට හැකි වූ බව ඔහු ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට කීය. ඊළඟට, මහින්ද රාජපක්ෂට අගෝස්තු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී නාමයෝජනා දීම පිළිබඳ යහපාලන පාර්ශ්වයෙන්, විශේෂයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් එල්ල වුනු චෝදනාවෙන් ගැලවීමට ඔහු කෙළේ, මහින්ද රාජපක්ෂ කුරුණෑගලින් ජයග‍්‍රහණය කළත් අගමැති කම ඔහුට නොදෙන බව තමා කල්තියා ප‍්‍රකාශයට පත් කළ නිසා එම පක්ෂයේ, එනම් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ජයග‍්‍රහණය තමන් විසින් හිතමතා සීමා කළ බවට තර්ක කිරීමයි. ගමේ භාෂාවෙන් මෙය හඳුන්වන්නේ දෙපිටකාට්ටුව කියා ය.  

යහපාලනයේ මුළු කාලයෙන් අඩකට වැඩියෙන් දැන් අවසන්ව තිබේ. මේ කාලය තුළ රාජපක්ෂ කඳවුර දිනෙන් දින ශක්තිමත් කළ හැකි සෑම දෙයක්ම මේ ආණ්ඩුව කෙළේය. දූෂිතයන්ට සහ අපරාධකරුවන්ට විවිධ අවසරයන් යටතේ රැකවරණය සැපයීමට අමතරව, තමන්ගේ නපුංසක චර්යාව හරහා රාජපක්ෂ කඳවුර තුළ තිබූ සෑම බියක් සහ සැකසාංකාවක්ම අත්හැර ගන්නා තත්වයට මේ වන විට ඔවුන්ව ඔසවා තබා තිබේ.     

පරම්පරා ගණනක් දිග් ගැස්සෙතැ යි සිතූ රාජපක්ෂවාදී පාලනයක් ආම්බාන් කිරීම එදා පහසු කටයුත්තක් නොවුණි. එසේ වීත්, ඉතිහාසය ලංකාවට තවත් අවස්ථාවක් ලබා දුන්නේය. ඒ, මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනව සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහව රාජ්‍යත්වයට පත්කිරීමෙනි. මහින්ද රාජපක්ෂගෙන් මේ දෙන්නා උගත යුතු බොහෝ දේවල් තිබුණි. උදාහරණයක් වශයෙන්, එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය විසින් පන්නා හරිනු ලැබූ මුස්ලිම් වැසියන්ව බැසිල් රාජපක්ෂ විල්පත්තුවේ පදිංචි කැරැවීය. වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය තුළ පෞද්ගලීකරණයට ඉඩ දිය යුතු බවට තීරණය කළ මහින්ද රාජපක්ෂ, සයිටම් විශ්ව විද්‍යාලය ස්ථාපිත කෙළේය. ඔහුගේ ආණ්ඩුවෙන් පදිංචි කැරැවූ ඒ විල්පත්තුවාසී මුස්ලිම් ජනතාව, ජාතිවාදීන්ගෙන් සහ අන්තවාදීන්ගෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට මේ ආණ්ඩුව අසමත් විය. එසේම, අවුරුදු පහක් තිස්සේ මහින්ද රාජපක්ෂ පවත්වාගෙන ආ සයිටම් විශ්ව විද්‍යාලය ඉදිරියට ගෙන යාමටත් මේ ආණ්ඩුවට නොහැකි වී ඇත. මහින්දගේ කාලයේ පෙට‍්‍රල් ලීටරයක මිල රුපියල් 150 ක් විය. එහිදී, හිටපු අගවිනිසුරු සරත් නන්ද සිල්වා එය රුපියල් 100 ට අඩු කරන ලෙස නියෝගයක් නිකුත් කෙළේය. එහෙත් ජනාධිපති රාජපක්ෂ එය තුට්ටුවකට මායිම් කෙළේ නැත. අද එම පෙට‍්‍රල් ලීටරයම 138 දක්වා (මහින්දගේ ආදර්ශයට යාම සඳහා තවත් රුපියල් 12 කින් ඉහළ දැමිය යුතුව තිබේ) ඉහළ දැමූ විට මේ ආණ්ඩුව ජනතාවට බදු බර පටවන බවට කෑගැසීමට තරම් රාජපක්ෂලා ශක්තිමත් වුණේ කෙසේද?      

අවුරුදු තුනක් ඇතුළත රාජපක්ෂ කඳවුර හිස එසැවීම සහ එම කාලය තුළ සිංහල-බෞද්ධ ජාතිවාදයටත් එක විට හිස එසැවීමට හැකි වී තිබීම මගින් කියාපාන්නේ, මේ ආණ්ඩුවේ අසාර්ථකත්වයයි. ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා, නීතිය හා සාමය පිළිබඳ කාරණයේදී මෙන්ම, ජාතිවාදය සහ ආගම්වාදය පිළිබඳ කාරණයේදීත් අනුගමනය කෙළේ, මහින්ද රාජපක්ෂ අනුගමනය කළ ප‍්‍රතිපත්තියේම අඩු මාත‍්‍රාවකි. හැකි තාක් ජාතිවාදීන්ට සහ ආගමික අන්තවාදීන්ට අවනත වීම හරහා (උදාහරණයක් වශයෙන්, දළදා මාළිගාව ඉදිරිපිට පාර විවෘත නොකිරීම ආදියෙන්) ඔවුන්ගේ පක්ෂපාතීත්වය තමන්ගේ පැත්තට දිනා ගත හැකිය යන අදහස මේ රාජ්‍ය නායකයන් දෙන්නා තුළම තිබේ. හිටපු රජයේ හොරුන් සහ අපරාධකරුවන් තමාට දේශපාලනික වාසියක් ඇති වැඩපිළිවෙලක් තුළ ආරක්ෂා කර ගනිමින් තමන්ගේ අනාගත දේශපාලනික න්‍යාය පත‍්‍රය එකලස් කර ගැනීමටත්, දෙදෙනා අතර බල අරගලය තුළ එම කාරණය නිවැරදිව ස්ථානගත කර ගැනීමටත්, මේ නායකයන් දෙදෙනාම උදක්ම යොමු වෙති. මොවුන් දෙන්නාම අදටත්, එම ප‍්‍රතිපත්තියෙන් කිසි වාසියක් තමන්ට ලැබී නැති බව තේරුම් නොගනිති. තෙල්දෙනියේ ගින්නෙන් පසු ජනාධිපතිවරයා නුවර යන්නේ එම ජාතිවාදී ගින්න ඇවිලවීම සඳහා දීර්ඝ කාලීන න්‍යාය පත‍්‍රයක පිහිටා වැඩ කරන ඇල්ලේ ගුණවංශ වැනි භික්ෂූන් පිරිවරාගෙන ය. මෑත අතීතයේ පවා ජාතිවාදයට උඩගෙඩි දුන් තවත් භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිවරාගෙන මාධ්‍ය සාකච්ජා  පැවැත්වීමට තරම් ජනාධිපතිවරයාගේ දේශපාලනික විනිශ්චයන් මේ කාලය තුළ උඩු යටිකුරු විය.     

යහපාලනයට වැරදුන තැන් බොහොමයක් ඇතත්, ඒ සියල්ල තනි මූලාශ‍්‍රයකින් ව්‍යුත්පන්න වූ බවක් පෙනේ. එනම්, 2015 ජනවාරි 8 ජයග‍්‍රහණයේ සැබෑ ගතිකත්වයන් ගැන මේ නායකයන් දෙන්නා තුළම නිවැරදි තක්සේරුවක් නොතිබීමයි. ඔවුන් දෙන්නාටම එය, ඔඩොක්කුවට වැටුණු යමක් රිසි සේ පරිභෝජනය කිරීමේ භාග්‍යයක් පමණක් විය. මේ නිසා දෙන්නාම, ඊට කලින් රාජපක්ෂ නායකත්වය කළා සේම, ‘ඞීල් දේශපාලනයට’ යොමු වූහ. එම දේශපාලනයේ ‘ආරම්මණය’ වුණේ මහින්ද රාජපක්ෂ ය. ආරම්මණය යනු, භාවනාවකදී, සිත රඳවාගන්නා තනි කේන්ද්‍රයයි. මහින්ද රාජපක්ෂව ආරම්මණයක් වශයෙන් ගැනීමේ වරදක් නැත. මන්ද යත්, පරාජය කළ යුතුව තිබුණේ ඔහුව බැවිනි. එහෙත් මේ නායකයන් දෙන්නාටම අනුව, ඔහුව 2015 ජනවාරි 8 වැනි දා පරාජය කොට තිබුණි. ඊළඟ ජනාධිපතිවරණයක් එන තෙක්, ඔවුන්ට අනුව, තවත් ඒ සම්බන්ධයෙන් කරන්නට දෙයක් නැත, දේශපාලනික මුග්ධත්වය යනු එයයි. මේ දේශපාලනය තුළ, ජනාධිපති සිරිසේන මහින්ද රාජපක්ෂව ප‍්‍රතික්ෂේප කොට, ඔහුගේ හෝහපුටුවන්ව භාරගත්තේය. මේ වන විට ගෝඨාභය රාජපක්ෂවත් භාරගනිමින් සිටී. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, අර හෝහපුටුවන්ව ප‍්‍රතික්ෂේප කොට, මහින්ද රාජපක්ෂව භාරගත්තේය. ඒ කෙතෙක්ද යත්, සිරිලිය දූෂණය පිළිබඳ කටඋත්තරයක් ගැනීම සඳහා රාජපක්ෂ ආර්යාව පොලීසියකට ගෙන්වීමත් ‘අනේ අපොයි’ දෙයක් වශයෙන් සලකමින්, කතානායකවරයාගේ නිල නිවසේදී එම කටඋත්තරය ගැනීමට සැලැස්වීමෙනි. මීට අමතරව, විවිධ ආකාරයෙන් පැරණි ආණ්ඩුවේ අක‍්‍රමිකතා දෙස දයාර්ද සිතින් බැලීමට අගමැතිවරයා නොයෙක් වර උත්සාහ ගෙන තිබේ. මෙකී හැසිරීම තුළ මොවුන් දෙන්නාම හිතාමතා අමතක කළ මූඛ්‍ය කාරණය වන්නේ, රාජපක්ෂ සංස්කෘතිය තිබෙන්නේ මහින්ද නැමැති පුද්ගලයාගේ ශරීරය තුළ නොව, ඔහුගේ පරිවාරය සහ ඒ පරිවාරය සමග ඈඳුණු විශේෂිත (අව) භාවිතා මාදිලියක් සමග වන බව ය. ඒ සමස්ත (අව) භාවිතය, මේ රටේ නීතියට හා සාමයට කෙලින්ම අදාළ ය. මේ රටේ අධිකරණයට කෙලින්ම අදාළ ය. 

අගමැතිවරයා වක‍්‍රාකාරයෙන් මේ දේවල් කරන විට හෝ එසේ කිරීමට වෙනත් පුද්ගලයන්ට ඉඩ හරින විට, ජනාධිපතිවරයා විවිධ අවස්ථාවල නීතියේ ආධිපත්‍යයට සෘජුව අතපෙවූ බවට සාක්ෂි තිබේ. ඇතැම් අපරාධකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම, පොලිස් නිලධාරීන්ට සෘජුව බලපෑම් කිරීමෙන් ජනාධිපතිවරයා වැළැක්වීය. සජින් වාස් ගුණවර්ධන, මහින්දානන්ද අලූත්ගමගේ වැන්නන්ගේ සිට, හිටපු නාවුක හමුදාපති කරන්නාගොඩ වැන්නන් දක්වා, ජනාධිපතිවරයාගේ ජනාධිපති හස්තය දිග් වූ අවස්ථා තිබේ. ඒ අතර, විමල් වීරවංශ සහ ‘නිලමේලා’ වැනි සිල්ලරකාරයන්ට රක්ෂාවරණය සපයා දුන් අගමැතිවරයා, රාජපක්ෂ ඇතුළු කල්ලියේ මෝරුන්ගේ පරීක්ෂණ කඩිනම් නොකිරීමට, වක‍්‍රාකාරයෙන් වගබලා ගත්තේය. විශේෂ මහාධිකරණ පිහිටුවීමට අවුරුදු තුන හමාරක් ගියේ මේ දෙන්නාගේ ඒ හැසිරීම හේතුවෙනි.       

ඔවුන් එසේ හැසිරුණේ ඇයි? අර මහින්ද රාජපක්ෂ නැමැති පුද්ගල ‘ආරම්මණයේ’ අන්ධ වහලූන් වීම නිසා ය. ජනාධිපතිවරයා බැලූවේ, රාජපක්ෂගේ සංස්කෘතිය පරාජය කිරීමෙන් නොව, එය තමන් තුළට අවශෝෂණය කර ගැනීමෙන් හෙවත් උරා ගැනීමෙන් මහින්දව පරාජය කළ හැකි වන බව ය. (එම ආයාසය මේ වන විට නිර්ලජ්ජිත පරාජයකට මුහුණදී ඇතත්) එසේ කිරීමට ඔහු සමත් වුවත්, ඉන් ඇති පලේ කුමක්ද? එයින් අපට අත්වන්නේ, මහින්ද කෙනෙකු වෙනුවට සිරිසේන කෙනෙකු රටට ලැබීමක් පමණි. අනිත් අතට, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ, රාජපක්ෂලාගේ කඳවුර හැකි තාක් ජනාධිපතිවරයාගේ කඳවුරෙන් කඩා ගැනීමට හෝ ඈත් කොට තබා ගැනීමට හතර අතේ ‘ඞීල්’ දැම්මේය. එහිදී ජනාධිපතිවරයා මෙන්ම ඔහුත් කෙළේ, රාජපක්ෂ සංස්කෘතිය තමන් තුළට, කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන්, අවශෝෂණය කර ගැනීමයි. මන්ද යත්, මෙවැනි හැසිරීම් රටාවකට කෙනෙකු යොමු වූ විට, එය හුදෙක් තනි පුද්ගල එකඟතා (ඔයා මට රුපියලක් දෙන්න, මං ඔයාට රුපියල් දෙකක් දෙන්නම්) මත පමණක් නොව, ඒ ඒ පුද්ගලයන්ගේ විශ්වාසයන් සහ හර පද්ධතීන් මතත් තීන්දු වීමට පටන් ගන්නා බැවිනි. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ, එක රාජපක්ෂ කෙනෙකු වෙනුවට දැන් අපට රාජපක්ෂලා තුන් දෙනෙකු ලැබී තිබීමයි. එක් කෙනෙක් ඔරිජිනල් මහින්ද රාජපක්ෂ ය. (ඔහු තවමත් නිරුපද්‍රිත ය) දෙවැන්නා, මෛත‍්‍රීපාල රාජපක්ෂ ය. ඔහු දැන් රටේ ජනාධිපති ය. තෙවැන්නා, රනිල් රාජපක්ෂ ය. ඔහු දැන් රටේ අගමැති ය. හතරවැනි රාජපක්ෂ කෙනෙකුත්, මේ විදිහට ගියොත්, 2020 දී ලැබෙන්නට ඉඩ තිබේ. 

