ශ්රී ලාංකීය දේශපාලන කරළිය තුළ සදාචාරයේ සහ පිරිසිදු දේශපාලනයේ පරමාදර්ශී නියමුවන් ලෙස පෙනී සිටින ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ වර්තමාන රංගනය දෙස බලන විට පෙනී යන්නේ, බලය පිපාසය හමුවේ ඕනෑම දෘෂ්ටිවාදයක් පාවා දීමට ඔවුන් සූදානම් බවයි.
1. අබිං සුවඳ වී මල්වතු මිදුලට පැමිණි හැටි
මාක්ස්වාදය පදනම් කරගත් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයක් ලෙස ආගම යනු මිනිසා මත් කරන අබිං යැයි ඉගැන්වූ ජවිපෙ, අද මල්වතු නායක හිමියන් ඉදිරියේ දණ නමා සිටින්නේ අතිමහත් භක්තියකින් ද, නැතහොත් බලය ලබාගැනීමට අවශ්ය බෞද්ධ සහතිකය (ආණ්ඩුවේ අසමත්කම වසාගැනීමට) ලබාගැනීමට ද? මීට පෙර පාලකයන් පන්සල් යනවිට 'තක්කඩියා ගේ අවසන් නවාතැන ආගම' යැයි කියූවන්ට, අද තමන් ගේ ම ප්රකාශ දෙස බැලීමට කැඩපතක් අවශ්යව ඇත.
2. කැමරා පිරිවරාගත් කීකරු රංගනය
අතීතයේ දී අනෙකුත් නායකයින් කැමරා කණ්ඩායම් පිරිවරාගෙන ආගමික වතාවත්වල නිරත වීම දැඩි ලෙස හාස්යයට ලක් කළ අනුර කුමාර දිසානායක, අද එම රංගනයටම පණ පොවමින් සිටියි. දණගසා සිටින ඉරියව්ව පවා ඉතා සූක්ෂම ලෙස ඡායාරූපගත කර සමාජගත කිරීම හරහා පෙනෙන්නේ මෙය ශ්රද්ධාවෙන් කරන වන්දනාවකට වඩා බෞද්ධ ඡන්ද පදනම දිනාගැනීමට කරන මාර්කටින් ව්යාපෘතියක් බවයි.
3. ප්රකාශ සහ ක්රියාව අතර පරතරය
එදා - පන්සලයි දේශපාලනයයි වෙන් කළ යුතුයි.
අද - ආගමික නායකයන් ඉදිරියේ දණ නමා ඔවුන්ගේ දේශපාලන ආශිර්වාදය ඉල්ලා සිටීම.
එදා - අපි කොමියුනිස්ට් පක්ෂයක්.
අද - සාම්ප්රදායික පාලකයින්ටත් වඩා වැඩියෙන් පන්සල් වන්දනාවේ නිරත වීම.
4. බලය වෙනුවෙන් ඕනෑම වෙස්වළා ගැනීමක්
දශක ගණනාවක් පුරා තරුණ පරපුරට විප්ලවවාදී දෘෂ්ටිවාද පෙවූ පක්ෂයක නායකයා, අවසානයේ දී බලය වෙනුවෙන් තමන් පිළිකුල් කළ පැරණි දේශපාලන සංස්කෘතියේ ම කොටස්කරුවකු වීම කණගාටුදායකය. මෙය සැබවින්ම කීකරු පුත්රයකු වීමක් නොව, බලය වෙනුවෙන් ඕනෑම වෙස්වළා ගැනීමක් කළ හැකි දේශපාලන බහුරූපීතාවකි.
මල්වතු නායක හිමියන් ඉදිරියේ දණ නමා සිටින අනුර කුමාර දෙස බලන විට හැඟෙන්නේ, ජවිපෙ දෘෂ්ටිවාදයේ අවස්ථාවාදීත්වය යි. ප්රතිපත්ති ගරුක දේශපාලනයක් ගැන කතා කරන පිරිසකට තමන්ගේ ම පැරණි ප්රකාශ තමන්ටම එරෙහිව එල්ල වන විට නිහඬව සිටීමට සිදු වීම තරම් දෛවෝපගත විහිළුවක් තවත් නැත.
කැකිරාවේ සුදස්සන හිමි
