පූර්ණ හානි සඳහා ලක්ෂ 50ක සහනයක්, අර්ධ හානි සඳහා රු. ලක්ෂ 25ක සහනයක් දෙනවා යැයි පැවසුව ද අවම වශයෙන් මරණයක් සඳහා වන රු. ලක්ෂ 10 හෝ නිසි පරිදි ලබා දි නැතැයි විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස පැවසී ය.

2019 වසර වන විට එදිනෙදා ජීවිකාව සරි කර ගැනීම සඳහා විවිධ රැකියාවල නියුක්ත පිරිස ලක්ෂ 35ක් සිටි බවත්, කොවිඩ් වසංගතය හේතුවෙන් රට වැසූ සැණින් එම පිරිස බරපතළ අර්බුදයකට මුහුණ පෑ බවත් මේ ව විට එම පිරිස යළි අර්බුදයට මුහුණ පා ඇති බවත් සමබිම පක්ෂයේ නායක දීප්ති කුමාර ගුණරත්න පැවසී ය.

සහන මුදල: හානියට පත් සෑම නිවසකටම රුපියල් ලක්ෂ 5ක්

නල්ලතන්නිය මස්කෙළිය සමාගමට අයත්, ලක්ෂපාන වත්තේ තේ කර්මාන්ත ශාලාවේ අද (09) අලුයම හට ගත්ත හදිසි ගින්නක් හේතුවෙන් එම කර්මාන්ත ශාලාවේ විශාල ප්‍රමාණයක් දැවී විනාශයට පත් වී ඇති බව නල්ලතන්නිය පොලිසිය පවසයි.

අද (08) දින අලුයම 1.30 ට පමණ හටගත් මෙම ගින්න නිවා දැමීමට නල්ලතන්නිය පොලිසිය, මවුස්සාකැලේ යුද හමුදා කඳවුරේ නිලධාරීන්, විශේෂ කාර්ය බළකායේ නිලධාරීන් එම වතුයායේ කම්කරුවන් සමග එක්ව මහත් පරිශ්‍රමයක් දරා ඇත. 

ශ්‍රී ලංකා මහාභාණ්ඩාගාරයේ සිදුවූ බව කියන රුපියල් මිලියන 800 ක (ලක්ෂ 8000ක) මූල්‍ය වංචාවක් සහ ප්‍රමුඛ පෙළේ වාණිජ බැංකුවක් වන NDB බැංකුවේ රුපියල් බිලියන 13.5 ක අරමුදල් අතුරුදන් වීම සම්බන්ධයෙන් රජය අනුගමනය කරන ක්‍රියාපිළිවෙත විපක්ෂයේ දැඩි දෝෂදර්ශනයට ලක්ව තිබේ.

නියෝජ්‍ය මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍ය සුනිල් වටගල මෑතකදී ප්‍රකාශ කළේ තම පක්ෂයේ නායකයන්ට "ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ගේ තලයේ" හැකියාවක් ඇති බවය. එම ප්‍රකාශය, කිසිවෙකුටත් ඇසීමට අවශ්‍ය නොවූ විහිළුවක අවසාන පේළිය මෙන් විය. සමාජ මාධ්‍ය පුරා උපහාසය පැතිර ගියේය.

 

ඇමතිවරයාට නොතේරුණු දේ මහජනතාව හරියටම දැන සිටින බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. වර්තමාන දේශපාලන පන්තිය කදිරගාමර්ට සමාන කිරීම, මුල් කලාකෘතියකට, එයින් ගත් ෆොටෝකොපියකිනුත් ගත් තවත් ෆොටෝකොපියක් සමාන කරනවා වැනිය. එහි පාට මැකී ගොස්, ඉරි බොඳ වී, ඉතිරිව ඇත්තේ යන්තම්වත් හඳුනාගත නොහැකි දෙයකි.

නමුත් අපහසු ඇත්ත නම්, ඒ සිනහව අපේ උගුරේ හිරවිය යුතුය. මන්ද, ඇමති වටගලගේ මුළාව ඔහුගේ ප්‍රශ්නයක් පමණක් නොවේ. එය අපේ මුළු රටටම අල්ලා ඇති කණ්ණාඩියක් වන අතර, එයින් පෙනෙන පිළිබිඹුව විනාශකාරීය. අපේ නායකයන් සැබවින්ම විශ්වාස කරන්නේ නම් ඔවුන් අපේ අතීතයේ සිටි දැවැන්තයන් හා සමාන යැයි කියා, ඔවුන්ට කිසිදා තමන්ගේ අසාර්ථකකම් දැකිය නොහැක. තවද, ජනතාව වන අපි ඔවුන්ව දිගින් දිගටම තෝරා පත් කරන්නේ නම්, ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරන්නේ නම් සහ ඉවසා සිටින්නේ නම්, අප අපේම පරිහානියට හවුල්කරුවන් වෙමු.