  2015 ජනවාරියේදී මේ රටේ මිනිසුන්ට අවශ්‍ය කෙළේ එය ද? (ඉතිරිය ඉදිරියට)    

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 80

ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය ව්‍යර්ථ කිරීම සඳහා ගෙනෙන එල්.ටී.ටී.ඊ. බිල්ලා 

විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතු බවට බෙදුම්වාදී යුද්ධය උත්සන්නව පැවති කාලයේ රට දෙවනත් කළ පිරිස්, දැන් එසේ කළොත් රට බෙදෙනු ඇතැයි කියමින් එය අහෝසි කිරීමට විරුද්ධව පෙනී සිටීම එක්තරා ආකාරයක ප‍්‍රහේළිකාවකි.

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ නායකත්වය යටතේ පවතින ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ කණ්ඩායමත්, දිනේෂ් ගුණවර්ධනගේ මහජන එක්සත් පෙරමුණත්, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ එවක සාමාජිකයන් වූ විමල් වීරවංශ ඇතුළ කණ්ඩායමත්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ 16 කණ්ඩායම සහ හිටපු ජනාධිපතිවරයා සමග දැන් සන්ධානගතව සිටින තවත් පුද්ගලයනුත් එදා විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ යුතු බව කීහ. 2005 දී මේ කණ්ඩායම් සහයෝගය දැක්වූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ප‍්‍රධාන ජනාධිපතිවරණ පොරොන්දුව වුයේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කරන බව ය. මේ කාලය වනාහී, සමස්ත වන්නියමත්, යාපන අර්ධද්වීපයේ කොටසක් සහ නැගෙනහිර පළාතේ කොටස් ගණනාවකුත් එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයේ අණසක යටතේ පැවති වකවානුවකි. එදා පැවති රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ සිටියේ, සාකච්ඡුා මේසයට එන්නැයි එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට ආයාචනා කරමිනි.  

රනිල්ගේ ආණ්ඩුවේ යුද විරාම ගිවිසුම සහ සාම ක‍්‍රියාවලිය තමන් බලයට පත්වූ පසු අවලංගු කරන බවට දුන් පොරොන්දුව, බලයට පත්වීමෙන් පසු රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ඉටු කෙළේ නැත. එපමණක් නොව, හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකාගේ ජීවිතය නැති කිරීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය තැත් කිරීමෙන් පසුව පවා රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය සමග සාකච්ඡුා කෙළේය. එසේ තිබියදීත්, ඔහු විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම සඳහා පෙනී සිටියේය. එසේ කළොත් ඇති විය හැකි කිසි අවදානමක් එදා ඔහු දැක්කේ නැත. එදා ඔවුන් සිතූ පරිදි, වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය සමග කිසි සම්බන්ධයක් ඇත්තෙන්ම රාජ්‍ය ක‍්‍රමයට (විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයට) තිබුණේ නැත. එහෙත් 2010 දී දෙවැනි වරට බලයට පත්වීමෙන් පසු, තවදුරටත් බෙදුම්වාදී යුද්ධයක්වත්, බෙදුම්වාදී සංවිධානයක්වත් නොතිබුණු තත්වයකදී, මේ කාරණා දෙක ඔවුහූ එකට ගැටගැසූහ. තවමත් තිබෙන්නේ ඒ ගැටයයි. එනම්, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමෙන් රට බෙදෙන්නට ඉඩ ඇති බවයි.

ලංකාවේ බොහෝ දේශපාලඥයන්, ඉරහඳ යට පවතින  ඕනෑම දෙයක් වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය සමග ගැට ගැසීම පුරුද්දක් කරගෙන තිබේ.  ඕනෑම තර්කයක් ගොඩගැනීම සඳහා ඔවුන්ට මේ වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය අවශ්‍ය කෙරේ. කරන ලද  ඕනෑම අපරාධයක් හෝ කරන ලදැයි කියන  ඕනෑම අපරාධයක් යුක්ති සහගත කර ගැනීම සඳහා ඔවුන්ට මේ වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය අවශ්‍ය කෙරේ. මේ අනුව, ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග, කීත් නොයාර් සහ උපාලි තෙන්නකෝන් වැනි මාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය කිරීම හෝ ඔවුන්ට හානි පැමිණවීමට චෝදනා ලබන සොල්දාදුවන් මේ අයට රණවිරුවන් ය. මන්ද යත්, එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට විරුද්ධව ඔවුන් යුද්ධ කොට ඇති නිසා ය. එහෙත් ඒ යුද්ධය සාර්ථකව නිමාවකට පත් කළ හමුදාපතිවරයා ඔවුන්ට යුධ විරුවෙකු නොවේ. 

උතුරේ දේශපාලඥයෝ ද, වාර්ගික ප‍්‍රශ්නයට අදාළ නැති ප‍්‍රශ්නයකට සාමාන්‍යයෙන් අත නොගසති. ඒ අනුව ඔවුන් හැම ප‍්‍රශ්නයක් දෙසම බලන්නේ වාර්ගික කණ්ණාඩියෙනි. ඔවුන් තමන්ගේ පළාතේ විරුද්ධවාදීන්ව හඳුන්වන්නේ, ‘‘දෙමළ ජනතාව සහ ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා සිංහලයන්ට පාවා දෙන්නන්’’ වශයෙනි. ¥ෂණය හෝ වාර්ගිකත්වයට සම්බන්ධයක් නැති දෙයක් ගැන ඔවුන් කතා කළොත්, ඒ කලාතුරකිනි. දකුණේ සිටින ඔවුන් වැනිම අනිත් පිරිස් ද, විශේෂයෙන් විපක්ෂයේ සිටින පිරිස්, ජාතික ප‍්‍රශ්න ගැන සාමාන්‍යයෙන් කතා කළත්, හැම විටකම පාහේ ඒවා වාර්ගික ප‍්‍රශ්නය සමග ගැට ගැසීමටත්, තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන්ව ‘‘සිංහලයන් සහ සිංහලයන්ගේ අවශ්‍යතා දෙමළුන්ට පාවා දෙන්නන්’’ වශයෙන් හැඳින්වීමටත් මැළි නොවෙති.
ඒ අනුව, 1994 සහ 2000 කාලය අතරතුර චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ ආණ්ඩුව ගෙන ඒමට තැත් කළ ව්‍යවස්ථා ප‍්‍රතිසංස්කරණ එක්සත් ජාතික පක්ෂය දැක්කේ රට එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට විකිණීමක් වශයෙනි. ඒ අනුව යමින්, චන්ද්‍රිකාගේ 2000 වසරේ අලූත් ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුව තුළදීම ඔවුහූ පුළුස්සා දැමූහ.

එදා චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩුවේ සිටි සාමාජිකයන්ම, දැන් මහින්ද රාජපක්ෂ යටතේ සිටිමින්, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක‍්‍රියාවලිය අසාර්ථක කිරීමට බලන්නේ, එදා එක්සත් ජාතික පක්ෂය නැගූ චෝදනාවන්ම යටතේ වීම විහිළුවකි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් දරණ මතය ඊටත් වඩා විහිළුවක් බවට පත්වන්නේ, මේ ආණ්ඩුව ව්‍යවස්ථා සම්පාදන කටයුත්ත සඳහා මේ කාලය තුළ යොදා ගත් සෑම පාර්ලිමේන්තු කාරක සභාවකම ඔවුන් පාර්ශ්වකරුවන් ද වීම නිසා ය. 
මේ එල්.ටී.ටී.ඊ. බිල්ලා ලොකුම විහිළුව බවට පත්කර ගැනුණේ, ඔවුන් විසින්ම ‘ලෝකයේ හොඳම හමුදාපතිවරයා’ වශයෙන් හඳුන්වා දුන් සරත් ෆොන්සේකා 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂට විරුද්ධව තරග බිමට පැමිණ අසාර්ථක උත්සාහයක් ගැනීමෙන් පසුව, ඔහුවත් ‘එල්.ටී.ටී.ඊ. ඒජන්තයෙකු’ වශයෙන් හඳුන්වනු ලැබූ අවස්ථාවේ ය. විපක්ෂයේ පොදු ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වශයෙන් මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන ඉදිරිපත් වීමෙන් පසු, ඔහුවත් හංවඩු ගසනු ලැබුවේ, ‘එල්.ටී.ටී.ඊ. ඒජන්තයෙකු’ වශයෙනි.

මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන 2014 නොවැම්බර් 21 වැනි දා තමන්ගේ අපේක්ෂකත්වය ප‍්‍රකාශයට පත්කිරීමෙන් පසුව දා සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත හදිසියේ කැඳවූ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාවකදී, මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේනගේ අපේක්ෂකත්වය විදේශ බලවේග සහ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරවල ප‍්‍රතිඵලයක් බව කියා සිටියේය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගෙන ඒමට නියමිත 20 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ගෙන ඇති ස්ථාවරය පිළිබඳව අපට සලකා බැලීමට සිදුවන්නේ ඒ සන්දර්භය තුළ ය. 

බලය බෙදා හරින ලද සහ පළාත් සභා පිහිටුවන ලද 13 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ක‍්‍රියාත්මක වන තාක් කල්, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීම රට බෙදීමට හේතු වනු ඇති බව ඔවුන්ගේ තර්කයයි. එහෙත් ඒ කියන තර්කයට ඉඳුරා පටහැනි ස්ථාවරයක ඔවුන් සිට ඇති බව ඉහත සඳහන් ඉතිහාස කරුණුවලින් මනාව පෙන්නුම් කිරීමට අමතරව, ඔවුන්ගේ වර්තමාන අදහසට පටහැනි තත්වයන් ලෝකයේ වෙනත් රටවල්වලින් ද අපට සොයා ගැනීමට ලැබේ. 
වාර්ගිකත්වය මත පදනම්ව පිහිටුවන ලද කාශ්මීරය, පන්ජාබය, ඇසෑමය, ත‍්‍රීපුර සහ මිසෝරාම් වැනි ප‍්‍රාන්තවල පැවති බෙදුම්වාදී කැරලි, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් නැති, වෙස්ට්මින්ස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් ඇති, ඉන්දියාව ඉතා සාර්ථකව මැඩලනු ලැබ තිබේ. මේ තර්කයම එක්සත් රාජධානිය සම්බන්ධයෙන් ද මතු කළ හැකිය. උතුරු අයර්ලන්තයේ දීර්ඝ කාලයක් පැවති බෙදුම්වාදී කැරැුල්ල එම රට සාර්ථකව මර්දනය කර ඇත. එරටේ ඇත්තේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් නොව, පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයකි. මැලේසියාව සහ  ඕස්ටේ‍්‍රලියාව තමන්ගේ ප‍්‍රාන්ත අතර බලය බෙදා හැර ඇත්තේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් තබාගෙන නොවේ. මෙයින් ඇතැම් රටවල් එවැනි විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් නැතිව සාර්ථක යුද්ධවලටත් ගොස් ජයගෙන තිබේ. ඉන්දියාව පකිස්ථානයට එරෙහිව සහ බි‍්‍රතාන්‍යය ආර්ජන්ටිනාවට එරෙහිව ජය ගත් යුද්ධ ඊට උදාහරණ ය. 

රාජ්‍යකරණයේ මාදිලිය ආදි ව්‍යවස්ථාමය කරුණු රටේ අනාගතය කෙරෙහි මෙන්ම ජනතාවගේ අනාගතය කෙරෙහි ද දීර්ඝ කාලීන බලපෑම් ඇති කරයි. සමහර රටවල්වල ආණ්ඩු පවත්වාගෙන යන්නේ මීට අවුරුදු සිය ගණනකට ඉහත ඇති කර ගත් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා පදනම් කර ගනිමිනි. එහෙත් ලංකාවේ මේ කාරණා පාවිච්චියට ගැනෙන්නේ, බලය ලබා ගැනීමේ හෝ ලබා ගත් බලය පවත්වා ගැනීමේ මෙවලම් වශයෙනි. 

2005 දී හෝ 2010 දී විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය පිළිබඳව තමන් දැරූ ස්ථාවරයන් එදා පැවති දේශපාලන තත්වයන් සැලකිල්ලට ගෙන ඇති කර ගත් බවට රාජපක්ෂවාදීන් අද තර්ක කරන්නේ නම් එයින් පෙනී යන්නේ, අවුරුදු කිහිපයකට එහා අනාගතයක් දැකීමට තරම් අනාගත දැක්මක් ඔවුන්ට තිබී නැති බවයි. 
විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කළ පමණින් පූර්ණ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත වෙතැයි කෙනෙකුට කිව නොහේ. එසේ වෙතත්, බෙදුම්වාදි බලවේග පාලනය කිරීම සඳහා ඒ ජනාධිපති ක‍්‍රමය නැතුවම බැරි දෙයක් යැයි කීමට අතීතයේ සාක්ෂි නැත.

එම්. එස්. එම්. අයුබ් 

2018 ජුනි 1 වැනි දා ‘ඬේලි මිරර්’ පුවත්පතේ පළවූ  LTTE Bogey to Scuttle Constitution Making නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 48

ෂැංග‍්‍රී-ලා හෝටලේ සොමිය සහ 2020 ප‍්‍රජාපීඩකයෙක් සහ ගෝත‍්‍රික නායකයෙක්

‘‘ලෝකයේ ආත්මය වන ඒ මහාධිරාජයා තම රාජ්‍යෝදය නැරඹීමට නගරයෙන් පිටතට යනු මම දුටුවෙමි. ලෝකය අරක්ගෙන සිටින අතරේ, අශ්වයෙකු පිට නැගී එක ඉරියව්වක් වෙත දෑස් යොමාගෙන යන එවැනි පුද්ගලයෙකුගේ රුව දැකීම සැබවින්ම මන බන්දනීයයි.’’

ජෙනා නගරයේ සුදු අසෙකු පිට නැගී යන නැපෝලියන් බොනපාට් ගැන මහා දාර්ශනික හේගල් ප‍්‍රකල්පිත වුණේ එලෙස ය. විසි වැනි සියවසේ දාර්ශනිකයෙකු වන ඇලෙක්සැන්ඩර් කොජේව් අර මහා ප‍්‍රාඥයාගේ කාර්ය භාරය ගැන විචාරයක් කරමින්, එය දර්ශනවාදයේ අවසානය වශයෙන් හැඳින්වීය.

ෂැන්ග‍්‍රී-ලා හෝටලයේ ධර්මාසනය මත ගෝඨාභය සිටිනු මම දුටුවෙමි. එය අපේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ අවසානය නොවේවා ය යන්න මගේ පැතුමයි. වැඩකාරයන් යැයි ගැනෙන මිනිසුන් බොහෝ විට මිනිස් වර්ගයාට අනතුරකි. 

මෙය, ෂැන්ග‍්‍රී-ලා හෝටලයේ සොමිය ගැනයි. තමා දේශපාලඥයෙකු නොවන බව ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ප‍්‍රකාශයට පත්කළ ඒ මාහැඟි අවස්ථාව ගැනයි. අපව හතර වටේ කරකවා අතහැර තිබෙන පවතින නරුම විකල්පය වෙනුවට තමා විකල්පය වන බව, ඔහු ප‍්‍රකාශයට පත්කළ ඒ අවස්ථාව පිළිබඳවයි. 

‘වසර 2030 වෙනකොට චීනය ව්‍යාප්ත වෙනවා. ඇමරිකාව දෙවැනි තැනට පත්කරමින් ඇමරිකාවේ ආර්ථිකය වගේ දෙගුණයක් විශාල වෙනවා. එදාට ඉන්දියාව තුන්වැනි විශාලතම ආර්ථිකය වෙනකොට, ජපානය සහ ඉන්දුනීසියාව හතරවැනි සහ පස්වැනි ලෝක ආර්ථිකයන් බවට පත්වෙනවා. 2030 වෙනකොට ශ‍්‍රී ලංකාවේ සූදානමක් නොතිබුණොත්, රට දියුණු කරන්න තියෙන අර අවස්ථාව අල්ලා ගන්න අපට බැරි වෙනවා.’’ 

මොන තරම් සාරගර්භ ප‍්‍රකාශයක් ද? ඒත් එක් පරහකට ඇත්තේ, 2030 සඳහා අපේ රට සූදානම් කිරීම සඳහා තමා යෝජනා කරන්නේ කුමක්දැ යි ඔහු නොකීමයි. එසේ කරන්නේ, 2020 දී ඔහුව මේ රටේ ජනාධිපති වශයෙන් පත්කර ගැනීමෙන් ද?

එය ඔහු කෙලින් කීවේ නැත. එහෙත් එය ඇඟවීමට හොඳටම වගබලා ගත්තේය. මේ ලියුම පදනම් වන්නේ ඒ කාරණය මතයි. ලෝක ආර්ථිකයේ කේන්ද්‍රීය ගුරුත්වාකර්ෂණය විතැන් වීමෙන් විවර වන කවුළුව ශ‍්‍රී ලංකාව අල්ලා ගත යුතුව ඇති බව ඔහු සිය ශ‍්‍රාවකයන්ට කීවේය. ඔහුගේ මහා න්‍යායයේ සාරය එය නම්, එම කවුළුව ලංකාව වෙනුවෙන් ඇර ගත යුතුව ඇති බව ඔහු පිළිගත යුතුය. එසේ නොමැතිව, වැඩිමල් සහෝදරයාගේ පාලන කාලය තුළ මහා බලසම්පන්න නූල් සූත්තරකාරයා වශයෙන් සිටියදී කළා සේ එම කවුළුව වසා තබා ගැනීමට දත්මිටි නොකෑ යුතුය.

ඔහු බලයේ සිටි කාලයේ අන්තර්ජාලය නිදහස්ව නොතිබුණි. ඔහුගේ දොරටුපාලයෝ ඒවා හැකි තාක් යටිකූට්ටුවෙන් මෑනවීමට වලිකෑහ. දැනුම මත පදනම් වූ ආර්ථිකයක ඇති වාසිය ගැන දැන් ඔහු කතා කරයි. ඔහු පාලනයේ සිටි කාලය සහ පාලනයෙන් බැහැරව සිටි කාලය අතරවාරයේ පුද්ගල පුනරුත්ථාපන විද්‍යාලයක තමා ශාස්ත‍්‍රය හැදෑරූ බවක් මේ දේශනාවේදී ඔහු වදාළේ ද නැත.

නිසි මාත‍්‍රාවෙන් අනුනාද දෙමින්, අව්‍යාජ විශ්වාසයක් යැයි පෙනෙන (අපි එසේ සිතමු) ධාරණාවක් අතරේ නිසි විරාම තබමින්, මේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ලෝකය පිළිබඳ ස්වකීය සංජානනය පැහැදිළි කෙළේ මෙසේ ය:

‘‘අපේ ස්වෛරීත්වය ආරක්ෂා කරගන්න අතරේම, අපේ සංස්කෘතික වටිනාකම් ආරක්ෂා කරගන්න අතරේම, අපි අපේ ආර්ථිකය විදේශ ආයෝජකයන්ට විවෘත කරනවා. ඉස්සර වගේම දැනුත් තියෙන ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති සමාලෝචනය කරලා දියුණු කර ගන්නවා. ආර්ථිකයට හානි කරන ප‍්‍රතිපත්ති අහක් කරනවා.’’ 

ගෝඨාභය නැමැති ජනාධිපතිවරයෙකු යටතේ අපේ ඇස් ගෙඩි ඉදිරියේ ප‍්‍රාදුර්භූත වීමට නියමිත අගාධය ඇත්තේ එතැන ය. ඔහු නූතනයෙකි. එසේම, නූතන-විරෝධියෙකි. විශ්වදේශ ආර්ථිකයක් ගැන එක පැත්තකින් දෙසන කරන අතරේ, අනිත් පැත්තෙන් අනිථි-භීතිකා (විදේශිකයන් නුරුස්සන* දේශපාලනයත් අගේට භාවිත කරයි.

සිංහලෙන් මනාව සූදානම් කොට තිබූ ඒ කතාව අපේ මතකයට නැංවූයේ පිළිකුල් සහගත තවත් කර්නල්වරයෙකු සහ ද්විත්ව පුරවැසියෙකු පිළිබඳ කල්පනාවකි. ඒ, ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් ය. ඔහු එක පැත්තකින්  ඕස්ටි‍්‍රයානු ජාතිකයෙකු වූ අතර තවත් පැත්තකින් ජරමානු ජාතිකයෙකු ද විය. ගෝඨාභයත්, ඔහු සේම, භීතිය හසුරුවා ගැනීමේ ගජ හපනෙකි. අයියාගේ පාලන කාලයේ රටේ සිටි බියකරුම පුද්ගලයා බවට ඔහු පත්වුණේ එබැවිනි. දැන් තමාගේම තනි නායකත්වය යටතේ ඒ භීතිය රජ කැරැුවීමට ඔහු මානබලයි. 
මේ කතාවේදී ඔහු බොහෝ දේවල් රටට පොරොන්දු විය. ආර්ථික විද්‍යාව නැමැති විෂයයකුත් ඔහුට හමුවන්නේ එහිදී ය. මැද පංතියට, ඔහු නීතිය හා සාමය පොරොන්දු විය. ෂැන්ග‍්‍රී-ලා සොමියේ ඉදිරිපෙළේ අසුන්ගෙන සිටි ධනපති ව්‍යාපාරිකයන්ට, ඔහු ශක්තිමත් නායකත්වයක් පොරොන්දු විය. කර්මාන්තකරුවන්ට සහ ව්‍යවසායකයන්ට ඔහු විනයගත වෘත්තීය සමිති ජාලයක් පොරොන්දු විය. විරෝධතාකරුවන්ගෙන් තොර පාරවල් පොරොන්දු විය. අවනතව වැඩ කරන රාජ්‍ය නිලධාරී තන්ත‍්‍රයක් පොරොන්දු විය. මේ අතර, සංඝ සාසනයේ උදාර අනුග‍්‍රාහකයෙකු වීමට ප‍්‍රතිඥා දුන්නේය. විශ‍්‍රාමික ලූතිනන් කර්නල් සහ හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයා දැන් වියත් ශාස්තෘවරයෙකුගේ වේශයෙන් රටේ ප‍්‍රධාන පුටුවට ඉව කරන්නේ ඒ ‘පැකේජය’ හරහා ය. මේ දේශපාලනික දේවධර්මය අළුයම ලූ කෙල පිඩක් සේ බැහැර කළ යුතුව තිබේ.     සැබවින්මත්, නිසැකවමත් ඔහු භයානක ය. ඔහුගේ ආධානග‍්‍රාහය ව්‍යාජ එකක් නොවේ. ඔහු වනාහී, මාංස-භක්ෂකයෙකුගේ වන් කුසගිනි ආශාවක් සහිත ශාක-භක්ෂකයෙකි. 

‘‘රටට ආදරේ කරන්න. රටේ අනාගතය වෙනුවෙන් ඔබට කළ හැකි දේ කරන්න. අනාගතය තියෙන්නේ අපේ අතේ.’’ 

මේවා උදාර හැඟීම් බවට සැකයක් නැත. එහෙත් ඒ ආශ‍්‍රයෙන් දැන් අප එළැඹෙන්නේ මැඩලිය නොහැකි බාධකයක් අභමුවට ය. අපේ රට යනු කුමක්ද? එය, බලය සහ සම්පත් සඳහා විවිධ කණ්ඩායම් තරග කරන බහු-වාර්ගික, බහුත්වවාදී, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් ද? නැත්නම්, තෝරා ගත් ගෝත‍්‍රයක වාසභූමියක් යැයි ගත් මිථ්‍යාවක් මත සිටුවා ඇති බහුතරවාදී ස්මාරකයක් ද? අපේ සමාජය පාලනය විය යුත්තේ එකඟත්වයෙන් යුත්, පිළිගත් නීති මාලාවක් මගින් ද, එනම්, අපේ පාලකයනුත් අනුගත විය යුතු නීති මාලාවක් මගින් ද? නැතහොත්, සමස්ත ක‍්‍රමය හසුරුවනු ලබන නායකයෙකු, එම ක‍්‍රමයට ඉහළින් යා හැකි නායකයෙකු, තමා තීන්දු කරන ‘පොදු යහපතක්’ සඳහා එම ක‍්‍රමය අත්තනෝමතිකව අත්හිටුවන නායකයෙකු බලයට පත්කර ගැනීමෙන් ද? 

සොක‍්‍රටීස් මේ ප‍්‍රශ්නය හඳුනා ගත්තේය. චිත‍්‍ර ශිල්පියෙකුට සපතේරුවෙකු, වඩුවෙකු හෝ වෙනත්  ඕනෑම එවැනි කෙනෙකු ලස්සණට ඇඳිය හැකිය. එහෙත් ඒ ඒ අයගේ සපත්තු මැසීම හෝ වඩුවැඩ හෝ ගැන කිසිවක් චිත‍්‍ර ශිල්පියා දන්නේ නැත. අපේ වෙන්ඩ-ජනාධිපති දැන් එවැනි චිත‍්‍ර ශිල්පියෙකු වී ඇත.

රාජ්‍ය අංශයේ පවතින දූෂණය මහා හෙනයක් වී ඇති බව ගෝඨාභය කීවේය. ඒ දූෂණය නිසා ආර්ථික සංවර්ධනය ඇනහිටින බවට නාහෙන් ඇඬුවේය. මේ වනාහී, තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් ස්මාරක බැඳීමට මහජන දේපල අවභාවිත කළ සහ පරණ මිග් යානා ගනුදෙනුවක් සඳහා වැඩිපුර ඩොලර් මිලියන 7 ක් මහජන මුදලින් නාස්ති කළ පුද්ගලයෙකුගේ ශ‍්‍රී මුඛයෙන්ම පිට වන විචිත‍්‍ර ධර්ම දේශනාවක් වීම මොන තරම් චමත්කාර ජනක ද?    ඒකාධිපතියෝ පස්ස දොරෙන් නොඑති. බොහෝ විට ඔවුන්ව පත්කර ගනු ලබන්නේ ඡන්දයෙනි. ඉතිං, ප‍්‍රධාන දොරටුවෙන්ම ඇතුල් වන ඒකාධිපතියන්ව නමස්කාරකපූර්වක පුරවැසියෝ කරේ තියාගෙන යති. එසේ වන්නේ, ඡන්දයෙන් තෝරා පත්කර ගත් ආණ්ඩුවක උදාසීනත්වය සහ අකාර්යක්ෂමතාව නිසා ජනතාව හෙම්බවත්ව සිටින බැවිනි. 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දැන් එමින් සිටින්නේ 2020 ජනාධිපති ධුරයට ඉව අල්ලමිනි. තමාගේ පළපුරුද්ද සහ විශේෂඥතාව වන භීතිකාව කළමනාකරණය කර ගැනීමේ ශූරත්වය, ෂැන්ග‍්‍රී-ලා හෝටලයේ පැවති ‘වියත් මග‘ පර්ෂදය හරහා ඔහු මනාව විශද කෙළේය. මේ සොමියට, වෙළඳාමේ, කර්මාන්තයේ සහ මූල්‍ය ව්‍යාපාරයේ නමක් ඇති හැම කෙනෙකුම ආකර්ශනය කර ගැනුණි. ඔවුන් එහි ආවේ ඇයි? උපක‍්‍රමික ඉවසීමෙන් යුතුව, මවා ගත් අවධානයෙන් යුතුව, ඒ ක‍්‍රියාවලියේ පංගුකාරයන් වුණේ ඇයි? 

ප‍්‍රකෝටි සංඛ්‍යාත ග‍්‍රාහකයන් ඇද බැඳ ගත් ‘මූණු පොත’ ලොවට හඳුන්වා දෙමින් ප‍්‍රකෝටි ගණනින් ධනය උපයා ගැනීමට මාක් සුකර්බර්ග් නැමැති පොඩි කොල්ලෙකුට හැකි වුණේ කෙසේද යන්න දැන ගැනීමට ඔවුන් එහි ගියා නොවේ. ඉදිරි දශකය හෝ දෙක ඇතුළත ලෝක ආර්ථිකයේ මධ්‍ය කේන්ද්‍රය චීනය සහ ඉන්දියාව අතර පිහිටන්නේ කෙසේද යන්න දැන ගැනීමට ඔවුන් එහි ගියාත් නොවේ. මේ අන්තර්ජාල යුගය තුළ එවැනි මනස්ගාත කෙරෙහි, ජන්ම මුග්ධයෙකු හෝ ආතක්පාතක් නැති එකෙකු මිස, වෙන වසඟ වන කිසිවෙකු නැත.

ඔවුන් එහි ආවේ, මේ වෙන්ඩ-ජනාධිපති කෙරෙහි ඇති පක්ෂපාතීත්වය ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමට නොවේ. ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරික ක්ෂේත‍්‍රවල මුදුනට ඒම සඳහා ඔවුන්ට ඉවහල් වූ පරෙස්සම සහ පෙරදැක්ම මගින් අනන්තවත් ඔවුන්ට කියා දී ඇති පරිදි, අවනත භාවය ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම ඇඟට ගුණ බැවිනි. 

වෙළඳාමේ, කර්මාන්තයේ සහ මූල්‍ය ව්‍යාපාරයේ මේ තීරක පිරිස තමාගේ ජනාධිපති සැණකෙළියට නම්මවා ගැනීමෙන් ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂයට, එනම්, මෙතෙක් ධනවතාගේ සහ ඇති-හැකි එකාගේ උපවිඥානයට සම්ප‍්‍රදායිකව ආමන්ත‍්‍රණය කර ඇති පක්ෂයට එල්ල කොට ඇත්තේ මරු පහරකි. 