අපි කොතරම් පහතට වැටී ඇත්දැයි තේරුම් ගැනීමට, පළමුව අපි සිටි තැන මතක් කරගත යුතුය. ශ්‍රී ලංකාවට වරක් නායකත්වය දුන්නේ "ලක්ෂ්මන්ලා" විසිනි - ඔවුන් වැරදි අඩුපාඩු නැති මිනිසුන් නොවූවත්, හරයක් තිබූ මිනිසුන්ය. ඩී.එස්. සේනානායක ස්ථිරසාර ලෙස අපේ නිදහසේ අඩිතාලම දැමීය.

 

එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක සහ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක නොබැඳි ගෞරවයකින් අපව ලෝක වේදිකාවේ ස්ථානගත කළහ. ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ඔහුගේ සියලු ඒකාධිපති අඩුපාඩු සමඟ, රොනී ද මෙල් වැනි දක්ෂයන්ගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ අපේ දිවයින ලෝකයට විවෘත කළ ආර්ථික ව්‍යුහයක් ගොඩනැඟීය. ලලිත් ඇතුලත්මුදලි තුළින් බුද්ධිමය ශක්තියක් දිදුලුවේය. ගාමිණී දිසානායක මහාමාර්ග සහ ජලාශ ගැන සිහින මැව්වේය. ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ කතා කළේ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකුගේ නිවැරදිතාවයෙන් සහ දේශප්‍රේමියෙකුගේ උද්යෝගයෙනි. 

ඒ.සී.එස්. හමීඩ් කැළඹිලි සහිත කාලවලට ස්ථාවරත්වයක් ගෙන ආවේය. රණසිංහ ප්‍රේමදාස, ඔහුගේ ක්‍රමවේද කුමක් වුවත්, දිළිඳුකම පිටුදැකීම කෙරෙහි ලෝකයේ අවධානය යොමු කරවීය. නීලන් තිරුචෙල්වම් විද්වතෙකුගේ මනසකින් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙකුගේ හදවතකින් සාමය සහ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් සටන් කළේය.

ඔවුන් දේවදූතයන් නොවීය. ඔවුන් බරපතල වැරදි කළහ. සමහරු ඒකාධිපතියන් වූහ, තවත් සමහරු බෙදීම් ඇති කළහ, බොහෝ දෙනෙක් මතභේදාත්මක වූහ. නමුත් ඔවුන් යම් සැබෑ දෙයක් ඉටු කළහ. ඔවුන්ට ජාත්‍යන්තර සංසදවලට ගොස් ගෞරවයක් දිනාගත හැකි විය. ඔවුන්ට බරක් තිබුණි. ඔවුන්ට අදහස් තිබුණි. ඔවුන්ට වැඩක් කිරීමට හැකියාව තිබුණි. ඔවුන් කතා කරන විට, මිනිසුන් සවන් දුන්නේ කටහඬේ ශබ්දය නිසා නොව, එහි තිබූ හරය නිසාය.

දැන් වටපිට බලන්න. අපට ඇත්තේ කුමක්ද? අපට සිටින්නේ "ලක්මාලිලා" - කිසිවක් නොකර කාර්යබහුල බව පෙන්වීමේ කලාව ප්‍රගුණ කළ දේශපාලන පන්තියකි. ඔවුන් මාධ්‍ය සාකච්ඡා සහ පාර්ලිමේන්තු කෑගැසීම්වල රජවරුන්ය. ඔවුන් කෝපාවිෂ්ට ෆේස්බුක් සටහන් සහ නාටකීය විරෝධතාවල දක්ෂයන්ය.

 නමුත් ඔවුන්ගෙන් ප්‍රතිපත්තියක්, උපාය මාර්ගයක්, පැහැදිලි දැක්මක් ගැන ඇසුවොත්, ඔබට ඇසෙන්නේ ඔවුන්ගේම හිස් වචනවල දෝංකාරය පමණි.

නම් වෙනස් වුවද, රටාව එසේමය. සජිත් ප්‍රේමදාස, බිමල් රත්නායක, කේ.ඩී. ලාල්කාන්ත, හරිනි අමරසූරිය, දයාසිරි ජයසේකර, සුනිල් හඳුන්නෙත්ති, විජිත හේරත්, මුජිබර් රහමන්, ලක්මාලි හේමචන්ද්‍ර, චතුරංග අබේසිංහ, පුණ්‍යසිරි ජයකොඩි, අර්ච්චුනා, චාමර සම්පත්, නාමල් රාජපක්ශ, හර්ෂණ නානායක්කාර - මෙම ලැයිස්තුව පක්ෂ සහ මතවාද ඉක්මවා යයි, මන්ද මෙය පාක්ෂික අසාර්ථකත්වයක් නොවේ. මෙය ප්‍රමිතීන්ගේ පද්ධතිමය කඩාවැටීමකි.