ජාතිකවාදය සහ ආර්ථික පුනර්ජීවනය නමින් වෙස්වළාගෙන 21 වැනි සියවසේ ප‍්‍රජාපීඩක රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රයන් කරළියට එන හැටි, හාර්වඞ් සරසවියේ ඉතිහාසඥයෙකු වන තිමොති ස්නයිඩර් විස්තර කොට තිබේ. එම ක‍්‍රියාවලිය ඇරැුඹෙන්නේ, සංවර්ධනය යනු කවරේදැයි පැහැදිළි කර දීමේ ඒකාධිකාරි අයිතිය තමන් සතු කර ගැනීමට වාචාල නායකයන්ට අප ඉඩ හැරීමත් සමග ය. පිරිසිඳ බැලිය හැකි යථාර්ථයත් අභියෝගයට ලක් කිරීමේ මනා නිපුණත්වයක් ඒ වාචාලයන්ට තිබේ. 

වාචාල නායකයා පාර්ලිමේන්තු විපක්ෂයක ඇති මායාව අවධාරණය කරයි. ඊටත් වඩා, අන්තවාදී නොවන භාෂාවක් මත යැපෙන එම පුද්ගලයා, ඒ තරමටම මර්දනකාරී ආයතන මතත් විශ්වාසය රඳවයි. එහිදී, දකුණු කොරියාව, චීනය සහ ඉන්දුනීසියාව ඉහත කී ඉතිහාසඥයාගේ විශේෂ සැලකිල්ලට යොමු විය. ඉන්දියාව එන්නේ ඉන් පසුව ය. ජපානයත් ඊට ඇතුළත් මුත්, අවධාරණය කෙරෙන්නේ නැත. 

ඉහත කී රටවල් තුන ආර්ථික සංවර්ධනය අත්කරගෙන ඇත්තේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ක‍්‍රමයක් යටතේ ද? අවාසනාවකට, නැත. ආර්ථික සංවර්ධනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සමග අත්වැල් බැඳගෙන යන්නේ නැත. ඉහත කී නැගෙනහිර ආසියාතික රටවල් අපට කියා දෙන කතාන්තරය වන්නේ, ඒ රටවල්වල මර්දනකාරී සංවර්ධන මාදිළි තුළට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී ඉල්ලීම් සහ හර පද්ධති උකහාගෙන ඇත්තේ ආර්ථික වර්ධනය හරහා බවයි. එය, ඉතා පීඩාකාරී ක‍්‍රියාවලියකි. 

අලෙවිකරණ හෙංචයියන් සහ මොසාඞ් අනුග‍්‍රාහක සිංගප්පූරු උපදේශකයා සැකසූ ඒ පණ්ඩිතමානී දේශනාව තුළ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ වසං කළ එක දෙයක් තිබේ. එනම්, නැගෙනහිර ආසියානු යෝධ ආර්ථිකයන් තුළ ඇති ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය, ඒ රටවල ඒකාධිපතියන් මත පැටවුණු ප‍්‍රතිපත්තිමය තේරීම් හරහා පමණක්ම ඇති වූවක් වන බව නොකීමයි. 
එහිදී, මේ අන්තරීක්ෂය වෙත තමන් ළඟා වුයේ කෙසේද යන්න ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අමතක කොට තිබේ. සර්වජන ඡුන්ද බලය හරහා ඔහුගේ මහප්පාට- ඞී. ඇම්. රාජපක්ෂට- රාජ්‍ය මන්ත‍්‍රණ සභාව තුළ ගොවි ජනතාව නියෝජනය කිරීමට ලැබුණු වරමට පිංසිදු වන්නට ය.

අවුරුදු තුනකටත් වැඩි කාලයක් තිස්සේ ජාතිවාදීන් පිනවීම සඳහා වර්තමාන පාලකයෝ ස්වයං-නාශක ක‍්‍රියාවලියක නිරතව සිටිති. එහිදී ලිබරල් බලවේග දුර්වල කෙරුණු අතර, 2015 ජනවාරියේ විවර කර දුන් පෙර නොවූ විරූ ඒ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අවකාශය නාස්ති කරගත්හ. දූෂණ සහ වෙනත් අපරාධ පිළිබඳ පරීක්ෂණ කඩිනම් කිරීමට අසමත් වීම නිසා අවසානයේ ජාතක කොට ඇත්තේ ෆැසිස්ට්වාදියෙකුව ය.     මෙරටේ වෙසෙන අති මහත් ජනතාව ආර්ථික සමෘද්ධිය ඉල්ලා සිටිති. ඒ ගැන සැකයක් නැත. එසේ වෙතත්, වංචාකාරී මනෝරාජ්‍යයක් වෙනුවෙන් තමන්ගේ ස්වාධීන චින්තනය හුවමාරු කර ගැනීමේ ගනුදෙනුවකට ඔවුන් කිසි සේත් සූදානම් නැත.

සරත් ද අල්විස් 

2018 මැයි 18 වැනි දා ‘ඬේලි එෆ්.ටී.’ පුවත්පතේ සහ මැයි 20 වැනි දා ‘සන්ඬේ ඔබ්සර්වර්’ පුවත්පෙත් පළවූ Shindig at the Shangri-la සහ A Tyrant & A Tribal Leader in 2020 නැමැති ලිපි දෙකේ මිශ‍්‍ර පරිවර්තනය  ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 100

යහපාලනයට වැරදුණේ කොතැනද? කොහොමද? (6)

තිස් අවුරුදු යුද්ධයක් තුළ ලංකාවේ සමාජ-මනෝ සැකැස්ම බරපතල වෙනසකට ලක්විය. එනම් සමස්තයක් වශයෙන් ලංකාවේ දකුණත් උතුරත් හිතන-පතන මාදිලිය විපර්යාසයට ලක් වූ බවයි. අවසානයේදී උතුර, යුද පරාජයත් සමග, දකුණෙන් තවත් ඈත් විය. දකුණ, යුද ජයග‍්‍රහණය තුළ, උතුරෙන් තවත් ඈත් විය.

මෙය වහා එකලස් කර ගැනීමේ මහඟු හැකියාව සහ අවස්ථාව තිබුණේ, 2010 දී බලයට පත් මහින්ද රාජපක්ෂට ය. එහෙත් ඒ වෙනුවට ඔහු කෙළේ, උතුරේ දෙමළ ජනයා සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව, දකුණේ මුස්ලිම් ජනයා සම්බන්ධයෙනුත් චන්ඩියෙකු බවට පත්වීමයි. 

ඉහත ලිපි පෙළේ සඳහන් බොහෝ පීලි පැනීම් උපන්නේ, 2015 ජනවාරියේ බලයට පත් නව සන්ධානය, මෙම අභියෝගාත්මක තත්වය සමහන් කිරීමට පියවර නොගැනීම තුළිනි. ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයාත්, හිටපු ජනාධිපතිවරයා තරමටම, ආගම ඉදිරියේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ප‍්‍රමිති බාල්දු කෙළේය. නීතිය ඉදිරියේ ඇතැම් නොහික්මුනු භික්ෂූන්ගේ දුෂ්-චර්යාවන් ප‍්‍රශ්නකාරී වන අවස්ථාවල, මේ දෙදෙනාම එවැනි භික්ෂූන්ව බේරා ගැනීම සඳහා රටේ නීතියට අතපෙවූහ. බුදුන් වදාළ ධර්මය අනුව සිතන-පතන සහ කටයුතු කරන භික්ෂූන් වහන්සේලා තවමත් ලංකාවේ වැඩ වෙසෙති. එම පිරිස සාසනයේ බහුතරය නොවෙතත්, සමාජ සහ දේශපාලනික ක‍්‍රියාකාරීත්වය අරක්ගෙන සිටින අබෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාත් එම සාසනයේ බහුතරය නොවේ. එහෙත්, සමස්ත සංඝ සාසනය වශයෙන් කැපී පෙනෙන්නේ මේ දෙවැනුව කී සුළු පිරිසයි. ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා ඉහත කී ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය ප‍්‍රමිතීන් බාල්දු කෙළේ එකී අලජ්ජී භික්ෂූන් රටේ සමස්ත සාසනය වශයෙන් ගනිමිනි. 

මහින්ද රාජපක්ෂ මෙන්ම අපරාජිත යැයි සිතා සිටි මැලේසියාවේ හිටපු නායකයාව පසුගිය දා පරාජය කෙරුණි. 2015 ජනවාරියේ ලංකාවේදී මෙන්ම, පසුගිය දා මැලේසියාවේත් පාලන තන්ත‍්‍රයට එරෙහිව විපක්ෂය ගොඩනැගූ ප‍්‍රධාන වේදිකාව සැරසුණේ දූෂණ-විරෝධය යන සටන් පාඨයෙනි. ඒ වේදිකාව හරහා බලයට පත් මහිතීර් මොහොමඞ්, එතෙක් රටේ හිටපු නායකයාගේ නිවසේ සඟවා තිබූ මලූ 35 ක් තුළ තිබී ඩොලර් මිලියන 44 ක් සහ තවත් ඩොලර් මිලියන සිය ගණන් වටිනා රන් ආභරණ තොගයක් අත්අඩංගුවට ගත්තේය. දූෂිතව උපයා ගත් ඔහුගේ වෙනත් වත්කම් තවත් ඩොලර් බිලියන ගණනක් වෙතැයි වාර්තා වෙයි. මේ අතර, දූෂිත දේශපාලඥයන්, ව්‍යාපාරිකයන් සහ අධිකරණ නිලධාරීන් පිරිසක් අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවටත්, සනාථ නොවුනු රාවයක් තිබේ. කෙසේ වෙතත්, මහතීර් මොහොමඞ් යනු සුදෝසුදු ඉතිහාසයක් ඇති කෙනෙකු නොවන බවත් අමතක නොකළ යුතුය. එහෙත්, මේ අවස්ථාවේදී, හිටපු දූෂිත පාලකයා සම්බන්ධයෙන් ඔහු ක‍්‍රියා කළ ආකාරය ප‍්‍රශස්ත ය.     අවුරුදු 27 ක්, ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණයක් මත හිරේ සිටි කළු ජාතික නෙල්සන් මැන්ඬේලා රටේ නායකත්වයට පත්වීමෙන් පසු, එතෙක් බලයේ සිටි සුළුතරයක් නියෝජනය කළ සුදු ජාතිකයන් සහ සුදු පාලකයන් සමග ආරෝවට ගියේ නැත. ඔහු මහ ජාතියට අයත් වූවෙකු නිසාත්, රාජ්‍ය බලය තමන් අතට ලැබී ඇති නිසාත්, අවශ්‍ය විණි නම්, අර සුදු ජාතිකයන්ව දෙවැනි පුරවැසියන්ගේ තත්වයට පහළ හෙලීමට ඔහුට හැකියාව තිබුනි. එහෙත් ඒ වෙනුවට ඔහු තෝරාගත්තේ ජාතීන් අතර සංහිඳියාවයි. තමාගේ පළමු ධුර කාලය තුළම එම ප‍්‍රශ්නය සමථයට පත්කළ මැන්ඬේලා දෙවැනි වතාවක් රටේ නායකත්වයට ආවේ නැත.    ලංකාවේ ජාතික ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් සහෝදරාත්මක සංහිඳියාවත්, දූෂණය සහ භීෂණය සම්බන්ධයෙන් නිර්දය වීමත් අවශ්‍ය කෙළේය. එනම්, අපට මැන්ඬේලා කෙනෙකු සහ සංශෝධිත මහතීර් මොහොමඞ් කෙනෙකු එක්තැන් කළ නායකත්වයක් අවශ්‍ය කෙළේය. එහෙත් ඒ වෙනුවට අපට ලැබුනේ, මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන කෙනෙකු සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කෙනෙකි.       ඉහත ලිපි සියල්ල එකට ගත් විට, මේ නායකයන් දෙන්නා, එක පැත්තකින්, යුද්ධය විසින් ඇති කළ ඉහත සඳහන් දකුණේ සිංහල-බෞද්ධ මතවාදයේ සිරකරුවන් ද, අනිත් පැත්තෙන් දකුණේ දූෂිත දේශපාලන සංස්කෘතියේ සිරකරුවන් ද වූහ.

දූෂණය විසින් අපේ පාලන තන්ත‍්‍රය ආක‍්‍රමණය කොට ඇති තරම, ඇලෝසියස් නැමැති තරුණ ව්‍යාපාරිකයා අපූරුවට පෙන්වා දී තිබේ. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරුන් 118 දෙනෙකු ඔහුගෙන් මුදල් ලබාගෙන ඇති බව දැන් රටම දනී. මහබැංකු බැඳුම්කර  සිද්ධියට එරෙහිව මෙතෙක් කල් එක්සත් ජාතික පක්ෂය විවේචනය කළ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ හිටපු ඇමති දයාසිරි ජයසේකර රුපියල් මිලියනයක් ඔහුගෙන් ලබාගෙන ඇත. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ රවි කරුණානායකගේ නිවසේ කුලිය මේ ව්‍යාපාරිකයා ගෙවා ඇති බව මීට කලින් හෙළි විය. ‘පව් නොකළ කෙනෙක් පළමු ගල ගැසිය යුතුය’ යන තහනම, මේ ආණ්ඩුවේ ¥ෂණ-විරෝධය සහ අක‍්‍රමිකතා-විරෝධය පිළිබඳ වැඩපිළිවෙල මුල සිටම අඩපන කළ ව්‍යුහාත්මක හේතුවයි.

ඇලෝසියස්ගේ මාමා, හිටපු මහබැංකු අධිපති අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් ය. ඔහුව රට හඳුනන්නේ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ අතිජාත මිත‍්‍රයෙකු වශයෙනි. කතාව නිවැරදි වෙතත්, එය වැරදි නිගමනවලට තුඩුදිය හැකි, අර්ධ හඳුනා ගැනීමකි. මන්ද යත්, තත්වය ඊට වඩා සංකීර්ණ වන බැවිනි. මේ ආණ්ඩුව බලයට පැමිණ දින කිහිපයක් ඇතුළත, ඩුබායි බැංකුවක එක් නිලධාරියෙකු, එම බැංකුවේ ගිණුම් තුනක ඡුායා පිටපත් රහසිගතතව ලබාගෙන තිබුණි. මේ ගිණුම්වල හිමිකරුවන් වුනේ, ලංකාවේ හිටපු පාලක පවුලේ සාමාජිකයෙකු සහ හිටපු පාලනයට සමීප පුද්ගලයන් දෙන්නෙකි. ඒ ගිණුම් තුනේ, පිළිවෙලින් ඩොලර් බිලියන 1.08 ක් ද, බිලියන 1.80 ක් සහ මිලියන 500 ක් සටහන් වූ බව වාර්තා විය. 

අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් අපේ මහ බැංකු අධිපති වීමට පෙර, ඩුබායි එමිරේට්ස් එන්.ඞී.බී. බැංකුවේ ගිණුම් කළමනාකරණ අංශයේ ප‍්‍රධාන පරීක්ෂණ නිලධාරියා ය. ඉහත කී ගිණුම් තුන පැවතියේ ඔහුගේ නිරීක්ෂණ සීමාව තුළ ය. ඉහත කී පුද්ගල ධනයට රැුකවරණය සැපයූ පුද්ගලයා අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් බව කියැවේ. එම කාරණය මෙතෙක් ඔප්පු වී නැති තත්වය තුළ, වෙනත් පැත්තකින් ඒ සිද්ධිය දෙස අපට බැලිය හැකිය. මහබැංකු බැඳුම්කර වංචාව ගැන ජනතාවට කරුණු හෙලි කිරීමට වරක් දිනේෂ් ගුණවර්ධන ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාවක් කැඳවා තිබුණි. අවසාන මොහොතේ, මහින්ද රාජපක්ෂගේ නියෝගය මත එම ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාව අවලංගු කෙරුණි. දැන්, හිටපු ජනාධිපතිවරයාට සමීප ඉහත කී ඩුබායි බැංකුවේ ගිණුම් තොරතුරු සම්බන්ධයෙන් මේ වන තෙක් කිසිවක් සිදු නොවීම සහ අර්ජුන මහේන්ද්‍රන්ට විරුද්ධව පැවැත්වීමට ගිය දිනේෂ් ගුණවර්ධනගේ ප‍්‍රවෘත්ති සාකච්ඡුාව මහින්ද රාජපක්ෂ විසින්ම අවලංගු කිරීම යන කාරණා දෙක එකට ගත් විට, අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් සහ මහින්ද රාජපක්ෂ අතර පැවතිනැ යි සිතිය හැකි සැක කටයුතු සම්බන්ධතාවක අපූරු සේයාවක් ඇඳී යයි. අවසානයේ, රවි කරුණානායක සහ දයාසිරි ජයසේකර දේශපාලනිකව දෙපක්ෂයක සිටියත් එකම ගනුදෙනුවක් තුළින් බන්ධුත්වයක් පෙන්නුම් කරන අතරේ, රනිල් වික‍්‍රමසිංහ සහ මහින්ද රාජපක්ෂ දේශපාලනිකව දෙපක්ෂයක සිටියත් එකම පුද්ගලයෙකු හරහා (අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් හරහා) තවත් බන්ධුත්වයක් ප‍්‍රදර්ශනය කොට තිබේ. එය, අප වටහා ගැනීමට උත්සාහ කරන ව්‍යාපාරික ලෝකයේ සැබෑ දූෂිත බූවල්ලාගේ තරම මේ යැයි කියාපාන අගනා සහසම්බන්ධයකි. තවත් ටිකක් ඈතට ගියොත්, ඇලෝසියස් නැමැති මේ බෑනා මහ බැංකු බැඳුම්කර  දූෂිත ව්‍යාපාරය මේ ආකාරයෙන්ම, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ මහ බැංකු අධිපති වූ නිවාඞ් කබ්රාල් යටතේත් කරගෙන ගොස් ඇති බවට ඇති තරම් සාක්ෂි තිබේ. එදා ඊට ඔහුට සහාය වීමට අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් නැමැති මාමා කෙනෙකු සිටියේ නැත. එහෙත් නිවාඞ් කබ්රාල්ගේ සහෝදරියක් ඔහුගේ ව්‍යාපාරික සමාගම් අධ්‍යක්ෂවරියක්ව සිටියාය. 

මේ තත්වය තුළ තුන් වසරක් නිරුපද්‍රිතව සිටීමට හැකි වූ අවසරය රාජපක්ෂලා අගේට පාවිච්චි කළහ. ‘කවුද හොරා? කවුද හොරා?’ කියා පාර්ලිමේන්තුවේ විසුළු ආකාරයෙන් කෑගසන අගමැතිවරයා එතනින් එහාට තමන්ගේ පස්සේ පන්නන්නේ නැති බවට සහතිකයක් රාජපක්ෂලාට තිබුනි.  ඕනෑම තත්වයක් යටතේ ජනාධිපතිවරයා තමන්ව බලාකියා ගන්නා බවට සහතිකයක්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, මහින්දානන්ද අලූත්ගමගේ සහ සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත වැනි දේශපාලඥයන්ටත්, රාජපක්ෂ කාලයේ අපරාධවලට සම්බන්ධ වූ ආරක්ෂක අංශ ප‍්‍රධානීන්ටත් තිබේ. ඉතිං, ඒ සියල්ලන් අතුරු ආන්තරාවක් නැතිව යෙහෙන් වැජඹෙන විට, හිටපු පාලකයන් ‘කියපු තරම් කළු නැති’ බවට හැඟීමක් ගත වූ අවුරුදු තුන හමාරක කාලය තුළ සමාජගත වුනි. මේ අතර මහ බැංකු බැªම්කර මගඩියට වගකිව යුත්තන් සම්බන්ධයෙන් මුල සිටම අගමැතිවරයා අනුගමනය කළ පිළිවෙත, ඔහුගේ එතෙක් තිබූ ‘මිස්ට ක්ලීන්’ ප‍්‍රතිරූපයත් විනාශ කෙළේය. දැන්, ‘පව් නොකළ කෙනෙකු පළමු ගල ගැසිය යුතුය’ යන ආගමික තහනම පමණක් නොව, ‘වීදුරු ගෙවල්වල සිට ගල් නොගැසිය යුතුය’ යන ලෞකික තහනමකුත් යහපාලකයන් සම්බන්ධයෙන් පැනවුනි.

ඊයේ (30* හවස ශ‍්‍රී ලංකා පදනම් ආයතනයේදී ජනාධිපතිවරයා කෝපාග්නියෙන් කතා කෙළේය. යහපාලනයේ අසාර්ථකත්වය ගෙඩිය පිටින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය මත පැටවීමට ඔහු එහිදී ගත් ප‍්‍රයත්නය ළාමක ය. තමා කිසි වරදක් නොකළ සුදනෙකු බව පෙන්වීම සඳහාම ඔහු ආවේගයක් ආවේශ කර ගත් බව පෙනුණි. ඉහත සඳහන් පරිදි, මහින්ද රාජපක්ෂලා සමග රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ‘ඞීල්’ දාන අතරේ, ඔහුත් මහින්දගේ පුරෝහිතයන් සහ ගෝඨාභය ඇතුලූ පිරිසක් සමග ‘ඞීල්’ දැම්මේය. අදත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ, සජින් වාස් ගුණවර්ධන, මහින්දානන්ද අලූත්ගමගේ සහ කරන්නාගොඩ වැනි පුද්ගලයන් නිදැල්ලේ සිටින්නේ තමන්ගේ මැදිහත් වීම නිසා බව ඔහු ඊයේ නොකීවේය. අල්ලස් කොමිසමේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරියව පැන්නුවේ, නීතියට පරිබාහිරව තමා එවැනි පුද්ගලයන් ආරක්ෂා කිරීමට යාමේදී බව ඔහු නොකීවේය. 

ගත වූ තෙවසරකට වැඩි කාලය දෙස ආපසු හැරී බැලීමේදී, මේ නායකයන් දෙන්නාම, වෙනස් හේතු යටතේ, රාජපක්ෂලාගේ සංස්කෘතිය සමග, සටනකට නොව, ගනුදෙනුවකට ගොස් තිබේ. හේතුව, ඒ දෙන්නාම තමන්ගේ පෞද්ගලික ධන ලාභයකට නොවෙතත්, දේශපාලනික හේතු මත, එකී ජාලය තුළ පැටලී ගොස් ඇති දේශපාලඥයන් දෙන්නෙකු වන බැවිනි. ඒ හේතුවෙන්, සටන ඇවිලූනේ ඔවුන් දෙන්නා අතරම ය. එහි විපාකය පසුගිය පෙබරවාරි 10 වැනි දා ප‍්‍රකාශයට පත්වුනි.

ඉතිහාසය තව එක ඉනිමක් පමණක් ඔවුන් වෙනුවෙන් ඉතිරි කොට දී තිබේ. ඒ, ඔවුන් දෙන්නාම මේ රටේ ජනතාව ඉදිරියේ ප‍්‍රතිඥා දුන් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමයි. දැන් මුළු රටම බලා සිටින්නේ, 20 වැනි සංශෝධනය නැමැති ඒ තරගයේදී ඔවුන් ක‍්‍රීඩා කරන ආකාරයයි.  

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 63

ශ‍්‍රී ලංකාව: ජනාධිපතිතුමනි, මැලේසියාවේ මහතීර්ගෙන් ඉගෙන ගන්න

තමා දේශපාලනයෙන් විශ‍්‍රාම නොගන්නා බවට පසුගිය මැයි 7 වැනි දා ජනාධිපතිවරයා කළ ප‍්‍රකාශය ආතක්පාතක් නැති කතාවකි. දේශපාලනයෙන් විශ‍්‍රාම ගන්නැයි කිසිවෙකු ඔහුගෙන් ඉල්ලා නැත. කවුරුත් ඉල්ලා සිටින්නේ, විධායක ජනාධිපති ධුරයෙන් විශ‍්‍රාම ගන්නා ලෙසයි. 2015 ජනවාරි මාසයේ මේ රටේ ජනාධිපති පදවියට පත්වන අවස්ථාවේ ඔහු රටට පොරොන්දු වුණේත් එයයි. 

පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් තුළ, අගමැති වීමේ වාර ගණනට සීමාවක් නැත. මැලේසියාවේ මහතීර් මොහොමඞ් විශ‍්‍රාමික දිවියකින් පසු ජයග‍්‍රාහීව යළි දේශපාලනයට අවතීර්ණ වීමෙන් සහ යළි අගමැති ධුරයට පත්වීමෙන් ඒ බව පෙන්වා දී තිබේ. ‘‘වයස 92 ක් වෙලත් මං තාම ජීවතුන් අතර’’ යනුවෙන්, පසුගිය දා ලැබූ ජයග‍්‍රහණයෙන් පසු මාධ්‍ය අමතා ඔහු දඟකාර ස්වරයෙන් කීවේය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රධාන ධාරාවේ දේශපාලඥයන් තුන් දෙනා අතරින් ලාබාලම කෙනා වන මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේනට මේ මැලේසියානු නිදර්ශනය කියාපු එකකි. එහෙත් මේ දක්වා වන ඔහුගේ ක‍්‍රියාකලාපයේ සාධනීය වෙනසක් පෙන්නුම් කිරීමට නම් දැනට වඩා ඔහු කෙලින් සිටිය යුතුය. කලේලි විය යුතුය.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලඥයෝ දේශපාලනයෙන් විශ‍්‍රාම නොගනිති. දේශපාලඥයාව දේශපාලනයෙන් ඉවත් කළ හැක්කේ, එක්කෝ මරණයෙනි. නැත්නම් පරාජයෙනි. ඉන් බොහොමයක් දෙනා වෙත මරණය පැමිණියේ ස්ව-කැමැත්තට අනුව නොවේ. එය සිදුව ඇත්තේ අවාසනාවන්ත ඝාතන වශයෙනි. මුලදී, අගමැති බණ්ඩාරනායකගේ හුදෙකලා ඝාතනය සිද්ධ විය. ඉන් විසි වසරක් ගිය පසු, රුදුරු එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය මුදා හල, එහෙත් එම සංවිධානයට පමණක් සීමා නොවූ, ඝෝර වසංගතයක වේශයෙන් එය පැමිණියේය. ජනාධිපති ධුරයෙන් ස්වෙච්ජාවෙන්  විශ‍්‍රාම ගිය එකම තැනැත්තා වන්නේ, සකල බලධාරී එම ක‍්‍රමයේ නිර්මාපක ජේ. ආර්. ජයවර්ධන පමණක් වීම උත්ප‍්‍රාසාත්මක ය. එහෙත් ඒ, 81 වැනි වියේදී ය. දැන් වයස 92 දී මැලේසියාවේ දොස්තර මහතීර් මොහොමඞ් දක්වා ඇති ආදර්ශය අනුව, ජේ. ආර්. ජයවර්ධන කාලයට කලින් විශ‍්‍රාම ගෙන ඇති සෙයක් පෙනේ.
ලංකාවේ දේශපාලඥයන්ට විශ‍්‍රාම ගැනීමට මත්තෙන් මෙන්ම ඉන් පසුවත් සලසා ගත හැකි අවකාශ බොහොමයක් තිබේ. රාජ්‍ය නායකත්වය පසෙකින් තැබුවත්, කෙනෙකුට අගමැතිවරයා හෝ ඇමතිවරයෙකු හෝ විය හැකිය. ඒවාට වාර සීමාවක් නැත. එසේම, මහ ඇමතිවරයෙකු හෝ පළාත් සභා ඇමතිවරයෙකු හෝ විය හැකිය. මෑතකදී ඔවුන්ගේ සංඛ්‍යාව දෙගුණ වීම නිසා, වැදගත් කමින් යම් බාල්දුවක් වී ඇතත්, පළාත් පාලන මට්ටමේදී පවා, තේරී පත්වන සභිකයන්ට ජාතික ස්වෛරීත්වයේ සෑහෙන හයියක් හිසින් ගත හැකිය. වඩාත් රදළ පළාතක නම්, කුලය සහ වාර්ගිකත්වය නිවැරදි මාත‍්‍රාවෙන් තිබීම අවශ්‍ය වෙතත්, කෙනෙකුට විශ‍්‍රාම ගිය පසු පළාත් ආණ්ඩුකාරයෙකු වීමේ අවකාශයත් තිබේ.

ලොකු මුනිවත සහ ඊටත් වඩා ලොකු ප්‍රෝඩාව

එකම කාරණයක් වෙනුවෙන් කිහිප වරක් නිකුත් කළ ගැසට් නිවේදන අස්සේ ව්‍යවස්ථාමය විධිවිධානවලට අනුකූලව පසුගිය අඟහරුවාදා ජනාධිපතිවරයා ඉදිරිපත් කළ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනය, මහ ගැම්මක් නැති, පුස් වෙඩිල්ලකි. තෙත රතිඤ්ඤාවකි. එය, විගණන නිලධාරියෙකුගේ පශ්චාත්-පරීක්ෂණයක් වැනි, මෙතෙක් ආණ්ඩුව කළ දේවල් ගැන ඉදිරිපත් කළ හෑල්ලකි. ආණ්ඩුවේ ඉතිරි කාලය ගැන යම් ප‍්‍රබෝධමත් දෙයක් අපේක්ෂා කළ කෙනෙකුට ඉන් ලැබුණේ නිස්සාර වල්පල් ටිකක් පමණි. කෙසේ වෙතත්, සඳහන් කිරීම වැදගත් වන එක දෙයක් තිබේ. කියැවුණු දෙය සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව, නොකියැවුණු දේ සම්බන්ධයෙන් ද එම කාරණය වැදගත් ය:

‘‘ශ‍්‍රී ලංකාවේ මෑත ඉතිහාසයේ වඩාත්ම විරෝධතාවට ලක්වෙච්ච තනි දේශපාලන කාරණයක් තියෙනවා නම්, ඒ තමයි විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය. ඒත් මේ කියන කාලයේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ තියෙන අසීමිත බලතල අඩු කරන්න කාටවත් පුළුවන් වුණේ නැහැ. ඒ වෙනුවට සිද්ධ වුණේ, තව තවත් ඒකේ බලතල වැඩි කර ගැනීමයි. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් ජනමත විචාරණයක් ඉල්ලා නොසිටින ආකාරයෙන්, ඒ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ බලතල උපරිම ආකාරයෙන් කප්පාදු කරන්නට 2015 මැයි 15 වැනි දා පුළුවන් වීම තමයි, සම්මුති දේශපාලනය තුළ තිබිච්ච සැබෑ ශක්තිය.’’  විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය ගැන මීට වැඩි සඳහනක් ඒ ප‍්‍රකාශය තුළ නොවුණි. ඉදිරි මාස 18 තුළ එම ක‍්‍රමය ගැන අනුගමනය කරන යම් සැලසුමක් ගැන හෝ කිසි සඳහනක් එහි නොවුණි. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ඇති කර ගත්, ‘විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ බලතල උපරිමයෙන් අඩු කිරීම’ යනු, තමාගේ ප‍්‍රථම සහ එකම ධුර කාලය තුළ අහෝසි කර දමන බවට එදා මේ ජනාධිපතිවරයා දුන් ප‍්‍රතිඥාව නොවේ. කෙනෙකු දැන් බලාපොරොත්තු වන්නේ මුළුමණින් එම ක‍්‍රමය අහෝසි කිරීමක් නොව, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ යෝජනා කොට ඇති සහ 20 වැනි සංශෝධනයක් මගින් ගෙන ඒමට අපේක්ෂිත බරපතල වෙනසකි. 