 මොවුන්, ඕනෑම තරඟකාරී පෞද්ගලික ආයතනයක ජ්‍යෙෂ්ඨ තනතුරක් දැරීමට පවා අසීරු විය හැකි පුද්ගලයන්ය.

 එහෙත් ඔවුන් මිලියන විසි දෙකක ජනතාවකගේ ඉරණම තම අතේ තබාගෙන සිටිති.

 

 

වඩාත්ම බිය උපදවන දෙය ඔවුන්ගේ නොහැකියාව නොවේ. ඒ නොහැකියාව තිබියදීත් ඔවුන් තුළ ඇති විශ්වාසයයි. අපි එය "වටගලගේ න්‍යාය" ලෙස හඳුන්වමු. එනම්, කටහඬේ ශබ්දය යනු නුවණ බවත්, තනතුරක් දැරීම යනු ඒ සඳහා සුදුසුකම් ලැබීම බවත්, මාධ්‍ය හමුවක් යනු දක්ෂතාවයට ආදේශකයක් බවත් යන විශ්වාසයයි. ඇමතිවරයෙකුට කිසිදු උපහාසයකින් තොරව තම සගයන් ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ට සමාන කළ හැකි නම්, අප දකින්නේ හුදු උඩඟුකමට වඩා භයානක දෙයකි. අප දකින්නේ යථාර්ථයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන්වීමකි.

දේශපාලකයෙකුගේ හිස් වචන බෙදාගන්නා සෑම විටම, ප්‍රතිඵල නොසලකා හරිමින් ඔවුන්ගේ රංගනයට අත්පොළසන් දෙන සෑම විටම, වඩා හොඳ දෙයක් දැන දැනත් නිහඬව සිටින සෑම විටම, අපි ප්‍රශ්නයේ කොටස්කරුවන් වෙමු.

 

ඇමති වටගල නොදැනුවත්වම අපට උදව්වක් කර ඇත. ඔහුගේ විකාර සහගත සැසඳීම වැල්ලේ ඉරක් ඇඳ තිබේ. එක පැත්තකින් ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ගේ උරුමය - අසම්පූර්ණ, සංකීර්ණ, නමුත් ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි ලෙස හරවත්. අනෙක් පැත්තේ වර්තමාන නායකයින් - හඬින් වැඩි, සංඛ්‍යාවෙන් වැඩි, නමුත් හරයෙන් හිස්. ඔවුන් අතර ඇති පරතරය මතයක් නොවේ. එය අභ්‍යවකාශයට පවා පෙනෙන තරම් විශාල පරතරයකි.

ඇමතිවරයා විශ්වාස කරන්නේ ඔහුගේ පැත්ත ඒ මට්ටමට ගැලපෙන බවය. ජනතාව දන්නවා එය එසේ නොවන බව. දැන් ප්‍රශ්නය නම්. අපි එම දැනුමෙන් කුමක් කරමුද? අපි උරහිස් හකුළුවා එය අමතක කරමුද? අපි සිනාසී එය අමතක කරමුද? නැතහොත්, අවසාන වශයෙන්, අපි මීට වඩා හොඳ දෙයක් ඉල්ලා සිටිමුද?
මක්නිසාද යත් සෑම පුරවැසියෙකුම බිය ගැන්විය යුතු සත්‍යය මෙයයි. තම නායකත්වයේ ඇති මධ්‍යස්ථභාවය දැන දැනම පිළිගන්නා ජාතියක් තම පරිහානිය තෝරාගෙන ඇත.

 "ලක්මාලිලා" සිටීම ගැන අපට ඔවුන්ට දොස් පැවරිය නොහැක. අපට දොස් පැවරිය හැක්කේ ඔවුන්ව ඉහළට ඔසවා තැබීම, ඔවුන්ව ආරක්ෂා කිරීම සහ නැවත නැවතත් තෝරා පත් කර ගැනීම ගැන අපටමය. ඔවුන් කණ්ණාඩියක් අල්ලන විට, අපි බැලීම ප්‍රතික්ෂේප කරමු. ඔවුන් තමන් "ලක්ෂ්මන්ලා" යැයි කියන විට, අපේ නිහඬතාවයෙන් කියවෙන්නේ අපි එයට එකඟ වන බවය.