ජනාධිපති සිරිසේන සහ අගමැති වික‍්‍රමසිංහ මැයි 7 වැනි දා තමන්ගේ රැළිවලදීත් මේ ගැන කටක් ඇරියේ නැත. මේ නායකයන් දෙන්නා සහ හිටපු ජනාධිපතිවරයා කීවේ තම තමන්ගේ පක්ෂවලින් ඊළඟ ආණ්ඩුව 2020 දී ගොඩනගන බව ය. හරියට, එදාට එක විට ගොඩනැගෙන ආණ්ඩු තුනක් යටතේ විසීමට ශ‍්‍රී ලාංකිකයන්ට සිදුවන්නා සේ ය.
ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා මේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කිරීමට අව්‍යාජ ප‍්‍රයත්නයක් ගැනීම සහ එහිදී ඔවුන් යම් හෙයකින් අසාර්ථක වීම වෙනම කාරණයකි. එම අසාර්ථකත්වය, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් ලබා ගැනීමට අසමත් වීම නිසා හෝ පසුව ජනමත විචාරණයකින් එය ජයග‍්‍රහණය කරවීමට අසමත් වීම නිසා විය හැකිය. එවැන්නක් අප කාටත් භාර ගත හැකිය. එසේම, අඩු වශයෙන් එවැනි සැබෑ උත්සාහයක් ගැනීම ගැන ඒ නායකයන් දෙන්නාම කාගේත් ගෞරවයටත් පාත‍්‍ර වනු ඇත. එහෙත් මේ දෙන්නාම 2015 ජනවාරියේ භාර ගත් කාර්යය මගහැර 2019 දී ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වශයෙන් ඉදිරිපත් වීම යනු වෙනම කාරණයකි. එය ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ ලොකුම වංචාව වනු ඇත. එය, 2015 දී ඔවුන්ට සහාය දක්වමින් ඔවුන්ව බලයේ පිහිටුවීමට කටයුතු කළ සියලූ දෙනාගේ ඉමහත් ගර්හාවට සහ පිළිකුලටත් ලක්වනු ඇත.

ගාමිණි කොරයා පදනමේ පර්යේෂණ අධ්‍යක්ෂවරයා ද, සිංගප්පූරු ජාතික සරසවියේ සහාය මහාචාර්යවරයෙකු ද වන තිලක් අබේසිංහ පසුගිය සතියේ ප‍්‍රසිද්ධ දේශනයක් පවත්වමින්, ලංකාවේ ජනාධිපති ධුරය දැරිය හැකි, දැනට පවතින වාර සීමාව අවලංගු කළ යුතු බවට අමුතු උපදේශයක් දුන්නේය. එය අමුතු එකකැයි මා කියන්නේ, ජනාධිපති ධුර වාර ගණන අවලංගු කරනු ලැබූ 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පෙරලා අවලංගු කරනු ලැබූ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කර ගන්නා ලද්දේ මුළුමණින්ම පාහේ ඒකමතිකව වන බැවිනි. එසේම ඒ සඳහා වන පූර්ණ සහයෝගයක් ද රටේ තිබුණු බැවිනි.

මීට කලින් ද දුටු පරිදි, ජනාධිපති සිරිසේන ‘සම්මුති දේශපාලනයේ’ විශිෂ්ඨතම ජයග‍්‍රහණය වශයෙන් සලකන්නේ, 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයි. ඇත්ත, මේ සංශෝධනයට පක්ෂව ඡුන්දය පාවිච්චි කළ පිරිසෙන් 100 කට ආසන්න මන්තී‍්‍රන් සංඛ්‍යාවක් ඊට පෙර 18 වැනි ව්‍යස්ථා සංශෝධනය වෙනුවෙනුත් ඡුන්දය පාවිච්චි කොට තිබුණි. එහෙත් එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ, ඔවුන් තුළ ඇති ප‍්‍රතිපත්තියක් නැති කමේ තරමයි. එසේම ඒ සියල්ලන්ම, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය, ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය සහ ඔවුන්ගේ පරිවාර එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මන්ත‍්‍රීවරුන් බවත් අමතක නොකළ යුතුය. එසේ තිබියදී, තිලක් අබේසිංහ වැනි අලූත් මාදිලියේ ගැලවුම්කරුවෙකු දැන් ඇවිත්, රටේ තිරසාර ආර්ථික වර්ධනයක් ඇති කර ගැනීම සඳහා, දැනට පවතින ජනාධිපති ධුර වාර සීමාව ඉවත් කොට, වසර 15 ක් තරම් දීර්ඝ ධුර කාලයක් බලයේ සිටීමට හැකි වන ආකාරයේ දේශපාලනික ප‍්‍රතිසංස්කරණ ලංකාවේ ඇති කළ යුතු යැයි දේශනා කිරීම පුදුම සහගත ය.

ආචාර්ය අබේසිංහ තමාගේ මේ න්‍යාය උඩ දමන්නේ, සිංගප්පූරුවේ සංවර්ධන අත්දැකීමෙන් අප උගත යුතු පාඩමක් වශයෙන් ගෙනහැරපාමිනි. සිංගප්පූරුව සහ ශ‍්‍රී ලංකාව අතර මේ ආකාරයේ නොපෑහෙන සැසඳීමක් කරන පළමුවැන්නා ඔහු නොවේ. මීට පෙර එවැනි සැසඳීම් ගෙන ආ හැම විටෙකම ඒවා නිශ්චිතවම නිෂ්ප‍්‍රභා වී තිබේ. මෙවරත් ආචාර්ය අබේසිංහගේ න්‍යාය, ප‍්‍රතිපත්ති අධ්‍යයන ආයතනයේ විධායක අධ්‍යක්ෂිකා ආචාර්ය දුෂ්නී වීරකෝන් මනාව අභියෝගයට ලක්කොට ඇති බව සැලයි. ආචාර්ය අබේසිංහගේ දේශනය අවසානයේ, ශ‍්‍රී ලංකාව සහ සිංගප්පූරුව අතර පවතින විසමතා පෙන්වා දෙමින්, අනුකරණය කළ නොහැකි තත්වයන් සහ ක‍්‍රියාවලීන් අන්ධානුකරණය කිරීමෙන් විය හැකි අන්තරාය ද ඇය පෙන්වා දී තිබේ. 

මෛත‍්‍රීගේ නපුරු සිහිනය සහ මහතීර්ගේ ආශ්චර්යය

1978 වන තෙක් රටවල් දෙකේම පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයක් පැවතීම, සිංගප්පූරුව සහ ශ‍්‍රී ලංකාව අතර පැවති එක් සමානත්වයකි. 1978 දී ලංකාව අවුලකට ගියේය. ඒ, පාර්ලිමේන්තු සහ ජනාධිපති ක‍්‍රම දෙක අතරේ නොපෑහෙන මගුලක් කිරීමෙනි. මීට ප‍්‍රතිපක්ෂව, සිංගප්පූරුවේ මෙන්ම මැලේසියාවේත්, බලගතු පක්ෂ නායකත්වයක් යටතේ පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමය දිගටම තබා ගත්තේය. ඒ ක‍්‍රමය තුළ මේ රටවල් දෙකටම, බහු-විධ වාර ගණන් පුරා බලයේ සිටින අගමැතිවරුන් රඳවා ගැනීමට හැකි විය. ඒ, විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක දෘඪ භාවය නොමැතිව ය.

ඒ අනුව, සිංගප්පුරුවේ නිර්මාතෘ ලී ක්වාන් යූ 1959-1990 දක්වා තිස් වසකට වැඩි කාලයක්, තනි පක්ෂ ක‍්‍රමයක් යටතේ, රටේ අගමැතිවරයා වශයෙන් බලය හෙබැවීය. මැතිවරණ සහ පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය සම්බන්ධයෙන් වන විධිවිධාන එරටේ අකුරට අනුගමනය කෙරුණු අතර, ඒ පසුපස්සේ සමාජ ගිවිසුමක අඩිතාලම වැටී තිබුණි: ඊට අයත් වුණේ, කාර්යක්ෂම සහ දුෂණයෙන් තොර ආණ්ඩුවක් පිළිබඳ සහතිකය, දක්ෂතාවට මුල් තැන දීමේ නොනැමෙන ප‍්‍රතිපත්තිය, භෞතික ප‍්‍රවර්ධනය සහ දියුණු වීමේ අවස්ථා නිරතුරුව පවත්වා ගැනීම සහ සමාජ-වාර්ගික සමාදානයයි. නරක පැත්තකුත් තිබුණි/තවමත් තිබේ: විසම්මුතිය (වෙනස් අදහස්) මර්දනය කිරීම, තනි-පක්ෂ ආණ්ඩුව, සමාජය රෙජිමේන්තුගත කිරීම සහ ඉඳහිට සමාජය කෘත‍්‍රීමව සකස් කර ගැනීම ආදිය ඊට ඇතුළත් ය. මේ සමාජ සම්මුතිය හොඳින් වැඩ කෙළේය. හේතුව, සිංගප්පූරුවේ පැවති ඓතිහාසික සීමාවන් සහ අවස්ථාවන් නිසා ය. එය, සමස්තයක් වශයෙන් තවත් රටකට අනුකරණය කළ හැකි හෝ පවරා ගත හැකි දෙයක් හෝ නොවේ. සිංගප්පූරුව ආසන්නයේ පිහිටි, ඊට වඩා බෙහෙවින් විශාල මැලේසියාවේ දොස්තර මහතීර් මොහොමඞ් 1964 දී පළමු වරට පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වී, අනතුරුව 1981 දී එරට හතරවැනි අගමැතිවරයා වශයෙන් බලයට පත්ව, 2003 දක්වා අවුරුදු විස්සකට වැඩි කාලයක් බලය හෙබැවීය. ඔහු කැරලිකාරී පිටස්තරයෙකු විය. සම්ප‍්‍රදායික වැඩවසම් ප‍්‍රභූ පැලැන්තියේ බලය පැහැරගත් ඔහු, එරට විසූ මැලේ, චීන සහ ඉන්දියානු ප‍්‍රජාවන්ගේ වාර්ගික වෙනස්කම් උරා ගත හැකි ආකාරයෙන් මැලේසියානු රාජ්‍යයත්, දේශපාලන ක‍්‍රමයත් පරිවර්තනය කරමින්, ආර්ථික සංවර්ධනය ඉදිරියට තල්ලූ කෙළේය. ඒ සියල්ලටත් වඩා ඔහු දැඩි අධිකාරීවාදියෙකු විය. එසේම, විසම්මුතික හෝ විරුද්ධවාදී මත නොඉවසුවේය. 1988 දී, රටේ නියෝජ්‍ය අගමැතිවරයා වූ ද, සාර්ථක මුදල් ඇමතිවරයා වූ ද, ඔහුගේම අගසව්වා වූ ද, අන්වර් ඊබ‍්‍රාහිම්ව ආණ්ඩුවෙන් අස් කොට, නඩුවක් පටලවා හිරේ දැම්මේය. මේ ක‍්‍රියාවන් මහජන විරෝධයට තුඩුදුණි. එය, අන්වර්ව නිදහස් කර ගැනීමේ සහ දේශපාලන ප‍්‍රතිසංස්කරණ ඇති කර ගැනීමේ මහජන අරගල බවට පත්වුණි. ඒ අනුව, මහතීර් මොහොමඞ්ව බලයෙන් පහ කිරීමේ ‘ප‍්‍රතිසංස්කරණ’ සටන් පාඨය පෙරමුණට පැමිණ, 2003 දී ඔහුට විශ‍්‍රාම යාමට බල කෙරුණි. ඒ අනුව, ඔහුගේ තවත් ගෝලයෙකු වන අබ්දුල්ලා බදාවිට බලය පැවරුණු අතර, ඔහුගෙන් පසුව නජීබ් රසාක් අගමැතිවරයා වශයෙන් බලයට පත්විය. ගිය සතියේ පැවති මහ මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත්කරනු ලැබුවේ ඔහු නායකත්වය දුන් ජාතික පෙරමුණු පක්ෂයයි. අවුරුදු හැටකට පසු ප‍්‍රථම වතාවට, විපක්ෂයේ කණ්ඩායම් කිහිපයක සන්ධානයක් වන ‘මැලේසියා එක්සත් දේශීය පක්ෂය’, මහතීර් මොහොමඞ්ගේ නායකත්වයෙන්, පසුගිය සතියේ, බලයට පත්විය. 
පැවති ආණ්ඩුවේ පරාජයත්, මහතීර් මොහොමඞ්ගේ ජයග‍්‍රාහී පුනරාගමනයත් පසුපස ඇත්තේ, බලවත් ජනතා අප‍්‍රසාදයට පත්වූ භාණ්ඩ හා සේවා බද්දකුත්, ආණ්ඩුවට අයත් ‘මැලේසියානු සංවර්ධන මණ්ඩලයේ’ දේශපාලනික අපචාරයනුත් ය. මේ රාජ්‍ය සමාගම ඩොලර් මිලියන 700 ක් අගමැති නජීබ් රසාක්ගේ පෞද්ගලික ගිණුමකට බැර කොට ඇත. ඇමරිකාවේ අධිකරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් කරන ලද පරීක්ෂණයක ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මේ ගනුදෙනුව පිළිබඳ තොරතුරු හෙලිදරව් විය. දැන් දෙවැනි වර ආගමනයෙන් පසුව මහතීර් මොහොමඞ් ඉහත කී මහා වංචාවට සම්බන්ධ සියල්ලන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමට නියමිතයි. එසේම ඊබ‍්‍රාහිම් අන්වර්ට සමාව දී හිරෙන් නිදහස් කොට, තමාගේ ඒ පැරණි සගයාට ආණ්ඩුව භාර දීමටත් ඉඩ තිබේ. (අන්වර් ඊබ‍්‍රාහිම්ව විශේෂ සමාවක් යටතේ අද (16) නිදහස් කෙරුණි-පරිවර්තක* 

මහතීර්ගේ ආශ්චර්යයෙන් අනුප‍්‍රාණය ලැබීමේ නිදහස ජනාධිපති සිරිසේනට තිබේ. එහෙත් විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමයක් තුළ සිර වී සිටිමින් එකී මැලේසියානු ආදර්ශය මෙහි පැළ කිරීමේ හැකියාවක් ඔහුට නැත. ඒ සඳහා අවශ්‍ය කරන නම්‍යශීලීත්වය පවතින ක‍්‍රමයෙන් ඔහුට නොසැපයෙනු ඇත. ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු වශයෙන් ඔහු ඉදිරිපත් වුවහොත්, ඡන්දදායකයා ඔහුව හප කර දමනු නොඅනුමානයි. 

ඔහුගේ ස්වාර්ථය දේශපාලනිකව බලාකියා ගත හැකි එකම මාර්ගයකට ඇත්තේ විධායක ජනාධිපති ක‍්‍රමය වෙනස් කර ගැනීම පමණි. මේ අතර, ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහ ශ‍්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය වේලාසනින් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටී. එහෙත් වාරාවසානයට කලින් පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකට යාම, අවුරුදු 40 ක් තිස්සේ තිබුනු සහ තවමත් තිබෙන කිසි ප‍්‍රශ්නයකට විසඳුමක් නොවන්නේය. ඒ සෑම ප‍්‍රශ්නයක්ම, මේ පාර්ලිමේන්තු සහ ජනාධිපති ක‍්‍රමයේ නොපෑහෙන දීගය පවතින තාක් කල් තිබෙනු ඇත. 
 

මොන වැරදි තිබුණත්, සිංගප්පූරුවේ ආර්ථික සාර්ථකත්වයේ රහස, රාජ්‍යකරණය තුළ දූෂණය සහමුලින් පිටුදැක තිබීමයි. වයස අවුරුදු 92 ක් වන මහතීර් මොහොමඞ්ව මැලේසියානු ජනතාව නැවත බලයට පත්කර ගත්තේ, ඉහළ තැන්වල දූෂණය ඉහවහා යාම තවදුරටත් ඉවසාගෙන සිටිය නොහැකි වූ මොහොතක ය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ, අධිකරණය ඇතුළු රාජ්‍ය ආයතන කිහිපයක් හැරුණු කොට, හැම තැනක්ම දූෂණයෙන් පිරී ඇත. අපේ රටේ එවැනි සන්දර්භීය වෙනස්කම් තිබියදී, ජනාධිපති වාර ගණන ඉවත් කිරීම, ආණ්ඩු සඳහා පහළොස් වසරක ධුර කාලයක් සහ බලධාරී තනි-පක්ෂ ක‍්‍රමයක් වැනි දේවල් නිර්දේශ කිරීම නුවණට හුරු නැත. ඒ වෙනුවට අපට නිර්දේශ කළ හැක්කේ, වාර ගණනේ සීමාවක් හෝ වයසේ උපරිමයක් හෝ නැති, ආණ්ඩුවේ නායකයෙකු සහිත පරණ පාර්ලිමේන්තු ක‍්‍රමයට ආපසු යා යුතු බව ය.

රාජන් පිලිප්ස් 

2018 මැයි 13 වැනි දා ‘ශ‍්‍රී ලංකා ගාර්ඩියන්’ වෙබ් අඩවියේ පළවූ Sri Lanka: Mr. President, Learn From Mahathir in Malaysia  නැමැති ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය ‘යහපාලනය ලංකා’ අනුග‍්‍රහයෙනි.

Comment (0) Hits: 74

ගෝඨාභයට අපිත් පරාණ බයයි

පසුගිය සතියේ මංගල සමරවීර පුවත්පත් සාකච්ඡාවක් කැදවා තිබිණි. එහිදී එහි පැමිණ සිටි වාර්තාකරුවෙකු විසින් ඇමතිවරයාට පැනයක් යොමු කරමින් ඔබ ගෝඨාභයට බියවී ඇත්දැයි ඇසිය. එම කාමරය තුල සිටි සියලුම දෙනාම අපේක්ෂා කරන ලද උත්තරය වුයේ මංගල හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් වරයාට බිය නොවන්නේ ඇයි දැයි කියා මංගලගේ ජය ඝෝෂාවකි. නමුත් කිසිවෙකුත් අපේක්ෂා නොකළ පරිදි අපොයි ඔව් කියා, මම ගෝඨාභයට පුදුම බයයි කියා ප්‍රතිචාර දැක්වුවේය. එහිදී ඇමති වරයා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද කාරණා කීපයක් ගැන මේ ලියුම්කරුගේ ද දැඩි එකගතාවයක් තිබේ. සැබවින්ම ආණ්ඩුව දුර්වල වන සෑම අවස්ථාවකම මටද පරාණ බයක් දැනේ. මේ ආණ්ඩුව පරාජය වුවහොත් මාව පැහැරගෙන මරා දමනු ඇති බවත්, ඉන්පසු එක්කෝ මගේ බඩ පලා බඩවැල් එලියට ගෙන ඒවා වෙනම මුහුදට දමා මාගේ ශරීරය ගලක් බැද මුහුදු පතුලේ සදා කාලයට සැගවීමට හෝ අරලියගහ මන්දිරයේ ආරක්ෂක නිවහනක පවත්වාගෙන යන වදකාගාරයකදී කෑලි කෑලි වලට කපා අධි ශීතකරණයක තබා මෝරුන්ට කෑමට දෙනු ඇති බවත්, එසේත් නැතිනම් බියගම මල්වානේ වත්තක ඇසිඩ් බැරලයක දමා  දියකර හරිනු ඇති බවත් මගේ නෑයන් හිතමිතුරන් කැට තබා කියයි.

එබැවින් මම ගෝඨාභයට පරාණ බයයි. කෙසේ නමුත් ජනවාරි 8 වැනිදා ලංකාවේ සමාජය වෙලාගෙන තිබු අදුරු භීෂණය පරාජය කල යුතු යැයි මෙරට සිවිල් බුද්ධිමතුන් මෙන්ම බහුතර ජනතාවක් තීන්දු කරන ලද්දේ හොරකම්, සමාජ අසාධාරණය, අසීලාචාර බවට අමතරව හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයා පවත්වාගෙන ගිය භීෂණකාරී වටපිටාවයි. එමගින් මේ රටේ මිනිසුන්ගේ මුලික අයිතිවාසිකම් වල විශාල බිදවැටීමක් සිදුවූ අතර සමාජයක් හැටියට රටේ සියල්ලෝම අනාරක්ෂිත තත්ත්වයකට පත්වී තිබුණි. එහිදී හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයා විසින් අනුගමනය කරන ලද්දේ උගණ්ඩාවේ ඉඩි අමීන් භාවිතා කරන ලද ක්‍රමවේදයයි. ඉඩි අමීන්ද රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය නමින් රටේ සියලුම අකටයුකම් වල යෙදිනි. ඒවා නගර ඉදිකිරීම, වෙද හෙදකම් කිරීම, දේපල අත්පත් කරගැනීමේ සිට මිනිසුන් මරාදැමීම දක්වා වේ. ගෝඨාභයද කටයුතු කරන ලද්දේ එසේය. එය කෙතරම් දුරදිග ගියේද යත් රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය යනුවෙන් සදහන් කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලකට දේපලක් පවරා ගැනීම, වාහනය පාරේ වැරදි පැත්තෙන් ධාවනය කිරීම හා වෙනත් ඕනෑම අකටයුතුකමක් කිරීමට හැකියාවක් තිබිණි.

මේ සම්බන්ධයෙන් මට හොද අත්දැකීමක් තිබේ. 2014  ජුනි මාසයේ දිනක් මා ගමන් කරමින් සිටි රථය රාජගිරිය හන්දියේදී තවත් කසිකබල් කැබ් රථයක ගැටිණි. එහි වරද මාගේ මෙන්ම කැබ් රථයේ රියදුරාගේද වේ. මන්ද ඔහු හැරවීම ඔහේ කළේය. පසුව වාහනයෙන් බැස බැලීමේදී එහි එදිරි පස පෙට්ටියකින් ගලවා ගත් කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලක රාජ්‍ය ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය කියා ලියා තිබිණි. එම රථයෙන් බැස පැමිණි රියදුරු ඔහුගේ දුර්වර්ණ දිලිදු මුහුණට දරුණු බවක් ආරූඪ කොට ගෙන මේක ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ, දැන් ඒකෙ වැඩකට යන ගමන් කියා තදින් සද්දෙන් කියා සිටියේය. ඒ කාලයේ රාජපක්ෂවරු ගෙදර යවන්නට සැලසුම් සදමින් සිටි අතර අපේ වත්තේ වැඩ කරන සරත් වැනි මිනිහෙකු මට තර්ජනාත්මකව ඇමතීමත්, එම බලය කාඩ්බෝඩ් කැබැල්ලක අකුරු ටික්කකින් ලැබීමත් නිසාවෙන් මගේ ආඩම්බරය උන්නා මලා නො⁣තේරෙන තත්ත්වයකට මාව පත් කළේය. ඔහුට මම දැක්වූ ප්‍රතිචාරය කෙතරම් දරුණු වුයේද යත් ඔහු වාහනය එතන දමා වැලිකඩ පොලිසියට දිව ගියේ මා එල්ලුම් ගස් යවන බව කියමිනි. මටද  එවිට බියක් දැනුනි. කෝකටත් කියා එවකට ජනාධිපති රාජපක්ෂ ලග ලේකම්වරයෙකු වන මගේ ලගම මිතුරෙකුට දුකථන ඇමතුමක් ගෙන තත්ත්වය පැහැදිලිකර අවදානයෙන් සිටින ලෙස දැනුම් දුන්නේ, සුදු වෑන් එකකින් අතුරුදහන් නොවී බේරුනොත් ගම්පහ සිට කටුනායකට පයින් හෝ ගොස් නවසීලන්තයට යා හැකි තත්ත්වයක් තිබුණු බැවිනි. නමුත් වැලිකඩ පොලිසියේදී මාගේ ඉහල තනතුරු වල සිටි මිතුරන්ගේ දුරකථන ඇමතුම් හා වෙනත් බලපෑම් නිසා හෙළි වුයේ එම වාහනය ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය සංස්ථාවට අයත් එකක් බවයි. එම ආයතන එවකට අයිතිව තිබුනේ හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයාගේ අමාත්‍යාංශයටය.

කෙසේ වෙතත් තාජුඩීන් ඝාතනය, කරුණාට ගමන් බලපත්‍රයක් හොරට හැදීම, ලසන්ත මරා දැමීම, කීත් නොයාර්ට පහර දීම, වැලිකඩ සිර කරුවන් ඝාතනය, ප්‍රගීත් පැහැරගෙන ගොස් මරාදැමීම, වැලිවේරියේ වතුර ඉල්ලු මිනිසුන් මරා දැමීම, රොෂේන් චානක මරාදැමීම, රට පුරාම වැරදි කල තරුණයන් සිය ගණනක් නඩු නැතිව මරා දැමීම ඇතුළු ඝාතන දහස් ගණනක වගකීම ගෝඨාභයට එල්ලවී තිබේ. මංගල කියන්නාක් මෙන් බුදු අම්මෝ අපිනම් ගෝඨාභයට පරාණ බයයි.

අවසාන වශයෙන් අපි හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයාට බයවන ප්‍රධාන කාරණය නම් ඔහු වටා සිටින පිරිසයි. එම පිරිස සම්පුර්ණයෙන් පාහේ හමුදාවෙන් ඉවත් වූ සොල්දාදුවන්ගෙන් පිරී තිබේ. ලෝක දේශපාලනයේදී නීත්‍යානුකූල යුද හමුදාවන් වලින් ඉවත් වූ පිරිස එක්තරා ආකාරයකට ලුම්පන්වරු ලෙස හදුන්වයි .මන්දයත් ඔවුන් පුහුණුව ලබා ඇත්තේ වෙනම ආකාරයකට කටයුතු කිරීමටය. එම නිසා ඔවුන් ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය දැරීමට නුදුසු කොටසක් ලෙස ලෝක සිවිල් ශිලාචාර සමාජයන් විශ්වාස කරයි. මෙම කාරණා නිසා අපිනම් ගෝඨාභයට පරාණ බයයි.

තුෂාර වන්නිආරච්චි (අලි වංගුව)

Comment (0) Hits: 110

යහපාලනයට වැරදුණේ කොතැනද ? කොහොමද? (04)

මගේ මිතුරෙක් ඔහුගේ වැඩිමහල් දියණියට සහකාරයෙකු සෙවීය. මේ දියණියගේ කේන්දරයේ ප‍්‍රශ්නයත් නිසා, සෑම විවාහ යෝජනාවක්ම ප‍්‍රතික්ෂේප විය. අර කියන ප්‍රශ්නය ඉවත් කොට අලූත් (හොර) කේන්දරයක් හදා ඊළඟ විවාහ යෝජනාවට ඉදිරිපත් කළ යුතුව ඇතැයි වරක් මම යෝජනා කෙළෙමි. මගේ මිතුරා එයින් කෝපයට පත්විය. හේතුව, තමාගේ දියණියගේ අනාගතය කාලකණ්ණි වීම පිළිබඳ හැඟීමක් මට නැති වීම ගැනය. ඔහුගේ විශ්වාසය වුණේ, බොරු කේන්දරයක් මත පදනම් වන විවාහයක් අසාර්ථක විය හැකි බවයි. හැම කේන්දරයක්ම බොරුවක් බව ඔහුට ඒත්තු ගැන්වීමට මට නොහැකි විය.අවුරුදු තිහකට පසු මේ මිතුරා සිටින තැනක් ගැන ආරංචියක් ලැබී ගිය මාසයේ මම ඔවුන්ගේ නිවසට ගියෙමි. මගේ මිතුරාට දියණියන් හත් දෙනෙකු සිටියේය. වැඩිමහල් දියණිය හැරුණු කොට අනිත් සෑම දියණියක්ම දැන් විවාපත්ව ගොසිනි. වැඩිමල් දියණිය අවිවාහක ගුරුවරියක් වශයෙන් ලබන වසරේ විශ‍්‍රාම යාමට නියමිතයි. තවමත් ඈ රූමත්ය. එහෙත් දැන් ‘නිසි කල වයස’ පැන ගොසිනි. මේ කතාව මා කීවේ නිශ්චිත මොහොතක ඇති වැදගත්කමත්, අතපසු වන යම් නිශ්චිත මොහොතක් යළි කිසිදා පැමිණීමේ ඉඩක් නොතිබිය හැකි බවත් කියාපෑමටයි. 

පෙබරවාරි 10 වැනිදා පළාත් පාලන ඡන්දයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය සියයට 32 දක්වා පහළ වැටුණි. ජනාධිපතිවරයාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සියයට 4 දක්වා පහළ වැටුණි. මේ ඡන්දය පැවැත්විය යුතුව තිබුණේ, ඊට අවුරුදු තුනකට කලිනි. එහෙත්, මැතිවරණයට කලින් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායකත්ව කේන්දරය එකලස් කර ගැනීමේ රාජකාරියක් සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාගේ කර මත පැටවී තිබුණි. එම ඡන්දය කල් ගියේ සීමා නිර්ණය සඳහා කාලයක් අවශ්‍ය කිරීම නිසාය යන නිල හේතු දැක්වීම තුළ අර්ධ සත්‍යයක් සමග ගැබ්ව තිබුණේ ලොකු බොරුවකි. සමස්ත ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ නායකත්වය තමන්ගේ අතට නොගෙන මැතිවරණයකට යාමට ජනාධිපතිවරයා පස්ස ගැසීම සැබෑ හේතුවයි. 