තම බැංකුව සහ සේවකයින් මේ වන විට මුහුණ දී ඇති අර්බුදකාරී තත්ත්වය හමුවේ ඔවුන් ගේ අයිතිවාසිකම්, හිමිකම් වෙනුවෙන් සහ බැංකුව රැකගැනීමට වෘත්තීය ක්‍රියා මාර්ග රැසක් ගන්නා බව ලංකා බැංකු සේවක සංගමය ප්‍රාදේශීය සංවර්ධන බැංකු ශාඛාවේ වෘත්තීය සමිති නායකයෝ පවසති.

ලක්දිව උසස් අධ්‍යාපනයේ ඉතිහාසය කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉතිහාසය සමග සමීපව බැඳී පවතී. 

ලංකාව ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයක් වන්නේ නම් තමන් කැමති යැයි දේශපාලන විශ්ලේෂක සහ ජනමාධ්‍යවේදී කුසල් පෙරේරා පැවසී ය.

ලොව පුරා ඇතිවී තිබෙන යුද තත්ත්ව හේතුවෙන් සමස්ත සැපයුම් දාමයට දැඩි බලපෑම් සිදු වී ඇති බැවින්: භාණ්ඩ හා සේවා, බලශක්ති, ආනයන අපනයන, සංචාරක මෙන්ම අධ්‍යාපනය යන ක්ෂේත්‍රවලට සෘජු සහ වක්‍ර බලපෑම් ඉතා දැඩිව බලපා ඇතැයි මහාචාර්ය රේණුකා හේරත් පැවසී ය.

රුසියාවේ පුටින් ව්‍යාපාරිකයින්ට පැවසුවේ 'ඔයාල බිස්නස් කරන්න; නමුත් දේශපාලනය සඳහා ආයෝජනය නොකරන්න,' යනුවෙන් බවත්,

දැනට පවතින යුදමය වාතාවරණයේ දී කිසියම් රටක් හෝ කණ්ඩායමක් නිහඬ පිළිවෙතක් අනුගමනය කරන්නේ නම් එයින් කියවෙන්නේ බලගතු පාර්ශ්වයට යටහත් බවක් ප්‍රදර්ශනය කිරීම යැයි දේශපාලන විශ්ලේෂක සහ මාධ්‍යවේදී කුසල් පෙරේරා පැවසී ය.

ශ්‍රී ලංකාව මුහුණ දී සිටින ආපදා තත්ත්වයට සහන සැලසීම වෙනුවෙන් මෙරට රජයේ ආයතන සහ මානුෂීය සංවිධාන සමඟ ඒකාබද්ධ ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීම සඳහා ඊයේ සිය හදිසි සම්බන්ධීකරණ පද්ධතිය සක්‍රීය කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය පියවර ගෙන ඇත.

20 වන සියවසේ මුල් දශකවල දී, වනාන්තරවලට වැදී වන වැද්දන්ගෙ ජිවන සුවද අත්විදිමින් එවා සාහිත්‍ය ලෝකයට ගෙන ආ, ක්‍රිස්ටීන් ස්පිට්ල් විල්සන් ගැන මතකය අවකිරිමක් මේ.

ජාවාරම්කරුවන් යනු ආණ්ඩු පත් කිරීමට මෙන් ම ආණ්ඩු එළවීමට ද මුදල් වියදම් කරන්නන් යැයි දේශපාලන විශ්ලේෂක සහ මාධ්‍යවේදී කුසල් පෙරේරා පැවසී ය.

හෝමූස් සමුද්‍ර සන්ධිය වසා දැමීමෙන් නාවුක ගමනාගමනයට බාධා එල්ල වීම ඇතුළු මැද පෙරදිග යුද්ධය හා බැඳුණු විවිධ ගෝලීය කාරණා හේතුවෙන් ලංකාවේ ආහාර අර්බුදයක් නුදුරේ ම ඇතිවීමේ අවදානමක් පවතින බවට ආර්ථික විශ්ලේෂකයෝ පුරෝකතනය කරති.

ලංකාවේ දේශපාලනයේ ඇත්ත මිනිස්සු දුර්ලභ යැයි සමබිම පක්ෂයේ නායක දීප්ති කුමාර ගුණරත්න පැවසී ය.

හෙරොයින් හෝ වෙනත් ඕනෑම මත්ද්‍රව්‍යයක් සම්බන්ධයෙන් තමන්ට ශ්‍රී ලංකාවේ කිසිදු පොලිස් ස්ථානයක කිසිදු පැමිණිල්ලක් හෝ පරීක්ෂණයක් ක්‍රියාත්මක නොවන බව හිටපු රාජ්‍ය අමාත්‍ය නිමල් ලන්සා විසින් ප්‍රකාශ කරයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ගැටුම් ආශ්‍රිත ලිංගික ප්‍රචණ්ඩත්වය ජාත්‍යන්තර නීතිය බරපතළ ලෙස උල්ලංඝනය කර ඇතැයි එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් වාර්තාවක් මඟින් හෙළිකර තිබේ.