මේ කියන අපතේ ගිය අතිරේක කාලය ප‍්‍රයෝජනයට ගෙන ජනාධිපතිවරයා තමන්ගේ පක්ෂ පවුලේ ප‍්‍රශ්නය නිරාකරණය කර ගන්නා තෙක්, අගමැතිවරයාගේ පැත්තෙන් කළ යුතුව තිබුණු යහපාලන ක‍්‍රියාකාරකම් නිසියාකාරයෙන් ඉටු විණි නම්, පෙබරවාරි 10 ප‍්‍රතිඵලය බෙහෙවින් වෙනස් විය හැකිව තිබුණි. එහෙත් එක පැත්තකින්, එවැනි ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමේ හැකියාවක්, පවතින තත්වය තුළ නොතිබුණු බවක් පෙනෙන්ට තිබුණි. අනිත් පැත්තෙන්, අගමැතිවරයා සහ ජනාධිපතිවරයා වෙනම ගණන් බැලීමක කොටු වී සිටීමත් ඊට හේතු විය. මේ කාරණා දෙක අපි පැහැදිළි කර ගමු. ‘පවතින තත්වයන් තුළ හැකියාවක් නොතිබුණු’ බව යන්නෙන් අදහස් වන්නේ කුමක්ද ? එහි සරළ අදහස වන්නේ, අගමැතිවරයා සහ ජනාධිපතිවරයා යන දෙදෙනාගේ මූලෝපායයන් එකිනෙකට හරස්ව සිටීමයි. 2015 ජනවාරියට කලින් අපේ මැතිවරණවලින් යම් පිළක් ජයග‍්‍රහණය කොට ඇත්තේ, එක් ප‍්‍රධාන පක්ෂයක වැඩපිළිවෙලක් මත තනි නායකයෙකුගේ පුරෝගාමීත්වයෙනි. ඩී.ඇස්. සේනානායක, එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක, සිරිමා බණ්ඩාරනායක, ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ආර්. ප්‍රේමදාස, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සහ මහින්ද රාජපක්ෂ ඊට නිදසුන්ය. (මේ සෑම නායකයෙකු සමගම, එක්තරා දුරකට වෙනත් කණ්ඩායම් සහ පක්ෂ යම් මට්ටමකින් සම්බන්ධ වී සිටියේය යන්න මගේ මූලික තර්කයට පටහැනි නොවේ) මගේ තර්කය වන්නේ, පළමු වරට, රටේ ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ දෘෂ්ටිවාදය, රාජ්‍යකරණය තුළ එකට ගමන් කිරීමට ගොස් හැලහැප්පෙනු දැකීමට ලැබුණේ 2015 සිට බවයි. ඇත්තෙන්ම එය එසේ නොවිය යුතුව තිබුණි. සම්මුති ආණ්ඩුවක් යනු, ප‍්‍රධාන ප්‍රවාහයේ දේශපාලනික ධාරා දෙකේ අවර ලක්ෂණ එක්තැන් කරගත් ආණ්ඩුවක් නොව, ඒ පක්ෂ දෙකේ යහපත් අංග එක්තැන් කරගත් ආණ්ඩුවකි. එබැවින්, 2015 ජනවාරියෙන් පසුව ඇති විය යුතුව තිබුණේ, ප‍්‍රධාන පක්ෂ දෙක විසින්ම ඒ දක්වා අනුගමනය කර තිබූ අවර දෘෂ්ටිවාදයන් පසෙක ලා, 2015 ජනවාරියේ කතිකාව මත අලූත් පාලන ව්‍යුහයක් සහ නව දැක්මක් ගොඩනගා ගැනීමයි. 

ඊට පාදක වියයුතු (යහපාලනික) දෘෂ්ටිවාදය පෝෂණය කළ හැකි ඉසව් කිහිපයක් තිබුණි. මේ ලිපි පෙළේ කලින් සඳහන් කළ රාජපක්ෂ සංස්කෘතිය ආපසු හැරවීම සඳහා ඒ ඉසව් ඔස්සේ ගමන් කිරීම අනිවාර්ය විය. එ් අනුව, හිටපු රජයේ දූෂිතයන් සහ අපරාධකරුවන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවිය යුතුව තිබුණේ, හුදෙක් ඔවුන්ට  දඬුවම් කිරීම සඳහා හෝ ඔවුන් කොල්ලකෑ මහජන ධනය ආපසු ලබා ගැනීම සඳහා පමණක්ම නොව, අලූත් දේශපාලනික සංස්කෘතියක අඩිතාලම ගොඩනගා ගැනීමත් සඳහාය. එ් සමග එකට ගමන් කෙරෙන මතවාදීමය සටන් ඉසව්වක්, ඊට අමතරව, අවශ්‍ය කෙළේය. ඒ සටන් ඉසව්වේ අවශ්‍යතාව ඉතා සරළ උදාහරණයකින් පැහැදිළි කළ හැකිය. පසුගියදා පුවත්පත් වාර්තාවකට අනුව, නොරොච්චෝලේ ගල්අඟුරු බලාගාරයෙන් නිකුත් කෙරෙන අපවායුව නිසා, ලෝකයේ පැරණිතම වෘක්ෂයක් වශයෙන් ගැනෙන අනුරාධපුරේ ශ‍්‍රී මහා බෝධිය විනාශ වියහැකි බව එක් පරිසර ‘විද්‍යාඥයෙකු’ කියා තිබුණි. ගල්අඟුරු බලාගාර නිසා පරිසරයට විය හැකි හානිය කිසිවෙකු ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැත. ජලවිදුලි බලාගාර ගත්තත්, න්‍යෂ්ටික බලාගාර ගත්තත් එසේමැයි. එහිදී අතිශයෝක්තියත්, අවතක්සේරුවත් යන දෙපැත්තේ සිට කෙනෙකුට තර්ක කිරීම අපහසු නැත. එහෙත් යම් ‘විද්‍යාඥයෙකු’ එම හානිය අතිශයෝක්තියට නංවමින්, සිංහල-බෞද්ධයන්ගේ වන්දනීය වෘක්ෂයක්, බිය දැනවීමේ ඔට්ටුවක් වශයෙන් හුවාදැක්වීම මගින් කියාපාන්නේ, දේශපාලඥයන් පමණක් නොව, මේ කියන ‘විද්‍යාඥයන්’ පවා ආගමික සාධකය, තමන්ගේ මතවාදයක් පහසුවෙන් සමාජගත කිරීම සඳහා සුරුවිරු අවියක් වශයෙන් පාවිච්චියට ගන්නා අන්දමය. අනිත් අතට, තමන්ගේ දරුවන් සුපිරි පාසල්වලට ඇතුළත් කර ගන්නැයි කියමින් හෝ තීරුබදු රහිත වාහන බලපත‍්‍ර ඉල්ලමින් හෝ නිතර වැඩවර්ජන කරන මේ රටේ වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් නියෝජන කරන සංවිධානය මගින් මේ වනතෙක් අම්පාරේ ‘වඳ පෙත්ත’ ගැන වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව පැහැදිළි නොකිරීම පසුපස, සුළු ජාතික අගතිය කෙරෙහි වන නැමියාව පැහැදිළිව පෙනෙන්ට තිබේ. ඉතා මෑතක උදාහරණයක් ගත්තොත්, මධ්‍යම පළාතේ ආණ්ඩුකාර ධුරයට රෙජිනෝල්ඩ් කුරේව පත්කිරීම, කුල සාධකය මත වැළැක්වීමට සියම් නිකායට ඉඩ හැරීමට තරම්, මේ ලෞකික රාජ්‍යයේ ජනාධිපතිවරයාත්, අගමැතිවරයාත් යන දෙදෙනාම එකී දෘෂ්ටිවාදය තුළ හීලෑ වී ඇති තරම කියාපෑවේය. මේ දෘෂ්ටිවාදය තවමත් පෝෂණය වන්නේ, ජාතිය, ආගම, කුලය ආදී අගතීන්ගෙනි. 

රාජපක්ෂ පාලන සමයේ ජාතීන් අතර සහයෝගීතාව බිඳහෙලූ සංඝයා වහන්සේලා දෙතුන් දෙනෙකු සම්බන්ධයෙන් සහ රටේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයත් ශිෂ්ටත්වයත් දූෂ්‍ය කළ, අපරාධ ගණනාවකට සම්බන්ධ හමුදා සේවයේ සුළුතර පිරිසක් ‘රණවිරුවන්’ වශයෙන් භෞතීස්ම කොට සමාජගත කළ පැවති රජයේ පිළිවෙත සහ අලූත් රජයේ පිළිවෙත අතර පැහැදිළි වෙනසක් ඇති කර ගැනීමට යහපාලකයා අසමත් වුණි. මේ කියන සංඝයා වහන්සේලා සහ ‘රණවිරුවන්’ පිළිබඳ රාජපක්ෂ දෘෂ්ටිවාදය, අලූත් පාලකයෝ තමන්ගේ ‘නිල නොවන’ දෘෂ්ටිවාදය බවට පත්කර ගත්හ. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර භික්ෂුව වරක් සැඟව සිටියදී (ඇත්තෙන්ම ඔහු සැඟව සිටියා නොව, සැඟව සිටින බවක් පාලකයෝ රටට ඇඟවූහ) අත්අඩංගුවට ගෙන රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීම අවසාන මොහොතේ වැළැක්වූයේ, අගමැතිවරයාගේ උපදෙස් පිට, හිටපු නීතිය හා සාමය ඇමති සාගල රත්නායක විසිනි. අම්පාරේ ‘වඳ පෙත්තක්’ සහ දිගන වාහන අනතුරක් මහා විනාශයක් දක්වා දුරදිග යන්නේ ඉන් පසුවය. දැන්, රාජපක්ෂලාගේ චේතනාන්විත අලූත්ගමට ගැලපෙන්නට, යහපාලනයේ අචේතනික දිගනක් අපට ලැබී තිබේ.

 ඉහත ඡේදයක සඳහන් වන, ‘අගමැතිවරයා සහ ජනාධිපතිවරයා වෙනම ගණන් බැලීමක කොටු වී සිටීම’ යන කාරණය දැන් සැලකිල්ලට ගත හැකිය.

 පළාත් පාලන ඡන්දය ජනාධිපතිවරයාගේ අවශ්‍යතාව මත ව්‍යාජ හේතු යටතේ කල් දැමෙන අතරේ, එයම අගමැතිවරයාගේ ගණන්හිලව්වලටත් ගැලපුණි. අවසානයේ සිදුවුණේ, තමන් පොරොන්දු වූ මුත් පැහැර හැරිය පොරොන්දු ගණනාවක් පිළිබඳ මනා අවබෝධයක් රටට ලබා ගත හැකි තරමේ කාලයක් ඡන්දදායකයාට ලැබීමයි. ජනාධිපතිවරණයෙන් අනතුරුව පළාත් පාලන ඡන්දය පැවැත්විය යුතු නියමිත වෙලාවේ එය පැවැත්වුණි නම්, ආණ්ඩුවේ මේ පස්ස ගැසීම (සොරුන් සහ අපරාධකරුවන් නීතිය ඉදිරියට පැමිණවීමේදී පස්ස ගැසීම) ඡන්දදායකයාට පෙනෙනු ඇත්තේ මීට වඩා අඩුවෙනි. දැන් සිදු වුණේ, ඒ දේවල් ගැන තමන්ගේ සැබෑ කෙරුවාව හොඳින් තේරුම් ගැනීමට තරම් කාලයක් ආණ්ඩුව විසින්ම රටට ලබා දී ඡන්දයට යෑම නිසා, පොහොට්ටුවට විශාල ජයග‍්‍රහණයක් අත්කර ගැනීමට අවස්ථාව උදා කර දීමයි. 

අපට සිටින්නේ අංකගණිතය දන්නා අගමැතිවරයෙකි. අංක ගණිතය අනුව, 2 සහ 2 එකතුව 4 කි. එහෙත් දේශපාලනයේදී ගණන් හැදෙන්නේ එලෙස නොවේ. 2 සහ 2 එකතුව, දේශපාලනය තුළ, 5 වීමටත්, 3 වීමටත් (වෙනත්  ඕනෑම සංඛ්‍යාවක් වීමටත්) ඉඩ තිබේ. දාම් ලෑල්ලක ඉත්තන් ලීයෙන් හැදී තිබෙන තාක් කල්, දාම්  අදින්නාගේ ගණනය කිරීම් අනුව තාර්කික ප‍්‍රතිඵලය නිශ්චය වන්නේය. එහෙත් මේ ඉත්තන් මනුෂ්‍යයන්, සමාජ සත්වයන් සහ සමාජ සම්බන්ධතා වනවිට, එම ගණනයේ තර්කණය සහමුලින් වෙනස් වෙයි. උදාහරණයක් වශයෙන්, ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකඩ කිරීමේ ශුද්ධ වාසිය තමන්ට ලැබෙතැයි අගමැතිවරයා කළ ගණනය, පෙබරවාරි 10 ප‍්‍රතිඵලයෙන් පුස්සක් වීම දැක්විය හැකිය. එසේ වුණේ ඇයි ? සිරිසේන/රාජපක්ෂ වශයෙන් ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙකඩ කිරීම සඳහා, රාජපක්ෂලාව යම් ආකාරයකින් ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීමක් භාර ගැනීමට අගමැතිවරයාට සිදුවිය. ඒ සඳහා වන ඇතැම් ‘සේවාවන්’ සැපයීමේදී, තමාගේම කඳවුරේ පදනමත්, ස්වාධීන ඡන්දදායකයාගේ විශ්වාසයත් තමාට අහිමි වන බව ඔහුගේ ගණනයට හසුව තිබුණේ නැත. 

අනිත් අතට, රාජපක්ෂලාගේ ඡන්ද පදනම තමා වෙත දිනා ගැනීම සඳහා අගමැතිවරයා ඇතුළු එක්සත් ජාතික පක්ෂය නිර්දය විවේචනයට ලක්කළ යුතුව ඇතැයි ජනාධිපතිවරයා සිතුවේය. ඔහුගේ එම විවේචනය, බුද්ධිමය තර්කනයකට වඩා කුතර්ක මත මොන තරම් පදනම් වී ද යත්, ඒ මගින් ඔහු දෙපැත්තකින් බැටකෑවේය. එක පැත්තකින්, තමාව බලයට පත් කළ කඳවුර ඔහු සදහට අහිමි කර ගත්තේය. අනිත් පැත්තෙන්, ‘කොපියට’ වඩා ‘ඔරිජිනල්’ එක කොහොමත් හොඳ බවට, රාජපාක්ෂික ඡන්දදායකයෝ තීන්දු කළහ. 

ගාමිණී වියන්ගොඩ

Comment (0) Hits: 68